पुस्तकालयभाग २०

८ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ हरजिंदर कौर दे गृह पखो के राजे दे ज़िला गुरदासपुर

जन भगत सचखण्ड वेख सच्चा घराना, जिस घर दा मालक इक्को नज़री आईआ। दीपक जोत जगे महाना, तेल बाती ना कोए वड्याईआ। धुर दा मन्दिर सोहे मकाना, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। करे प्रकाश ना कोए सूर्या भाना, नूर ज़हूर बेपरवाहीआ। दूसर दिसे ना कोए बेगाना, एका एकँकार बैठा सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा निशाना, जुग चौकड़ी लोकमात दए समझाईआ। जन भगतां देवे नाम निधाना, निरवैर निराकार निरँकार आपणी वस्त झोली पाईआ। अन्तर आत्म निरंतर बख्शे अगम्म तराना, जिस दी सुर ताल समझ किसे ना आईआ। जिस दी महिमा करदे शास्त्र सिमरत

❋

❋

वेद पुराणा, अञ्जील कुरान खाणी बाणी ओसे दा ढोला गाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक वाली दो जहानां, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एको एक सोभा पाईआ। जिस दा प्रेम प्रीती वाला मैख़ाना, मुहब्बत सब दे नाल जुड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण पहनदा रिहा बाणा, तत्व तत वेस वटाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त हो मेहरवाना, दरगाह साची हक मुकामे आपणा हुक्म वरताईआ। नाम संदेसा देवे धुर फ़रमाना, शब्द अनादी नाद जणाईआ। जन भगत उठ वेख मार ध्याना, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मेल मिलाए श्री भगवाना, भगवन आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा घर इक्क प्रगटाईआ। जन भगत तेरा घर सचखण्ड दवार, लोकमात थिर रहिण कोए ना पाईआ। जिस गृह वसे आप निरँकार, करनी दा करता डेरा लाईआ। हुक्मे अंदर रख गुरू अवतार, पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बण भिखार, बैठे सीस निवाईआ। शब्द अगम्मी इक्क जैकार, रसना जेहवा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। जिस नूं समझे ना कोई विद्या संसार, चौदां विद्या कम्म किसे ना आईआ। चौदां लोकां तों बाहर चौदां तबकां करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी खेल करे अपार, जोती जाता पुरख बिधाता आपणी कार कमाईआ। नाम संदेसा नर नरेशा देवे एकँकार, इक्क इकल्ला आप दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सच प्यार, सुरती शब्दी शब्दी सुरती आपणी खेल खिलाईआ। ग़फ्लत विच्चों आलस विच्चों निंद्रा विच्चों कढ्ढे बाहर, हुक्में अंदर हुक्म करे शनवाईआ। लहिणा देणा जन्म कर्म वरन बरन ज़ात पात दीन मज़्हब दए निवार, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणा आप खुल्हाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी निरगुण निरवैर हो ख़बरदार, धुर संदेसा नर नरेशा आपणा नाम जणाईआ। सदी चौधवीं पावे सार, खेल करे अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान देवणवाला हुलार, नाम झकोला दो जहानां आप लगाईआ। जन भगत उठ वेख नर नरायण मीत मुरार, धुरदरगाही सज्जण यार, इक्क इकल्ला एकँकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। घर स्वामी मिले आण, शब्द अगम्मी दए फ़रमान, कूड़ी क्रिया मेटे जीव जहान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। साचा दर वखाए मकान, जिस गृह वसे नौजवान, मर्द मर्दाना शाह सुल्ताना आपणा डेरा लाईआ। शाहो भूप बण सुल्तान, हुक्म देवे हुक्मरान, हुक्मे अंदर सृष्ट सबाई रिहा भवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जगत मेटे निशान, सति धर्म करे परवान, भगत सुहेले मेले आण, गुर चेले आपणे रंग रंगाईआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण होवे निगाहबान, बिन अक्खां करे पहचान, बेपहचान रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां इक्को

❋

❋

घर दए वखाईआ। जन भगत तेरा सचखण्ड दुआर अवल्ला, जगत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस घर मालक ख़ालक बैठा इक्क इकल्ला, एकँकार डेरा लाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा रखे अटला, निहचल देवे माण वड्याईआ। जोती दीप प्रकाश हो के आपे बला, नूरो नूर नूर करे रुशनाईआ। शब्द अनाद हो के आपणा संदेश आपे घल्ला, हुक्मरान हो के आपणा हुक्म मनाईआ। आपणी धार निरगुण सरगुण फड़ाए पल्ला, जोती जाता पुरख बिधाता आपणी कार कमाईआ। जुग चौकड़ी खेले खेल जला थला, महीअल आपणा वेस वटाईआ। लख चुरासी अन्तर निरंतर आत्म परमात्म हो के रला, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा वेस वटाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त दूई द्वैती मेटे सल्ला, नाम निधाना श्री भगवाना अणयाला तीर आप चलाईआ। जन भगतां वखाए अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा इक्क महल्ला, जित्थे महिफ़ल गुर अवतार पैगम्बर बैठे निरगुण धार रहे लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत सुहेला इक्क इकेला एकँकार आपणी धार विच मिलाईआ। जन भगत सचखण्ड दवारा तेरा गृह, मन्दिर इक्को सोभा पाईआ। जिस घर आदि निरँजण अबिनाशी करता रहै, रहिबर हो के वेखे जगत लोकाईआ। कोटन कोटि जुग चौकड़ी जिस ने कीते खै, गुर अवतार पैगम्बर हुक्मे विच भवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नित नवित भण्डारा दए, देवणहार वड्डी वड्याईआ। सो पुरख निरँजण आपणा नाम अगम्मा कहै, निरअक्खर विच्चों अक्खर धार प्रगटाईआ। जिस नूं समझे ना कोए शक्ती शवै, शाह पातशाह बेपरवाह आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी सचखण्ड दुआर एकँकार जन भगतां रिहा वखाईआ। जन भगत सचखण्ड दुआर तेरा सोहणा मन्दिर, सुहञ्जणा नज़री आईआ। जित्थे अन्धेरा नहीं कोई डूँग्घी कंदर, भँवरी भँवर ना कोए भवाईआ। वज्जा नहीं कोई जंदर, दर दरबान ना कोए अख्वाईआ। पढ़ना पए कोई ना मंत्र, निरंतर आपणा नूर करे रुशनाईआ। लेखा दिसे ना किसे गगनंतर, ज़िमी असमानां पैंडा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे भगत भगवान तेरा घर समझाईआ। जन भगत तेरा गृह उच्च अगम्म अथाह, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दा मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जिस नूं कहिंदे जल्वागर ख़ुदा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ओसे दा ढोला गाईआ। जिस ने कोटन कोटि आपणे सिफ्ती नाम लए धरा, अल्ला वाहिगुरू राम कहि के आपणा झट सारे रहे लँघाईआ। सतिनाम दा डंक वजा, गुर अवतार पैगम्बर करे शनवाईआ। सो सिँघासण पुरख अबिनाशन सुहाए आपणा थाँ, थान थनंतर देवे माण वड्याईआ। लोकमात जुग चौकड़ी करनहार न्याँ, कलयुग अन्तिम लहिणा देणा दए मुकाईआ। जन भगतां पकड़े निरगुण धार बांह, सरगुण लेखा

❋

❋

आपणे लेखे लाईआ। फड़ के हँस बणावे काँ, काग बुद्धी ना कोए कुरलाईआ। अगम्मा अमृत जाम दए प्या, निजर रस इक्क चुआईआ। साचा मार्ग दए वखा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जगत वासना विच्चों बाहर कढा, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। सतिगुर शब्द बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। मंज़ल मंज़ल दए पुचा, सच दवारा इक्क सुहाईआ। जित्थे निरगुण जोत रुशना, नूर नुराना डगमगाईआ। जन भगत आत्म परमात्म जोती धार लए मिला, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। सच दुआर भूमिका लए सुहा, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। भगत सुहेला प्रेम प्रीती अंदर आपणा आप कर फ़िदा, फ़ैसला प्रभ दे हथ्थ फड़ाईआ। सचखण्ड दुआर जाए सिध्धा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेहरवान महबूब मुहब्बत विच जन भगतां सच दुआर देवे निग्घा, जित्थे अग्नी तत ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे मिलण दी आपे दस्स के बिध्धा, मार्ग धुर दे दए लगाईआ।

८ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड मंजिआं वाली ज़िला गुरदासपुर

जन भगत पुरख अकाल कर प्रणाम, आत्म परमात्म नाल मिलाईआ। भाग लग्गे तेरे काया माटी ग्राम, तन खेड़ा लैणा सुहाईआ। इक्को सिमर हरि का नाम, हिरदे हरि हरि सच वसाईआ। नाता कूड़ तोड़ जगत तमाम, तमअ तृष्ना दे मिटाईआ। साचे अमृत दा पी जाम, रसना मदि ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत नाम लै अगम्मा रस, रस्ता कूड़ दे तजाईआ। आत्म परमात्म गा जस, धुर दा ढोला शहिनशाहीआ। श्री भगवान दे हो वस, वास्ता जगत नालों तुड़ाईआ। निज नेत्र लोचन खोल्ह अक्ख, दर्शन कर प्रतख गोसाँईंआ। हकीकत विच्चों लै हक, धुर दी दौलत वण्ड वण्डाईआ। मिले मेल पुरख समरथ, सचखण्ड निवासी जोती जोत लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे लए जगाईआ। जन भगत पुरख अकाल रख सहारा, इक्को आस रखाईआ। इक्को नाम बोल जैकारा, ढोला धुर दा इक्को गाईआ। इक्को वणज कर व्यपारा, इक्को हट्ट सोभा पाईआ। इक्को चरण कँवल कर निमस्कारा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। आत्म परमात्म मेला मेल विच संसारा, पारब्रह्म ब्रह्म नाता लै बंधाईआ। महल अटल वेख उच्च मनारा, सचखण्ड साचा नज़री आईआ। जिस घर वसे एकँकारा, इक्क इकल्ला सोभा पाईआ। शब्दी धार गुरू अवतारा, पैगम्बर मिल के वज्जे वधाईआ।

❋

❋

निरगुण नूर जोत उज्यारा, तत वजूद ना कोए वखाईआ। सो ठाकर स्वामी आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित जन भगतां मीत मुरारा, धुर दा संगी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे दए समझाईआ। जन भगत इक्को प्रेम दी रख सिक, प्रीती प्रभ दे नाल लगाईआ। दूजे दर मंग ना भिक्ख, देवणहार पुरख अकाल सब दा पिता माईआ। शब्दी गोबिन्द धार बण सिख, सिख्या सतिगुर हथ्थ वड्याईआ। निज नेत्र निराकार आवे दिस, लोचण नैण करे रुशनाईआ। मानस जन्म जग जित, जग जीवण दाता दए वड्याईआ। आत्म परमात्म कर हित्त, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। घर ठाकर स्वामी मिले धुर दा मित, मीत मुरारा हो के वेख वखाईआ। सदा सदा सद दर्शन कर नित, निज लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां जुग जुग देवे माण वड्याईआ। जन भगत प्रभ वेख पुरख समरथ, दाता सब दा नज़री आईआ। चुरासी विच्चों लए रख, गेड़े विच ना कोए भवाईआ। वस्त अमोलक हकीकत विच्चों देवे हक, लाशरीक शिरक्त दए मिटाईआ। साचा मार्ग दो जहानां दस्स, रहिबर हो के आप समझाईआ। आत्म कर के परमात्म वस्स, वास्ता इक्को घर बणाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। शब्द अगम्मी सुणा के नाद, अनादी धुन आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे कर के दास, भगत सुहेले आपणे रंग रंगाईआ। जन भगत प्रभ नाम दी रख ओट, दूसर नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटी कोट, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। जिस दा प्रकाश निर्मल जोत, लख चुरासी आत्म रिहा डगमगाईआ। जिस दी बुद्धी तों परे सोच, अनुभव हुक्म आप सुणाईआ। जिस नूं झुकदे लोक परलोक, दो जहान सीस झुकाईआ। जिस दा नाम सच सलोक, सोहले ढोले गुर अवतार पैगम्बर गए गाईआ। जिस दा भाणा दो जहान सके ना कोए रोक, शाह सुल्तान बैठे सीस झुकाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी देवणहारा मोख, मुफ्त आपणा नाम वरताईआ। चिन्ता ग़म मिटावे हरख सोग, संसा रहिण कोए ना पाईआ। जन्म जन्म दा कटे वियोग, संयोगी आपणा मेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे साचा राह इक्क वखाईआ। जन भगत साचे नाम दी चढ़े रंगत, रंग रंगीला आपणा आप दए रंगाईआ। दूजे दर जाणा पए ना बण के मंगत, भिक्खक हो के भेख ना कोए वटाईआ। साचा मेल साहिब स्वामी करे गुरमुख संगत, सगला संग बणाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। सतिगुर शब्द दीन दयाल कृपाल आदि जुगादी बोध अगाधा पंडत, चार वरन अठारां बरन दए पढ़ाईआ। दूजे दर करनी पए किसे ना मिन्नत, निउँ निउँ सीस ना किसे झुकाईआ।

❋

❋

मनुआ मन ना करे इल्लत, शरअ विच शरीअत ना कोए लड़ाईआ। जन भगतां प्रभ आपणे मिलण दी देवे हिम्मत, हौसला अंदरे अंदर वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सचखण्ड दुआर एकँकार दस्से साची सिम्मत, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण लेखा दए मुकाईआ।

८ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ रवेल कौर दे गृह पिण्ड खोखर ज़िला गुरदासपुर

सतिजुग साचे हो सवाधान, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी रिहा जगाईआ। नाम अगम्मा वस्त अमोलक झोली पावां तेरी दान, दौलतमंद एथे ओथे दो जहानां दयां बणाईआ। धुर दा ढोला गीत अगम्मा देवां सच्चा नाम, नाउँ निरँकारा आप जणाईआ। हुक्म संदेसा दे विच जीव जहान, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा परदा दे उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दस्स सच ज्ञान, सृष्टी दृष्टी अंदरों दे बदलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया शरअ रहे ना विच शैतान, चार वरन अठारां बरन बोध अगाध कर पढ़ाईआ। माया ममता मोह विकार हँकार मेट नामों निशान, सति धर्म निहकर्मी तेरी झोली पाईआ। भगत सुहेले सन्त साजण गुरमुख वेख आण, गुरसिख धुर दे आपणे रंग रंगाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब झगड़ा प्या इन्सान, ऊँच नीच राउ रंक धीरज धीर ना कोए धराईआ। सति सतिवादी ब्रह्मादी नज़र ना आए किसे श्री भगवान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। मंज़ल हक चढ़ के मेरा दरस कोए ना पाण, धुर दा इष्ट पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द गाउँदे गाण, रागां नादां विच करन शनवाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी मिले किसे ना आण, पुरख अबिनाशी घट निवासी परदा ओहला ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे तेरी नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। सतिजुग साचे उठ जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। कलयुग हँस बुद्धी होई काग, सति सच ना कोए वड्याईआ। मन वासना सृष्टी रही भाग, अग्नी अग्ग रही जलाईआ। प्रभ मिलण दा उपजे ना किसे वैराग, वैरी अंदरों ना कोए कढाहीआ। फिरी दरोही विच मात, तोबा तोबा करे लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कोई ना देवे किसे साथ, साजण मीत दीन दुनी नज़री आईआ। कोटन कोटि रसना जेहवा बत्ती दन्द पढ़ पढ़ थक्के पूजा पाठ, सिमरन योग अभ्यास विच मन ना कोए टिकाईआ। मानस जन्म किसे ना आवे रास, रस्ता रहिबर हो के ना कोए वखाईआ। चार कुण्ट दहि

❋

❋

दिशा दिसे अन्धेरी रात, साचा नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। परम पुरख परमात्म करे कोई ना याद, सिफ्तां वाले ढोले गा गा सारे शुकर मनाईआ। काया खेड़ा साढे तिन्न हथ्थ दिसे ना किसे आबाद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे देवे वर, वर दाता दया कमाईआ। सतिजुग साचे उठ योद्धे सूरबीर मर्दाने मर्द, शाह पातशाह शहिनशाह देवे माण वड्याईआ। लोकमात मार झात ग़रीब निमाणयां वण्ड दर्द, दुखियां दु:ख देणा मिटाईआ। शरअ कसाई बणी करद, कत्लगाह वेखी लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर ठांडे दर करदे अरज़, सचखण्ड दवारे प्रभ अग्गे सीस झुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार सदी चौधवीं साडा होया पूरा फ़र्ज़, वेला वक्त दए गवाहीआ। तेरा खेल वेखीए निरगुण धार जोत असचरज, तत वजूद मिले ना कोए माण वड्याईआ। तेरे मिलण दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां सदा ग़रज़, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा दरस देणा वखाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त प्रभ वेख पूरब जन्म कर्म दी फ़रद, लहिणा देणा सब दा दे मुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लोकमात जीव जंत रहे तड़प, सांतक सति ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सन्तोख शब्द ज्ञान धीरज धीर रिहा समझाईआ। सतिजुग साचे साची वस्त नाम लै अनमुल्ली, धुर खज़ाना दयां भराईआ। भाग लगा काया माटी साढे तिन्न हथ्थ कुल्ली, कायनात कलमा नग़मा हक दे सुणाईआ। दीन दुनी रहे ना भुल्ली, मार्ग धुर दा दे जणाईआ। अमृत धार निजर अमिउँ रस दे अगम्मी चुली, जाम अमाम दे प्याईआ। जन भगतां आत्मा विछोड़े विच रहे ना रुली, धुर दा मेला देणा मिलाईआ। फुल्ल फुलवाड़ी गुरमुख साचे जाए फुल्ली, पत्त डाली आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, सति सतिवाद रिहा जणाईआ। सतिजुग साचे जा के वेख धरनी धरत, धवल आपणा आप टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरी होई शर्त, बीस बीसा वक्त चुकाईआ। एका हुक्म चल्ले अर्श फर्श, दो जहानां वज्जे वधाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार तेरे नाल आवे परत, जोती जाता वेस वटाईआ। जन भगतां साचे सन्तां देवे दरस, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जन्म जन्म दी मेटे हरस, हवस अगली दए बुझाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां उत्ते करे तरस, रहमत नाल सहिमत करे ख़ुदाईआ। चौथे जुग सब दी पूरी करे ग़रज़, अरज़ बेनन्ती सुण के हुक्म दए सुणाईआ। नाम खण्डा निरगुण धार हथ्थ तेरे देवे खड़ग, खण्डां ब्रह्मण्डां भय दए वखाईआ। लोकमात जाणा निधड़क, पुरख अकाल दीन दयाल सिर तेरे हथ्थ रखाईआ। उच्ची कूक आत्म परमात्म ढोला दस्सणा गरज, लख चुरासी जीव जंत देणा समझाईआ। जिस दा निराला राग वक्खरी तरज़, तराज़ू विच तोल ना कोए तुलाईआ। सतिजुग

❋

❋

साचे तेरी मद्दद करे पुरख अकाल धुर दा मर्द, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग कूड़ी क्रिया लहिणा देणा दए मुकाईआ। सतिजुग साचे साचे नाम दा वजा डंका, हुक्म धुर दा इक्क जणाईआ। ख़बरदार कर राउ रंकां, शाह हकीर सोया रहिण कोए ना पाईआ। सुहा वाहिद इक्को बंका, सच गृह दे वखाईआ। पकड़ उठा साचे सन्ता, जन भगतां अक्ख खुल्हाईआ। मेल मिला आत्म परमात्म नारी कन्ता, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। सतिजुग साची धार बणा बणता, घड़न भन्न्हणहार समरथ स्वामी देवे माण वड्याईआ। झगड़ा रहे ना विच जीव जंता, बोध अगाध दे समझाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगता, पारब्रह्म ब्रह्म सब नूं नज़री आईआ। धर्म विद्याला खोल्ह अगम्मी पंडता, चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को हुक्म मनाईआ। धर्म दुआर वखा ऊँच नीच राउ रंक साची संगता, संगल शरअ दे तुड़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार तेरा अंदर बाहर रंगदा, रंग चलूल दए चढ़ाईआ। लोकमात तेरा राह तक्कदा, धरनी धरत धवल दए दुहाईआ। मार्ग ला धर्म सति सच दा, जूठ झूठ डेरा देणा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार सदा सदा सद जुग चौकड़ी हर घट थाँ वसदा, ख़ाली दवारा नज़र कोए ना आईआ।

८ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ बीबी पूरो दे गृह नवां पिण्ड ज़िला गुरदासपुर

सतिजुग साचे साचे धर्म दा खोल्ह दवार, मातलोक धुर संदेसा दे सुणाईआ। सतिगुर शब्द दा बण बरख़ुरदार, सेवक हो के सेव कमाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरा मददगार, मेहरवान मेहर नज़र नाल पार कराईआ। झगड़ा दीन दुनी ना रहे विच संसार, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। सांझा दस्स सर्ब प्यार, मानव जाती दे समझाईआ। इष्ट मना इक्क निरँकार, देवत सुर दी लोड़ रहे ना राईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। सचखण्ड निवासी दस्स धुर दा सिक्दार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दे हुक्म अंदर जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। वारो वारी आउँदे पैगम्बर गुर अवतार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। नाम संदेसा बोल जैकार, चार कुण्ट करन जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी बण लिखार, निरअक्खर अक्खर धार बदलाईआ। सच दुआर दा खोल्ह किवाड़, परदा ओहला जाण चुकाईआ। तिन्हां दी सिख्या कलयुग जीव समझ ना सके गवार, बुध बिबेक ना कोए बणाईआ। घर घर अंदर कूड़ी क्रिया लोभ मोह हँकार, माया ममता रही सताईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद

❋

❋

शिवदवाले मठ्ठ होवे विभचार, तीर्थ तट साचा रंग ना कोए रंगाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर होई ख़ुआर, प्रेम प्रीती साची रीती सच ना कोए कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा जूठ झूठ कीता धूआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे वर, लोकमात मार झात, अमृत बूँद सवांत सब नूं दे प्याईआ। सतिजुग साचे उठ लै अंगड़ाई, सवाधान पुरख अकाल रिहा कराईआ। लोकमात दीन दुनी पई दुहाई, हाहाकार विच लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दी सिख्या गए भुलाई, साचे मार्ग चल के प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। माया ममता मोह कीता हलकाई, जगत वासना तृष्ना रही तड़फाईआ। साची मंज़ल चढ़ के मिले ना किसे माही, महबूब मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। आत्म परमात्म होई जुदाई, पारब्रह्म ब्रह्म मेला ना कोए कराईआ। सुरती शब्द ना वज्जे वधाई, गीत गोबिन्द ना कोए सुणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे आपणा डंक दिता वजाई, राउ रंकां रिहा भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे सति सतिवाद साचा मार्ग दे वखाईआ। सतिजुग साचे दीन दुनी दे संदेश, नाउँ निरँकार इक्क दृढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन सब दा मालक इक्क नरेश, परम पुरख पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस दी नज़र ना आए किसे रूप रेख, रंग रतड़ा बैठा हर घट डेरा लाईआ। जिस नूं झुकदे विष्न शिव ब्रह्मा महेष, सिर सके ना कोए उठाईआ। सदा वस्या सचखण्ड देस, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ गगन गगनंतर आपणा हुक्म चलाईआ। जिस दा ना मुच्छ दाढ़ी कोई केस, मूंड मुंडाया रूप ना कोए वटाईआ। जिस ने सुत बणाया गोबिन्द दस दस्मेस, दहि दिशा दा मालक इक्को नज़री आईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा रहे हमेश, गुर अवतार पैगम्बर सेवा विच रखाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी कलयुग कूड़ी क्रिया हुक्मे नाल बदल दए रेख, माया ममता मोह डेरा ढाहीआ। सति धर्म दा धरत धवल उपर सुहञ्जणा कर देस, रुत अगम्मढ़ी नाल रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे हुक्म इक्क नरेश, नरां दा नरायण आप जणाईआ। सतिजुग साचे साची दे दे सिख्या, विद्याला धुर दा इक्क खुल्हाईआ। नाम निधान अगम्मी पा भिच्छया, भिक्खक बणे सर्ब लोकाईआ। कलयुग चौथे जुग पूरा होवे भविख्त लिख्या, गुर अवतार पैगम्बर देण गवाहीआ। दीन दुनी दृष्टी अंदर जापे मिथ्या, सगला संग ना कोए निभाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सब नूं दस्स धुरदरगाही पितया, पतिपरमेश्वर सब दा पिता माईआ। जिस दा हुक्म लेख फ़रमान कदे ना मिटया, नित नवित आपणी धार चलाईआ। करे खेल सदा अनडिठया, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार हुक्मे अंदर जिस ने आपणे खाते सिटया, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा

❋

❋

वर, सतिजुग साचे तेरा लहिणा देणा अगला अजे ना मुकया, पिछला पिच्छे झोली पाईआ। सतिजुग साचे सति धर्म दा दस्स सतिवाद, साची सिख्या जगत जणाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे रिवाज, मन वासना रहे ना राईआ। उजड़या खेड़ा कर आबाद, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। हर हिरदे विच परमात्म आत्म आवे याद, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक नाम निधाना दे दाद, दौलतमंद गुरमुख दे बणाईआ। सोई सुरती सब दी जाए जाग, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। अन्तर अन्तर बिरहों विछोड़े दा उपजे वैराग, वैरी दूती दुश्मण रहिण कोए ना पाईआ। घर स्वामी मेल कन्त सुहाग, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। सति धर्म दा वड्डा होवे सुभाग, संसार सच विच दे रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धोवे दाग़, सतिजुग तेरा निरगुण नूर जगाए चिराग़, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ।

८ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ किशन कौर दे गृह नवां पिण्ड

सतिजुग साचे लोकमात दस्स इक्को नाम, चार वरन अठारां बरन दे समझाईआ। सब दा मालक आदि जुगादि श्री भगवान, अबिनाशी करता नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं झुकदे गुर अवतार पैगम्बर करन प्रणाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। सचखण्ड दवारा जिस दा हक मुकाम, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत नूर महान, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दा शब्दी सुत दुलारा सब दा काहन, मालक दो जहान अख्वाईआ। नित नवित लेखा जाणे जीव जहान, लख चुरासी खोज खुजाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कूड़ी क्रिया वेखे मार ध्यान, धरनी धरत धवल उपर परदा दए चुकाईआ। मन वासना सृष्टी दृष्टी शरअ होई शैतान, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। धुर दा हुक्म देवे हुक्मरान, नाम संदेसा इक्क सुणाईआ। लोकमात मार झात धुर संदेसा दे पैग़ाम, पीर पैगम्बरां तों परे कर पढ़ाईआ। जिस नूं समझ ना सके कोए बुद्धिवान इन्सान, निरअक्खर अक्खर धार विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे साचा मार्ग रिहा समझाईआ। सतिजुग साचे साची सिख्या दे संसार, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला दे सुणाईआ। मूर्ख मुग्ध जीव रहे ना कोए गवार, बिबेक बुद्धी सब दी दे कराईआ। साचे नाम दा चढ़या रहे ख़ुमार, कूड़ कुड़यारी मद ना कोए प्याईआ। इक्को इष्ट दृष्ट नूर नज़र आए निरँकार, तूं ही तूं ही सारे राग अल्हाईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा ज़ात पात करे ना किसे ख़ुआर, ऊँच नीच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। शब्द संदेसा दे एका वार, एकँकार हुक्म मनाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे सति पुरख निरँजण सति सतिवादी साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। सतिजुग साचे दीन दुनी चार कुण्ट दहि दिशा इक्क वखा सच्ची धर्मसाल, मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ्ठ इक्को नज़री आईआ। जिस घर ठाकर स्वामी मिले दीन दयाल, दयानिध आपणी दया कमाईआ। तिस घर सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण वसण प्रभ दे नाल, भगत भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। पारब्रह्म पतपरमेश्वर मुरीदां मुर्शद हो के पुछे हाल, मेहरवान हो के महबूब आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी कीती करनी लेखे लावे घाल, जन्म मरन दा रहे ना कोए सवाल, गेड़ चुरासी दए कटाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत जगा बेमिसाल, मिसल असल असली दे समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बेहाल, जूठ झूठ वज्जे कोई ना ताल, मन ममता मोह दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे तेरा सति दुआर खुल्हावणहार एकँकार, हुक्मे अंदर हुक्म सुणाईआ। सतिजुग साचे कूड़ी क्रिया नाता तोड़, सच सच नाल मिलाईआ। आत्म परमात्म धुर दा मेला जोड़, विछड़या रहिण कोए ना पाईआ। मन वासना कुकरमां विच्चों होड़, होका हरि हरि शब्द सुणाईआ। अंदर रहे ना तत्तां वाला चोर, ठग्गी चोरी यारी ना कोए कमाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अमोलक तेरे अन्तर दए टिकाईआ। सतिजुग साचे सच्चा बल धार, बलधारी दया कमाईआ। सृष्टी दी दृष्टी विच्चों कढ्ढ कूड़ विकार, हँकार लोभ ममता दे मिटाईआ। सब नूं नज़री आए एका एकँकार, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब दा होए सांझा जैकार, साचा ढोला शब्द विचोला इक्को दे बणाईआ। दुखियां दा दु:ख निवार, हँकारीआं दा तोड़ हँकार, सांझा वखा सच्चा घर बार, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को कर प्यार, मंज़ल रहे ना किसे दुष्वार, सच दवारा एकँकारा इक्को दए वखाईआ। जिस घर बैठे पैगम्बर गुर अवतार, सजदा करन नमस्ते विच निमस्कार, निउँ निउँ पुरख अकाल लागण पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरी साची सिख्या साख्यात सृष्टी दृष्टी अंदर नज़री आईआ। सतिजुग साचे साचा मार्ग दे एक, एकँकार रिहा दृढ़ाईआ। नव सत्त बख्श एक टेक, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सचखण्ड दवारा सब नूं दस्स साचा देस, लख चुरासी भाउणा कम्म किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी दीन दयाल निरगुण सरगुण बदलदा आया भेख, रूप रंग रेख ना किसे समझाईआ। कलयुग अन्त जोती जामा श्री भगवन्त धरे अवल्लड़ा वेस, शब्दी डंक राउ रंक आपणा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

❋

❋

करे खेल साचा हरि, सतिजुग तेरा सति दवार, धरनी धरत धवल उपर करे पसार, कूड़ी क्रिया दए निवार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार तत वजूद रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग साचे सब दा सांझा बण मीत, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई वण्ड ना कोए वण्डाईआ। झगड़ा रहे ना किसे मन्दिर मसीत, शिवदवाले मठ्ठ परदा ओहला देणा चुकाईआ। लख चुरासी जीव जंत बदल दे नीत, रीती अगली दे समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सारे गावण गीत, गहर गम्भीर बेनज़ीर मिल के वज्जे वधाईआ। काया माटी सब दी कर ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। तेरा मालक ख़ालक प्रितपालक सदा बैठा रहे अतीत, त्रैगुण हुक्मे अंदर भवाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी सब दे वसे चीत, मन चित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा चुक्के हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक इक्को घर बहाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल चरण कँवल साची दस्स प्रीत, प्रीतम आपणा सारे लैण बणाईआ। सदी चौधवीं रही बीत, करे खेल प्रभू अनडीठ, परवरदिगार सांझा यार हुक्मे अंदर हुक्म दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा नाम सच कलाम दस्से इक्क हदीस, हज़रतां तों अग्गे हज़ूर आपणी दस्से पढ़ाईआ।

८ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ बीबी गुरो दे गृह पिण्ड चम्यारी ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे सति धर्म मिले मन्ज़ूरी, दयावान दया कमाईआ। सेवा करनी दर हज़ूरी, फ़रमांबरदार रूप वटाईआ। मुहब्बत विच लेखे लग्गे मज़दूरी, चाकरी इक्को दए जणाईआ। कलयुग कूड़ा गढ़्ह तुट्टे ग़रूरी, हंगता रहिण कोए ना पाईआ। मन वासना कढ्ढणी कूड़ी, जूठ झूठ देणा मिटाईआ। साचे भगतां सन्तां पन्ध मुकाउणा नेड़े दूरी, विछड़या रहिण कोए ना पाईआ। चतुर सुघड़ बणाउणा मूर्ख मूढ़्ही, मुग्ध अंञाण मिले वड्याईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाउणा ज़रूरी, नाता धुर दा इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। सतिजुग साचे साची दस्सणी निमस्कार, हरि चरण मिले वड्याईआ। इष्टां दा इष्ट एकँकार, सृष्टी दृष्टी दा मालक इक्क अख्वाईआ। जिस दी महिंमां गाउँदे रहे जुग चार, शास्त्र वेद पुराणां नाल सालाहीआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर करदे गए दीदार, जोती जाता डगमगाईआ। सो शाहो भूप दो जहाना सिक्दार, शहिनशाह सचखण्ड अख्वाईआ। करे खेल अपर अपार, अगम्म अथाह आपणी कार कमाईआ। साचा मार्ग लावे विच संसार, धर्म दवारा इक्क प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया करे ख़ुआर, ममता मोह रहे ना राईआ। गुरमुख सज्जण बणे मीत मुरार, घर सज्जण रंग रंगाईआ। गुरसिखां खोल्ह किवाड़,

❋

❋

परदा अंदरों दए चुकाईआ। निरगुण जोत करे उज्यार, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। धुर दा शब्द सुणाए सची धुन्कार, अनादी नाद वजाईआ। आत्म परमात्म मिल के साचा मंगलाचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे साचा राह दरसाईआ। सतिजुग साचे सतिगुर शब्द रहिणा हुश्यिार, आलस निंद्रा रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कढ्ढ कूड़ कुड़यार, जूठ झूठ देणा मिटाईआ। सति धर्म दा कर पसार, सृष्टी दृष्टी देणी बदलाईआ। आत्म परमात्म दस्स जैकार, सोहँं ढोला देणा समझाईआ। सब दा मालक एकँकार, पुरख अकाला दो जहानां पिता माईआ। जिस नूं लभ्भदे रहे सदा जुग चार, चौकड़ी बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। सो खेल करे अपर अपार, आप आपणा वेस वटाईआ। जोती जाता निरगुण धार हो उज्यार, शब्दी डंक राउ रंक आप सुणाईआ। सन्त सुहेले लख चुरासी विच्चों लए उभार, गुरमुख गुरसिख खोजे थाउँ थाँईंआ। एका बख्शे नाम अधार, चरण प्रीती धुर प्यार, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहानां श्री भगवाना शाहो भूप वड सिक्दार, हुक्म धुर दा दो जहानां आप समझाईआ।

८ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ जोगिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड जट्टा ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे उठ प्रभ दे लाल, लाल गोपाला दीन दयाला आप उठाईआ। सृष्टी दीन दुनी होई बेहाल, शाह कंगाल रहे कुरलाईआ। साचा बणे ना कोए दलाल, विचोला हो के विचला भेव ना कोए खुल्हाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ कुड़यार वज्जे ताल, डंका सच ना कोए सुणाईआ। मुरीदां मुर्शद पुछे कोई ना हाल, हालत बदली सर्ब लोकाईआ। त्रैगुण माया प्या जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण देंदे गए अहिवाल, ढोला शब्दी रागां विच गाईआ। सदी चौधवीं बणे ना कोए प्रितपाल, मालक होए ना कोए सहाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा भगत सुहेले करन भाल, भगवन मिले बेपरवाहीआ। सचखण्ड दुआर वखाए एको सच्ची धर्मसाल, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा आप खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों करे बहाल, मार झात लोकमात विच्चों बाहर लए कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी सच संदेश इक्क सुणाईआ। सतिजुग साचे उठ हो सवाधान, हुक्मे अंदर लै अंगड़ाईआ। कलयुग मेट कूड़ी क्रिया जगत निशान, निशाना धर्म दे झुलाईआ। सब नूं नज़री आए इक्क श्री भगवान, भगतां दा मालक बेपवाहीआ। चार वरन अठारां बरन दर दरवेश मंगते बणन आण, ख़ाली झोली सब दी दए भराईआ। तूं मेरा

❋

❋

मैं तेरा आत्म परमात्म ढोले सारे गाण, गा गा नव नौ चार वज्जे वधाईआ। आत्म शक्ती मिले महान, भगती इक्को इक्क दृढ़ाईआ। मुहब्बत विच महबूब होवे मेहरवान, मेहर नज़र नाल तराईआ। धुर दा शब्द देवे सच्ची धुनकान, अनहद नादी नाद वजाईआ। अमृत रस अन्तर देवे पीण खाण, तृष्ना कूड़ी दए मिटाईआ। दरगाह साची सच्चखण्ड दुआर करे परवान, परवरदिगार सांझा यार मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुहेला इक्क इकेला वक्त दुहेला दए मुकाईआ। सतिजुग साचे उठ गहर गम्भीर, सतिगुर शब्द दए वड्याईआ। झगड़ा मुका काया तत शरीर, ममता मोह ना कोए लड़ाईआ। शरअ कट ज़ंजीर, शरीअत धुर दी दे समझाईआ। सति धर्म दी दस्स तदबीर, तरीका प्रभ दा नाम जणाईआ। दीन मज़्हब दी मेट लकीर, वरन बरन ना कोए रखाईआ। धुर दा रंग रंगा शाह हकीर, शहिनशाह साचा देणा मिलाईआ। जेहड़ा अंदरों बदले ज़मीर, ज़ामन हो के लऐ छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। सतिजुग साचे उठ बच्चे नन्न्हे, निरगुण निरवैर रिहा उठाईआ। जगत वासना मेट बन्ने, बन्दगी इक्को दे समझाईआ। तेरा संदेश सृष्ट सबाई मन्ने, मन का मणका दे भवाईआ। कलयुग जीव रहिण ना अन्न्हे, नेत्र अक्ख देणी खुल्हाईआ। मिले मेल श्री भगवंने, भाग सब दा झोली पाईआ। सदी चौधवीं जन भगत जितने जणे, जाणकारी सब नूं दे कराईआ। पुरख अकाल भाग लगाए तिन्हां दे काया माटी तने, पंज तत ब्रह्म मति दए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा राग सुणाए अगम्मी कन्ने, करनी दा करता आपणा हुक्म वरताईआ।

९ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ बलवन्त कौर दे गृह पिण्ड जट्टा ज़िला अमृतसर

सतिजुग सति धर्म सुहावणी रुत्ती, रुत्त सुहञ्जणी देणी बणाईआ। सब दी मति करनी उच्ची, नीच रहिण कोए ना पाईआ। सुरती रहे कोई ना सुत्ती, सोई देणी उठाईआ। रमज़ रहे कोई ना लुकी, परदा देणा चुकाईआ। भगत सुहेले गोदी चुक्कीं, ख़ुशीआं नाल उठाईआ। सच दवारे सुट्ठीं, प्रभ चरण मिले सरनाईआ। ग़रीब निमाणयां पुच्छीं, आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सतिजुग साचे देवीं धुर दी ख़बर, बेख़बरां आप सुणाईआ। जो बैठे कर के सबर, सिदक ओन्हां तोड़ निभाईआ। मालक दस्सणा पुरख अकाल शेर बब्बर, भय विच रखे सर्ब लोकाईआ। आसा मनसा पूरी करे सध्धर, साध धुर दे लए बणाईआ। सचखण्ड दवारे करे कदर, कुदरत

❋

❋

दा मालक होए सहाईआ। मन वासना देवे बदल, ममता मोह मिटाईआ। कूड़ी क्रिया कर के कत्ल, सच दवारा दए जणाईआ। धाम न्यारे बहा के पत्तन, किनारा इक्को इक्क समझाईआ। जन भगत रहे ना कोए बेवतन, सच दवारे दए टिकाईआ। मनसा कर के पूरी आसण, असल आपणा रंग रंगाईआ। मेहरवान हो पुरख अबिनाशन, अबिनाशी आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची मंज़ल दस्स के घाटन, दर दरवाज़ा इक्क सुहाईआ।

९ कत्तक शहिनशाही सम्मत २ दर्शन सिँघ दे गृह पिण्ड जट्टा ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे धर्म मार्ग दस्सणा कलयुग जीवां, जाणकारी धुर दा नाम देणा कराईआ। लेखे लाउणी काया माटी साढे तिन्न हथ्थ सीवां, सीना साफ़ देणा कराईआ। चलणा दस्सणा जगत नीवां, गढ़्ह हँकार ना कोए बणाईआ। निर्मल जोत प्रकाश करना अगम्मी दीवा, नूर सच देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग साचे सच धर्म दा दस्सणा रस्ता, राह इक्को देणा वखाईआ। प्रभ दा नाम बिन कीमत होवे सस्ता, कौडी हट्ट ना कोए विकाईआ। मनुआ फिरे ना दहि दिश नसदा, डोरी शब्द देणा बंधाईआ। नाम उपजे आत्म परमात्म सांझा जस दा, सोहँ सच पढ़ाईआ। मेल बणया रहे भगतां आपणी अक्ख दा, निज नेत्र दर्शन पाईआ। लहिणा देणा सब नूं देणा हक दा, परदा ओहला देणा चुकाईआ। झगड़ा दुनी रहे ना जग दा, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। सड़ना बुझाउणा त्रैगुण अग्ग दा, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। जन भगत दवारा वेखणा सजदा, सोभामान आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।