पुस्तकालयभाग २०

६ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ बलकार सिँघ दे गृह पिण्ड रसूल पुर ज़िला गुरदासपुर

जन भगत कहिण तेरा नूर नज़र आए असली, जोती जोत कर रुशनाईआ। कलयुग भेख जगत बहु नकली, अकल बुद्धी दी करन लड़ाईआ। भरमे भुल्ली सृष्टी सगली, आत्म परमात्म परदा ना कोए उठाईआ। दीन दयाल पुरख अकाल तैनूं लभ्भणा पए ना विच्चों जंगलीं, काया मन्दिर अंदर परदा देणा चुकाईआ। प्रीतम तेरी प्रीत मिले रंगली, रंग रत्ते आपणा नाम रंगण देणा चढ़ाईआ। सुरती शब्द डोरी नाल बन्न्ह लईं, बन्धन माया ममता मोह तुड़ाईआ। मानस जन्म मिल्या तेरे प्रेम प्यार अनन्द लई, जगत वासना होए ना कोए हल्काईआ। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ लईं, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरी ओट रखाईआ। कूड़ी क्रिया जगत विकार हँकार विच्चों कढ्ढ लईं, तृष्ना अग्ग ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगतां हो सहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ होए दुखी दुख्यार, दर्दवंद नज़र कोए ना आईआ। साख्यात मिले ना कोए गुर अवतार, पैगम्बर दीद नींद ना कोए खुल्हाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा फिर फिर थक्के वारो वार, वारस हो के लवे ना कोए बचाईआ। पढ़ पढ़ थक्के रसना जेहवा विच संसार, पतिपरमेश्वर तेरा नूर नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा हो ख़ुआर, आपणी हालत गए बदलाईआ। धुर दा मालक मन्दिर

❋

❋

मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ ना मिल्या परवरदिगार, पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सदी चौधवीं आई हार, हरिजन नेत्र रो रो देण दुहाईआ। किरपा कर करनी दे करते आप करतार, मेहरवान हो के मेहर नज़र आप उठाईआ। जन भगत सुहेले मँझधार विच्चों कढ्ढ बाहर, शौह दरया जगत ना कोए रुढ़ाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच झगड़ा रहे ना कोए संसार, आत्म परमात्म परमात्म आत्म परदा देणा उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे दर दे सेवादार, याचक हो के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगत दे दीदार, नेत्र लोचण अक्ख खुल्हाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग कूड़ होया पसारा, नाउँ निरँकार नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट चार वरन चार यारी हाहाकारा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। लग्गी अग्ग जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, बहत्तर नाड़ां काया माटी हट्ट सीतल सीत ना कोए कराईआ। धुर दरगाही पतिपरमेश्वर दरस होवे ना किसे मीत मुरारा, मित्र प्यारा यारड़ा सेज ना कोए हंढाहीआ। हउमे हंगता बणया गढ़्ह हँकारा, हँ ब्रह्म पारब्रह्म परदा सके ना कोए चुकाईआ। जगत वासना भरया कूड़ विकारा, सति धर्म सच निशान ना कोए झुलाईआ। जन भगत सुहेले कहिण पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्तिम वेख दवारा, अन्तश्करन दीन दुनी खोज खुजाईआ। बिन तेरे दूजा कोई नहीं सहारा, गुर अवतार पैगम्बर तेरा सहारा गए समझाईआ। जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण देंदे रहे इशारा, शब्द विच्चों शब्द धार जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर प्रगट होवे एकँकारा, कल धारी आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगत सुहेले भाग आपणा रहे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडा पूरब दे दे भाग, लहिणा देणा झोली पाईआ। सोई सृष्टी विच्चों जाईए जाग, इक्को तेरा नाम ध्याईआ। दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत देणा बणाईआ। घर दीपक जोत जगे चिराग़, काया मन्दिर अंदर होए रुशनाईआ। स्वामी मिले कन्त सुहाग, जगत विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स जाप, जग जीवण दाते तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। माया ममता मोह कूड़ विकार रहे ना तीनों ताप, त्रैगुण अतीते ठांडे सीते सति सतिवादी आपणा राह दे समझाईआ। हउँ सेवक ख़ादम बालक तेरे चाक, चाकरी आख़री तेरे चरण कँवलां नज़री आईआ। मनुआ मन ना रहे गुस्ताख़, शरअ शरीअत विच्चों देणा बाहर कढाहीआ। तेरा नाम अन्तर अन्तर होवे इक्को जाप, दूसर अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचे सन्तां निरगुण जोत दर्शन दे आप, प्रकाश विच प्रकाश अबिनाश लैणा मिलाईआ।

❋

❋

६ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ मंगल सिँघ दे गृह पिण्ड डेड़्ह ज़िला गुरदासपुर

हरि संगत विच कदे ना रहे भुलेखा, गुरमुख भुल्लया नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां अन्तर परम पुरख परमात्म दा चेता, चेतन सुरती कर के बैठे ध्यान लगाईआ। ओन्हां दा मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को नेता, निज नेत्र लोचण नैण बैठा अक्ख खुल्हाईआ। त्रैगुण माया पंज तत लग्गण ना देवे सेका, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के शब्द अगम्मी खोल्हे भेता, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। हरि संगत विच कदे ना होवे भरम, भरम भउ सतिगुर शब्द आप भन्नाईआ। जिन्हां दा साहिब सतिगुर लेखे लग्गा जरम, जन्म जन्म दा झगड़ा गए चुकाईआ। सति सतिवादी साचा बख्शे इक्को धर्म, धर्म दवारा इक्को दए वखाईआ। जित्थे करनी दा रहे कोई ना कर्म, निहकर्मी हो के देवे माण वड्याईआ। जिन्हां भगतां सन्तां पुरख अकाल दी लई सरन, शरनगत इक्को दए वखाईआ। झगड़ा मुका के वरन बरन, लख चुरासी पैंडा दए मुकाईआ। नेत्र खोल्ह के हरन फरन, फुरनयां विच्चों मन आपणे बन्धन विच रखाईआ। उह साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाता इक्को वरन, कन्त सुहागी साहिब सुल्तान महबूब मालक इक्क हंढाहीआ। सच दवारे ठांडे घर सरन सरनाई धुर दी पड़न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। जन भगतां भुलेखा कदे ना आवे नेड़े, भाण्डा भरम रहिण ना पाईआ। जिन्हां दे भाग लग्गा काया माटी साढे तिन्न हथ्थ खेड़े, बन्द कवाड़ी खिड़की परदा ओहला गए उठाईआ। समरथ स्वामी अन्तरजामी ओन्हां उत्ते करे मेहरे, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। पंज विकार गढ़्ह हँकार विच कदे ना घेरे, माया ममता मोह डेरा देवे ढाहीआ। जगत वासना मेट के हेरे फेरे, पारब्रह्म ब्रह्म मेला दए मिलाईआ। मानस जन्म हक हकीकत लेखा अन्त नबेड़े, दरगाह साची धुर दरबार हुक्म हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि संगत आपणे रंग रंगाईआ। भरम कहे मैनूं समझे कौण, परदा सके ना कोए उठाईआ। मेरा लेखा परे उणंजा पाउण, पवण गुरू मेरी बणत बणाईआ। कलयुग अन्त खेल वेखां हँकारी राउण, मन मनुआ नज़री आईआ। भरम विच विकारी जीव बिल्लाउण, सांतक सति ना कोए वरताईआ। गुरमुख सन्त भरम गढ़्ह आवण तुड़ाउण, कूड़ा ठीकर भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। पुरख अकाल कहे सुण मेरे सति, सति सतिवादी दयां जणाईआ। कलयुग अन्तिम शब्दी धार देवां ब्रह्म मत, पारब्रह्म हो के ब्रह्म दयां समझाईआ। त्रैगुण माया साड़ ना सके पंज तत, तत्व

❋

❋

तत दयां जणाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। मालक हो के पुरख समरथ, स्वामी हो के खोज खुजाईआ। नाम भण्डारा दे के वथ, गुरमुख सज्जण लवां प्रगटाईआ। साचे सन्तां निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, जलवा नूर करां रुशनाईआ। भगतां रहिण ना देवां वक्ख, आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेला मेलां सहिज सुभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दो जहानां मार्ग दस्स, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर दयां समझाईआ। निजर धार बख्शां अंमिउँ रस, झिरना धुर दा आप झिराईआ। हकीकत विच्चों प्रगटा के हक, हकूमत कूड़ दयां बदलाईआ। सतिजुग साचा मार्ग दीन दुनी दस्स, दहि दिशा दयां समझाईआ। किसे ना चल्ले कोई वस, गुर अवतार पैगम्बर दरगाह साची सचखण्ड दुआर दर ठांडे बैठण सीस निवाईआ। प्रगट हो आप प्रतख, कलयुग मेट रैण अन्धेरी मस्स, मस्त ख़ुमारी नाम दयां चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति संदेसा नर नरेशा एकँकार आप दृढ़ाईआ। श्री भगवान कहे सुण सति धर्म, धुर दी बाण दयां जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहे कोई ना कर्म, निहकर्मी हो के लेखा दयां मुकाईआ। झगड़ा मुका के ज़ात पात वरन बरन, दीन मज़्हब खहिड़ा दयां छुडाईआ। तूं ही तूं ही सारे करन, धुर दा ढोला इक्को गाईआ। काया मकतब पाठशाला साची पढ़न, जित्थे पढ़ावण वाला जगत नेत्रां नज़र किसे ना आईआ। सरन सरनाई साहिब स्वामी इक्को प्रन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा एकँकारा इक्क इकल्ला इक्को दए समझाईआ। सति धर्म कहे सतिजुग साचा मार्ग जावे लग्ग, अबिनाशी करता आप लगाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो निरगुण धार प्रगट होवे जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। हुक्म देवे सूरा सरबग, शाह पातशाह शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दी एथे ओथे दो जहान नज़र ना आवे हद्द, हदूद अंदर बन्द ना कोए कराईआ। सतिजुग साचा नाम निधान श्री भगवान दस्से आपणा छन्द, ढोला सोहला नग़मा कलमा आप पढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन ख़ुशी करे बन्द बन्द, बन्दगी इक्को इक्क आपणी आप वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दे के सच अनन्द, जगत विकारां विच्चों बाहर कढाहीआ। मनुआ दहि दिशा भौं ना पावे डण्ड, वासना विच ना कोए हल्काईआ। दूई द्वैती ढाह के भरमां कंध, गढ़्ह हँकारी दए तुड़ाईआ। भगतन मीता ठांडा सीता पुरख अकाला दीन दयाला होवे सन्तां संग, गुरमुख गुरसिख सज्जण आपणे रंग रंगाईआ। नाम निधान नौजवान मर्द मर्दान वजाए इक्क मृदंग, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर आप समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरी करे आसा मनसा उमंग, तृष्ना पूरब रहे ना राईआ। इक्को नाम निधान जणाए नौ खण्ड, सत्त दीप इक्को राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल

❋

❋

साहिब बख्शंद, बख्शिश रहमत विच साची करनी कार कमाईआ। सति धर्म पुरख अकाल दया कमावेगा। सो पुरख निरँजण वेख वखावेगा। हरि पुरख निरँजण परदा लाहवेगा। एकँकार हुक्म सुणावेगा। आदि निरँजण डगमगावेगा। श्री भगवान साचा तख्त इक्क सुहावेगा। अबिनाशी करता दो जहानां खेल खिलावेगा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी धार जणावेगा। शब्दी सुत दुलारा इक्क उठावेगा। सचखण्ड दवारा आप सुहावेगा। थिर घर डंका नाम वजावेगा। विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हावेगा। करोड़ तेतीसा नाल रलावेगा। सुर नर मुन जन वेख वखावेगा। त्रैगुण माया डेरा ढाहवेगा। पंज तत फोल फुलावेगा। गुर अवतार पैगम्बर साची धारों आप जगावेगा। कलयुग अन्तिम रच सुअम्बर, साची करनी कार कमावेगा। कूड़ी क्रिया मेट अडम्बर, सतिजुग मार्ग इक्क वखावेगा। सर्ब गुणां हो भरतम्बर, भाण्डा भरम भउ भनावेगा। नाम धुन सुणा मधुर, सोई सुरती आप जगावेगा। जन भगतां पूरी कर के सध्धर, सिध्धा आपणा राह वखावेगा। दीन मज़्हबां कर के पध्धर, वरन बरन डेरा ढाहवेगा। साचे नाम दी कर के कदर, कुदरत कादर वेख वखावेगा। सच प्रीती अंदर कर के मग्न, सन्त सुहेले जोड़ जुड़ावेगा। कूड़ी अग्ग मूल ना तपण, अमृत मेघ इक्क बरसावेगा। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म नाम सारे जपण, जगजीवण दाता वेख वखावेगा। गुर अवतार पैगम्बर सचखण्ड दवारे बैठ के हस्सण, गोबिन्द ख़ुशीआं ताल वजावेगा। ग़रीब निमाणे कहिण पुरख अबिनाशी आया रखण, कोझे कमले गोद उठावेगा। सदी चौधवीं मेट के पप्पण, पतित पापी मेल मिलावेगा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी वखा के इक्को पत्तन, किनारा धुर दा आप समझावेगा। चार वरन अठारां बरन पुरख अकाल दी साया हेठ वसण, झगड़ा शरअ ना कोए रखावेगा। प्रेम प्रीती अंदर करे संगठण, सतिजुग साची बणत बणावेगा। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले ख़ुशीआं अंदर उठ उठ नठ्ठण, धुर दा रंग आप चढ़ावेगा। सति धर्म सतिजुग साचा मार्ग आवे आप प्रभ दस्सण, निरगुण जोती जोत रुशनावेगा। हर हिरदे आवे वसण, लख चुरासी परदा ओहला आप चुकावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहवेगा। कलयुग कूड़ कुड़यारा मुक्केगा। पुरख अबिनाशी बूटा पुट्टेगा। आपणे शब्दी वहिण धार विच सुट्टेगा। सतिजुग साचा सोया उठेगा। लोकमात राह पुछेगा। धरनी धरत धवल धौल उपर आ के रुकेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग सतिजुग सतिजुग कलयुग दोहां दा लेखा सचखण्ड सच दुआर पुछेगा।

❋

❋

६ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ जोगिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड डेड़्ह ज़िला गुरदासपुर

सति धर्म सतिगुर शब्द दया कमावेगा। निरगुण निरवैर हो के आवेगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे कहर, सांतक सति सति वरतावेगा। करे खेल गम्भीर गहर, गवरा हो के आपणा परदा लाहवेगा। जगत वासना विख रहे ना ज़हिर, अमृत रस आप चखावेगा। अन्त अख़ीर करे ना देर, दूर दुराडा फेरा पावेगा। हुक्मे अंदर दे के गेड़, गेड़ा लख चुरासी आप बदलावेगा। शाह सुल्तानां देवे भेड़, बुध मति आप भुलावेगा। हुक्मे अंदर जड़्ह उखेड़, मूँह दे भार सुटावेगा। सदी चौधवीं झगड़ा दए नबेड़, हज़रतां दा हज़रत कार कमावेगा। खुल्हा कर के धरत धवल दा वेहड़, कूड़ी क्रिया कर्म कांड चुकावेगा। मनमुखां भेज के धर्म राए दी जेल, फाँसी हासी विच रखावेगा। जन भगतां चाढ़ के रंग नवेल, निक्कयों वड्डे आप बणावेगा। सच धर्म दा बण के सच सुहेल, सज्जण हो के अंग लगावेगा। झगड़ा रहे ना गुरू गुर चेल, चेला गुरू सुरती शब्दी भेव खुल्हावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे सन्तां सति धार नाल मेल, मिलाप जाप आपणा आप आप दृढ़ावेगा।

७ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ दयाल सिँघ दे गृह पिण्ड गवाड़ ज़िला गुरदासपुर

जन भगत तेरी बदल जाए तकदीर, सतिगुर पूरा दया कमाईआ। जिस दे हथ्थ दो जहानां तदबीर, ब्रह्मण्ड खण्ड हुक्मे अंदर भवाईआ। अमृत दे के धुर दा सीर, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। किरपा करे बेनज़ीर, मेहर नज़र आप उठाईआ। पाटे चीथड़ रहिण ना देवे लीर, सरीर माटी मिले वड्याईआ। लहिणा देवणहारा शाह हकीर, फ़कीर आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची दए वड्याईआ। जन भगत तेरी अन्तर बदले दलील, दिलदार हो के आप बदलाईआ। चुरासी वास्ते लभ्भणा पए ना कोए वकील, जगत अदालत ना कोए भवाईआ। सचखण्ड दवारे मन्ज़ूर होवे अपील, पारब्रह्म प्रभ लेखा दए मुकाईआ। गढ़्ह हँकार दी तोड़ फ़सील, फ़ैसला दूर दुराडा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दरगाह साची साचा घर वखाईआ। जन भगत तेरा धाम न्यारा, निरगुण निरवैर आप बणाईआ। जिस घर वसे एकँकारा, जोती जाता सोभा पाईआ। चरण प्रीती दए सहारा, दूजी ओट ना कोए जणाईआ। जुग जन्म विच्चों कढ्ढ के बाहरा, ज़ाहरा आपणे नाल रलाईआ। दीन दुनी रहे ना दायरा, दाअवा ख़ारज दए कराईआ। इक्को आत्म परमात्म दस्स के नाअरा, नर नरायण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

❋

❋

आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड दस्स के धुर दवारा, धुर दरबारे लए बुलाईआ।

७ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ सविंदर सिँघ पिण्ड गवाड़ ज़िला गुरदासपुर

जन भगत तेरा इष्ट श्री भगवान, जोती जाता पुरख बिधाता बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआर तेरा अगम्म मकान, दरगाह साची मुकामे हक नज़री आईआ। जित्थे गुर अवतार पैगम्बर बैठे सीस झुकाण, निरगुण हो के निरगुण अग्गे झोली डाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव मंगण दान, नेत्र नैणां बैठे नीर वहाईआ। जिस गृह दीपक जोत जगे महान, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी इक्को सोभा पाईआ। शब्द सुत जिस दा नौजवान, सतिगुर धार आपणी आप प्रगटाईआ। लेखा जाणे दो जहान, हुक्मरान इक्को शहिनशाहीआ। जिस नूं सईयदे करदे ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड सिर सके ना कोए उठाईआ। जुग चौकड़ी खेले खेल महान, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दा ढोला गाण, सिफ्तां विच निरअक्खर धार अक्खर लए बणाईआ। जग नेत्र जिस दी जीव जंत कर ना सके पहचान, सो पुरख अबिनाशी घट निवासी तेरा पिता माईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जिस दा झुलदा धर्म निशान, साचा दुआर एकँकार इक्को इक्क प्रगटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर भविख्तां विच जिस दा ढोला दीन दुनी सुणान, सृष्टी दृष्टी अंदर गए जणाईआ। सो साहिब सूरा सुल्तान, शाह पातशाह शहिनशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। योद्धा सूरबीर बण बलवान, बलधारी आप हो जाईआ। सदी चौधवीं वेखे मार ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल चौदां तबकां परदा दए उठाईआ। हुक्मे अंदर देवे इक्क फ़रमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा एकँकारा जन भगतां रिहा वखाईआ। जन भगत तेरा दवारा अगम्म अथाह, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस घर बैठा बेपरवाह, पारब्रह्म प्रभ आपणा डेरा लाईआ। दूसर दिसे ना कोए निशां, निशाना कूड़ ना कोए झुलाईआ। झगड़ा रहे ना ज़िमीं असमां, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी एका हुक्मरां, दो जहानां फ़रमाना आप दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त होवे मेहरवां, महबूब आपणी मुहब्बत दए समझाईआ। सदी चौधवीं हक हकीकत वाला करे न्याँ, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी अदालत इक्को इक्क जणाईआ। जो भविख्तां विच लिख्तां विच दृष्टां विच गए जणा, ज़ाहर ज़हूर हो के भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जिस दे नाम दी सदा लग्गदी रही सदा, ढोले सोहले सिफ्तां विच सालाहीआ। सो साहिब

❋

❋

स्वामी अन्तरजामी जल्वागर ख़ुदा, कायनात दा मालक प्रितपालक ख़ालक इक्को नज़री आईआ। जिस दे अग्गे ईसा मूसा मुहम्मद करदे गए दुआ, निउं निउं सजदयां विच सीस झुका, चरण धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जोत करे रुशना, जोती जाता पुरख बिधाता वेस अवल्लड़ा आप वटाईआ। जिस दा लेखा जाणे कोई ना, बेअन्त कहि के सारे गए सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी परदा ओहला सके ना कोए उठा, मंज़ल हकीकी हक अगला हुक्म ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड दवारा एकँकारा जन भगतां आप वखाईआ। जन भगत तेरा दुआर सचखण्ड, दरगाह साची सोभा पाईआ। जित्थे झगड़ा नहीं जेरज अंड, उत्भुज सेहतज वण्ड ना कोए वण्डाईआ। दीन मज्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक भरम भउ वाली नहीं कंध, हउमे हंगता गढ़्ह ना कोए रखाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द गाउण वाला नहीं कोई छन्द, अक्खरां वाली करे ना कोए पढ़ाईआ। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी इक्को बैठा सोहे सूरा सरबंग, जोती जाता नूर नुराना नूर नूर करे रुशनाईआ। जगत दीपक प्रकाश ना कोए सूरज चन्द, मण्डल मण्डप रूप ना कोए वखाईआ। आत्म धार शब्द प्यार जोत निरँकार सच दुआर मेल मिला के (सचखण्ड), आपणी धार विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी सच दुआर भगत सुहेला इक्क इकेला इक्को इक्क वखाईआ। जन भगत तेरा दवारा सच, सति सतिवादी आप बणाईआ। जित्थे आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को मत, पारब्रह्म प्रभ सिख्या सच समझाईआ। तन नाड़ी वजूद शरीर पंज तत ना उबले रत्त, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। तिस दवारे प्रभ चरण कँवलारे जाणा वस, छप्पर छन्न लोड़ रहे ना राईआ। निरगुण जोत मिलणा जोत प्रकाश, प्रकाश्त हो के आपणा नूर करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म एका मण्डल पावे रास, गोपी काहन आपणा रूप वखाईआ। जन भगतां साचे सन्तां गुरमुखां गुरसिखां सूफ़ी फ़कीरां दीन विच्चों मज़्हब विच्चों शरअ विचों इस्लाम विच्चों कलाम विच्चों कर के बन्द ख़लास, धुर दा नाम अगम्म बनाम बिन अक्खरां निरअक्खर काया मन्दिर अंदर आप दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची मंज़ल चोटी चढ़ के बैठा सिखर, जन भगतां जन्म मरन दा मेटे फ़िकर, मन वासना करे कोई ना ग़दर, माणस जन्म पूरी करे सध्धर, सिध्धा सचखण्ड दवारा एकँकारा निरगुण धारा जोत पसारा जल्वागर आपणा घर वखाईआ।

❋

❋

७ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ सुरजीत कौर दे गृह पिण्ड शिकार माछीआं ज़िला गुरदासपुर

जन भगत सति धर्म रख आस, सन्त सुहेले गुरमुख मिले माण वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सब दी मिटावणहारा प्यास, जगत वासना तृष्ना दु:ख रहे ना राईआ। पूरब कर्म जन्म दी पूरी होवे आस, निरासा आसा विच बदलाईआ। मानस जन्म कर के रहरास, चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। नाम भण्डारा दे के दात, अनमुलड़ी दौलत आप वरताईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म गाउणी धुर दी गाथ, सोहँ ढोला वज्जे हक वधाईआ। किरपा करे पुरख समराथ, दो जहानां वाली होए सहाईआ। साची मंज़ल चढ़ना आपणे घाट, जगत दवारा ना कोए अटकाईआ। सचखण्ड दा वेखणा खेल तमाश, जित्थे सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। इक्को जोत नूर प्रकाश, जल्वागर बैठा तेरा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत सुहेले दर ठांडे लए बुलाईआ। जन भगत तेरा दवारा हरि चरण, जगत इष्ट ना कोए मनाईआ। किरपा कर के खोले्ह हरन फरन, निज नेत्र नैण होए रुशनाईआ। मंज़ल आपणी दस्से चढ़न, जगत दवारे नौ पार कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगत भगवान मिल के ढोला पढ़न, शास्त्र सिमरत वेद पुराण वाली करन ना कोए पढ़ाईआ। साहिब समरथ साची बख्शे इक्को सरन, शरनगत इक्को दए समझाईआ। झगड़ा मुका के आवण जावण मरन डरन, जम की फाँसी दए कटाईआ। लेखा रहे ना ज़ात पात दीन मज़्हब वरन बरन, शरअ शरीअत ना कोए लड़ाईआ। सिध्धा सचखण्ड दवारे दस्से वड़न, जिस गृह गुर अवतार पैगम्बर बैठे दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत कलयुग वेख कूड़ अन्धेरा, चारों कुण्ट साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल बन्न्हे कोई ना बेड़ा, सृष्टी दृष्टी अंदर फिरे हल्काईआ। मन हँकारी करे मेरा मेरा, ममता मोह ना कोए चुकाईआ। अबिनाशी करता किसे ना दिसे नेरन नेरा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत खोजण थाउँ थाँईंआ। बिन साचे भगतां साढे तिन्न हथ्थ वस्या किसे ना खेड़ा, घर मन्दिर ना वज्जी वधाईआ। सतिगुर शब्द पंज विकार चुकावे झेड़ा, मनमति रहे ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर एकँकार जन भगतां लगाए धाम अगम्मे डेरा, जित्थे डर भउ रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत तेरा धाम अवल्ला, सचखण्ड साचा नज़री आईआ। जिस घर वसे पुरख इक्क इकल्ला, जोती जाता नूर ख़ुदाईआ। शब्दी धार फड़ाए सुरती पल्ला, नाम निधाना डोरी तन्द गंढ्ढ बंधाईआ। सच संदेश नाउं निरँकार निरगुण धार एका घल्ला, आत्म परमात्म परमात्म आत्म

❋

❋

दए जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत नाल कर के वल छला, अछल छलधारी आपणा परदा ल्या छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसणहारा निहचल धाम अटला, उच्च अगम्म अथाह बेपरवाह सच सिँघासण पुरख अबिनाशन दरगाह साची सोभा पाईआ।

७ कत्तक शहिनशाह सम्मत २ दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड पब्बा राली ज़िला गुरदासपुर

श्री भगवान दीन दुनी दस्स सांझा राह, ऊँच नीच ज़ात पात दीन मज़्हब करे ना कोए लड़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण धार बण मलाह, लख चुरासी खेवट खेटा इक्को नज़री आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त हो आप सहा, तुध बिन सहाई सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। धरनी धरत धवल रही कुरला, सन्त सुहेले बैठे नैण उठाईआ। जन भगत आपणा सीस रहे निवा, गुरमुख चरण कँवल लागण सच सरनाईआ। किरपा कर मेहरवान, महबूब तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट निशान, सति धर्म सतिजुग साचा दे वखाईआ। बोध अगाधी बिबेक दे दो जहान, भेव अभेद आपणा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर ठांडे हो सहाईआ। अबिनाशी करते तूं धुर दा मालक, मुलम्मा कलयुग कूड़ा रहिण ना पाईआ। निरगुण सरगुण बण सालस, सतिगुर शब्द विचोला रूप वटाईआ। तेरी हकीकत वाली इक्क अदालत, दो जहानां हुक्म सुणाईआ। साचे नाम दी करीं सख़ावत, वस्त अमोलक झोली पाईआ। कलयुग अन्त साचा नाम मिले ना किसे नयामत, बिन रसना रस ना कोए वखाईआ। मन हँकारी करे बग़ावत, चार कुण्ट लड़ाईआ। आत्म परमात्म मेट आप अदावत, अदल इन्साफ़ आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दात दातार आपणी आप वरताईआ।

७ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ लाभ कौर दे गृह पिण्ड पब्बा राली ज़िला गुरदासपुर

जन भगतां साची सदा रहे उडीक, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। मिले मेल पुरख अबिनाशी साचे मीत, साहिब सतिगुर होए सहाईआ। नाम निधाना देवे अगम्मा गीत, आत्म परमात्म ढोला दए समझाईआ। दीन दुनी विच्चों बदल के रीत, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। झगड़ा मुका के हस्त कीट, सचखण्ड दवारे देवे माण वड्याईआ। काया माटी करे ठांडी सीत, त्रैगुण

❋

❋

अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। भरम रहिण ना देवे ज़ात पात ऊँच नीच, राउ रंक इक्को घर वसाईआ। दीन मज़्हब दी मेट के लीक, मार्ग इक्को दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। उडीक अंदर जो तक्के राह, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। तिन्हां सतिगुर शब्द बणे मलाह, बेड़ा जगत जहान बन्ने दए लगाईआ। एथे ओथे दो जहाना होवे सहा, सहायक नायक इक्को बेपरवाहीआ। आवण जावण लख चुरासी पैंडा दए मुका, जून अजूनी भरम ना कोए भुलाईआ। साचा मन्दिर दए वखा, सचखण्ड दवारा इक्क सुहाईआ। जिस घर भगत सुहेले सन्त लए बहा, गुरमुख गुर गुर मेल मिलाईआ। तिन्हां लहिणा देणा चुका, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो बैठे आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरिजन आशा पूर कराईआ। उडीक अंदर जो खोल्हण अक्ख, बिन अक्खां राह तकाईआ। तिन्हां पुरख अकाल मिले समरथ, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। जिस दा शास्त्र सिमरत गाउँदे जस, वेद ग्रंथ देण गवाहीआ। सो स्वामी भगतां झोली पाए हक, पूरब लहिणा वेख वखाईआ। गुरमुख सन्त सुहेला राह तक्कदयां कदे ना जावे थक्क, थकावट विच कदे ना आईआ। जिन्हां दे अन्तर निरंतर मंत्र आपणा नाम देवे सच, सच साचा आपणा रंग रंगाईआ। भाग लगा के काया माटी कच्च, साढे तिन्न हथ्थ कंचन गढ़्ह दए सुहाईआ। लूं लूं अंदर जाए रच, रचना आपणी दए वखाईआ। जन्म कर्म दी पूरी कर के आस, तृष्ना कूड़ी दए मिटाईआ। जिन्हां गुरमुखां जपया स्वास स्वास, सनमुख हो के नज़री आईआ। ओन्हां लेखे ला के सास ग्रास, घर आपणे दए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सदा हो के दास, सेवक आपणी सेव कमाईआ।

७ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ जसबीर सिँघ दे गृह पिण्ड भोले के ज़िला गुरदासपुर

जन भगत कदे ना मर्दा, मुरदयां विच ना कदे समाईआ। सचखण्ड साची मंज़ल चढ़दा, ढोला गावे चाँईं चाँईंआ। दर्शन करे नर हरि दा, नर नरायण मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत अंदर धरदा, धर्म दवारे बहि के ख़ुशी मनाईआ। चरण कँवल धुर दे फड़दा, मस्तक आपणे नाल छुहाईआ। धर्म दुआर दा बण के बरदा, बन्दीख़ाने सारे जाए तजाईआ। वासी बण के सच दवारे धुर दे घर दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा दर इक्क वखाईआ। जन भगत कदे ना मोया, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जोती सरूपी जोत होया, जोत जोत

❋

❋

विच डगमगाईआ। जिस दा भेव ना जाणे कोया, जगत बुद्धी समझ किसे ना आईआ। सदा सदा सद नवां नरोया, सच दवारे बैठा सोभा पाईआ। आलस निंद्रा विच कदे ना सोया, जागरत जोत करे रुशनाईआ। धुर दे प्यार अंदर जाए मोहया, मुहब्बत इक्को नाल रखाईआ। झगड़ा मुका के त्रै लोआ, लोक परलोक खहिड़ा दिता छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगत जिस कारण देवे भेज, भजन बन्दगी आपणा आप जपाईआ। जोती जलवा दे के तेज, तिक्खी धार दए प्रगटाईआ। आत्म सेजा माण के सेज, सेज सुहञ्जणी वेख वखाईआ। सचखण्ड वखाए आपणा देस, देस कूड़ावे दए मुकाईआ। जित्थे रहे सदा हमेश, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। मालक बण के धुर नरेश, नर नरायण आपणा घर दए सुहाईआ। भगत सुहेला कर के आपणे पेश, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगती दा भगत भगवन्त नाल गुरमेज, सेज इक्को इक्क सुहाईआ।

७ कतक शहिनशाही सम्मत २ जागीर सिँघ दे गृह पिण्ड भोले के ज़िला गुरदासपुर

जन भगतां बख्शे आपणी सच तस्वीर, इष्ट इक्को इक्क जणाईआ। भेव खुलाए बेनज़ीर, नज़र विच्चों नज़र दए बदलाईआ। नाम खण्डा दे शमशीर, शरअ कूड़ी बन्धन दए मुकाईआ। हुक्मे अंदर हुक्म मना कबीर, किबल आपणा दिता समझाईआ। जन भगतां बख्श के नाम जागीर, दौलतमंद धुर दे दिता बणाईआ। जित्थे पुज्जे ना कोए ग़रीब अमीर, शाह सुल्तान नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा एकँकारा इक्को इक्क सुहाईआ। जन भगतां बख्शे नाम निधान, रिद्ध सिद्ध ना कोए वड्याईआ। घर ठाकर मिले आण, स्वामी मेला सहिज सुभाईआ। साचे जीवण दा दे के दान, दानशमंद लए बणाईआ। साचे घर दी दे पहचान, महल अटल दए वखाईआ। साचे घर दा दे के नाम, सोहँ ढोला दए पढ़ाईआ। भाग लगा के काया माटी चाम, चमन धुर दा दए वखाईआ। जन भगतां मिलणा कर आसान, मेल मिलाए थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण निगाहबान, बिन अक्खां आख़र तक वेखे चाँईं चाँईंआ।

❋

❋

७ कतक शहिनशाही सम्मत २ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड वहीला ज़िला गुरदासपुर

सति धर्म कहे प्रभ लोकमात ला जड़्ह, जड़्ह चेतन दीन दुनी दे समझाईआ। तेरे नाम दा ढोला सृष्टी दृष्टी अंदर जावे पढ़, एकँकार निरँकार आपणा भेव दे खुल्हाईआ। हकीकी मंज़ल सन्त सुहेले जावण चढ़, जगत वासना विच ना कोए अटकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सच दुआर आप खड़्ह, दो जहानां परदा ओहला दे चुकाईआ। दर दरवेश हो के मंगां दर, भिक्खक हो के आपणी झोली डाहीआ। करनी दे करते किरपा कर, कुदरत दे कादर तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी तेरी ओट इक्क रखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मैनूं लोकमात दे रख, सतिजुग साचे नाल वड्याईआ। किरपा कर पुरख समरथ, तेरी महिमा अकथ दयां जणाईआ। चार वरन अठारां बरन मेल मिलावां हस्स हस्स, ख़ुशीआं अंदर तेरा नाम ढोला गीत दयां पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सारे गावण जस, सिफ्त सालाही बेपरवाही इक्को नज़री आईआ। सच दुआर एकँकार निरगुण धार खोल्ह हट्ट, परवरदिगार सांझे यार वस्त अमोलक काया गोलक दे वरताईआ। तूं आदि जुगादि सदा सदा सच, सति सच तेरी आस रखाईआ। भाग लगा काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दे बणाईआ। मन वासना दहि दिशा सके ना कोए नच्च, नटुआ नट स्वांग ना कोए वरताईआ। सति धर्म कहे प्रभ मेरी पूरी कर आस, निरगुण जोत कर प्रकाश, जोती जाते कर रुशनाईआ। सति धर्म कहे किरपा कर शाह सुल्तान, शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। सृष्ट सबाई दे इक्क ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दे मिटाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द तेरा गीत गाण, गा गा शुकर मनाईआ। काया काअबा सब दा कर परवान, परदा ओहला आप उठाईआ। साचे मन्दिर दर्शन दे आण, अनक कलधारी आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर धुर दा दे के गए ब्यान, अमाम हो के आपणा फेरा पाईआ। सतिगुर शब्द हो के कर कल्याण, कलमा कायनात दे दृढ़ाईआ। गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा योद्धा सूरबीर बण बलवान, बलधारी आपणा हुक्म इक्क वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरे दरे दरबार दरगाह साची इक्को ओट तकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मेरे श्री भगवन्त, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। सतिजुग साचा नाम दे मंत, मंत्र इक्को दे पढ़ाईआ। लख चुरासी नज़री आ धुर दा कन्त, कन्तूहल हो के साची सेज लै हंढाहीआ। आपणी महिमा दस्स अगणत, बेअन्त आपणा खेल दे समझाईआ। भरमे भुल्ला जीव जंत, साध सन्त रहे कुरलाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, माया ममता मोह मिटाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, सृष्टी दृष्टी अंदर निरगुण ढोला देणा समझाईआ। तेरा नाम निरँकार

❋

❋

कदे ना होवे खण्डत, खण्डा खड़ग धार आपणा नाउँ लै प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद शब्द अनादी नाद सुणाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे चरण कँवल आदेश, नमस्ते विच सीस झुकाईआ। तेरा हुक्म चले हमेश, दो जहान ना कोए उलटाईआ। चरण कँवलां झुकदे सदा विष्न ब्रह्मा शिव महेष, निउँ निउँ लागण पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वसा के आपणे देस, परदेस लोकमात दिता समझाईआ। निरगुण सरगुण खेलणा तेरी खेड, जगत खलाड़ी हो के फेरा पाईआ। भगत सन्त गुरमुख गुरसिख शब्दी धार मेल, निरगुण आपणा नूर कर रुशनाईआ। एथे ओथे दो जहानां बण सज्जण सुहेल, कलयुग कूड़ी क्रिया नाता दे तुड़ाईआ। आवण जावण पतित पावन लख चुरासी जम की फाँसी धर्म राए दी कट जेल, बरीख़ाना मेहर नज़र नाल दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति धर्म सति पुरख निरँजण तेरे चरण कँवल बैठा सीस निवाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मेरे महबूब, मुहब्बत तेरी बेपरवाहीआ। चार जुग तेरा मिलदा रिहा सबूत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी दए गवाहीआ। तेरा महल अटल उच्च अरूज, अर्श फर्श तेरा खेल नज़री आईआ। साची दस्स मंज़ले मक्सूद, मकसद सब दा वेख वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कूड़ी क्रिया चार कुण्ट कर नेस्तोनाबूद, लोकमात रहिण ना पाईआ। जिधर तक्कां ओधर मौजूद, दिशा ख़ाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। दीन दुनी कर महिफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच दुआर एकँकार निराकार गृह मन्दिर दस्स आपणी हदूद, जगत हदीसां खहिड़ा दे छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे ला लख चुरासी काया माटी तन वजूद, कलबूत आपणे रंग रंगाईआ।