१३ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ लाल सिँघ दे गृह पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे मेरे कन्ढ्ढे दा काही काना, सुहञ्जणी रुत्त वखाईआ। नाता जोड़ नाल श्री भगवाना, भाग आपणा रिहा बदलाईआ। गोबिन्द दे के गया निशाना, निशाना शब्द तीर चलाईआ। जगत बुद्धी समझे ना कोए ज्ञाना, अक्खरां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। सो लेखा जाणे वाली दो जहानां, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जन भगतां देवे साचा माणा, चरण
❋
❋
कँवल सच सरनाईआ। पन्ध मुका के आवण जाणा, दर घर साचा इक्क वखाईआ। जित्थे बिस्तर सेज लेफ तलाई नहीं सरहाणा, ओढण नज़र कोए ना आईआ। ओथे बेआसां मिले टिकाणा, टिक्का आपणा मस्तक नाम लगाईआ। कूड़ी क्रिया वढ्ढणहारा तरखाणा, तिक्खे शस्त्र नाल ल्याईआ। जोत सरूपी पहर के बाणा, बानी हो के होए सहाईआ। लेखे लाए गोबिन्द वाला दाणा, माछूवाड़ा भुल्ल कदे ना जाईआ। नन्ही चिउँटी दा गुरसिख बणया नौजवाना, जोबनवन्ता नज़री आईआ। माया ममता मोह छड्ड जगत टिकाणा, बिन कीमत आपणा आप दिता विकाईआ। हरि शब्द समझया पीणा खाणा, तृष्ना कूड़ जगत मिटाईआ। घर वेख सच महल्ल टिकाणा, दरगाह साची ख़ुशी मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा के गाणा, जगत सहिँसा रोग चुकाईआ। बिस्तर सोहणा सेज सुहाणा, काई काना नाल वड्याईआ। जिस दी करे ना कोई पहचाना, बेपहचान बेपरवाहीआ। वशिष्ट वेले दा नकदी दिता इक्को आना, भगती रूप दिता बदलाईआ। नाम ख़ुमारी कर के मस्त दीवाना, दीवा बाती नूर करे रुशनाईआ। अग्गे रहिण ना देवे बेगाना, घर आपणे लए वसाईआ। जन भगतां नापे ना कोए पैमाना, पैमाने लबरेज़ करे लोकाईआ। सच दवारे देवणहारा माणा, मनसा आसा पूर कराईआ। गुरमुख सतिगुर गोदी विच बाल अंञाणा, वड्डे नाल वड्डी मिले वड्याईआ। जिस ने लहिणा देणा मूल चुकाउणा, पूरब लेखा झोली पाईआ। सो वक्त करे सुहञ्जणा सुहाणा, सोहणी रुत्त बणाईआ। हरि संगत मेला कर के निरंतर देवे पीणा खाणा, ख़ालस अमृत जाम प्याईआ। बिना हुक्म तों देह दा कदे ना होवे चलाणा, चुक्कण तों पहलां आपणा खेल वखाईआ। साचा दे के नाम तराना, तुरीआ पद तों परे लँघाईआ। जीवदयां दो जहानां विच पुराणा, शब्दी कार दए भुगताईआ। दोआबे वालयां परदा लाहणा, एसे कारण फेरा पाईआ। नवें जुग दा नवां रंग वखाणा, वसल देवे यार ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काई काना कर परवान, सीस दस्तार वेखे मार ध्यान, गल दुपट्टा निगाहवान, धूढ़ी चरण सच्चा इश्नान, मनमति दुरमति दर रहिण कोए ना पाईआ।
हार नहीं हरि संगत हिरदा, हारदिक दए वधाईआ। जोबनवन्ता आ गया फिरदा फिरदा, पारब्रह्म प्रभ आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां विछोड़ा कटे चिर दा, चिरी विछुन्ने लए मिलाईआ। एहो खेल थिर घर दा, जो सचखण्ड अंदर आपणे चरणां विच वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा लहिणा देणा निबड़दा, अगला संग बणाईआ। दर हाल वेखो आए बिदर दा, जो बैठा सीस निवाईआ। जगत पता नहीं खेल किधर दा, कुदरत दा कादर होवे सहाईआ। कुछ लहिणा देणा
❋
❋
एधर दा, ऊधो कृष्न गया समझाईआ। नानक साढे तिन्न साल रिहा विचरदा, गोबिन्द ढाई मिन्ट पन्ध मुकाईआ। जिस दा मूल निरगुण धार विच्चों नितरदा, जगत माया ना कोए छुपाईआ। फ़िकरा अगला रहे ना फ़िकर दा, फ़कत इक्को लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हार नहीं ना कोई फूल, मोती जगत ना कोए ना वड्याईआ। साचा मेल कन्त कन्तूहल, प्रेम प्रीती रिहा दृढ़ाईआ। जुग जन्म ना जावे भूल, पूरब वेखे थाउँ थाँईंआ। शंकर मार के इक्क त्रसूल, धरनी गया जणाईआ। मालक आवे कन्त कन्तूहल, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जन भगतां कोलों आपणे प्यार दा मंगे मसूल, वसूली पिछली लए कराईआ। झगड़ा मुका के कातिल मक्तूल, मुकतयां तों अग्गे डेरा दए वखाईआ। जित्थे निरगुण धार मिले धूल, धूढ़ दा खहिड़ा दए छुडाईआ। सति धर्म दा बन्न्ह असूल, असल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। हार कहे मैं आया अज्ज हरि संगत खातर, पुरख अकाल दए वड्याईआ। शब्द सुनेहड़े देवां पात्र, नाम संदेसा इक्क दृढ़ाईआ। गुरमुख सोहणे बण जाओ चातर, चार्तक धुर दे नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बर ख़ुशीआं नाल आखण, संदेश्या विच सुणाईआ। अबिनाशी करता बणया साथण, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। हार कहिण सानूं पाओ गल, हथ्थो हथ्थी वण्ड वण्डाईआ। कुछ लहिणा देणा मुके बल, बावन गया समझाईआ। सृष्टी नाल छल, गुरमुखां नाल कुड़माईआ। पिछले जन्म दा मेट के सल्ल, दुखड़ा दूर दए कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के कल, कलमा इक्को दए समझाईआ। हरि संगत इक्क दूजे विच प्रेम प्यार दी धार अंदर जाणा रल, वक्खरा नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां ख़ातर ख़ातरखाह आया चल, ख़तरा अगला दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अंदर आपणा नूर हो के जावे बल, बली दी लोड़ रहे ना राईआ।
कुल्ली कहे मैं तक्कदी रही राह, लाल दा लालन वेख वखाईआ। जो आदि जुगादी दो जहानां मलाह, बेड़ा ब्रह्मण्ड खण्ड पार कराईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर गए गा, जुग चौकड़ी रागां नादां विच ढोले गाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी शहिनशाह, पातशाह इक्को बेपरवाहीआ। जल्वागर बण ख़ुदा, नूर नुराना करे रुशनाईआ। वेखणहारा थाउँ थाँ, नव नौ चार खोज खुजाईआ। ग़रीब निमाणयां पकड़नहारा बांह, लख चुरासी विच्चों देवे माण वड्याईआ। भगत सुहेले
❋
❋
आपणी गोद उठा, मेहरवान महबूब सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सो दाता दानी दया कमा, देवणहार सच्ची सरनाईआ। मेरी निमाणी दे भाग दए जगा, सदी चौधवीं अक्ख खुल्हाईआ। परदा ओहला दए उठा, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। वक्त सुहञ्जणा दए सुहा, सोभावन्त आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। मैं कुल्ली कक्खां मेरी कीमत सके कोई ना पा, शाह सुल्तान समझ किसे ना आईआ। ख़ुशीआं नाल ढोला गावां बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द करां वाह वा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दुआर रिहा सुहाईआ। कुल्ली कहे मैं वेख्या मार झात, दो जहानां तों परे ध्यान लगाईआ। जिस दा लेखा लिखे ना कोई कलम दवात, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी बेअन्त कहि के शुकर मनाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला वाली दो जहानां निरगुण सरगुण तक्कया साख्यात, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी आपणा वेस वटाईआ। गुरमुख सज्जण मीत मुरारे सुणे फ़रयाद, पूरब जन्म लहिणा देणा खोजे थाउँ थाँईंआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर करदे गए याद, दिवस रैण अठ्ठे पहर घड़ी पल ध्यान लगाईआ। सो लाल दी कुल्ली इकल्ला करन आया आबाद, दूजा संग ना कोए बणाईआ। पूरी करे पूरब ख़ाहिश, आसा मनसा आपणे विच समाईआ। हरि संगत संग पावे अगम्मी रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। चार जुग एसे सरदल उत्ते टेकदे रहिण माथ, मस्तक टिक्के धूढ़ी नाल रमाईआ। लाल दी लाल हो के चमके गाथ, गहर गम्भीर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, महिमा अकथ बोध अगाध दए जणाईआ।
१३ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ लाल सिँघ दे गृह पिण्ड हेर
ब्यास कहे मेरी हस्से रेत बालू, बालम वेख ख़ुशी मनाईआ। याद आ गया लहिणा देणा जगत पुत कालू, नानक सरगुण वेख वखाईआ। निरगुण नानक बण के पालू, प्रितपालक हो के सेव कमाईआ। लालो दा याद आया आलू, वज़न ढाई छटांक समझाईआ। पुरख अकाल हो दयालू, दीन दयाल दिता दृढ़ाईआ। जिस वेले सच्चा सतिजुग होया चालू, चालान सब दे (दए) कराईआ। गुरमुख साचे सांचे ढालू, ढईआ गोबिन्द रिहा समझाईआ। नाम ओढण दे के धुर दा सालू, परदा एकँकार इक्को पाईआ। जन भगतां अग्गे रख सच सवालू, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी करता आप कमाईआ। ब्यास कहे मेरी रेत बालू हस्से, हस्ती वेख बेपरवाहीआ। ख़ुशीआं विच
❋
❋
नस्से, भज्जे वाहो दाहीआ। मैनूं हौली हौली दस्से, सुनेहड़े रही सुणाईआ। चल वेखीए गुरमुख होए इक्ट्ठे, सति संगत रूप वटाईआ। पुरख अकाल दी चरणी ढठ्ठे, जो डिग्गयां रिहा उठाईआ। विक गए ओस हट्टे, जिस हट्ट दा वणजारा ना कोए समझाईआ। जन्म मरन दे मेट के रट्टे, झगड़ा अगला रहे मुकाईआ। सच प्रीती अंदर रत्ते, रतन अमोलक नज़री आईआ। उन्हां दे कोल ओस अबिनाशी दे पते, जिस नूं पत्रयां उत्ते गुर अवतार पैगम्बर गए मनाईआ। उह निरगुण हो के निरवैर हो के निराकार हो के भगतां दी कुल्ली वसे, कुल्ली दा मालक बेपरवाहीआ। लख चुरासी जीव जंत कलयुग राहों घुथ्थे, साचा राह ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा बणाईआ। बालू रेत मैं दस्सां की हाल, अहिवाल दयां जणाईआ। जिस ने मुरदे लए ज्वाल, ज्वाला जोत सेव लगाईआ। गुरमुख लभ्भे लाल, लालन रंग रंगाईआ। पूरी कर के घाल, कीती थाए पाईआ। मन्न बेनन्ती सवाल, दर आया बेपरवाहीआ। अवल्लड़ी चल के चाल, सृष्टी दिती भुलाईआ। सन्त साजण रख शब्दी नाल, जोती धार करी कुड़माईआ। फल लगा अगम्मे डाल, रुतड़ी रुत्त आप सुहाईआ। अन्तिम आपे करे संभाल, दूजा राखा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। रेत कहे मैं छोटी रती, कतरा कतरा नज़री आईआ। मैं वेख के कमलापती, पत्तन बैठी डेरा लाईआ। जिस दी कथा कहाणी सच्ची, सच सुनेहड़ा रिहा जणाईआ। भाग लगा के काया माटी कच्ची, कंचन गढ़्ह दए वड्याईआ। भगतां धार रख के अच्छी, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। की सार पाए मीन मच्छी, भगत सुहेला भगती तों परे आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडा इक्क सुहाईआ। ब्यास कहे बालू रेत देवे होका, हुक्म धुर दा रही जणाईआ। मेरी सुणो कहाणी चौदां लोका, लुक्कया भेव रही जणाईआ। जिस दे कारण जुग चौकड़ी जगाउँदे रहे जोता, जोतां दा मालक फेरा पाईआ। जिस दे कारण साफ़ करदे रहे चौंका, चार जुग सेव कमाईआ। ओस नूं मिलण दा इक्को मौका, वेला वक्त रिहा दृढ़ाईआ। जिस दे कोल अगम्मे नाम दी नौका, दो जहानां पार लँघाईआ। सच दुआर सुहाए अगम्मा कोठा, कुल्ली भगत दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर आपणा आप वखाईआ। बालू रेत कहे मैं वेख्या धुर दा दर्दी, दाअवे नाल समझाईआ। कलयुग मेटण आया अन्धेर गर्दी, गदागर नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां वेख के अर्ज़ी, आरज़ू सब दी फोल फुलाईआ। अग्गे करे आपणी मर्ज़ी, मरीज़ वेखे जगत लोकाईआ। खेल कर नरायण नर दी, नर हरि आपणा हुक्म चलाईआ। दो जहानां कला रखे चढ़दी, चढ़दा लैहन्दा सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप
❋
❋
उपजाईआ। ब्यास कहे बालू रेत रही पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। वाजां रही मार, हाढ़यां विच जणाईआ। इक्को करो दीदार, घर साचे दर्शन पाईआ। जन भगतो तुहाडा एह विहार, दूजी खेल ना कोए रचाईआ। पिछले जमअ कीते हार, हार जित विच बदलाईआ। गुरमुख रहे ना कोए दुख्यार, दुखियां दर्द गुआईआ। जे अन्तर करो प्यार, बसन्तर बाहरों दए बुझाईआ। साचा मंत्र करो जैकार, लोक लज्जया जगत गवाईआ। एह सतिजुग दी साची धार, कलयुग रूप रही बदलाईआ। अग्गे कोई ना उतरे पार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण ना कोए सहाईआ। सहिमत होए गुरू अवतार, पैगम्बर ख़ुशी बणाईआ। लहिणा मुक्के जुग चार, चौकड़ी बैठी सीस झुकाईआ। हुक्म चले इक्क निरँकार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। भगवन भगतां करे प्यार, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सच संदेसा देवे धुर दी रेत, बालू आपणा हाल जणाईआ। पुरख अकाल करो हेत, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ। जिस ने रुत्त बदलणी चेत, चेतन सुरती दए कराईआ। जगत विकारा कर के खेत, नेत नेत दर्शन देवे चाँईं चाँईंआ। कुछ लेखा बाकी जेठ, अग्नी तत रिहा तपाईआ। माण टुट्टे विकारी सेठ, हँकारी गढ़्ह आप तुड़ाईआ। जन भगत बणा के वक्खरा लेख, लेखे आपणे विच लगाईआ। वसा के साचा देस, देस दे मालक दए बणाईआ। इक्ट्ठे कर के बख्शे टेक, टिक्का नाम लगाईआ। जन भगतो तुसीं आदि अन्त दे एक, इके विच समाईआ। जिन्हां कारण बदलया भेख, भिखशू बण के फेरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा रंग रिहा रंगाईआ। बालू रेत कहे मैं भगतां वेख्या बुलाउँदा, ख़ुशी बुल्लां उत्ते आईआ। सुत्यां आप उठाउँदा, हलूणे नाल जगाईआ। भुक्ख्यां आप रजाउँदा, अमृत जाम प्याईआ। विछड़यां आप मिलाउँदा, जन्म कर्म फोल फुलाईआ। साची धार आप रखाउँदा, रक्ख्या करे थाउँ थाँईंआ। सन्त सुहेले अंग लगाउँदा, अंगीकार आप हो जाईआ। वेला वक्त आप सुहाउँदा, सुहञ्जणी घड़ी दए वड्याईआ। गुरमुखां मातलोक वड्याउँदा, दो जहानां होवे सहाईआ। खेल करे सच न्याउँ दा, न्याँकार इक्को इक्क हो जाईआ। हरिजन साचे रंग रंगाउँदा, लाल गुलाला आप चढ़ाईआ। जिस कारण हरि संगत हार पहनाउँदा, बिनां पंनयां तों गुर अवतार पैगम्बर लिख के गए समझाईआ। आपणा माण श्री भगवान जन भगतां झोली पाउँदा, आपणी मनसा ना कोए रखाईआ। बिन भगतां अबिनाशी करता कम्म किसे ना आउँदा, दो जहान निकम्मा नज़री आईआ। एसे कारण गुरमुख कुल्ली भाग लगाउँदा, भगवन हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म जन्म दे विछड़े इक्को घर वसौंदा, वक्खरा दर ना कोए बणाईआ।
❋
❋
१४ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ बलविंदर सिँघ दे गृह पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे मैं धुर दा आसावंद, आसा पूरी दे कराईआ। तेरे हुक्म दा हो पाबन्द, दिवस रैण सेव कमाईआ। अगम्मी नाम दा दे छन्द, ढोला इक्क समझाईआ। बिना रसना दे आवे अनन्द, अनन्द आपणा दे प्रगटाईआ। ख़ुशी होवे बन्द बन्द, बन्दगी विच तेरा नाम ध्याईआ। जुग चौकड़ी दा पिछला अगला मुके पन्ध, सफ़रां विच ना कोए भवाईआ। दीन दयाल साहिब बख्शंद, पारब्रह्म प्रभ तेरी ओट रखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गया लँघ, कलयुग अन्त रिहा कुरलाईआ। सेज सुहञ्जणी दिसे पलँघ, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जगत वासना दुनी होई रंड, बिन हरि कन्त ख़ुशी ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा पूर कराईआ। ब्यास कहे मैं सुणदा रिहा सलोक, महिमा वाला ढोला तेरा गाईआ। तक्कदा रिहा लोक परलोक, दो जहानां अक्ख खुल्हाईआ। तेरा भाणा कोए ना सक्या रोक, गुर अवतार पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती शब्दी धार सोच, बुद्धी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सृष्टी दुनिया कायनात कोई ना करे होश, बेहोश होई लोकाईआ। ख़ाली दिसे काया माटी चमढ़ी पोश, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लै मिलाईआ। ब्यास कहे मेरा अन्तिम कट विछोड़ा, विछड़यां लै मिलाईआ। निरगुण धार निरगुण होवे जोड़ा, सरगुण मिल के वज्जे वधाईआ। अगला वक्त रह गया थोड़ा, बिन तेरे भेव किसे ना आईआ। आपणे प्रेम दा दे भोरा, जगत भण्डारे दा लेखा दे मुकाईआ। मैं तेरा नौजवान बांका छोहरा, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। तूं सस्से उपर ला के होड़ा, हँ ब्रह्म दिती वड्याईआ। इक्को दस्स आपणा दोहरा, दोहां मिल के वज्जे वधाईआ। तेरे अग्गे नहीं कोई ज़ोरा, चरण कँवल ढहि के मंग मंगाईआ। झगड़ा चुक्के तोरा मोरा, मोह मुहब्बत आपणे नाल बंधाईआ। तेरा मंत्र फ़ुरना फुरे फोरा, फौरन आपणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणी करनी अंदर पा मोड़ा, मुहरे हो के आपणा दरस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर इक्क खुल्हाईआ। ब्यास कहे मेरी आसा ना जाए बिरथी, विश्वास देणा बंधाईआ। मैनूं रलाउणा ना नाल कूड़ी सृष्टी, शरअ विच ना कोए फसाईआ। मैनूं बहाउणा ना स्वर्ग बहिश्ती, स्वर्ग बहिश्त दी लोड़ ना कोए रखाईआ। मैनूं बणाउणा ना मन वासना गृहस्ती, गृह दुनी ना कोए लोकाईआ। मैं इक्को मंगां तेरा इष्टी, इष्ट देव तूं ही नज़री आईआ। लेखा मुकाउणा टांक जिसती, नूर नूर विच टिकाईआ। तेरी मुहब्बत किसे दवारे ना मिले विकदी, कीमत जगत ना कोए रखाईआ। मैं ओट रखी इक्क दी, एकँकार तेरा ध्यान लगाईआ। तेरी तार सितार अन्तर अन्तर खिचदी, प्रेम रबाब रही
❋
❋
वजाईआ। कुछ घुंडी खोल्ह विच दी, परदा दे उठाईआ। करवट बदल आपणी पिठ दी, सनमुख हो के सोभा पाईआ। मेरी आसा राह तक्के कित दी, केते जुग गए विहाईआ। मनसा पूरी कर मित दी, नर नरायण दया कमाईआ। ख़ाहिश रहे ना ठगौरी वाले चित दी, ठाकर हो के जोड़ जुड़ाईआ। जिधर वेखां तेरी जोत नूर धार रहे दिसदी, दहि दिशा नज़री आईआ। कुछ लेखणी वेद व्यास वाली चिट दी, चिट्टे उत्ते काला गया पाईआ। कुछ बाकी रविदास चमारे दी इट्ट दी, बहत्तरां नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुहब्बत बख्श आपणी सिक दी, सिख़र चोटी चढ़ के मेला लैणा मिलाईआ। ब्यास कहे मेरी चोटी चढ़ जा सिख़र, वहिणा विच्चों पन्ध मुकाईआ। मेरा अगला मुक जाए फ़िकर, फ़ाकाकशी दे गवाईआ। मैं चल के आया इधर, पैंडा पन्ध मुकाईआ। कुछ वाइदा कृष्न नाल बिदर, भुक्ख्यां गया समझाईआ। पुरख अकाल जन भगतां पूरी करे सिधर, सध्धर आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा देणा वखाईआ। ब्यास कहे मेरा लेखा दस्स खोल्ह, ख़ाली हथ्थ दयां दुहाईआ। आदि जुगादी सुत्ते अबिनाशी अचुते बोल, आपणी आवाज़ लगाईआ। जुग चौकड़ी मैं वहिणा विच करदा रिहा घोल, भज्जया वाहो दाहीआ। मेरा तत सक्या ना कोए विरोल, मथन विच ना कोए ल्याईआ। कोटन कोटि साध सन्त वजा के गए ढोल, डंका तेरा नाम सुणाईआ। अन्तिम रिहा कोई ना कोल, सारे कर के गए जुदाईआ। मेरे अंदर पैंदा हौल, दुक्खां दयां सुणाईआ। सप्त ·षी दा याद आया पिछला कौल, इकरारनामा भोज पत्रां उत्ते लिखाईआ। कुछ नानक चरणां दा चरणोदक गया डोल्ह, चुले तिन्न हथ्थ उठाईआ। कुछ रविदासा मेरे अंदरों बालू रेत गया रोल, मुठ्ठी ढाई वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। ब्यास कहे मैं मंगां थोड़ा, बहुती आस ना कोए रखाईआ। राम दा फिरया घोड़ा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरे विच पिछला रख के पौड़ा, अगला मुख गया बदलाईआ। कन्नां तों हो के डोरा, नेत्र तेरे वल्ल उठाईआ। वाहो दाही फेर दौड़ा, दिशा आपणी लई बदलाईआ। उच्ची कूके दस्सदा जाए पुरख अकाल धुर दा चोरा, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा परदा देणा उठाईआ। ब्यास कहे मैं की करां तेरी गिणती, अनगिणत तेरी वड्याईआ। सीता इक्कीआं कदमां नाल मैनूं रही मिणदी, पिच्छे भौं भौं ध्यान लगाईआ। एह सेवा लग्गी रही तिन्न दिन दी, आर पार ना कोए कराईआ। धार नज़र आई तेरे चिन्न्ह दी, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। अक्खां मीट अर्शां उत्ते मण्डल रास गिणदी, तार तारयां विच रखाईआ। एह खेल होई छिन दी, जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि,
❋
❋
आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन तेरे हथ्थ सर्ब वड्याईआ।
१४ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ सरवण सिँघ दे गृह पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे मेरी आसा लम्बी, आयू समझ कोए ना आईआ। जिस नूं सुण के धरत धवल धौल कम्बी, हिल्ली वाहो दाहीआ। जिस वेले लोकमात जगत साध होए दंभी, कुटम्ब कूड़ नज़री आईआ। दीन दुनी ख़ुशी बदले विच ग़मी, ग़मगीन देण दुहाईआ। पुरख अकाल ओस वेले आपणी धार चलावीं नवीं, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। दुनिया वल्लों गूढ़्ही नींद सवीं, गुरमुख भगत लैणे जगाईआ। ग़रीब निमाणयां घर बहवीं, शाह सुल्तानां दर दुरकाईआ। उन्हां दी सार लवीं, जो जुग जन्म दे विछड़े ध्यान लगाईआ। उन्हां संग रव्हीं, जो तेरी ओट तकाईआ। नाम भण्डारा साची वस्त (दवीं), बिन हथ्थां आप वरताईआ। कुछ लहिणा रखीं याद जिस वेले अर्जन बैठा तवी, रावी रवी नाल सलाह पकाईआ। जिस वेले पुरख अकाल आपणे शब्द दा बणया कवी, लेखा लिख्त तेरे हथ्थ फड़ाईआ। ग्रन्थ शास्त्र वाक् भविख्त गुर अवतार पैगम्बर उस नूं जानण अवतार चव्ही, जगत दुनिया समझ किसे ना आईआ। धुर दा ढोला बण विचोला इक्को गवीं, गहर गम्भीर इक्को आपणा नाम देणा प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। ब्यास कहे मेरी आसा बहु बहु लम्बी, मिणती विच नाप ना कोए कराईआ। प्यार दी धारों आपे जम्मी, निकली चाँईं चाँईंआ। सद जीवत बिना दमी, सास स्वास ना कोए रखाईआ। अठ्ठे पहर फिरे भन्नी, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। तेरा हुक्म सुणना चाहुन्दी कन्नी, धुर फ़रमाना दे दृढ़ाईआ। तूं शाह पातशाह वड्डा धनी, धनाढ इक्को नज़री आईआ। तेरी धार हुक्म वाली मन्नी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। कलयुग अन्त करीं ना अन्न्हीं, निज नेत्र देणा खुल्हाईआ। प्रीतम बण के साचा तनी, तन्द सितार देणा वजाईआ। वेख वसेरा छप्पर छन्नी, छहबर आपणा नाम लगाईआ। जेहड़ी धूढ़ भीलणी राम चरण आपणी कन्नी बन्न्ही, साढे तिन्न साल गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे विच लगाईआ। ब्यास कहे मेरी आसा ना वेखीं पुराणी, पूरबले जन्म नाल रलाईआ। जिहनूं लिख्या ना किसे पुराण पुराणी, वेदां विच ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर ना होए निगाहबानी, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सारे तेरे आउण दी दस्स के गए निशानी, निशावर आपणा आप कराईआ। अक्खरां वाली गा के कहाणी, बाणी तेरा नाम प्रगटाईआ। मेरी सध्धरां वाली
❋
❋
जवानी मस्तानी, हथ्थ किसे ना आईआ। तेरा खेल गुण निधानी, गुणवन्ते वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी मेरे नाल हुन्दी रही शैतानी, शरअ वाला संगल ना कोए कटाईआ। कलयुग अन्त कर मेहरवानी, महबूब तेरी आस रखाईआ। मेरी आसा नहीं बेगानी, बेनन्ती ओहो चली आईआ। झगड़ा केस नहीं दीवानी, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग बीतदयां देर ना लग्गी राईआ। मेरे विच्चों आंचल धो के गई आदि शक्ति भवानी, दुर्गा आपणा पल्लू विच फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी आसा साचे दर कर परवानी, परम पुरख तेरी आस रखाईआ।
१४ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ साधू सिँघ दे गृह पिण्ड हेर ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे मेरी आसा निक्की, निक्का हो के रिहा जणाईआ। भगत भगवान दी वेखां सिक्खी, सनमुख हो के दर्शन पाईआ। जिन्हां दी धार गोबिन्द लिखी, अगला लेखा आपणे नाल रखाईआ। साची दे के गया चिठ्ठी, बिन काग़ज़ टुकड़े हथ्थ फड़ाईआ। मेला मिले धुर दी इक्की, बीस इकीसा नाल रलाईआ। ओन्हां जगत वासना जाए जिती, तृष्ना कूड़ ना कोए तपाईआ। सम्मत शहिनशाही दी होवे मिती, मित्र प्यारा वेख वखाईआ। साचे नाम दी धार दस्स के मिठ्ठी, कलयुग कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा दए मुकाईआ। ब्यास कहे मेरी आसा ना छोटी ना वड्डी, दोहां विच समाईआ। तेरे हुक्मे अंदर बद्धी, जुग चौकड़ी राह तकाईआ। अन्त वेख वीहवीं सदी, सदम्यां वाली दए दुहाईआ। मैं कोई धार नहीं वहिण वाली नदी, जल आपणा रूप बदलाईआ। मेरी जोत ओस नाल जगी, जो जगत दा मालक इक्क अख्वाईआ। प्रीती ओस नाल लग्गी, जो कदीम दा मालक धुरदरगाहीआ। सितार ओस नाल वज्जी, जिस दा तन्द ना कोए तुड़ाईआ। ओस दुआर बहि के सजी, जित्थे सज्जण मिले शहिनशाहीआ। जिस दी बदले कदे ना गद्दी, गदागर गुर अवतार पैगम्बर लए बणाईआ। वण्ड होवे ना वदी सुदी, दिवस अमावस ना कोए बणाईआ। करनी दो जहान ना होवे रद्दी, कुदरत दा मालक इक्को अख्वाईआ। लोकमात जुगां विच निरगुण धार सरगुण हो के आवे कदी कदी, नित दरस ना किसे दिखाईआ। खेल करे अगम्मी चंगी, मार्ग आपणा आप प्रगटाईआ। सच नाम वजा मृदंगी, सोई सुरती लए उठाईआ। गुरमुखां जन भगतां पिठ्ठ होण ना देवे नंगी, परदा आपणा नाम रखाईआ। ब्यास आसा कहे सब दी कटे तंगी, जो बैठण सीस निवाईआ। उस दा योद्धा सूरबीर सुत दुलारा इक्क भुयंगी, बिनां भुजां तों
❋
❋
सब दी करे सफ़ाईआ। आपणा खेल करे बहु रंगी, जुग चौकड़ी समझ किसे ना आईआ। निरगुण निरवैर निराकार बण के ढंगी, तरीका आपणा इक्क प्रगटाईआ। बीस बीसा धार बिक्रमी जिस वेले आवे पंझी, पंझीआं दे पंजे दए लगाईआ। अक्खर प्यार वेखे बवंजी, बावन परदा लाहीआ। खेले खेल नवीं शतरंजी, शमां गुल होवे लोकाईआ। जन भगतां प्रेम दी पा के फंदी, आत्म परमात्म नाता लए जुड़ाईआ। अग्गे मज़्हब दी रहिण देवे ना कोए पाबन्दी, शरअ विच्चों बाहर रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म बणा के संगी, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धार रहिण ना देवे दुरंगी, झगड़ा मुकाए खेल तरंगी, लेखा जाणे जगत जीव चुरंगी, चार जुग दा पूरब लेखा लिख्तां वाला वेख वखाईआ।
१४ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड गांधरां ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे मेरे नाल सलाह कीती भागीरथ, इकांत हो के ध्यान लगाईआ। तेरा वहिणां वाला नीरथ, जल पाणी रूप नज़री आईआ। किस बिध बणे साचा तीर्थ, तट किनार सोभा पाईआ। अमृत रस होवे सीरथ, अग्नी अग्ग बुझाईआ। अंदरों कढ्ढे पीड़त, दुखियां दर्द मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा हर घट थाँईंआ। ब्यास कहे भागीरथ हौली दस्सया चुप, बिन रसन आवाज़ लगाईआ। तेरा क्यों बदले रुख़, मैनूं दे समझाईआ। क्यों नहीं पैंडा जांदा मुक, भज्जे वाहो दाहीआ। मैं हो के अग्गों ख़ुश, ख़ुशी नाल दिता दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी मेरा भेव सदा लुक, परदा सके ना कोए उठाईआ। सुहाउँदी रहे रुत्त, आपणा रूप बदलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सन्त भगत मेरा वण्डे कोए ना दु:ख, दर्दी नज़र कोए ना आईआ। तृष्ना बुझाए ना कोई मनसा वाली भुक्ख, अन्तर तृप्त ना कोए कराईआ। मैं जुग चौकड़ी सब नूं ल्या पुछ, बेनन्ती आरज़ू अग्गे सुणाईआ। कवण तारे अपराधी सुत, दयावान दया कमाईआ। सब ने बोल के इक्को तुक, धुर दा हुक्म दिता दृढ़ाईआ। जिस वेले आवे अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। आपणी गोदी लए चुक्क, निरगुण हो के अंग लगाईआ। करनी दा पैंडा जाए मुक, करता होए सहाईआ। जन्म फेर मिले मानुख, तत शरीर वड्याईआ। पिछली कीती जाए टुट्ट, अग्गे आपणी गंढ्ढ पवाईआ। जल धार विच्चों पुट्ट, पटने वाले नाल जोड़ जुड़ाईआ। जित्थे सब दी जाए छुट, आवण जावण रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सब दा सच्चा इक्क गोसाईंआ। भागीरथ कहे तैनूं कहिंदे वहिणां वाला दरया, भज्जें वाहो दाहीआ। कुछ
❋
❋
मैनूं दे समझा, किस बिध पैंडा लएं मुकाईआ। मेला होवे बेपरवाह, आपणे विच समाईआ। मैं वी तेरे कन्ढ्ढे बहि के चलया नहा, नौ मिन्ट सिँघासण लाईआ। मैनूं थोड़ा जेहा अंदर चानण दिता पा, नूर डलक लगाईआ। थोड़ा जेहा रस गया आ, अमृत रूप बदलाईआ। धुन अगम्मी दिती सुणा, शब्दी ताल वजाईआ। पिच्छा दिता भुला, कुछ अग्गा दिता वखाईआ। सहिजे फड़ के बांह, हलूणा दिता लगाईआ। दस्स के आपणा नाँ, सो पुरख निरँजण करी पढ़ाईआ। मैं कर के अग्गों हां, सीस दिता निवाईआ। तेरी कन्ढ्ढी बैठा आ, डेरा कक्खां उत्ते रखाईआ। तूं दस्स कीहनूं रिहा गा, कवण राग अल्हाईआ। ब्यास किहा मैं इक्को समझ के पिता माँ, पुरख अकाल रिहा ध्याईआ। दूजा इष्ट मन्नां कोई ना, चरण सीस ना किसे झुकाईआ। जो मेरी आसा रहे रखा, बिन पाणी जीवण जगत ना कोए वधाईआ। पंजां तत्तां वाले पहले गुरू लए ध्या, अन्त नाता गए तुड़ाईआ। माटी होई स्वाह, जोत विच समाईआ। मैं ओसे अग्गे अरज़ दिती सुणा, जिस मेरी बणत बणाईआ। उस सहिजे दिता जणा, हुक्मी हुक्म प्रगटाईआ। जिस वेले निरगुण धार हो के जावां आ, मैनूं जन्मे कोए ना माईआ। जोती जलवा कर रुशना, नूर नुराना डगमगाईआ। तेरा लेखा देवां मुका, मुकम्मल आपणा रंग चढ़ाईआ। जलधार विच्चों आपणे नाल लवां मिला, नाता धुर दा आप रखाईआ। सो वेला वक्त पहुंचया आ, भरोसे नाल रिहा दृढ़ाईआ। भागीरथ मैं ओसे दा तक्कां राह, जिस तैनूं झलक दिती चमकाईआ। झल्लां बेलयां विच मेरा होवे सहा, सहायता करे थाँईं थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि इक्क मलाह, जो बेड़े पत्तन रिहा तरा, तारनहार वड्डी वड्याईआ।