४ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ जोगिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड डडवां ज़िला गुरदासपुर
सति धर्म कहे किरपा कर प्रभ कन्त सुहाग, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार तेरी ओट तकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कायनात विच्चों मेट दाग़, सच सुच सति सतिवाद आपणा दे जणाईआ। हँस बुद्धी सब दी बणा काग, गुरमुख गुरसिख
❋
❋
सन्त सुहेले चार वरन अठारां बरन लै बणाईआ। घर घर गृह गृह मन्दिर अंदर दीपक जोत जगा चिराग़, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणा नूर कर रुशनाईआ। हर हिरदे अंदर प्रेम प्रीती साचा बख्श वैराग, वैरी अंदरों काम क्रोध लोभ मोह हँकार दे गवाईआ। भगती अंदर बणा धुर दे सच्चे सन्त साध, साधना आपणा नाम दे जणाईआ। मानव जाती तैनूं रहे आराध, बिन पुरख अकाल दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक वाहिद, जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति धर्म दर ठांडे सीस निवाईआ। सति धर्म कहे किरपा कर श्री भगवन्त, भगवन तेरी आस रखाईआ। माया भुल्ला कलयुग जीव जंत, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। गृह गृह बणया गढ़्ह हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। नानक गोबिन्द धार चार वरन समझे कोई ना एका संगत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करन लड़ाईआ। बोध अगाधा शब्द अनादा अगम्मी भेज आपणा पंडत, दीन दुनी दए समझाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया कर खण्डत, खण्डा खड़ग आपणा नाम चमकाईआ। अबिनाशी करते तेरे अग्गे मेरी मिन्नत, निउँ निउँ चरण कँवल लग्गां सरनाईआ। बिन तेरी किरपा चार कुण्ट दहि दिशा किसे विच ना दिसे हिम्मत, जो झगड़ा दीन मज़्हब दए मुकाईआ। शरअ दी रहिण ना दे इल्लत, इलम आलमां दे समझाईआ। मानस जन्म पा के तेरा रहे कोई ना निन्दक, दुष्ट दुराचार विभचार कर्म ना कोए कमाईआ। आत्म परमात्म आपणी दस्स अगम्मी मिल्लत, पारब्रह्म ब्रह्म लै मिलाईआ। चुरासी विच फेर ना होवे ज़िल्लत, जूनी जून ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति धर्म तेरे दवारे मंग मंगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग अन्त अख़ीर कर दे बदली, लोकमात रहिण ना पाईआ। तूं सचखण्ड निवासी धुर दा अदली, दो जहानां अदालत इक्क लगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरी आसा रख के गए कद दी, जुग चौकड़ी पिछली दए गवाहीआ। भगतां आत्म धार प्यार अंदर तैनूं सद्द दी, संदेसा शब्द नाम सुणाईआ। · मेट कूड़ कुड़यार दूई द्वैती हद्द दी, जगत शरअ ना कोए लड़ाईआ। धुन सुणा आपणे अगम्मी
नद दी, दो जहानां डंका दे वजाईआ। कलयुग दीन दुनी भरी हँकारी मद दी, नाम ख़ुमारी नज़र कोए ना आईआ। जूठ झूठ कर्म विकार नहीं छड्डदी, त्रैगुण नाता ना कोए तुड़ाईआ। घर घर अग्नी दिसे बलदी, तत्व तत रही जलाईआ। वेख खेल कलूए कल दी, कालख टिक्के सब नूं रिहा लगाईआ। कोटां विच्चों कोई गुरमुख आत्मा तेरा दवारा मल्ल दी, बहुते भुल्ल के आपणा आप गए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सतिवाद दर ठांडे सीस निवाईआ। सति धर्म कहे मेरे पुरख समरथ, स्वामी तेरी आस रखाईआ। जुग चौकड़ी चलावणहारे रथ, रथ
❋
❋
रथवाही तेरी वड वड्याईआ। साचा मार्ग दीन दयाल दो जहानां आ के दस्स, श्री भगवान अगम्म कर पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दीन दुनी दे रस, रस्ता बावस्ता हो के इक्को इक्क दे समझाईआ। सिफ्तां विच ढोला नाम नग़मा तेरा गावण जस, बत्ती दन्द साची सिफ्त सालाहीआ। निज नेत्र नैण काया मन्दिर अंदर खोल्ह अक्ख, परदा ओहला दे उठाईआ। निरगुण धार जोत निरँकार स्वच्छ सरूप दरस दे प्रतख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा मेला लै मिलाईआ। तेरी आत्म परमात्म रहे कोई ना वक्ख, जुग जन्म दी विछड़ी जोड़ जुड़ाईआ। सदी चौधवीं रही लँघ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद पारब्रह्म प्रभ तेरी आस रखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मेरे पुरख अकाल, अकल कलधारी आपणी दया कमाईआ। तूं दीनां दाता सदा दयाल, मेहरवान अख्वाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सृष्टी दृष्टी अंदर होई बेहाल, बिहबल हो के रही कुरलाईआ। बिन सतिगुर शब्द मुरीदां पुछे कोई ना हाल, मुर्शद नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर गोबिन्द बण दलाल, विचोला इक्को सब दा आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग वेख अन्त अख़ीर, मैं रो रो दयां दुहाईआ। साचा दिसे ना कोई पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे दस्से ना कोए पढ़ाईआ। शरअ कटे ना कोए ज़ंजीर, लाशरीक तेरे नाल ना कोए मिलाईआ। वाहिद दस्से ना कोए तदबीर, तकदीर तेरे नाल सके ना कोए बदलाईआ। झगड़ा प्या ग़रीब अमीर, अमरापद ना कोए वखाईआ। दीन दुनी होई दिलगीर, सांतक सति ना कोए कराईआ। लेखा मुके ना शाह हकीर, चार कुण्ट दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आ के वेख आपणा घर, लोकमात वेस वटाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मेरे दीन दुनी दे मालक, दो जहानां वाली तेरी बेपरवाहीआ। कायनात वेख आपणी ख़लक ख़ालक, मख़लूक अन्तर परदा आप उठाईआ। बिन सतिगुर शब्द दिसे ना कोई सालस, हकीकत हक ना कोए दृढ़ाईआ। चार वरन रिहा ना ख़ालस, सति सतिवाद विच ना कोए समाईआ। मन वासना सब दे अंदर आदत, इबादत हक ना कोए कमाईआ। कूड़ी क्रिया ममता मोह वध्या लालच, धीरज धीर ना कोए धराईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हर घट अंदर आपणा नाम अगम्मा बख्श नयामत, निरवैर हो के हो सहाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सही सलामत, साहिब स्वामी अन्तरजामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलयुग कूड़ी क्रिया देणी मिटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट संताप, दु:ख रहिण कोए ना पाईआ। सब दा मालक बण आप, पति परमेश्वर बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म दस्स जाप, जग जीवण
❋
❋
दाते दे जणाईआ। रूह बुत्त दोवें कर पाक, पतित पुनीत दे वखाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दे सगला साथ, धुर दा संगी नज़री आईआ। भोलयां अनाथां नाथ, बेअन्त तेरी वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पार कर घाट, पत्तन आपणा दे वखाईआ। जित्थे इक्को होवे याद, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। अबिनाशी करते सुण फ़रयाद, मेहरवान हो के मेहर अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग काया खेड़ा उजड़या कर आबाद, नाम धुर दे नाल वसाईआ। सोई सुरती सृष्ट सबाई जाए जाग, आलस निंद्रा विच रहिण कोए ना पाईआ। तेरे मिलण दा सब दे अन्तर उपजे वैराग, वैरी दूती दुश्मण अंदरों देणे भजाईआ। पुरख अकाल तूं सब दा माई बाप, पिता पूत सपूत गोद लैणे उठाईआ। अन्त अख़ीरी कल रहे ना अन्धेरी रात, सतिजुग साचा नाम चन्द देणा चमकाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, ऊँच नीच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। चार वरनां अठारां बरनां इक्को देणा साथ, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, कलयुग लेखा देणा चुकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग कूड़ी क्रिया मेट कूड़, कुकर्म रहिण ना पाईआ। जन भगतां बख्श आपणी धूढ़, गुरमुख गुरसिख पार लँघाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, गुरमति इक्क दरसाईआ। जोती जाते आपणा बख्श दे नूर, जोती जोत कर रुशनाईआ। जुग बदलणा आदि जुगादि तेरा दस्तूर, हुक्में अंदर हुक्म सुणाईआ। गढ़्ह रहे ना कोए ग़रूर, ग़ुरबत सब दी देणी मिटाईआ। साचे नाम दा दे सरूर, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, बेअन्त इक्क अख्वाईआ। सति धर्म कहे मैं होया मजबूर, मुश्किल आपणी दिती सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। सति धर्म कहे मैं आया दर ठंडे, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। तूं जुग जुग आदि जुगादि वस्त अमोलक नाम वण्डे, अतोट अतुट वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर खण्ड खण्डे, नाम खण्डा इक्क चमकाईआ। दीन मज़्हब दे रहिण कोई ना दंगे, झगड़ा करे ना कोए लोकाईआ। मानस जाती सारे तेरे बन्दे, बन्दगी आपणी दे समझाईआ। लेखे ला चंगे मंदे, वड दाते तेरी वड्डी वड्याईआ। बिन तेरे नाम ओढण सीस फिरदे नंगे, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। समरथ स्वामी आत्म परमात्म वस संगे, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति धर्म दुआर तेरा मंगे, मांगत हो के झोली डाहीआ। सति धर्म कहे प्रभ मैं मंगण आया मंगता, बैठा दर हज़ूर। गढ़्ह तोड़ कलयुग हउमे हंगता, अरज़ कर मन्ज़ूर। मेल मिला के चार वरन बणा संगता, बख्श अगम्मी आपणा नूर। झगड़ा मुका दे कूड़े मन दा, दहि दिशा ना पाए फ़तूर। प्रकाश कर दे आपणे चन्न दा, गोबिन्द प्रगट होवे हज़ूर। जो कूड़ विकारे डंन दा, सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह। काची वंग भन्नदा,
❋
❋
धुर फ़रमाना सुणावे ज़रूर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं साहिब स्वामी समरथ सर्ब कला भरपूर।
४ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ हरनाम कौर दे गृह पिण्ड लेल ज़िला गुरदासपुर
सति कहे तेरा हुक्म सदा सख्ता, सख़ियां दे काहन गए जणाईआ। जो जुग जुग पैज भगतां रखदा, रक्ख्या करे थाउँ थाँईंआ। प्रेम प्यार अंदर हस्सदा, ख़ुशीआं विच दए वड्याईआ। तेरा ढोला गा के जस दा, सिफ्तां विच सालाहीआ। कलमा सुणा के हक दा, हकीकत दए दृढ़ाईआ। भेव खुल्हावे शक दा, शरअ ना कोए लड़ाईआ। जुग जुग खेल तेरा तक्कदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाहीआ। सेवा करदा कदे ना अक्क दा, सद भज्जे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। सति धर्म कहे तेरा हुक्म सदा अमर, अमरापद दए वखाईआ। डूँग्घा सागर गहर गवर, गम्भीर बेनज़ीर दए जणाईआ। बिन भगतां जाणे कोई ना ग़ैर अवर, परदा सके ना कोए उठाईआ। बिन सन्तां आए किसे ना सवर, सबर विच ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सति धर्म कहे तेरा हुक्म आदि जुगादी, जुग जुग हुक्म मनाईआ। सदा मेटे झगड़ा फ़सादी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जन भगतां सन्तां बणया रहे इमदादी, वेखे विगसे थाउँ थाँईंआ। ग़रीब निमाणयां सुणे फ़रयादी, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जुग बदलणा जिस दी वादी, वायदे पूरे दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक्क वखाईआ। सति धर्म कहे तेरा हुक्म सदा सदा दो जहान, सिर सके ना कोए उठाईआ। बणां विच फिर के गए राम, दिवस रैण भज्जे चाँईं चाँईंआ। धरनी सुहा के गए तत्तां वाले काहन, गोपीआं रास रचाईआ। हज़रत बण के गए अमाम, नबी रसूल वड्याईआ। नानक गोबिन्द दे पैग़ाम, शब्दी शब्द सुणाईआ। करदे गए सलाम, झुक झुक सीस निवाईआ। बन्दना विच तमाम, डण्डावत विच लोकाईआ। कलमयां वाली कलाम, हुक्में अंदर समझाईआ। हुक्मे अंदर बदल निज़ाम, नौबत धुर दी दए वजाईआ। जिस नूं समझे ना कोए इन्सान, हुक्म धुर दा बेपरवाहीआ। सो खेल करे श्री भगवान, साहिब सुल्तान दया कमाईआ। कलयुग अन्त हो मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। भगत सुहेले जगत पहचान, गुरमुख जोड़ जुड़ाईआ। सच प्रीती दे ज्ञान, दृष्टी अंदरों दिती खुल्हाईआ। नाम भण्डारा दे के दान, दयावान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मार्ग दस्स आसान, मुश्किल लख चुरासी वाली दूर कराईआ।
❋
❋
४ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड भुम्बली ज़िला गुरदासपुर
जन भगत कहे मेरा सच्चा धर्म, धर्म आत्मा नाल बणाईआ। नाता जोड़ के सतिगुर चरण, सतिगुर मन्नां पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जिस नूं मिलयां फेर ना होवे जन्म, जन्म जन्म दा गेड़ा दए मुकाईआ। लेखा रहे ना कोए कूड़ कुकर्म, निहकर्मी हो के पतित पुनीत दए बणाईआ। मन विकार रहिण ना देवे कोई भरम, भय भउ आपणा इक्क वखाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात वरन, ऊँच नीच ना कोए लड़ाईआ। सचखण्ड दवारे बख्शे आपणी सरन, घर इक्को इक्क वखाईआ। जित्थे फेर ना होवे मरन, मर के जीवण दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। जन भगत कहे मेरा घर बार, सचखण्ड दवारा नज़री आईआ। जिस गृह वसे इक्क निरँकार, निरगुण बैठा सोभा पाईआ। बन्दना करदे गुरू अवतार, पैगम्बर सजदयां विच सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव खड़्हे भिखार, दर ठांडे सीस निवाईआ। जुग चौकड़ी रोवण ज़ारो ज़ार, बिन नेत्र नैणां मारन धाहीआ। भगत सुहेले मंगण धूढ़ी चरण छार, सन्त सुहेले टिक्के ख़ाक रमाईआ। गुरमुख कूकण वारो वार, गुरसिख निउँ निउँ लागण पाईआ। जिस गृह किरपा करे आप करतार, कुदरत दा कादर दया कमाईआ। दो जहानां बणया रहे सिक्दार, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लहिणा देंदा आया वारो वार, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, आसण सिँघासण पुरख अबिनाशण इक्क सुहाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, मीत प्यारा इक्को इक्क अख्वाईआ। जन भगत कहे मेरा इक्को सच दवार, जिस दा दरवाज़ा बन्द ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा दर इक्क वड्याईआ। जन भगत कहे मेरा मालक एकँकार ख़ुद, अबिनाशी करता नज़री आईआ। जिस नूं समझ ना सके मन बुध, मति मतवाली चले ना कोए चतुराईआ। जो हर घट अंदर बैठा लुक, निरगुण हो के डेरा लाईआ। जिस दी मंज़ल किसे दे कोलों ना जाए मुक्क, चार कुण्ट दहि दिशा भज्जण वाहो दाहीआ। जिस दा नाम निधाना इक्को अगम्मी तुक, भगत सुहेले मिल के गाईआ। सो देवणहारा साचा सुख, सुख आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जन्म कर्म दा मेटे दु:ख, दर्दीआं दर्द गवाईआ। सफ़ल करा के जनणी कुक्ख, मानस जन्म लेखे लाईआ। सच सुहञ्जणी सुहाए रुत्त, अबिनाशी अचुत बेपरवाहीआ। जन भगतां कर उजल मुख, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। जन भगत कहे मेरा मालक एकँकार, इक्क इकल्ला नज़री आईआ। जिस दा दर ठांडा दरबार, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दे सेवादार, नन्न्हे बच्चे हो के सेव कमाईआ।
❋
❋
शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दी करन पुकार, खाणी बाणी जिस दा ढोला गाईआ। सो करनी दा करता सदा रहे सिक्दार, हुक्म धुर दा इक्क मनाईआ। भगतां पाउँदा रहे सार, नित नवित वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम लै अवतार, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले लए उठाल, लख चुरासी विच्चों आप जगाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, ऊँच नीच इक्को घर वसाईआ। पुछणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद हो के वेख वखाईआ। भाग लगाए काया माटी डाल, पत्त डाली आप महकाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार वखा के सच्ची धर्मसाल, धुर दवारा दए खुल्हाईआ। जन भगत कहे मेरा नाता नाल पुरख अकाल, दूजा संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचे सन्तां सदा करे संभाल, सम्बल विच आ के शब्दी डंक वजा के जोत जोत चमका के चमन गुलशन गुरमुखां वेख वखाईआ।
४ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ जरनैल सिँघ मैंहगा सिँघ दे गृह पिण्ड सद्दा ज़िला गुरदासपुर
सतिगुर शब्द कहे जुग जुग भगतां चाढ़ां रंगण, रंग रंगीला आदि जुगादि इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म देवां सच अनन्दन, निजानंद धुर दा छन्द दयां समझाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया मेटां बन्धन, बन्दगी पुरख अकाल दीन दयाल दयां दृढ़ाईआ। नाम निधान दो जहान दरसावां इक्को कंगण, निहकर्मी हो के कर्म कांड दा खहिड़ा दयां छुडाईआ। मेहरवान महबूब हो के लावां अंगण, अंगीकार कर के कायनात दा झगड़ा दयां मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के ढोला साचा छन्दन, शाह पातशाह शहिनशाह हो के आपणा घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेला इक्क इकेला आपणे नाल मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतां सदा मिलाउँदा रहां मेल, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। प्रकाश करदा रहां दीपक बिन बाती तेल, जोती जाता डगमगाईआ। पुरख अकाल जणाउँदा रहां धुर दा सज्जण सुहेल, सगला संग कूड़ तजाईआ। वखाउँदा रहां धाम नवेल, सचखण्ड दुआर सोभा पाईआ। अचरज अगम्म दृढ़ाउँदा रहां आपणा खेल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क जणाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतां देंदा रहां दात, दानी हो के आप वरताईआ। नाम भण्डारा धुर सौग़ात, सगनां नाल झोली पाईआ। दीन दुनी दा बदल के समाज, सच समग्री इक्क वखाईआ। मानस जन्म संवार
❋
❋
के काज, करनी दी कीमत आपे पाईआ। दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत लए बणाईआ। घर मेला कन्त सुहाग, ठाकर स्वामी हो के जोड़ जुड़ाईआ। त्रैगुण पोह ना सके आग, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे अन्धेरी रात, राती रुत्ती आपणे नाल वखाईआ। मुहब्बत विच कर विस्माद, बिस्मिल कलमे विच जणाईआ। हुजरा समझा के हक महिराब, नौबत नाम करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं रंगणहारा आदि जुगादि, जुग चौकड़ी भगतां सेव कमाईआ। वेखणहारा ब्रह्म ब्रह्माद, परदा ओहला दो जहान चुकाईआ। सच प्रेम दी बख्शणहारा दाद, वस्त अगम्मी झोली पाईआ। सोई सुरत खुल्हावणहारा जाग, आलस निंद्रा विच्चों बाहर कढाहीआ। आत्म परमात्म बख्शणहारा वैराग, वैरी अंदरों दयां मुकाईआ। कूड़ी क्रिया कर त्याग, सच सुच्च इक्क समझाईआ। माया डस्से ना डस्सणी नाग, नागरिक सच दुआर दे दयां बणाईआ। धुर सुणा आपणा नाद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान आपणे घर वसाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतां दस्से वसेरा, दर ठांडा इक्क समझाईआ। जित्थे सदा चाउ घनेरा, ख़ुशीआं विच वड्याईआ। ढोला गीत तेरा मेरा, सति सरूप नज़री आईआ। माया ममता कूड़ कुड़यार रहे ना डेरा, जूठ झूठ जड़्ह उखड़ाईआ। चुरासी वाला कट के गेड़ा, दर दवारा इक्क वखाईआ। जित्थे दिसे कोई ना सञ्झ सवेरा, रैण अन्धेरी ना कोए छाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सदा करे मेहरा, मेहरवाना मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगत सुहेले आपणे दर सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे किरपा करे ग़रीब निवाजा, जन भगत वेख वखाईआ। सचखण्ड दुआर खोल्ह दरवाज़ा, दूर दुराडे लए बुलाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच नाम अगम्मी मारे आवाज़ा, सुर ताल जगत ना कोए शनवाईआ। होए सहाई अनाथ अनाथां, दीनन आपणे गले लगाईआ। जिन्हां गाई आत्म परमात्म धुर दी गाथा, गहर गम्भीर मेला लए मिलाईआ। करे खेल पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जन भगतां मानस जन्म कर रहरासा, रहिबर हो के वेख वखाईआ। चरण प्रीती सचखण्ड दुआर जोती जोत दे धरवासा, शब्दी शब्द धार समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां जुग जुग पूरीआं करे आसा, जन भगत निरासा रहिण कोए ना पाईआ।
❋
❋
५ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ बीबी बावी दे गृह पिण्ड दोस्त पुरा ज़िला गुरदासपुर
जन भगत कहिण प्रभ मन्नीए तेरा कहिणा, ख़ुशीआं नाल लैणा मनाईआ। दरस बख्श साचे नैणां, नैण कर रुशनाईआ। चरण दवारे बहणा, बहि बहि ख़ुशी मनाईआ। आपणा भाणा दस्स सहिणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। पूरब जन्म दा लेखा तैथों लैणा, साहिब सतिगुर झोली देणा पाईआ। कूड़ी धार किसे नहीं वहिणा, जन भगत सुहेले तेरी ओट रखाईआ। नाम पदार्थ तेरा अगम्मी गहिणा, रूप सरूप दए बदलाईआ। तुध बिन सारी सृष्टी दिसे तरफ़ैणा, सगला संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नाता लैणा जुड़ाईआ। जन भगत कहिण तेरे होईए दास, दासी रूप वटाईआ। झगड़ा मुके पृथ्मी आकाश, गेड़ा रहिण कोए ना पाईआ। करमां दा पूरा होवे खात, डूँग्घे वहिण ना कोए वहाईआ। तेरे नाम दी मिले दात, दातार मिल के ख़ुशी मनाईआ। साची होवे गाथ, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। तेरा सहारा अनाथां नाथ, दीन दयाल तेरी सरनाईआ। आपणे पत्तन खड़ना घाट, किनारा इक्को देणा वखाईआ। जित्थे रहे ना पिछली वाट, अगला पन्ध ना कोए फिराईआ। सदा वसीए तेरे पास, सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। जन भगत रहे ना कोए निरास, दर ठांडे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारा देणा वसाईआ।
५ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ बीबी दीपो दे गृह उच्चा पिण्ड ज़िला गुरदासपुर
जन भगत कहिण प्रभ तेरी साची सिख्या, सिख के ख़ुशी मनाईआ। सृष्टी जाण के कूड़ी मिथ्या, नाता तेरे नाल रखाईआ। पूरब जन्मां वेख लिख्या, करमां डेरा देणा ढाहीआ। तेरा खेल नित नवितया, जुग जुग वेस वटाईआ। कलयुग अन्तिम कर हित्या, हितकारी हो के संग निभाईआ। तेरा भाणा लागे मिट्ठया, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धाम वखाउणा सच अनडिट्ठया, जित्थे दीपक जोत होवे रुशनाईआ। बिन तेरी किरपा भगतां कारज ना किसे नजिट्ठया, धुर दा संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा साचा वर, सच मिले सरनाईआ।
५ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ करम सिँघ दे गृह पिण्ड सद्दा ज़िला गुरदासपुर
जन भगत कहिण इक्को तेरा जपणा जाप, जप जप ख़ुशी मनाईआ। साडा वेखीं ना पुन्न पाप, मेहर नज़र मंग
❋
❋
मंगाईआ। जगत जन्म दे मेट संताप, झगड़े देणे गवाईआ। साडी प्रीती लेखे लाउणी आप, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। आत्म नाल जोड़ना नात, नाता प्रीतम लैणा बणाईआ। तन वजूद लेखे लाउणी ख़ाक, पंज तत सोभा पाईआ। तेरे नाल रहे इत्तफाक, दो जहान ना होए जुदाईआ। पिछला पूरा करना वाक्, वाकिफ़कार हो के वेख वखाईआ। भगतां अंदर खोल्ह के ताक, परदा देणा उठाईआ। मनुआ रहे ना कोए गुस्ताख़, ग़ुस्सा पूरा देणा गवाईआ। आपणे मिलण दी दस्स के जाच, याचक हो के वेख वखाईआ। त्रैगुण माया पोह ना सके आंच, अग्नी अग्ग ना कोए लगाईआ। भाग लगाउणा काया माटी काच, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ सदा सदा तेरे दास, बिन सेवा दूजी कार ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत उधारना तेरा कम्म ख़ास, ख़ालस गुरमुख आप प्रगटाईआ।
५ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ बीबी गुरो दे गृह पिण्ड सद्दा ज़िला गुरदासपुर
बलिहारी घोली घोल घुमाई नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आई वारी, वारस हो के लैणा बचाईआ। साचे नाम दी दे ख़ुमारी, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। अंदर रहे ना गढ़्ह हँकारी, ममता मोह देणा मिटाईआ। मंज़ल रहे ना कोए दुष्वारी, मार्ग धुर दा देणा समझाईआ। पार कराउणा नर नारी, नरायण तेरे हथ्थ वड्याईआ। सच प्रीती तोड़ निभाउणी यारी, मुहब्बत आपणे घर बणाईआ। वेले अन्त ना होए ख़ुआरी, सज़ा अवर ना कोए भुगताईआ। तेरा मेल जोत निरँकारी, निरगुण तेरे विच समाईआ। इक्को बख्शणा सचखण्ड दवारी, ठांडा दर सोभा पाईआ। लहिणा देणा चुकाउणा वड संसारी, संसार सागर विच्चों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं आदि जुगादी इक्क अवतारी, तारनहारा बेपरवाहीआ।
५ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ बीबी सधरो दे गृह पिण्ड सद्दा ज़िला गुरदासपुर
जन भगत कहिण असीं तेरे दरस प्यासे, जगत तृष्ना ना कोए वधाईआ। सद रखी इक्को आसे, आसावंद हो के डेरा लाईआ। धुर दा मिले पुरख अबिनाशे, अबिनाशी करता जोड़ जुड़ाईआ। जिस दे प्रेम प्रीती वाले हासे, ग़मीआं विच्चों बाहर कढाहीआ। आदि जुगादि ना कदे विनासे, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जन भगतां मानस जन्म करे रहरासे,
❋
❋
मेहर नज़र इक्क उठाईआ। निरगुण हो के वसे पासे, सगला संग बणाईआ। जुग चौकड़ी वेखे खेल तमाशे, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जोत करे रुशनाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां दे सच भरवासे, धीरज धर्म दे जणाईआ। ख़ाली होण ना दे काया माटी कासे, नाम भण्डारा दे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दस्स शनाख़े, शनाख़त विच कदे ना आईआ।
५ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ बीबी गुरमेज कौर दे गृह पिण्ड कठयाली ज़िला गुरदासपुर
जन भगत कहिण प्रभ वेख कलयुग अन्धेरी रात, सदी चौधवीं नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। धुर दा नाम देवे कोई ना दात, बिन तेरी किरपा अगम्मी वस्त ना कोए वरताईआ। चार वरन अठारां बरन सुणे ना कोई फ़रयाद, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सांतक सति ना कोए कराईआ। काया खेड़ा उजड़यां करे ना कोए आबाद, अमृत आत्म सिंच हरा ना कोए कराईआ। आत्म परमात्म तेरी करे कोई ना याद, सच तराना श्री भगवाना तेरा ढोला राग ना कोए गाईआ। जगत विकारा कूड़ हँकारा वध्या पाप, जूठ झूठ चार कुण्ट दहि दिशा होई हल्काईआ। मानव जाती कोई ना समझे आपणा आप, हँ ब्रह्म परदा ओहला ना कोए उठाईआ। सज्जण मीत देवे कोए ना साथ, पिता पूत मेल ना कोए मिलाईआ। सच सरोवर दसाए कोई ना ताट, घाट पत्तन दरगाह साची नज़र किसे ना आईआ। लख चुरासी आवण जावण पतित पावण मेटे कोए ना वाट, रसना जेहवा बत्ती दन्द पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। निरगुण नूर निरवैर काया मन्दिर दिसे ना किसे प्रकाश, जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगत बैठे सीस निवाईआ। जन भगत कहिण प्रभ वेख कलयुग अन्धेरा अन्ध, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। निरगुण निरगुण आत्म परमात्म ढोला गाए कोई ना छन्द, सहिँसा भरम गढ़्ह कूड़ ना कोए तुड़ाईआ। लख चुरासी आवण जावण मुक्के किसे ना पन्ध, पाँधी हो के चार कुण्ट दहि दिशा मन वासना भज्जण वाहो दाहीआ। पंच विकार घर घर गृह गृह लगाया जंग, दिवस रैण अठ्ठे पहर ममता मोह करे लड़ाईआ। निज आत्म परमात्म तेरे अमृत रस दा लए ना कोए अनन्द, परमानंद विच ना कोए समाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द मदिरा मास लाउँदे गंद, निजर झिरना अंमिउँ रस जाम ना कोए प्याईआ। माया डस्सणी घर घर मारे डंग, जगत तृष्ना तृखा ना कोए बुझाईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच ढाहे कोई ना कंध, आत्म ब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। बिन तेरी किरपा पुरख अबिनाशी दो जहानां देवे कोई ना संग, सगल सृष्टी
❋
❋
रोवे मारे धाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी कलयुग अन्तिम हो सहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग अन्तिम वेख अन्धेरी रात रैण, रहमत विच नज़र कोए ना आईआ। नाता तुट्टा मात पित भाई भैण, साक सज्जण सैण कूड़ कुटम्ब साचा मीत ना कोए बणाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्ती ढोले सारे तेरे कहिण, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। चार वरन अठारां बरन हरि संगत साचे धाम ना मिल के बहण, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरुदुआर देण दुहाईआ। तेरा दरस निरगुण धार कोई ना तक्के निज नैण, ज्ञान अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सतिवादी वेख वखाईआ। जन भगत कहिण सदी चौधवीं तक्कीए तेरा राह, रहिबर इक्को वेख वखाईआ। जो सब दा मालक बेपरवाह, सद बेपरवाही विच समाईआ। जिस नूं कहिंदे जल्वागर ख़ुदा, अल्ला अलाह नूर रुशनाईआ। सो शहिनशाहां दा शहिनशाह, पातशाहां दा पातशाह वड वड्याईआ। पुरख अबिनाशी नाउँ धरा, धरनी धरत धौल आप सहाईआ। सन्त सुहेले हरिजन भगत कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढा, जगत वासना विच ना कोए फसाईआ। तेरे अग्गे रहमत विच सलामत विच अमानत इक्क दुआ, दरोही कर के सारे रहे सुणाईआ। परम पुरख मेरा आत्म परदा दे उठा, काया माटी ओहला रहे ना राईआ। जन भगत सुहेले दर ठांडे लै बुला, अग्नी तत रहे ना राईआ। मंज़ल अगम्मी लै चढ़ा, जगत वासना पन्ध मुकाईआ। शब्द अनादी धुन सुणा, अगम्मी राग अल्हाईआ। निरगुण जोत कर रुशना, बिन तेल बाती धुर दीपक डगमगाईआ। सचखण्ड दुआर बहा, जिस गृह तत्ती वा ना लागे राईआ। इक्को आपणा नाम जपा, दूजे दी लोड़ रहे ना राईआ। अन्त कन्त भगवन्त पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी निरगुण जोत विच मिला, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब वाइदा पूर करा, निहकर्मी हो के आपणी नज़र उठाईआ।
५ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड हेमराज पुर ज़िला गुरदासपुर
जन भगत कहिण प्रभ तेरी किरपा मिल्या तन ख़ाकी, वजूद जगत रहे हंढाहीआ। अमृत जाम दे बण के धुर साकी, प्याला मधुर ना कोए उठाईआ। मन करे ना कोए गुस्ताख़ी, ग़ुस्सा अंदरों देणा चुकाईआ। दिवस रैण कर साडी राखी, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा रहे ना बाकी, अग्गे धर्म दुआर ना कोए सज़ाईआ। साहिब सतिगुर काया मन्दिर अंदर कर तलाशी, मालक हो के वेख वखाईआ। तृष्ना मोह ना रहे बदमाशी, बदला पिछला दे चुकाईआ। तेरा
❋
❋
नाम जपीए स्वास स्वासी, स्वार्थ एहो देणा दृढ़ाईआ। तूं पुरख अकाल सदा अबिनाशी, विनाशी जीव लैणे तराईआ। तेरी किरपा अन्तर मन्नीए तेरी आखी, आख़र तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सब दे हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहिण काया जुस्सा वेख ज़मीर, जामन हो के लै बचाईआ। तूं मालक शाह अमीन, शहिनशाह अख्वाईआ। धर्म दी सिख्या दे तालीम, तुलबिआं कर पढ़ाईआ। विछोड़े विच रहे ना कोए ग़मगीन, ख़ुशी अंदरों दे बणाईआ। द्वैत विच करे ना तक्सीम, कूड़ी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। तूं शाह शहाना मालक इक्क अज़ीम, पातशाह बेपरवाहीआ। भगत उधारना तेरा खेल कदीम, कुदरत दे मालक तेरे हब्ब वड्याईआ। आपणा मार्ग दस्स महीन, रहिबर हो के आप समझाईआ। सब दे अंदर दे यकीन, भरोसा दे बन्न्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साचे प्रेम दी दे दे सिख्या, सिख्या सच समझाईआ। जो तेरे धर्म दवारे विकया, कीमत करते लै पाईआ। जगत जहान दिसे मिथ्या, तजे सर्ब सृष्ट सबाईआ। जगत वासना विच्चों जाए (ना) भिटया, पतित पुनीत दे बणाईआ। कोई ना पूजे पत्थर वट्टया, सिल पाहन ना सीस झुकाईआ। तेरी धार वेखीए निर्मल जोत चिट्टया, जोती जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भविख्त पूरा कर लिख्या, लेखा आपणे नाल बणाईआ।
५ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ दर्शन सिँघ दे गृह पिण्ड हेमराज पुर ज़िला गुरदासपुर
जन भगत कहिण प्रभ साडी वेख ना करनी, करते किस्मत दे बदलाईआ। सच दुआर आए धुर दी चरणी, चरणोदक अमृत जाम देणा प्याईआ। साची बख्शणी आपणी सरनी, सरनगति इक्को देणी समझाईआ। आपणे नाम दी तुक दस्सणी पढ़नी, मार्ग सच दा इक्क वखाईआ। शौह दरया दी दस्सणी तरनी, पार किनारे आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ढहि पए तेरी सरनाईआ। जन भगत कहिण साडे विच नहीं कोई भगती, भगवान तेरी आस रखाईआ। तेरे मिलण दी नहीं कोई शक्ती, शख्सीअत विच ना कोए वड्याईआ। तूं मालक धुर दा अर्शी, जोत नूर रुशनाईआ। असीं ख़ाली ख़ाकी बन्दे उपर धरती, बिन तेरी किरपा दीवा बाती ना कोए रुशनाईआ। साडी बेनन्ती एहो अर्ज़ी, ख्वाहिश तेरे अग्गे रखाईआ। सानूं दस्सणी आपणी रज़ा आपणी मर्ज़ी, सदा आपणा संग बणाईआ। साडी आत्मा दासी तेरे घर दी, घराने विच लैणा रखाईआ। मुहब्बत छड्डी सृष्टी जग दी, नाता कूड़ दिता तुड़ाईआ। मंज़ल मुकी मज़्हबां हद्द दी, पार किनारा
❋
❋
तेरा दिसे बेपरवाहीआ। अग्गे धार रहिण ना देवीं अलग्ग दी, विछड़यां मेल मिलाईआ। एह खेल तेरे सबब दी, जुग चौकड़ी पिच्छो नज़री आईआ। जन भगत आत्मा सदा रहे तैनूं लभ्भदी, खोजे थाउँ थाँईंआ। बिरहों विच रहे सद्द दी, वैरागण हो के दए दुहाईआ। सेज सुहञ्जणी वेखे आपणी आत्म पलँघ दी, सुहावणा रूप ना कोए वटाईआ। मिले वड्याई ना तेरे अनन्द दी, जगत रस कम्म किसे ना आईआ। धन्न भाग जे तूं धार बणाई सोहँ छन्द दी, आत्म परमात्म ल्या जुड़ाईआ। बिन तेरे दरस होर नहीं कुछ मंगदी, आसा अवर ना कोए रखाईआ। दूजे दवारे कदे नहीं लँघदी, दर दर अलख ना कोए जगाईआ। इक्को ओट सूरे सरबंग दी, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ख़ुशी बख्श बन्द बन्द दी, बन्दगी इक्को इक्क कराईआ।