पुस्तकालयभाग २०

५ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ सवरन सिँघ दे गृह हयात नगर ज़िला गुरदासपुर

जन भगत कहिण प्रभ धुर दा दे भरवासा, भरम विच जगत ना कोए भुलाईआ। तेरा नाम सिमरीए स्वास स्वासा, साह साह तेरा ढोला गाईआ। चरण कँवल दे निवासा, धरनी धरत धवल हो सहाईआ। जन्म कर्म दी पूरी कर आसा, लेखा पूरब वेख वखाईआ। माणस जन्म ना आवे घाटा, नाम भण्डारा देणा भराईआ। चुरासी वाली मेट दे वाटा, जूनी जून ना कोए भवाईआ। धुर दा अमृत जाम प्या दे बाटा, रस निजर आप झिराईआ। तूं साहिब स्वामी कमलापाता, पतिपरमेश्वर इक्क अख्वाईआ। आत्म परमात्म जोड़ नाता, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लै मिलाईआ। एथे ओथे दो जहानां बण राखा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बिन तेरी किरपा तेरा भेव किसे ना जाता, परदा ओहला दे उठाईआ। कलयुग मेट कूड़ी अन्धेरी राता, निरगुण जोती चन्द कर रुशनाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अबिनाशा, घट निवासी इक्क अख्वाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवणहारा धुर दी दाता, दातार हो के दे वरताईआ। जन भगत कहिण हउँ बालक तूं पिता माता, सेवक आपणे लै बणाईआ। सर्ब जीआं तूं जोती जाता, जागरत जोत कर रुशनाईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक नज़री आएं आका, अकल बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। बन्द कवाड़ी खोल्ह ताका, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाशा, अन्ध अन्धेर दे मिटाईआ। सच दुआर कर निवासा, सचखण्ड साचे मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब कुछ तेरे हाथा, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जन भगत कहिण साडा मेट पिछला अगला पन्ध, पाँधी हो के सीस निवाईआ। बिन तेरी किरपा किते ना आवे अनन्द, रस वेखे जगत लोकाईआ। खान्दयां पीन्दयां घस गए दन्द,

❋

❋

परमानंद विच ना कोए समाईआ। किशना सुखला दा वेंहदे रहे चन्द, बिन नूरी जोत ना जोत कोए रुशनाईआ। बिन तेरे हुक्म कर सके ना कोए पाबन्द, बन्धन नाम ना कोए बंधाईआ। धुर दा ढोला दे छन्द, आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया कर दे खण्ड खण्ड, खण्डा धुर दा नाम चमकाईआ। दीन दुनी विच रह के होए तंग, तंगदस्ती दे कटाईआ। तेरे मिलण दी इक्क उमंग, आसा मनसा तेरे अग्गे रखाईआ। भेव खुल्हा दे ब्रह्म हँ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। लालच तृष्ना रहे ना तम, तामस अंदरों देणी कढाहीआ। लेखे लाउणा पवण स्वास दम, दामन हो के लैणा छुडाईआ। चिन्ता हरख सोग रहे ना ग़म, धुर दी ख़ुशी देणी प्रगटाईआ। भाग लगाउणा काया माटी चम्म, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। शब्द राग सुणाउणा बिन कन्न, अनहद नादी नाद वजाईआ। शुकराने अंदर कहीए तेरा धन्न, धन्न धन्न धन्न तेरी बेपरवाहीआ। दहि दिशा ना भज्जे मनुआ मन, मनसा अंदरे अंदर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भगत सुहेले भगवन तेरी आस रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ गहर गम्भीर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। किरपा कर बेनज़ीर, नज़र तों परे परदा दे उठाईआ। आपणे मिलण दी अनोखी वक्खरी दस्स तदबीर, तकदीर दा झगड़ा दे मुकाईआ। तेरे नाम दा अमृत पीए सीर, शीरख़ार बच्चे लैणे बणाईआ। दुनी विच होईए ना कदे दिलगीर, सति सन्तोख देणा समझाईआ। झगड़ा मुका के शाह हकीर, एको रंग देणा रंगाईआ। अंदरे अंदर बदल के ज़मीर, ज़ामन हो के पल्लू देणा फड़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरे उत्ते इक्क यकीन, भरोसा तेरा नाम नज़री आईआ। सजदयां विच तैनूं कहि के आमीन, कामल मुर्शद तेरी ओट रखाईआ। हउँ बालक नढ्ढे मस्कीन, बिन तेरे यतीम जगत कहे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखाउणा इक्क दर, दरवाज़ा ग़रीब निवाजा खोल्ह खुल्हाईआ। जन भगत कहिण किरपा कर पुरख अगम्म, अलख अगोचर तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर बेड़ा बन्न्ह, सदी सदीवी दए दुहाईआ। अरज़ बेनन्ती अरदास सुण बिनां कन्न, सरवणां दी लोड़ रहे ना राईआ। हउँ सेवक तेरे जन, जणेंदी इक्को तूं ही नज़री आईआ। जिस ने बख्श्या काया माटी पंज तत तन, मन मति बुध नाल करी कुड़माईआ। आत्म परमात्म दे के धन, नाम ख़ज़ाना दिता भराईआ। निरगुण जोत चाढ़ के चन्न, प्रकाश प्रकाश विच्चों वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सदा सुहेले बिन तेरे दूजा नज़र कोए ना आईआ। जन भगत कहिण तेरे अग्गे इक्क अरज़ोई, आजज़ हो के सीस झुकाईआ। दो जहान श्री भगवान मिले कोए ना ढोई, सहायक नायक सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। कोटां विच्चों तेरा भगत सुहेला दिसे कोई कोई, लख चुरासी ख़ाली काया माटी हाटी नज़री

❋

❋

आईआ। तेरे नाम दी इक्क दरोही, तोबा तोबा सारे रहे सुणाईआ। बिन तेरी मुहब्बत आत्म परमात्म किसे ना मोही, सुरती शब्दी जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, भगत सुहेले भगवन तेरे अग्गे झोली डाहीआ। जन भगत कहिण पुरख अबिनाशी सुहा दे रुत्त, रतन अमोलक हीरे गुरमुख लै बणाईआ। सन्त सुहेले सज्जण तेरे सुत, अपराधां तों लै छुडाईआ। मन वासना बदल दे रुख़, बुद्धी बिबेक दे बणाईआ। सच नाम दा दे सुख, सुखआसण दे समझाईआ। आपणे मिलण दी मेट के भुक्ख, तृष्ना जगत वाली गवाईआ। उजल कर मात मुख, दुरमति मैल धवाईआ। सफ़ल कर जननी कुक्ख, लहिणा देणा आपणे नाल बणाईआ। तेरा खेल अबिनाशी अचुत, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। दीनां अनाथां दीन दयाल मेट दु:ख, दर्दीआं आपणा दर्द वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भगत सुहेले तेरा राह तकाईआ। जन भगत कहिण अबिनाशी करते आ जा नेड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। भाग लगा काया खेड़े, बन्द किवाड़ी कुण्डा दे खुल्हाईआ। आत्म परमात्म ढोले गाईए तेरे मेरे, दूजा संग ना कोए रखाईआ। इक्को मंज़ल चढ़ के वेखीं गुरू चेरे, चेला गुरू इक्को रंग रंगाईआ। हकीकत विच फैसला हक नबेड़ें, नाते कूड़ जगत तुड़ाईआ। मेहरवान महबूब कर मेहरे, मुहब्बत विच आपणा घर वखाईआ। जित्थे गुर अवतार पैगम्बर जोत सरूपी ला के बैठे डेरे, सचखण्ड दुआर एकँकार इक्को देणा वखाईआ। लख चुरासी जन्म चारे खाणी विच भोगे बथेरे, आवण जावण दी लोड़ रहे ना राईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगत सुहेले बालक तेरे, तीर्थ तटां दा खहिड़ा दे छुडाईआ। काया मन्दिर अंदर जगत वासना रहे ना कोए अन्धेरे, अन्ध अज्ञान देणा चुकाईआ। ऐको वार एकँकार चाढ़ आपणे बेड़े, नईआ नौका धुर दा नाम दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान आपणी कर मेहरे, रहमत विच रस्ते आप चलाईआ।

५ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ बीबी हरबंस कौर दे गृह पिण्ड ग़ज़नीपुर ज़िला गुरदासपुर

जन भगत कहिण साडी श्रद्धा होवे पूरी, पूरन सतिगुर मिल के वज्जे वधाईआ। आत्म प्रकाश जोत होवे अगम्मी नूरी, नूर नुराना शाह सुल्ताना नज़री आईआ। जिस दे सचखण्ड दुआर वसीए सदा हज़ूरी, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। दो जहानां पन्ध मुका नेड़े दूरी, दूर दुराडा नेरन नेरा नज़री आईआ। मन वासना जगत मिटे कूड़ी, बुध बिबेक दए बणाईआ।

❋

❋

गढ़्ह तोड़े काम क्रोध लोभ मोह हँकार ग़रूरी, ग़ुरबत अंदरों दए कढाहीआ। चरण कँवल बख्शे साची धूढ़ी, टिक्का मस्तक नाम लगाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ही, साची विद्या इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। आसा मनसा पूरन होवे जग, तृष्ना कूड़ रहिण ना पाईआ। किरपा करे सूरा सरबग्ग, सतिगुर शब्द बेपरवाहीआ। दरस वखाए उपर शाह रग, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। त्रैगुण माया बुझाए अग्ग, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। सुखमन टेडी बंक जाए लँघ, बिन मंज़ल पन्ध मुकाईआ। नाम निधान वजाए मृदंग, अनहद नादी नाद सुणाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म हो के वसे संग, सगला संग वखाईआ। झगड़ा चुका के दीन दुनी विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड लेखा दए मुकाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी देवे इक्क अनन्द, अनन्द विच परमानंद लए प्रगटाईआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्दगी इक्को इक्क समझाईआ। जन भगतां सदा रहे संग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी साचा मार्ग इक्क प्रगटाईआ। आसा मनसा पूरी होवे लोकमात, परलोक वज्जे वधाईआ। साहिब सतिगुर पूरा देवे आपणी दात, नाम भण्डारा एकँकारा आप वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स अगम्मी गाथ, बिन अक्खरां निरअक्खर दए समझाईआ। कलयुग मेट कूड़ अन्धेरी रात, निरगुण साचा चन्द करे रुशनाईआ। मन वासना कर के घात, शब्द खण्डा इक्क चमकाईआ। बिन रसना जेहवा मार आवाज़, सोई सुरती लए उठाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के घर विच घर खोल्ह के राज़, परदा ओहला दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत सुहेला इक्क इकेला हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। मनसा पूरी होए सदा गुरमुख, गुर सतिगुर देवणहार वड्याईआ। जन्म कर्म दा रहिण ना देवे कोई दु:ख, आवण जावण पतित पावण दए कटाईआ। उजल करे प्रेम प्रीती अंदर मात मुख, सुख सागर विच समाईआ। सन्त साजण आपणी गोदी लए चुक्क, चार कुण्ट दहि दिशा वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। मंज़ल बमंज़ल पैंडा जाए मुक्क, ज़िमीं असमान हो मेहरवान लहिणा देणा दए मुकाईआ। सो गुरमुख सन्त सुहेले प्रभ दी याद विच सदा ख़ुश, जिन्हां दे अन्तर अन्तर निरंतर मंत्र आपणा दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, परदा ओहला रहिण ना देवे कोई लुक, अन्ध अन्धेरा सञ्झ सवेरा इक्को रंग वखाईआ।

❋

❋

५ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ बीबी सुलखणी दे गृह ग़ज़नीपुर ज़िला गुरदासपुर

जन भगत कहिण तेरे नाम दा इक्क सहारा, सहायक अवर नज़र कोए ना आईआ। किरपा कर पुरख अकाल एकँकारा, इक्क इकल्ले तेरे हथ्थ वड्याईआ। सांझे मीत परवरदिगारा, लाशरीक तेरी सरनाईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल न्यारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर सेव लगाईआ। सदी चौधवीं चार कुण्ट दहि दिशा होया धुँदूकारा, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार तेरा नूर ना कोए चमकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी करे पुकारा, सोहले ढोले रागां नादां विच करे शनवाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर रोवण ज़ारो ज़ारा, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर मारन धाहीआ। बीस बीसे हरि जगदीसे तेरा खेल वेखीए अपरम्पर अपर अपारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परदा ओहला देणा उठाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश साचा दिसे ना कोए सिक्दारा, शाहो भूप सति सरूप तेरा रूप नज़र कोए ना आईआ। कागद कलम ना लिखणहारा, कलम शाही कूक कूक कुरलाईआ। दीन दुनी सृष्टी दृष्टी अंदर होई बेहाला, हालत बदली सर्ब लोकाईआ। साची दिसे ना कोई धर्मसाला, काया काअबा मंज़ल हक ना कोए सुहाईआ। त्रैगुण माया तोड़े ना कोए जंजाला, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भगत सुहेले दर ठांडे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण सृष्टी दृष्टी अंदर रही कूक, राउ रंक देण दुहाईआ। कलयुग माया अग्नी सब नूं रही फूक, सांतक सति ना कोए कराईआ। झगड़ा प्या चारे कूट, दहि दिशा वरन बरन करे लड़ाईआ। भेव समझे ना कोई काया पंज भूत, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म परदा ना कोए उठाईआ। सति धर्म धरनी धरत धवल उत्तों कर गया कूच, कूचा कूचा साफ़ ना कोए कराईआ। तेरे नाम दी धार सके कोए ना बूझ, ज्ञानी ध्यानी विद्वानी परदा सके ना कोए उठाईआ। लेखा मुके ना एक दूज, द्वैत शरअ ना कोए तजाईआ। तेरा नज़र ना आए किसे सति सरूप, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी राग सुणन कोए ना पाईआ। जन भगत सुहेले पुरख अकाल दीन दयाल आपणे बणा सपूत, पिता पूत हो के आपणी गोद उठाईआ। शब्द अगम्मी नौजवान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल भेज आपणा दूत, दुतीआ भाउ दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भगत सुहेले दर तेरे अलख जगाईआ। जन भगत कहिण किरपा कर पुरख समरथ, स्वामी तेरी आस रखाईआ। सृष्ट सबाई दिसे ख़ाली हथ्थ, नाम वस्त झोली ना कोए भराईआ। तेरे मिलण दी खुल्ही किसे ना अक्ख, निज लोयण ना कोए रुशनाईआ। धर्म रिहा ना किसे दुआर सच, जूठ झूठ वज्जी वधाईआ। मन वासना सारे रहे नच्च, कलयुग नटुआ

❋

❋

आपणा स्वांग वरताईआ। किरपा कर के भाग लगा काया माटी कच्च, कच्च कंचन गढ़्ह दे बणाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, रती रत्त आपणा नाम दे टिकाईआ। आत्म परमात्म साची दे ब्रह्म मत, जगत विद्या दा लेखा दे मुकाईआ। चरण प्रीती साची नीती धुर दरबार जोड़ आपणा नत्त, नाते बिधाते आपणे नाल रखाईआ। जन भगत कहिण तैथों रहिणा कदे नहीं वक्ख, प्रतख हो के दर्शन दे गुसाँईंआ। सदी चौधवीं लैणा रख, प्रीतम हो के करना आपणे वस्स, मुहब्बत विच मेला लैणा मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा हो जाए जस, भगत भगवान मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे नाम वथ, वस्त अमोलक काया गोलक देणी टिकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ धुर दे मालक सच्चे स्वामी, सति सतिवादी तेरी बेपरवाहीआ। तूं हर घट अन्तरजामी, लख चुरासी वेखें थाउँ थाँईंआ। गुर अवतार पैगम्बरां दे के शब्द अगम्मी बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान दिते बणाईआ। सुरत बणा के आपणी सवाणी, शब्दी कन्त काहन नाल प्रनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को जेही रखें जवानी, बिरध बाल रूप ना कोए दरसाईआ। जुग चौकड़ी तेरी महिमा सिफ्तां वाली चली आई कहाणी, पढ़ पढ़ थक्की जगत लोकाईआ। बिन भगतां मिल्या किसे ना पद निरबाणी, सचखण्ड दुआर बहि के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। जन भगत कहिण किरपा कर शाह सुल्तानी, शहिनशाह दर तेरे सीस निवाईआ। झगड़ा रहे ना कोए दीवानी, पूरब लेखा देणा बणाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर दिसे फ़ानी, फ़ैसला हक देणा सुणाईआ। तेरे चरण कँवल विटहु कुरबानी, भगत सन्त गुरमुख गुरसिख दर ठांडे सीस निवाईआ। तूं ख़ालक ख़लक प्रितपालक सब दा जाण जाणी, जानणहार इक्क हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भगत भगवान इक्को रूप नज़री आईआ। जन भगत कहिण दूई द्वैत मेट दे शरअ, शरीअत विच रहिण कोए ना पाईआ। इक्को इष्ट तेरा बड़ा, पुरख अकाल दीन दयाल दो जहानां दे समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरे दर खड़्हा, गुर अवतार पैगम्बर बैठा सीस निवाईआ। तेरा वरन बरन ज़ात पात नाल नहीं कोई धड़ा, सब दा मालक इक्को नूर नूर रुशनाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त दवारे सदा खड़्हा, घट भीतर डेरा लाईआ। तेरे चरण कँवल सरन सरनाई जन भगत सदा तरा, तारनहार समरथ स्वामी तेरी ओट तकाईआ। तेरा नाम शब्द दो जहानां खरा, खोटयां खरे दए बणाईआ। सच दुआर एकँकार सतिजुग साचे खोल्ह दरा, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा आपणा इक्क वखाईआ। जन भगत कहिण पुरख अकाल दीन दयाल तेरा लड़ फड़ा, शब्दी पल्लू आपणी गंढ्ढ पवाईआ। तूं मालक नरायण नरा, नर हरि तेरा खेल वेख ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण

❋

❋

नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड दुआर एकँकार तेरा धुर दा घरा, मुकामे हक दरगाह साची सच मुकाम देणा बणाईआ।

५ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ बलदेव सिँघ दे गृह पिण्ड शोन ज़िला गुरदासपुर

जन भगत कहे तेरा खेल अगम्मी चलित्र, बिन चातृक गुरमुख समझ किसे ना आईआ। मेहरवान अबिनाशी करते बण आप आपणा मित्र, आत्म परमात्म तेरा नूर नज़री आईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार हो के नितर, परदा ओहला काया चोला दे मुकाईआ। मंज़ल चोटी हक हकीकी चढ़ सिख़र, दरां तों उपर आपणा घर दे वखाईआ। कूड़ी क्रिया मन वासना मेट फ़िकर, फ़ाका आका रहिण कोए ना पाईआ। मन वासना भज्जे ना इधर उधर, डोरी तन्द अगम्मा लैणा पाईआ। मन्नणा पए ना कोई मठ्ठां वाला पित्र, पिता पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। तेरे नालों जाईए कदे ना विछड़, विछड़यां मेला लैणा आप मिलाईआ। जन भगत सुहेले कहिण असीं भरीआं चिक्कड़, दुरमति मैल देणी धवाईआ। बिन तेरी किरपा तेरा नाम हिरदे विच ना होवे ज़िकर, ज़ाहर बातन ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ हर हिरदे अंदर वसीं, वसल देणा यार ख़ुदाईआ। नाम डोरी बंधीं रस्सी, रस्ता भुल्ल कोए ना जाईआ। धुर दा मार्ग मर्द मर्दाना हो के दस्सीं, दहि दिशा परदा आप उठाईआ। साख्यात प्रगट होवीं साहमणे अक्खीं, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। सन्त सुहेला तेरा धुर दी सख़ी, सख़ावत कर के बग़ावत अंदरों देणी मिटाईआ। आत्म परमात्म धार करनी पक्की, पकवान खा के पुख़ते देणे बणाईआ। साची वस्त साचे घर ढकीं, परदा ओहला आप आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर सच दवारा देणा सुहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कूड़ी क्रिया कर मनसूख़, लेखा रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा रहे ना द्वैती दूत, दुश्मण कूड़े देणे मिटाईआ। भेव मिटा दे जगत छूत, अछूत दृष्टी सृष्टी देणी वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर दे कूच, कूचा गली कर सफ़ाईआ। लेखे ला जन भगतां पंज भूत, भविख आपणा दे दृढ़ाईआ। तेरे नालों जाण कदे ना रूठ, रुठयां लैणा मनाईआ। मेहरवान हो के तुठ, तुहमत कूड़ ना लागे राईआ। अमृत जाम प्याउणा घुट, घटना घाट रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले तेरे दवारे गए पुज्ज, पूजनीक हो के समझ आपणी देणी समझाईआ।

❋

❋

६ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड शोन ज़िला गुरदासपुर

जन भगत कहिण जन्म जन्म दा दिता नहीं जांदा जज़ीआ, फ़ैसला इक्को वार देणा कराईआ। भरमन वाला मेट दे प्रभू कजीआ, सांतक सति दे कराईआ। तेरी याद विच जुग चौकड़ी बीत गईआं सदीआं, सदमा सक्या ना कोए गवाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत पार करदे रहे नदीआं, तीर्थ तटां उत्ते फेरा पाईआ। जूठ झूठ कोट अपराध कीते बदीआं, बदले विच भुगतदे रहे सज़ाईआ। जन्म कर्म दा लेखा रुलदा रिहा विच रद्दीआं, करते कीमत ना कोए पाईआ। मन हँकार ख़ुमारी विच रहीआं मधीआं, नाम रस ना कोए चखाईआ। जगत ख्वाहिश विच जगदीआं रहीआं मोम बत्तीआं, तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। वासना विच रखदे रहे हिस्से पत्तीआं, पतिपरमेश्वर तेरा रूप नज़र कोए ना आईआ। हठ्ठ विच हुन्दीआं रहीआं सत्तीआं, सति सतिवाद दर ना कोए खुल्हाईआ। तुलदीआं रहीआं नाल तोले माशे रत्तीआं, रतन अमोलक तेरा रूप ना कोए वटाईआ। अक्खरां वालीआं पढ़दीआं रहीआं पट्टीआं, पट्टेदार जगत गुरू बेअन्त हंढाहीआ। कलम शाही नाल लिखदीआं रहीआं फट्टीआं, हथ्थां उंगलां नाल वड्याईआ। कुकरमां दीआं भरदीआं रहीआं चट्टीआं, गुरमुख सख़ियां रो रो मारन धाहींआ। जगत विकार विच रहीआं अट्टीआं, फड़ बाहों बाहर ना कोए कढाहीआ। ख्वाहिशां अंदर फिरीआं नठ्ठीआं, मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। तेरा नाम लभ्भदीआं रहीआं विच्चों हट्टीआं, शिवदवाले मठ्ठ मन्दिर मस्जिद फोले थाउँ थाँईंआ। साचीआं खट्टीआं कितों ना खट्टीआं, खटका सक्या ना कोए मिटाईआ। अन्त इक्क दवारे ढठ्ठीआं, निरगुण सरन मिले सरनाईआ। जगत विद्याहीण हरिजन सिध्धे सादे जट्टीआं, जटा जूट वेस ना कोए वटाईआ। छुडा दे खेल बाज़ीगर नट्टीआं, नटुआ स्वांग ना कोए वरताईआ। हउँ सेवक बालक तेरीआं पठ्ठीआं, पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। तेरे प्रेम प्यार अंदर मतीआं, आशा इक्को इक्क वधाईआ। गलों लाह चुरासी रस्सीआं, फाँसी जम ना कोए पाईआ। तेरी सरनाई हेठां वस्सीआं, वास्ता जगत विच्चों तुड़ाईआ। बिन जल मीन तड़पण ना वैरागण मच्छिआं, माछूवाड़ा दए गवाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल वेख नाल अक्खीआं, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिन्हां दीआं गोबिन्द लाजां रखीआं, सो गुरमुख ध्यान लगाईआ। कौल इकरार दीआं शरतां जिन्हां नाल पक्कीआं, कच्ची गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। हकीकत विच सच्चीआं, असलीअत विच नज़री आईआ। बिरहों वैरागण तेरीआं बच्चीआं, बचपन आपणी गोदी पाईआ। तेरे शब्दी तीर अणयाले फट्टीआं, पट्टी नाम देणी बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणीआं फ़रयादां तैनूं दस्सीआं, अवर दस्सण दी लोड़ रहे ना राईआ।

❋

❋

६ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ भजन सिँघ दे गृह दोस्तपुरा ज़िला गुरदासपुर

सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां कर दे पुशटी, तस्दीक शहादत आपणा नाम भुगताईआ। मन विकार दा रहे कोए ना कुष्टी, दुरमति मैल देणी धवाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग कर दरुस्ती, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। साचे सन्तां नाम भण्डारा दे मुफ्ती, करते कीमत ना कोए लगाईआ। जगत आलस निंद्रा रहिण ना दे सुसती, सोई सुरती लै जगाईआ। धार वेखण पुरख अकाल अगम्मी ओस दी, जिस नूर दा मालक निरँकार तूं ही नज़री आईआ। एह कोई मंज़ल नहीं जोजन कोस दी, जन्म जन्म दा पैंडा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सन्त सुहेले तेरे अग्गे झोली डाहीआ। जन भगत कहिण प्रभ आपणा संदेसा दे गुमनाम, ग़मां तों बाहर दे कढाहीआ। हज़रतां तों परे दे पैग़ाम, पैगम्बरां दे मालक इस्म आज़म दे समझाईआ। तूं सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी धुर दा हुक्मरान, दो जहान श्री भगवान बैठण सीस निवाईआ। चरण प्रीती सच दवारे बख्श इक्क आराम, जगत ऐशो इशर्त दी लोड़ रहे ना राईआ। बरदे सेवक तेरे बणीए ग़ुलाम, चाकर सेवक हो के तेरी सेव कमाईआ। लख चुरासी विच्चों जामा मेहरवान दिता इन्सान, हिँसा अंदरों देणी कढाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरी सिफ्त महिमा दा दे के गए ब्यान, काग़ज़ कलम शाही नाल लेखा जगत लिखाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक धुर दा अमाम, अमन दा मार्ग दे जणाईआ। दीन दुनी दा बदल निज़ाम, कूड़ी क्रिया कलयुग बाहर कढाहीआ। तेरे चरण कँवल सजदा कोटन कोटि प्रणाम, नमस्ते कहि के शुकर मनाईआ। तूं सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मेहरवान, महबूब मुहब्बत धुर दी देणी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगत दर ठांडे सीस निवाईआ। जन भगत कहिण प्रभ वेख दीन दुनी अंदर गत, अन्तर अन्तर खोज खुजाईआ। सृष्ट सबाई भुल्ली सतिगुर मत, गुरमति समझ किसे ना आईआ। मन वासना जगत विकारी हो के रहे नठ्ठ, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। काया मन्दिर अंदर किसे दुआर दिसे ना सति, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी तेरा भेव कोए ना पाईआ। घर घर दर दर नाड़ बहत्तर उबले रत्त, रत्ती रत्त तेरा नाम नज़र कोए ना आईआ। तेरे मिलण दी खुल्ही दिसे किसे ना अक्ख, जगत लोचण दोए रो रो देण दुहाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार हो प्रतख, पारखू हो के भगत सुहेले नाम कसवट्टी लै लगाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी आदि जुगादि पुरख समरथ, दो जहानां वाली निरगुण धार नज़री आईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरा गावे जस, सिफ्त सालाही ढोले रागां नादां विच शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सर्ब

❋

❋

स्वामी सब किछ तेरे हथ्थ, देवणहार तेरी बेपरवाहीआ। जन भगत कहिण प्रभ मेहर नज़र नाल वेख, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वध्या भेख, चार कुंट रही कुरलाईआ। साबत दिसे ना कोए धारी केस, मूंड मुंडाए रोवण मारन धाहींआ। तेरा हुक्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी चले हमेश, दो जहान सके ना कोए उलटाईआ। गल पल्लू पाउँदे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, देवत सुर नैणां नीर वहाईआ। साची धार दिसे ना किसे ·षी केश, जगत गवर्धन भार ना कोए उठाईआ। सति सरूप किसे नज़र ना आए दस दस्मेश, दहि दिशा होई हल्काईआ। कूक पुकारे बाशक तशका शेष, सांगोपांग सुख ना कोए बणाईआ। परवरदिगार सांझे यार पुरख अकाल लोकमात वेख आपणा देस, लख चुरासी जीव जंत सारे देण दुहाईआ। माया ममता कूड़ी क्रिया हउमे हंगता मेट रेख, ·षी मुनी सिद्व साधक सारे दे समझाईआ। तेरा नाउँ निरँकार इक्क विशेष, विषयां तों विश्व बाहर देणा कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगत सुहेले दर दवारे अलख जगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ वेख किरपा निधान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। तेरा साचा मन्दिर दिसे ना किसे मकान, काया काअबा परदा ना कोए उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मन वासना फिरे जहान, जहालत अंदरों ना कोए कढाहीआ। तेरा नाम बिन रसना जेहवा सुणे कोए ना कान, अनहद नादी नाद ना कोए वजाईआ। मन बुद्धी जगत विचार विच होई शैतान, शरअ विच शरीअत करे लड़ाईआ। कामल मुर्शद पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी करते दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध ठाकर सुख सागर दे वखाईआ। तेरे चरण कँवल झुकदे ज़िमीं असमान, गुर अवतार पैगम्बर मंगण दान, दर दरवेश हो के ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। जन भगतां आत्म अरज़ोई कर परवान, अठ्ठे पहर बण निगाहबान, सदी चौधवीं कूड़ी क्रिया मेट हराम, कलाम आपणी दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच भण्डारा दे दान, कूड़ी क्रिया जूठ झूठ मुके विच जहान, जहालत अलामत माया ममता मोह रहिण कोए ना पाईआ।

६ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ धिरता सिँघ दे गृह कलानौर ज़िला गुरदासपुर

जन भगत कहिण प्रभ दर्शन देणा अनदिन, अनक कलधारी आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म आपणा वेखण नूरी चिन्न्ह, चन्द सूरज तों परे कर रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना त्रैगुण माया तिन्न, त्रैगुण अतीते दे वड्याईआ। जुग चौकड़ी बीते गिण गिण, नौ सौ चुरानवे पन्ध मुकाईआ। प्रगट हो अबिनाशी करते छिन, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दे उठाईआ। जन भगत कहिण प्रभ चिरी विछुन्ने, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग राह तकाईआ। सदी चौधवीं विचार ना गुण अवगुणे, अवगुण तेरी झोली पाईआ। तेरे नाम शब्द ढोले राग संगीत गीत बहु सुणे, शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे जणाईआ। दीन दयाल आत्म परमात्म घर ठांडे दर्शन दे हुणे, अग्गे वक्त ना कोए जणाईआ। लख चुरासी विच्चों जन भगत सुहेले आपे थोड़्हे चुणे, चारे खाणी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे नाम दी दे धुने, धुन आत्मक राग सुणाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कोटन कोटि जन्म करदे रहे भाल, भालयां हथ्थ किसे ना आईआ। रोंदे वेखे शाह कंगाल, जगत पातशाह देण दुहाईआ। बिन मुरीदां तों पुछे ना किसे दा हाल, हालत बदली सर्ब लोकाईआ। चार कुण्ट चार वरन अठारां बरन प्या जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। धुर दा मिले ना कोए दलाल, वणजारा हट्ट हक ना कोए वखाईआ। पदार्थ मिले ना अगम्मा माल, नाम निधान ना कोए जणाईआ। ख़ाली दिसे मन्दिर मस्जिद शिवदवाले धर्मसाल, धुर दा मालक रूप ना कोए प्रगटाईआ। पढ़ पढ़ पुस्तक घालणा रहे घाल, कीती घाल लेखे कोए ना लाईआ। तेरे अग्गे इक्क सवाल, बेनन्ती विच अरज़ोईआ। तूं दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध ठाकर इक्क अख्वाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कर प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। साचा मंत्र अन्तर निरंतर इक्क सिख़ाल, जगत विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। भगत वछल जन भगतां दस्स आपणी अगम्मी चाल, चलत विच दीन दुनी रही कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहर नज़र नाल पार लँघाईआ। जन भगत कहिण प्रभ पूरी करदे इच्छा, निछावर तेरे उत्तों आपणा आप कराईआ। सच प्रेम दी पा दे भिच्छा, भिक्खक हो के झोली देणी भराईआ। तेरे प्रेम प्यार दीआं अंदर रैहन्दीआं सिक्कां, सिख़र चोटी चढ़ के होणा आप सहाईआ। जन भगत सुहेला तेरी धार विच्चों तेरा रूप निक्का, निक्कयों वड्डा देणा बणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जग नेत्र सृष्टी दृष्टी अंदर जगत किसे ना दिसा, सति सरूप तेरा रूप ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी दर घर साचा देणा सुहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ लख चुरासी नालों कर चोरी, ठग्गी दीन दुनी कमाईआ। जन भगतां निरगुण धार हो के बौहड़ी, बौहड़ी बौहड़ी कर के देण दुहाईआ। वेखीं मार्ग गली भीड़ी ना रखीं सौड़ी, साचा राह देणा वखाईआ। मन वासना काया अंदर रहिण ना देवीं कौड़ी, विख अमृत रूप बणाईआ। तेरे नाम दी साचे मन्दिर लग्गे पौड़ी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। धुर शब्द बन्न्हणा डोरी, तन्दी तन्द ना कोए कटाईआ। तेरी मंज़ल दिसे होर दी होरी, महबूब परदा हकीकत देणा उठाईआ। आत्म

❋

❋

परमात्म मिल के साची बणे जोड़ी, जोड़ा इक्को लैणा बणाईआ। तेरी प्रीत लग्गी निभे तोड़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरिजन साचे दर ठांडे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ दे दे वस्त अगम्मी, अलख अगोचर अगम्म अथाह दर तेरे मंग मंगाईआ। आपणी धार दस्स दे नवीं, चार जुग दी गाथा दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म सेजा आ के सवीं, सच सिँघासण देणा सुहाईआ। काया मन्दिर अंदर घर ठांडे आ के बहिवीं, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। तेरा राह तक्कदे गए जोत सरूप आउणा अवतार चव्ही, चव्हीवें अवतार निहकलंक नरायण नर तेरे हथ्थ वड्याईआ। आपणा नाम हुक्म फ़रमान दो जहान अगला कहवीं, पिछला लहिणा देणा देणा चुकाईआ। जन भगतां ढोला आपणे नाल मिला के कहवीं, बिनां मिलाप तों जाप कम्म किसे ना आईआ। सच दुआर एकँकार हो के रहवीं, जन भगतां काया मन्दिर डेरा लाईआ। प्रेम प्यार दी भिच्छया जन भगत दवारयां लवीं, दूजा दर मंगण कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अगम्मी वस्त अमोलक आप वरताईआ। जन भगत दे दे नाम रंग रंगीला, रंग आपणा दे चढ़ाईआ। लोकमात जगत भगत बण वसीला, कूड़ विकार विषयां तों बाहर लैणा रखाईआ। गुरमुख सज्जण तेरा कबीला, कामल मुर्शद हो के मेला लैणा मिलाईआ। झगड़ा रहे ना लोक तीनां, त्रैगुण डेरा देणा ढाहीआ। बिन तेरी किरपा बिन तेरे दरस भगतां किसे कम्म ना आवे जीणा, जीवण जी तेरी झोली पाईआ। बिन तेरी चरण सरन दूसर होर किसे नहीं नीणा, सिर मस्तक ना कोए झुकाईआ। तेरे नाम प्यार दा अमृत रस पीणा, निजर धार देणी वहाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरे दवारे दे मंगते तूं पातशाह नहीं कमीना, कायम मुकाम बैठा सच सिँघासण सोभा पाईआ। पिछली बन्द कर तक्सीमा, हिस्सयां वाला झगड़ा दे मुकाईआ। तेरे दवारे सारयां दा इक्को सांझा होवे ज़मीमा, जन भगत सुहेले इक्को घर देणे बहाईआ। किसे नूं लभ्भणा ना पए मक्का मदीना, काया काअबा देणा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां ठांडा करना सीना, कलयुग कूड़ी क्रिया अग्नी अग्ग बुझाईआ।

६ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ सरदार सिँघ दे गृह पिण्ड कलानौर ज़िला गुरदासपुर

जन भगत कहिण प्रभ अंदरों कढ्ढ दे ख़ुदी, ख़ुद मालक हो के वेख वखाईआ। बुध बिबेक निर्मल कर बुद्धि, बुध तों परे आपणा नाम दृढ़ाईआ। आपणी रमज़ ला गुज्झी, शब्द इशारे नाल समझाईआ। भावना रहे कोए ना दूजी, एका

❋

❋

रंग देणा चढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना कोए वदी सुदी, किशना शुक्ला पक्ख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क जणाईआ। जन भगत कहिण हरि शब्दी दस्स इशारा, इच्छया सब दी पूर कराईआ। तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। साचे नाम दा दे भण्डारा, भण्डारी हो के आप वरताईआ। मानस जन्म ना आवे हारा, हिरदे अंदर हरदम आपणा आप याद कराईआ। इक्को तेरा चरण कँवल दिसे सहारा, सहायता दे के सहिमत आपणे नाल कराईआ। मूर्ख मुग्ध लेखे लाउणा गवारा, चतुर सुघड़ आपणे चरण लैणा बणाईआ। मन वासना रहे ना हाहाकारा, सांतक सति ना कोए कराईआ। इक्को तक्कीए तेरा धुर दरबारा, जिस गृह बैठा सोभा पाईआ। दीवा बाती कमलापाती तेरा नूर होवे उज्यारा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सो मन्दिर सुहाए सच्ची धर्मसाला, धर्म दवारा इक्को नज़री आईआ। जित्थे पार उतारें शाह कंगाला, कोझे कमले आपणे गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगवन हो के आसा पूर कराईआ। जन भगत कहिण तेरा दवारा वेखीए सचखण्ड, खण्डन सब नूं दे कराईआ। जित्थे दीन मज़्हब ज़ात पात दी नहीं वण्ड, आत्म निरगुण नूर जोत करें रुशनाईआ। पंज तत काया माटी सरीर नहीं कोई संग, वजूद तन ना कोए हंढाहीआ। मन कामना वासना विच पाए कोई ना डण्ड, डण्डावत कर के सीस ना कोए झुकाईआ। प्रकाश देवे कोए ना सूर्या चन्द, चन्द चांदनी तेरा नूर जोत रुशनाईआ। तख्त निवासी साचे तख्त बहीं सूरे सरबंग, हुक्मरान हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां सो साहिब देणा अनन्द, जिस अनन्द विच्चों तेरा अनन्द मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साहिब सुल्तान दीन बख्शंद, जन भगत सुहेले ग़रीब निमाणे आपणे गले लगाईआ।

६ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ रतन सिँघ दे गृह पिण्ड कलानौर ज़िला गुरदासपुर

जन भगत कहिण इक्क मंगीए तेरा दरस, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। कृपालू दयालू हो के करना तरस, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। तेरे हुक्में अंदर आ गए उपर फर्श, धरनी धरत धवल डेरा लाईआ। साडी मन्ज़ूर कर अरज़, बेनन्ती दिती सुणाईआ। जन्म जन्म दा वण्ड दर्द, दुखियां दा दु:ख गवाईआ। पल्ले नाम दाम नहीं खर्च, ख़ाली झोली देणी भराईआ। तैनूं लभ्भदे नहीं किसे मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ चर्च, चर्चा करे सारी लोकाईआ। तेरा नूर तक्कणा चाहुन्दे असचरज, सति सरूप सोभा पाईआ। जे भगतां कारण आयों परत, प्रताप भगतां दे बणाईआ। असीं चार जुग

❋

❋

दे नामां दा रखदे बरत, रस भोग इक्को नाम तेरा खाईआ। पूरब लहिणे दी वेख फरद, लेखा पिछला खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी दे ज़रब, अगला जोड़ लैणा कराईआ। तेरी जिस धार (नूं) लभ्भ ना सकण अरब खरब, तेरी ख़बर सुण के बेख़बर ख़ुशी मनाईआ। हँकार विकार छड्डया दरभ, दीन दुनी दिती तजाईआ। दर ठांडे कर के अरज़, सीस दिता झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा देणा मुकाईआ। जन भगत कहिण कुछ दे आपणी धार, धर्म दवारा दे वखाईआ। कदीम दे कदमां तों विछड़े यार, करमां दा लेखा ढाहीआ। तेरी मुहब्बत विच बेज़ार, बेदार दे कराईआ। करनी दा करता बण करतार, कुदरत दा मालक हो के ख़ालक आपणा परदा देणा उठाईआ। तेरे चरण कँवल जन भगत सदा बलिहार, वारी घोली आपणा घोल घुमाईआ। राह तक्कदे रहे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर ध्यान लगाईआ। अन्त अख़ीरी आई साडी वार, वारस हो के लैणा मिलाईआ। तेरे दवारे दर दे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत कहिण साडी पूरी कर इंतज़ार, गिरयाज़ारी विच गिरजे मन्दिर दिते तजाईआ।