पुस्तकालयभाग २०

११ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ दौलत सिँघ दे गृह शेख़पुरा ज़िला कपूरथला

ब्यास कहे बेआसा फिरे सारा जग, चार कुण्ट दहि दिशा नव सत्त रिहा कुरलाईआ। कूड़ विकार माया ममता तृष्ना लग्गी अग्ग, अमृत मेघ बूँद सवांत निजर धार ना कोए वहाईआ। तेरी आत्म परमात्म हो अलग, काया माटी तन वजूद ख़ाकी रही कुरलाईआ। जगत क्रिया जूठ झूठ ममता वधी हद्द, दूई द्वैती डेरा कोए ना ढाहीआ। कलयुग अन्त अख़ीर श्री

❋

❋

भगवान होई हद्द, चार वरन अठारां बरन नेत्र रोवण मारन धाहींआ। घर स्वामी अन्तरजामी परम पुरख परमात्म सके ना कोए सद्द, उच्ची कूक होका हक ना कोए सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर पिछले गए लँघ, कलयुग अन्त वेख नूर ख़ुदाईआ। साची सेज सुहञ्जणी दिसे ना कोए पलँघ, निरगुण मेला निरगुण ना कोए कराईआ। हउमे हंगता सृष्टी दृष्टी अंदर वज्जे मृदंग, डंका डौरू शाह सुल्तान रहे वजाईआ। भेव अभेदा खोल्हे ना कोए हँ ब्रह्म, पारब्रह्म तेरा नूर ना कोए चमकाईआ। मानव जाती साचा जाणे ना कोए धर्म, दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच करन लड़ाईआ। खटका प्या वरन बरन, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश सांतक सति ना कोए कराईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तूं आदि जुगादि करनी करन, कुदरत दा मालक करता इक्क अख्वाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जुग चौकड़ी तेरे नाल शब्दी कौल कर के गए प्रन, इकरार धुर दा नाम बणाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्त सब नूं बख्श इक्क सरन, सरनगति इक्क दृढ़ाईआ। जन भगत सुहेले सज्जण मीत लगाउणे आपणे चरण, चरणोदक धुर दा अगम्मा जाम प्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म साची तुक पढ़न, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। महल अटल उच्च मनार दरगाह साची सचखण्ड दुआर तेरे वड़न, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मंज़ल मंज़ल महबूब तेरी मंज़ल चढ़न, चौदां तबक चरणां हेठ दबाईआ। तेरा नूर तेरी धार तेरा सरूप तेरी जोत (वरन), दूजा कन्त ना कोए हंढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सतिवाद सच देणा दृढ़ाईआ। ब्यास कहे चार कुण्ट दिसे अन्धेरा, आसा विच ना कोए लोकाईआ। जूठ झूठ लग्गा डेरा, कूड़ी क्रिया डंक वजाईआ। लख चुरासी शौह दरया डुब्बदा दिसे बेड़ा, नईआ नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। तुध बिन हकीकत विच्चों हक करे ना कोए नबेड़ा, लाशरीक शरअ सके ना कोए बदलाईआ। दीन दुनी दाअवे नाल देवे कोई ना गेड़ा, हुक्मे अंदर हुक्म ना कोए बदलाईआ। काया माटी साढे तिन्न हथ्थ पंज तत सरीर वसावे कोए ना खेड़ा, वस्त अमोलक काया गोलक इक्क टिकाईआ। निरवैर निराकार निरँकार तुध बिन कोई नज़र ना आवे नेरन नेरा, दूर दुराडे गुर अवतार पैगम्बर तेरे चरण कँवल बैठे सीस निवाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म उत्ते कर मेहरा, मेहरवान आपणी निगह उठाईआ। तेरा शब्दी सुत योद्धा सूरबीर बहादर धुर दा अगम्मी शेरा, जिस दी भबक ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान रवि ससि विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर झल सके कोए ना राईआ। जोती जाते पुरख बिधाते जोत सरूप तेरा कल कल्की अगम्मड़ा वेस निरवैर निराकार फेरा, आउँदा जांदा दो जहान नज़र किसे ना आईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह बेनज़ीर शाह हकीर लाशरीक तेरा भेव पावे केहड़ा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान खाणी बाणी लेखा लिख सके ना राईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे चरण

❋

❋

कँवल शब्दी जोती धार ला के डेरा, गृह धुर दा रहे सुहाईआ। ब्यास कहे पुरख अकाल दीन दयाल दर्द दुख भंजन कलयुग अन्त श्री भगवन्त धरत मात सति धर्म दा खुल्हा कर वेहड़ा, कूड़ी क्रिया जगत विकार जूठ झूठ धरनी धरत धवल उत्तों बाहर कढाहीआ। ब्यास कहे बेआसा होई जगत सुरती, शब्दी मेल ना कोए मिलाईआ। नज़र ना आए जोत अकाल मूर्ती, मूर्त सूरत सच ना कोए समझाईआ। बिन कन्नां सरवण नाद सुणे ना कोए धुर दा तूरती, तुरीआ तों अग्गे तेरा भेव ना कोए खुल्हाईआ। साची रमज़ ना कोई जाणे शब्द सतिगुर दी, तत्तां वाले सरीर मन्न के आपणा झट लँघाईआ। तेरा हुक्म तेरा फ़रमान तेरा नाम निधान बाणी धुर दी, जगत अक्खरां मिले ना कोए वड्याईआ। कुछ खेल गोबिन्द अनन्द पुर दी, पुरीआं लोआं तों बाहर बैठा डेरा लाईआ। मन बुद्धी जगत विद्या जित्थे समझ विच ना उपड़दी, आकल अकल चले ना कोए चतुराईआ। जिस गृह कोई धार अलिफ ये अक्खर ना उकरदी, हिन्दसयां वाला हिन्दसा ना कोए बणाईआ। ओथे खेल पुरख अकाल तेरे शब्द पुत्तर दी, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। उस दी धार आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतारां पैगम्बरां अंदर उतरदी, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चारे दिशा इक्को रंग वखाईआ। साची खेल दस्से तेरे शुकराने शुकर दी, ख़ुशीआं विच रुचीआं दए दृढ़ाईआ। सदी चौधवीं घड़ी सुहञ्जणी थित वार नहीं मुकरन दी, मुकम्मल आपणा हुक्म दे वरताईआ। ब्यास कहे नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो मेरी आसा होई पुछण दी, बेनन्ती तेरे अग्गे दिती सुणाईआ। अग्गे लोड़ नहीं निरवैर पुरख तेरे लुकण दी, पड़दे ओहले दीन दुनी दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची धार नहीं रुकण दी, भाणे अंदर भाणा इक्क वरताईआ।

११ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ गुरदयाल सिँघ दे गृह कपूरथला

ब्यास कहे मैं जुग चौकड़ी दिवस माह वेखे बरख, घड़ी पल खोज खुजाईआ। चिन्ता ग़म मिटया हरख़, सोग विच जगत लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखे जो रहे तड़प, जुदाई विच देण दुहाईआ। भगत सन्त रहे भटक, अन्तर अन्तर ख़ाहिश रखाईआ। जोगी जती रहे लटक, आप आपणा भेंट कराईआ। तेरा हुक्म मन्नदे रहे सख्त, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। जुग जुग तेरे हुक्म दा वेंहदा रिहा कटक, कटड़े सतिजुग त्रेता द्वापर रिहा खपाईआ। अग्गे सक्या ना कोए अटक, ज़ोर बल ना कोए जणाईआ। कलयुग अन्तिम वेख सुहावणा वक्त, ध्यान तेरे चरण लगाईआ। किरपा कर अबिनाशी फ़कत, फ़िकरा आपणा दे सुणाईआ। निरगुण नूर होवे दरस, दर्शन तेरा इक्को पाईआ। मेहरवान हो के कर तरस, मेहर

❋

❋

नज़र उठाईआ। हालत वेख उत्ते फर्श, अर्श पैंडा आप मुकाईआ। सति धर्म होया ग़रक, कूड़ कुड़यार डंक वजाईआ। आत्म परमात्म मिटे कोए ना फ़र्क, फ़िकरा सच ना कोए सुणाईआ। सदी चौधवीं सारे कीते तरक, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। निरगुण निरवैर वेख परत, पत्तन बैठे ध्यान लगाईआ। कौल इकरार पूरी कर शर्त, शरअ ज़ंजीर दे कटाईआ। शरअ छुरी रहे ना करद, कदम आपणे दे वखाईआ। ममता मोह मेट गर्द, गर्दश जगत दे बदलाईआ। बेनन्ती मन्ज़ूर कर अरज़, सच दवारे दिती सुणाईआ। भगत उधारना तेरा फ़र्ज़, फ़ैसला आपणा देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन होवे ना कोए नापड़द, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

११ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ करतार सिँघ दे गृह कपूरथला

ब्यास कहे मैं जल धार वहिणां विच हो के रिहा वगदा, दिवस रैण भज्जया वाहो दाहीआ। तेरा नूर जहूर सन्तां भगतां अंदरों रिहा लभ्भदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। उच्ची कूक कूक बिरहों वैराग अंदर रिहा सद्ददा, होका तेरा नाम जणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेखदा रिहा कद दा, कदीम तों कुदरत दे मालक तेरा राह तकाईआ। जगत नगारा सुणदा रिहा सरगुण धार नद दा, निरगुण निरवैर निरँकार तेरी धुन ना कोए उपजाईआ। कलयुग अन्तिम वेख किनारा सदी चौधवीं हद्द दा, डण्डावत बन्दना कर के सीस निवाईआ। वेला वक्त सुहञ्जणा होया सबब दा, साहिब सुल्तान दए वड्याईआ। कलयुग नशा मेट कूड़ ख़ुमारी मदि दा, दीन दयाला जाम प्याईआ। समाज बदल दे दीन दुनी जग दा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। कूड़ अंग्यारा तपया ना रहे अग्ग दा, अमृत मेघ दे बरसाईआ। लेखा मुका दे जन भगतां नाल रहिणा अलग्ग दा, जुग जन्म दे विछड़े लै मिलाईआ। पूरब लेखा वेख शब्दी धार गोबिन्द पग्ग दा, पग बख्श सच सरनाईआ। तूं नूर इलाही धुर दरगाही रब्ब दा, सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। झगड़ा मुका जीव अल्पग दा, सरबग दया कमाईआ। खेल वखा आपणा झब्ब दा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। हँकार तुट्टे मन वासना हद्द दा, हमसाजण हो के दे समझाईआ। कूड़ी क्रिया तेरा नाम खण्डा बध्ध दा, खड़ग इक्को लै चमकाईआ। तेरी कीती करनी कोए ना रद्द दा, गुर अवतार पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेख खेल कलयुग धार अज्ज दा, पिछला झगड़ा दे गवाईआ।

❋

❋

११ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ सुखदेव सिँघ दे गृह कपूरथला

ब्यास कहे बेआसे होए पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड, दो जहान ध्यान लगाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट रखाईआ। दीन दुनी चाढ़ साचा रंग, आत्म परमात्म आपणी धार समझाईआ। नाम भण्डारा रहे मंग, वस्त अमोलक दे वरताईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात राउ रंक होया तंग, तंगदस्ती दे तुड़ाईआ। माया ममता जगत मारनी मारे कोए ना डंग, विख अमृत रूप दे बणाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां कट भुक्ख नंग, नाम ओढण शब्द सीस आपणा आप टिकाईआ। अमृत सरोवर वहा साची धार गंग, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती जिस नूं वेख के सोभा पाईआ। काया माटी अंदर सच प्रीती दे अनन्द, रस आपणा आप वखाईआ। सुरती शब्दी धार जोड़ अगम्मे तन्द, एथे ओथे दो जहान होए ना कदे जुदाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीरी रही लँघ, ईसा मूसा मुहम्मद बैठे सीस निवाईआ। गुर अवतार कहिण पुरख अकाल वजा इक्क मृदंग, नाम डंका राउ रंकां दे सुणाईआ। शरअ शरीअत दूई द्वैत भरमां ढाह कंध, हँ ब्रह्म परदा दे चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स छन्द, साचा सोहला इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड मंगण धुर दी दात, नाम निधाना दे वरताईआ। धरनी धरत धवल कहे मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। चार वरन अठारां बरन कहिण दे अगम्मी नाम सौग़ात, धुर दा कलमा दे पढ़ाईआ। आत्म परमात्म दस्स आपणी ज़ात, नजात कूड़ी क्रिया कोलों दवाईआ। तेरे मिलण दी सारे रखण ख़ाहिश, अबिनाशी करते पारब्रह्म परवरदिगार आपणा मेला लैणा मिलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी तैनूं करे तलाश, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत साध सन्त खोजण थाउँ थाँईंआ। बिन तेरी किरपा साचा मिले किसे ना साथ, पिछला अगला संग ना कोए बणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरे होए दास, सेवक हो के साची मंग मंगाईआ। वेला वक्त जगत सुहञ्जणा कर रास, रस्ता वाबस्ता हो के दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दे इक्क प्रकाश, परकाशित होवे सर्ब लोकाईआ।

११ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ बीबी अमृत कौर दे गृह जेल गारडन कपूरथला

ब्यास कहे तेरा खेल वेख्या श्री भगवन्त, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। तेरी याद विच तड़पदे गए

❋

❋

सन्त, दिवस रैण लोकमात कुरलाईआ। मेल मंगदे गए धुर दे कन्त, साहिब सुल्तान तेरी ओट रखाईआ। नाम पढ़ के मणीआं मंत, मंत्र तेरा मुख रखाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हरि हिरदे विच वसाईआ। प्यार कर के जीव जंत, जुगत जगत गए वखाईआ। तेरे दवारे दे बण के पंडत, सिख्या शब्द नाद शनवाईआ। झगड़ा मुका के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज मंग मंगाईआ। तेरे दवारे दे बण के मंगत, भिच्छया मंगण थाउँ थाँईंआ। नाम निधान चाढ़ रंगत, रंग रंगीले बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा कर अन्त, अन्तश्करन सब दा फोल फुलाईआ। कूड़ विकार वध्या अगणत, गिणती सके ना कोए गिणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। ब्यास कहे साची दिसे कोए ना नईआ, नौका पार ना कोए लँघाईआ। नाता तुटया भैण भईआ, पिता पूत मेल ना कोए मिलाईआ। साचा लेखा लिखे ना कोए धुर दी वहीआ, राए धर्म दा मूल ना कोए चुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा साचा सज्जण मिले ना कोए सईआ, साथी संग ना कोए रखाईआ। बुल्ले वांग गाए कोई ना दहीआ दहीआ, दहि दिशा रही कुरलाईआ। गोबिन्द दा पूरा होया ढईआ, बरख बैठे पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दे जणाईआ। साचा हुक्म दस्सदे आप, पुरख अकाल दया कमाईआ। श्री भगवान सृष्टी दा वेख पाप, दीन दुनी दए दुहाईआ। साचा भुल्लया सब नूं जाप, राग जगत वाले गाईआ। रसना दा लैण स्वाद, आत्म रस तेरा नाम ना कोए चखाईआ। विकारां विच रहे जाग, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। हँस होए काग, जूठ झूठ मुख रखाईआ। दुरमति मैल धोवे कोई ना दाग़, पतित पुनीत आपणा आप ना कोए बणाईआ। बिन तेरी किरपा किसे घर ना लग्गे भाग, गृह मन्दिर ना कोए वड्याईआ। तूं भगत उधारे जुगादि आदि, जुग चौकड़ी होएं सहाईआ। कलयुग अन्त बदल दे समाज, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को हुक्म सुणाईआ। मनसा मन ना रहे विवाद, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। हर हिरदे विच पारब्रह्म बख्श आपणी याद, झगड़ा मुके जगत लोकाईआ। तैनूं नबी रसूल गुरू अवतार पैगम्बर कहिण (वाहिद), एकँकार इक्को इक्क अख्वाईआ। जिस ने साजण ल्या साज, विष्न ब्रह्मा शिव आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां रख लाज, जो दिवस रैण साचे नैण तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा मेला सच दवारे कन्त सुहाग, साजण हो के सगला संग बणाईआ।

❋

❋

११ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ जसवन्त सिँघ दे गृह चरखड़ी महल्ला करतारपुर ज़िला जलन्धर

ब्यास कहे मैं प्रभ दा हुक्म सुणया अन्त बीसा, बीस बीसा दए गवाहीआ। छत्र रहे ना किसे सीसा, शत्रु बणे जगत लोकाईआ। साचा कलमा पढ़े ना कोए हदीसा, हज़रत हरि ना कोए मिलाईआ। झगड़ा रहे ऊँचां नीचां, ज़ात पात दए दुहाईआ। ग़रीब निमाणे मारन चीकां, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। भगत सुहेले रखण उडीकां, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। झगड़ा पए दीन मज़्हब विच शरीकां, शिरक्त सके ना कोए मिटाईआ। बदल जाण दीन दुनी दीआं नीतां, नीतीवान अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। वड्याई रहे ना शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता, चार कुण्ट दए दुहाईआ। मुहब्बत रहे ना राम सीता, काहन कृष्न बैठे मुख बदलाईआ। काग़ज़ां उत्ते तेरे प्यार दीआं लभ्भे कोए ना लीकां, लाईन पट्टी सच ना कोए पढ़ाईआ। साजण दिसे कोई ना मीता, मीत मुरारा अंग ना कोए लगाईआ। चरण कँवल रखे ना कोए प्रीता, प्रीतम परवरदिगार सांझा यार दरस कोए ना पाईआ। शाह सुतलानां राज राजानां जीव जहानां साचे नाम तों ख़ाली होवे ख़ीसा, माया ममता मोह होवे हल्काईआ। नाम निधान श्री भगवान निजर रस जगत जुगत ना जाए पीता, तृष्ना मात ना कोए मिटाईआ। पिछला वेला वक्त सारे याद करन बीता, अगला भेव ना कोए खुल्हाईआ। त्रैगुण माया पंज तत चार वरन तपे अंगीठा, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। मन विकारी कौड़ा होवे रीठा, रसीआ रस अनरस ना कोए चुआईआ। अन्त अख़ीर सब नूं भुगतणा पए आपणा कीता, करनी दा करता कुदरत दा मालक सृष्टी दा प्रितपालक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी पारब्रह्म पतपरमेश्वर तेरी आशा इक्क रखाईआ। ब्यास कहे मैं रोंदा तक्कया जगत, जगजीवण दाता मेल ना कोए मिलाईआ। वक्त सुहजंणा समझे ना कोई फर्श, अर्श पन्ध ना कोए मुकाईआ। बिन तेरी किरपा मेटे कोई ना हरस, हवस सके ना कोए बुझाईआ। लख चुरासी विच्चों राह तक्कण थोड़े्ह तेरे भगत, बहु ख़लक भरम विच भुलाईआ। जिन्हां कारण निरगुण निरवैर निराकार निरँकार हो के आयों परत, पतपरमेश्वर आपणा वेस वटाईआ। चार जुग दी शरअ शरीअत विच्चों पूरी कर शर्त, गुर अवतार पैगम्बर ख़ुशी मनाईआ। तेरे हुक्मे अंदर कदे ना आवे फ़र्क, फिरके कूड़े दे गवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर तरक, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। सच दवारे तेरे इक्को अरज़, बेनन्ती दिती सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहानां तेरे कोल फ़रद, पूरब लेखा सब दा वेख वखाईआ।

❋

❋

१२ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम कौर दे गृह करतार पुर

ब्यास कहे कोटन कोटि जुग रिहों बणाउँदा, समां समें नाल बदलाईआ। लख चुरासी घाड़त रिहों घड़ाउँदा, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज वण्ड रिहों वण्डाउँदा, चारे खाणी नाउँ प्रगटाईआ। भेव अभेदा रिहों खुल्हाउँदा, शब्द अगम्मी हुक्म जणाईआ। निरगुण सरगुण हो के रिहों आउँदा, गुर अवतार पैगम्बर खेल खिलाईआ। नाम निधान रिहों समझाउँदा, निरअक्खर अक्खर धार वखाईआ। धुर दा जाप रिहों जपाउँदा, रसना जेहवा बत्ती दन्द हिलाईआ। परदा ओहला रिहों चुकाउँदा, काया माटी खोज खुजाईआ। सन्त सतिगुर रिहों वड्याउँदा, भगत वछल बेपरवाहीआ। जोती नूर रिहों चमकाउँदा, दो जहानां कर रुशनाईआ। श्री भगवान रिहों अख्वाउँदा, आप आपणा नाम समझाईआ। अन्त कन्त हो के सब नूं रिहों मिलाउँदा, वेखें थाउँ थाँईंआ। चौकड़ी जुग पार लँघाउँदा, हुक्म हाकम हो वरताईआ। जो घड़या भन्न वखाउँदा, ढाह ढेरी ख़ाक बणाईआ। आपणा रंग रिहों रंगाउँदा, उजड़यां दे वड्याईआ। साधां सन्तां रिहों तरसौंदा, जगत जंगलां विच फिराईआ। पूजा पाठ रिहों कराउँदा, लारयां विच इशारे रमज़ नाल लगाईआ। तीर्थ तटां रिहों नव्हाउँदा, साचे कन्ढ्ढे दे वड्याईआ। जाम सीर रिहों पलाउँदा, अमृत रस बणाईआ। अंदरों विख रिहों कढाउँदा, सच सुच्च इक्क समझाईआ। साचा मन्दिर रिहों सुहाउँदा, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। ज्ञान उपदेश रिहों सुणाउँदा, शास्त्र सिमरत वण्ड वण्डाईआ। धुर दा लेखा रिहों लिखाउँदा, बण कातब कलम चलाईआ। सब दा माण रिहों गवाउँदा, सिर सके ना कोए उठाईआ। आपणा नाम रिहों वरताउँदा, सच भण्डारा इक्क दरसाईआ। साचा मार्ग रिहों लाउँदा, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। भविख्तां विच रिहों लिखाउँदा, आप आपणा परदा लाहीआ। ब्यास कहे उह वेला वक्त नज़री आउँदा, जुग चौकड़ी दए गवाहीआ। क्यों नहीं आपणा खेल खलाउँदा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। भगत सुहेले क्यों तरसौंदा, भाण्डा भरम दे भन्नाईआ। आसा मनसा क्यों नहीं पूर कराउँदा, अमावस रैण अन्धेरा दे गवाईआ। सच दवारे मंग मंगाउँदा, मागत हो के झोली डाहीआ। इक्को तेरा ढोला गाउँदा, गहर गम्भीर नाम सालाहीआ। नेत्र नैण ना अक्ख शरमाउँदा, सनमुख हो के दयां दुहाईआ। खुल्ली मींढी क्यों नहीं सीस गुंदाउँदा, कन्त सुहागी नज़री आईआ। साचा दर दुआर एकँकार क्यों छुपाउँदा, बिन छप्पर छन्न दे जणाईआ। जित्थे निरगुण जोती दीप जगाउँदा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। इक्को एक डगमगाउँदा, नूरो नूर करे रुशनाईआ। अगम्म अथाह आप अख्वाउँदा, अलख अगोचर शहिनशाहीआ। साची करनी कार कमाउँदा, कुदरत दा मालक आप हो जाईआ। शब्दी सुत इक्क उठाउँदा, दो जहानां वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर

❋

❋

कलयुग डेरा ढाउँदा, बणया रहिण कोए ना पाईआ। ब्यास कहे तेरे ठांडे दर सीस निवाउँदा, झुक झुक लागां पाईआ। नित तेरा राह तकाउँदा, सम्मत सोलां दए गवाहीआ। बेआस रहिण कोए ना पाउँदा, जो तेरे चरण ध्यान रखाईआ। जुग चौकड़ी तेरी सेवा रिहा कमाउँदा, भज्जया वाहो दाहीआ। पत्तण तट किनार रिहा वड्याउँदा, वड्डे छोटे जोड़ जुड़ाईआ। अन्तिम ढहि के सीस निवाउँदा, चरण धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल बिन तेरे भगतां मेरा साथी नज़र कोए ना आउँदा, नज़र जगत लई बदलाईआ। बेआस कर के जगत जहान गाउँदा, स्वास विच ना कोए समाईआ। अन्तश्करन अन्तर कोए ना वेख वखाउँदा, परदा ओहला ना कोए चुकाईआ। चार जुग दी भुल्ल ना कोए बख्शाउँदा, बख्शिश रहमत ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच बेनन्ती वार अनन्ती तेरे दर सुणाउँदा, सुत्तयां लैणा जगाईआ।

१२ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ हरबंस सिँघ दे गृह करतार पुर

ब्यास कहे मैं वेख्या लैहन्दा चढ़दा, पहाड़ दक्खण ध्यान लगाईआ। जगत जहान तेरा सड़दा, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। कूड़ विकार विच तपदा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। माया नागणी रूप धरया डस्सणे सप्प दा, विख घर घर दिती बणाईआ। जगत भण्डारा भरया पाप दा, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। लेखा मुकया रूह बुत्त पाक दा, पवित्र नूर ना कोए चमकाईआ। झगड़ा प्या पुतला माटी ख़ाक दा, भेव अभेदा ना कोए खुल्हाईआ। नाता रिहा ना सच इत्तफाक दा, मुहब्बत मेल ना कोए कराईआ। नाता जुड़या कूड़ निफ़ाक दा, निसफ़ तों बहुते तैनूं गए भुलाईआ। वेला रिहा ना धुर इख़लाक दा, ख़लक ख़ाली नज़री आईआ। परदा बन्द ना खुल्ल्हया ताक दा, जगत अन्धेरा गया छाईआ। वेला वेख गोबिन्द भविख्त वाक् दा, बिन अक्खरां गया लिखाईआ। सुहञ्जणा वक्त ना रिहा प्रभात दा, संध्या कूड़ दए दुहाईआ। मुल्ल प्या ना लिख्त लिखी कलम दवात दा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अगला खेल किसे ना भाखदा, भाषा विच ना कोए जणाईआ। पंडत पांधा पत्री विच कोए ना वाचदा, वाचक ज्ञानी ना कोए समझाईआ। जगत नाता ना रिहा किसे चाक दा, चाकरी चाकरां विच गवाईआ। इख़लाक ना रिहा किसे किताब दा, करतब सच्चा गए भुलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेला दिसे अज़ाब दा, सिर दे हथ्थ ना कोए अटकाईआ। जगत सन्तां वक्त मिल्या ना कोई मुलाकात दा, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। अन्तिम वेला सब दा आया वफ़ात दा, मढ़ी गोर

❋

❋

नाल कुड़माईआ। लहिणा मेटे ना कोई नजात दा, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। ब्यास कहे मैं रो रो अन्तिम आखदा, आख़र दयां दुहाईआ। बिन तेरे भगतां तेरे नाल मिल्या कोई ना जापदा, जप जी पढ़ पढ़ थक्की लोकाईआ। अगला वेला तेरा प्रताप दा, गुरमुख पूत सपूते गोद उठाईआ। तेरा वहिण गहण पुरख अकाल कोई ना नापदा, मैनूं पैमानयां विच रखाईआ। एह बचन मेरा गुस्ताख़ दा, ब्यास दोए जोड़ के सीस निवाईआ। बिन तेरी किरपा जुग चौकड़ी दा पिछला लेखा किसे ना भाखदा, परदा सके ना कोए उठाईआ। मैं सदा भरया तेरे प्रेम प्यार दी आस दा, आसा विच आपणा झट लँघाईआ। हुण तेरा वक्त कयास दा, किस्मत साडी दे बदलाईआ। परदा खोल्ह आपणे आप दा, जलवा नूर कर रुशनाईआ। नाम दस्स आपणे जाप दा, आत्म दा मालक इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद मेला कर विछोड़े विच्चों मिलाप दा, मिल के विछड़ कोए ना जाईआ।

१२ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ नगीना सिँघ दे गृह माडल हाऊस जलन्धर

गुरमुख अरज़ होवे मन्ज़ूर, जन भगत दो जहान मिले वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सर्ब गुणां भरपूर, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। मेहरवान हो के महबूब अन्तर निरंतर देवे अगम्मा नूर, जोती जाता जोत करे रुशनाईआ। शब्द अनादी अनहद वजावे तूर, तुरीआ तों अगला परदा दए उठाईआ। नाता तोड़ माया ममता कूड़, विकार हँकार दए गवाईआ। नाम ख़ुमारी चाढ़ सच सरूर, सुरती साचे शब्द मिलाईआ। कोट जन्म दे बख्श कसूर, सीस जगदीस आपणा हथ्थ टिकाईआ। बिन चरणां तों बख्श साची धूढ़, धूल मस्तक दए लगाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, मनुआ चले ना कोए चतुराईआ। जिधर वेखण नज़र आए हाज़र हज़ूर, हज़रतां दा हज़रत धुर दरगाहीआ। गुरमुखां दा सदा मकरूज़, जुग चौकड़ी देवणहार हो जाईआ। जिस दा महल अटल उच्च अरूज़, अर्शी प्रीतम नूर ख़ुदाईआ। सदा सुहेला इक्क इकेला निरगुण निरवैर मौजूद, मुफ़लिस आपणी गोद उठाईआ। पंच विकारा कर नेस्तोनाबूद, धुन अनादी आत्मक राग सुणाईआ। चार वरन अठारां बरन विच्चों रखे महिफ़ूज़, शरअ शरीअत छुरी करद कत्लगाह ना कोए बणाईआ। दीन मज़्हब दी रहिण ना देवे हदूद, आत्म परमात्म परमात्म आत्म भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। हक वखाए मंज़ल मक्सूद, सच दवारा इक्क सुहाईआ। जिस दी महिमा सिफ्त करे हज़ारा दरूद, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दा ढोला गाईआ। सो साहिब सुहेला गुरमुख आपणी गोद उठाए पूत, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। कलयुग अन्त सुहञ्जणी करे रुत्त, रुतड़ी आपणे

❋

❋

नाल महकाईआ। वेखणहारा अबिनाशी अचुत, चेतन जड़्ह खोज खुजाईआ। आपणी धारों पए उठ, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर वेखे थाउँ थाँईंआ। सूफ़ी सन्तां उत्ते जाए तुठ, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी दया कमाईआ। परदा ओहला रहिण ना देवे लुक, दूई द्वैती लेखा दए चुकाईआ। शब्द निशाना तीर कदे ना जावे उॅक, अणयाला बिन चिल्ले कमान आप चलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा भगत भगवान दस्स के तुक, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जन्म जन्म दा रहिण ना देवे कोई दु:ख, लख चुरासी जम की फाँसी दए कटाईआ। आवण जावण पैंडा जाए मुक्क, मात गर्भ अग्नी तत ना कोए तपाईआ। लटकणा पए ना उलटा रुक्ख, माया वण्ड ना कोए वण्डाईआ। साहिब सतिगुर शब्दी धार आपणी गोदी लए चुक्क, एकँकार आपणे घर वसाईआ। एथे ओथे मेट के तृष्ना भुक्ख, सांतक सति दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सतिगुर सज्जण आपणा रंग रंगाईआ। जन भगत पूरी होए आसा, मनसा आपणे विच मिलाइंदा। मेहरवान हो पुरख अबिनाशा, दीन दयाल दया कमाइंदा। चरण कँवल उपर धवल दे भरवासा, भाण्डा भरम भउ भनाइंदा। निरगुण नूर जोत कर प्रकाशा, अन्ध अन्धेरा मेट मिटाइंदा। शब्द नाद वजा अनादा, अगम्मी राग सुणाइंदा। अमृत निजर धार बख्श बाटा, बूँद स्वांती मुख चुआइंदा। जन्म जन्म दा पूरा घाटा, पूरब लहिणा झोली पाइंदा। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण सरगुण देवे साथा, सगला संग आप बणाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के साची गाथा, गहर गम्भीर आपणा नाम जपाइंदा। दरगाह साची जोड़ के नाता, बिधाता आपणे घर वसाइंदा। कलयुग अन्त मेट अन्धेरी राता, निरगुण नूरी चन्द चमकाइंदा। जिन्हां पुरख समरथ मन्नया आखा, आख़र आपणे विच टिकाइंदा। जुग चौकड़ी सिफ्तां वाला रह जाए साका, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अक्खरां नाल प्रगटाइंदा। लेखे ला के तन वजूद माटी ख़ाका, ख़ालस आपणा रूप दरसाइंदा। सो स्वामी अन्तरजामी जन भगतां देवणहार दलासा, समरथ सिर हथ्थ आपणा आप टिकाइंदा। करवट विच कदे ना बदले पासा, सनमुख हो के सोभा पाइंदा। मानस जन्म चुरासी विच्चों करे रहरासा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज डेरा ढाइंदा। नाम भण्डार एकँकार देवे धुर दी दाता, दानी हो के आप वरताइंदा। मार्ग दस्स इक्को साचा, ऊँच नीच राउ रंक राह इक्क समझाइंदा। भाग लगाए काया माटी काचा, कंचन गढ़्ह आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आपणे रंग रंगाइंदा। जन भगत बेनन्ती लाए लेखे, लेखा अगला दे बणाईआ। रातीं सुत्यां दिने जागदयां कढ्ढे भरम भुलेखे, कूड़ विकार डेरा ढाहीआ। जुग जन्म दे विछड़े रखे चेते, लख चुरासी विच्चों आपणे नाल मिलाईआ। दर्शन देवे नेतन नेते, निज नैण करे रुशनाईआ। इक्को

❋

❋

घर बणाए सौहरे पईए पेके, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर देवे माण वड्याईआ। सच प्रीत जो साहिब स्वामी करे भेंटे, भठ्ठ खेड़ा रहिण कोए ना पाईआ। हरिजन साचे पुरख अकाल दे धुर दे बेटे, जिन्हां पिच्छे निरगुण निरवैर आपणा फेरा पाईआ। बिन अक्खां बिन लोइन बिन नैण दो जहानां वाली वेखे, वक्खरी आपणी धार समझाईआ। सन्त उधारना आदि जुगादि जिस दे पेशे, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ रखाईआ। वसणहारा दरगाह साची सचखण्ड देसे, देस देसन्तर खोजे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे परदा ओहला दए चुकाईआ। जन भगत बेनन्ती रही हस्स, ख़ुशीआं ढोले गीत गाईआ। मैनूं मन्ज़ूर करे पुरख समरथ, दूसर अग्गे सीस ना कदे झुकाईआ। जिस गुर अवतार पैगम्बर सुणाई आपणी गथ, सोहले ढोले रागां नादां कर वड्याईआ। सो मार्ग सच स्वामी अन्तरजामी हो के रिहा दस्स, दहि दिशा परदा ओहला दए चुकाईआ। आदि जुगादी एका एकँकार वसे सच, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी नज़री आईआ। लूं लूं अंदर रिहा रच, रचना वेखे सर्ब लोकाईआ। सर्ब व्यापक पारब्रह्म पति परमेश्वर कमलापति, पतित पावन आपणी दया कमाईआ। जन भगतां जाणे मित गत, अंदर बाहर खोज खुजाईआ। लेखे लावे बूँद रत्त, रक्त आपणे रंग रंगाईआ। जिन्हां दे अंदर गया वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदरों देवे कढ्ढ, इष्टी इक्को सोभा पाईआ। नाम निधान श्री भगवान शब्द अगम्मी ला के सट्ट, सोई सुरती लए जगाईआ। सच वखा के इक्क हट्ट, नाम भण्डार दए वरताईआ। झगड़ा रहे ना किसे तीर्थ तट, गंगा गोदावरी जमना सुरती जन भगतां चरणां हेठ छोह के आपणी आसा पूर कराईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दा ढोला सोहला राग नाद गीत रही रट, उच्ची कूक कूक आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रही सुणाईआ। सो भगतां वल्ल नीवीं कर के तक्के अक्ख, उपर अक्ख ना कोए उठाईआ। जिन्हां दा मालक ख़ालक प्रितपालक पारब्रह्म पतपरमेश्वर पुरख समरथ, समें दा सज्जण नज़री आईआ। एथे ओथे दो जहानां हो मेहरवाना महबूब मुहब्बत विच लए रख, घर साचे आप सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच घराना श्री भगवाना सचखण्ड दवारा इक्को इक्क वखाईआ। जन भगत बेनन्ती कहे मैनूं मिल्या पुरख अथाह, अगम्म अगम्मड़ा नज़री आईआ। जिस दा जुग चौकड़ी तक्कदी रही राह, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नैण उठाईआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर रहे गा, गुर अवतार पैगम्बर निउँ निउँ लागण पाईआ। जुग चौकड़ी भज्जण वाहो दाह, दिवस रैण घड़ी पल आपणा पन्ध मुकाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर धरनी धरत धवल वेखण थल अस्गाह, जल थल महीअल आपणी कार कमाईआ।

❋

❋

सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां मिल्या सहिज सुभा, सुबह शाम वक्त वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस नूं कहिंदे जल्वागर नूर ख़ुदा, ख़लक दा ख़ालक मालक नूर इलाहीआ। सो होवे ना कदे जुदा, जुज़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। हरिजन साचे दस्से धुर दा एका नाँ, नग़मा कलमा इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुहब्बत विच महबूब होवे मेहरवां, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। जन भगतां जुड़े धुर दा नाता, मन चंचल ना कोए चतुराईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी राता, सतिगुर साचा शब्द करे रुशनाईआ। रूह बुत्त दोवें होवे पाका, पतित पुनीत करे सफ़ाईआ। काया मन्दिर अंदर घर ठाकर स्वामी परम पुरख मिले आका, जित्थे अकल बुद्धी दी चले ना कोए चतुराईआ। निरगुण नूर जोत करे प्रकाशा, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। घर मन्दिर गृह महल अटल मुनार वखाए ठांडा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जो सतिगुर हुक्म शब्द शब्द हुक्म सच कमांदा, करनी दी कीमत आपे लए पाईआ। लख चुरासी विच गेड़ ना कोए भवांदा, जन्म जन्म वण्ड ना कोए वण्डाईआ। अन्त कन्त भगवन्त साहिब सतिगुर आपणा मेल मिलांदा, आत्म परमात्म परमात्म आत्म विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण आत्म परमात्म प्रेम प्यार मुहब्बत दा नूर रखे सांझा, दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच शरअ वण्ड ना कोए वण्डाईआ।

१२ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ प्यारा सिँघ दे गृह जलन्धर

ब्यास कहे पुरख अकाल तेरे वेखे खेल तमाशे, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। गुर अवतार कर के गए अरदासे, पैगम्बर सजदयां विच सीस झुकाईआ। निरगुण धार सरगुण मंगदे गए साथे, चरण कँवल मंग सरनाईआ। याद विच गाउँदे गए स्वासे, साह साह ध्याईआ। तेरे मन्नदे गए आखे, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। निरअक्खर धार विच्चों अक्खर लिख के गए गाथे, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी रंग रंगाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जोड़ के गए नाते, काया माटी तन वजूद जगत हंढाहीआ। दीन मज़्हब ज़ात पात वड्डे छोटे हुक्मे अंदर वण्डदे गए इलाके, अल्लाह वाहिगुरू राम कृष्न तेरा नाम समझाईआ। दीन दुनी विच चलाउँदे गए साके, साख्यात आपणी खेल वखाईआ। अन्तिम दोवें जोड़ के हाथे, दर तेरे ठांडे सीस निवाईआ। दरवेश हो के मंगदे रहे अगम्मी हाटे, सच दवारे झोलीआं डाहीआ। बिन तेरी किरपा दो जहानां कोई ना राखे, ब्रह्मण्ड खण्ड ना कोए सहाईआ। भविख्तां विच लिख्तां विच तेरे लिखदे गए

❋

❋

साके, भेव अभेदा जगत खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़दे गए नाते, माया ममता मोह मिटाईआ। तेरा नाम निधान अन्तर निरंतर इक्को भाखे, भाषा जगत गए बदलाईआ। चरण प्रीती रख विश्वासे, विषयां दा डेरा गए ढाहीआ। बोल बोल के गए साचे, सुच संजम इक्क दृढ़ाईआ। भाग लगा के गए काया माटी काचे, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। जगत बुझाउँदे गए आंचे, आंचल अग्न ना कोए लगाईआ। सब दी करदे रहे पड़ताल जाचे, याचक हो के सेव कमाईआ। भेव अभेदा खोल्हदे रहे पुरख अबिनाशे, अबिनाशी करते तेरा हुक्म सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जुग जगत गए नाठे, थिर रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त चार कुण्ट दहि दिशा चीथड़ दिसे पाटे, पीत पीतम्बर ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। दुरमति मैल निरवैर हो कोए ना काटे, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। मंज़ल पन्ध मुके किसे ना वाटे, लख चुरासी सृष्टी दृष्टी अंदर भज्जे वाहो दाहीआ। बिन तेरे सदी चौधवीं लहिणा मुकाए कोई ना बाके, हिसाब किताब हक ना कोए समझाईआ। चार वरन अठारां बरन तेरा खेल समझया हासे, हस्ती मस्ती विच अर्शी रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख आपणा घर, सच दुआर परदा आप उठाईआ। ब्यास कहे तेरे दर ते वेखे मंगते, विष्न ब्रह्मा शिव झोलीआं डाहीआ। निरगुण धार आपणा आप वेखे रंगदे, सरगुण गुर अवतार पैगम्बर ख़ुशी मनाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर वेखे लँघदे, कलयुग वारी अन्तिम आईआ। झगड़े होए दीन दुनी दीन मज़्हब बन्द दे, बन्दगी हक ना कोए दृढ़ाईआ। भुलेखे गढ़्ह टुट्टे ना हउमे कंध दे, दूई द्वैत ना कोए मिटाईआ। सच प्रकाश दिसे ना नूरी चन्द दे, सूर्या चन्द कम्म किसे ना आईआ। रस मिले ना अगम्मी अनन्द दे, रसना जेहवा खा खा थक्की जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी दर तेरे आस रखाईआ। ब्यास कहे मैं दस्सां की की हाल, हालत विगड़ी जगत लोकाईआ। साहिब सतिगुर मिले ना किसे दयाल, प्रितपालक ना कोए सहाईआ। साची घाले कोई ना घाल, कूड़ कुकर्म करन कुड़माईआ। त्रैगुण तोड़े ना कोई जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। मुरीदां पुछे कोई ना हाल, मुर्शद अंग ना कोए लगाईआ। कूड़ी क्रिया चार कुण्ट दहि दिशा वज्जे ताल, सति धर्म बैठा मुख छुपाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, डंक नगारा रिहा वजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे अग्गे रख के गए सवाल, चार जुग दी बाणी दए गवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त लख चुरासी जीव जंत साध सन्त लैणा संभाल, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज तेरी झोली पाईआ। हउँ बाले नढ्ढे तेरे नन्न्हे नन्न्हे बाल, हुक्मे अंदर लोकमात हुक्मी सेव कमाईआ। सार पाशा दीन मज़्हब दी दस्सदे आए चाल, लेखा तेरा नाउँ जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा

❋

❋

साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। ब्यास कहे मैं वेख्या जगत कूड़ कुड़यार, चार वरन अठारां बरन धीरज धीर ना कोए धराईआ। साचा मिले ना किसे मीत मुरार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा दरस कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होए ख़ुआर, नव सत्त ना कोए वड्याईआ। परदा ओहला बण विचोला काया चोला सके ना कोए उतार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण तेरा नूर करे ना कोए रुशनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सिख्या दे दे गए हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सदी चौधवीं दर तेरे ठांडे करन पुकार, बीस बीसा नाल शहादत रिहा भुगताईआ। सब दे अन्तर निरंतर विसरया करतार, कुदरत दा मालक करनी दा करता कादर बैठा मुख छुपाईआ। माया ममता मोह विकार हर घट दिसे हँकार, हउमे हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। बिन भगतां तेरा बणे ना कोई मीत मुरार, तेरी सृष्टी दृष्टी विच्चों तैनूं बैठी भुलाईआ। सो साहिब सतिगुर पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्त श्री भगवन्त पा सार, साजण हो के आपणी दया कमाईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले लै उभार, गुरमुख आपणे अंग लगाईआ। दीनां अनाथां दुखियां दर्द दे निवार, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छों तेरा निरगुण रूप आउणा होवे विच संसार, जुग चौकड़ी तेरी नित नवित सदा सद आस रखाईआ। एसे कारण गुर अवतार पैगम्बर तेरा कर के गए इज़हार, निहकलंक कल कल्की अवतार, अमामां दा अमाम बेपरवाहीआ। जिस दी कोई ना पावे सार, जगत नज़र ना तक्के संसार, भेव अभेदा सके ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा हुक्म इक्क सिक्दार, सच सिक्दारी दो जहान नर निरँकार तेरी नज़री आईआ।