पुस्तकालयभाग २०

१० मग्घर शहिनशाही सम्मत २ बीबी बंत कौर दे गृह पिण्ड दरीएवाल ज़िला कपूरथला

ब्यास कहे मेरा अमृत रूप जल नीर, पाणी कहे जगत लोकाईआ। चार जुग किसे ना दिती धीर, वहिणां विच भज्जा वाहो दाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल तक्कदा रिहा बेनज़ीर, बिन अक्खां अक्ख मिलाईआ। समझ आ ना सकी ओस दी तस्वीर, तसव्वर ना कोए कराईआ। कुछ आशा रखी कबीर, अन्तर ध्यान लगाईआ। गंगा कटे ज़ंजीर, शमशीर बेपरवाहीआ। बेनन्ती कीती अख़ीर, आख़र दिता दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त बदले तेरी तकदीर, तदबीर दिती दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र आप उठाईआ। ब्यास कहे मैं कदे ना होया बेआसा, कदीम तों कदम

❋

❋

ध्यान लगाईआ। गुर अवतार दे के गए भरवासा, यकीन इक्को इक्क जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आवे पुरख अबिनाशा, अबिनाशी अविनाशी आपणा वेस वटाईआ। दो जहान वेखे खेल तमाशा, करनी दा करता आपणा खेल खिलाईआ। तेरा पूरा करे घाटा, पूरब लहिणा झोली पाईआ। जन भगतां माण वड्याई दे विच दोआबा, सतलुज परदा दए उठाईआ। सच महिराब उपजा अगम्मा काअबा, नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क वरताईआ। आपणा हुक्म वरतावे इक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। जन भगत सुहेले सन्त बणाए धुर दे सिख, सिख्या सिक्खी इक्क दृढ़ाईआ। निहकर्मी हो के लेखा दए लिख, लिख्त भविख्त नाल वड्याईआ। सच प्रेम दी बख्श के सिक, सिख़र चोटी दए चढ़ाईआ। सद देवे दर्शन नित, नवित वेख वखाईआ। धुर दा मालक बण के पित, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। निरगुण धार खेल अनडिठ्ठ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप समझाईआ। ब्यास कहे मैं आसावंद, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। हुक्मे अंदर हो पाबन्द, भज्जां वाहो दाहीआ। ढोला गाउँदा रिहा छन्द, मैं तेरा तूं मेरा धुर दा माहीआ। मंगदा रिहा संग, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अबिनाशी करते देणा इक्क अनन्द, सुक्ख सागर तेरी बेपरवाहीआ। ख़ुशी कराउणा बन्द बन्द, बन्दगी आपणी इक्क दृढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चौकड़ी गई लँघ, कलयुग कूड़ी क्रिया अन्त दए दुहाईआ। भेव खुलाउणा पारब्रह्म ब्रह्म हँ, हम साजन हो के आपणा मेल मिलाईआ। शरअ रहे ना कोई द्वैती कंध, कूड़ कुटम्ब देणा मुकाईआ। आत्म नाता आपणे नाल गंढ्ढ, परमात्म हो के जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। साचा रंग दे अपार, अपरम्पर दर तेरे मंग मंगाईआ। साचा बख्श दीदार, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी बीते वारो वार, कलयुग अन्तिम गया आईआ। शास्त्र सिमरत गए हार, वेद पुराण देण दुहाईआ। खाणी बाणी रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ उच्ची करन पुकार, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। पुरख अबिनाशी किरपा धार, नर नरायण तेरी वड्याईआ। सन्त सुहेले लै उठाल, गुरमुख गोद उठाईआ। उठ वेख मुरीदां हाल, मुर्शद हो के दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सांझा मन्न सवाल, द्वैत भाव ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वस सदा नाल, नालश अंदरों दे मिटाईआ। ब्यास कहे मेरी आसा पूरी, प्रभ मिल्या बेपरवाहीआ। नाता छुट्टे दुनिया कूड़ी, सृष्टी संग तजाईआ। बुध ना रहे मूढ़्ही, चंचल मन ना कोए चतुराईआ। इक्को लै के चरण धूढ़ी, मस्तक टिक्का ख़ाक रमाईआ। रंग चढ़े अगम्मा गूढ़्ही, दो जहान उतर कदे ना जाईआ। मिले प्रकाश

❋

❋

साचा नूरी, नर नरायण करे रुशनाईआ। दर सोहवां हाज़र हजूरी, गृह ठांडे डेरा लाईआ। जुग जन्म दी लेखे पए मज़दूरी, घाल वेखे चाँईं चाँईंआ। मेरी मनसा आशा विच्चों होए पूरी, पूरन ब्रह्म दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा मेला मेल करे ज़रूरी, ज़रूरत पिछली वेख वखाईआ।

१० मग्घर शहिनशाही सम्मत २ जागीर सिँघ दे गृह बस्ती शिकार पुर ज़िला कपूरथला

सतलुज कहे मेरे अन्तर गोबिन्द रख्या चरण, हस्स के ख़ुशी मनाईआ। विच्चों रोया देवता वरुन, नैणां नीर वहाईआ। साची बख्श सरन, सतिगुरू तेरी सरनाईआ। बिन हथ्थां लग्गा फड़न, आपणी आस वधाईआ। प्रेम दा कर के प्रन, प्रीती नाल सीस झुकाईआ। तूं ही तूं ही लग्गा करन, धुर दा राग सुणाईआ। साचा ढोला लग्गा पढ़न, ख़ुशीआं गीत अल्हाईआ। बिन लत्तां बाहवां लग्गा तरन, आपणी ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए चुकाईआ। सतलुज कहे गोबिन्द पाया भार, सहिज नाल दबाईआ। याद आ गए जुग चार, वारता बिन अक्खां नज़री आईआ। जिन्हां विच लिख्या इज़हार, हुक्मी सिफ्त सालाहीआ। जिस वेले बीते नव नौ चार, चार यारी दए गवाहीआ। पंजां दा सिक्दार, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। वेखे जल थल धार, टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। दो जहानां वड सिक्दार, शाह सुल्ताना रूप वटाईआ। निरगुण नूर कर उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। लहिणा देणा वेख सर्ब संसार, जगत जहान खोज खुजाईआ। देवत सुर सुणे पुकार, बचया रहिण कोए ना पाईआ। परदा लाहे डूँग्घी गार, गहर गम्भीर दया कमाईआ। वरुन रो ना ज़ारो ज़ार, धीरज धीर आप धराईआ। जिस दा खेल वारो वार, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। सो स्वामी सिरजणहार, धुर दा मालक आप अख्वाईआ। सब दा लहिणा देणा देवे कर्ज़ उतार, बाकी हथ्थ ना कोए रखाईआ। पतित पापी लाए पार, पुनीत आपणे नाल कराईआ। कल कल्की लै अवतार, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। गोबिन्द शब्द कर उज्यार, शब्द गोबिन्द वड वड्याईआ। जिस नूं समझे ना कोए संसार, बेसमझ करे लोकाईआ। सो खेल करे अगम्म अपार, अलख अलखना आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जगत वहिण विच्चों जन भगत लए उभार, फड़ बाहों बाहर कढाहीआ। दुखियां दा बण दिलदार, दर्दीआं दर्द वण्डाईआ। मेल मिला के आपणी धार, धरना पत होए सहाईआ। एका मंज़ल देवे चाढ़, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। घर वखाए सच दवार, द्वारकावासी जित्थे सीस झुकाईआ। जगमग जोत जगे अपार,

❋

❋

नूरो नूर होए रुशनाईआ। बेआसां दा बेड़ा करे पार, ब्यास बैठा झोली डाहीआ। दोहां दा विचकार, लेखा गोबिन्द नाल रखाईआ। जिस दा लहिणा जाणे ना कोए आर पार, धार धार नाल बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। सतलुज कहे मैथों मंग मंग के गए लोधी, सजदा काअबे वल्ल कराईआ। हिस्सा पा गए सोढी, गोबिन्द हथ्थ वड्याईआ। झोलीआं डाहुदे गए जोगी, जिज्ञासू राह तकाईआ। रस माणदे गए भोगी, विषयां विच हल्काईआ। ठाकर माणदे गए मौजी, मजलसां विच वड्याईआ। महात्मा फिरदे गए बोधी, बुद्धी विच सफ़ाईआ। मेरी सोच किसे ना सोची, समझ रमज़ ना कोए मिलाईआ। तिन्न वेरां नहा के गया रविदास चमारा मोची, पाटे चीथड़ अंग छुहाईआ। कबीर तक्की धुर दी जोती, नैण मूंद अक्ख बदलाईआ। नामा बण के धुर दा गोती, जै देव गया समझाईआ। सैणी फुल्लां दी तोड़ के डोडी, मेरे विच दिती वहाईआ। गनका ने वासना कढ्ढी खोटी, चुली मुख विच चुआईआ। धन्ना लै के सुक्की रोटी, जल कटोरा वण्ड वण्डाईआ। सप्त ·षी विच धो के गए लंगोटी, लेखा पाहन उत्ते लिखाईआ। दुर्गा राख़शां दी सुट्ठ के बोटी, हिस्सा नावां गई जणाईआ। रामानंद दी रुढ़ गई लोटी, जो गुरू कबीर दा रिहा अख्वाईआ। अहिल्या दी रुढ़ गई धोती, अंचल हथ्थ किसे ना आईआ। भीलणी साढे नौ साल आयू गंवाई चोखी, ध्यान ध्यान विच बदलाईआ। बाल्मीक ढाई घंटे लिखी पोथी, कलम पुट्ठी कर चलाईआ। राम राम दी रमज़ सोची, पिच्छा लकशमन वल्ल कराईआ। रावण ने धरती नव्हां नाल नोची, नौ दिन बैठा डेरा लाईआ। कृष्न इकावन दिन वेखदा रिहा त्रिलोकी, बावन शब्दी धार मिलाईआ। बल भगती कीती बहुती, दिने लुक के झट लँघाईआ। वेद व्यासे दिती आहूती, हवन हरि का नाम समझाईआ। रिषीआं मिलदी रही भबूती, चित्रकुटी हथ्थ किसे ना आईआ। सतलुज कहे बिनां गोबिन्द मेरी किसे ना कीती मज़बूती, आर पार चरण ना कोए टिकाईआ। इक्क प्रेम प्यार वस्त दिती मुठ्ठी, उंगलां अंगूठे नाल दबाईआ। साचे जाम दी दिती ठूठी, प्याला कूड़ दिता भन्नाईआ। सति धर्म दी दिती बूटी, बूटा जगत विच लगाईआ। मेरी पिछली आसा झूठी, अग्गे नैण ल्या उठाईआ। उस ने घल्ल के शब्द दूती, सुनेहड़ा दिता पुचाईआ। जिस वेले पुरख अकाल भाग लगावे मेरे पोतीं, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। तेरी धारा वेखे सुत्ती, सुत्यां लए जगाईआ। सुहावे साची रुची, रचना दए वखाईआ। रमज़ ना रहे गुज्झी, परदा दए उठाईआ। जिस नूं समझे कोए ना बुद्धि, विद्या चले ना कोए चतुराईआ। कलयुग अन्तिम औध जाए पुग्गी, वेला वक्त दए गवाहीआ। सतलुज कहे मेरी स्वच्छ करनी बुद्धि, अक्ख देणी खुल्हाईआ। गोबिन्द किहा ब्यास नाल तेरी रमज़ गुज्झी, नाता अगला इक्क जुड़ाईआ। तुहाडे मध भगतां दी होवे झुग्गी, चौंह जुगी मिले वड्याईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडी आसा मनसा होण ना देवे बुढ्ढी, नव नौ जोबन विच रंगाईआ।

१० मग्घर शहिनशाही सम्मत २ प्यारा सिँघ दे गृह पिण्ड जांगला ज़िला कपूरथला

सतलुज कहे मेरी जाणे कोई ना सता, सत्तया नज़र किसे ना आईआ। मेरी धार दा नहीं किसे कोई पता, पत्तन बहि बहि फेरीआं गए पाईआ। निरगुण सरगुण कर के गए मता, सलाह मश्वरे विच ल्याईआ। तन माटी वजूद खा के गए भत्ता, जल पी के शुकर मनाईआ। मेरा दु:ख किसे ना सुणया रता, दर्दी दर्द ना कोए वण्डाईआ। सब कुछ वेख्या आपणी अक्खां, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। की लेखा चार जुग दा दस्सां, परदा ओहला मात उठाईआ। कुछ वार गाई भट्टां, ढोला बेपरवाहीआ। कुछ साफ़ कीता फट्टां, गुरमुखां रंग रंगाईआ। कुछ दाग़ धोया पट्टां, पाटल आपणा परदा पाईआ। मैं सच सच दस्सां, भेव अभेद खुल्हाईआ। ख़ुशीआं विच नच्चां, भज्जां वाहो दाहीआ। हो के हका बक्का, संदेसा दयां दृढ़ाईआ। शब्द धार मेरा गोबिन्द नाता पक्का, कच्चा तन्द ना कोए बंधाईआ। याद सत्थर कक्खां, यारड़ा सेज वड्याईआ। मेरे उत्ते नहा नहा गए लखां, बिन गोबिन्द चरण शांत ना कोए कराईआ। रिषीआं मुनीआं हथ्थां नाल सूर्या पाणी झट्टा, बूँद बूँद टपकाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल लाहा कोई ना खट्टा, साची खट्टी हथ्थ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दे चरण दवारे ढठ्ठा, ढहि के आपणा हाल सुणाईआ।

१० मग्घर शहिनशाही सम्मत २ फ़कीर सिँघ दे गृह पिण्ड मजीद पुरा ज़िला कपूरथला

नीर कहे मैं तक्कया निराकार, निरवैर नज़री आईआ। सति नाल करे प्यार, धर्म दया आप कमाईआ। भरम भेव रिहा निवार, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सच नाम कर जैकार, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। भगत वछल हो गिरधार, हरिजन मेले थाउँ थाँईंआ। जन्म जन्म दा रोग निवार, कर्म कर्म दा गेड़ कटाईआ। जन्म मरन दी पैज संवार, आवण जावण पन्ध चुकाईआ। साचा दस्स धर्म दवार, घर ठांडा इक्क वखाईआ। जिस मंज़ल वसे आप निरँकार, जोती जाता सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन निमस्कार, सजदयां विच सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

❋

❋

कर, धुर दा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। नीर कहे मैं तक्कया उह निरँजण, जो घट घट रिहा समाईआ। चरण धूढ़ कराए मज्जन, दुरमति मैल धवाईआ। काया माटी गढ़्ह बणा के कंचन, सोहणा पारस रंग रंगाईआ। नेत्र नाम पाए अंजण, अन्ध अज्ञान मिटाईआ। दाता बण के दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। दो जहानां हो के सज्जण, हरिजन साचे जोड़ जुड़ाईआ। लख चुरासी विच्चों आया कढ्ढण, जम की फाँसी रिहा तुड़ाईआ। सच प्रीती पा के बन्धन, बन्दना इक्क रिहा समझाईआ। निज आत्म दे अनन्दन, अनन्द आपणा रिहा वखाईआ। शब्द डोरी पा के तन्दन, तन्द सितार आप हिलाईआ। अंगीकार हो के लाए आपणे अंगण, अकल कलधारी आपणी खेल खिलाईआ। जन भगत दवारा आए मंगण, मांगत हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। नीर कहे मैं वेख्या निराकार, निर्धन सरधन खेल खिलाईआ। लेखा जाणे तत शरीर आकार, काया गढ़्ह बंक सुहाईआ। साचा खोल्ह इक्क दवार, दर दरवाज़ा परदा लाहीआ। महल अटल सुहा मुनार, हुजरा हक दए वड्याईआ। निरगुण नूर कर उज्यार, अन्ध अन्धेरा रिहा मुकाईआ। शब्दी शब्द दस्स प्यार, सुरती सति विच समाईआ। मंज़ल कट कूड़ दुष्वार, ठांडा घर रिहा वखाईआ। जिस घर बैठा एकँकार, इक्क इकल्ला सोभा पाईआ। भगतां बण के मीत मुरार, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। अमृत जल प्या के ठंडा ठार, कलयुग अग्नी तत बुझाईआ। नीर कहे जिवें मेरी सतह सदा हमवार, एसे तरह जन भगतां इक्को देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल करनेहार, करनी दा करता आपणी कार कमाईआ।

१० मग्घर शहिनशाही सम्मत २ दर्शन सिँघ दे गृह पिण्ड नूरपुर ज़िला कपूरथला

नीर कहे मेरा आदि जुगादी इक्को मित्र, अबिनाशी करता नज़री आईआ। जिस दा अजब निराला चलित्र, चित्र समझ सके कोए ना राईआ। मिट्टी गार विच्चों मैनूं कर पवित्र, पतित दिता तराईआ। रस धार विच्चों आया नितर, सरूप सति बणाईआ। इक्क विछोड़े दा फ़िकर, फ़िकरा एसे दा ढोला गाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां अमृत रूप बणा के मेरा कीता जिकर, आबे हयात नाउँ धराईआ। मैं कदे ना होवां भिट्टड़, जूठ झूठ करां सफ़ाईआ। बिन मेरी धार कलम शाही सके ना कोए लिखण, लेखा जगत ना कोए बणाईआ। सृष्टी सारी दिसे मिथ्थन, मेरा नीर नष्ट ना कोए कराईआ। महा परलो हो के सब नूं आवां जितण, धरनी ख़ाक करां सफ़ाईआ। जुग चौकड़ी खेल आवां नजिठ्ठण, प्रभ चरण धो ख़ुशी मनाईआ।

❋

❋

जन भगतां अंदर आवां विकण, गुरमुखां कीमत नाम रखाईआ। साची धार हो के आवां दिसण, सुहञ्जणा रूप बणाईआ। कुछ लेखा लिख्या काहन कृष्न, आपणा आप छुपाईआ। पहला हिस्सा पाया ब्रह्मा विष्न, शंकर चुलीआं गंढ्ढ रखाईआ। जगत खेल बाज़ीगर तिलकण, तिल धार समझ कोए ना पाईआ। बिन मेरे दो जहान विलकण, कूक कूक देण दुहाईआ। ख़ाली भण्डारे सारे दिसण, रसीआ रस ना कोए चखाईआ। गोबिन्द मेरा पाया हिस्सन, सतलुज आपणा चरण छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दए बणाईआ। नीर कहे मेरा कोए ना जाणे रूप, रंग समझ किसे ना आईआ। मेरा मालक इक्को भूप, भूपत बेपरवाहीआ। जिस दा हुक्म चार कूट, दहि दिशा डंक वजाईआ। सो कलयुग अन्तिम मेटे जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। मन वासना करे कूच, कूचा गली करे सफ़ाईआ। द्वैती रहिण ना देवे दूज, दूआ एका एका रंग वखाईआ। भेव खुल्हाए गूझ, जन भगतां परदा ओहला आप उठाईआ। निर्मल करे बुध, शब्दी धार नाल समझाईआ। दो जहानां कारज करे सुध्ध, वदी सुदी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कलयुग अन्त साचे शब्द अस्व बहे कुद्द, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। हुक्मे अंदर हुक्म दा करे युद्ध, युधिष्टर कृष्न ना कोए लड़ाईआ। नीर कहे कुछ वड्याई देवे मुझ, मुजरा दीन दुनी वखाईआ। चार कुण्ट बूटा जावे सुक्क, हरयावल रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां बख्श के इक्को तुक, सोहँ ढोला दए समझाईआ। उजल कर के मुख, मुख अन्तर करे पढ़ाईआ। जन्म कर्म दा मेट के दु:ख, चुरासी गेड़ा दए चुकाईआ। घर स्वामी उपजावे सुख, सांतक सति सति कराईआ। सन्त सुहेले गोदी चुक्क, घर सुहञ्जणे दए टिकाईआ। नीर कहे मेरे पीर दी मौले रुत्त, पीरां दा पीर आपणी खेल खिलाईआ। मैं ओसे दा धुर दा सुत, सुत्तयां लए जगाईआ। लहिणा देणा देवे कुछ, जो कशू बाल्मीक गया दृढ़ाईआ। जिस ने आपणी पुट्ट के इक्क मुच्छ, मुश्किल कलयुग दिती वखाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर आवे भुक्ख, भुक्ख्यां सके ना कोए रजाईआ। वक्त सुहञ्जणा आवे ढुक्क, बीस बीसा दए गवाहीआ। सति धर्म दा नाता जावे टुट्ट, प्रेम प्यार ना कोए रखाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ पवे फुट्ट, भाईआं नाल भाई करन लड़ाईआ। साचा जाम ना मिले घुट, अमृत हथ्थ किसे ना आईआ। बिन हरि नामे ख़ाली होवण बुत्त, बुत्तख़ाने देण दुहाईआ। नीर कहे ओस वेले मेरा मालक होवे ख़ुश, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जन भगतां लए पुछ, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। परदा रहिण ना देवे लुक, लुकयां लए उठाईआ। जगत विकारा अंदरों कढ्ढे कुट्ट, काया कुटीआं करे सफ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ दस्स के साची तुक, तुरत आपणा नाम पढ़ाईआ। अग्गे आवण जावण लख चुरासी गेड़ गुरमुखां जाए मुक, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। नीर कहे मैं अमृत बण के घुट, घुट्ट गलवकड़ी

❋

❋

भगतां नाल पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारे देवे सच सुच, आपणा नाम समझाईआ।

१० मग्घर शहिनशाही सम्मत २ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड हरनाम पुर ज़िला कपूरथला

ब्यास कहे किरपा करे पुरख बिधाता, सो पुरख निरँजण आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कलयुग मेटे कूड़ अन्धेरी राता, हरि पुरख निरँजण शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। शब्द अगम्मी सुणावे गाथा, एकँकारा इक्को करे पढ़ाईआ। लख चुरासी जोती होए जाता, आदि निरँजण नूर रुशनाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा खुल्हाए साख्याता, अबिनाशी करता परदा ओहला दए उठाईआ। नाम भण्डारा देवे अगम्मी दाता, श्री भगवान हो मेहरवान नाम अमोलक आप वरताईआ। रंग रंगाए अगम्मड़ा साचा, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दवारे सचखण्ड निवासी वेखे हक तमाशा, लाशरीक भेव आपणा आपे दए जणाईआ। थिर घर शब्दी धार गाए गाथा, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दासी दासा, सच दवारे सेवक सेवक नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बर जोड़न हाथा, डण्डावत बन्दना विच सीस झुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मन्ने आखा, सिर सर सके ना कोए उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण झल्ले कोई ना ताबा, ताबेदारी सारे रहे कमाईआ। लोक परलोक दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश होए लाजवाबा, सच फ़रमान ना कोए दृढ़ाईआ। नेत्र नैणां नीर वहाए सत सरोवर आबा, समुंद सागर रहे कुरलाईआ। दरोही फिरी मक्का काअबा, मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ्ठ धीर ना कोए धराईआ। रूह बुत्त नज़र ना आए कोई पाका, पतित पावन भेव ना कोए खुल्हाईआ। बुद्धी समझे सच ना कोई धुर दा आका, अकल विद्या चले ना कोए चतुराईआ। चार वरन अठारां बरन अंदर मन्दिर खुल्ल्हया किसे ना ताका, तकदीर तकसीर ना कोए बदलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सुणया किसे ना साका, जगत विद्या विच फसी लोकाईआ। सच दवारा धाम न्यारा लभ्भा किसे ना हाटा, धर्म वणजारा वणज ना कोए कराईआ। दीन दुनी चार कुण्ट दहि दिशा चीथड़ दिसे पाटा, ओढन सीस नाम ना कोए टिकाईआ। कूड़ी करनी प्या घाटा, निहकर्मी मेल ना कोए मिलाईआ। आत्म सेजा सोया कोई ना खाटा, सुहञ्जणा दर ना कोए वड्याईआ। निरगुण नूर मिल्या किसे ना लाटा, ललाट होई ना किसे रुशनाईआ। अमृत जाम हथ्थ ना आया बाटा, निजर रस झिरना ना कोए झिराईआ। जन्म मरन मंज़ल मंज़ल अगली चुक्की ना वाटा, पाँधी पन्ध ना कोए मुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल समरथ स्वामी जुड़या किसे ना नाता,

❋

❋

नातवां दिसी ख़लक ख़ुदाईआ। सदी चौधवीं ख़ालक ख़लक मख़लूक बणे कोई ना राखा, सहायता विच नाम अनायत ना कोए कराईआ। करे खेल अलखना अलाखा, शाह पातशाह शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जिस दा धुर दा हुक्म अगम्मी शब्द किसे ना वाचा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गा गा सीस निवाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी गहर गम्भीर बेनज़ीर कलयुग अन्तिम होवे साख्याता, साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान आपणा नूर कर रुशनाईआ। जन भगतां सूफ़ी सन्त फ़कीरां देवे आबेहयाता, हयाती विचों हयाती दए बदलाईआ। जिस दा लेखा लिखे ना कोए किताबा, कुतबखाने रौवण मारन धाहीआ। सो मेल मिलाए दो दो आबा, आबरू सब दी रिहा समझाईआ। जिस नूं मसलयां विच असल गाउँदे हक जनाबा, वसल देवे यार ख़ुदाईआ। अनरस अनडिठ्ठ अनदृष्ट बख्शे अगम्म स्वादा, रसना जेहवा बत्ती दन्द लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। ब्यास कहे मैं वेखी अगम्मी बस्ती, जित्थे छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल तक्की हस्ती, हस्त कीटां दए वड्याईआ। नाम ख़ुमारी दे के मस्ती, मस्त दीवाने दए बणाईआ। मालक हो के धुर दा अर्शी, फ़र्शी आपणा परदा लाहीआ। जन भगतां जुग जन्म दी खोल्ह के वेखे अर्ज़ी, बिनां वरक्यों वरका आप उलटाईआ। धार जाणे कलयुग कलू कल दी, कल कल्की हो सहाईआ। खेल वेखे जल थल दी, महीअल आपणी धार प्रगटाईआ। हुक्मे अंदर हुक्म ना करे जलदी, भाणे नाल राणा हुक्म सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल खेल करे अछल अछल्ल दी, वल छल आपणी कार कमाईआ। जन भगतां माण वड्याई बख्श निहचल धाम अटल दी, महल्ल इक्को दए सुहाईआ। जित्थे आत्म परमात्म परमात्म आत्म विच रलदी, वजूद सबूत ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे आपणे सवाल हल्ल दी, हालत जहालत कूड़ी क्रिया दीन दुनी दए बदलाईआ।

११ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ बीबी प्यार कौर दे गृह पिण्ड ढुड्डीआं ज़िला कपूरथला

ब्यास कहे बेआसा कीता कलयुग कल्ला, धीरज धीर ना कोए धराईआ। झगड़ा प्या प्रभ तेरा नाम वाहिगुरू अल्ला, अलैहदगी सके ना कोए मिटाईआ। निरगुण धार जोती शब्द फड़ाए कोए ना पल्ला, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा धरनी धरत धवल ख़ाली दिसे महल्ला, नाम भण्डार हरि करतार दीन दुनी ना कोए वरताईआ। मन वासना जीव जंत होया झल्ला, साध सन्त करन लड़ाईआ। सच दुआर एकँकार तेरा घर दिसे ना किसे इकल्ला, मन्दिर

❋

❋

मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ वण्डां जगत वखाईआ। काया माटी साढे तिन्न हथ्थ अमृत रूप दिसे कोई ना फला, विख़ विकार गढ़्ह हँकार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी तेरी ओट तकाईआ। ब्यास कहे बेआसा होई दीन दुनी, कलयुग अन्त रही कुरलाईआ। सच पुकार किसे ना सुणी, गुर अवतार पैगम्बर पल्लू गए छुडाईआ। आत्मक उपजे ना अगम्मी धुनी, अनहद नादी राग ना कोए सुणाईआ। सन्त सुहेला मिले कोए ना गुणी, जो अवगुण कूड़े बाहर दए कढाहीआ। माया ममता सब दी चोटी गई मुन्नी, सीस जगदीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। भाग लग्गा दिसे ना काया खेड़ा कुल्ली, काया काअबा ना कोए रुशनाईआ। तेरा ढोला गीत गाउँदे रसना जेहवा बत्ती दन्द बुल्लीं, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। साचे तोल आत्म दिसे कोए ना तुली, मन मति बुध नाता जगत रखाईआ। सच प्रीती धुर दी नीती अंदर घोली घोल कोए ना घुली, धायल वेखी जगत लोकाईआ। अमृत धार निजर रस बूँद स्वांती सब दी डुल्ल्ही, रसीआ रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेहर नज़र नाल तराईआ। ब्यास कहे दीन दुनी रही कुरला, चार वरन अठारां बरन मारन धाईंआ। सिध्धा मिले ना कोए मलाह, बिन सतिगुर शब्द पार ना कोए लँघाईआ। जगत अन्धेरा औझड़ होया राह, रहिबर हक महबूब मुहब्बत विच ना कोए समाईआ। निरगुण हो के सरगुण पकड़े कोई ना बांह, सगला साथ पुरख अबिनाश सदी चौधवीं तोड़ ना कोए निभाईआ। काया मन्दिर अंदर साढे तिन्न हथ्थ जीवां जंतां तेरा भुल्लया नाँ, नाउँ निरँकार एकँकार आपणे घर ना कोए वसाईआ। बिन तेरी किरपा गहर गम्भीर बेनज़ीर अन्तिम देवे कोए ना ठंडी छाँ, समरथ सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर भविख्तां विच लिख्तां विच इष्टां विच गए दृढ़ा, सृष्टी दा मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त निरगुण निरवैर निराकार निरँकार प्रगट होवे आप ख़ुदा, ख़ुद मालक सालस दो जहानां नज़री आईआ। भगत सुहेले सूफ़ी सन्त फ़कीर गुरमुख सज्जण रहिण ना देवे जुदा, लख चुरासी विच्चों आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सति धर्म दा मार्ग दस्से सिध्धा, डण्डावत बन्दना नमस्ते सजदा इक्को दए समझाईआ। आपणे मिलण दी निरगुण सरगुण दस्से बिधा, बदन वजूद तन माटी ख़ाक सच सबूत आप समझाईआ। जन भगतां बण के धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर पारब्रह्म प्रभ आपणी गोद उठाईआ। खेले खेल वड्डउँ वड्डा निक्कयों निक्का, जोती जाता पुरख बिधाता अनडिठ्ठ अनदृष्ट जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिन्हां दा लहिणा देणा पूरब लेख धुरदरगाहों लिखा, सो सन्त सुहेला गुरू गुर चेला आपणे रंग रंगाईआ। पूरी करे इच्छा, आसा मनसा धुर दी वेख वखाईआ। भगत

❋

❋

वछल गिरधार बण के एथे ओथे दो जहानां करे रच्छा, रच्छक हो के पुश्त पनाह आपणा हथ्थ रखाईआ। नाम भण्डार एकँकार कर प्यार वस्त अमोलक पावे भिच्छा, भिक्खक भिच्छक भुक्खा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवाद आपणा हुक्म समझाईआ। ब्यास कहे बेआसी होई कायनात, धुर दा संगी संग ना कोए बणाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी रात, सति धर्म बैठा मुख छुपाईआ। झगड़ा प्या दीन मज़्हब ज़ात पात, ऊँच नीच राउ रंक करे लड़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो भविख्तां विच गए आख, सच संदेसा धुर नरेशा इक्क सुणाईआ। सो वेला वक्त भविख्तां वाला ख़ास, ख़ालस हो के पुरख अबिनाशी वेख वखाईआ। चार वरन अठारां बरन माया ममता मोह विकार कूड़ी पैंदी रास, रस्ता राह बेपरवाह ना कोए वखाईआ। साची वस्त बिना हस्त वस्त नाम दिसे किसे ना पास, पासा दीन दुनी गई बदलाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार चलाए आपणा हाट, जूठ झूठ जगत वणज वणजारा रिहा कराईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। जन भगतां दर्शन होवे साख्यात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे मंग मंगाईआ। ब्यास कहे दरोही फिरी सृष्ट सबाई ख़लक, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। तेरा नूर नज़र ना आवे किसे उपर फ़लक, धरनी ख़ाक ना कोए वड्याईआ। इलम आलम पढ़ पढ़ थक्के ये अलिफ़, हरफां वाली वण्ड वण्डाईआ। तेरे नाल सिध्धा दिसे ना किसे तुअल्लक, नाता कूड़ ना कोए तुड़ाईआ। जलवा नूर ना दिसे झलक, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। निवास वेखे ना पिच्छे पलक, ओहले बैठा बेपरवाहीआ। बिरहु विछोड़े अंदर वज्जे कोई ना किलक, वैरागी रूप ना कोए बणाईआ। मन वासना करे इल्लत, सांतक सति ना कोए वरताईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्त तेरे अग्गे सारे करदे मिन्नत, गुर अवतार पैगम्बर सारे बैठे सीस निवाईआ। अन्त अख़ीर साडी रही कोई ना हिम्मत, ताकत सके ना कोए अज़माईआ। जगत ख़ुआरी वेख ज़िल्लत, चार वरन अठारां बरन धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुण्ट दहि दिशा तेरी धार दी इक्को सिम्मत, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वण्ड ना कोए वण्डाईआ।

११ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ बीबी प्यारो दे गृह पिण्ड ढुड्डीआं ज़िला कपूरथला

ब्यास कहे मैं वेखां जगत जहान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। सच धर्म दिसे ना कोए निशान, कूड़ कुड़यारा डंक

❋

❋

वज्जे थाउँ थाँईंआ। माया ममता होई प्रधान, नाम निधान ना कोए वड्याईआ। जगत विद्या वाला ज्ञान, हकीकत हक ना कोए समझाईआ। ढोले गाउँदे नाल ज़बान, मन ज़िबह ना कोए कराईआ। झगड़ा प्या हिन्दू मुस्लिमान, मसला हक ना कोए सुणाईआ। साबत रिहा ना किसे ईमान, धर्म धुरा ना कोए बणाईआ। ममता वधी पीण खाण, तृष्ना तृप्त ना कोए जणाईआ। बुद्धिवान मूर्ख मुग्ध होए अंजाण, हरस हवस विच लड़ाईआ। भेव खुल्ल्हे ना अञ्जील कुरान, वेद पुराण सार कोए ना आईआ। चार कुण्ट शरअ फिरे शैतान, शरीअत आपणा नाच नचाईआ। जूठ झूठ हो प्रधान, हुक्म आपणा इक्क सुणाईआ। साचा राह दिसे ना किसे नौजवान, बिरध बाल ना कोए समझाईआ। जगत विकार दिसे तुफ़ान, रुढ़दी जाए लोकाईआ। ब्यास कहे मैं होया हैरान, हैरानी मेरे अंदर आईआ। गुर अवतार पैगम्बर छड्ड गए आपणी कमान, दर दरबान हो के बैठे सीस निवाईआ। मंगां मंगण अग्गे श्री भगवान, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मेहर कर मर्द मर्दान, मदद तेरी नज़री आईआ। जीव जंत सर्ब कुरलाण, सदी चौधवीं दए गवाहीआ। साडा भविख्त लिख्या कर परवान, परवाना आपणा नाम फड़ाईआ। पूरा कर ब्यान, झगड़ा चुक्के लोकाईआ। निरगुण हो के देवें फ़रमान, आप आपणी दया कमाईआ। तेरा खेल कोई समझ ना सके अंञाण, बुद्धी भेव ना कोए पाईआ। कर किरपा हो आप मेहरवान, महबूब मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां कर पहिचाण, गुरमुख रंग रंगाईआ। ब्यास कहे मेरे नैण शरमाण, नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन लहिणा देणा लेख ना कोए मुकाईआ।

११ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ ज्ञान सिँघ दे गृह पिण्ड ढुड्डीआं ज़िला कपूरथला

ब्यास कहे बिरथा दिसी मणकयां माला तसबी, जटा जूट रहे कुरलाईआ। नेत्र रोवण नहावण धोवण वाले कसबी, कसबा काया घर ना कोए वसाईआ। विद्या लभ्भ ना सकी हिन्दी उर्दू फारसी अरबी, परदा मात ना कोए उठाईआ। जुग चौकड़ी प्रभू तेरा नाम सुणदा रिहा फ़र्ज़ी, अनगिणत गए सुणाईआ। तेरे दर पाउँदे गए सारे अर्ज़ी, बेनन्तीआं विच सुणाईआ। तूं साहिब सुल्तान करदा रिहों आपणी मर्ज़ी, मुरीद गुर अवतार पैगम्बर जगत बणाईआ। खेल खेलदा रिहों आपणे घर दी, घराने ब्रह्मण्ड खण्ड वण्ड वण्डाईआ। कलयुग अन्त कर हमदर्दी, दर्द दीनां नाल वण्डाईआ। कलयुग वेख कला चढ़दी, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। तेरा गीत प्रेम वासना कोए ना पढ़दी, जगत ख़ाहिश रही गाईआ। तेरी खेल नरायण नर दी, हरि

❋

❋

निरँकार सच्चे शहिनशाहीआ। जन भगतां साचे सन्तां तृष्ना मेट जगत प्यास जल दी, अमृत आपणा जाम प्याईआ। कूड़ी धार मिटे थल दी, अस्गाह पैंडा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ब्यास कहे मैं वेखे जगत वैरागी, मोह विछोड़े विच नीर वहाईआ। तेरे नालों हो के बाग़ी, बाग़बान जगत रहे अख्वाईआ। अंदरों हो के दाग़ी, बाहरों करन सफ़ाईआ। सच सुणी ना किसे आवाज़ी, सोई सुरत ना कोए उठाईआ। समझ आए ना किसे माज़ी, हाल हाल कर के रहे कुरलाईआ। साचा लभ्भे ना कोए नमाज़ी, सजदा सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। रसना जेहवा दे बणे पाठी, अन्तर रंग ना कोए रंगाईआ। नहावण तीर्थ ताटी, सरोवर फेरे पाईआ। मन्दिर चढ़े कोई ना घाटी, पैंडा कूड़ ना कोए मुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। चार वरनां पट्टी दस्से ना कोए इक्क जमाती, अक्खर वक्खर ना कोए दृढ़ाईआ। तेरे नाम दी सुणाए कोए ना साखी, साख्यात दरस ना कोए कराईआ। जेहड़े गुर अवतार पैगम्बर तेरी मन्नदे गए आखी, उन्हां नूं मन्न के आपणा झट लँघाईआ। जगत वड्याई किसे दी दीवाली किसे दी वसाखी, तेरी रमज़ किसे ना भाखी, जिस दी रुतड़ी ना कोए बदलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तन हंढा के गए माटी ख़ाकी, पंज तत नाता जगत जुड़ाईआ। तेरे नाम दी गाथा दस्स के गए साची, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी दए गवाहीआ। जगत खेल दस्स के काची, काची गगरीआ फोल वखाईआ। सुनेहड़ा दे के तेरा तेरे नाम दी पाती, पत्रयां वाला पतन गए बणाईआ। तेरी ओट रख पुरख अबिनाशी, नाश आपणा शरीर कराईआ। तूं साहिब सुल्तान सचखण्ड निवासी, दरगाह साची सोभा पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त परम पुरख परमात्म पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पूरी कर आसी, निरासी धार रहे ना राईआ। ब्यास कहे तूं सब दा कमलापाती, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम मेट वाटी, पैंडा पन्ध देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव दो जहान तेरी मोड़ सके कोई ना आखी, अक्खीआं तों परे आखर आपणा हुक्म सुणाईआ।

११ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ सुरजीत कौर दे गृह पिण्ड गोसल ज़िला कपूरथला

ब्यास कहे मैं जुग चौकड़ी वेखे लँघदे, नित नित आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार तक्के मंगदे, पैगम्बर झोलीआं डाहीआ। भगत सन्त वेखे काया माटी रंगदे, नाम भबूती ख़ाक रमाईआ। इष्ट देव स्वामी वेखे मन्नदे, जोगी जती ध्यान

❋

❋

लगाईआ। गढ़्ह हँकारी वेखे भन्नदे, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। प्रकाश तक्के अगम्मी चन्न दे, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। संसे वेखे ख़ुशी ग़म दे, राज राजानां खोज खुजाईआ। भण्डारे वेखे अतोट अतुट धन दे, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला परदा दे चुकाईआ। ब्यास कहे जुग चौकड़ी गए बीत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रहिण कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव चला के गए तेरी रीत, लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी तेरी वण्ड वण्डाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे गा गा गए गीत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी नाउँ प्रगटाईआ। सचखण्ड दवारा एकँकारा तेरा धाम दस्स के गए अतीत, त्रैभवण धनी तेरा भेव खुल्हाईआ। काया माटी तन वजूद कर के गए ठांडा सीत, अमृत बूँद मेघ स्वांती धुर दी इक्क चुआईआ। मुरदे मुरीद मुर्शद कर के गए सुरजीत, जीवण जीवण विच्चों बदलाईआ। झगड़ा मुका के गए हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। सति धर्म दा मार्ग दस्स के गए मन्दिर मसीत, शिवदवाले मठ्ठ गुरुदुआर वण्ड वण्डाईआ। जुग चौकड़ी जगत काल गए बीत, बीती कथा कहाणी सारे रहे गाईआ। अगला भेव दस्से कोए ना ठीक, ठाकर स्वामी मन्न के तैनूं सीस रहे झुकाईआ। कलमयां वाली पढ़न हदीस, हज़रतां सईयदे कर के ख़ुशी बणाईआ। अगला वेला वक्त समझे ना कोए करीब, बेनसीब दिसे लोकाईआ। तेरा खेल निराला अजब अजीब, परदा ओहला सके ना कोए उठाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग किस बिध देवें तरतीब, तरीका आपणा दे समझाईआ। भगत सुहेले उठावें ग़रीब, कोझे कमले अंग लगाईआ। दर्शन देवें साचे नेत्र दीद, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। धुर दे हुक्म दी कर ताईद, नाम इक्को दे समझाईआ। झगड़ा रहे ना कोए द्वैत शदीद, शमां आपणा नाम जगाईआ। मेरी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, रंग आपणा इक्क वखाईआ। जिस दी गोबिन्द दिती रसीद, सतलुज हथ्थ फड़ाईआ। ग़फ्लत रहे ना कोए नींद, आलस देणा गवाईआ। ब्यास कहे परम पुरख परमात्म तेरे नाम दी गाउँदे गए सारे तौहीद, मम मीत मेरा तेरा तेरा मेरा भेव ना कोए मुकाईआ।