पुस्तकालयभाग २०

पहली मग्घर शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल

आदि जुगादि जुग चौकड़ी धुर दी आदत, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर भज्जण वाहो दाहीआ।

❋

❋

तोड़ना विछोड़ना जुग चौकड़ी प्रभ दी धुर दी नयामत, आमद ख़ुशामद आपणे विच छुपाईआ। जन भगतां नेड़े आउण ना देवे कदे कयामत, लेखा जाणे दो जहान थाउँ थाँईंआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार रखे सही सलामत, साहिब सुल्तान मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पीर पैगम्बर सूफ़ी सन्त फ़कीर प्रभ दी अमानत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया मन करे बग़ावत, ममता मोह विकार जगत लड़ाईआ। जिन्हां दी साहिब सतिगुर शब्द गुरदेव स्वामी देवे आप ज़मानत, ज़ामन धुर दा हो के लए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भज्जण, दिवस रैण अठ्ठे पहर वाहो दाहीआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर नित नवित निरगुण सरगुण धार नठ्ठण, थित वार घड़ी पल समझ किसे ना आईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड सच दवारे दात मंगण, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। बिन हरि किरपा दूसर चढ़े कोए ना रंगण, रंगत हक ना कोए वखाईआ। कोटन कोटि खेल कर के गए त्रिलोकी नंदन, लोक परलोक सोहला ढोला गाईआ। सरगुण धार कर के गए बन्दन, नमो नमस्ते कहि के सीस निवाईआ। मस्तक टिक्के धूढ़ी ख़ाक रमा के गए चन्दन, जगत धार विच संसार आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित भज्जदे, बण बण पाँधी राहीआ। कोटन कोटि काल गए लँघदे, समां समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर गए मंगदे, दर घर ठांडे सीस निवाईआ। सज्जण साक बणे रहे अंग दे, अंगीकार तन माटी ख़ाक तन वजूद हंढाहीआ। प्रकाश लैंदे रहे नूर अगम्मी चन्न दे, जोती जोत जोत रुशनाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी परवरदिगार इक्को रहे मन्नदे, परम पुरख बेपरवाहीआ। वणज कराउँदे रहे नाम भण्डारे धन दे, वस्त अमोलक इक्क वखाईआ। राग नाद सुणाउँदे रहे बिना कन्न दे, अनहद नादी नाद वजाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डे रहे भन्नदे, भरम गढ़्ह तुड़ाईआ। हुक्मे अंदर रहे चलदे, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। काया माटी तन शरीर रहे छड्डदे, वजूद वसल ना कोए ख़ुदाईआ। बिन माता पिता रहे जम्मदे, नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। झगड़े मुका के हरख़ सोग ग़म दे, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। अन्त भरोसा जाणे ना कोई आपणे दम दे, बिनां दमां तों दामनगीर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। करे खेल बेपरवाह, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दा आदि जुगादी इक्को नाँ, नाउँ निरँकार रिहा अख्वाईआ। जल्वागर नूर ख़ुदा, वाहिद लाशरीक बेपरवाहीआ। आत्म नालों होवे ना कदे जुदा, परमात्म वण्ड ना कोए वण्डाईआ। लख चुरासी तत्तां वाला चोला जगत रिहा हंढा, घट

❋

❋

घट बैठा सोभा पाईआ। महल अटल कर रुशना, निरगुण नूर डगमगाईआ। शब्द अनादी ढोला गा, इक्को कलमा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी खेल खिलाईआ। मेहरवान हरि महबूब, मुहब्बत विच खेल खिलाईआ। जिस दा आहला अर्श अरूज, महल अटल सोभा पाईआ। जिस दी मंज़ल हक मक्सूद, जल्वागर नूर रुशनाईआ। जिस दे अन्तर नहीं दूज, निरंतर एका रंग रंगाईआ। आदि जुगादि ना होए नेस्तोनाबूद, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी कार कमाईआ। तन शरीर ना तत वजूद, जल्वागर इक्क अख्वाईआ। सो साहिब स्वामी हो मौजूद, अन्तरजामी परदा लाहीआ। बिन हरि किरपा किसे ना आवे सूझ, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र करे भगवान, हरि करता वड्ड वड्याईआ। गोबिन्द दे के गया ब्यान, पिछला लेखा इक्क समझाईआ। जिन्हां चौहां उठाया काहन, बणे पाँधी राहीआ। इक्क दा अंदरों बदलया ध्यान, पिछला लेखा दए गवाहीआ। मनुआ शरअ विच होया शैतान, शरीअत करे लड़ाईआ। शब्द सुनेहड़ा दिता नौजवान, नौबत धुर दा नाम वजाईआ। लहिणा देणा फेर चुकावां आण, कलयुग वेला वक्त आपणे हथ्थ रखाईआ। दस कदम दी सेवा कर परवान, अगला झगड़ा दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जिन्हां चुकया उच्च दा पीर, पीर पैगम्बर देण गवाहीआ। पिछला लेखा नाल शरीर, शरीर नाल दए वड्याईआ। महा सिँघ ने गाया तकदीर फड़ा हथ्थ तदबीर, तदबीर आपणा हुक्म मनाईआ। प्रेम प्यार दा सच ज़ंजीर, मुहब्बत शरअ विच छुपाईआ। मन आशा दा फुट्ट प्या ख़मीर, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। साढे तिन्न साल अग्गे रहे भीड़, बेड़ा फेर दए बदलाईआ। तन माटी पाटे चीथड़ रहिण ना देवे चीर, चीरे वाला होए सहाईआ। जिस वेखी आख़र अख़ीर, मंज़ल वेखे नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप समझाईआ। धुर दा हुक्म कहे गुर अवतार पैगम्बरां कीता इक्ट्ठ, दर ठांडे ख़ुशी मनाईआ। निरगुण धार आए नठ्ठ, भज्जे वाहो दाहीआ। गुरमुख कदे ना होवे यमला जट्ट, भगत सुहेला नज़री आईआ। जिन्हां दा नाम भण्डारा खुल्ल्हया धुर दा हट्ट, अबिनाशी करता आप वरताईआ। सो सन्त सुहेले लाहा लैण खट्ट, जिन्हां दा खटका अगला पिछला दिता चुकाईआ। शब्द अगम्मी मारे सट्ट, सोई सुरती दए उठाईआ। दुरमति मैल देवे कट, पतित पुनीत आप कराईआ। वसणहारा घट घट, परदा ओहला दए चुकाईआ। निरगुण जोत लट लट, अन्ध अन्धेरा रहे ना राईआ। जन्म कर्म दा लहिणा देणा सब नूं देवे हक, हकीकत विच्चों लाशरीक खोज खुजाईआ। जो गोबिन्द गया दस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी घट

❋

❋

भीतर वेख वखाईआ। घट भीतर वेखणहारा सब दी करे खोज, लख चुरासी चारे खाणी फोल फुलाईआ। नित नवित जुग चौकड़ी जिस दा अगम्मड़ा चोज, जगत विद्या मन मति बुध समझ किसे ना आईआ। जिस नूं गुर अवतार पीर पैगम्बर सईयदे करदे चौदां लोक, परलोक सीस झुकाईआ। उस दा नाम निधाना नौजवाना मर्द मर्दाना इक्क सलोक, सोहला ढोला धुर दा नज़री आईआ। सच प्रीती धुर दी नीती आत्म परमात्म दस्से इक्को जोग, जोगीशर तपीश्र मुनीश्र जिस नूं ढूंडण थाउँ थाँईंआ। जन भगतां कर के धुर संयोग, जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाईआ। निरवैर हो के देवे दरस अमोघ, परदा ओहला आप उठाईआ। हउमे हंगता माया ममता कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे रोग, चिन्ता सोग आप मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म कर के धुर संजोग, साचा मन्दिर दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र करे भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। जो आदि जुगादी सब दा कन्त, ब्रह्म ब्रह्मादी रिहा समाईआ। जिस दा नाम निधाना धुर दा मंत, मंत्र पढ़े जगत लोकाईआ। जो बोध अगाधा एकँकारा इक्को पंडत, दो जहानां रिहा पढ़ाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी कलयुग धार चार वरन अठारां बरन निरगुण सरगुण बणा धुर दी संगत, सगला संग आप रखाईआ। जन भगत सुहेला इक्क इकेला दर दवारे जाए किसे ना मंगत, मांगत हो के झोली कोए ना डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण कलयुग अन्त मुका झेड़ा, झगड़ा दो जहान रहिण कोए ना पाईआ। लख चुरासी जीव जंत निरगुण सरगुण दे गेड़ा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा भेव दे खुल्हाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त लहिणा देणा तुध बिन चुकावे केहड़ा, धुर दा मालक ख़ालक प्रितपालक नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत्त दीप दिसे अन्धेरा, धुर दा नूर साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया हउमे हंगता सृष्ट सबाई दृष्टी अंदर पाया घेरा, विषयां विच्चों बाहर ना कोए कढाहीआ। बिन तेरी किरपा कोई ना जाणे तेरा मेरा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म भेव कोए ना पाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया माटी दीन दुनी विच उजड़या खेड़ा, महल अटल सोभा कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं वक्त अन्त अख़ीरी नेड़ा, नेरन नेरा हो के दे समझाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तेरी आसा अंदर कर के बैठे रहे वड्डा जेरा, जेरज अण्डज उत्भुज सेहतज आपणा आप भवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल नर नरायण निरगुण धार एकँकार परवरदिगार तेरा होया फेरा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा परदा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर दवारे ठांडे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण परवरदिगार बख्श इख़लाक, ख़ाकी तन जगत मिले वड्याईआ। कूड़ी क्रिया

❋

❋

जगत वासना हुक्मे अंदर दे तलाक, अगला संग ना कोए बणाईआ। आत्म परमात्म हो के आपणा कर इत्तफाक, दूजी राए दी लोड़ रहे ना राईआ। घर स्वामी सज्जण बण चाक, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत बन खण्ड फेरा कोए ना पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण हो के गए आख, सोहले ढोले रागां नादां नग़म्यां कलमयां विच तेरा नाम सालाहीआ। सदी चौधवीं दर दवारे होए मुहताज, बिन अक्खां नेत्र नैण रहे उठाईआ। धुर दे हुक्म दा शब्दी दे जवाब, कलम शाही दी लोड़ रहे ना राईआ। कुछ लहिणा देणा याद कर विच बग़दाद, नानक निरगुण निरगुण नाल शब्द पढ़ाईआ। जिस दी सुणी ना किसे आवाज़, लेखा लिख ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करके कहिण आदाब, बिन सीस सीस झुकाईआ। महल अटल सोहे तेरा इक्क महिराब, महबूब तेरा नूर रुशनाईआ। निरगुण हो के दे इमदाद, बख्शिश विच आपणा तरस कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्ह आप, तेरे हथ्थ वड वड्याईआ। निरगुण नूर साख्यात, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा भेव खुल्हाईआ। चार जुग तेरा लेखा लिखदे गए काग़ज़ात, अक्खरां वाली वण्ड वण्डाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दे के गए ब्यानात, ब्याना तेरा नाम धराईआ। बिन तेरे करे ना कोई नजात, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। सति धर्म दी सदी चौधवीं होई वफ़ात, सास ग्रास नज़र कोए ना आईआ। कूड़ कुड़यारे मिली शाबाश, कलयुग आपणा रंग वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरी करे तलाश, सदी चौधवीं लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। झगड़ा प्या दीन मज़्हब ज़ात पात, ऊँच नीच राउ रंक जगत वण्ड वड्डी छोटी कलास, कालख टिक्का मूल ना कोए धवाईआ। बिन तेरे नाम धुर दे जाम ख़ाली दिसे काया पंज तत लाश, नालश मेटे कोए ना जगत लोकाईआ। बिन तेरे पूरी करे कोए ना ख़ाहस, ख़ालस रंग ना कोए रंगाईआ। सब दे बिरथा दिसदे स्वास, साह साह तेरा नाम नज़र ना आईआ। जो नानक निरगुण धार गया आख, बिन अक्खरां लेख बणाईआ। गोबिन्द माछूवाड़े ल्या भाख, बिन नैणां नैण उठाईआ। कृष्न मंग के गया मंग साच, बिदर घर ध्यान लगाईआ। राम सौं के विच प्रभास, नैण मूंद अक्ख खुल्हाईआ। शिव झोली डाही उपर कैलाश, मस्तक दोवें हथ्थ टिकाईआ। ब्रह्मे हो के किहा दास, चरण कँवल नीर वहाईआ। विष्नूं वेख के परे आकाश, आख़र आपणी आस समझाईआ। तेरा नूर निरगुण जोत प्रकाश, तत्व तत ना कोए रखाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, परवरदिगार देणा समझाईआ। मुहम्मद दा अन्त अख़ीरी स्वास, सवा मिन्ट मंग मंगाईआ। मूसा डिग्ग के डूँग्घे खात, ख़ादम हो के झोली डाहीआ। ईसा गल लटका के फास, पाउँ फिसलदे वेले अरज़ सुणाईआ। सब ने अन्त अख़ीरी इक्को कीती अरदास, बेनन्ती आरज़ू मज़मून

❋

❋

इक्को दए समझाईआ। जिस वेले प्रभ प्रगट होवें आप, आप आपणा वेस वटाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर दस्स के इक्को जाप, जगजीवण दाते जुगत देणी जणाईआ। जन भगतां कोट जन्म दे मेट के पाप, पतित पुनीत देणे बणाईआ। तेरी मेहर नाल रूह बुत्त होवण पाक, भजन बन्दगी दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म बणाउणा साक, सज्जण कूड़े देणे तजाईआ। तेरा ब्रह्म तेरी ज़ात, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सिफ्तां वाली तेरी गाथ, जुग चौकड़ी हुक्म सुणाईआ। अन्तिम लहिणा देणा सब दा करना साफ़, निरअक्खर देणा जणाईआ। मनुआ रहे ना कोए गुस्ताख़, बुद्धी करे ना कोए लड़ाईआ। जन भगत चढ़ाउणे आपणे घाट, मंज़ल दस्सणी बेपरवाहीआ। भेव अभेदा खोल्हणा पुरख अबिनाश, अबिनाशी हो के दया कमाईआ। लख चुरासी अंदर काया मन्दिर तेरी पैंदी वेखीए रास, निरगुण निरगुण गोपी काहन खेल वखाईआ। जुग चौकड़ी चलदे रहे तेरे हुक्म दा मन्न के वाक्, वाक्य तेरा जगत सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा संग लैणा बणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरा होवे वक्त सुहेला, साहिब स्वामी नज़री आईआ। आदि जुगादी इक्क इकेला, एकँकार तेरी वड्याईआ। सद वसें धाम नवेला, सचखण्ड आपणा नूर करें रुशनाईआ। बिन शब्दी धार तेरा रहे ना कोई चेला, गुर चेला तेरा रूप आपणा नज़रीं आईआ। बिन तेरी किरपा सरगुण होए कदे ना मेला, निरगुण जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। इक्को होवे वक्त सुहेला, सुहञ्जणी रुत्त सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा देणा जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण हउँ दर खलोते, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। जन भगत सुहेले कलयुग अन्त रहिण ना सोते, सुत्यां लैणा जगाईआ। लख चुरासी विच ना खावण गोते, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो तेरे मिलण दे मिलदे मौके, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चार वरन अठारां बरन हथ्थ किसे ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरी सोच कोई ना सोचे, सोच समझ तों परे तेरी वड्याईआ। जो आया सो तेरा दर्शन लोचे, दिवस रैण अक्ख खुल्हाईआ। बिन तेरी किरपा तेरे नाम दा देवे कोई ना होके, हुक्म हक ना कोए सुणाईआ। तेरा भाणा पुरख अकाल दीन दयाल जुग चौकड़ी कोई ना रोके, गुर अवतार पीर पैगम्बर हुक्मे अंदर सदा सदा भवाईआ। जन भगतां अगले मार्ग दस्सणे सौखे, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पढ़ने पैण किसे ना पोथे, आत्म परमात्म नाता देणा जुड़ाईआ। तेरी मंज़ल चढ़दयां दीन दुनी कोई ना रोके, शरअ अग्गे ना कोए अटकाईआ। तेरे विछोड़े विच अग्गे मर गए चोखे, अनगिणत गणत ना कोए कराईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन तेरे भगत धुर दे वेख ला पोते, पिता गोबिन्द शब्द बणाईआ। इक्को सचखण्ड दुआर बहाउणे कोठे, जगत कुटीआ दी लोड़ रहे ना राईआ। मेहरवान दयावान तेरे दवारे

❋

❋

काहदे रोसे, जुग जन्म दयां रुठयां लैणा मनाईआ। बिनां तेरी किरपा जन्म कर्म दे पाप जाण ना धोते, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग देणा रंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख समरथ, साहिब तेरी वड्याईआ। चरण कँवल धुर दी सरन गए ढठ्ठ, दर ठांडे सीस झुकाईआ। तेरी महिमा अकथना अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण चारे खाणी तेरा गा गा थक्की जस, सिफ्त विच सिफ्त सालाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर पीर तेरा नाम कलमा गए रट, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। तेरे हुक्मे अंदर दीनां मज़्हबां वाला खोल्ह के हट्ट, हटवाणे बण के तेरा नाम वरताईआ। शब्द अंदर नाम अंदर कलमे कलाम अंदर तैनूं दस्सदे रहे वस्या घट घट, गृह गृह डेरा लाईआ। दीन मज़्हब दी पा के वट्ट, तेरे नाम नाल नाम गए लड़ाईआ। तेरा खेल समझे कोई ना सच्च, तेरा हुक्म बेपरवाहीआ। कर किरपा जिस दी खोल्ही अंदरों अक्ख, निज नेत्र तेरा दर्शन पाईआ। ओसे अक्ख तों हो के अग्गे वक्ख, वक्खरे धाम डेरा लाईआ। जिस दवारे दी दहिलीज़ उत्ते गुर अवतार पैगम्बर जाण ढठ्ठ, सिर सके ना कोए उठाईआ। थोड़ा थोड़ा तेरे नाम दा कलमा गए रट, रट्टयां विच पई लोकाईआ। अन्त भरोसा तेरे उत्ते गए रख, लोकां परलोकां आप सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार निरवैर होवे प्रगट, परगणा समझ किसे ना आईआ। जिस ने सारयां नूं जामा दिता बूँद रक्त, रत्त तन चोले नाल वड्याईआ। ओस दा भेव कवण सके लभ्भ, चार जुग ना किसे समझाईआ। थोड़ा थोड़ा शब्दी भार नाल दिता दब्ब, दब्बे नाल आपणा हुक्म मनाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां जन्म लैणा प्या विच्चों भग, भगवन आपणा रूप ना किसे जणाईआ। एसे कारण सारे गए सद्द, निहकलंक कल कल्की तेरी ओट तकाईआ। जिस वेले पुरख अकाल आवें जब, जप जीव दी लोड़ रहे ना राईआ। आपणयां भगतां लवीं लभ्भ, सेवक हो के सेव कमाईआ। ओन्हां नूं वेख ख़ुशी होवीं गद गद, गदागर करीं लोकाईआ। चार जुग दयां सन्तां तैनूं दस्सया उपर शाह रग, शाह रग तों परे शहिनशाह आपणा पहला घर देणा वखाईआ। कोई अनहद नाद वज्जे ना डगाडग, धुनी धुन ना कोए शनवाईआ। तेरी मंज़ल दूर दुराडी हद्द, जित्थे तार सतार ना कोए हिलाईआ। जन भगतां दर्शन देणा जुग जन्म दी बुझाउणी अग्ग, अग्नी अग्ग गवाईआ। बिन मक्के काअब्यों कराउणा हज्ज, हुजरा धुर दा इक्क वखाईआ। परवरदिगार सांझे यार तेरे आउण दा समझे ना कोए सबब, सभा सच नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन देणी माण वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं सांभ के रखे ख़त, जो शब्दी शब्द जणाईआ। जिन्हां दा लेख निरगुण धार आवे वत्त, बेवतन फेरा पाईआ। सब दा मालक हो के कमलापति, पतिपरमेश्वर रूप वटाईआ।

❋

❋

दीन दुनी नालों हो अलग, वक्खरा घर सुहाईआ। जिहनूं बुद्धी समझे कोई ना जग, चौदां विद्या ना कोए दृढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण जिस दा जाण ना सके पद, परा पसन्ती मद्धम बैखरी निक्की निक्की धुनी राग सुणाईआ। जिस दी मंज़लां तों परे शुरु हुन्दी हद्द, जित्थे गुरू बैठे सीस निवाईआ। उस तों अग्गे सके कोई ना वध, कदम कदम ना कोए बदलाईआ। जलवे वाला कहि के रब्ब, नूरी नूर कहि सालाहीआ। जोत जोत कहि के गए जग, जोती जाता नाम सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आपणे विच रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की दस्सीए अग्गे, अग्गा नज़र किछ ना आईआ। तेरी किरपा नाल तत्तां विच नूर हो के जगे, जगत कीती रुशनाईआ। तेरे नाम दे सुणाए होए गाए छन्दे, सोहले राग अल्हाईआ। ख़ाकी माटी बणे रहे बन्दे, बन्दगी विच तेरी ओट तकाईआ। प्रेम विच रहे रंगे, रंग तेरा नाम सोभा पाईआ। दीन दुनी विच करदे रहे दंगे, तेरे हुक्म विच लड़ाईआ। विष्टे नाल अंदरों रहे गंदे, दस दस विच सफ़ाईआ। तेरे नाम दे सिर झलदे रहे डण्डे, आपणा ज़ोर ना कोए प्रगटाईआ। अन्तिम मंगदे गए मंगे, दर तेरे सीस निवाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम आवे कन्ढ्ढे, सति धर्म ना कोए रखाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ कूड़ कुड़यार फिरन विच वरभण्डे, मन वासना जगत हल्काईआ। माण रहे ना तट सरोवर जमना सुरस्ती गोदावरी गंगे, अठ्ठ सठ्ठ ना कोए वड्याईआ। साध सन्त जगत विच करन दंगे, दग़यां वाली लड़ाईआ। फिरे दरोही विच ब्रह्मण्डे, चौदां तबक सबक हक ना कोए सुणाईआ। भय रहे कोई ना खण्डे, अमृत रस ना कोए चुआईआ। आत्म बिन परमात्म होवे रंडे, कन्त सुहागी ना कोए हंढाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू साडे विच्चों जगत दी टुट्टी कोई ना गंढ्ढे, साफ़ तैनूं दिता सुणाईआ। तेरा खेल वेखण साहिब सूरे सरबंगे, शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। जो हुक्म दिता गोबिन्द अन्त अख़ीरी औरंगे, शब्दी शब्द कर पढ़ाईआ। ओस दा वेला वक्त कदे ना लँघे, समां दमां वाला सके ना कोए बदलाईआ। इक्को योद्धा सूरबीर सुत दुलार भुयंगे, भुजा नज़र कोए ना आईआ। नव नौ चार शब्द धार उत्ते टंगे, टंगां वाले देण दुहाईआ। सार पावे जेरज अंडे, उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। जन भगतां कर किरपा रखीं आपणे संगे, सगला संग बणाईआ। कर्म कुकर्म वेखीं (ना) चंगे मंदे, ग़रीब निमाणे लैणे तराईआ। तेरे प्रेम प्यार विच होण रंगे, रंगला इक्को मिलणा माहीआ। खेवट खेटा हो के बेड़ा चुकणा आपणे कंधे, कन्ढ्ढी वाले लैणे तराईआ। जिन्हां दे अन्तर निरंतर मंत्र तेरे प्यार दे धन्दे, धुँदूकार विच्चों बाहर कराईआ। ओन्हां दा सीस जगदीस कदे होवे ना नंगे, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ रखाईआ। बिन तेरे तेरा नाम कोई ना वण्डे, वण्डणहार तेरी वड्याईआ। बिन तेरी किरपा टुट्टी कोई ना गंढ्ढे, गंढ्ढणहार तेरी सरनाईआ।

❋

❋

जन भगत चढ़ाउणे आपणे डण्डे, डण्डावत इक्को देणी समझाईआ। लख चुरासी रहे ना फंदे, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेख ना मंगे, पिछला लेखा देणा मुकाईआ। हिसाब लगाउणा पए ना किसे कोलों पंडे, जन्म दी पत्री ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरे कोल साडे नाम दा गोदाम, गोदड़ीआं साडीआं विच दिता टिकाईआ। तैनूं मन्न के इक्क अमाम, अमन विच दर तेरे सीस निवाईआ। बरदे बण तेरे ग़ुलाम, सजदा सीस झुकाईआ। सुण के तेरा कलाम, कायनात दृढ़ाईआ। परवरदिगार सांझे यार सदी चौधवीं बदल जाणा नज़ाम, बिन तेरे ना कोए सहाईआ। नबी रसूल होणे बदनाम, बदी करे लोकाईआ। मुल्लां शेखां पीणे जाम, ज़ामनी तेरी विच रखाईआ। सजदा करना हराम, हुरमत देणी उडाईआ। मुहब्बत विच होए ना कोई कुरबान करबले पए दुहाईआ। ओस वेले तेरा लभ्भण सारे निशान, निशाने आपणे आपणे लगाईआ। झगड़ा पए विच अवाम, बदनाम होवे ख़ुदाईआ। तेरा हुक्म ना समझे कोई जो लेखा बिन अक्खरां लिख्या बनाम, मोहर कोरी इक्क लगाईआ। तेरा अन्त कहि ना सक्या कोई गुर अवतार पैगम्बर वाली ज़बान, बेअन्त कहि के सारे शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल लैणा कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की दस्सीए तेरा हाल, हालांकि तूं सब किछ रिहा जणाईआ। सानूं दिसदा साडा शरीर खाणा अन्त काल, कलमा कलाम तेरा नाम निशानी नज़री आईआ। दीनां मज़्हबां वाला पा जंजाल, जाअली खेल दिता खिलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ बणा के धर्मसाल, धुर दा धर्म दिता वण्डाईआ। छोटे हिस्सयां विच कर कंगाल, कल्ले कल्ले दिता रखाईआ। असीं वेख के होए बेहाल, बिहबल हो के दईए दुहाईआ। तूं सब दा मालक पुरख अकाल, इक्क इकल्ला नज़री आईआ। जुग जुग आपणा नाम निरगुण हो के सरगुण दिता सिख़ाल, सिफ्तां वाली कर पढ़ाईआ। एह वी तेरा कमाल, सब कुछ जाणदयां कमले दिता बणाईआ। दीनां मज़्हबां वाला पा के जाल, गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं ल्या फसाईआ। एसे कर के असीं कलयुग अन्त तेरे देंदे अहिवाल, आपणा पल्लू रहे छुडाईआ। प्रभ तूं साडे नाल चली आपणी चाल, अछल अछल्ल हो के दिता वखाईआ। तेरे हुक्मे अंदर घालण लई घाल, घल्ले आए सद्दे गए सदमा सर्ब मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दे रंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं दस्सीए की, भेव अगला नज़र कोए ना आईआ। तेरे बणदे रहे जुग चौकड़ी पुत्तर धी, पिता पुरख अकाल मनाईआ। संदेशे देंदे गए जंत जी, जीवण जुगत दृढ़ाईआ। अन्त खिच्च के इक्को लीह, लीक दिती वखाईआ। जेहड़ा चार जुग दीनां मज़्हबां दी रखाउँदा रिहा नींह, नित नित हुक्म वरताईआ। बीजदा

❋

❋

रिहा बी, साची रुत्त महकाईआ। वेखे ख़रीफ़ रबी, आपणा वेस वटाईआ। पैगम्बर कहि के गए नबी, रसूल ढोले गाईआ। जो मालक आदि जुगादि सभी, दो जहानां इक्क अख्वाईआ। जिस दे हुक्म अंदर नूह नदी, नादानां दए रुढ़ाईआ। पैगम्बरां धार रहे बद्धी, बन्दना करे सीस झुकाईआ। जो हुक्म देवे सभी, सभनां आ मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की लाहीए तेरा परदा, ओहला सके ना कोए चुकाईआ। साडा नाता जोड़ के चेतन जड़्ह दा, बूटा तत्तां वाला वखाईआ। शब्द अंदर समझाया ब्रह्मा सब नूं घड़दा, विष्नूं सेव कमाईआ। शंकर हो के फड़दा, शब्दी करे सफ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ सानूं दस्स की कुछ साडे अंदर धरदा, धरनी धरत धवल उपर वड्याईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो मैं निक्की जेही बच्चयां वाली खेल तुहाडे नाल करदा, कदीम तों मेरी आदत चली आईआ। भेव छुपावां आपणे घर दा, परदा आपणे नाल रखाईआ। ग़ुलाम बणावां चरणां तों हेठां आपणे दर दा, दर्दी हो के दर्द वण्डाईआ। जेहड़ा मंज़ल मेरी चढ़दा, नूरी जोत नूर करां रुशनाईआ। उह की हाल जाणे पिछला पर दा, परदयां तों परे फेर आपणा आप छुपाईआ। चरणां तों थल्ले थिर घर दवारा मल्ले मेरा शब्द दुलारा सुत गुर अवतारां पैगम्बरां वाला नाम पढ़दा, बिन अक्खरां तों उन्हां अंदर जड़दा, जड़त नज़र किसे नाँ आईआ। एसे कर के सब नूं गोला बणाया आपणे दर दा, पोला विच्चों ल्या रखाईआ। अबिनाशी करता हो के सति पुरख हो के सच सिँघासण आपणे दवारे वसदा, दूजा संग ना कोए रलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बणा वणजारा आपणे जस दा, ढोले दयां सुणाईआ। ओन्हां कोलों वी परदा रखदा, भेव कोए ना पाईआ। की होया जे गुरसिख तत्तां वाला हो के छड्डदा, आत्म विछोड़ा ना कोए कराईआ। पुरख अकाल दीन दयाल एसे कारण खेल करे ठग्ग दा, चोरी करदा नज़र किसे ना आईआ। उल्हामा झल्ले सारे जग दा, आपणयां कोलों आपणा आप बदनाम कराईआ। बदनाम हो के ना घटदा ना वधदा, जगत तराज़ू तोल ना कोए तुलाईआ। जिस प्यार अंदर सद्द दा, ओसे विहार अंदर दए बदलाईआ। सच दवारयों कदे ना कढ्ढदा, अन्त होए सहाईआ। जिन्हां दे सीस हथ्थ रख दा, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। जन भगतो तुसीं ना करयो सोग, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। जुग जन्म दा तुहाडा पूरा होया जोग, जुगती इक्को नाम दिती समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ साची चुगा के चोग, चुगली निंदया तों बाहर कढाहीआ। निरगुण हो के देवे दरस अमोघ, सरगुण आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सचखण्ड दवारे बख्शे साची मौज, मजलस आपणे नाल रखाईआ। अग्गे होण ना देवे वियोग, विछोड़ा एथे दए कटाईआ। जन्म मरन दा रहिण ना देवे रोग, गर्भ दे रोगी पार

❋

❋

कराईआ। मंज़ल रहे ना चौदां लोक, चौदां तबक दए टपाईआ। जित्थे पढ़ना पए ना कोए सलोक, अल्ला राम वाहिगुरू ओम कृष्न वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ओथे भगतां होवे पहुंच, पहुंचाए बेपरवाहीआ। जन भगतो तुहाडे बिना पुरख अकाल सदा औंत, जगत मिले ना माण वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बरां बणदा रिहा खौंत, कन्त हो के नार हंढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सिर हथ्थ रखण दा प्रभ नूं चाअ, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। जन भगतां सदा बणदा रिहा मलाह, बेड़ा आपणे कंध टिकाईआ। जल्वागर इक्क ख़ुदा, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। जन्म जन्म दे विछड़े लए मिला, मेला आपणे नाल रखाईआ। गुरमुख भुल्ले अबिनाशी करता भुल्ले ना, चुरासी लहिणा दए मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर शहादत विच बणाए गवाह, अदालत इक्को इक्क वखाईआ। मेहर नज़र नाल सब नूं बरी दए करा, करमां दा गेड़ चुकाईआ। अन्त रो के मारे कोई ना धाह, धर्म दवारा इक्क वखाईआ। जिस घर बैठा शहिनशाह, पुरख अकाल सोभा पाईआ। आदि जुगादी पिता माँ, मालक इक्को नज़री आईआ। जन भगतो तुहाडा वेला वक्त हुन्दा रवां, राहज़न सारे देण गवाहीआ। अग्गे बदल जाणा समां, संमण सब दे रिहा कढाहीआ। जिन्हां दे अंदर कूड़ी तमअ, लालच विच हल्काईआ। ओन्हां दा जन्म होणा नवां, कूकर सूकर रूप बदलाईआ। किसे पता नहीं साध सन्त आपणा जाणे कोई ना दमां, दामन अवर ना कोए फड़ाईआ। अग्नी तत तपणा चम्मा, चम्म दृष्टी जगत हल्काईआ। वाचक ज्ञान होणा निकम्मा, शब्द बबाण इक्क उडाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा रहिण नहीं देणा पंमा, परम पुरख दया कमाईआ। दीन मज़्हब दा रहिण नहीं देणा बन्ना, बन्दगी इक्को देणी समझाईआ। जिस कारण गोबिन्द इक्को लाया कन्ना, कायनात समझ किसे ना आईआ। दोंह अक्खां वाला जगत तुहाडे साहमणे कीता अन्न्हा, नेत्रां वालयां नज़र कोए ना आईआ। एसे दी शहादत अन्त देवे चौदां सौ तीह पंनां, पतित पावन भेव खुल्हाईआ। जेहड़ा हुक्म राम ने मन्ना, मनसा हुण दे नाल मिलाईआ। जेहड़ा कृष्न बिदर दवारे सुणया बिना कन्नां, ओस दा लेखा दए प्रगटाईआ। जिस नूं मूसा मूँह दे भार डिग्गा कहे नूर नवां, नौबत हक वजाईआ। जिस नूं ईसा फाँसी उत्ते याद कीता अख़ीरी दमां, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिस मुहम्मद दा सवा मिन्ट लेखे लाया चम्मा, चश्म दीद खेल खिलाईआ। जिस गोबिन्द सुत बणाया नन्हा, माछूवाड़ा सेज सुहाईआ। जिस नानक बग़दाद दा खेल वखाया बिन छप्पर छन्ना, चार दीवार ना कोए वड्याईआ। सो निरगुण धार आया भन्ना, भज्जया वाहो दाहीआ। जन भगतो तुहानूं जगत धार विच्चों कर के मन्हा, मंत्र अगला दिता समझाईआ। जिस नूं पढ़यां कोई नेड़ ना आवे जमा, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाईआ। भण्डारा दे के धुर दा धना, धनाढ अगले दिता बणाईआ।

❋

❋

तुसां कोई नाम चुक्कणा नहीं वज़न टन्नां, सीस गठ्ठ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा अगला दिता बणाईआ। जन भगतो लेखा अगला बणया, हरि देवे माण वड्याईआ। जिस ने तुहाडा आत्म आपणी धारों जणया, तत्तां वाला शरीर मात पिता दे हिस्से पाईआ। उस दा शब्दी तीर सुणदे रहे अणयाला अणीआं, हुण सहिजे तुहानूं दिता लगाईआ। तुहाडे पिच्छे ओसे नूं बणीआं, जो तुहाडा धुर दा पिता माईआ। जगत अक्खां तुहाडीआं रहीआं ना अन्न्हीआं, अन्न खान्दयां सहिजे मिल्या आईआ। धन्ने नालों तुहाडीआं चंगीआं मन्नीआं, नित नवित सदा सदा दर्शन देवे चाँईं चाँईंआ। तुहाडे घरां दीआं खा के टुक्कर चप्पा खंनीआं, आपणा शुकर मनाईआ। लेखा चुकावे ओन्हां बच्चीआं नन्हीआं, जिस दी बल बावन दए गवाहीआ। शब्दी डोर बंधा के कन्नीआं, करमां दा कांड मुकाईआ। जन भगतो तुहानूं वजाउणीआं पैण ना टल्लीआं, संखां नाल ना कोए शनवाईआ। लभ्भणा पए ना मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरदवारे वालीआं गलीआं, सिध्धा बाज़ार एकँकार धुर दरबार दिता वखाईआ। जित्थे आत्मा परमात्मा नाल रलीआं, रल के झट लँघाईआ। उह गुरमुख सवाणीआं कदे ना होवण कल्लीआं, कलमयां तों परे जिन्हां नूं मिल्या धुर दा माहीआ। जिस नूं सजदा कीता अलीआं, उह आलम दा मालक बालम तुहाडा नज़री आईआ। जुग चौकड़ी वलीआ छलीआ, अछल छलधारी कहे लोकाईआ। जिस दे पिच्छे नानक धार गोबिन्द दितीआं बलीआं, बलधारी वेख वखाईआ। जन भगतो तुसीं ओस दी गोद विच बहि के पलीआं, जो पालणहार सर्ब अख्वाईआ। जिस ने प्यार अंदर विहार अंदर शृंगार अंदर संसार तुहाडीआं रूहां घल्लीआं, धायल कर के आपणे नाल मिलाईआ। दुनिया तुहानूं कहे एह मूर्ख टोलीआं झल्लीआं, जिन्हां दे अंदर झलक नूर इलाहीआ। पुरख अकाल कहे एन्हां मेरीआं दहिलीज़ां मल्लीआं, जित्थे दूजा नज़र कोए ना आईआ। एह ओस नूर दीआं डलीआं, जिस विच्चों नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की गाईए तेरा ढोला, ढोल इक्को तूं ही नज़री आईआ। साडा बदलदा रिहों बोला, सिफ्ती नाम जणाईआ। वटाउँदा रिहों चोला, चोली आपणे रंग रंगाईआ। रखदा रिहों ओहला, संगी हो के भेव छुपाईआ। बणदा रिहों तोला, तराज़ू आपणे हथ्थ उठाईआ। पुरख अकाल तेरा परदा किसे ना फोला, फुलके खाण वाले गुर अवतार पैगम्बर बणा के लोकमात साडी सेव दिती लगाईआ। आपणा शब्द विच बणा के विचोला, विचे विच करी पढ़ाईआ। तेरे नाम दा पा के रौला, रौणक जगत विच रखाईआ। तैनूं दस्स के शाह दौला, दौलत दा मालक आए समझाईआ। चार जुग दे इकवंजा बवन्जा गुर अवतार पैगम्बर भगतां इक्ट्ठा होया टोला, टोटल आपणा रहे जणाईआ। बिन तेरी किरपा दीन दुनी दा मेटे कोई ना रौला,

❋

❋

रावल पांधे झगड़ा ना कोए मुकाईआ। फिरी दरोही उपर धवला, जगत सन्त रहे कुरलाईआ। मन वासना जीव जहान होया बवला, बौरा हो के दए दुहाईआ। तूं नूर ख़ुदाई अव्वला, आलमीन तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम सब तार दे जट्ट यमला, जो चल आए सरनाईआ। वजाउणा पए किसे ना तबला, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। सब दा पैंडा मुका दे अगला, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। भाउणा पए ना किसे जंगलां, तीर्थ तट ना कोए वखाईआ। पार करा दे ग़रीब कंगला, बिन टकयां कीमत पाईआ। शब्दी डोरी अंदर बंध ला, बन्दगी आपणी दे समझाईआ। प्रेम प्रीती अंदर रंग ला, रंगत इक्को दे वखाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी जन भगतां प्रभू गंढ्ढ ला, आपणी गंढ्ढ आप पवाईआ। सन्त सुहेलयां साची ठंड पा, अग्नी तत बुझाईआ। जगत विछोड़ा रंड गवा, कन्त सुहाग नज़री आईआ। जन्म जन्म दा पन्ध मुका, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। दर आयां सचखण्ड बहा, जित्थे मिले तेरी सरनाईआ। सूरज चन्द ना कोए रुशना, जलवा जोत देणा चमकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बणे गवाह, सारे देण सफ़ाईआ। जेहड़े जोड़े उह विछड़न कदे ना, बिछरत लए मिलाईआ। जिन्हां सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ल्या गा, गहर गम्भीर आपणे घर वसाईआ। निथाव्याँ दे के धुर दा थाँ, दरगाह साची दए टिकाईआ। नाता तुड़ा के जगत वाले पिता माँ, पुरख अकाल आपणी गोद बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा लेखे लाईआ। जन भगत कहिण प्रभ देवीं ना लारा, अछल अछल्ल तेरा भेव कोए ना आईआ। श्री भगवान कहे जन भगतो मैं तुहाडे बिनां रहां कुँवारा, धुर संयोग ना कोए बणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गुर अवतारां पैगम्बरां नाल करदा रिहा उधारा, तारीख़ तरीके नाल वधाईआ। मेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त कर के रहे गाईआ। शब्द नाद वजा नगारा, नग़मे दिते सुणाईआ। जोती नूर कर उज्यारा, ब्रह्मण्ड खण्ड जीउ पिण्ड दिता समझाईआ। थोड़ा जेहा कर इशारा, ऐशो इशर्त विच्चों बाहर रखाईआ। आपणा निक्का जेहा दे के चमत्कारा, चमन गुलशन दिते महकाईआ। अक्खरां वालीआं गवा के वारां, वारस जगत दिता बणाईआ। आप हो के बेएतबारा, जुग जुग बैठा रिहा मुख छुपाईआ। कलयुग अन्त हो उज्यारा, उजरत सब दी झोली पाईआ। लेखे लग्गे सब दा पहली मग्घर दिहाढ़ा, दिहाढ़ीदारां दी दिहाढ़ी झोली पाईआ। नौ मग्घर नूं दुआबे लग्गणा धर्म अखाड़ा, खिड़कीआं कुण्डे दए खुल्हाईआ। जन भगतो तुहाडा मंगण आए वाड़ा, आपणा पन्ध मुकाईआ। जेहड़ा कौल कीता गोबिन्द नाल शकोह दारा, तीर मुक्खी उत्ते लिखाईआ। अक्ख दी पलक नाल झलक नाल फलक तों उपर ख़लक दा विहारा, तुअल्लक इक्को नाल जुड़ाईआ। जिस दा हुक्म कटक दा अखाड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गुर अवतार

❋

❋

पैगम्बर कहिण की करीए तेरी सिफ्त, चार जुग दे सफ़े लए उलटाईआ। हुक्मे अंदर सारे कर के गृफ्त, दर ठांडे लए बहाईआ। कोई ना सके ख़िसक, पल्लू गंढ्ढ ना कोए तुड़ाईआ। रोंदे वेखे हकीकी मजाज़ी इश्क, दोवें देण दुहाईआ। प्रभू चार जुग दे साडे मुक्कण लग्गे इष्ट, तेरी इक्क सरनाईआ। उच्ची रो के किहा यसू करिसत, चीक उडीक विच लगाईआ। मैनूं याद फट्टे उत्ते किहा मरीअम बेटा दस्स टांक के जिसत, जिस्म तों बाहर आपणा आप वखाईआ। शब्दी हुक्म दे के ग्यों ख़िसक, अग्गे हो ना गंढ्ढ खुल्हाईआ। परवरदिगार किहा तेरी मेरी बिन अक्खरां वाली लिख्त, लेख ना कोए जणाईआ। यसू किहा कुछ दस्स भविख्त, भरम दे मिटाईआ। नूरी नूर किहा जिस वेले दुनिया दोहां दी होई निन्दक, निंदया विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल दए वखाईआ। यसू किहा कुछ दस्स होर, तृष्ना तृप्त कराईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले मुल्लां शेख़ मुसायक जगत नबी पंडत पांधे जगत सन्त होए चोर, चोरी गुरदर मन्दिर मस्जिद नज़री आईआ। तुहाडे हथ्थों सब दी टुट्टणी डोर, कच्चा तन्द तेरे गल लटकाईआ। सब नूं मेरी पैणी लोड़, लोहड़ा पवे जगत लोकाईआ। विछड़यां दए कोई ना जोड़, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। यसू हुण मैं होर फेर मैं होर, जद वेखो ते नवां नकोर, निक्का वड्डा नज़र कोए ना आईआ। मेरा किसे नाल नहीं कोई ख़ोर, बेख़बरां ख़बर पुचाईआ। जिस कारण तुहानूं दिता तोर, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। अन्त एस जग नूं चले छोड़, छुट्टी जगत लोकाईआ। मटकी देणी फोड़, भाण्डा तन भन्नाईआ। ओथे जाणा बौहड़, जित्थे बौहड़ी बौहड़ी करदा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप समझाईआ। यसू किहा मैं तेरा ग़ुलाम, ख़ादम धुर दा लैणा बणाईआ। मेरी इच्छया पूरी करनी काम, आसा तेरे नाल वधाईआ। जिस वेले होण लग्गा बदनाम, बदी करे लोकाईआ। तूं यारे यार पहुंचणा आण, ग़मखार तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना जन भगतां देवे धुर दा दाना, नाम निरवैर झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतो तुहाडा लोकमात रख के निशाना, निशाने उत्ते निशाना आ के लग्गा बेपरवाहीआ।

२ मग्घर शहिनशाह सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल ज़िला अमृतसर

सचखण्ड दवारे वक्त सुहावा, स्वामी अन्तरजामी ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां पूरा करे दाअवा, दाअवेदार

❋

❋

जो गए सुणाईआ। जुग चौकड़ी पूरब लेखा सब दा वेखे नावां, नर निरँकारा परदा आप उठाईआ। जन भगत सुहेले दर ठांडे मेले नाल चावां, चाउ घनेरा आपणे दर वखाईआ। तोल तराज़ू नाम कंडा रखे सावां, साँवल हो के आपणा हुक्म वरताईआ। भाग लगाए काया माटी साढे तिन्न हथ्थ गरावां, खेड़ा हरिजन सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर साचा रंग रंगाईआ। सचखण्ड दुआर रंग रंगीला, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल छैल छबीला, शहिनशाह आपणा खेल वखाईआ। निरगुण धार भगत कबीला, कामल मुर्शद दए वड्याईआ। भाग लग्गे उत्ते ज़मीना, ज़ाहर ज़हूर वेख वखाईआ। लहिणा देणा जाणे पूरब कदीमां, कुदरत दा मालक वेख वखाईआ। महल अटल सुहाए इक्क अज़ीमा, आलीशान आप इक्को नज़री आईआ। कलयुग अन्त सतिजुग साची कर तरमीमां, तमअ कूड़ दए मिटाईआ। जन भगत बणा के धुर दा नगीना, निगाह आपणी विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे लोक तीना, परलोक आपणा हुक्म वरताईआ।