३ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल भगतां नवित
तिन्न अस्सू कहे जन भगतां मिले श्री भगवाना, मूर्ख मूढ़्ह कलयुग जीव देण दुहाईआ। दया करे मेहरवान शाह सुल्ताना, दीन दुनी रिहा तड़फाईआ। साचे सन्तां दे के नाम तराना, कलयुग कूड़ी क्रिया अग्नी तत लगाईआ। गुरमुखां बख्श के चरण ध्याना, मनमुखां कूड़े धन्दे रिहा लगाईआ। गुरमुखां चरण धूढ़ करा इश्नाना, कलयुग जीवां दुरमति मैल रिहा लगाईआ। लेखा जाण जीव जगत जहाना, लख चुरासी खोजे थाउँ थाँईंआ। निरगुण निरवैर निराकार पहरया बाणा, बाण निराला अणयाला शब्दी तीर चलाईआ। सति सरूपी प्रगट हो के धुर दा कान्हा, नाम बंसरी इक्क सुणाईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्द मर्दाना, भेव अभेदा अछल अछेदा आप खुल्हाईआ। कलयुग अन्त जगत वासना जगत दिसे बेगाना, धुर दा संगी संग ना कोए निभाईआ। कूड़ी क्रिया अंदर होया दीवाना, नाम ख़ुमारी सति ना कोए रखाईआ। साचा घर ना किसे पहचाना, गृह मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं वरतां मात, नौ सत्त खोज ख़ुजाईआ। भगतां मिले अगम्मी दात, दौलतमंद रिहा वरताईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, ज़र्रे ज़र्रे करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म दस्स साक, सज्जण इक्को रिहा जणाईआ। घर स्वामी खोल्ह के ताक, परदा ठाकर रिहा हटाईआ। सन्त सुहेला कर के पाक, पवित आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। अस्सू तिन्न कहे मैं दस्सां हाल, हालत सब दी वेख वखाईआ। पुरख अबिनाशी वजावणहारा ताल, दो जहान करे शनवाईआ। शाह सुल्तान होण बेहाल, राज मंत्री ना कोए वड्याईआ। सब दे सिर ते कूके काल, डौरू आपणा डंक वजाईआ। जिस दी देवे ना कोए मिसाल, मिसल आपणी नवीं लए बणाईआ। साचे भगतां पुच्छे आ के हाल, मुरीद मुर्शद लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार
❋
❋
सच्ची सरनाईआ। अस्सू कहे मैं आसा रखी, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग ध्यान लगाईआ। किस वेले परम पुरख दी वेखां गुरमुख सख़ी, साजण मिल के वज्जे वधाईआ। कन्त कन्तूहल पतिपरमेश्वर इक्को नज़रीं आए पती, पत्तीआं वाला हिस्सा ना कोए रखाईआ। निर्मल जोत होवे प्रकाश लोड़ रहे ना मोमबत्ती, बुत्तख़ानयां अंदर करे सफ़ाईआ। नाम निधाना अगम्मी धार दे के रती, रतन अमोलक गुरमुख लए बणाईआ। जगत समाज मन वासना साधू इक्ट्ठे खट्टे कोए ना खट्टी, खटके अंदर देण दुहाईआ। चार जुग दी पिछली पढ़ के पट्टी, सुनेहड़े सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। मंज़ल चढ़ के रमज़ हकीकी किसे ना तक्की, लाशरीक नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। अस्सू कहे भगतां होणा सच मिलाप, मिलणी हरि जगदीस कराईआ। कलयुग शाह सुल्तानां चढ़ना ताप, त्रैगुण माया अग्नी अग्ग तपाईआ। मनुआ मन होणा गुस्ताख़, गृह गृह घर घर करे लड़ाईआ। साचे नाम दा दिसे कोई ना चाक, चाकर चाकरी हक ना कोए कमाईआ। गोबिन्द करे पूरा भविख्त वाक्, वाकिफ़कार बण के दीन लोकाईआ। सन्त सुहेले कर इत्तफाक, मेला मेले सहिज सुभाईआ। साचे मण्डल पा के रास, सुरती शब्द काहन मिलाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, नूर नुराना करे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया उडणी ख़ाक, जगत सहारा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बेपरवाह खेल करदा, कुदरत दा मालक नज़री आईआ। लेखा जाणे गृह गृह घर घर दा, लख चुरासी काया माटी हाटी खोज खुजाईआ। शब्द अगम्मी निरगुण धार अगम्मी हो के पढ़दा, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण फड़दा, लख चुरासी खोज खुजाईआ। करे खेल नरायण नर दा, नर हरि परदा सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। तिन्न अस्सू कहे लेखा नाल तिन्हां दे, जो त्रैगुण लेखा गए मुकाईआ। पुरख अकाल मेल मिलाए जिन्हां दे, जन्म जन्म दा रोग गवाईआ। प्रभावित करके इक्क दूजे दे दिलां दे, दलिद्र अंदरों दए कढाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिन्हां नाल कौल कीते अन्तिम मिलांगे, विछड़े धुर दे लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। अस्सू कहे मैं खुल्हदा वेख्या ताक, ताकतवर आप खुल्हाईआ। गुरमुखां लहिणा देणा शब्दी करे बेबाक, पिछला पूरब झोली पाईआ। सृष्ट सबाई हुंदी दिसे ख़ाक, ख़ालस रूप ना कोए वटाईआ। मन वासना सारे बण के चाक, चाकर हो के सेव कमाईआ। आपणी समझे कोए ना ज़ात, नूर नूर ना कोए रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी बणाई नार कमज़ात, कन्त सुहागी मिल ना वज्जे वधाईआ। साचा खेड़ा करे ना कोए आबाद, उजड़ी दिसे जगत लोकाईआ। तन माटी हुंदा दिसे
❋
❋
बरबाद, बन्दीख़ाना ना कोए तुड़ाईआ। शौह दरयाए डुब्बदा जाए जहाज़, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। साचा खोले्ह कोई ना राज़, रमज़ विच समझ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दरगाहीआ। धुरदरगाह दा इक्को वासी, वास्ता भगतां नाल रखाईआ। कलयुग जीवां अन्तिम राए धर्म दवारे देवे फाँसी, फ़ैसला इक्को इक्क सुणाईआ। बचया रहे ना कोए पंडत काशी, कच्छहिरे वालयां होए ना कोए सहाईआ। बिन गोबिन्द शब्दी साचे मण्डल पावे कोए ना रासी, बिन पुरख अकाल देवे ना कोए वड्याईआ। मनुआ छड्डे ना अंदरों बदमाशी, बदला बदले विच्चों चुकाईआ। जगत ख़ाहिश होई अयाशी, हरस हवस ना कोए मिटाईआ। बिना भगतां साची दिसे कोए ना दासी, दरस पा के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बणा के इक्क जमाती, इक्को सिख्या दए समझाईआ। अस्सू तिन्न कहे मैं आसावंद, आहिस्ता आहिस्ता ध्यान लगाईआ। हुक्मे अंदर हो पाबन्द, बैठा सीस झुकाईआ। सब दा मालक नज़री आए हरि ख़ावंद, ख़ातून जगत रिहा हंढाहीआ। गुरमुख चाढ़ के नूरी चन्द, जोती जोत करे रुशनाईआ। शाह सुल्तानां देवे दंड, शब्दी डण्डा हथ्थ उठाईआ। सब दी नंगी कर के कंड, जगत कंडयां विच फसाईआ। जन भगतां दे के परमानंद, निजानंद करे रसाईआ। जिन्हां गाया सोहँ छन्द, शमां बुझी दए जगाईआ। जगत जन्म दी पूरी कर के मंग, आसा आपणे विच रलाईआ। मेहरवान हो सूरा सरबंग, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। रविदास चमारे पाई गंढ्ढ, लेखा लिखे कलम शाहीआ। पहली सावण भगतां ठंड, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। अस्सू तिन्न भण्डारा देवे वण्ड, रातीं सुत्यां अंदर दऐ टिकाईआ। सृष्टी दृष्टी ख़ुआर होवे मनुआ जंग, जंगल प्रभास दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सूरा सरबंग, सर्ब सुल्तान मेहरवान इक्को नज़री आईआ।
२३ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ करम सिँघ दे गृह पिण्ड मीआं पुर ज़िला अमृतसर
दरगाह साची ना इश्क मिजाज़ी ना हकीकी, हिकमत आलम इलम नज़र कोए ना आईआ। ना कोई शरअ ना शरायती, तन वजूद प्यार मुहब्बत ना कोए वखाईआ। ना कोई बख्शंद ना अज़ीज़ी, निरगुण सरगुण ना कोए चतुराईआ। जल्वागर इक्क तौफ़ीकी, नूरो नूर बेपरवहीआ। ना कोई आसा ना कोई मनसा ना उम्मीदी, वासना रूप ना कोए वटाईआ। ना कोई ढोला कलमा गीत राग नीती, गहर गम्भीर ना कोए सुणाईआ। ना कोई पवण ठंडी सीती, अग्नी तत ना कोए जलाईआ।
❋
❋
नेत्र लोचन नैण वेखण वाली रीती, नाता नाता ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। ना हकीकी ना मिजाज़ी, मिसल मिसाल ना कोए बणाईआ। ना शरअ ना निमाज़ी, सजदा सीस ना कोए झुकाईआ। ना कोई धुन ना कोई नादी, कलमा हक ना कोए पढ़ाईआ। ना कोई लेखा फोले हाल माज़ी, मुसतकबिल मजलस महबूब बेपरवाहीआ। ना कोई सवाल ना कोई जवाबी, तालब तल्बगार नज़र कोए ना आईआ। ना कोई मित्र ना कोई अहिबाबी, महिराब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ना कोई मेल मिलाप ना होवे शादी, शादयाना हक ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, एकँकारा इक्क इकल्ला आपणी कार कमाईआ। ना मिजाज़ी ना हकीकी, प्रेम प्यार इश्क मुहब्बत वाला महबूब नज़र कोए ना आईआ। ना कोई लोक परलोक सलोक चौदां दिसे तबकी, ज़िमीं असमानां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ना कोई अक्खरां वाली देवे सिख्या सीख, संथा हुक्म नाल हुक्म ना कोए जणाईआ। ना कोई प्यार करन वाला वेखण वाला मीत, महबूब इक्को एकँकार इक्क दवारे सोभा पाईआ। ना कोई दरवेश मंगणहारा भीख, ना कोई झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी एकँकारा खेल अपारा दरगाह साची धाम न्यारा नूर नुराना शाह सुल्ताना वड मेहरवाना महव आपणी कार कमाईआ। मिजाज़ी हकीकी समझे कौण, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। गुर अवतार जिस दा ढोला गाउण, अन्तिम ओसे विच आपणा आप जाण समाईआ। जिस दा लेखा जाणे ना कोई पाउण, पवण सुनेहड़ा सच दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची मंज़ल आपणी धार आपणे विच मिलाईआ। ना कोई मुहब्बत ना कोई प्यार, ना कोए नाता जोड़ जुड़ाईआ। इक्को नूर नूर उज्यार, जिस दा लख चुरासी पसार, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। ओस रमज़ नूं समझे कोई ना विच संसार, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रूप आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। इश्क हकीकी मिजाजी तों बाहर (अथाह), बेपरवाह नज़री आईआ। जो आदि जुगादी सर्ब मलाह, बेड़ा सब दा पार लँघाईआ। जिस दरगाह विच वसे जल्वागर ख़ुदा, नूर नुराना डगमगाईआ। ओथे इश्क सके ना कोए कमा, कामल मुर्शद इक्को दए वखाईआ। जिस दे विच्चों निकले ओसे विच गए समा, एका दूआ रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे विच टिकाईआ। साचे नाम दी साची धार, हरि सतिगुर आपणे विच समाईआ। जिस नाम नूं गाउँदे गए गुरू अवतार, पैगम्बर शुकर मनाईआ। काया मन्दिर अंदर सुणदे रहे धुन्कार, बिन रसना जेहवा वज्जदी रहे वधाईआ।
❋
❋
शास्त्र सिमरत वेद पुराण ओसे दा करन विसथार, सिफ्तां नाल जगत वड्याईआ। जिस दी महिमा अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आपणे विच रखाईआ। तिस दी ख़ाहिश बुद्धी विच समझे ना कोए जीव मन दी विचार, बिन अनुभव समझ कोए ना पाईआ। मंज़ल चढ़ के वेखो मंज़ल दुष्वार, नौ दवारयां तों परे जिस दी वज्जे वधाईआ। सो नाम आप निरँकार, निरगुण निरवैर इक्क अख्वाईआ। जिस नूं कागत कलम शाही ना लिखणहार, सिफ्तां विच ना कोए सालाहीआ। सो नाम आपणे हथ्थ रख्या करतार, करनी आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा नाम आपणा आप दृढ़ाईआ। साचे नाम दा ना कोई तन ना वजूद, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। उस दा नाता इक्को नाल हक महबूब, मुहब्बत पुरख अकाल नाल पाइंदा। जिस दा जगत विद्या विच मिले ना कोए सबूत, सतिगुर इशारा शब्द इक्क समझाइंदा। जिस दा डंका आदि जुगादि जुग चौकड़ी वज्जे चारे कूट, दहि दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पताल विष्न ब्रह्मा शिव आप समझाइंदा। सो नाम दस्से आपणी मंज़ल हक हदूद, जिस दी वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदी ना होवे नेस्तोनाबूद, फ़िकरयां विच फ़िकरा ना कोए समझाइंदा। जिधर वेखो हर हिरदे ओस नाम दा नाम वजूद, जो सिफ्तां अंदर सिफ्तां विच समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साचा नाम आपणे विच छुपाइंदा। साचे नाम दी डैफ़ीनेशन जे कोई जाणे डायरैकट, डिफीकलट नज़र कोए ना आईआ। मनुआ मन पाए अफैकट, मंज़ल हक ना कोए पुचाईआ। जो गुर अवतार पैगम्बर पुरख अकाल दीन दयाल करे सलैकट, जुग चौकड़ी उहनां दए समझाईआ। कनैकशन करे बिना अलैकट, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। डंका वजाए ईसट वैसट, गैसट आपणे लए बणाईआ। जगत विच साचे नाम दे कोई बणे नहीं परोजैकट, जग नेत्र धार ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा नाम आदि जुगादि इक्को इक्क रखाईआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ बीबी गुरमेज कौर दे गृह पिण्ड मीआं पुर ज़िला अमृतसर
सति कहे पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, बेपरवाह तेरी सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे रुत्त, चार कुण्ट दहि दिशा इक्को तेरा नाम वज्जे वधाईआ। जन भगतां उजल कर मुख, दुरमति मैल माया ममता मोह मिटाईआ। घर स्वामी आत्म परमात्म दे सुख, गृह गृह अंदर तेरा नूर इक्को नज़री आईआ। सन्त सुहेले आपणी गोदी चुक्क, चार वरन अठारां
❋
❋
बरन झगड़ा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सति कहे मेरे परम पुरख अबिनाशी, हरि करते तेरी वड वड्याईआ। कलयुग अन्त मेट अन्धेरी राती, कूड़ी क्रिया रहिण ना पाईआ। नाम भण्डारा बख्श अमोलक दाती, चार वरन अठारां बरन आप वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म बण साथी, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लै मिलाईआ। साचा नाम वखा इक्को हाटी, जगत दवारा लोड़ रहे ना राईआ। अमृत जाम पिला बण के साकी, साखी आपणी दे समझाईआ। मनुआ तन रहे ना आकी, बुद्धी बिबेक रूप बदलाईआ। तेरे नाम दी बिन अक्खरां वाली सुणदे रहे पाती, पतिपरमेश्वर शब्द सुनेहड़ा देणा घलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां भविख्तां वाली पूरी कर आखी, आख़र आपणा हुक्म वरताईआ। सन्त सुहेले गुर चेले बणा दास दासी, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच रखाईआ। जन भगतां लहिणा देणा पूरब जन्म चुका बाकी, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। तेरी मंज़ल अगम्मी चढ़न घाटी, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। साची मंज़ल वेखण तेरी रहरासी, सूरज चन्द दी लोड़ रहे ना राईआ। निर्मल नूर जोत तेरी प्रकाशी, प्रकाश्त दिसे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साची मंग गया मंगाईआ। सति कहे प्रभ मेरे गहर गम्भीर, बेअन्त तेरी सरनाईआ। तेरा खेल बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर्म अंदरों बदल दे तकदीर, हुक्म संदेसा इक्क सुणाईआ। नेत्र रो रो कहे कबीर, मंज़ल चोटी चढ़ अख़ीर, सच दवारे दए दुहाईआ। साबत रिहा ना कोए शाह अमीर, सब दे नेत्र वगे नीर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। सदी चौधवीं महबूब मंज़ल मिले ना कोए पीर, पैगम्बर घत्त के गए वहीर, दस्तगीर दस्त ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच कहे मोहे दे माण वड्याईआ। सति कहे प्रभ तेरा हुक्म लोड़ां सच्चा, सति सतिवादी तेरा राह तकाईआ। लख चुरासी दीन दुनी भाण्डा जाणां कच्चा, माटी ख़ाकी तन वजूद रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म निरगुण निरगुण जोड़ सक्का, साजण हो के वेख वखाईआ। गुर गोबिन्द नाल तेरा कौल इकरार पक्का, कच्ची गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। अबिनाशी करते दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार कलयुग कूड़ी क्रिया दे धक्का, धर्म दुआर एकँकार इक्को देणा प्रगटाईआ। साख्यात निरवैर निरगुण धार नज़री आवें बिन अक्खां, जोती जाते पुरख बिधाते नूरो नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा झोली डाहीआ। सति कहे मेरे धुर दे साहिब स्वामी, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। बोध अगाधा शब्द अनादा दे अगम्मी बाणी, बिन अक्खरां निरअक्खर कर पढ़ाईआ। तीर निराला अणयाला मार आपणी कानी, कायनात सोई सुरती दे उठाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया मस्त ना रहे मस्तानी, मतलब
❋
❋
धुर दा दे समझाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी जीव जंत साध सन्त दा बानी, नित नवित वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। साची मंज़ल आत्म परमात्म दस्स रुहानी, परदा आप उठाईआ। भेव अभेदा खोल्ह पंज तत जिस्मानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सति सतिवाद देणा दृढ़ाईआ। सति कहे मेरे धुर दे ख़ालक, खैर मुहब्बत दे वरताईआ। सचखण्ड निवासी धरनी मालक, मेहर नज़र उठाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर दस्स इक्क इबादत, तेरा नाम ढोला सारे सिफ्त सालाहीआ। झगड़ा रहे ना निन्दक दुष्ट साकत, सज्जण सारे लैणे बणाईआ। मन बुद्धी तों परे दस्स ल्याकत, बोध अगाध दे जणाईआ। आत्म परमात्म होवे वाकिफ़, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे सच साची मंग मंगाईआ। सति कहे मेरे परम पुरख अबिनाशी, करनी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। हउँ बालक सेवक तेरा दासन दासी, माण अभिमान ना कोए रखाईआ। साची मंज़ल आपणी दस्स अगम्मी घाटी, बिन पौड़ी डण्डे देणा चढ़ाईआ। जन भगतां पुच्छ आपणी वाती, निरगुण हो के वेख वखाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। इक्को तेरा नाम साचा होवे सिमरन पाठी, पूजा इक्को देणी वखाईआ। तेरा खेल वेखीए पृथ्मी आकाशी, गगन गगनंतर वज्जे वधाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार लहिणा देणा चुका बाकी, झगड़ा अवर रहे ना राईआ। सति दुआर परदा खोल्ह ताकी, साथी हो के संग निभाईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म सब नूं निरगुण धार दस्स ज़ाती, चार वरन अठारां बरन वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सतिवादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी देणा समझाईआ। सति कहे प्रभ मैं मंगां दर हज़ूर, घर ठांडे सीस झुकाईआ। जोती जलवा दे नूर, अन्ध अज्ञान रहे ना राईआ। जन्म मरन दा बख्श कसूर, कसर इशारीए नाल उडाईआ। मंज़ल रहे ना तेरी दूर, घर स्वामी देणा सुहाईआ। तूं समरथ सर्ब कला भरपूर, बेअन्त बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तपे जगत तन्दूर, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। मन वासना हँकार होया ग़रूर, ग़ुरबत अंदरों ना कोए कढाहीआ। कर किरपा सब दे अन्तर बख्श नूर, निरंतर ब्रह्म दे जणाईआ। आसा मनसा सच दवारे पूर, निरासा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दवारा इक्क वखाईआ। सति दुआर बख्श श्री भगवन्त, रहमत तेरी नज़री आईआ। तूं धुर दा स्वामी कन्त, करनहार वड्डी वड्याईआ। तूं शब्द अगम्मी दे मंत, मंतव अगला दे जणाईआ। गढ़्ह तुटे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्को नज़री आईआ। बिन तेरे बोध अगाधा दिसे कोई ना पंडत, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे पढ़ाईआ। सति कहे तेरे दवारे इक्को मिन्नत, निउँ निउँ सीस
❋
❋
झुकाईआ। सच प्रेम दी दे हिम्मत, हर हिरदे डेरा लाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरी नज़री आए इक्को सिम्मत, दूजा दुआर ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म निरगुण निरगुण होवे मिलत, मेल मिलावा धुर दरगाहीआ। सच प्रीती दे खिल्लत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग कूड़ ख़ुआरी मेट ज़िल्लत, नाम निधान इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पार उतार दुष्ट दुराचार अपराधी निन्दक, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत आपणे रंग रंगाईआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ बीबी वीरो दे गृह पिण्ड बघिआड़ी ज़िला अमृतसर
सति कहे प्रभ बख्श चरण सहारा, सहायक इक्को नज़री आईआ। धुर धाम दिसे तेरा सच दवारा, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। दीवा बाती कमलापाती जगे अगम्म अपारा, निरगुण जोत होवे रुशनाईआ। तेरे प्रेम प्यार दा आवे सच हुलारा, मुहब्बत विच महबूब लैणा मनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करना पार किनारा, जूठ झूठ नईआ नौका शौह दरया रुढ़ाईआ। तेरे नाम दा नौ खण्ड पृथ्मी होवे इक्क जैकारा, लख चुरासी तेरा ढोला गाईआ। आत्म परमात्म करे सच प्यारा, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लैणा मिलाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़ हँकारा, हउमे हंगता देणी मिटाईआ। सति सच कर उज्यारा, उजल आपणा आप समझाईआ। साचे नाम दा लग्गा दिसे इक्क अखाड़ा, गोपी काहन इक्को रूप बदलाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बर तेरा तक्कदे रहे सहारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। किरपा कर पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण निरवैर निराकारा, तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादी परवरदिगारा, बेअन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग साचा मार्ग दे दृष्टी सृष्टी विच संसारा, परदा ओहला दे उठाईआ। तेरा सिफ्ती भरया रहे भण्डारा, श्री भगवान तेरा नाम जिस रसना जेहवा गा गा ख़ुशी मनाईआ। तख्त निवासी शाहो भूप शाह महबूब वड सिक्दारा, दो जहानां वाली तेरा जलवा आलीशान दिसे धुर दरगाहीआ। करनी दे करते बण मीत मुरारा, कुदरत दे कादर दे वड्याईआ। लोकमात मार झात मेट अन्ध अंध्यारा, कलयुग कुकर्म देणा गवाईआ। दहि दिशा दिसे धुँदूकारा, चार कुण्ट साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जुग चौकड़ी बीते वारो वारा, आपणा पन्ध मुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी करे पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल समरथ स्वामी अन्तरजामी खेल दस्स अगम्म अपारा, अलख अगोचर अगम्म अथाह परदा ओहला दे उठाईआ। जागरत जोत बिन वरन गोत नाम निधान दे नज़ारा, अज़म अंदरों दे बदलाईआ। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म दा देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सति कहे प्रभ मेरी सुण अगम्मी कूक, कुर्हिआं तों परे रिहा जणाईआ। जगत माया दीन दुनी रही फूक, फ़ाके विच दिसे लोकाईआ। झगड़ा दिसे चारों कूट, सांतक सति ना कोए कराईआ। विकार वध्या जूठ झूठ, ममता मोह करे लड़ाईआ। तेरा दिसे ना कोई धुर दा पूत, सपूत नज़र कोए ना आईआ। ख़ाली दिसदे भाण्डे पंज भूत, नाम निधान श्री भगवान तेरा विच ना कोए टिकाईआ। शब्द अगम्मी धुर दा भेज दूत, दूती दुष्टां दए मिटाईआ। पिछली चार जुग दी करनी करे मनसूख, अगला हुक्म आप वरताईआ। जन भगतां दरस प्यास दी दूर करे भूख, तृष्ना दए मिटाईआ। घर साचा दए सूख, सुखसागर विच समाईआ। जो चरण प्रीती तेरी धुर दी नीती अंदर गए झूज, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। तिन्हां अन्तर रहे कोई ना दूज, नाम मंत्र इक्को देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सति कहे प्रभ आदि जुगादी देवण योग, युगती आपणी दे समझाईआ। तेरे नाम प्यार दा मिले सच्चा रस भोग, दूजी वस्त कोए ना भाईआ। शब्द अगम्मी दे चोग, चुगली निंदया तों जगत लैणा बचाईआ। हउमे हंगता रहे ना रोग, हँ ब्रह्म देणा समझाईआ। तेरा दरस मिले अमोघ, अन्ध अन्धेर देणा मिटाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत डगमगाईआ। पैंडा रहे ना चौदां लोक, चौदां तबक चरणां हेठ दबाईआ। आत्म परमात्म दा इक्को होवे सलोक, सोहला साचा देणा समझाईआ। सच दवारयों सके कोई ना रोक, रुकावट करे ना कोए लोकाईआ। जिस दवारे विष्न ब्रह्मा शिव मंगदे कोटी कोट, दर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर रख के बैठे ओट, सिर सके ना कोए उठाईआ। तिस दवारे दी अबिनाशी करते दे मौज, मजलस आपणे नाल जणाईआ। जित्थे बुध दी रहे कोई ना सोच, जगत विद्या ना कोए चतुराईआ। वेदां दी शास्त्रां दी करनी पए ना खोज, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। निरगुण नूर हाज़र हज़ूर जोती जाते पुरख बिधाते तेरा दर्शन होवे रोज़, रोज़े निमाज़ तों लैणा बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म दा साचा बख्श जोग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सति कहे प्रभ साचा सब नूं दस्स जीवण, जन्म जन्म दा लेखा दे मुकाईआ। तेरी चरण प्रीती अंदर कलयुग जीव थीवण, नमों नमों कहि के सीस झुकाईआ। तेरा नाम सुनेहड़ा अमृत पीवण, अग्नी अग्ग देणी बुझाईआ। बिन तेरे कदमां किसे ना नीवण, पुरख अकाल तेरा इक्को इष्ट मनाईआ। साढे तिन्न हथ्थ सब दी लेखे ला सीवण, रस अगम्मा देणा चुआईआ। तेरा नाम अगम्मा रस पीवण, तृष्ना देणी बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दा सच दुआर सतिजुग साचा देणा वखाईआ।
❋
❋
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ बीबी सेवी दे गृह पिण्ड ठट्टा ज़िला अमृतसर
सति कहे श्री भगवान धुर दे सूरे, सर्ब शक्तीमान तेरी वड्याईआ। चरण प्रीती बख्श आपणी धूढ़े, धर्म दवारा इक्को दे वखाईआ। कलयुग नाता तोड़ क्रिया कूड़े, जूठ झूठ डेरा ढाईआ। सुघड़ सुजान बणा मूर्ख मूढ़े्ह, मनमुखां गुरमति दे समझाईआ। इक्को दरस करना तेरा हज़ूरे, हाज़र हो के लैणा जगाईआ। पन्ध मुका नेरन दूरे, दूर दुराडा नेरन नेरा नज़री आईआ। रंग चढ़ा आपणे गूढ़्हे, तन वजूद ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर देणी सरनाईआ। सति कहे प्रभ दीन दयाल सदा बखशिंदे, रहमत आपणी दे कमाईआ। कलयुग जीव अपराधी गंदे, दुराचारां कर सफ़ाईआ। नेत्रहीण संसारी अन्धे, निज नैण तेरा दरस कोए ना पाईआ। माया ममता मोह विकार तोड़ फंदे, फाँसी जम दी दे कटाईआ। विछोड़े विच होए मंदे, चंगयाई हथ्थ किसे ना आईआ। बिन ओढण सीस फिरन नंगे, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जगत इश्नान करन तीर्थ तट गंगे, अमृत सरोवर ना कोए नुहाईआ। साची वस्त मिले ना नाम मंगे, किरपा कर के झोली देणी भराईआ। आत्म परमात्म बण संगे, अबिनाशी करते सगला संग बणाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हँकारी हंगे, हंगता अंदरों देणी कढाहीआ। परमानंद सुख सागर दे अनन्दे, निजानंद कर रसाईआ। मन वासना झगड़े रहिण ना दंगे, दग़े फरेब तों लैणा बचाईआ। बिन तेरी किरपा अबिनाशी करते टुट्टी कोई ना गंढ्ढे, विछड़यां मेल ना कोए मिलाईआ। दो जहानां पार कोई ना लँघे, मंज़ल हक ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दवारा देणा वखाईआ। सति कहे प्रभ सुण दुनी फ़रयाद, दीन देण दुहाईआ। तेरा खेल सदा जुगादि, आदि अन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ। फिरी दरोही विच ब्रह्माद, ब्रह्मण्ड वरभण्ड रिहा कुरलाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना साध, स्वाद नाम रस ना कोए चखाईआ। काया खेड़ा सब दा हुंदा दिसे बरबाद, नाम फुलवाड़ी सच ना कोए महकाईआ। सुरती सुरत ना खुल्ही जाग, सवाणी अक्ख ना कोए बदलाईआ। कलयुग जीव हँस होए काग, माणक मोती चोग ना कोए चुगाईआ। तेरा अनुभव खेल समझे ना कोए दिमाग, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। बिन तेरी किरपा सब दा बुझदा जाए चिराग़, प्रकाश सच ना कोए वखाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कूड़ी क्रिया बदल दे रिवाज, सतिजुग साचा मात टिकाईआ। दो जहानां जगदीस इक्को तेरे सीस सोहे ताज, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी इक्को नज़री आईआ। हरि सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख तेरी चरणी जावण लाग, मन ममता मोह मिटाईआ। साचे प्रेम दा बख्श वैराग, वैरी अंदरों दे कढाहीआ। गुरमुखां होवण वड वडभाग, भाग आपणा झोली दे भराईआ। तेरे नाम दा सुणन अगम्मी नाद, धुन आत्मक ख़ुशी मनाईआ। लेखा रहे
❋
❋
ना सवाल जवाब, झगड़ा मुके जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां खेड़ा कर आबाद, बरबाद दिसे जगत लोकाईआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ इन्द्र कौर दे गृह पिण्ड बोड़ू ज़िला अमृतसर
सति कहे प्रभ दे वस्त अपार, अपरम्पर स्वामी आपणी दया कमाईआ। सतिजुग वरते विच संसार, संसारी भण्डारी ख़ुशीआं नाल सेव कमाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना कोए विभचार, दुराचार देणा खपाईआ। हर हिरदे अंदर तेरे नाम दा होवे जैकार, धुर दा ढोला शब्द गाईआ। चार वरन अठारां बरन बख्श इक्क अधार, टेक इक्क जणाईआ। मन वासना जगत करे ना कोए ख़ुआर, दुष्वार मंज़ल दे कटाईआ। गृह गृह नज़री आए निरँकार, निरगुण कर रुशनाईआ। ख़ाली भर भण्डार, अतोट अतुट वरताईआ। गुरमुख विछोड़े अंदर रोवे ना कोए ज़ारो ज़ार, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सति कहे प्रभ सति धर्म दी दे दे दात, दाता इक्को नज़री आईआ। जन भगतां पूरी कर ख्वाहिश, ख़ालस आपणा रंग चढ़ाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी करदे रहे तलाश, उच्चे टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। मंज़ल मण्डल मण्डप पाउँदे रहे रास, गोपी काहन वेस वटाईआ। सच जोत दा दे प्रकाश, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। आसा मनसा पूरी कर आस, तृष्ना जगत वाली बुझाईआ। सच दवारे कर निवास, अस्थान भूमिका इक्क वड्याईआ। जुग चौकड़ी तेरा तमाश, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद बख्श माण वड्याईआ। सति कहे प्रभ किरपा कर दीन दयाल, दया निध तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन भगत सुहेले वेख आपणे लाल, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। फल लगा सुक्के काष्ट डाल, रस आपणा नाम चुआईआ। तेरे प्रेम दी जो घालण रहे घाल, कीती घाल लेखे लाईआ। जीवण दा मार्ग दस्स सुखाल, साची मंज़ल देणा चढ़ाईआ। जित्थे पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। त्रैगुण रहे ना कोए जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। दुआर वखा इक्को धर्मसाल, परदा ओहला आप उठाईआ। झगड़ा रहे ना शाह कंगाल, ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान दर इक्को सोभा पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरा देंदे गए अहिवाल, रागां नादां सोहलया ढोलयां विच तेरा नाम समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सति सतिवादी आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वस्त अमोलक धुर दी देणी वरताईआ।
❋
❋
सति कहे प्रभ वस्त अमोलक दे भण्डार, वरभण्ड मिले वड्याईआ। तूं आदि जुगादि परवरदिगार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अख्वाईआ। तेरे दर ते मंगदे गए बण भिखार, गुरू अवतार झोलीआं डाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, चरण धूढ़ी मस्तक टिक्का ख़ाक रमाईआ। तूं अन्तरजामी पुरख बिधाता वेखणहार, वेखें विगसें थांओं थाँईंआ। कलयुग अन्त हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां लोकमात ला निशान, निशाने पिछले दे बदलाईआ। तूं देवणहारा दाता इक्क श्री भगवान, भगवन हो के वेख वखाईआ। कागत कलम शाही तेरा दे ना सके ब्यान, बेअन्त कहि के शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे देणा वर, दर ख़ाली देणा भराईआ। सति कहे प्रभ बख्श दे आपणी दात, दानी हो के झोली पाईआ। दुक्खां वाली मेट अन्धेरी रात, सुखां वाला साचा चन्द चमकाईआ। जन भगतां सदा रहे प्रभात, इक्को रंग देणा कराईआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, नाता इक्को देणा समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, साचा ढोला देणा दृढ़ाईआ। मेहरवान पुरख समराथ, शाह पातशाह शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा अगम्मी वर, वारस हो के वेख वखाईआ। सति कहे प्रभ तूं करनी दा करता, कुदरत दा मालक नज़री आईआ। दु:ख रोग जन्म करमां हरता, हरस हवस दे मिटाईआ। ग़रीब निमाणयां वण्ड दर्दा, दुखियां दु:ख दे चुकाईआ। जुग जन्म दीआं फोल फरदां, कर्म कर्म दा डेरा ढाहीआ। पुठ्ठीआं सिध्धीआं कर नरदां, नर नरायण बेपरवाहीआ। जन भगत सुहेले आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित दर ठांडे करदे अरज़ां, आजिज़ हो के सीस झुकाईआ। मकरूज़ हो के चुका उन्हां दा कर्ज़ा, लहिणा देणा पिछला झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्श सच्ची सरनाईआ। सति कहे प्रभ तुध बिन करे ना कोई किरपा, किरपन देवे ना कोए वड्याईआ। लोकमात कट बिपता, (बेपरीती) लेखा देणा चुकाईआ। भाग बणा गुरसिख साचे सिख दा, सिख्या इक्को देणी दृढ़ाईआ। जिस दा लेखा कोई ना लिखदा, उह लेख देणा प्रगटाईआ। प्रेम प्यार बख्श सदा नित दा, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना मनूए चित दा, ठगोरी ठग्ग ना कोए कराईआ। नाता जोड़ आपणे हित दा, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। जन भगत तेरी किरपा नाल जगत जहान जितदा, सति सन्तोख धीरज धर्म देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा देवे जिस जिस दा, गृह मन्दिर अंदर काया झोली दए भराईआ।
❋
❋
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर
सति कहे प्रभ जन भगतां दे ज्ञान, अज्ञान अन्तर रहिण ना पाईआ। दिवस रैण इक्को बख्श ध्यान, प्रेम प्रीती चरण कँवल सरनाईआ। निरगुण तेरा ढोला गाण, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। साची धूढ़ करन इश्नान, दुरमति मैल धवाईआ। पुरख अबिनाशी तक्कण इक्को काहन, दो जहानां वाली नज़री आईआ। सचखण्ड दवारा बख्श हक अस्थान, भूमिका इक्को इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सति कहे प्रभ जन भगतां दस्स भेत, भावना सब दी पूर कराईआ। कूड़ी क्रिया कर खेत, खण्डा खड़ग नाम चमकाईआ। चरण प्रीती बख्श हेत, धूढ़ी टिक्के ख़ाक रमाईआ। दर्शन दे नेतन नेत, निज लोचन कर रुशनाईआ। सच दवारा लैण पेख, पेखत पेखत वज्जे वधाईआ। सचखण्ड दवारे वसण अगम्मे देस, निरगुण निरगुण विच समाईआ। साचा मंत्र निरंतर दस्स संदेश, अन्तर कर पढ़ाईआ। दृष्टी नाल बदल दे लेख, सृष्टी विच्चों बाहर कढाहीआ। तूं आदि जुगादी एकँकारा एक, इक्क इकल्ला सोभा पाईआ। जन भगतां रखी तेरी टेक, सहारा अवर ना कोए बणाईआ। सूरबीर सुल्तान हो के वेख, परदा ओहला आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। सति कहे बख्श दे साचा नूर, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जन भगत सुहेले तेरे मज़दूर, नाम चाकरी सेव कमाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया कर दूर, दर्दी हो के दर्द वण्डाईआ। दरस दे हाज़र हज़ूर, हर घट बैठा नज़री आईआ। तेरा मेला होवे ज़रूर, ज़ाहर हो के परदा देणा उठाईआ। तन रहे ना कोए ग़रूर, ग़ुरबत देणी गवाईआ। हंगता गढ़्ह कर के चूरो चूर, चरण कँवल बख्श सरनाईआ। आसा मनसा सब दी पूर, तृष्ना विच ना कोए भटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी हाज़र हाज़ूर, हरि मन्दिर जन भगतां देणा सुहाईआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ बचन सिँघ दे गृह पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर
सति कहे प्रभ अमृत बरख मेघ, मेघला धार वहाईआ। जन भगतां बदल रेख, ·षी मुनी वेखण चाँईं चाँईंआ। सचखण्ड दवारा वखा आपणा देस, सांझ जगत नालों तुड़ाईआ। जिस गृह इक्को रंग रहे सदा एक, दूजा रूप ना कोए बदलाईआ। ठाकर हो के दस्स भेत, परदा ओहला दे चुकाईआ। नज़री आए नेतन नेत, दुर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गृह इक्क जणाईआ। साचा घर दस्स प्रभ आप, सचखण्ड दवारा दे जणाईआ। जित्थे तूं मेरा मैं तेरा इक्को होवे धुर दा जाप, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। आत्म परमात्म तेरा देवे साथ, सगला संग बणाईआ। धुर दा लेखा लेखे कर रास, रस्ता आपणा इक्क जणाईआ। जगत वासना रहे ना कोए उदास, गुरमुख गुर गुर बूझ बुझाईआ। पवण स्वासी पवित्र करे सास, साह साह तेरा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग इक्क वखाईआ। सति कहे प्रभ तेरा मार्ग दिसे इक, एकँकार नज़री आईआ। मनुआ दहि दिश जाणो जाए टिक, उठ उठ भज्जे ना वाहो दाहीआ। बिन कलम शाही लेखा दे लिख, भविश आपणे नाल मिलाईआ। जन्म जन्म दे विछड़े मेल सिख, सिख्या साची इक्क सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लहिणा देणा दे नजिठ्ठ, निरगुण हो के वेख वखाईआ। करवट लै बदल दे पिठ, सनमुख हो के सोभा पाईआ। भगतां मीत मुरारा बण मित, सज्जण इक्को नज़री आईआ। तेरा दर्शन करन नित, निज नेत्र कर रुशनाईआ। काया मन्दिर अंदर साढे तिन्न हथ्थ वड़ विच, विचला परदा दे चुकाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी धुर दे मालक सांझे पित, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। सच कहे प्रभ जन भगतां दे सति, सति सतिवादी हो के वेख वखाईआ। घर घर उपजे ब्रह्म मत, मन मति ना कोए लड़ाईआ। तेरा नाउं निरँकारा लैण जप, दूजा रस ना कोए वखाईआ। तेरे मिलण दी खोल्ह के अक्ख, आख़र तेरा दर्शन पाईआ। दर ठांडे होवे जस, सिफ्त सालाही ढोले गाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म होवे वस, वसल यार इक्को नूर ख़ुदाईआ। भगत भगवान दा सांझा होवे हक, हकीकत विच्चों लाशरीक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, वस्त अमोलक दे दे वथ, नाम भण्डारा आप वरताईआ।
२४ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड मांगा सराए ज़िला अमृतसर
सति कहे प्रभ भाग लगा काया खेड़ा, गुरमुख काया मन्दिर अंदर वज्जे वधाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया रहे ना झेड़ा, सति सति राग अल्हाईआ। आवण जावण कट लख चुरासी गेड़ा, जन्म जन्म ना कोए भवाईआ। नाता जोड़ तूं मेरा मैं तेरा, आत्म परमात्म संग बणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दो जहान खुल्ल्हा रख वेहड़ा, साची मंज़ल आपणा घर वखाईआ। माया ममता मोह रहे ना कोए अन्धेरा, सच ज्ञान चन्द चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, एको देणा धुर दा वर, दर ठांडे झोली डाहीआ। सति कहे प्रभ भगतां कर बिबेक बुद्धी, मन मति रहे ना राईआ। अन्तर अन्तश्करन होवे शुध्धी, कूड़ विकार देणा चुकाईआ। शब्दी रमज़ लगा गुज्झी, अनुभव आपणा भेव खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया औध जाए मुकी, मेहरवान हो सहाईआ। गुरमुख रहे कोए ना दुखी, विछोड़ा जन्म कर्म दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उजल कर के मात मुखी, मुफ्त आपणे नाम रंगण देणा रंगाईआ। सति कहे प्रभू साची दे दे सिख्या, हुक्म इक्को इक्क जणाईआ। तेरे नाम दी पवे भिच्छया, ख़ाली झोली दे भराईआ। भगतां पूरी कर इच्छया, निज तेरा दर्शन पाईआ। माण दवा वड्डयां निक्कयां, बिरध बालां रंग चढ़ाईआ। जो तेरे दर दवारे विकया, करते कीमत लैणी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई दस्स मिथ्या, सचखण्ड दवारा इक्को इक्क देणा समझाईआ।