१२ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ हरदयाल सिँघ दे गृह जलन्धर
ब्यास कहे जुग चौकड़ी खेल वेख्या अगम्मी हरि दा, हरि दो जहान आपणी खेल खिलाईआ। सचखण्ड दवारे साचे तख्त एकँकार हो के रिहों चढ़दा, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी आपणा डेरा लाईआ। शब्द संदेसा श्री भगवान हो के रिहों घलदा, नाम निधाना नौजवाना मर्द मर्दाना आप प्रगटाईआ। निरगुण हो के सरगुण वेस रिहों धरदा, धरनी धरत धवल उपर डेरा लाईआ। गुर अवतार पैगम्बर आपणी धार बणा के बरदा, हुक्मे अंदर हुक्म दिता समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव हो के लख चुरासी जीव जंत घाड़न रिहों घड़दा, सच दवारे बहि के आपणा रंग वखाईआ। जुग चौकड़ी साची तरनी तारनहारे रिहों तरदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा भेव कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा आपणा ढोला गीत राग कलमा
❋
❋
नबी रसूल हो के रिहों पढ़दा, कायनात धुर फ़रमान आप जणाईआ। भेव खुलाउँदा रिहों डूँग्घे सागर अमृत सरोवर सर दा, नीर नर नरायण आप उपजाईआ। लेखा जाणदा रिहों जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत जल थल दा, ज़िमीं असमान आपणी कार कमाईआ। खेल खलाउँदा रिहों नित नवित अछल अछल्ल दा, वल छलधारी आपणा फेरा पाईआ। प्रकाश सुहाउँदा रिहों निहचल धाम अटल दा, जोती जाता हो के जल्वागर कर रुशनाईआ। घाउ मिटाउँदा रिहों दूई द्वैती जगत जहान सल्ल दा, सलल हो के आपणा रंग रंगाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सचखण्ड निवासी हो के हर हिरदा रिहों मल्लदा, घट निवासी सच सिँघासण सोभा पाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म हो के रिहों रलदा, तन वजूद ख़ाकी माटी नाता तत्तां वाला तुड़ाईआ। सति सरूप हो के निरगुण धार रिहों बलदा, दीवा बाती वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सवाल वेख आपणे हल्ल दा, हालत बदली सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बरदा तेरे दर दा, दर दरवेश हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी तेरी आसा इक्क तकाईआ।
१२ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ दर्शन कौर लौढे पतड़
ब्यास कहे मैं तक्क तक्क गया थक्क, थकावट विच दयां दुहाईआ। हकीकत विच्चों मिल्या ना कोई हक, जुग चौकड़ी हकूमत गए बदलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा सहारा गए दस्स, दो जहानां हुक्म सुणाईआ। बिन अक्खां निरवैर तेरा राह रिहा तक्क, तकवा तेरे उत्ते रखाईआ। सदी चौधवीं प्या शक, शायद शरअ रही भुलाईआ। लभ्भयां किसे ना आवे हथ्थ, सृष्टी खोजे थाउँ थाँईंआ। चार कुण्ट दहि दिशा रहे नठ्ठ, जिज्ञासू भज्जण वाहो दाहीआ। अक्खरां वाला तेरा नाम रहे रट, निरअक्खर नज़र किसे ना आईआ। नहाउँदे फिरदे तीर्थ तट, अठ्ठ सठ्ठ पन्ध चुकाईआ। तलाश करदे मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ, घड़ी पल वण्ड वण्डाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरा जुड़या किसे ना नत्त, नातवां दिसे लोकाईआ। करवट दे के बदली आपणी अक्ख, आख़र पल्लू ल्या छुडाईआ। सिफ्तां वाला करा के जस, जिस्म जगत जहान दिती वड्याईआ। आप हो के सब तों वक्ख, वक्खरे धाम सोभा पाईआ। तेरा खेल पुरख समरथ, सदी चौधवीं ना कोए समझाईआ। किरपा कर के मेहरवान हो के जन भगतां पैज रख, रखक हो के वेख वखाईआ। जिन्हां तेरे मिलण दा कीता हठ, जगत नाता कूड़ तुड़ाईआ। इक्को ढोला रहे रट, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। मेल मिला कमलापति, पतपरमेश्वर हो के नज़री
❋
❋
आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ।
१२ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ हरभजन कौर दे गृह पिण्ड रुढ़का
ब्यास कहे मैं वेखी दीन दुनी जहालत, जगत अन्धेरा नज़री आईआ। धुर दी समझे ना कोए इबादत, नाम निधान ना कोए शनवाईआ। चले ना कोए ल्याकत, रफ़ाकत तोड़ ना कोए निभाईआ। मन वासना जगत दिसे नज़ाकत, नाअरा हक ना कोए सुणाईआ। भरमे भुल्ले तेरी ख़लक ख़ालक, मख़लूक जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। साचा दिसे कोए ना सालस, सालसी धुर ना कोए वखाईआ। निरगुण नूर मिले ना कोई ख़ालस, ख़ालस ख़ालसा समझ किसे ना आईआ। जन भगत सुहेला लख चुरासी विच्चों तेरा बालक, पारब्रह्म प्रभ गोदी लैणा उठाईआ। सच स्वामी बण के धुर दा पालक, परवरश करनी चाँईं चाँईंआ। कूड़ी क्रिया मेट के नालश, नाम इक्को देणा समझाईआ। जन्म कर्म दा टिक्का रहे ना कालख, नूरी चन्द देणा चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा देणा समझाईआ। दर ठांडा दस्सणा एक, एकँकार तेरी सरनाईआ। जन भगतां बख्शीं टेक, चरण कँवल मिले वड्याईआ। बिन अक्खां लैण वेख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। बुद्धी कर बिबेक, दुरमति मैल धवाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। आत्म परमात्म कर हेत, हितकारी बण के वेख वखाईआ। सचखण्ड जणा आपणा देस, परदेसी गुरमुख नाल मिलाईआ। बिन कलम शाही बदल दे लेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे मंग मंगाईआ। सच दवारे होया मंगता, दरगाह साची सीस निवाईआ। गढ़्ह हँकारी तोड़ हंगता, हँ ब्रह्म समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडता, पारब्रह्म ब्रह्म परदा दए उठाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर जावे लँघदा, वेला वक्त दए गवाहीआ। साचा बख्श प्रेम आपणे अनन्द दा, निज आत्म ख़ुशी मनाईआ। प्रकाश कर आपणे चन्द दा, नूरी जोत डगमगाईआ। बिन तेरे काया माटी चोली कोए ना रंगदा, गुर अवतार पैगम्बर दर तेरे बैठे सीस निवाईआ। तेरा भगत सुहेला बिन तेरी धार कदे ना जम्मदा, लख चुरासी जून ना कोए हंढाहीआ। झगड़ा मुका दे हरख़ सोग ग़म दा, चिन्ता चिखा ना कोए तपाईआ। की होया जो गुरमुखां नाता जुड़या काया माटी चम्म दा, चम्म दृष्टी अंदरों दे बदलाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी गढ़्ह हँकारी भन्नदा, निवन सु अक्खर इक्क पढ़ाईआ। तेरा सन्त सुहेला बिन तेरे किसे ना मन्नदा, दूजी ओट ना कोए तकाईआ।
❋
❋
परदा लाह दे नेत्र अन्न्ह दा, दिवस रैण होए रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना कलयुग कल दा, कूड़ मलेछ देणा मिटाईआ। सरोवर भर दे आपणे अमृत सरूपी जल दा, निजर झिरना इक्क झिराईआ। हुण वेला नहीं वल छल दा, अछल अछल्ल आपणी रीती दे बदलाईआ। जेहड़ा भगत सुहेला दर तेरा ठांडा मल्लदा, लख चुरासी गेड़ा देणा कटाईआ। अन्त कन्त भगवन्त हरिजन तेरी धार रलदा, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ।
१२ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ बिशन दास दे गृह जलन्धर
ब्यास कहे मैं वेखी दीन दुनी ख़ुआरी, ख़ालक ख़लक रही कुरलाईआ। दृष्टी अंदर सृष्टी हारी, हरि जू तेरा भेव कोए ना पाईआ। निरगुण निरवैर तुट्टी यारी, सत्थर यार ना कोए हंढाहीआ। मुहब्बत हक ना दिसे प्यारी, नाता नाम ना कोए रखाईआ। साची धार तों हो फ़रारी, फ़रमांबरदारी गए भुलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां नाल तेरी इकरारी, कौल पूरब वेख वखाईआ। जिस वेले कलयुग रैण होवे अंध्यारी, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान रोवे ज़ारो ज़ारी, बिन नैणां नीर वहाईआ। सदी चौधवीं मुश्किल बणी भारी, भरम गढ़्ह जगत ना कोए तुड़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जगत वासना मनुआ होया इशतहारी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर दुआर एकँकार अकल कलधारी तेरी आस रखाईआ। अकल कलधारी पुरख अगम्म, अगम्मड़े दे वड्याईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा दे भन्न, हुक्मे अंदर हुक्म वरताईआ। भाग लगा काया माटी तन, सृष्टी दृष्टी अंदर कर रुशनाईआ। जोती चाढ़ नूरी अगम्मा चन्न, सूरज चन्न तों परे जिस दा नूर डगमगाईआ। धुर दा राग सुणा बिनां कन्न, अनहद नादी नाद वजाईआ। निहकर्मी हो के कर आपणा कम्म, कलयुग कूड़ी क्रिया कांड खपाईआ। झूठी रहे ना तृष्ना तम, अमृत जाम इक्क प्याईआ। दहि दिशा ना दौड़े मनुआ मन, मनसा आपणी विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे दे वड्याईआ। ब्यास कहे तूं मालक गहर गम्भीर, हरि गवर तेरी सरनाईआ। वड दाता बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मुसव्वर खिच्च ना सके कोई तस्वीर, गुर अवतार पैगम्बर गए समझाईआ। कलयुग अन्त वेख अख़ीर, आख़र आपणी दया कमाईआ। दीन दुनी बदल तकदीर, तदबीर नाल वड्याईआ। नेत्र रोंदे शाह हकीर, तन सरीर पई लड़ाईआ। अंदरों बदल जगत ज़मीर, ज़ामन शब्द नाम बणाईआ। द्वैती वाला फटे ना कोए ख़मीर, हक
❋
❋
हकीकत दे दृढ़ाईआ। चार जुग दी शरअ दे कट ज़ंजीर, शनाख़त आपणी आप समझाईआ। साचा जुग कर तामीर, बाढी बण के सेव कमाईआ। लहिणा देणा मुका ग़रीब अमीर, अमरापद इक्क समझाईआ। तेरे हथ्थ नाम खण्डा शमशीर, चार कुण्ट भय रखाईआ। अमृत आत्म साची धारा बख्श अगम्मा सीर, अनरस आपणा रस चखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया उत्ते फेर लकीर, हरफ़ हरूफ़ दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल आदि अख़ीर, दिलगीर वेख सृष्ट सबाईआ।
१३ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कोटली कपूरथला
अवतार पैगम्बर गुर हो इक्ट्ठे, सचखण्ड दवारे मुकामे हक बैठे सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सच सरनाई ढठ्ठे, परवरदिगार सांझे यार निउँ निउँ लागण पाईआ। नाम अमोलक बचन दस्सण सच्चे, शब्द अगम्मी धार दृढ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेख आपणी अक्खे, पुरख अकाल दीन दयाल आपणी अक्ख खुल्हाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त काया माटी भाण्डे कच्चे, कंचन गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। सच वस्त सदी चौधवीं रही ना किसे हथ्थे, चार वरन अठारां बरन सृष्टी दृष्टी रही कुरलाईआ। माया ममता मोह विकार हँकार सब नूं रही मथे, तन वजूद ख़ाकी माटी करे ना कोए सफ़ाईआ। तेरा नाम निधान श्री भगवान सचखण्ड निवासी निरवैर कोई ना दस्से, दीन मज़्हब ज़ात पात झगड़ा दिसे थाउँ थाँईंआ। सदी चौधवीं सारे होए हके बक्के, हैरानी निरंतर अन्तर आईआ। सतिजुग र्तेेता द्वापर कलयुग तेरे नाम दा चला के आए हट्टे, शब्द अगम्मा हड्ड मास नाड़ी चम्मा जगत दृढ़ाईआ। अन्तिम लाहा कोई ना खट्टे, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख आपणा घर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ उठ वेख आपणी अक्ख, दो जहान ध्यान लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप रिहा कोई ना सच, जूठ झूठ कूड़ी क्रिया वज्जी वधाईआ। त्रैगुण माया दीन दुनी रही मच्च, ज़ात पात भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। हकीकत विच्चों मिले किसे ना हक, वस्त अमोलक नाम निधान काया गोलक ना कोए टिकाईआ। नेत्र रोवण तीर्थ अठ्ठ सठ्ठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती मारे धाईंआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ, गुरुदुआर गुर का रूप नज़र किसे ना आईआ। दुरमति मैल काया मन्दिर अंदर सके कोई ना कट, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी धुर दा संग ना कोए बणाईआ। कलयुग जगत स्वांगी खेल रचया बाज़ीगर नट, शाह पातशाह शहिनशाह
❋
❋
तेरा भय ना कोए कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण आ वत, वतन लोकमात आपणा वेख वखाईआ। साडी अन्त अख़ीर होई बस, बिस्मिल हो के तेरे विच समाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म दस्स आपणा जस, निरअक्खर अक्खर धार दे समझाईआ। तेरा नूर तैथों रहे कोई ना वक्ख, घर स्वामी अन्तरजामी आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सुल्तान तेरे अग्गे इक्क अरज़ोईआ। गुर अवतार पैगम्बर दर ठांडे रहे झुक, सचखण्ड दवारे सीस निवाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साडा पैंडा रिहा मुक, लोकमात वेला अन्त धुर दा भविख्त दए गवाहीआ। सृष्ट सबाई सांझा यार बण इक्को लख चुरासी कन्त, कन्त कन्तूहल आत्म सेज सुहञ्जणी लै हंढाहीआ। मन वासना कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म पारब्रह्म आपणा आप दे समझाईआ। तुध बिन बोध अगाधा दिसे कोई ना पंडत, विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोटि दर बैठे सीस निवाईआ। आदि निरँजण अबिनाशी करते कुदरत दे मालक मन्न साडी मिन्नत, निमाणे हो के आपणा सीस झुकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त दीन दुनी दी बदल दे सिम्मत, समें अंदर भाणा दे वरताईआ। मानव ज़ाती तेरा रहे कोई ना निन्दक, दुष्ट दुराचार दे समझाईआ। कूड़ कुड़यारा करे कोई ना इल्लत, लाइलम इलम आपणा इक्को दे समझाईआ। तेरे भगतां ख़ुआरी होए कोए ना ज़िल्लत, ज़ाहर ज़हूर हो के परदा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सच दवारे तेरी ओट तकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जोड़ के हथ्थ, बिन हथ्थां सीस जगदीश झुकाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, वाली दो जहान तेरी शरनाईआ। तेरी महिमा सदा अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा चला के आए रथ, हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। निरगुण हो के सरगुण धरनी धरत धवल उपर आए वस, भेव खुल्हा के शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी काग़ज़ लेखा नाल कलम शाहीआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर साडा चले ना कोई वस, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। तेरी हकीकत समझे कोई ना हक, हुक्में अंदर मन्ने ना कोए रज़ाईआ। तेरी आत्म परमात्म तेरे नालों होई अड्ड, अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के साचा मेल ना कोए मिलाईआ। बिन हरि नामे पंज तत ख़ाली दिसण हड्ड, काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर कूड़ा डंक रिहा वजाईआ। सच प्रीती धुर दी रीती पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी गए छड्ड, निरंतर अन्तर तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। कृपाल किरपा निध ठाकर जगत विकार शब्दी धार नाल अंदरों कढ्ढ, मन वासना कूड़ी क्रिया मेट जगत लोकाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रहे कोई ना हद्द, ब्रह्म मति पारब्रह्म इक्को दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर एकँकार इक्क इकल्ले तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल वेख वेला वक्त, थित वार दए गवाहीआ। साडा पूरा कर भविख्त, जगत ·षीशर देण गवाहीआ। तेरा हुक्म अगम्मा सख्त, दो जहान ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले उठा भगत, गुरमुख गुर गुर आपणे अंग लगाईआ। जन्म कर्म दी मेट हरस, हवस कूड़ी दे बुझाईआ। मेहरवान हो के कर तरस, महबूब रहमत आप कमाईआ। खेल वेख उपर फर्श, परदा ओहला दे चुकाईआ। सच बेनन्ती अरदास अरज़ोई अरज़, आरज़ू तेरे अग्गे टिकाईआ। जुग बदलणा तेरा फ़र्ज़, जुग चौकड़ी तेरे हुक्म अंदर भज्जण वाहो दाहीआ। साडी आसा मनसा पूरी कर ग़रज़, ग़रीब निमाणे हो के झोली अग्गे रहे डाहीआ। तेरा खेल आदि जुगादि नित नवित असचरज, बेअन्त कहि के सारे शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर धुर दरबार दरगाह साची धाम न्यार, परवरदिगार सांझे यार पुरख अकाल अकल कलधारी दर ठांडे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कर कर सजदा, कदमबोसी ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल लाह परदा, परदानशीं आपणी दया कमाईआ। कलयुग जीव जंत आपणा आप जाए हरदा, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। भय विच कोई ना डरदा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। सुरती शब्द कोए ना फड़दा, मंज़ल हक ना कोए पुचाईआ। घर घर वैरी मीत सज्जण लड़दा, पिता पूत संग ना कोए बणाईआ। चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल तेरा नूर कोए ना धरदा, धरनी धरत धवल धर्म दा रूप ना कोए दरसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म ढोला कोई ना पढ़दा, निरगुण निरगुण जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण हो के खेल आपे करदा, करनी दे करते कुदरत दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतार पैगम्बर भिखारी तेरे दर दा, दर दरवेश नर नरेश ख़ादम हो के बैठे सीस निवाईआ।
१३ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ महिंदर कौर दे गृह कोटली
गुर अवतार पैगम्बर कहिण कलयुग कूड़ी क्रिया दे कढ्ढ, हुक्मे अंदर हुक्म मनाईआ। अन्त अख़ीरी कर हद्द, शास्त्रां तों परे तेरी वड्याईआ। जुग चौकड़ी भविख्तां विच गए सद्द, होका तेरा नाम सुणाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, साहिब सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं कर इक्ट्ठ, दर ठांडे बैठे डेरा लाईआ। झगड़ा मुका तत अठ्ठ, नौ दवारे डेरा ढाहीआ।
❋
❋
दसवें कर जोत प्रकाश, अन्ध अन्धेर दे चुकाईआ। शब्द अगम्मी वजा नद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। अमृत जाम प्या मध, सच ख़ुमारी इक्क वखाईआ। तेरी आत्म रहे ना तैथों अलग, जुग जन्म दे विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग जीव दिसण अल्पग, मेहरवान मेहर नज़र नाल पार कराईआ। जगत विकारा शब्दी भार दे दब्ब, सिर सके ना कोए उठाईआ। तेरा नाम नग़ारा विच संसार जाए वज्ज, राउ रंकां डंका इक्को दे सुणाईआ। त्रैगुण माया ममता मोह बुझे अग्ग, तृष्ना तृप्त दे कराईआ। सतिजुग साचा मार्ग दस्स, सति धर्म नाता नाल रखाईआ। हँस बुद्धी रहे कोई ना कग्ग, सोहँ हँसा जाप जपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सतिवादी आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण मानव ज़ाती दस्स एको धर्म, अधर्मी रहिण कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब दा रहे कोई ना भरम, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। तेरी धारों आत्म दा होवे जरम, जन्म तत्तां वाला देवे पिता माईआ। तूं आदि जुगादी करता करनी दा करन, कुदरत दा कादर इक्क अख्वाईआ। गुर अवतार पैगम्बर देवत सुर विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोटि तेरी सरन, सिर सके ना कोए उठाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार इक्को तेरा ढोला पढ़न, अल्ला वाहिगुरू राम नाम वण्ड ना कोए वण्डाईआ। साची मंज़ल हक महबूब मुहब्बत तेरी विच चढ़न, सचखण्ड दवारे बहि के तेरा दर्शन पाईआ। कलयुग अन्त सच दवारे बेनन्ती आए करन, जुग चौकड़ी दी आसा आपणे नाल ल्याईआ। दे वड्याई लोकमात चार वरन, अठारां बरन बख्श सरनाईआ। मानस जन्म मानव ज़ाती मूल ना हरन, हिरदे वस के पतित पुनीत दे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं मालक ख़ालक प्रितपालक वाली दो जहान धरनी धरन, धवल अव्वल नूर अलाह इलाही दे वखाईआ।
१३ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ सवरन सिँघ, गुरचरण सिँघ दे गृह
पिण्ड झंगी ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे मैं वेखे बहु जोगी, अनगिणत नज़री आईआ। जगत वासना रहे रोगी, हउमे मैल ना कोए धवाईआ। तृष्ना दे रहे भोगी, वासना अग्गे ना कोए मिटाईआ। हिलाउँदे रहे बोदी, बदीआं नाल कुड़माईआ। बणे रहे धारी दोधी, दोहां परदा ना कोए उठाईआ। विद्या अख्वाउँदे रहे बोधी, बुद्धी बिबेक ना कोए कराईआ। अन्तर आत्मा सब दी दिसे रोंदी, हँस मुख ना कोए वड्याईआ। पुरख अकाल चुक्कया किसे ना गोदी, गोदावरी कन्ढ्ढे गोबिन्द गया समझाईआ। मूंड मुंडा गर्दन
❋
❋
कीती रोडी, रोग अंदरों ना कोए मुकाईआ। पंखड़ीआं वाली खिली किसे ना डोडी, कंडा ख़ार ना कोए कढाहीआ। साचा मिल्या ना कोई धोबी, वस्त्र धार दए बदलाईआ। लभ्भदे रहे प्रीतम चोजी, चुग़ली निंदया विच समाईआ। फिरदे रहे बण के खोजी, तट किनारयां फेरा पाईआ। भरमाउँदे रहे लोकाई लोकीं, लुक्कया भेव ना कोए खुल्हाईआ। त्यागदे रहे चमड़यां वाली बोकी, बुक्कल अंदरों ना कोए खुल्हाईआ। माला फेरदे रहे फोकी, फ़ुरना मन वस्स ना कोए कराईआ। साथी बणे रहे नाथ त्रिलोकी, तिन्नां लोकां तों बाहर ना कोए कढाहीआ। वणज करदे रहे रोकी, हट्ट सच ना कोए खुल्हाईआ। धार दस्सदे रहे बहुती, आपणा पन्ध ना कोए मुकाईआ। छड्डदे रहे रोटी, रट्टा रसना वाला बणाईआ। तजदे रहे बोटी, लोभ मोह ना कोए कढाहीआ। पढ़दे रहे पोथी, अक्खरीं ढोला गाईआ। सब दी धार वेखी थोथी, थिर घर बहि के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। मंगदे रहे मोखी, मुक्ती झोली डाहीआ। घड़ी लभ्भदे रहे सौखी, जगत विछोड़ा कर जुदाईआ। फिरदे रहे कोटी, भज्जे वाहो दाहीआ। मुनाउँदे रहे चोटी, चोटी चढ़ के दरस कोए ना पाईआ। अन्त करनी हो के होछी, हुश्यिारी आपणी जाए भुलाईआ। तेरी खेल किसे ना सोची, इष्ट तत्तां वाला मनाईआ। कुछ मंग मंग के गया रविदास चमारा मोची, रम्बी आर नाल गंढ्ढ पवाईआ। जिस दी खेल सदा चोखी, चोखरवान दए वखाईआ। ओहदी करनी किसे ना जोखी, जगत तराज़ू ना कोए तुलाईआ। मंज़ल डाहढी औखी, बिन सतिगुर शब्द ना कोए चढ़ाईआ। जिस दी खेल धार ना जिसत टांक औंटी, ढईए विच ना कोए बंधाईआ। हुक्म दे के पटना पौंटी, फ़रमान विच समझाईआ। कलयुग अन्त सृष्टी दृष्टी होवे औंती, धर्म सुत नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा पए अल्ला वाहिगुरू राम कृष्न ख़ौंती, ख़ावंद पती समझ किसे ना आईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार डाह के आपणी चौंकी, चौंह जुगां दा झगड़ा दए पवाईआ। वड्याई रहे ना अक्खरां वाले नाउँ की, चार कुण्ट पए दुहाईआ। आबरू मिटे भूमिका वाले थाउँ की, थान थनंतर मारन धाहींआ। पूजा मिटे तत गुरू जगत पाउँ की, निरगुण निरवैर इक्को खेल खिलाईआ। मनसा रहे ना मैं हउँ की, हम साजण वेख वखाईआ। जगत वासना तक्के काउँ की, कूड़ी क्रिया खोज खुजाईआ। जन भगतां आस वेखे ठंडी छाउँ की, शहिनशाह हो के होए सहाईआ। ब्यास कहे नईआ चले इक्को नाउँ की, नर निरँकार आप चलाईआ। खेड मुके खेड़ा पिण्ड गराँउँ की, गहर गम्भीर दवारा इक्को दए सुहाईआ। आसा मनसा पूरी होवे चाउ की, चाउ घनेरा इक्क बणाईआ। ब्यास कहे मेरी लहर उपजे दरयाओ की, दरे दरबार सेव कमाईआ। जिस दे हथ्थ अदालत न्याउँ की, निउँ निउँ लागां पाईआ। देवे माण वड्याई पिता माउँ की, मात पित आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण
❋
❋
नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे समझ ना देवे आपणे आदि जुगादी सुभाउ की, सभा दे मुखीए गुर अवतार पैगम्बरां आसां विच रखाईआ।
१३ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ पाल सिँघ दे गृह ललीआं कलां ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे तैनूं खोजदे गए तपी, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। हठ्ठ रखदे गए यती, धीरज तेरा नाम नाल रखाईआ। मुहब्बत विच हुन्दे रहे सती, सति सतिवादी तेरा राह तकाईआ। नाम भण्डारा मंगदे रहे रती, रतन अमोलक दे बणाईआ। टिल्ले पर्बत चढ़दे रहे राह अक्खीं, जगत नेत्र नैण उठाईआ। घर बार छड्डदे रहे करोड़ी लखी, मन वैराग उपजाईआ। डेरे लाउँदे रहे कुल्ली कक्खीं, काम क्रोध लोभ मोह हँकार तजाईआ। मर्यादा खोजदे रहे जो गुर अवतार पैगम्बरां दस्सी, दहि दिशा ध्यान लगाईआ। दिवस रैण रहे नस्सी, भज्ज भज्ज पन्ध मुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तैनूं दस्सदे रहे कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। निरगुण जोत जगाउँदे रहे मोमबत्ती, नूर ज़हूर परदयां विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि आपणा रंग रंगाईआ। ब्यास कहे तैनूं लभ्भदे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। अग्नी सड़दे रहे हाढ़, जल धारा सीस कराईआ। दु:ख सहिंदे रहे नाड़ नाड़, नाड़ बहत्तर दए दुहाईआ। खोजदे रहे सदा जुग चार, चारे खाणी वेख वखाईआ। चारे बाणी करदे रहे पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मंज़ल कटदे रहे दुष्वार, दूती दुश्मण अंदरों बाहर कढाहीआ। तेरे नाम दा मंगदे रहे प्यार, प्रीतम तेरा प्रेम वधाईआ। नाता तोड़ कूड़ संसार, सगली सृष्ट तजाईआ। जगत छड्ड घर बाहर, भज्जे वाहो दाहीआ। रह के निराधार, फ़ाकयां विच वक्त लँघाईआ। मंगदे रहे दीदार, दरस नैण उठाईआ। करदे रहे पुकार, पुनह पुनह सीस झुकाईआ। अन्तिम सारे गए हार, तेरा भेव कोए ना पाईआ। गुफ़त शनीद सुणदे गए गुफ़तार, ख़ुफीआ हो के जगत लोकाईआ। मुहब्बत विच हो ग्रिफ़तार, बन्धन तेरा नाम रखाईआ। नाम खण्डा सिर सहि कटार, टुकड़ा आपणा आप कराईआ। तेरा अन्त ना पाया किसे पारावार, पारब्रह्म प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर दर बैठे रहे बण भिखार, विष्न ब्रह्मा शिव झोलीआं डाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मंगदे आए वारो वार, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। चारे बाणी करे पुकार, चारे खाणी दए दुहाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर समझ किसे ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त दीन दुनी होई ख़ुआर, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मेटे कोई ना धूआँधार, सति
❋
❋
सतिवादी तेरा साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक अग्नी अग्ग लग्गी नाड़ नाड़, अमृत मेघ बूँद स्वांती निजर रस ना कोए चुआईआ। साचा मिले ना किसे हकीकी यार, जगत याराने कूड़े वेखे लोकाईआ। सदी चौधवीं कलयुग सन्त रोवण धाहां मार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मंज़ल पुज्जे ना कोई हक दरबार, दरगाह साची वेखण कोए ना पाईआ। पढ़ पढ़ रसना जेहवा बत्ती दन्द सारे तेरा करन इज़हार, अर्श अरूज समझ किसे ना आईआ। ब्यास कहे तेरा खेल वेख करतार, हैरानी मेरे अंदर आईआ। सब तों वसें हो के बाहर, हर घट आपे डेरा लाईआ। आत्म ब्रह्म तेरी धार, पारब्रह्म नूर रुशनाईआ। तेरा शब्द सच सिक्दार, हुक्म देवे बेपरवाहीआ। तेरा नूर जोत उज्यार, उजाला करे सर्ब लोकाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात सृष्टी विच्चों बाहर निकाल, दृष्टी इक्को दे वखाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह लेखे ला शाह कंगाल, ऊँच नीच आपणे रंग रंगाईआ। सच दुआर एकँकार घर अगम्मे आप बहाल, जित्थे बिहबल हो के रोवे मारे कोए ना धाहींआ। अग्गे पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। भगत सुहेले गुरमुख लै उठाल, लख चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। दिवस रैण कर प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी जो तेरे नाम दी घालदे आए घाल, लहिणा देणा पूरा दे कराईआ। तेरा दर्शन करन बेमिसाल, मिसल विच सके ना कोए समझाईआ। अगला आपणा दस्स अहिवाल, पिछली पढ़े ना कोए पढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे नन्न्हे निक्के बाल, सचखण्ड दवारे बैठे सीस निवाईआ। तूं भगतां साचा गृह इक्क वखाल, जित्थे विख नज़र कोए ना आईआ। अमृत आत्म अगम्मा रस प्याल, जो जगत सरोवरां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार आपणी दस्स सच्ची धर्मसाल, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरुदुआर दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस घर वसें निरगुण नूर कर उज्यार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्यास कहे मेरी अन्त बुझा प्यास, सास स्वास समूह आपणे लेखे पाईआ।
१३ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ मल्ल सिँघ दे गृह ललीआं कलां ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे मैं पवण भवंदे वेखे परिंदे, पवण पाउण नाल वड्याईआ। ख़ूनख़ार वेखे दरिंदे, दहिशत विच डराईआ। सीस वेखे नविंदे, अक्ख नैण शरमाईआ। नाम वेखे जपिंदे, बिन रसना जेहवा ढोले गाईआ। देवत सुर वेखे इन्दे, सिँघासण सोभा पाईआ। अवतार पैगम्बर गुर वेखे मरगिंदे, गोबिन्द हथ्थ वड्याईआ। नहाउँदे वेखे पंडे, पांडे तारीआं लाईआ। बोलदे
❋
❋
वेखे बिंडे, तिरी तिरी आवाज़ सुणाईआ। खेल वेखे विंगे डिंगे, डूंगर थाँ ध्यान लगाईआ। जल होड़े वेखे मिघे, मच्छ कच्छ नाल वड्याईआ। ससीअर सूअर वेखे पिगे, भज्जण चाँईं चाँईंआ। जटा जूट धारी वेखे मूँह दे भार डिग्गे, दिशा कूट आपणी आप भुलाईआ। कमली वाले वेखे भिग्गे, जल धारा नाल छुहाईआ। तेरे प्यार अंदर वेखे विके, आपणा आप मिटाईआ। निशाने तीर लग्गे वेखे हिके, हनवन्त दए गवाहीआ। लव कुश आए मेरे उत्ते सिध्धे, बाल्मीक बल वड्याईआ। सप्त ·षी पाउँदे गए गिध्धे, ताली दूज्जयां नाल वजाईआ। गोबिन्द छुपा के कल्गी जिगे, जिगरा आपणा गया रखाईआ। मेरा लेखा लिख्या वेद व्यास वेद रिग्गे, रग रग परदा रिहा उठाईआ। नाद संख धुन सुणाउँदे रहे घिग्गे, कूक कूक अल्हाईआ। उडदे रहे पंखेरू बण के पिद्दे, पदमां वाले चक्र रहे खाईआ। बिन तेरी किरपा तेरे मिलण दी किसे ना लभ्भी बिधे, बदी दा बदला सके ना कोए चुकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां चरण प्रीती धाम दे निग्घे, निगाहबान हो के वेख वखाईआ। सच सरनाई तेरी डिग्गे, आप आपणा गए मिटाईआ। सच दुआर एकँकार पुचा सिध्धे, साधना अवर ना कोए वखाईआ। सब तों चंगे वड्डे एडे, इस तों अग्गे होर ना कोए ख़ुदाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल बण के धुर दा पिते, पति परमेश्वर आपणी गोद उठाईआ। साजण मीत धुर दे मिते, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बरां तेरे मिलण दे भविख्तां विच कलयुग अन्तिम दिन मिथे, मिथ्या समझ के जगत लोकाईआ। पकड़ उठा हरि सन्त सुहेला वसे जित्थे, निरगुण हो के सरगुण मेल मिलाईआ। तेरा मार्ग परम पुरख आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना घुथ्थे, रहिबर हो के रस्ता देणा जणाईआ। बिन तेरी किरपा गहर गम्भीर बेनज़ीर जन भगतां कोई ना पुछे, पसचाताप विच तड़फे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन सन्त सुहेला गोद कोई ना चुक्के, चार जुग दा पन्ध ना कोए मुकाईआ।
१३ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ नसीब सिँघ दे गृह पिण्ड बोपा राए ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे मैं जुग चौकड़ी गाउँदे वेखे गीत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा नाम ध्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चलाउँदे वेखे रीत, हुक्मे अंदर बैठे सीस निवाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा भज्जदे वेखे ठीक, ठाकर स्वामी तेरे भाणे अंदर बैठे ध्यान लगाईआ। नित नवित बदलदे रहे तारीख, तरीका तेरा नाम दृढ़ाईआ। जगत अन्धेरा मेटदे रहे तारीक, निरगुण सरगुण कर रुशनाईआ। कलमा नाम दस्स के गए हदीस, गुर अवतार पैगम्बर संदेसा सच सुणाईआ। भविख्तां विच कर
❋
❋
के गए उडीक, अक्खरां विच तेरा राह तकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, बिन तेरी आमद चले ना किसे चतुराईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सुत्ता गूढ़्ही नींद, आलस निंद्रा विच्चों बाहर ना कोए कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सो साहिब सतिगुर तेरी आस रखाईआ। ब्यास कहे मैं वेखे कोटी कोट, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। बिन तेरे शब्दी लग्गे किसे ना चोट, चोटी चढ़ के तेरा दरस कोए ना पाईआ। सति धर्म रहे ना किसे लंगोट, धीरज धीर ना कोए धराईआ। कलयुग जीव आलणयों डिग्गे बोट, सचखण्ड दुआर ना कोए पुचाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाते तेरी बेपरवाहीआ। नाम ख़ुमारी दे मदहोश, मधुर धुन राग सुणाईआ। भेव अभेदा खोल्ह चौदां लोक, चौदां तबक वज्जे वधाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वरन बरन तेरे नाम दा गाए इक्क सलोक, सोहला ढोला धुर दा इक्क समझाईआ। चिन्ता ग़म मेट हरख़ सोग, दीनां अनाथां दे माण वड्याईआ। चरण प्रीती साची रीती मिले धुर दा जोग, संजोगी हो के आपणा मेल मिलाईआ। कर्म कर्म दा मिटे रोग, जन्म जन्म दी दुरमति मैल धवाईआ। तेरे दवारे साचे गृह जाए पहुंच, सन्त सुहेले आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साजण मीत तेरे हथ्थ वड्याईआ। ब्यास कहे मैं खेल अगम्मा दस्सां की, कथनी कथ ना सके राईआ। सतिजुग साचे रख नींह, कलयुग कूड़ी जड़्ह दे उखड़ाईआ। लहिणा देणा चुका साढे तिन्न हथ्थ सीं, रविदास चमारा नाल मिलाईआ। परदा लाह जगत जीअ, जीवण जुगत दए समझाईआ। नाम निधान श्री भगवान बीज अगम्मा बी, बीते जुग दा लेखा दे मुकाईआ। जन भगतां जोत जगाउणी पए ना किसे घी, अन्तर आत्म नूर कर रुशनाईआ। लहिणा देणा वेख बीस इकीह, वीह इक्की गुरदास गया दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहान वसीह, जगत पैमाने विच हिसाब ना कोए लगाईआ।