पुस्तकालयभाग २०

२८ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ समा दे गृह पिण्ड डेड़ ज़िला गुरदासपुर

आत्मा निरगुण अगम्मी नूर, मैटीरीअल नज़र कोए ना आईआ। तत्तां नाल खेलणा जिस दा दस्तूर, कुदरत दे कादर दिता बणाईआ। उह चतुर सुघड़ ना मूढ़्ह, इक्को रूप रही समाईआ। ना करनी दे फल अंदर होवे मजबूर, सज़ा कर्म ना कोए भुगताईआ। जिसदा मालक हज़रत हज़ूर, शहिनशाह बेपरवाहीआ। ओस दा मेला आपणे नाल रखे ज़रूर, तन वजूद जगत लोकमात कायनात कुड़माईआ। आपणी मुहब्बत दा दे सरूर, सद ख़ुशीआं विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, आत्मा वेस ना कोए बदलाईआ। आत्मा निरगुण रूप निराकार, प्रकाश प्रकाश विच्चों नज़री आईआ। जिस दा मालक इक्क सरदार, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। जो वेखे विगसे वेखणहार, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जन्म कर्म तों कर के बाहर, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दी करन पुकार, सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। आत्मा दा कथनी वाला नहीं इज़हार, विद्या विच ना कोए बणाईआ। ख़लक दा ख़ालक मख़लूक दा मालक जाणे भेव न्यार, अर्शे अज़ीम तालीम आपणी इक्क जणाईआ। फ़र्शे ख़ाकी ना कोए विचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म आपणा रंग वखाईआ। आत्म कदे ना होवे विनास, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। नूर नूर दा सच प्रकाश, रूहे रवां नज़री आईआ। खेल वेख पृथ्मी आकाश, ज़िमीं असमान भेव चुकाईआ। परवरदिगार सदा साथ, सगला संग बणाईआ। सदा इक्को (नूं करे) आदाब, नमसतयां विच सीस झुकाईआ। तन माटी पहन के ख़ाक, वजूद विच वसल करे यार ख़ुदाईआ। मुहब्बत विच सदा वजाए रबाब, अहिबाब मिले चाँईं चाँईंआ। जित्थे नहीं कोई सवाल, नहीं कोई जवाब, रसना रस नहीं कोई स्वाद, अलिफ़ ये वाला नहीं अल्फाज़, विद्या वाली नहीं किताब, हिन्दसयां वाला

❋

❋

नहीं हिसाब, आत्मा दा उह ख़ताब, जित्थे रसना जेहवा बत्ती दन्द हो जाए लाजवाब, महिराब महबूब मिल के आपणा झट लँघाईआ। जगत विद्या दा (नहीं) फ़साद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आत्म अन्तर निरंतर निरगुण नूर दए समझाईआ। आत्मा ना जम्मदी ना मरदी, जीवण मरन रूप ना कोए वटाईआ। सदा भिखारन परवरदिगार दे दर दी, दरगाह साची सीस निवाईआ। बिन अक्खरां तों भेजे आपणी अर्ज़ी, आरज़ू आपणी दए समझाईआ। हुक्में अंदर पंज तत पहन के (वरदी), फर्ज़ धुर दा पूर कराईआ। दरवेश बणे ओस घर दी, जित्थे हमेश जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। वाकिफ़कार नहीं लिखण पढ़न दी, इलम तों परे आपणा राग सुणाईआ। जिस दे कोल मंज़ल हक हकीकत चढ़न दी, मुकामे हक सजदा कर कर सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल नाल खिलाईआ। तन माटी ख़ाकी रह जावे जगत, दफ़न कफ़न नाल कराईआ। नाता जगत वाला जाए तुट्ट, ख़लक नालों होए जुदाईआ। आपणी ओस नाल मौले रुत्त, जो रुतड़ी दा मालक बेपरवाहीआ। जिस तों विछड़ी ओसे नाल मिल के होवे ख़ुश, ख़ुशीआं वाला ढोला गाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक आपणी धारा लए चुक्क, निरगुण नूर आपणे नूर विच मिलाईआ। सब दा मालक सही सलामत वेखे झुक, दो जहानां परदा दए उठाईआ। जन्म तों पहलां मरन तों बाद आत्मा नर्क स्वर्ग दा जाणे कोए ना सुख दु:ख, भुक्ख प्यास दर दे मालक ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, परम पुरख परमात्म आत्म आपणे रंग रंगाईआ।

सदी चौधवीं दे के गए फ़रमान, हज़रत हो के सर्ब जणाईआ। नज़रीआ वेख ज़िमीं असमान, परदा ओहला भेव चुकाईआ। करे खेल धुर अमाम, परवरदिगार धुरदरगाहीआ। दीन दुनी विगड़े निज़ाम, नौबत हक ना कोए वजाईआ। साची मंज़ल चले ना हक इस्लाम, इस्म आज़म नूरे नज़र ना कोए टिकाईआ। ख़ुदी हँकार तकब्बर कर के कत्लेआम, कातिल मक्तूल दोवें होण शुदाईआ। जलवा दिसे ना किसे मेहरवान, मुहब्बत विच महबूब मिलण कोए ना जाईआ। मुल्लां शेख़ रसना जेहवा बत्ती दन्द पढ़न कुरान, काया कुर्हे दा भेव कोए ना पाईआ। अक्खरां दी ला के बैठे मीजान, रूहे रवां ना कोए शनवाईआ। धुर दा सुणे ना कोए पैग़ाम, अगम्मी आवाज़ जाणे ना कोए अलाहीआ। सिफ्तां वाली करन कलाम, कलमे हकीकी दा भेव ना कोए समझाईआ। तन वजूद दा ग़ुसलखानयां विच करन हमाम, अन्तर रूह पाक ना कोए वखाईआ। जगत वासना करन बिसराम, सुहञ्जणी सेज ना कोए वड्याईआ। साची दरगाह करे ना कोए कयाम, आपणी कीमत ना कोए पवाईआ।

❋

❋

दीनां मज़्हबां विच हो बदनाम, बदी ख़ुदी आपणे नाल रलाईआ। कायनात दा विगड़ जाए निज़ाम, साचा सबक ना कोए समझाईआ। धुर दा हुक्म ना समझे अवाम, शरअ शरअ करे लड़ाईआ। ओस वेले ख़ुद ख़ुदा होवे निगाहबान, करीम अज़ीम आपणा हुक्म वरताईआ। नूरे रब्बी नौजवान, अलाही हुक्म आप वरताईआ। तबी बण के तबीअत वेखे विच जहान, इन्सानां विच्चों इन्सान लए उठाईआ। हक महबूब दा दे ज्ञान, ग़ुरबत विच्चों उल्फ़त लए प्रगटाईआ। हुक्में अंदर हो के हुक्मरान, अमर आपणा हुक्म जणाईआ। चार जुग दे गुर अवतार पैगम्बर सारे होण हैरान, हैरानी विच दिसे लोकाईआ। इक्को सूरबीर आवे मर्द मर्दान, मददगार इक्को नाल रखाईआ। कायनात चार कुण्ट करे ऐलान, धुर दा हुक्म हक सुणाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सुणाए इक्क पैग़ाम, पैगम्बरां दा पैगम्बर आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सदी चौधवीं चौदस चन्द रुशनाईआ। सदी चौधवीं देवे होका, कूक कूक सर्ब सुणाईआ। दीन दुनी समझो आपणा मौका, वेला वक्त दए गवाहीआ। साचा कलमा सुणो धुर सलोका, सुल्हकुल रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। हज़रत मिरज़ा साहिब दे मुतल्लक एह विचार, जो बुद्धी तों परे करन पढ़ाईआ। जो ख़ुद ख़ुदा दा करे इज़हार, ज़ाहर ज़हूर सिफ्तों वाली पढ़ाईआ। उस दे नाल उस दी सांझी गुफ़तार, जो गुफ़त शनीद हुक्म सुणाईआ। मंज़ल बमंज़ल करदा रहे ख़बरदार, ग़फ्लत निंद्रा विच्चों बाहर कढाहीआ। नूर दा नूर बणया रहे मददगार, वली अलाह आलमीन आलम दा वाहिद इक्क समझाईआ। मुहब्बत रखदा रहे अगम्मे यार, याराना इक्को नाल निभाईआ। जो ज़माना हाल माज़ी रिहा विचार, मुसतकबिल हुक्म रिहा समझाईआ। बिनां अक्खरां तों खतो किताबित करदा रिहों वारो वार, दिवस रैण घड़ी पल वण्ड ना कोए वण्डाईआ। पैगम्बरां राहीं ख़ुदा ख़ुद करदा रिहा सदा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर पुचाईआ। जो सदीआं दा सदमा रिहा निवार, विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। ओसे मुर्शद दे चरणां जाओ बलिहार, जिस मुर्शद ने मुद्दा दिता समझाईआ। जो ख़ुद ख़ुदा दा तल्बगार, तालब इलमां करे पढ़ाईआ। ओस दा दीदा दानिस्ता करो दीदार, कदमबोसी कर के आपणी ख़ुशी मनाईआ। ओस दा वास्ता ओस नाल निरँकार, जो निराकार अख्वाईआ। महल अटल उच्च अगम्म अथाह दरगाह साची मुकामे हक वसे सचखण्ड दवार, सोभावन्त आपणी सोभा पाईआ। सहिजे नाल हज़रत मिरज़ा मिल्या आण, जिस दी जगत अक्खां ना करन पहिचाण, जलवा समझ ना सके ज़िमीं असमान, जिस दे अंदर नूह नदी तूफ़ान, खेल अंदर जगत जहान मेल अंदर बख्शे होए इन्सान, रहमत विच मुहब्बत देवे दान, कयामत विच आ के करे पहचान, सही सलामत आपणे विच मिलाईआ। · ओह मिरज़ा

❋

❋

महबूब, हक हकीकत रिहा दृढ़ाईआ। वसे अर्श उच्च अरूज, आलीशान मन्दिर रिहा सुहाईआ। जित्थे सदा रहिणा महिफ़ूज़, कदमां विच बहि के ख़ुशी मनाईआ। सब ने छड्ड जाणा कलबूत, ख़ाकी तन संग ना कोए निभाईआ। जिधर वेखो ओथे मालक मौजूद, मौजूदा हो के सब नूं रिहा समझाईआ। जिस दा वजूद तों परे वजूद, वजूद दी वज़ह जगत ना कोए जणाईआ। ओस दा तुहाडे हिरदे अंदर सबूत, साबत ईमान इक्को नज़री आईआ। ओस दी दीन मज़्हब वाली नहीं कोई हदूद, शरअ तों परे शायद ओहो नज़री आईआ। जिस दा खेल शरकन गरबन शमाल जनूब, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हक मंज़ल मक्सूद, मकासद सब दा वेख वखाईआ। मिरज़े दा सदा तक्कदे रहो मिज़ार, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। सुत्यां जागदयां दिन्दा रहे दीदार, दरस विच दीद करे शनवाईआ। वाहिद दा वाहिद यार, यार दा याराना सूफ़ीआं विच्चों नज़री आईआ। मुहब्बत दा प्यार प्यार दा सरदार, सरदार दा सिक्दार सति दा मालक सोभनीक सोभा पाईआ।

३० अस्सू शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे मैं भगतां तक्कां दर, घर ठांडा वेख वखाईआ। जित्थे मिले पुरख अकाल नरायण नर, दो जहानां वाली बेपरवाहीआ। नाम निधाना श्री भगवाना देंदा रहे वर, धरनी माता श्री भगवान आपणा आप जणाईआ। काया माटी साचे मन्दिर वेखे चढ़, महल अटल निरगुण निरवैर निराकार निरँकार सुहाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत प्रीती अंदर लए फड़, आत्म परमात्म आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी निरगुण धार आपणी खेल रिहा कर, करनी दा करता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति दवारा इक्क सुहाईआ। सति धर्म कहे मैं जन भगतां वेखां घराना, गहर गम्भीर दिता बणाईआ। जित्थे दीपक इक्क नुराना, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। प्रेम प्रीत इक्क तराना, शब्दी शब्द नाद सुणाईआ। आत्म परमात्म साचा गाणा, गा गा ख़ुशी मनाईआ। दीपक जोत जगे महाना, निरगुण नूर डगमगाईआ। साचा मन्दिर सोहे मकाना, महबूब धुर दा नज़री आईआ। जिस दा हुक्म होए मर्दाना, चार कुण्ट दहि दिशा आप जणाईआ। सो खेल करे श्री भगवाना, भगवन हो के वेस वटाईआ। जन भगतां देवे साचा दाना, दौलत धुर दा नाम वरताईआ। सच दवारा दस्स के इक्क टिकाणा, मंज़ल पिछली दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति दवारा इक्क सुहाईआ। सति धर्म कहे जन भगतां होए दुआर

❋

❋

सुहावणा, किरपा करे आप निरँकार। जिन्हां आत्म परमात्म इक्को ढोला गावणा, दूजा रसन ना कोए जैकार। साचा इष्ट इक्क मनावणा, नाता तोड़ दुनी संसार। पुरख अकाला इक्क ध्यावणा, चरण कँवल सच निमस्कार। साचा मन्दिर इक्क सुहावणा, निरगुण गृह वेख अपर अपार। दीआ बाती इक्क जगावणा, कमलापाती देवणहार। साची गाथा इक्को गावणा, समरथ पुरख तूं ही निरँकार। दूजे दर ना सीस झुकावणा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। सति धर्म कहे जन भगतां गृह सुहञ्जणा, हरि करता आप सुहाईआ। जिस दवारे हरि जू लँघणा, घर ठांडे डेरा लाईआ। प्रेम प्रीती देवे सच अनन्दना, परमानंद इक्क जणाईआ। निरगुण सरगुण बणे सज्जणा, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। सति धर्म कहे मैं हो के वेखां नीवां, निउँ निउँ ध्यान लगाईआ। जन भगतां माण मिले विच्चों जीवां, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। लेखा चुक्के साढे तिन्न हथ्थ सीवां, रविदास चमारा दए गवाहीआ। नाम निधाना सच दवारे ओन्हां मिल के पीवां, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। चरण कँवल सरनाई थीवां, माण मोह अभिमान मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, मेलणहार वड्डी वड्याईआ। सति धर्म कहे मैं भगतां वेख होया ख़ुशहाल, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। जिन्हां मिल्या दीन दयाल, बन्धन दीन रिहा कटाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंज़ाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आ के वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। साचा गृह सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्क प्रगटाईआ। दीवा बाती कमलापाती बाल के बेमिसाल, जगत मिसल ना कोए जणाईआ। साचा मार्ग दे सुखाल, सिख्या इक्को करे पढ़ाईआ। जिन्हां पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सति धर्म कहे मैं ओन्हां वेखां हाल, जो आपणी हालत गए बदलाईआ। परम पुरख दे बण के लाल, गोबिन्द शब्दी गोद सुहाईआ। जन्म जन्म दी लेखे पाए घाल, पूरब लहिणा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या भगतां मन्दिर, गुरमुख सोहणा डेरा लाईआ। कूड़ा दिसे कोई ना जंदर, खिड़की बन्द ना कोए कराईआ। मनुआ उठे ना दहि दिश बन्दर, वासना जगत ना कोए सताईआ। प्रकाश लभ्भे ना सूर्या चन्द्र, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। अन्धेरा दिसे ना डूँग्घा खण्डर, नूर नुराना डगमगाईआ। सच दवारा इक्को मंगण, सचखण्ड साचे सीस निवाईआ। पुरख अकाल चाढ़ रंगण, तन वजूद तेरी झोली पाईआ। साचा ढोला दस्स छन्दन, राग नाद वज्जे बेपरवाहीआ। लख चुरासी आवण जावण रहे कोई ना बन्धन, बन्दगी इक्को दे समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा धुर दा सज्जण, साजण हो के हो सहाईआ। काया माटी भाण्डा बिन तेरी किरपा लोकमात कदे ना भज्जण,

❋

❋

भजन बन्दगी इक्को इक्क जणाईआ। आपणे नाम कंडे तोल के वज़न, कीमत करते लै पाईआ। धुर फ़रमाने अंदर फ़रमाना दे बदल, बदली आपणे हथ्थ रखाईआ। तूं भगत सुहेला इक्क इकेला आदि जुगादी करें अदल, अदालत तेरी नज़री आईआ। सब दी पूरी कर सधर, सधने तों पर्हे दे वड्याईआ। सति धर्म कहे मैं जन भगतां लावां चन्दन, नाम टिक्के नाल वड्याईआ। जिन्हां दा लहिणा देणा हथ्थ सूरे सरबंगण, साहिब स्वामी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नूर सदा आदि निरँजण, जोत निरँजण तेरा नूर रुशनाईआ।

पहली कत्तक शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल

कत्तक कहे प्रभ भगतां लेखे ला कर्म, कुकर्मी रहिण कोए ना पाईआ। सच प्रेम दा दस्स इक्को धर्म, अधर्मी रूप ना कोए वटाईआ। लेखे ला मानस देही जन्म, चुरासी गेड़ दे कटाईआ। भुलेखा कूड़ रहे ना भरम, भाण्डा भउ दे भन्नाईआ। भाग लगा काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी दे बदलाईआ। झगड़ा रहे ना किसे वरन, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। साची बख्श आपणी सरन, सरनगति इक्क समझाईआ। मार्ग दे तरनी तरन, तारनहार तेरी वड्याईआ। तेरा ढोला साचा पढ़न, धुर दा नाम दे समझाईआ। शब्द अगम्मी मंज़ल चढ़न, पूरब पिछला पन्ध मुकाईआ। सच दुआर एकँकार निरगुण धार तेरा दर्शन करन, नूर वेख ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कत्तक कहे प्रभ पूरब जन्म दे वेख ·षी, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। चौथे युग बणा अगम्मी सिक्खी, सिख्या नाम इक्क समझाईआ। जिस दी धार खंडिउँ तिक्खी, वालों निक्की समझ कोए ना पाईआ। सचखण्ड निवासी दे के आपणी चिठ्ठी, हुक्म संदेसा इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कत्तक कहे श्री भगवान, जन भगतां दे वड्याई। सति धर्म दा दस्स निशान, निशाने पिछले दे बदलाई। पूरब लेखा वेख मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाई। याद कर जंगल जूह बीआबान, बावन परदा रिहा उठाई। तेरा खेल दो जहान, जुग चौकड़ी हुक्म वरताई। कलयुग अन्त मार ध्यान, वेला वक्त दए गवाही। मेहर नज़र कर निगाहबान, महबूब हो के हो सहाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे बख्श माण वड्याई। सति दवारे बख्श दे दात, हरि करते तेरी ओट तकाईआ। निरगुण हो के दे साथ, सगला संग बणाईआ। मेहरवान पुरख समराथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। साचा ढोला दस्स गाथ, आत्म परमात्म इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। पूरब लेखा

❋

❋

वेख जगत, दीन दुनी ध्यान लगाईआ। मेला मेल धुर दे भगत, भगवन हो के जोड़ जुड़ाईआ। लेखे ला आपणी रक्त, बूँद विच्चों बूँद स्वांती दे टपकाईआ। वक्त सुहञ्जणा होवे तेरा फर्श अर्श, दो जहानां वज्जे वधाईआ। रिषीआं उत्ते कर तरस, तड़प पिछली दे बुझाईआ। तेरे हुक्म दा चले अगम्मी बरस, जिस दी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। मेहर नज़र कहे प्रभ मेरे गुण निधान, गुणवन्त तेरी वड्याईआ। कर किरपा दे दे दान, नाम निधान इक्क वरताईआ। बावन कर के गया ब्यान, बिन अक्खरां अक्खर जणाईआ। कलयुग अन्तिम खेल होवे महान, अबिनाशी करता आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा दे चुकाईआ। पूरब लहिणा चुक्के मात, पुरख अकाल दए वड्याईआ। बावन दस्स के गया गाथ, ढोला सच पढ़ाईआ। निरगुण हो के निरगुण वेख आपणी ज़ात, दूजा संग ना कोए जणाईआ। शिव जी तक्के उपर कैलाश, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। ब्रह्मा करे तलाश, भज्जे वाहो दाहीआ। विष्नूं हो के दास, धुर दी सेव कमाईआ। पूरी कर आस, मनसा दे चुकाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। कत्तक कहे जन भगतां वेख आप, आपणी दया कमाईआ। धुर दा बण साक, सज्जण नूर ख़ुदाईआ। मन्दिर खोल्ह ताक, परदा अगम्म उठाईआ। नूर कर प्रकाश, जोती डगमगाईआ। शब्द अगम्मी नाद, धुर दा दे वजाईआ। पिछली कर याद, भविख्त दए गवाहीआ। उजड़यां कर आबाद, खेड़ा दे सुहाईआ। रिषीआं सुण फ़रयाद, दर दवारे झोली डाहीआ। बदल दे समाज, झगड़ा दीन रहे ना राईआ। मानस जन्म कर काज, करनी करते आपणी कार कमाईआ। दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत वखाईआ। घर स्वामी जगा चिराग़, जोती नूर डगमगाईआ। अंदर रहे ना वाद विवाद, कूड़ी क्रिया दे कढाहीआ। आपणी प्रीत अंदर कर विस्माद, बिस्मिल आपणे नाम कराईआ। परदा ओहला खोल्ह आग़ाज़, भरम रहे ना राईआ। तेरे चरण कँवल नमाज़, सजदा इक्को इक्क जणाईआ। तूं ख़ालक प्रितपालक वाहिद, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। पूरा कर आपणा अहिद, कौल इकरार रहे जणाईआ। उह वक्त आ गया शायद, शाह पातशाह परदा दे उठाईआ। तेरा हुक्म होवे राइज, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। ·षी कहिण साडी करनी दा दे नताइज, धुर दा हुक्म इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हुक्म समझाईआ। कत्तक कहे रिषीआं दा पकवान, कच्चउँ पक्का दे बणाईआ। जिन्हां दा मेला नाल भगवान, भागां विचों भाग दए समझाईआ। सुरती रहे ना कोई अंञाण, बुध बिबेक आप कराईआ। सच दवारे दे के माण, बख्शे चरण कँवल सरनाईआ। सच प्रीती दा

❋

❋

पकवान, पारब्रह्म प्रभ लेखे लाईआ। जिस दा रस विषयां वाला जाणे ना कोए इन्सान, रसना वण्ड ना कोए वण्डाईआ। करनी दा करता करे कल्याण, कलमयां तों बाहर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। कत्तक कहे पूरब ·षी होए जमअ, शहादत जोती वाली भुगताईआ। जिन्हां दा जन्म होणा नवां, इक्को तारीख दए लिखाईआ। सारयां दा सांझा होवे समां, समाप्त कूड़ी वस्त पराईआ। लेखे ला के पवण स्वामी दमां, दमन आपणा आप कराईआ। झगड़ा रहे ना माटी चम्मां, मेला मेले धुरदरगाहीआ। रहे ना कोए नकम्मा, निकरमण नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां ने पुरख अकाल दीन दयाल धुर दा ठाकर इक्को मन्नां, मन तों परे निरगुण हरे साचे दरे दरस दए दिखाईआ। दीन मज़्हब दा रहिण ना देवे बन्ना, हद्द हदूद जगत पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। कत्तक कहे मैं आया तक्कण, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। की करे खेल पुरख समथन, निरगुण हो के वेस वटाईआ। की भगतां मार्ग आया दस्सण, निरवैर हो के करे पढ़ाईआ। किस दवारे आया वस्सण, सच मुकाम सोभा पाईआ। जगत जन्म दे विछड़े आया लभ्भण, चार कुण्ट दहि दिशा खोज खुजाईआ। सन्त सुहेले बणा के सज्जण, साहिब आपणा हुक्म दृढ़ाईआ। निज आत्म दे के परमानंदन, नर नरायण आपणा भेव खुल्हाईआ। दूजे दर ना कोए जाए मंगण, वस्त अमोलक आप वरताईआ। पुरख अकाल चाढ़ के रंगण, रंगत कूड़ी दए बदलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला दस्स के छन्दन, सहिसा अंदरों दए कढाहीआ। जुग चौकड़ी टुट्टी आया गंढ्ढण, आत्म परमात्म मेला सहिज सुभाईआ। जन भगतां काया मन्दिर आया लँघण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ। धुर दा हुक्म दस्से निरँकार, निरगुण सरगुण करे पढ़ाईआ। ·षीआं मंज़ल रहे ना कोई दुष्वार, पाँधीआं पन्ध दिता मुकाईआ। दर्दी हो के दर्द दए निवार, दुखियां दु:ख गवाईआ। साची मंज़ल देवे चाढ़, जिस मंज़ल दा मालक इक्क अख्वाईआ। साचा दस्स के हरी दवार, हिरदा आपणा दए समझाईआ। जिस नूं समझे ना जगत संसार, बुद्धीवान ना कोए वड्याईआ। सद करनी करता करे खेल अपार, अपरम्पर हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगत सुहेले मेल के आपणी धार, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। लहिणा देणा मुका सदा जुग चार, धुर दे हुक्म नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। कत्तक किहा मैं आया भगतां कोल, आपणा पन्ध मुकाईआ। उच्ची कूक वजावां ढोल, ढोला गावां बेपरवाहीआ। जिस दा सदा अगम्मी तोल, तोलणहारा सृष्ट सबाईआ। सो भगतां रखे अडोल, डोले सर्ब लोकाईआ। दवारा इक्को खोल्ह, मन्दिर इक्को दए

❋

❋

वखाईआ। जिस दा भेव कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, मुल्लां शेख़ समझ किसे ना आईआ। सो ख़ालक ख़लक खेल करे उपर धौल, धरनी धरत धवल वज्जे वधाईआ। तेरां सौ सतासी ·षीआं दा पूरा कौल, इकरार तोड़ निभाईआ। प्रेम प्रीती पकवान अंदर खा के खट्टे मिठ्ठे चौल, चाउ सब दा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क जणाईआ। मार्ग कहे मेरा रस्ता एक, इक्को देणा जणाईआ। जन भगतां कर के बुध बिबेक, विवेकी धार देणी सुणाईआ। सति पुरख दी रखणी टेक, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी अवल्लड़ा भेख, शास्त्र सिमरत देण गवाहीआ। सो साचे सन्तां धुर दे भगतां बदल देवे रेख, ·षीआं देवे माण वड्याईआ। गुरमुखो जाओ आपणे देस, परदेसी रहिण कोए ना पाईआ। दर्शन दा लाहा इक्क विशेष, विषयां वाले पार कराईआ। प्रभ दा आउणा कदे ना होया हमेश, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो फेरा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा राह रहे वेख, नित नवित ध्यान लगाईआ। उह करनहारा सच्चा हेत, हितकारी इक्को शहिनशाहीआ। जिस कारण तुहानूं दिता भेज, सो भूमिका दिती सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक्क वखाईआ। सच दवारा वसदा, वसाए श्री भगवान। जो भगतां मार्ग दस्सदा, झगड़ा मुका ज़िमीं असमान। ख़ुशीआं दे विच हस्सदा, शब्दी कर फ़रमान। ढोला गाओ आत्म परमात्म जस दा, दूजा अक्खर ना कोए ब्यान। भण्डारा लओ अगम्मी रस दा, जिस नूं चक्खे ना कोए ज़बान। तुहाडे लूं लूं अंदर रचदा, दिवस रैण निगाहबान। विछोड़े विच कदे ना नस्सदा, मेला सदा रहे भगत भगवान। उजल भाग होवे काया मट्ट दा, साढे तिन्न हथ्थ सोहे मन्दिर मकान। पुरख अकाल भेस शब्द अगम्मी जट्ट दा, विंगे टेडे सिध्धे करन वाला तरखाण। जगत स्वांगी रूप नट दा, समझे कोई ना पंज तत इन्सान। जिस दे कोल भण्डारा अगम्मी वथ दा, देंदा जाए हो मेहरवान। उह जुग जुग पैज रखदा, भगत सुहेला श्री भगवान। सच दवारे सदा वसदा, द्वारका वासी दए ब्यान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा ब्रह्म ज्ञान। कत्तक कहे ·षीओ मैं तक्कां कद दा, कदीम ध्यान लगाईआ। मार्ग वेखां भगत भगवान यद दा, दूजा राह ना कोए तकाईआ। किस बिध सन्त सुहेले सद्द दा, पूरब विछड़े मेल मिलाईआ। सच दवारे आपे लँघ दा, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। झगड़ा मुका के कूड़ कुड़यारे गंद दा, सच सुच नाम समझाईआ। प्रकाश कर के गुरमुख चन्द दा, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। वक्त सुहञ्जणा कर के प्रीती ठंड दा, विछोड़ा अग्न दए बुझाईआ। रस दे के आपणे अनन्द दा, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। माण वड्याई कहे मैं भगतां जोगी, जोगी जोगीशर बैठे

❋

❋

ध्यान लगाईआ। हंगता वाले कोटन कर के रोगी, द्वैत विच दिते फसाईआ। जिन्हां नूं मिल गया धुर दा प्रीतम चोजी, चोज निराले रिहा वखाईआ। मैं ओन्हां दे दर दी खोजी, खोजण हो के भज्जां वाहो दाहीआ। जिन्हां दा ठाकर धुर दा मौजी, मजलस भगतां नाल रखाईआ। जिस दी याद करदे गए वेदी सोढी, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। भगतां खेलणा ओस दी गोदी, गोदावरी कन्ढ्ढा दए दुहाईआ। हरि दा भेव की पावण लोकी, चौदां लोक सार ना आईआ। बुद्धी कर ना सके सोची, समझ चले ना कोए चतुराईआ। जिन्हां दे अन्तर आसा इक्को लोची, लोचण तिन्हां दा दए खुल्हाईआ। जन भगतो साचे सन्तो तुहाडी शहादत पाउँदा जाए रविदास चमारा मोची, लेखा लिख लिख कलम शाहीआ। वेख्यो कोई विचार ना करयो रख के उंगल उत्ते ठोडी, तीवीआं वाला रूप वटाईआ। तुहाडी मंज़ल सब तों उच्ची चोटी, चेटक प्रभ दे नाल लगाईआ। जित्थे वासना रहे ना खोटी, खोटे खरे दए बणाईआ। जम्मू वाल्लयो तुहाडे पकवान दी खा के रोटी, पूरब लहिणा दए मुकाईआ। एह मिसल मिसाल जगत विच रह जाए मोटी, चार जुग सके ना कोए भुलाईआ। भगत भगवान दे सांझे बण गए गोती, वरन बरन ना कोए रखाईआ। दुरमति मैल सब दी गई धोती, जिन्हां मिली सच सरनाईआ। आत्म विछड़ी रहे कोई ना रोती, विछोड़ा दए कटाईआ। गुरमुख बणा के धुर दे माणक मोती, मणका मणके नाल जुड़ाईआ। सन्त सुहेला रहे कोई ना दोषी, निर्दोष दिते कराईआ। प्रभ दी मति ना हीण ना होछी, हुश्यिारी नाल गुरमुख लए तराईआ। सचखण्ड दवारे जन भगतां तादाद थोड़्ही कदे होण ना देवे बहुती, बहुत्यां विच्चों थोड़्हे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मंज़ल दस्स के सौखी, सुखाले आपणे घर पुचाईआ। कत्तक कहे मैं सुखल्ला वेख्या राह, रहिबर इक्को रिहा जणाईआ। सतिगुर शब्द बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। चार वरनां दे सलाह, शूद्र वैश करे पढ़ाईआ। इक्को मिलो बेपरवाह, नाता तोड़ो जगत लोकाईआ। आवण जावण पन्ध लओ मुका, लख चुरासी लओ कटाईआ। राए धर्म ना दए सज़ा, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। पुरख अकाल दी चरणी डिगे आ, जो आदम तों आदम लए उपजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर लओ बणा गवाह, शहादत धुर दरबारे देण भुगताईआ। जो सच दवारे बैठे सीस निवा, नमस्ते कहि के शुकर मनाईआ। जे ओन्हां दा कहिणा गए भुला, कदे ना भुल्लो बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। कत्तक कहे प्रभ आपणा रंग रंग अनडिठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। करवट बदल बदल लै पिठ, सनमुख हो के सोभा पाईआ। ग़रीब निमाणयां नाल कर हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। ठगौरी कर कोए ना चित, चेतन सुरती दे कराईआ। मालक बण धुर दा पित, पिता पूत गोद बहाईआ। सच दवारे दे

❋

❋

सुख, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जगत रहे कोई ना दु:ख, कूड़ दलिद्र देणा गवाईआ। आवण जावण जन भगतां पैंडा जाए मुक, मुकम्मल आपणे विच समाईआ। जो तेरे नाम दी गाउँदे तुक, सोहँ ढोला शहिनशाहीआ। ओन्हां आ के घर घर पुछ, चार कुण्ट दहि दिशा खोज खुजाईआ। जे किरत कर्म कर के तैथों गए रुस, मेहरवान हो के लै मनाईआ। जे रस्ता गए घुथ, मार्ग दे समझाईआ। तेरे भगत सुहेले तेरे नादी सुत, सुत्तयां लै जगाईआ। तेरे नाल मौले ओन्हां रुत, फुल फुलवाड़ी आप महकाईआ। तूं साहिब अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म परम पुरख अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां परदा ओहला रहिण ना देणा लुक, लुकयां नूं आपणे नाल मिलाईआ।

२ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल

सति धर्म कहे प्रभ दिता हलूणा, हलचल धुर दी दिती मचाईआ। कलयुग तपदा वेख्या धूणा, अग्नी अग्ग रिहा लगाईआ। जगत साध दिस्या ऊणा, भरपूर भण्डार ना कोए भराईआ। जन भगतां साचे नाम विच बदल के कूणा, आत्म परमात्म दिता समझाईआ। माण दे के दो जहान दूणा, द्वैत विच्चों बाहर कढाहीआ। लेखा मुका के जगत अकशूणा, खूणीआं वाला डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग इक्क वखाईआ। सति कहे प्रभ हुक्म दिता फ़रमान, फ़ुरनयां तों बाहर कढाहीआ। धर्म दा दस्स निशान, निशाने दिते भुलाईआ। आत्म परमात्म दा दे ज्ञान, ज्ञानीआं दा लेखा दिता मुकाईआ। सच्चा मार्ग दस्स सुजान, गुरमुख सुघड़ दिते बणाईआ। भरमे भुल्ले ना विच जहान, जहालत विच कदे ना आईआ। चुरासी दा मूल जामा इन्सान, हैवान बुद्धी ना कोए रखाईआ। सुणन वाले सरवण कान, सुनेहड़ा सच सुणाईआ। खेल वेख ज़िमीं असमान, हैरानी गगन मण्डल छाईआ। हुक्म दे के धुर दा हुक्मरान, फ़रमान आपणा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा आप उठाईआ। सति कहे मैं वेखण लग्गा अग्गा, पिछला ध्यान बदलाईआ। तक्कण लग्गा सूरा सरबग्गा, वाली दो जहान शहिनशाहीआ। जिस नूं समझे कोई ना गग्गा घग्घा, गोबिन्द घर भेव किसे ना आईआ। बिन भगतां किसे ना मिल्या सद्दा, सदीआं दे विछड़े रोवण मारन धाहींआ। जगत विच जिज्ञासू बण के (करन) दग़ा, फ़रेबां विच फ़ुरनयां नाल समाईआ। सच दुआर बिन किरपा किसे ना लभ्भा, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। मिलण विछड़न दी समझे कोई ना वजह, वजूद विच ना कोए चतुराईआ। पुरख अकाल दीन दयाल खेल

❋

❋

करे हब्बा, हभ कुछ आपणे रंग रंगाईआ। जन भगतां बदल के अंदरों तब्हा, तबीब हो के खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सति धर्म कहे मैं वेखां अगम्म स्वांगी, नज़र अक्ख ना कोए उठाईआ। जिस दी जगत जुग तांघी, आसां विच लोकाईआ। सृष्टी दृष्टी जिस दे हुक्में अंदर बांदी, बन्दना विच बैठी सीस निवाईआ। उस दी खेल सदा धुरां दी, धुर मस्तक वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार झक्खड़ आंधी, गुरमुखां पोह ना सके राईआ। इक्क द्रोपत कृष्न बिना पत जांदी, कृष्न दा काहन सब दा होए सहाईआ। आत्मा रहे ना कोई थक्की मांदी, साचा रंग आप रंगाईआ। जो तूं मेरा मैं तेरा ढोला गांदी, गहर गम्भीर मिल के आपणा लेखा लए चुकाईआ। मंज़ल विच बणना पए ना पाँधी, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। अग्नी तपणा पए ना काया हाण्डी, दु:ख दर्द ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी आप कमाईआ। सति कहे मैं धर्म दा वेखां दरवाज़ा, दरे दरबार सीस निवाईआ। दरबान हो के मारा वाजां, होका हक दृढ़ाईआ। मेल मिलावां ग़रीब निवाजा, ग़रीब निमाणे जोड़ जुड़ाईआ। दीन दुनी दा बदल के समाजा, समझ धुर दी दयां दृढ़ाईआ। जित्थे आत्म परमात्म दा होवे काजा, करनी नाल करनी ना कोए ठुकराईआ। नाम दा बेड़ा मिले जहाज़ा, तट किनारे ना कोए अटकाईआ। गृह वेखे पुरख समराथा, घर मन्दिर सोभा पाईआ। जित्थे आदि अन्त दी इक्को गाथा, गुर अवतार पैगम्बर सक्या ना कोए बदलाईआ। सो खेल करे तमाशा, निरगुण निरगुण जोत रुशनाईआ। मन बुद्धी दा संसारी हासा, भगतां अंदर भगती दिती समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होए सहाई नाथ अनाथां, दीनन आपणे रंग रंगाईआ।

२ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ बीबी हरबंस कौर दे गृह पिण्ड मरड़ ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे मैनूं मार अगम्मी आवाज़, शब्दी रमज़ नाल उठाईआ। उठ वेख अगला राज़, राज़क रहीम रिहा समझाईआ। नवें जुग दी साजण साज, भगत सुहेले लै प्रगटाईआ। सच दुआर दा दे के राज, रईयत इक्को लै बणाईआ। जिस सवाल दा जुग चौकड़ी दिता नहीं किसे जवाब, जवाबतलबी विच गुर अवतार पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। ओस दा मालक बण के आप, आप आपणी खेल कराईआ। सिफ्तां वाला छड्ड के जाप, आत्म परमात्म नाता दिता जुड़ाईआ। बिना आत्म परमात्म तों सृष्टी दा बणे कोई ना साक, निरगुण सरगुण रूप ना कोए वखाईआ। बिना पुत्त तों सोहे कोई ना बाप, बिना बाप तों पूत नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के पाप, संताप दूर दए कराईआ। जिस दा चार जुग लैंदे रहे

❋

❋

ख्वाब, ख्वाहिशां अंदर ध्यान लगाईआ। सो वेखे खेल तमाश, अखाड़ा दो जहान लगाईआ। जिस दा दूसरा नहीं कोई साथ, इक्को वाहिद आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां दस्स के आपणी गाथ, सोहँ ढोला दिता पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ भगवान, लहिणा देणा वेख पृथ्मी आकाश, सृष्टी सास ग्रास लेखा लेखे विच्चों लए कढाहीआ।

जन्म तों अग्गे दिता तिलक, तिलकणबाज़ी दिती मुकाईआ। पक्का कर के इष्ट, दृष्ट दिती खुल्हाईआ। ब्रह्मण अग्गे कदे कोई ना जावे ख़िसक, भगतां मिल के ख़ुशी मनाईआ। प्रेम प्रीती दा रहे सिदक, भरोसा चरण कँवल सरनाईआ। सब दा लहिणा राम वशिष्ट, पूरब नज़री आईआ। नौ जन्म दी पिछली पूरी कर के लिख्त, भविख्त दिता बणाईआ। ख़ारज कीता विच्चों ओस लिस्ट, जित्थे दग़यां दी लड़ाईआ। विकार कीता निष्ट, निसचा इक्क बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तिलक कहे मैं होण नहीं देणे तलाक, नाता अग्गे ना कोए तुड़ाईआ। पंडत रहिण नहीं देणा कोई चालाक, अधीन भगतां देणे बणाईआ। भगतां तों चले सब दी शाख़, शनाख़त करे बेपरवाहीआ। मन बुद्धी दे वेखणे गुस्ताख़, झगड़े तक्कणे जगत लोकाईआ। गुरमुखां मिलणा साख्यात, सच कर रुशनाईआ। पूरब लहिणा मेटया रविदास दी कलम दवात, पन्ध दिता चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा हो सहाईआ। तिलक कहे मैं ला कर टिक्का, टिकाणा धुर दा दिता वखाईआ। जित्थे वसे एकँकार इक्का, अग्गे इक्कीआं नाल वज्जे वधाईआ। धुर दा हुक्म जिस दा चले सिक्का, सिर सके ना कोए उठाईआ। ओस दा मेटे कोई ना लिखा, लिख्तां देण गवाहीआ। सब तों वड्डा माण गुरसिखां, गुर की रीती जणाईआ। अन्तर भाई जगत जहान वखा के मिथा, मिथ्या दस्से सृष्ट सबाईआ। जन्म मरन दा हुक्में अंदर रख के चिठ्ठा, दूजे हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौवां जन्मां दे कर्म कुकर्म दा कढ्ढ के सिट्टा, अग्गे भगतां नाल मिला के बिन भगती पार कराईआ।

२ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ गुरदयाल सिँघ दे गृह पिण्ड मूधल ज़िला अमृतसर

सच्च विसथार उत्ते कदे ना शंका, पुरख अकाल ढोले सर्ब गाईआ। जिस दा सचखण्ड दवारा सोहे इक्को बंका, दरगाह

❋

❋

साची मुकामे हक हक वज्जे वधाईआ। जिस दा खेल आदि जुगादि जुगा जुगन्ता, नित नवित आपणा हुक्म वरताईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी बणाए आपणी बणता, धुर दा मालक ख़ालक बेपरवाहीआ। भेव अभेदा अछल अछेदा खोल्हे साचे सन्ता, भगत सुहेला परदा दए चुकाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाए नार कन्ता, कन्त कन्तूहल आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सदी चौधवीं गुर अवतार पैगम्बर सति धर्म पुरख अकाल दीन दयाल तेरे दर दा होया मंगता, आपणी झोली अग्गे डाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़ हउमे हंगता, हँ ब्रह्म सर्ब दे समझाईआ। चार वरन अठारां बरन आपणी चरण कँवल दस्स साची सिम्मता, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण झगड़ा रहे ना राईआ। बिबेक बुद्धी दे मूर्ख मूढ़्ह अंञाण निन्दका, रसना जेहवा बत्ती दन्द तेरा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणा हुक्म वरताईआ। शंका कहे मेरी जुग जुग शकायत, अबिनाशी करते सदा सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सच प्रीती सब नूं दे अनायत, बख्शिश विच रहमत झोली पाईआ। जन भगतां साचे सन्तां सदा कर हमायत, हमसाजन हो के आपणा मेल मिलाईआ। धुर फ़रमान साचे हुक्म दी दे हदायत, निरअक्खर कर पढ़ाईआ। कोटां विच्चों सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण वेख लायक, ल्याकत विच सदाकत दे बणाईआ। सच दुआर एकँकार निरगुण धार पुरख अबिनाशी कर रहाइश, हरिजन आपणे घर वसाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल तेरी कर ना सके कोए अज़माइश, बेपरवाह बेअन्त तेरा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका सति सतिवादी इक्को आस रखाईआ। शंका कहे मैं उच्ची कूक देवां होका, हुक्म धुर दा जगत सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा गाओ इक्क सलोका, सो पुरख निरँजण सब दा पिता माईआ। हरि पुरख निरँजण नाल मिलण दा मानस जन्म मौका, एकँकार गृह मन्दिर घर मिल के वज्जे वधाईआ। आदि निरँजण प्रकाश करो निर्मल जोता, जोती जोत डगमगाईआ। अबिनाशी करता काया काअबा हक मन्दिर वखाए अगम्मी कोठा, जगत दवारे लेखा दए मुकाईआ। श्री भगवान मेहरवान दयावान बुद्धी वाली बदल के सोचा, समझ शब्द इशारे नाल बदलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आत्म परमात्म मार्ग दस्से सौखा, औखा राह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर पुरख अकाल आदि जुगादी दीन दयाल दयानिध ठाकर ठोकर आपणा नाम लगाईआ। शंका कहे मेरी करे ना कोए शनाख़त, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। बिना पुरख अकाल तों दूजी नहीं कोई इबादत, बिना जगदीश सीस ना किसे झुकाईआ। बिन साचे नाम नहीं रफ़ाकत, बग़लगीर नज़र कोए ना आईआ। हरि का नाम धुर दी नयामत, रसीआ रस दए चखाईआ। जन भगतां पोह

❋

❋

ना सके कदे कयामत, कदीम दी रीती लोकमात चली आईआ। सतिगुर शब्द एथे ओथे दो जहानां दए ज़मानत, लख चुरासी विच्चों बरी लए कराईआ। पुरख अकाल समरथ परवरदिगार सांझा यार सदा सही सलामत, अलामत विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र इक्क उठाईआ। शंका कहे पुरख अकाल उत्ते होवे की शक, शिकवा नज़र कोए ना आईआ। जो मालक हकीकत हक, हुक्म धुर दा दए समझाईआ। जिस नूं कथनी सके ना कोए कथ्थ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गुर अवतार पैगम्बर बेअन्त कहि के शुकर मनाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक धुर दा मार्ग अगम्मा दस्स, दहि दिशा चार कुण्ट चार वरन अठारां बरन इक्को करे पढ़ाईआ। जन भगतां निरगुण सरगुण धार मेला हस्स हस्स, हस्ती विच मस्ती दए चढ़ाईआ। जिन्हां दी खोल्हे अंदरों अक्ख, नज़री आए आप प्रतख, शंकयां विच्चों कढ्ढ के वक्ख, मेला मिला के नाम सच, भाग लगा के काया माटी कच्च, साढे तिन्न करोड़ लूं लूं अंदर रच, रचना आपणी दए वखाईआ।