२ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ अजैब सिँघ दे गृह पिण्ड हरिराए पुर ज़िला बठिंडा
सच संदेश देवे हरि सच्चा, सच सच जगत वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा शब्दी धार बच्चा, बचपन सब दा आपणी झोली पाईआ। जन भगत सज्जण सहाई बण के सका, सगला भउ मिटाईआ। प्रेम अंदर रहिण ना देवे कच्चा, कंचन गढ़्ह इक्क सुहाईआ। देवे दरस आपणी अक्खा, अक्खां विच्चों नज़री आईआ। लहिणा देणा चुकावे बिना हथ्थां, समरथ होवे सहाईआ। प्रीती अंदर फिरे नठ्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। हरिजन साचा सच संदेश, सुनेहड़ा सच सुणाईआ। परम पुरख दा इक्को उपदेश, उपमां तों परे पढ़ाईआ। गुणां विच विशेष, विश्यां दा गेड़ कटाईआ। वेखदा रहे हमेश, सदा सदा गुसाँईंआ। बख्शदा रहे टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी लाईआ। बदलदा रहे रेख, जुग चौकड़ी डेरा ढाहीआ। वसौंदा रहे आपणे देस, घर सुहञ्जणा इक्क समझाईआ। करदा रहे अगम्मी हेत, हितकारी हो के बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात वेखे परदेस, परदेसी हो के आपणा खेल खिलाईआ।
❋
❋
४ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ टहिल सिँघ दे गृह पिण्ड रूपोवाली ज़िला अमृतसर
वाचक शब्दां दा अगम्मी शब्द इक, एकँकार निरँकार दए वड्याईआ। जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी रही लिख, निरअक्खर विच्चों अक्खर धार प्रगटाईआ। जिस दा नूर ज़हूर जगत नेत्रां नाल ना पए दिस, दहि दिशा हुक्म वरताईआ। सो स्वामी अन्तरजामी सति सरूप सदा निक्क, वड्डा वड्डयां दए वड्याईआ। जिस ने आदि जुगादि जुग चौकड़ी दीन दुनी लई जित, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आपणा हुक्म मनाईआ। जन भगतां करे प्रेमी प्रीतम हो के धुर दा हित, हितकारी हो के आपणा रंग रंगाईआ। निज नेत्र लोचन नैण खोल्ह के दर्शन देवे नित, दो जहानां वाली दीन दयाल आपणी दया कमाईआ। ठाकर स्वामी हो के बणे पुरख अकाला पित, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। जिन्हां ने साचा शब्द धुर दा ल्या सिख, अगला पिछला लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि शब्द दए वड्याईआ। सर्ब शब्दां दा शब्द एको मीत, सुत दुलारा प्रभ दा नज़री आईआ। जिस दा नित नवित सोहला ढोला इक्को गीत, जुग चौकड़ी पीर पैगम्बर गए गाईआ। जिस नूं लभ्भदे ठाकर दवारे मन्दिर मस्जिद विच मसीत, शिवदवाले गुरदर भज्जण थाउँ थाँईंआ। सो बैठा रहे सदा अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। लेखा जाणे हस्त कीट, ऊँच नीच परदा लाहीआ। जन भगतां दस्स के हक प्रीत, परवरदिगार दए मिलाईआ। भरम मिटा के ऊँच नीच, अगम्म अथाह दए वखाईआ। कर प्रकाश पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश करे रुशनाईआ। वेखणहारा चारे कूट, दहि दिशा फोल फुलाईआ। धुर दा शब्द कलयुग झगड़ा मेटे जूठ, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सच सुहञ्जणी करे रुत्त, सतिजुग सच फुलवाड़ी आप महकाईआ। हुक्म सुणे अबिनाशी अचुत, निउँ निउँ लागे पाईआ। भाग लगाए काया माटी बुत्त, बुत्तखाने कूड़े करे सफ़ाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण आपणी गोदी चुक्क, सच दवारा एकँकारा इक्क वखाईआ। जिस ने सारयां शब्दां दी सांझी इक्क सुणाई तुक, तुख्म तासीर सब दी दए बदलाईआ। चार वरन अठारां बरन आसा तृष्ना मेटे भुक्ख, तृष्ना तृप्त दए कराईआ। जन भगतां सफ़ल कराए जनणी कुक्ख, पतित पुनीत दए वड्याईआ। भेव खुल्हाए परदा ओहला लुक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा शब्द इक्क दृढ़ाईआ। सारयां शब्दां दा इक्को संग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दए गवाहीआ। इक्को मन्नण सूरा सरबंग, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वजाउँदे गए मृदंग, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप आपणा ढोला गाईआ। जलवा नूर प्रकाश कर के गए चन्द, सूर्या चन्द ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म दस्स के गए अनन्द, निजानंद
❋
❋
परमानंद विच समाईआ। ढोले गीत गा के गए बत्ती दन्द, रसना जेहवा सिफ्त सालाहीआ। सो साहिब स्वामी हो बख्शंद, बख्शिश रहमत आपणी आप कमाईआ। सर्ब शब्दां दा हरि शब्द तुरंग, दो जहानां वेख वखाईआ। आसा मनसा पूरी करे उमंग, तृष्ना कूड़ी दए गवाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म आपणा परदा लाहीआ। निरगुण जोत चाढ़ के चन्द, साचा नूर करे रुशनाईआ। धुर दा शब्द सुणा के बिना कन्न, अनहद नादी नाद वजाईआ। लेखा जाण पवण स्वास दम, दामनगीर हो के लए छुडाईआ। भाग लगा के काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। सर्ब शब्दां दा शब्द जो गुरमुख लए मन्न, मन का मणका दए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सर्ब शब्दां दा हरि शब्द मिलाप, गुर शब्द मिले वड्याईआ। बिन रसना जेहवा चले जाप, जगजीवण दाता दए समझाईआ। कोट जन्म दे उतारे पाप, दुरमति मैल धवाईआ। रूह बुत्त दोवें करे साफ़, पाकीज़ा आपणा रंग चढ़ाईआ। काया मन्दिर साचे हुजरे सुहाए हक महिराब, महबूब आपणा परदा लाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सच्ची आवाज़, धुर दा शब्द करे शनवाईआ। जेहड़ा लभ्भे ना किसे विच्चों किताब, फोलयां हथ्थ किसे ना आईआ। जिस नूं सईयदे करदे सर्ब आदाब, नमस्ते कहि के ख़ुशी मनाईआ। सो शब्द जुग चौकड़ी चलाए रिवाज, मुहताज सारे लए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच शब्द इक्क प्रगटाईआ। बहु शब्दां दा हरि शब्द स्वामी, अक्खरां नूं निरअक्खर धार समझाईआ। जिस दी महिमा करे चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला गाईआ। जो लहिणा देणा चुकाए चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेखे थाउँ थाँईंआ। जो अमृत रस निजर झिरना झिराए अगम्मा पाणी, तीर्थ तट लेखा रहे ना राईआ। सुरती शब्द मिलाए बण के सच्चा हाणी, कूड़ विछोड़ा दए मुकाईआ। इक्को दस्से पद निरबाणी, महल अटल इक्क वखाईआ। जित्थे जगे जोत नूरानी, नूरो नूर करे रुशनाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द कथे ना कोए कहाणी, वरका वरका ना कोए उलटाईआ। खेले खेल परम पुरख शाह सुल्तानी, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब शब्दां दा बणे आप ब्रह्म ज्ञानी, पारब्रह्म ब्रह्म करे हक पढ़ाईआ। सारयां शब्दां दा हरि शब्द नाल संयोग, सिफ्ती सिफ्त सिफ्त सालाहीआ। सब दा पूरा करे जोग, जुगती आपणे कोल रखाईआ। लहिणा देणा जाण लोक परलोक, सलोक आपणा दए समझाईआ। जिस दा मेला नाल निर्मल जोत, सो शब्द गुरू बेपरवाहीआ। जिस दा हुक्म सदा सदा सद नवां फ़रमान देवे रोज़, रोज़े बांग दी लोड़ रहे ना राईआ। जन भगतां खोजी हो के लवे खोज, खोजत खोजत वेखे सर्ब लोकाईआ। सच दवारे दे के मौज, मजलस आपणे नाल बणाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब शब्दां दा मालक इक, जिस दी सारे रखदे ओट, ओड़क ओसे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड एको शब्द दस्से बहुत, बहुते गुरुआं दी लोड़ रहे ना राईआ।
४ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ चरण सिँघ दे गृह पिण्ड रूपोवाली ज़िला अमृतसर
सिफ्ती शब्द गाउँदे एको नाम, एका एक वड्याईआ। सुणदे इक्क पैग़ाम, सिफ्तां विच सालाहीआ। मन्नदे इक्क अमाम, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कहिंदे इक्क कलाम, कलमा जगत सुणाईआ। वखाउँदे इक्क निशान, निशाने आपणे नाल मिलाईआ। बन्नाउँदे जगत ईमान, हुक्मी दे सफ़ाईआ। जिस दा आदि जुगादि सच्चा इंतजाम, सो शब्द सतिगुर वड वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मालक सब दा बण भगवान, भाग जुग जुग दए लगाईआ।
४ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ प्रकाश कौर दे गृह पिण्ड रूपोवाली ज़िला अमृतसर
अक्खरी शब्द नाम दी शाख़, जुग चौकड़ी दिती समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर गए आख, नित नित सिफ्त सालाहीआ। रसना जेहवा दस्स के पाठ, बत्ती दन्द वड्याईआ। दीन दुनी समझा के धुर दी ज़ात, ज़ामन बण के आप दृढ़ाईआ। अन्त सब दा माई बाप, पतिपरमेश्वर इक्क अख्वाईआ। जिस दा साचा सुत शब्द एका एक गए आख, आख़र सब नूं करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक्क वड्याईआ। साचे नाम दी बोली शब्द, शब्द नाम वड्याईआ। जिस ने वण्डे दीन मज़्हब, ऊँच नीच दिते समझाईआ। सजदयां विच करना दस्सया अदब, नमस्ते विच सीस झुकाईआ। धूढ़ी ख़ाक दस्सी कदम, रीती कदीम इक्क जणाईआ। सो सब नूं आवे सद्दण, धुर फ़रमान इक्क फ़रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। साचा हुक्म देवे धुर दा नाम, सिफ्ती नाम लए जगाईआ। बरदे बणो इक्क ग़ुलाम, ग़ुलामी जगत दयो मुकाईआ। साचा मार्ग दस्सो इक्क आसान, आसानी नाल समझाईआ। सारे करो परवान, परवाने दिते फड़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर देण ब्यान, आपणा लेख चुकाईआ। वेला वक्त पहुंचयां आण, चौथा जुग दए गवाहीआ। सतिजुग सच होणा बलवान, बलधारी आप उठाईआ। सब नूं गाउणा पए ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान””, बहु शब्दां दा शब्द साहिब इक्को दिता बणाईआ।
❋
❋
९ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ हजारा सिँघ दे गृह पिण्ड फत्तूपुर ज़िला कपूरथला
ब्यास कहे मैं रिहा बेआस, वेद व्यास गया लिखाईआ। सतलुज कहे मेरा लेखा लिख्या गोबिन्द ख़ास, बिन कलम शाही लेख बणाईआ। अन्तिम लहिणा देणा दे हथ्थ पुरख अबिनाश, सरगुण निरगुण दिता समझाईआ। दीन दयाल पुरख अबिनाश वेखे खेल तमाश, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा कलयुग कूड़ी क्रिया उडे ख़ाक, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। आशा मनशा दा पूरा होवे भविख्त वाक्, वाक्य वेखे बेपरवाहीआ। जन भगतां मिलण दा कर इत्तफाक, जोड़ा जुड़े अगम्म अथाहीआ। जिस दा भेव समझे ना कोई किताब, शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी बेअन्त कहि कहि सिफ्त सालाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी साचा लेखा जाणे आप, परदा ओहला दो जहान श्री भगवान आप उठाईआ। सन्त सुहेला मरे ना कोई बेआब, आबेहयात हयाती विच्चों आप प्याईआ। मुख़ातब हो के जिन्हां करे ख़ताब, बिनां ख़ता तों ख़ता मुआफ़ कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। ब्यास कहे मैं जुग चौकड़ी रिहा मर्दा, मुर्दा होके मुरीद मुर्शद ध्यान लगाईआ। गुर अवतारां दा दर बणया रिहा बरदा, बन्दगी विच निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अरज़ां अरदासां रिहा करदा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चरण कँवल रिहा फड़दा, जल धारा रूप बदलाईआ। बिन रसना जेहवा रिहा पढ़दा, नाउँ सिफ्तां वाला गाईआ। साची करनी रिहा करदा, दिवस रैण सेव कमाईआ। भेव लभ्भा ना पुरख अकाल दे घर दा, सचखण्ड दुआर एकँकार मेल ना कोए मिलाईआ। जो आया सो रिहा डरदा, भय विच भउ जणाईआ। मैं हाढ़े रिहा कढ्ढदा, रो रो दिती दुहाईआ। किस वेले अबिनाशी करता सच दवारे सद्ददा, बिन हुक्मे हुक्म मनाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत रिहा लभ्भदा, जल थल हथ्थ कोए ना आईआ। धन्न भाग दिहाढ़ा होया अज्ज दा, ख़ुशी विच ख़ुशी दिती प्रगटाईआ। लहिणा देणा झगड़ा मुकया अलग दा, विछोड़ा जगत दए कटाईआ। जिस दा मेला दो जहान शब्दी धार सबब दा, जोती नूर करे रुशनाईआ। उह मालक ख़ालक प्रितपालक जलवा नूर हो के दगदा, तत वजूद नज़र कोए ना आईआ। लेखा मुका दे हकीकत हक दा, लाशरीक बेपरवाहीआ। संसा रोग गया शक दा, शिकवा दिता मिटाईआ। नाम भण्डारा देवे रस दा, रस्ता इक्को रिहा समझाईआ। जिस गृह मन्दिर सचखण्ड दुआर गुर अवतार पैगम्बर वसदा, प्रभ चरण कँवल ध्यान रखाईआ। ओथे होका इक्क सलोक अगम्मी जस दा, शास्त्र सिमरत ना कोए पढ़ाईआ। अबिनाशी करता दयानिध ठाकर स्वामी हो के जन भगतां पैज रखदा, रक्ख्या करे थाउँ थाँईंआ। परदा लाह के निज नेत्र अक्ख दा, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। सो खेल वखाए पुरख समरथ दा, महिमा
❋
❋
अकथ आप दृढ़ाईआ। भण्डारा खोल्ह आपणे हट्ट दा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल रिहा वरताईआ। स्वांग धर अगम्मे बाजीगर नट्ट दा, जगत स्वांगी रूप ना कोए वखाईआ। गुरमुखां नाम अनमुलड़े चोले रंग रंगदा, रंगत इक्को दए चढ़ाईआ। रस दे के निज आत्म अनन्द दा, परमानंद विच समाईआ। ब्यास किहा मैं जो कुछ सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रिहा मंगदा, मांगत हो के झोली डाहीआ। मेरा लेखा पूरा करे सफ़री हो के सफ़र पन्ध दा, पैंडा अगला दए मुकाईआ। एह खेल सूरे सरबंग दा, अल्पगां बेड़ा पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ब्यास कहे मेरी पूरी होई आसा तृष्ना, तृखा रहिण कोए ना पाईआ। मैं वेखे ब्रह्मा विष्न शिव कृष्ना, नाथ त्रैलोकी फेरीआं गए पाईआ। मेरा लेख प्रदेश संदेस विच किसे ना लिखणा, कलम शाही नेत्र रो के मारे धाईंआ। मैं जगत दवारे जलधार हो के नहीं विकणा, कीमत कुम्भ ना कोए रखाईआ। जगत नेत्रां नाल नहीं दिसणा, कोटन कोटि साध सन्त मेरे विच गए तारीआं लाईआ। मैं इक्को पुरख अकाल मन्नणा पितना, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस ने दो जहान शब्दी हुक्म नाल जितणा, वैरी दुश्मण नज़र कोए ना आईआ। जगत ख़ुआरी मन वासना गृह गृह पावे पिटणा, पटने वाला आपणा हुक्म गया समझाईआ। जिस दा खेल बुद्धी वाले ना किसे नजिठ्ठणा, जगत सियासत ना कोए चतुराईआ। सो साहिब सुल्तान हो मेहरवान गुरमुख साचे सन्त जनां पए साचा हितना, हितकारी हो के निरँकारी हो के जोत अधारी हो के आत्म परमात्म सुरती शब्दी मेला लए मिलाईआ। जिस दा खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवितना, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी हुक्म वरताईआ। जिस ने दीन दुनी सब नूं दस्सया मिथना, थिर रहिण कोए ना पाईआ। कोई ना जाणे कलयुग खेल कितना, सदी सदीवी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। ब्यास कहे मैं वेखां उह बस्ती, जित्थे बसतयां दी लोड़ रहे ना राईआ। तक्कां उह हस्ती, जिस ने हस्त कीट दिते बणाईआ। जिस नूं मालक कहिंदे अर्शी, फर्श उत्ते आपणा खेल वखाईआ। ग़रीब निमाणयां बण के दर्दी, दीनां अनाथां आपणी गोद उठाईआ। जिस दी तत वजूद चोले वाली समझे कोए ना वरदी, फरजी नज़र ना कोए टिकाईआ। कलयुग खेल वेखे अन्धेर गर्दी, गदागर हो के आपणा फेरा पाईआ। जिस कोलों सरगुण धार नित नवित डरदी, गुर अवतार पैगम्बर भाणे विच सईयदे सीस झुकाईआ। जिस दी मंज़ल बिन पौड़ी डण्डे गुरमुख आसा चढ़दी, अगला पैंडा पन्ध मुकाईआ। सो धार सच प्यार अंदर जगत सागर जाए तरदी, तारनहारा दया कमाईआ। वेख खेल अगम्मी हरि दी, ख़ुशी अंदर रुची दिती बणाईआ। ब्यास कहे मेरी प्रीती ओस नरायण नर दी, जिस नूं नार पुरख कहि के सारे गाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल जाणे चोटी जड़्ह दी, जल धार एकँकार गोबिन्द प्यार विच रखाईआ।
९ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ प्यारा सिँघ दे गृह पिण्ड फत्तूपुरा ज़िला कपूरथला
ब्यास कहे किरपा करे पुरख अबिनाशा, गोबिन्द धार दए वड्याईआ। गुरमुख रहे ना कोए निरासा, आसा मनसा सब दी पूर कराईआ। पुरख अकाल इक्क भरवासा, पारब्रह्म सच सरनाईआ। मानस जन्म होए रहरासा, चुरासी फाँसी गेड़ कटाईआ। सेवक बणाए दासी दासा, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी दया कमाईआ। जिन्हां गोबिन्द मन्नया आखा, आख़र प्रभ मिल के ख़ुशी बणाईआ। लेखा जाणे जोती जाता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सुरती शब्दी जोड़ के नाता, आत्म परमात्म गंढ्ढ रखाईआ। गृह मन्दिर वखा के साचा, सचखण्ड दुआर दए समझाईआ। लहिणा देणा मुकाए काया माटी जीउ पिण्ड काचा, पारब्रह्म ब्रह्म परदा दए उठाईआ। पूरब जन्म लहिणा देणा पूरा कर घाटा, नाम वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। आत्म सेज सुहञ्जणी कर खाटा, खटका अगला दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा वेख वखाईआ। ब्यास कहे गुरमुख होए ना कोए बेमुख, मुखीए दो जहान नज़री आईआ। आत्म परमात्म जिन्हां मिले सच्चा सुख, सति सतिवादी दया कमाईआ। पंच विकार अंदरों कढ्ढे कुट्ट, काया कुटीआ करे सफ़ाईआ। शब्दी धार पए फुट्ट, नाद अनादी नाद सुणाईआ। अमृत निजर धार देवे घुट, बूँद स्वांती इक्क चवाईआ। परदा ओहला रहे ना लुक, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। आवण जावण जन्म मरन लख चुरासी मेट के दु:ख, दर्द दुख भय भंजन आपणी गोद उठाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आत्म परमात्म हो के लए चुक्क, चार कुण्ट दहि दिशा झगड़ा दए मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला अगम्मी दस्स के तुक, तुरत आपणे रंग रंगाईआ। सच सुहञ्जणी मौले रुत, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जन भगत सुहेला धुर दा सुत, अबिनाशी अचुत होए सहाईआ। मात गर्भ आवे ना उलटा रुक्ख, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल होए सहाईआ। ब्यास कहे गुरमुख कोई ना मारे धाह, धौल धर्म दया दए गवाहीआ। जिन्हां मिल्या बेपरवाह, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। निरगुण नूरी जोत करे रुशना, जल्वागर डगमगाईआ। महबूब बण आप ख़ुदा, ख़ुदग़रज़ी दए कढाहीआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर होण ना देवे जुदा, जुज़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मन वासना पए ना कोई वबा, वफ़ात विच्चों बाहर रखाईआ। परमात्म
❋
❋
हो के कदे ना करे दग़ा, कूड़ा नाता ना कोए जुड़ाईआ। जन भगतां सदा वधे अग्गा, आगमन विच ख़ुशी वेखे लोकाईआ। पुरख अबिनाशी मेहरवान मेहर करे सदा, सद सद आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे खेल दी आपे जाणे वजह, वज़ाहत विच सके ना कोए समझाईआ।
९ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड ढिलवां ज़िला अमृतसर
ब्यास कहे मैं आस रखी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। चार जुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान खाणी बाणी गीता ज्ञान कथा कहाणी सुणदा रिहा सच्ची, गुर अवतार पैगम्बर निरगुण सरगुण धार दए समझाईआ। राह तक्कदा रिहा कवण वेला परम पुरख परमात्म वेखां आपणी अक्खीं, लोचन नैण इक्को इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, घर साचे लए मिलाईआ। ब्यास कहे मैं तक्कदा रिहा राह, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दस्सदे रहे निरगुण नूर ख़ुदा, जोती जाता शहिनशाहीआ। जिस दे नालों आत्म होई जुदा, लख चुरासी विच समाईआ। धुर दे नाम दी गाउँदे गए सदा, होका ढोला इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। ब्यास कहे मैं वेखां भगत, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जिन्हां अन्तर आत्म निरंतर इक्को शक्त, शखसीअत दए बदलाईआ। नाता तोड़ कूड़ कुड़यार जगत, भगवन विच मिल के भाग आपणा रहे बणाईआ। जिस धार दा समझया कोई ना अर्थ, कथा विच कथनी ना कोए समझाईआ। कर सक्या कोई ना परख, जगत बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर वाली दो जहान अर्श, फर्श आपणा हुक्म वरताईआ। प्रेमी प्यारयां उत्ते कर के तरस, प्रीतम हो के आपणा परदा दए उठाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी पूरब मेटे हरस, हवस अगली दए गवाईआ। लख चुरासी विच कोई ना पए तड़फ, जम की फाँसी दए कटाईआ। साहिब सतिगुर दीन दयाल देवे आपणा दरस, नूरी जोत करे रुशनाईआ। शब्द अनादी नाद अगम्मा पवे खड़क, तन्द सितार ना कोए हिलाईआ। लेखे लावे बूँद रक्त, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सुहञ्जणा होवे वक्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला लए मिलाईआ। ब्यास कहे मैं वेखां भगत सुहेला तरदा, जुग चौकड़ी अबिनाशी करता आप तराईआ। जो निरगुण हो के सरगुण सन्त सुहेला फड़दा, हरिजन आपणी गोद उठाईआ। परमात्म हो के आत्म वरदा, नार कन्त खेल खिलाईआ। ख़ाली भण्डारे भरदा, देवे नाम भण्डारा बेपरवाहीआ। साची मंज़ल चढ़दा, सच दवारा
❋
❋
इक्को इक्क समझाईआ। जित्थे दीप अगम्मा बलदा, सूरज चन्द दी लोड़ रहे ना राईआ। दस्म दवारी तों अग्गे जन भगतां आप खड़दा, जित्थे मंज़ल बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी हरिजन आपणे घर वसाईआ। ब्यास कहे परम पुरख दी आदि जुगादी रीत, जुग चौकड़ी चली आईआ। जन भगतां दस्स प्रीत, परम पुरख हो के आपणा परदा दए उठाईआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मसीत, काया काअबा दो दोआबा आपणा आप दए समझाईआ। बैठा रहे सदा अतीत, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के साचा गीत, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा दरस दए कराईआ। काया माटी कर के ठांडी सीत, अग्नी तत दए बुझाईआ। माण वड्याईआ बख्शे हस्त कीट, ऊँच नीच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। ब्यास कहे जिन्हां साहिब सतिगुर पूरे पाया दरस, दासी दास नज़री आईआ। जन्म जन्म दी मिटे हरस, हवस दो जहानां दए चुकाईआ। नाम भगती सिमरन पूजा पाठ दा उतारे कर्ज़, मकरूज़ लेखा दए मुकाईआ। करे खेल आप असचरज, जिस नूं जगत विद्या समझ सके ना राईआ। गुरमुखां भगतां नाल सदा वण्डे दर्द, दर्दीआं दु:ख आपणी झोली पाईआ। आत्म परमात्म मिलण दी मन्ने सदा अरज़, फ़र्ज़ आपणा तोड़ निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सिर हथ्थ रखे निरँकार, करनी दा करता आप अखवाइंदा। दर आयां देवे तार, तारनहार आप अखवाइंदा। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर सुणे सर्ब पुकार, बिना सरवण सोभा पाइंदा। भगत वछल बण गिरधार, गहर गम्भीर आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर एकँकार इक्को इक्क वखाइंदा। सतिगुर दरस दी जिन्हां लोड़, आसा पूरी दए कराईआ। रातीं सुत्यां दिने जागदयां देवे जोड़, सुरत सबद नाल मिलाईआ। साचे मन्दिर ला के पौड़, नाम डण्डा हथ्थ फड़ाईआ। सच प्रीती निभा के तोड़, टुटयां लए जुड़ाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। झगड़ा मुका के पंज चोर, आसा तृष्ना डेरा ढाहीआ। लेखा मुका के मोर तोर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी दर घर ठांडा इक्क वखाईआ। दर घर ठांडा वेखे हरिजन मीत, जिन्हां आपणी दया कमाइंदा। स्वामी हो के वसे अंदर चीत, ठगौरी जगत ना कोए बणाइंदा। लख चुरासी घट निवासी पुरख अबिनाशी परखणहारा नीत, जीव जंत साध सन्त हरिजन हरि हरि परदा आप चुकाइंदा। पिछला लेखा सब दा गया बीत, अगला लेखा समझ किसे ना आइंदा। बिन सतिगुर पूरे साची मंज़ल चढ़ाए ना कोए ठीक, ठीकर भन्न ना कोए वखाइंदा।
❋
❋
सतिगुर धाम सदा अनडीठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। कर किरपा मेहरवान हो के जिन्हां देवे हक प्रीत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर एकँकार काया मन्दिर अंदर इक्क वखाइंदा।
९ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ बीबी छिन्दो दे गृह पिण्ड लिटां
ब्यास कहे मैं वेखे जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अक्ख खुल्हाईआ। आउँदे जांदे रहे गुरू अवतार, निरगुण सरगुण रूप वटाईआ। नाम संदेसा दे के गए विच संसार, शब्दी ढोले सोहले राग अल्हाईआ। चार वरन अठारां बरन दस्सदे गए प्यार, आत्म परमात्म बोध अगाध कर पढ़ाईआ। सच प्रीती एको दस्सदे गए एकँकार, नर निरँकार सब दा पिता माईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी करदे गए चरण कँवल निमस्कार, सजदयां विच सीस झुकाईआ। कलम शाही शास्त्र सिमरत वेद पुराण बणदे गए लिखार, लिख्त भविख्त लोकमात दए गवाहीआ। नित नवित खेल करे अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कल कल्की लै अवतार, कूड़ कलेश मलेछ दए मिटाईआ। जिस नूं लभ्भदे जल थल महीअल साची धार, समुंद सागर नीर वहाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी आपे जाणे आपणी कार, करनी दा करता आप अख्वाईआ। दीन दुनी तों वसे बाहर, तन वजूद माटी ख़ाक समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणी खेल खिलाईआ। सति सतिवादी खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी आप कराइंदा। जिस नूं झुकदे गुरू अवतारा, पैगम्बरां चरणां विच टिकाइंदा। सदा वसे सचखण्ड सच्चे दवारा, दरगाह साची सोभा पाइंदा। निरगुण नूर कर उज्यारा, जोती जाता डगमगाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, हुक्मे अंदर सर्ब भवाइंदा। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग वरताउँदा रिहा बण वरतारा, भेव अभेदा आपणे विच छुपाइंदा। घट निवासी पुरख अबिनाशी इक्क इकल्ला एकँकारा, परवरदिगार सांझा यार हक हकीकत खोज खुजाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सति साची कार कमाइंदा। साची कार करे करतार, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जोत कर उज्यार, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पताल करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर पुचाईआ। सोई सुरती जन भगत सुहेले लए उठाल, गुर चेले जोड़ जुड़ाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, ऊँच नीच राउ रंक इक्को घर बहाईआ। शब्द विचोला
❋
❋
एथे ओथे दो जहानां बणा दलाल, सच वणजारा इक्को दए वखाईआ। आपे पुछणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद हो के वेख वखाईआ। तन माटी ख़ाकी सच वजूद हक महबूब मुहब्बत विच दस्से एका धर्मसाल, शिवदवाला मठ्ठ मसीत मन्दिर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस गृह वज्जे शब्द अगम्मी ताल, तन्द सितार नज़र कोए ना आईआ। सो लेखा जाणे दो जहान, श्री भगवान वड वड्याईआ। कलयुग अन्त हो प्रधान, शब्द अगम्मी देवे इक्क ज्ञान, निधान सृष्टी दृष्टी दए उठाईआ। सन्त सुहेले कर परवान, मेहरवान होवे मेहरवान, परदा ओहला काया चोला दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर दवारा इक्क दरसाईआ। दर दरबारा दस्स एका एक, एकँकार दए समझाईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर रख के गए टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक नाम रमाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सचखण्ड निवासी दो जहानां निरगुण सरगुण रिहा वेख, परदा ओहला रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां काया मन्दिर अंदर चढ़ के खोल्हे अगम्मा भेत, भेव अभेद आपणा दए जणाईआ। जिस नूं समझ ना सके चार वेद, शास्त्र सिमरत कूकण देण दुहाईआ। अक्खरां विच लिखदे गए लेख, काग़ज़ कलम शाही जोड़ जुड़ाईआ। बिन सतिगुर शब्द वसे साचे कोई ना देस, परदेसी बैठी जगत लोकाईआ। जिस दर ते कोटन कोटि झुकदे विष्न ब्रह्मा महेष, शंकर शरअ ना कोए वखाईआ। जिस दा मुच्छ दाढ़ी ना केस, मूंड मुंडाया रूप ना कोए धराईआ। जिस दा साचा सुत एका दस दस्मेश, गोबिन्द सूरा नज़री आईआ। उस दा नाम विशा विषयां विच्चों वशेष, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जिस दी महिमा कर ना सके कोई कतेब, कुतबख़ाने सार कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दीन दयाला कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे जगत जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। जागरत जोत जगे प्रभ एक, इक्क इकल्ला भेव खुल्हाईआ। सचखण्ड दवारा समझाए धुर दा सच्चा देस, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ दबाईआ। भगत सुहेले गुरू गुर चेले सन्त साजन सूफ़ी फ़कीर सच दवारे कर के पेश, पेशतर आपणा परदा दए उठाईआ। जिस दा भविख्तां विच लिख्तां विच लिख के गए लेख, वाक् दा वाकिफ़कार इक्को नज़री आईआ। साचे सन्तां करे हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटी कोट केती केत, चार कुण्ट जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत भज्जण वाहो दाहीआ। सो साहिब सतिगुर पुरख अकाला दीन दयाला सदा वसे जन भगतां देस, गुरमुखां अंदर वड़ के सच सिँघासण पुरख अबिनाशण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्म वरते आदि जुगादि, जुग चौकड़ी ना कोए उलटाईआ। जिस दी गुर
❋
❋
अवतार पैगम्बर दस्सदे गए याद, सोहले ढोले सिफ्तां वाले कलमे नग़म्यां विच गाईआ। बिना कन्न तों सुणाउँदे गए आवाज़, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। जिस दी सजदयां विच पढ़दे गए नमाज़, नमो नमो कर के सीस झुकाईआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बदल देवे समाज, हुक्म धुर दा आप सुणाईआ। जिस ने रचना रची आदि, सो वेखणहार जुगादि, मध आपणा हुक्म हुक्म विच बदलाईआ। सदी चौधवीं सुणनहारा फ़रयाद, पीर पैगम्बर जिस दी करन याद, सो देवणहारा दाद, वस्त अमोलक अमुल्ल आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर एकँकार इक्क इकल्ला सृष्ट महल्ला अनदृष्ट दए वखाईआ। ब्यास कहे मेरी आसा पुन्नी, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। परवरदिगार सांझे यार पुरख अकाल पुकार सुणी, सति सतिवादी मिल्या चाँईं चाँईंआ। भाग लगाया साचे मन्दिर धुर दे गृह अगम्मी कुल्ली, छप्पर छन्न नज़र किसे ना आईआ। जिस दी कीमत ग़नीमत विच अनमुल्ली, शाह पातशाह जगत सके ना कोए चुकाईआ। जन भगत नार विच संसार जुग चार जिस कदे ना भुल्ली, अभुल्ल आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन इक्को इक्क दरसाईआ। सच सिँघासण गुरमुख आत्म गृह, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस घर स्वामी ठाकर हो के बहे, निरगुण जोती जाता डगमगाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना होवे लय, मरन जन्म विच गेड़ ना कोए भवाईआ। आपणा भाणा आपे सहे, साहिब सतिगुर बेपरवाहीआ। शब्दी हुक्म गुरमुखां सच कहे, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द आप सुणाईआ। धन्न सुभाग जिस काया मन्दिर अंदर जगया चिराग़ पुरख अकाला दीन दयाला तिस दवारे वसे गृह, घट भीतर सोभा पाईआ। जिस दा भेव जाणे ना कोई शक्ती (शवै), जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच घराना श्री भगवाना इक्को इक्क सुहाईआ। सच घराना गुरमुख घर, काया माटी साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जित्थे वसे नरायण नर, नारी पुरख रूप नज़र कोए ना आईआ। दयाल हो के कृपाल हो के सुरती लए फड़, शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। साचे मन्दिर स्वामी अन्तरजामी हो के जाए चढ़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। अमृत वखाए आत्म परमात्म साचा सर, झिरना अगम्मी आप झिराईआ। निरगुण निरगुण लए वर, सरगुण वज्जे तत वधाईआ। सच दुआर एकँकार निरगुण धार आपे खड़, परदा ओहला दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित भगत भगवान खेल रिहा कर, करनी दा करता कुदरत दा मालक प्रितपालक ख़ालक आलस निंद्रा विच्चों सन्त सुहेला बाहर कढाहीआ।
❋
❋
९ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ गुरचरण सिँघ दे गृह पिण्ड पंडोरी ज़िला कपूरथला
ब्यास कहे मेरा लेखा वेद व्यास, वेदां तों पर्हे पढ़ाईआ। जित्थे बुद्धी करे ना कोए कयास, विद्या चल्ले ना कोए चतुराईआ। नज़र आवे ना किसे शाख़, शनाख़त जगत ना कोए कराईआ। ख़ोज करे ना माटी ख़ाक, ख़लक परदा ना कोए उठाईआ। मैं ओस दा होया दास, लख चुरासी दासी जिस दी नज़री आईआ। दो जहानां निरगुण सरगुण पावे रास, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल आपणी रचन रचाईआ। आत्म परमात्म सब नूं देवे दात, दाता दानी हो के आप वरताईआ। सदा सुहेला इक्क इकेला हो के वसे साथ, जुग चौकड़ी विछड़ कदे ना जाईआ। जिस दी महिमा गुर अवतार पैगम्बर भविख्तां विच गए आख, शब्द संदेसा नाम जणाईआ। तिस दा दर्शन तक्कां साख्यात, सख़ी सुल्तान बेपरवाह नज़री आईआ। जिस दी समझे कोए ना जात, मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सिफ्त कर ना सके कोई कलम दवात, काग़ज़ चले ना कोए चतुराईआ। जिस दी सजदयां विच पढ़न नमाज़, निमस्कार कर के सीस झुकाईआ। सो साहिब सुल्ताना हो मेहरवाना मेरा खोल्हे अंदरों राज़, परदा दए चुकाईआ। जुग चौकड़ी चलावणहारा जहाज़, नईआ नौका आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त वेखे खेल तमाश, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी खेल खिलाईआ। पंडत पांधा ला ना सके कोई हिसाब, गृह नछत्रां विच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। शास्त्र सिमरत रहे आख, आख़र एको सब दा पिता माईआ। सो कलयुग मेटे अन्धेरी रात, रैण अन्ध दए गवाईआ। आत्म परमात्म दस्से सब नूं गाथ, ढोला सोहला इक्को इक्क पढ़ाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार हो के वसे साथ, सगला संग दो जहान श्री भगवान आप निभाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को सिमरन पूजा पाठ, जोग अभ्यास तत साधन दए दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना दीन दुनी कायनात, कलमा नबी रसूलां आप समझाईआ। भगत भगवान दी बणे इक्क जमात, दूसर वण्ड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्क खुल्हाईआ। सच दवारा खोल्हे पुरख समरथ, कलयुग अन्त दया कमाईआ। जन भगत सुहेले गुरमुख गुरसिख हरिजन खोल्हे अन्तर अक्ख, निरंतर परदा दए उठाईआ। मन कामना कर के वस्स, मनसा आपणे नाल मिलाईआ। निजर धारा अमृत दे के रस, रस्ता अगला दए वखाईआ। कूड़ी क्रिया विकार हँकार कर के भठ्ठ, भाण्डा भरम दए भन्नाईआ। झगड़ा मुका के तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध तों परे करे पढ़ाईआ। शब्द सुणाए अगम्मी धुन अनाद अनहद, अनाहत आपणा भेव चुकाईआ। आत्म परमात्म सच दवारे कराए हज्ज, बिन काअब्यों महिराब आपणी आप वड्याईआ। जोती दीपक जन भगतां अंदर जाए जग, सूफ़ी सन्त फ़कीर डगमगाईआ। त्रैगुण माया
❋
❋
बुझाए अग्ग, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। हँस बणाए फड़ के कग, सोहँ हँसा जाप जपाईआ। लेखा जाणे जीव अल्पग, सरबग दाता बेपरवाहीआ। जुग जन्म दे विछड़े करमां अंदर रहिण ना देवे अलग, निहकर्मी हो के आपणा रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म मेलण दा शब्दी बण सबब, सुरती सति नाल जुड़ाईआ। इक्को दे के ब्रह्म मत, भेव दए खुल्हाईआ। हरिजन साचे सन्त मेल मिला के नाल सच, सच सुच संजम इक्क दृढ़ाईआ। भाग लग्गे काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित जिस दी महिमा सदा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ।
९ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ ज्ञान सिँघ दे गृह पिण्ड सुरख़पुर ज़िला कपूरथला
ब्यास कहे गुरमुख बेआस कोई ना रहिणा, नव नौ चार वज्जे वधाईआ। निज नेत्र लोचन दर्शन पाए अगम्मी नैणां, जगत अक्ख प्रतख मिले गोसाईंआ। सतिगुर शब्द जिस धुर दा मन्नया कहिणा, हुक्मे अंदर सीस निवाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी तिन्हां चुकाए पूरब लहिणा, लहिणेदार देणेदार हरि निरँकार इक्को इक्क अख्वाईआ। सृष्टी दृष्टी इष्टी अंदर भाणा सब ने सहिणा, चार वरन अठारां बरन सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म आप वरताईआ। ब्यास कहे जन भगतां रहे कोए ना बिप्पता, बिप्परीत ना कोए कमाईआ। जिन्हां दा लेखा पुरख अकाल लिखदा, लेखा लावे थाउँ थाँईंआ। सो रूप सति सरूप बणे धुर दे सिख दा, सिख्या गोबिन्द शब्द सच दृढ़ाईआ। झगड़ा मुक्के आवण जावण लख चुरासी नित दा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। इष्ट नज़री आए दृष्ट अंदर पुरख अकाल इक्क दा, एकँकार परवरदिगार सांझा यार जलवा नूर ख़ुदाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा बिन दीदयां दिसदा, गहर गम्भीर बेनज़ीर परदा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन मेला लए मिलाईआ। हरिजन मेला करे आप, प्रभ आपणी दया कमाइंदा। कोट जन्म दे मेट संताप, ताप तीनों डेरा ढाइंदा। जन्म कर्म दा लेखा कर मुआफ़, मुफ्त आपणा रंग चढ़ाइंदा। मनुआ रहिण ना देवे गुस्ताख़, शब्दी हुक्म नाल समझाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सांझा दस्स के जाप, जगजीवण दाता जगत जुगत आप समझाइंदा। शब्द अगम्मी सुणा नाद, धुन आत्मक राग अल्हाइंदा। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दूर कराइंदा। साचे मण्डल वखा रास निरगुण निरगुण गोपी काहन आपणा नाच नचाइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकार इक्क इकल्ला कर
❋
❋
निवास, सच सिँघासण शाहो शाबाश सोभा पाइंदा। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर निरंतर मंत्र आपणा इक्क समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी साची करनी कार कमाइंदा। ब्यास कहे गुरमुख सज्जण साचे उठ, लोकमात लै अंगड़ाईआ। सच दवारे झुक, बिन कदमां सीस झुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जावे तुठ, मेहरवान महबूब मेहर नज़र तकाईआ। किरपा करे अबिनाशी अचुत, चेतन जड़्ह आपणे लेखे पाईआ। अमृत जाम प्या घुट, निजर धारा दए वहाईआ। जोती नूर आवे फुट्ट, रवि ससि दी लोड़ रहे ना राईआ। मानस जन्म भाग ना जाए निखुट, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। श्री भगवान हरि सन्त सुहेला बणा के आपणा सुत, सच दवारा इक्क वखाईआ। जित्थे रहे ना ओहला लुक, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। आवण जावण पैंडा जाए मुक्क, मुकम्मल आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर एकँकार इक्क इकल्ला धुर दा महल्ला आप सुहाईआ। धुर महल्ल वेख अथाह, हरिजन सच ख़ुशी वखाईआ। जित्थे मिले इक्क मलाह, बेड़ा नईआ नौका आपणे कंध उठाईआ। धुर दा शब्द देवे सलाह, अक्खरीं वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जन्म जन्म दे बख्श गुनाह, ग़ुरबत अंदरों दए कढाहीआ। सच दृढ़ा के हरि का नाँ, नाउँ निरँकार दए समझाईआ। ग़रीब निमाणयां दे के साचा थाँ, सच दुआर दए टिकाईआ। धुर दरगाही बण के पिता माँ, पूत सपूते आपणी गोद उठाईआ। सदा सुहेला इक्क इकेला एकँकार देवे दो जहानां ठंडी छाँ, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित एथे ओथे दो जहान श्री भगवान हक अदालत करे सच न्याँ, हुक्म धुर दा आप समझाईआ।