पुस्तकालयभाग २०

२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ केसर सिँघ दे गृह पिण्ड मैसम पुरा ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ कलयुग कूड़ी क्रिया मेट पखण्ड, चार कुण्ट दहि दिशा धरनी धरत धवल उपर रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ विकार हँकार दुराचार दे दंड, सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद दे समझाईआ। जन भगतां अन्तर नाम दी पा ठंड, अमृत मेघ बूँद स्वांती आप चुआईआ। जन्म कर्म दी विछड़ी आत्म परमात्म टुट्टी गंढ्ढ, दो जहानां वाली आपणा रंग रंगाईआ। दूई द्वैत अन्ध अन्धेर अंदरों ढाह कंध, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स धुर दा छन्द, सोहँ ढोला शब्द विचोला आपणा दे जणाईआ। रसना जेहवा कोई ना गावे मन विकारी गंद, बत्ती दन्द तेरा नाम ध्याईआ। कर प्रकाश सृष्टी दृष्टी अंदर नव खण्ड, सत्त दीप तेरा नूर होए रुशनाईआ। गुरमुखां निज आत्म दे सच अनन्द, परमानंद विच समाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक सूरा सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को हो सहाईआ। कलयुग कूड़ कुटम्ब मेट काची वंग, कंचन गढ़्ह सतिजुग साचा दे सुहाईआ। अगम्मे नाम दा वजा मृदंग, मर्द मर्दाने श्री भगवाने आपणा डंका इक्क वजाईआ। भेव अभेदा रहे ना हँ ब्रह्म, पारब्रह्म परदा दे चुकाईआ। सन्त सुहेले वेख आपणे जन, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सति सतिवादी झोली डाहीआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग वेख अन्धेरी अन्ध, सच प्रकाश नज़र कोए ना आईआ। मन वासना जगत मंज़ल मुके किसे ना पन्ध, सच दवारे चढ़ के तेरा दरस कोए ना पाईआ। बिन सतिगुर शब्द सुरत सवाणी सब दी होई रंड, कन्त सुहागी सन्त ना कोए हंढाहीआ। ख़ुशी होवे ना बन्द बन्द, तेरी बन्दगी बन्दीखाने विच्चों जगत बाहर ना कोए कढाहीआ। अन्तर निरंतर एका मंत्र दे धुर दा अनन्द, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेहर नज़र उठाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दे संग, ऊँच नीच राउ रंक ज़ात पात झगड़ा रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया धरनी धरत धवल उपर मेट भेख पखण्ड, सति धर्म दा सच्चा राह बण मलाह दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे झोली दे भराईआ। सति धर्म कहे मेरी अन्त अख़ीर पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। किरपा कर सिरजणहार, साहिब स्वामी तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी क्रिया होया अंध्यार, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। दीन दुनी होई ख़ुआर, दीन मज़्हब ज़ात पात करे लड़ाईआ। तेरा कलमा हकीकत वाला लाशरीक सके ना कोए विचार, मुहब्बत विच मिल के तेरा दरस कोए ना पाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द पढ़ पढ़ थक्के जीव गवार, अन्तर आत्म मंज़ल चढ़ के सचखण्ड दवारा एकँकारा नज़र किसे ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया साकत निन्दक मेट दुष्ट

❋

❋

दुराचार, भगत सुहेले गुरमुख गुरसिख हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं जगत जगदीशर पा सार, ईसा मूसा मुहम्मद निउँ निउँ सजदयां विच सीस झुकाईआ। लहिणा देणा चौदां तबकां दे निवार, सबक इक्को इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति धर्म दर ठांडे अलख जगाईआ। सति कहे प्रभ साचे भगतां दे आपणा माण, नाम निधाना झोली पाईआ। अमृत रस दा दे जाम, ख़ुमारी इक्को वार चढ़ाईआ। धुर संदेसा दे पैग़ाम, जगत विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। आपणी मंज़ल दस्स हक मुकाम, दरगाह साची परदा दे उठाईआ। सचखण्ड दुआर तेरा झुलदा वेखण निशान, जित्थे गुर अवतार पैगम्बर बैठे सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर मंगण दान, ख़ाली झोलीआं अग्गे डाहीआ। इक्को योद्धा सूरबीर शब्द गुरू बलवान, हुक्में अंदर हुक्म रिहा सुणाईआ। जिस दा कागत कलम लिख ना सके ब्यान, बेअन्त बेअन्त बेअन्त कहि के सारे शुकर मनाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण निरगुण हो प्रधान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर आपणा हुक्म वरताईआ। सन्त सज्जण गुरमुख लख चुरासी विच्चों भाल, सुरती शब्द मेला आप मिलाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, आत्म परमात्म बन्धन लए जुड़ाईआ। इक्को सोहे तेरा सचखण्ड दवारा सच्ची धर्मसाल, जित्थे मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुरमुख गुर गुर सतिगुर आपणे रंग रंगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां खोल्ह अन्तर अक्ख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। उह देवणहार पुरख समरथ, दाता दातार वड्डी वड्याईआ। हकीकत विच्चों झोली पा हक, हुक्म धुर दा इक्क समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ ढोला गावण जस, जिस दी सिफ्त वेद पुराण शास्त्र सिमरत रहे गाईआ। तेरे नाम दा ढोला गावण अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह सच दवारे वज्जे इक्क वधाईआ। निरगुण धार हो प्रतख, सतिगुर मेला लै मिलाईआ। धुर फ़रमाना एकँकारा विच जहानां निरवैर हो के आपणा नाम दस्स, दहि दिशा चार कुण्ट इक्को ढोला दे समझाईआ। पारब्रह्म हो के ब्रह्म कर आपणे वस, वसल आपणा दे वखाईआ। सन्त सज्जण गुरमुख लोकमात कलयुग अन्त सदी चौधवीं रख, चौदां लोक चौदां तबक चौदां विद्या डेरा दे ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मार्ग दस्स सच, सति सतिवादी हो के सति सति वखाईआ।

❋

❋

२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड नूर पुर

गुर अवतार पैगम्बर कहिण परम पुरख सतिजुग साचा कर प्रकाश, कलयुग कूड़ी क्रिया अन्ध अन्धेर दे मिटाईआ। चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप साडा रिहा कोई ना दास, आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे अन्धेरी रात, साचा तेरा नूर चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म पढ़े कोई ना गाथ, सिफ्ती ढोले गा गा सारे शुकर रहे मनाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार तेरी करे कोई ना याद, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना घाट, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, गुर अवतार पैगम्बर दर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण श्री भगवान, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। किरपा कर वाली दो जहान, शाह पातशाह शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया धरनी धरत धवल होई (प्रधान), मन वासना आपणे नाल रलाईआ। सृष्टी दी दृष्टी विच्चों अक्खरां वाला कढ्ढ ज्ञान, माया ममता मोह कीता हल्काईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी निरंतर तेरा जाणे कोई ना अगम्मा नाम, निरअक्खर धार ना कोए दृढ़ाईआ। अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ कर कर थक्के इश्नान, दुरमति मैल अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर ना कोए धवाईआ। साची मंज़ल चढ़ के निरगुण मिले कोई ना आण, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। पल्लू फड़े ना सुरती शब्दी कोई काहन, सीता राम चारों कुण्ट पई दुहाईआ। पीर पैगम्बर नेत्र नैणां नीर वहाण, हुजरा हक ना कोए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ कुड़यारा दे मिटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ कलयुग वेख दीन दुनी, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। साचा दिस्या ना कोए ·षी मुनी, मुनीश्र रूप ना कोए बदलाईआ। तेरे नाम दी अगम्मी सुणे ना कोए धुनी, धुन आत्मक राग ना कोए जणाईआ। लख चुरासी सृष्टी दृष्टी अंदर निरगुण धार हो के पुणी, गुण अवगुण वेखीं थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पैगम्बर सचखण्ड दुआर एकँकार परवरदिगार सांझे यार दर दरवेश ख़ादम हो के दर ठांडे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ सदी चौधवीं तक्क, बीस बीसा नाल रलाईआ। हकीकत विच्चों लभ्भे किसे ना हक, शरीकत विच दिसे लोकाईआ। जो शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी मार्ग रही दस्स, मंज़ल चढ़ के तेरा दरस कोए ना पाईआ। मन वासना नौ दवारे जगत विकारां विच रहे नस्स, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। निज नेत्र लोचन नैण खुल्ही किसे ना अक्ख, प्रतख मिल्या ना रूप गुसांईआ। साचा नाम मिले किसे ना हट्ट, चौदां लोक चौदां तबक रहे कुरलाईआ। किरपा

❋

❋

कर मेहरवान महबूब पुरख समरथ, सच स्वामी तेरी इक्को ओट तकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भविख्तां विच तेरा आउणा आए दस्स, सिख्या लोकमात जीव जंत जगत समझाईआ। निरगुण धार निरवैर पुरख शब्द सरूपी हो प्रगट, जोती जाते निरगुण नूर कर रुशनाईआ। हर घट अंदर लख चुरासी जीव जंत साध सन्त नाम निधान मार सट्ट, सोई सुरती लए उठाईआ। अमृत धार निजर निराकार दे रस, बूंद स्वांती आपणी आप चुआईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दस्स आपणा जस्स, वेद पुराणां दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दीन दयाल हो कृपाल सतिजुग साचा मार्ग दे लगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण किरपा कर सति सतिवन्त, सति सतिवादी आपणी दया कमाईआ। मातलोक बणा आपणी बणत, कलयुग कूड़ी क्रिया दे मुकाईआ। गुरमुख सज्जण उठा धुर दे सन्त, भगत सुहेले जोड़ जुड़ाईआ। बोध अगाध महिमा अनाद शब्द सुणा आपणा मंत, मंत्र इक्को दे दृढ़ाईआ। लख चुरासी नज़री आ धुर दा कन्त, आत्म सेजा सच हंढाहीआ। काया चोली चाढ़ रंग बसन्त, निरगुण निरवैर तेरा रूप उतर कदे ना जाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दर ठांडे तेरे सचखण्ड दवारे करदे मिन्नत, निउं निउँ कदमां उपर सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग सच्चा राह एकँकार बण मलाह चार वरनां देणा समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण परम पुरख समरथ, इक्को तेरी ओट तकाईआ। कलयुग लहिणा देणा पूरब झोली पा हक, हकीकत अपणी दे समझाईआ। सतिजुग साचे साचा मार्ग दस्स, धरनी धरत धवल उपर टिकाईआ। हर हिरदे आप जा वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। इक्को मंत्र निरंतर तेरा होवे जस, सिफ्तां वाला सिफ्ती ढोला आपे गाईआ। गुरमुख सन्त सुहेला जन भगत रहे ना वक्ख, सूफ़ी फ़कीर लैणा मिलाईआ। जो तेरे मिलण दा कर के बैठे हठ, धीरज उन्हां देणा धराईआ। गृह मन्दिर काया माटी साची हाटी निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा देणा मुकाईआ। साचे मण्डल दस्स के आपणी रास, गोपी काहन सुरती शब्द रास रचाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मन वासना कर के पाश पाश, फ़रमांबरदार गुरसिख लैणे बणाईआ। जिन्हां निरगुण निरवैर तेरे मिलण दी रखी आस, बण विचोला साचा ढोला देणा सुणाईआ। ओन्हां अन्तर रहे ना अन्धेरी रात, लेखा लिख दे बिन कलम दवात, निरअक्खर नाल अक्खर दे समझाईआ। सतिजुग साची बख्श दे दात, तेरा नाम भण्डारा वड सौग़ात, इक्को नज़री आए पिता मात, दूजा अवर ना कोए दिसाईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा राख, गुर अवतार पैगम्बर सच दवारे रहे आख, तेरा खेल पुरख अबिनाश, सतिजुग त्रेता द्वापर (कलयुग) तेरा दास,

❋

❋

जुग चौकड़ी हुक्म चले बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर निउं निउँ चरणी रहे लाग, सचखण्ड दुआर ख़ुशी मनाईआ। अबिनाशी करते कलयुग कूड़ी क्रिया बुझा आग, त्रैगुण पंज तत ना कोए तपाईआ। इक्को सिमरन पूजा इक्को दस्सदे पाठ, इक्को कलमा दे दृढ़ाईआ। इक्को सरोवर होवे तेरा तीर्थ ताट, दुरमति मैल दे धवाईआ। इक्को मन्दिर मस्जिद शिवदवाला नज़री आए माठ, गुरूदवारा इक्को दे समझाईआ। निरगुण हो के दर्शन दे उपर शाहरग, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। बिन मक्के काअबिउं काया मन्दिर अंदर करा आपणा हज्ज, साचे हुजरे महबूब आपणा जलवा कर रुशनाईआ। कर बेनन्ती सति पुरख निरँजण लोकमात तैनूं रहे सद्द, संदेसा धुर शब्द विच सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पार किनारा करके हद्द, मार्ग सच्चा दे वखाईआ। मानव ज़ाती आपणी बणा यद, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत सुहेले तेरे नाम दी गावण सद, छन्द इक्को इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पीर पैगम्बर दर ठांडे झोली रहे वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर उच्ची कूक करन पुकार, ढोला तेरा नाम लगाईआ। जो सिख्या दे के आए विच संसार, महासार्थी हो के तेरा रथ चलाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया सब नूं कीता ख़ुआर, ख़ालस रूप नज़र कोए ना आईआ। तेरी मंजल चढ़े ना कोए निरँकार, निरगुण मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। चार वरन अठारां बरन सदी चौधवीं वेखी हाहाकार, सांतक सति ना कोए वरताईआ। पैगम्बर बणया ना कोए मददगार, दस्त बदस्त हथ्थ ना कोए मिलाईआ। सोई सुरती सक्या ना कोए उठाल, शब्दी नाद ना कोए शनवाईआ। बिन तेरे नामे होए सर्ब कंगाल, ख़ाली दवारे दिसण थांओं थाँईंआ। पुरख अकाल सतिगुर शब्द बणा दलाल, हकीकत वेख हक हलाल, हाज़र हो के फेरा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण परम पुरख परमात्म आपणी आत्म वेख विच जहान, लोकमात निरगुण धार आपणा वेस वटाईआ। सति धर्म दा दिसे ना कोए निशान, जगत विद्या सब नूं कीता बेईमान, धर्म ईमान रहिण कोए ना पाईआ। मन शरअ विच बणे शैतान, तेरा गाए कोई ना गान, सच प्रीती तेरा नाता ना कोए जुड़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर निराकार निरँकार बेनन्ती अरदास कर परवान, जुग चौकड़ी (तूं) देवणहारा दान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आदि जुगादि वेखें आण, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवासी दो जहानां हुक्मरान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान रवि ससि सूर्या चन्द मण्डल मण्डप तेरे हुक्म अंदर भज्जण वाहो दाहीआ।

❋

❋

२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ साधू सिँघ दे गृह पिण्ड नूर पुर

पीर पैगम्बर करन सजदा, मुकामे हक सीस निवाईआ। परवरदिगार तेरा दिसे कोई ना बरदा, ख़ादम नज़र कोए ना आईआ। खेल वेख घर घर दा, उम्मत उम्मती खोज खुजाईआ। तेरा कलमा कोए ना मन्नदा, आलम उल्मा समझ कोए ना पाईआ। खेल वेख्या ना किसे तन वजूद दा, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। नूर नज़र आया ना हक महबूब दा, मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। झगड़ा प्या काया कलबूत दा, शरअ पए लड़ाईआ। दरजा मिले ना सच्चे मनसूर दा, मंज़ल हक ना कोए पुचाईआ। खेल कर दे आपणे दस्तूर दा, दस्तगीर तेरे हथ्थ वड्याईआ। वेला वक्त आया अन्त हज़ूर दा, अमामां दे अमाम वेख वखाईआ। कर प्रकाश अगम्मी नूर दा, जोती जोत डगमगाईआ। कलयुग नाता तोड़ कूड़ दा, गढ़्ह हँकार दे मिटाईआ। झगड़ा रहे ना मूर्ख मूढ़्ह दा, सुघड़ सुच्चजे दे बणाईआ। टिक्का ला आपणी चरण धूढ़ दा, टकयां दा लेखा दे मुकाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी अरज़ बेनन्ती सब दी कबूलदा, काअबे दे मालक ख़ालक तेरे अग्गे इक्क अरज़ोईआ। तेरा मार्ग इक्क असूल दा, असल वसल दे वखाईआ। तेरी करनी नहीं कोई अदूलदा, गुर अवतार देण गवाहीआ। तेरा हुक्म सदा मन्ज़ूर दा, धुर फ़रमाना इक्क समझाईआ। पैंडा रहे ना मनमुख मग़रूर दा, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। गढ़्ह रहे ना कोए ग़रूर दा, ग़ुरबत सब दे अंदरों दे कढाहीआ। खेल वेख हाज़र हज़ूर मौजूद दा, माज़ी वेखण दा लेखा दे मुकाईआ। नज़ारा दस्स आपणी मंज़ले मक्सूद दा, हक बहक इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। पैगम्बर कहिण वेख अखीर, आखर रहे जणाईआ। साबत रिहा ना किसे यकीन, यके बाद दीगरे सारे देण दुहाईआ। तेरा मसला समझे ना कोए आमीन, आलम चले ना कोए चतुराईआ। झगड़ा प्या फ़र्शे ख़ाकी ज़मीन, ज़र्रे ज़र्रे तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। अलिफ़ ये देवे दलील, कायनात रही समझाईआ। मन हँकारी तोड़े ना कोए फ़सील, फ़ैसला हक ना कोए कराईआ। कलयुग क्रिया सदी चौधवीं कर तबदील, तबादला अन्त तेरे हथ्थ नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सजदयां विच बैठे सीस निवाईआ। पैगम्बर कहिण मेरे अमामां दे अमाम, अमल वेख जगत लोकाईआ। तेरा साचा समझे ना कोए इस्लाम, इस्म आअज़म नज़र कोए ना आईआ। तेरा नाउं ख़ालक ख़लक करे बदनाम, बदीआं विच वेखी लोकाईआ। हक संदेसा सच महबूब धुर दे हुजरे दे पैग़ाम, नग़मा आपणा नाम सुणाईआ। सच दवारे बख्श इक्क हमाम, आबे हयात हयाती वाला जाम प्याईआ। झगड़ा मुका तन ख़ाकी वजूद तमाम, इख़लाक आपणा दे दृढ़ाईआ। तेरे कदमां

❋

❋

उत्ते कदीम तों सारे करदे आए सलाम, समें विच्चों समां दे बदलाईआ। गुर अवतार तेरा दस्सदे आए नाम, नाउं निरँकारा जगत जणाईआ। कलयुग अन्त जीव जंत समझे ना कोए जहान, जहालत घर घर बैठी डेरा लाईआ। मन मति होई शैतान, शरअ शरीर अंदर करे लड़ाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच दिसे ना कोए इन्सान, इन्सानीअत विच बहि के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। जगत वासना दीन दुनी होई ग़ुलाम, माया ज़ंजीर ना कोए तुड़ाईआ। तेरा महल अटल वेखे कोई ना आलीशान, सचखण्ड दवारे चढ़ के तेरा दरस कोए ना पाईआ। जगत हुजरयां विच हुंदा हराम, मक्का काअबा रिहा कुरलाईआ। किरपा कर मेहरवान मिहबान, मिहबान बीदो तेरी ओट तकाईआ। सब तों वक्खरा तेरा कलाम, कलमयां नूं कायम करने वाला इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे दर ठांडे अलख जगाईआ। पैगम्बर कहिण परवरदिगार सच्चे शहिनशाह, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। निरगुण धार बण जगत मलाह, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। साचे मार्ग दी दस्स हक सलाह, सफ़र पिछला पन्ध मुकाईआ। दीन दुनी दा बख्श गुनाह, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सति सच कर रवां, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। सतिजुग साचा मार्ग चले नवां, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड दवारे दर तेरे आस रखाईआ। पैगम्बर कहिण मेरे महबूब, महिव तेरी ओट इक्को नज़री आईआ। तेरा महल अटल अर्श अरूज, आअज़म आलीशान सोभा पाईआ। कलयुग अन्तिम जगत वासना दूर कर दूज, द्वैत सब दे अंदरों दे कढाहीआ। दीन मज़्हब दी रहिण ना दे हदूद, शरअ विच करे ना कोए लड़ाईआ। हर घट नज़री आ मौजूद, मजलस घर घर दे वखाईआ। कूड़ी क्रिया कर नेस्तोनाबूद, कलमा इक्को दे पढ़ाईआ। तेरी ख़ुशी दे वजद अंदर आपणा भुल्ल जाण वजूद, वाहिद तेरा ढोला गाईआ। चार कुण्ट बख्श सलूक, सुल्हकुल तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। झगड़यां विच ना रहे मख़लूक, ख़ालक हो के हो सहाईआ। कर प्रकाश साचे कलबूत, काया काअबा दे वखाईआ। धुर दा नाम हुक्मरान कर मज़बूत, जिस अग्गे सिर सके ना कोए उठाईआ। जुग चौकड़ी तेरा देंदे गए सबूत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी दए गवाहीआ। अन्तिम अन्त श्री भगवंत सब दी झोली पा हक हकूक, ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। मुर्शद हो के मुरीदां कर महिफूज़, चार कुण्ट दहि दिशा सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा एका हुक्म होवे महबूब, हदूद रहिण कोए ना पाईआ।

❋

❋

२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ विरसा सिँघ दे गृह पिण्ड हरि गोबिन्द पुरा ज़िला गुरदासपुर

ख़ून नालों ख़ून होया पराया, साचा संग ना कोए बणाईआ। जिन्हां परम पुरख समरथ स्वामी अंदरों भुलाया, तिन्हां अंदर दूई दिती बिठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पई माया, भरमां विच भुल्ली लोकाईआ। साचा प्रेम भाई भाईआं विच नज़र ना आया, करनी दे करते खेल रचाईआ। धुर दा हुक्म साचा भाणा ना किसे मेट मिटाया, जुग जुग मिटदी वेखी लोकाईआ। गोबिन्द सूरे लेख लिखाया, सदी बीसवीं रही कुरलाईआ। बुध बिबेकी ना कोए जणाया, गुरमुख रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां समें नाल सुहाईआ। घर दा ख़ून होया बेगाना, दर्दी दर्द ना कोए वण्डाइंदा। मन ने दूसरयां नाल लाया यराना, घर विच स्वामी नज़र किसे ना आइंदा। सज्जणां नूं सज्जण मारन ताअना, मुहब्बत विच मुहब्बत ना कोए समाइंदा। एह खेल करे श्री भगवाना, गुर शब्दी ताल वजाइंदा। कलयुग झोली पाया मंगया दाना, दात कूड़ कुड़यारी संग रखाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा माया ममता लग्गे तराना, तुरीआ पद ना कोए समाइंदा। आपणे अंदर मार के वेखो ध्याना, काम क्रोध हँकार घर घर डेरा लाइंदा। जे इक्को सिमरो श्री भगवाना, दूजा रहिण कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताइंदा। बेगानयां नाल लग्गी प्रीत, घर दा नज़र कोए ना आईआ। एह कलयुग दी दस्सी रीत, रीतीवान समझ कोए ना पाईआ। झगड़ा पवा के हस्त कीट, ऊँचां नीचां दिता लड़ाईआ। पुरख अबिनाशी करवट बदल के सब वल्ल कर लई पीठ, सनमुख हो के ना किसे समझाईआ। सब दी मन दे अधीन हो गई नीत, बुध बिबेक ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी हुक्मे अंदर हुक्म रिहा भवाईआ। गुरमुखो तुसीं ना बणयो किसे दे बेगाने, सारे आपणे लओ बणाईआ। तुहाडे टुट्टण ना कदे यराने, साजण धुर दे लवो हंढाहीआ। उह गुरमुख सुघड़ सुचज्जे स्याणे, जो चार वरनां गंढ्ढ पवाईआ। उन्हां दे अंदर इक्क ध्याने, परम पुरख रहे मनाईआ। तिन्हां नूं सतिगुर शब्द मारे आपणे तीर काने, अणयाले आप चलाईआ। सो गुरमुख जो आपणा घर संभाले, बाहर लड़न दी लोड़ रहे ना राईआ। आपणे मीत मित्र भैण भाई साक सज्जण काया मन्दिर अंदर भाले, सुरती सुरत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी खेले खेल निराले, कलयुग खेल दीन दुनी आप वखाईआ। जगत नाता तुट्टा प्यार, प्रेमी नज़र कोए ना आईआ। बेगाने हो के घर दे करन ख़ुआर, घर दे विच्चों घर समझ किसे ना आईआ। एसे कारण तुहाडे अंदर पंज चोर हो गए ख़बरदार, शब्द दी धुन सुणन कोए ना पाईआ। एह वी तुहाडे घर दे बाहरलीआं वस्तूआं दे बण गए

❋

❋

यार, याराने तुहाडे नालों तुड़ाईआ। जे इन्हां नूं बन्धन पा लओ फेर तुहाडे वस हो जाए सारा संसार, दो चार यार रखण दी लोड़ रहे ना राईआ। इस तों अगली होर कुछ समझो गुफ़तार, गुफ़त शनीद दयां जणाईआ। तुहाडा सी जगत विहार, अंदर चढ़ के वेखो मंज़ल उह हक मुनार, जित्थे महबूब मिल के बेगाना नज़र कोए ना आईआ।

ख़ून नाल ख़ून पाया झगड़ा, झगड़े झगड़े विच लोकाईआ। जे इस तों मार्ग वेखो अगला, अगला पिछला नज़र कोए ना आईआ। फेर संसार दिसे आपणा सगला, साथी सारे सोभा पाईआ। प्रेम प्रीती प्यार अंदर होवे चार मंगला, गीत गोबिन्द इक्को करी शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे सच सच दृढ़ाईआ। ख़ून नाल करे ख़ून वैर, वैरी पिता पूत नज़री आईआ। एहो कलयुग करनी दा कहर, जो सतिगुर अर्जन गया समझाईआ। जिन्हां दे अंदर साहिब सतिगुर दी हो गई मेहर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। उह सारयां दे मित्र बण गए इक्को वेर, घर दे बाहर दे बेगाने रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां सच दुआर दा वेख्या अगम्मी शहर, शहिनशाह मिल के ख़ुशी मनाईआ। आपणे ख़ून दे ख़ून दी ज़रा होर करो शैर, सही आपणा आप नज़री आईआ।

सतिगुर शब्द सदा मेहरवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी दया कमाइंदा। जन भगतां नाम भगती दे के दान, दीनन आपणे रंग रंगाइंदा। काया मन्दिर सुहा मकान, साढे तिन्न हथ्थ वड्ड वड्याइंदा। वस्त अमोलक दे के दान, ख़ाली भण्डार आप भराइंदा। अमृत सर करा इश्नान, दुरमति मैल धवाइंदा। दीवा बाती कमलापाती जगा महान, अन्ध अन्धेर गवाइंदा। साची सख़ी मेल के धुर दा काहन, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाइंदा। गेड़ा कट के लख चुरासी आवण जाण, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सदा सुहेला इक्क अकेला मेहर नज़र नाल तराइंदा। सतिगुर शब्द मेहर नज़र रिहा कर, करीम करता वड्ड वड्याईआ। हरि सन्त सुहेले सज्जण लए फड़, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। काया मन्दिर अंदर साचे पौड़े जाए चढ़, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा साचा ढोला लवे पढ़, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा रंग रंगाईआ। सचखण्ड दवारा वखा के इक्को नरायण नर, दरगाह साची धाम दए जणाईआ। भगत सुहेले सज्जण लै के जावे आपणे घर, अध विचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी जन भगतां देवे साचा वर, मेहर नज़र नाल नज़रीआ अंदरों दए बदलाईआ। सतिगुर नाम शब्द अगम्मा, अगम्म अगम्मड़ा आपणे विच रखाइंदा। ना मरया ना कदे जम्मा, रूप रंग रेख ना कोए वखाइंदा।

❋

❋

जुग चौकड़ी पुरख अकाल दीन दयाल प्रगट करे जो होवे ओस दा समां, समां समें विच बदलाइंदा। ओस नाम नूं ना कोई लालच ना कोई तमअ, तमाशा दीन दुनी वेख वखाइंदा। ना कोई हरख़ सोग ना ग़मा, चिन्ता रोग ना कोए सताइंदा। ना बन्द होया किसे हड्ड मास नाड़ी चम्मा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ हर घट विच समाइंदा। जननी कुक्ख किसे ना जम्मा, अग्नी कुण्ड ना कोए तपाइंदा। सो नाम आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां सब ने मन्ना, जिस नूं मन्न के माणस रूप पंज तत परम पुरख आप वटाइंदा।

२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ अवतार सिँघ दे गृह पिण्ड गुरमुख पुरा ज़िला गुरदासपुर

सतिगुर किरपा वसे खेड़ा, जन भगत मिले माण वड्याईआ। मानस जन्म बन्न्हे बेड़ा, जगत जहान ना कोए रुढ़ाईआ। भेव चुका के तेरा मेरा, परदा ओहला दए उठाईआ। प्रेम प्रीती अंदर दस्से चाउ घनेरा, ख़ुशीआं अंदर नाम वड्याईआ। दूर दुराडा नज़री आए नेरन नेरा, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लख चुरासी कटे जेड़ा, जन्म मरन दा लेख दए मुकाईआ। सतिगुर किरपा होवे उजल मुख, मिले माण वड्याईआ। जगत चिन्ता रहे ना दु:ख, दर्दीआं दर्द वण्डाईआ। घर उपजाए साचा सुख, सज्जण साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। भण्डारा दए अतुट, नखुट कदे ना जाईआ। हरि सन्त बणा के आपणे सुत, अबिनाशी करता गोद उठाईआ। परदा ओहला रहिण ना देवे लुक, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां जन्म कर्म दा मेट के दु:ख, आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी दए कटाईआ।

२६ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ सविंदर सिँघ दे गृह पिण्ड दया ज़िला गुरदासपुर

सति कहे प्रभ किरपा कर छेती, छत्रधारी नज़र कोए ना आईआ। तेरी साची मंज़ल दा रिहा कोए ना भेती, विद्या वाले करन लड़ाईआ। तेरे प्यार प्रेम दी समझे कोए ना नेकी, मानुख हो के आपणा आप भुलाईआ। दीन दुनी चार कुण्ट देखी, भरमे भुल्ली लोकाईआ। तेरा राह तक्कण भगत जन परदेसी, देस छड्ड के लोकमात अक्ख उठाईआ। चरण प्रीती बख्श साची टेकी, सहारा इक्को इक्क जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मात मेटीं, मिट्टी वाली ख़ाक ना कोए उडाईआ। कूड़ कुड़यारे दर तों छेकीं, नेरन नेरा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान

❋

❋

हो सहाईआ। सति धर्म कहे प्रभ आपणा दस्स दे अगम्मी नुकता, गुनाह दा लहिणा दे मुकाईआ। जिस मंज़ल ते तेरा पैंडा मुकदा, महबूब सहिजे दे टिकाईआ। परदा रहे ना ओहले लुक दा, नकाब परदा देणा चुकाईआ। प्रेम मिले तेरे साचे सुख दा, दूजी आस ना कोए रखाईआ। बिन तेरे दो जहान कोए ना पुछदा, पिछलयां दा संग अग्गे नज़र कोए ना आईआ। भगत उधारना तेरा खेल तुछ दा, दयावान देणी माण वड्याईआ। जो तेरे दवारे दीवाना हो के झुकदा, चरण कँवल धूढ़ रमाईआ। अन्त लेखा मुका दे उस दा, जो उस्तत विच तेरा नाम गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव दस्स दे आपणी तुक दा, नाम निधाना इक्क समझाईआ। सति कहे प्रभ हरिजन रहे कोई ना सुत्ता, सुत्ती वेखां जगत लोकाईआ। मेहरवान महबूब तैनूं वेखां तुठ्ठा, नज़रे कर्म नाल जगाईआ। सन्त सुहेला लटके फेर कदे ना पुठ्ठा, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। रसना खाए कोए ना कुठ्ठा, कूड़ी क्रिया देणी मिटाईआ। सच दवारे बिन तेरे कहे कोए ना आ भगत दवारे पुत्ता, पिता हो के गोद ना कोए उठाईआ। साचे जीवण दा समझे कोए ना मुद्दा, मुद्दतां दे विछड़े सके ना कोए मिलाईआ। आपणा भेव खोल्ह दे गुज्झा, गहर गम्भीर रमज़ लगाईआ। भगतां भाउ रहे ना दूजा, दुतीआ रूप ना कोए वटाईआ। नाम भण्डारा दे सुध्धा, सुख सागर विच समाईआ। तेरा लहिणा देणा आदि जगादि चौकड़ी जुगा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देवणहार गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निर्मल कर सर्ब दी बुधा, बुध बिबेक दे बणाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां कर बुध बिबेक, विवेकी आपणी दया कमाईआ। सच दवारे तेरा दर्शन लैण पेख, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जन्म जन्म दी बदल दे रेख, कर्म कर्म दा गेड़ा दे मिटाईआ। सच वखा अगम्मा देस, जिस घर बैठा सोभा पाईआ। दो जहानां बण के नर नरेश, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। जुग चौकड़ी कर कर वेस, गुर अवतार पैगम्बर नाउँ धराईआ। अन्तिम आपणा आप कर दे भेंट, नाता तत वजूद तुड़ाईआ। साची सेजा आपणी मंज़ल आपे लेट, सोभामान दए सुहाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां संग खेले खेड, खिलाड़ी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिन्हां लोकमात दिता भेज, भज्ज भज्ज उन्हां आपणा मेल मिलाईआ। सति कहे प्रभ जिन्हां लोकमात घलदा, पंज तत दे वड्याईआ। तिन्हां अंदर जोती शब्दी धार हो के रलदा, घर घर अंदर सोभा पाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण आत्म सेजा इक्को मलदा, जित्थे मलकुलमौत दए ना कोए सज़ाईआ। जन भगतां लेखा जणाए हिसाब हल्ल दा, हालत सब दी दए बदलाईआ। बिनां गुरमुखां किसे नूं पता नहीं कल्ह दा, कलमे वाले देण दुहाईआ। झगड़ा शुरु होण वाला जल थल दा, पल पल समझ किसे ना आईआ। हुक्म फ़रमान मिलण वाला

❋

❋

पुरख अटल दा, धुर दरगाही दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल वल छल दा, अछल छल आपणी खेल खिलाईआ।

२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड दया ज़िला गुरदासपुर

सति कहे प्रभ भगतां खुल्ही रख दृष्ट, दृष्टांतां दी लोड़ रहे ना राईआ। चौथे जुग दी पूरी हो गई किशत, लेखा अगला आपणा लै बणाईआ। लारा देवीं ना कोए स्वर्ग बहिश्त, सचखण्ड दवारा इक्को इक्क वखाईआ। नौ सौ चुरानवे दी फोल के वेख फ़रिसत, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। जो मंगां मंग के गया वशिष्ट, राम राम राम नाल समझाईआ। सतिगुर शब्द जगत वासना भोगे कोए ना गृहस्त, गृह गृह घर घर आपणी सेज हंढाहीआ। जिस नूं बुद्धी वाला समझ ना सके इश्क, हकीकत विच्चों आपणा हक दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। सति कहे प्रभ रंग दे चोली, चोला रहिण कोए ना पाईआ। भगत सज्जण सहेली बणा गोली, गोलक ख़ाली दे भराईआ। गुरमुख रहे ना कोए मख़ौली, मुख उजल जगत कराईआ। हासी करे ना कोए धौली, धवल उपर मिले वड्याईआ। सार समझे ना कोए रौली, पंडत विद्या ना कोए दृढ़ाईआ। तेरे प्यार दी रुत्त रहे सदा मौली, मौला हो के खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां समझा आपणी आउणी, आवण जावण अगला दे मुकाईआ। सति कहे प्रभ जन भगतां दस्स आपणा आउणा, अवागवण विच्चों बाहर कढाहीआ। साची सेजा दस्स सौणा, जित्थे सुत्यां ना कोए उठाईआ। साचा नाम दस्स गाउणा, जिस नूं गा के मिले बेपरवाहीआ। साचा मन्दिर दस्स सुहाउणा, जित्थे निर्मल जोत होवे रुशनाईआ। साचा नाद दस्स वजाउणा, बिन तन्द सतार हिलाईआ। साचा रंग दस्स चढ़ाउणा, बिन ललारी सोभा पाईआ। साचा वणज दस्स कराउणा, वस्त अमोलक आप वरताईआ। साचा धाम दस्स सुहाउणा, सोभावन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ। कर किरपा अबिनाशी करते आपणा मेल मिलाउणा, मिलावट विच मिली रहे ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सदा आपणे घर वसाउणा, जित्थे वस के उजड़ कोए ना जाईआ।

❋

❋

२७ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ मोहण सिँघ दे गृह पिण्ड तारा चक्क ज़िला गुरदासपुर

सति कहे प्रभ भगतां संग जोड़, जोड़ा धर्म दुआर बणाईआ। शब्द अगम्मी बन्न्ह डोर, बन्धन धुर दा एका पाईआ। वासना रहे ना मन दी कौड़, अमृत विख दे बणाईआ। चार कुण्ट दी मुके दौड़, सांतक सति सति कराईआ। मंज़ल मिले हकीकी पौड़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। तेरा दर्शन तक्कीए नाल ग़ौर, गहर गम्भीर नज़री आईआ। तुध बिन नज़र ना आवे कोई और, अवरा राह ना कोए जणाईआ। मानस जन्म जाए सौर, स्वार्थ परमारथ इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला देणा मिलाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगत बणा धुर दे संगी, लोकमात नाल रलाईआ। प्रेम प्रीती अन्तर आत्म जाए रंगी, रंग इक्को दे वखाईआ। पीठ पुश्त ना होवे नंगी, सीस जगदीस हथ्थ टिकाईआ। वस्त नाम शब्द सदा दे अनमंगी, अनडिठ्ठी दौलत झोली पाईआ। मन वासना रहे ना अंदर मंदी, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। तेरी प्रीती श्रेष्ठ सब तों लग्गे चंगी, कूड़ कुड़यारां डेरा ढाहीआ। निजर धार बख्श अनन्दी, अमृत रस मुख चुआईआ। साचा मार्ग दस्स डण्डी, औझड़ राह ना कोए भवाईआ। जन भगतां आत्म रहे ना रंडी, कन्त सुहागी मेला लैणा मिलाईआ। झगड़ा मुका के आवण जावण लख चुरासी खाना बन्दी, बन्दगी आपणी देणी समझाईआ। नेत्र अक्ख रहे ना अन्धी, ज्ञान लोचन इक्क खुल्हाईआ। मनुआ पंजां नाल मिल के करे ना जंगी, शब्द खण्डा देणा चमकाईआ। साथी रहे ना कोए पाखण्डी, गुरमुख मेलणा सहिज सुभाईआ। आपणे नाम दी ला के पाबन्दी, सब दा मेला लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग देणा बणाईआ। सति धर्म कहे प्रभ भगतां नाल मेल के रख, रखक हो के वेख वखाईआ। आपणे मिलण दी खुल्ही रख अक्ख, जगत नेत्र झगड़ा दे चुकाईआ। आत्म परमात्म कर जस, सिफ्तां विच तेरा ढोला गाईआ। हिरदे अंदर हरि जू वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। बिन तेरी किरपा मानस जन्म कीमत पए ना कौडी कक्ख, टकयां विच ना कोए विकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सांझा मार्ग दे दस्स, दासन दासी हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। सति कहे प्रभ भगता संग होवे साथ, धुर दा संग बणाईआ। मिल के गाईए तेरी गाथ, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। लहिणा देणा चुका मस्तक माथ, जन्म कर्म अगला दे बदलाईआ। सब कुछ स्वामी तेरे हाथ, करनहार वड्डी वड्याईआ। कलयुग समुंद सागर नईआ कर पार घाट, किनारा निरँकारा आपणा दे वखाईआ। जित्थे दिसे ना कोए अन्धेरी रात, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। झगड़ा चुक्के दीन मज्हब ज़ात पात, ऊँच नीच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सच प्रीती जोड़ चरण कँवल नात,

❋

❋

रिश्ते कूड़े दे छुडाईआ। इक्को नज़री आवे कमलापात, पतिपरमेश्वर तेरा दर्शन पाईआ। सांझी बणी रहे जमात, विछोड़ा रूप ना कोए बदलाईआ। इक्को विकीए तेरे हाट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरिजन साचे जोड़ जुड़ाईआ। सति धर्म कहे प्रभ भगतां नाल पा गंढ्ढ, टुट्टी गंढ्ढणहार तेरी वड्याईआ। अमृत मेघ बरसा पा ठंड, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सीतल धार जोती नूर चाढ़ चन्द, रवि ससि दा लेखा दे मुकाईआ। लख चुरासी आवण जावण कट फंद, बन्धन अगला दे तुड़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आपणा ढोला दस्स छन्द, शहिनशाह इक्को तेरा नाम ध्याईआ। बिनां रसना रस तों दे अनन्द, निज आत्म रस चखाईआ। जगत दवारा कूड़ी क्रिया तेरी मुहब्बत विच जाईए लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। कूड़ी क्रिया दूई द्वैत शरअ रहे ना कोए अंदर कंध, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सूरे सरबंग, दर तेरे ओट तकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ भगतां नाल जावां रल, दीन दुनी जगत तजाईआ। सृष्टी वेखी कपट छल, विकार हँकार विच लड़ाईआ। बिन तेरी किरपा गृह मिले ना निहचल धाम अटल, सच दवारा ना कोए वखाईआ। झगड़ा मुका दे जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत इक्को तेरा नूर नज़री आईआ। अंदर रहे ना कोए सल्ल, कलयुग कूड़ी कल दे गवाईआ। जिस कारण जन भगतां लोकमात दिता घल्ल, धायल कर के आपणे नाल लै मिलाईआ। तेरे दुआर तेरा प्रकाश दीपक जोत हो के रिहा बल, घर घर करे रुशनाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशण दर ठांडा तेरा लईए मल्ल, जगत दवारे डेरा ढाहीआ। मानस जन्म लख चुरासी दा इक्को वार मिले फल, वस्त अमोलक झोली देणी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख अकाल दीन दयाल तेरा विछोड़ा होवे ना किसे (पल), पलक दे अंदर आपणा नूर देणा चमकाईआ।