१४ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ राम सिँघ दे गृह पिण्ड सरींह ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे तेरा खेल बेपरवाही, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अन्त कोए ना आईआ। तेरा लेखा आदि जुगादि जुग चौकड़ी लिखे कोए ना कलम शाही, काग़ज़ नेत्र रोवण मारन धाहींआ। हुक्मे अंदर गुर अवतार पैगम्बर जिस बणाए राही, पाँधी बण के लोकमात सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग फेरीआं गए पाईआ। तेरे नाम दी अगम्म अथाह बेपरवाह करदे गए शनवाई, सच संदेसा नर नरेशा दो जहान सुणाईआ। तेरी मंज़ल दस्सदे गए उच्च आलीशान हाई, जिस नूं जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। उच्ची कूक कूक रसना जेहवा बत्ती दन्द देंदे गए दुहाई, तेरा ढोला राग नाद नग़मा नर नरायण इक्को गाईआ। निरगुण निरगुण अन्तर अन्तर निरंतर लिव इक्को लाई, परमात्म मिल के परमात्म खेल खिलाईआ। जिस दा लहिणा देणा
❋
❋
कोई जाण ना सके हिन्दसयां विच इकाई, ज़ीरो सिफ़रा समझ किसे ना आईआ। भविख्तां विच लिख्तां विच इष्टां विच सृष्टी विच कर के गए लिखाई, बोध अगाधा भेव अभेदा आप जणाईआ। जिस दा परदा ओहला कोई चुक्क ना सके राई, रईयत रंक राज राजान शाह सुल्तान वेखण कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी तेरा खेल अगम्म अथाही, अलख अगोचर तेरा अन्त ना कोए समझाईआ। नमों नमस्ते कहि के चरण कँवल सीस रहे झुकाई, डण्डावत विच आपणी ख़ुशी बणाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच सच संदेश देणा सुणाई, अनरागी आपणा राग अल्हाईआ। दर दुआर ठांडा नर निरँकार इक्क वखाईं, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी शाहो शाबाशी, धुर सुल्तान हो मेहरवान आपणी मेहर नज़र उठाईआ। ब्यास कहे पारब्रह्म पतिपरमेश्वर गहर गम्भीर, गवर तेरा खेल नज़री आईआ। आदि जुगादी निरगुण सरगुण धार तेरी बेनज़ीर, जगत नेत्र लोचण नैण अक्ख वेखण कोए ना पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पारब्रह्म परवरदिगार सांझे यार बदल दे तकदीर, तहिरीर तकरीर दोहां दा लहिणा दे मुकाईआ। तेरा नाम निधान नौजवान मर्द मर्दान जिस दे हथ्थ सच तदबीर, दो जहान भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर मैनूं दे के गए धीर, धरवासा लोकमात धराईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हो मेहरवान कलयुग अन्त सदी चौधवीं आवे अख़ीर, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा फेरा पाईआ। जिस नूं झुकदे पैगम्बर पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी जिस दा गीत गाईआ। उह लेखा जाणे काया माटी तन वजूद लख चुरासी साढे तिन्न हथ्थ सरीर, मानुख मानुश मानस परदा दए चुकाईआ। जिस दे कोल नाम खण्डा शमशीर, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जन भगतां रहिण ना देवे दिलगीर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर दरवेश हो के धुर दी मंग मंगाईआ। ब्यास कहे मैं राह रिहा तक्कदा, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। दो जहानां रिहा लभ्भदा, खोजत खोजत वेख वखाईआ। खेल वेखदा रिहा सब दा, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। जो घड़या सो रिहा भज्जदा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। बिन तेरे दीपक दीपक साचा नूर कोए ना जगदा, शमां गुल दिसे लोकाईआ। तेरा मार्ग आदि जुगादि सदा सच दा, गुर अवतार पैगम्बर गए दृढ़ाईआ। तूं लूं लूं अंदर रचदा, साढे तिन्न करोड़ तेरी शरनाईआ। तूं बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द भगतां प्रीती अंदर हस्सदा, हस्ती विच्चों हस्ती लएं प्रगटाईआ। सच इशारा दे के निज लोचण नेत्र नैण अक्ख दा, प्रतख मिले आप गोसाँईंआ। कलयुग अन्त अख़ीर वेला वक्त नहीं रहिणा वक्ख दा, विछड़े लै मिलाईआ। सच दवारा खोल्ह आपणे नाम हट्ट दा, हटवाणा हो के सेव कमाईआ। कूड़ कुड़यार जाए
❋
❋
नस्सदा, भय विच आपणा मुख छुपाईआ। सति धर्म मार्ग लग्गे तेरे जस दा, चार वरन अठारां बरन तेरा ढोला गाईआ। सदा सदा नित नवित परम पुरख तूं भगतां पैज रखदा, कलयुग अन्त हो सहाईआ। तेरा खेल सदा समरथ दा, समरथ पुरख तेरी बेपरवाहीआ। ब्यास कहे मैं चरण कँवलां उपर बिन सीस आपणा सीस रखदा, जगदीश तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूं मालक आदि जुगादी घट घट दा, गृह गृह अंदर काया मन्दिर दीन दुनी कर सफ़ाईआ।
१४ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ गुरदयाल सिँघ दे गृह
चीमां कलां ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे याद आया मंडी मेरे विच गोबिन्द धोया भथ्था, पाणी पंज वेरां आप हिलाईआ। तेरां दा सी नाल जथ्था, गुरमुख संग ल्याईआ। मैनूं उठा के सुणाई कथा, शब्दी हुक्म दृढ़ाईआ। उठ प्यारे दुलारे प्रभ दे बच्चा, बचपन तेरा दयां समझाईआ। चार जुग तेरा खेल होया कच्चा, इट्टां पत्थरां नाल टकराईआ। आ अमृत पी रता, सज्जे हथ्थ दी उंगली दिती चटाईआ। फेर चुक्क के उत्ते पट्टां, हथ्थ छाती उत्ते रखाईआ। घास दा पुट्ट के गट्टा, मेरे विच दिता रुढ़ाईआ। उन्नी उंगलां दा फट्टा, सहिजे दिता टिकाईआ। अद्ध विचकारों फड़ के कटा, खण्डा दिता छुहाईआ। एह खेल मैनूं लग्गा अच्छा, वेख ख़ुशी मनाईआ। गोबिन्द फड़ के आपणा भथ्था, मेरे उत्ते दिता हिलाईआ। मेरीआं खुल्ह गईआं अंदरों बाहरों अक्खां, दो जहान नज़री आईआ। बिना पुरख अकाल मिल्या कोई ना सख़ा, कूड़ी दिस्सी जगत लोकाईआ। मैं जोड़ के दोवें हथ्थां, बन्दना चरण लई कराईआ। कुछ दस्स अगला पता, मैनूं दे समझाईआ। गोबिन्द ख़ुशीआं नाल हस्सा, सज्जा चरण तिन्न वार पत्थर नाल टकराईआ। ओसे वेले वगण लग्गा ठक्का, हवा पाणी ज़ोर लगाईआ। निरगुण धार पुरख अकाल आया नठ्ठा, जोती जाता फेरा पाईआ। जिस दे कोल चार जुग दे लेख दा पटा, हिस्से गुर अवतार पैगम्बरां रिहा वखाईआ। निशाना बिन काग़ज़ नज़र आया चिट्टा, शाही वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां नालों लम्मा चिठ्ठा, जेहड़ा सहिजे दिता जणाईआ। मैं हो के हका बक्का, हथ्थ मथ्थे उत्ते टिकाईआ। गोबिन्द सहिजे मैनूं लाया धक्का, ढाई कदम अग्गे दिता वधाईआ। जित्थे विछी अगम्मी सफ़ा, जिस दी बणत ना कोए बणाईआ। पुरख अकाल दिस्या पिता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। वड्डउँ वड्डा निक्कयों निक्का, दोवें धारा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
भेव अभेदा आप समझाईआ। ब्यास कहे मैं धक्का खाधा ढाई कदम, हुलार समझ कोए ना आईआ। मेरा कम्ब गया बदन, सुरती अंदरों सुरत भवाईआ। मैं हथ्थ लग्गा मल्लण, आपणे आप पछताईआ। नेत्र हन्झू लग्गा किरन, मोती छहबर लाईआ। मैं परदक्खणा, विच लग्गा फिरन, चारों कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। पुरख अकाल जोत दी दिती किरन, नूर कीता रुशनाईआ। ओधरों साढे तिन्न साल दा बच्चा आया हिरन, रंग सुनहरी रूप वटाईआ। गोबिन्द डिग्गा आ के चरण, सीस सोहणा दिता झुकाईआ। मैं ओस नाल लग्गा लड़न, ग़ुस्सा मेरे अंदर आईआ। मैं इस दी तक्की सरन, एह मेरा धुरदरगाहीआ। दूजा एथे कोई नहीं देणा वड़न, एह मेरी वड्याईआ। आपणे विच्चों कोई नहीं देणा तरन, डूँग्घे वहिण दयां वहाईआ। गोबिन्द किहा मैं करनी दा करन, करते दा हुक्म दयां समझाईआ। गोबिन्द प्रेमी सारे तरन, तेरी चले ना कोए चतुराईआ। साची मंज़ल मेरी चढ़न, जित्थे मिले बेपरवाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़न, धुर दा राग अल्हाईआ। ब्यास कहे मैं विचे विच लग्गा सड़न, अग्नी मेरे अंदर आईआ। ओधरों भज्जा आ गया देवता वरुन, निउँ निउँ लागे पाईआ। ओधरों अमृत मेघ झिरना लग्गा झिरन, बादल घनघोर रहे वखाईआ। ओधरों शंकर कैलाश उत्तों लग्गा रिड़्हन, नट्ठया वाहो दाहीआ। मैं उहनूं वेख के लग्गा चिढ़न, तबीअत लई बदलाईआ। मेरा दिल लग्गा गिरन, हौसला रिहा ढाहीआ। उलटा गेड़ा लग्गा गिड़न, सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। ब्यास कहे जिस वेले मेरे विच भथ्था धोता, आपणी हथ्थीं साफ़ कराईआ। मैं जागया उठया सोता, सुरती अक्ख खुल्हाईआ। ओधरों नहावण आया खोता, उमर नौ साल वखाईआ। ओधरों मछली मार के गोता, जल पाणी दिता हिलाईआ। ओधरों काफ़ले विच्चों विछड़ के आ गया बोता, धौण लंमी लई कराईआ। ओधरों लक्कड़हारा हथ्थ विच फड़ के टोका, भज्जया वाहो दाहीआ। ओधरों चौदां साल दा बुढ्ढा वेख्या झोटा, अक्खां लाल कढ्ढ डराईआ। गोबिन्द सब नूं वेख के चरणां तों लाहया खोसा, पैर नंगे लए कराईआ। आओ ·षीओ तुहाडा मेरे नाल हुण नहीं कोई रोसा, सतिजुग दे विछड़े कलयुग अन्तिम लवां मिलाईआ। प्रेम प्यार अंदर तुहाडे अंदर जगावां जोता, निरगुण नूर करां रुशनाईआ। तुहाडी जन्म जन्म दी मुके सोचा, लख चुरासी दयां कटाईआ। दु:ख भोगया बहुता, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फेरा पाईआ। हुण मेरे मिलण दा मिल गया मौका, राम कृष्न दए गवाहीआ। साची नईआ चढ़ावां नौका, नाम जहाज़ दयां दृढ़ाईआ। फेर ढईए दा लाउणा ढौंका, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। धाहीं मारे पटणा पौंटा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। मेरा रूप (शब्दी) धार होवे चोटा, चोटी चढ़ के वेख वखाईआ। चरण लग्गण ना देवां कोई खोटा, कूड़ कुड़यारां परे हटाईआ। जन भगतां अंदर नाता जोड़ां
❋
❋
आपणे मोह दा, मुहब्बत इक्को घर बणाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा इक्क दो दा, एकँकार आपणे नाल मिलाईआ। खेल करां जोती शब्दी धार छोह दा, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। मंडी तों फासला तिन्न कोह दा, गोबिन्द सहिजे गया समझाईआ। जित्थे प्रकाश नहीं किसे दीपक लो दा, अन्ध अन्धेरा नज़री आईआ। एहदा लेखा लिखणा जो नाता जोड़या छब्बी पोह दा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। ब्यास कहे मेरे अंदर ग़ुस्सा आया रोह दा, हौका लै के दिता जणाईआ। किथों मेल होया एस गरोह दा, इक्ट्ठे कन्ढ्ढे उत्ते आईआ। गोबिन्द ओस वेले, ब्यास कहे मैनूं शब्द सुणाया सोहँ सो दा, झगड़ा अवर रिहा ना राईआ। जिस वेले चानण होवे पुरख अकाल दी लो दा, लोक परलोक करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। ब्यास कहे जिस वेले गोबिन्द भथ्था मलदा, बाहरों करे सफाईआ। ओसे वेले ब्रह्मा चलदा, आपणा पन्ध मुकाईआ। ओधरों सूरज जांदा सी ढलदा, बारां तों बारां मिन्ट लँघाईआ। ब्यास कहे मैं भरया सी जल दा, वहिणां विच आपणा अन्त वखाईआ। इक्क हुलारा आया छल दा, सत्त हथ्थ उच्चा हो के आपणी धार वगाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा एह खेल कलयुग कल दा, कूड़ विकार तेरे विच्चों बाहर कढाहीआ। तेरे प्रेम अंदर प्यार हो के रलदा, प्रीतम हो के दयां वड्याईआ। लेखा जाणां दीन दुनी जगत थल दा, अस्गाह पड़दे दयां उठाईआ। कुछ शब्द संदेसा पुरख अकाल पिच्छों घल्लदा, ब्यासे तैनूं दयां जणाईआ। जेहड़ा जुग चौकड़ी सब नूं रिहा छल दा, उह मेरा पिता माईआ। ओस दा भाणा कदे ना टल्दा, मेरी तत्तां नालों होए जुदाईआ। मैं मालक बणना सचखण्ड दवारे अटल दा, अटल पदवी लैणी पाईआ। शब्दी धार हो के जोत विच रलदा, निरगुण निरगुण विच आपणा आप छुपाईआ। दरगाह साची रहवां पलदा, आपणा जोबन लवां वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी आपणा हुक्म वरताईआ। भथ्था कहे जिस वेले मैनूं लग्गी उंगल, मेरे तन लई अंगड़ाईआ। विच्चों निकली गुंझल, द्वैती डेरा ढाहीआ। मैनूं सब कुछ लग्गा सुज्झण, अक्ख दिती खुल्हाईआ। अगला लेखा लग्गा बुज्झण, परदा दिता चुकाईआ। कुछ कौल इकरार कीता गोबिन्द नाल बुधन, बुधू शाह ओसे वेले सनमुख हो के दए दुहाईआ। एस गोबिन्द ने आपणे वार जाणे पुत्तन, गुरमुख पुत्त गोद लए उठाईआ। ब्यास इक्क वेरां अकाल पुरख नूं जावे पुछण, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। फेर सन्त सुहेले आवे गोदी चुक्कण, भगत भगवान नाल मिलाईआ। जन्म जन्म दा मेटे दुक्खण, दर्दीआं दर्द वण्डाईआ। कलयुग कूड़ी जड़्ह आवे पुट्टण, शौह दरया विच रुढ़ाईआ। ओस वेले गुरमुख विरले कोटां विच्चों उठण, जिन्हां आपणी दया कमाईआ। दुनिया तों आवां लुकण, जगत नेत्र दरस कोए ना पाईआ। फेर तैनूं आवां पुछण,
❋
❋
लहिणा देणा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेखणहारा मार ध्यान, निगाह आपणी विच रखाईआ।
१४ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे गृह जंडयाला ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे मेरे वेंहदयां भज्जा आ गया ख़रगोश, सुध्ध बुध भुलाईआ। गोबिन्द चरणीं डिग्गा हो बेहोश, चारे टंगां उपर उठाईआ। सांस नाल हिल्ले पोश, खलड़ी दए दुहाईआ। साहिब सतिगुर कुछ सोच, अंदरे अंदर रिहा जणाईआ। क्यों जन्म दिता मातलोक, जूनीआं विच भवाईआ। मेरे पिच्छे शिकारी लग्गे बहुत, भट्टी ज़ात अख्वाईआ। फ़तूरीए ओन्हां दे दोहत, कहलूरीए नाल रलाईआ। ग्यारां दिन लुकदा रिहा रोज़, आपणा आप छुपाईआ। करदा रिहा खोज, चारों कुण्ट नैण तकाईआ। शब्दी हुक्म अंदर तूं आपणी दस्सी मौज, कन्ढ्ढे बैठा धुर दा माहीआ। ग़रीब उधारना जिस दा जोग, दीनां दया कमाईआ। मैं एथे गया पहुंच, चरण कँवल सीस झुकाईआ। बन्दना कर डण्डौत, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। ख़रगोश पिच्छे आए कुत्ते चार, सूकर नाम रखाईआ। नेत्र रो पए ज़ारो ज़ार, कूक कूक सुणाईआ। किरपा कर गोबिन्द धार, तेरे हथ्थ वड्याईआ। साडे नाल गोबिन्द कर प्यार, सच दईए सुणाईआ। नानक दे के गया लार, शब्दी हुक्म नाल दृढ़ाईआ। लालो दवारे दर्शन कीता आण, घरों बाहर वेख वखाईआ। निम्रता नाल कीती प्रणाम, बन्दगी सीस झुकाईआ। ओस दिता फ़रमान, भेव अभेद खुल्हाईआ। जिस वेले गोबिन्द भथ्था लै के आवे विच जहान, चिल्ला धुर दा हथ्थ उठाईआ। तुहानूं देवे इक्क ज्ञान, भेव अभेद खुल्हाईआ। होवे मेहरवान, लहिणा देणा दए मुकाईआ। कूकर कहिण उह वक्त पहुंचया आण, साडा अन्तर दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा वखाईआ। गोबिन्द किहा एह सूकर आए नठ्ठे, आपणा पन्ध मुकाईआ। ख़रगोश, नाल होए कठ्ठे, लेखा पिछला रिहा दृढ़ाईआ। तुहाडा पूरब जन्म नौ नौ वार होया जोबन वाले वच्छे, पंज साल तों वध्ध उमर ना कोए भुगताईआ। इक्क वारी मानस जन्म मिल्या अच्छे, अच्छी तर्हां दृढ़ाईआ। तुसीं मेरी चरणी ढठ्ठे, महीने साढे तिन्न सेव कमाईआ। तुहाडे मनां ने पाए रट्टे, अंदरों दिता भड़काईआ। किस दे जाल विच फसे, डोरी ल्या बंधाईआ। चोरी चोरी मेरी खेल वेख हस्से, चुग़ली निंदया ख़ुशी बणाईआ। जिस वेले मैं प्रगटाए पंज कक्के, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। तुसां पंजां ने चोरी कर के गुरमुखां दे कच्छे, भज्ज गए वाहो दाहीआ। ओसे वेले शब्दी धार मैनूं दस्से, सुनेहड़ा दिता
❋
❋
पुचाईआ। हुक्म अंदर दे के धक्के, दवारयों बाहर दिता कढाहीआ। तुहाडा लेखा केहड़ा कटे, चुरासी विच्चों कवण छुडाईआ। तुसीं ग्यारां वार आंडयां विच बणे बच्चे, घोगड़ पिछले दयां समझाईआ। तिन्न वार मेरा बाज़ तुहानूं सट्टे, छत्ती दिन तों वध्ध उमर ना किसे भुगताईआ। अन्त वेर बाज़ मेरी चरणी ढठ्ठे, निउँ के सीस निवाईआ। कुछ खेल दस्स सतिगुर सच्चे, दर तेरे मंग मंगाईआ। मैनूं ऐं दिसदा एह तेरे सिख कच्चे, कच्चा तन्द नज़री आईआ। कर किरपा बख्श एह वी तेरे बच्चे, लहिणा दे मुकाईआ। गोबिन्द किहा मेहरवान हो के करां कठ्ठे, देवां माण वड्याईआ। एन्हां नूं शौह दरया कोई ना सट्टे, जल धार ना कोए रुढ़ाईआ। एसे कारण ब्यास दे आए तटे, किनारे उत्ते डेरा लाईआ। गोबिन्द एन्हां पत रखे, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। सचखण्ड दवारे ढक्के, जित्थे फेर ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा रिहा मुकाईआ। सवानां पिच्छे आए नौ शिकारी, टोपीआं पग्गां सिर टिकाईआ। इक्क दा नाँ विच गिरधारी, गोपी चन्द पिता रिहा बणाईआ। ओहदी पत्थर ठाकर नाल यारी, नित नित इश्नान कराईआ। ओहदे घर प्रभ दे मिलण वाली सधरां भरी लाड़ी, उमर इक्की साल जणाईआ। ग़रीबी विच सदा करे दिहाढ़ी, मेहनत कर के रोटी खाईआ। गोबिन्द वेख उह वी मंगण आ गई वाड़ी, सीस झुका के सीस निवाईआ। बांके तेरी सोहणी लग्गे दाढ़ी, दाढ़ी दा सदका कुछ खैर देणा पाईआ। असीं लोक गवार रहिणा विच पहाड़ी, बुद्धी समझ ना कोए समझाईआ। मेरे हथ्थ वेख कुहाढ़ी, बालण कट के झट लँघाईआ। नाल तिक्खी रखी आरी, सवा गिठ विच लम्बाईआ। मैनूं प्रभ दे मिलण दी बीमारी, एह दु:ख अठ्ठे पहर सताईआ। एसे ब्यास विच मैं ठरां दिन दिहाढ़ी, रोज़ नहा नहा के वास्ता पाईआ। अठारां साल रही कुँवारी, कुम्भ विच पाणी रख के जल पिण्डे उत्ते वहाईआ। मेरी बद्धी ना किसे धारी, अंदरों धीरज ना कोए रखाईआ। मैं वेख के सूकर दरवेश तेरे भिखारी, बेनन्ती दिती सुणाईआ। एन्हां नवां विच्चों मेरा पती जिस ने मैनूं कीता दुख्यारी, पोश गोश नित रसना नाल लगाईआ। वैराग विच आ के उत्तों आपणी चुन्नी पाड़ी, टुकड़े दो दित्ते कराईआ। थल्ले वच्छा के नेत्र रो के हौका भर के धाहां मार के किहा मेरी सधरां वाली खारी, उत्तों भार देणा लुहाईआ। भुक्खी नूं फिरदयां लँघ गई अज्ज दी दिहाढ़ी, कीमत हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। मैनूं ऐं दिसदा ना तूं पुरख ना तूं नारी, नर नरायण नज़री आईआ। वेखीं किते मैनूं वसदी नूं ना उजाड़ीं, सूकरां नाल शकारीआं दा लेखा मुकाईआ। मेरे उत्ते फेर मुसीबत आवे भारी, मैनूं रंडी कहे लोकाईआ। मैनूं बणावीं ना मात विभचारी, कुकरमां तों लैणा छुडाईआ। पिच्छो आ के ओस दी माँ ने वाज मारी, सदो कर के रही बुलाईआ। उठ घर नूं चलीए उत्तों रात आई काली, अन्धेरा रिहा छाईआ। सदो किहा माँ मैनूं जगदी
❋
❋
दिसे दीवाली, दीप माला सोहणी वेख वखाईआ। एह दुखियां दा पाली, सूरबीर बांका वड्डा बेपरवाहीआ। जे फल ला देवे मेरी डाली, अमृत रस खवाईआ। मेरी लेखे लग्ग जाए घाल घाली, जेहड़े नौ सौ चुरानवे कदम चल के एहदे पास आईआ। मेरी बुद्धी अजे बाली, नढ्ढी रूप रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा रिहा मुकाईआ। सदो कहे मेरा हाढ़ा, निउँ के सीस निवाईआ। सिन्धू कहे मैं एस दा लाड़ा, जोड़ जगत वाला जुड़ाईआ। मेरे कोल नहीं कोई भाड़ा, पतण पार ना कोए कराईआ। सदो किहा एह धुर दा सिक्दारा, मैनूं नज़री आईआ। कमलया बण जा चरणां दा भिखारा, भिच्छया धुर दी देवे पाईआ। फेर लभ्भणा नहीं ब्यास किनारा, तटां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। उह कर के निमस्कारा, धूढ़ चरणां नाल चरणां उत्ते आपणा सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। ब्यास कहे ओन्हां दे पिच्छे सत्त आ गए मंडी दे सिक्दार, सुम्ब घोड़यां वाले हिलाईआ। सोहणे शस्त्र तन शृंगार, जोबन छहबर लाईआ। दूर खलो गए कदम नौ दस पंज चार, इक्क दूजे वल्ल ध्यान लगाईआ। ब्यास कहे मैं वेख्या ओन्हां दा हाल, अंदरे अंदर रहे कुरलाईआ। गोबिन्द टेडी अक्ख कर के थोड़ा जेहा दिता जमाल, जमाल दे के आपणी पिठ्ठ बदलाईआ। ओन्हां नूं नज़री आउण डहि प्या काल, तिन्नां सालां दे अंदर सब दी होणी सफ़ाईआ। जेबां विच्चों कढ्ढ के रुमाल, नेत्रां दे हन्झू साफ़ कराईआ। झट भथ्थे ने किहा अज्ज मैनूं बणाओ दलाल, मेरे कारण गोबिन्द तट किनारे डेरा लाईआ। हैरानी विच अंदरे अंदर कहिण एह की होया कमाल, सानूं कवण ख़बर सुणाईआ। ओधरों इक्क चनयां दा सौदा कराउण वाला आ गया दलाल, जो मंडी दा शाहकार अख्वाईआ। अक्ख पुट्ट के नैण तक्क के वेख्या इस दी पिठ दे उत्ते ढाल, सोहणा रंग चमकाईआ। किते सानूं ना देवे मार, खड़ग खण्डा उठाईआ। हौली जेही आण के कीता सवाल, साथीआं दिता जणाईआ। चलो भज्जीए घोड़यां वाले अस्वार, नाल मैनूं लओ टिकाईआ। झट भथ्थे किहा ख़बरदार, गोबिन्द कन्ढ्ढे आया भज्ज कोए ना जाईआ। अज्ज दा दिन मेरे वण्डे आया, जो आया पार लँघाईआ। गोबिन्द दे डण्डे चढ़ाया, पौड़ी दो जहान ना कोए वखाईआ। तुसीं मानस बन्दे तुहानूं सतिगुर नज़र ना आया, जो सब दा पिता माईआ। मारदा नहीं मोयां नूं ज्वालण आया, सद जीवत आपणे विच समाईआ। अचरज इस ने खेल कराया, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। सारयां ख़ुशी नाल सीस झुकाया, चरणीं डिग्ग के चरण चुम्म के चम्म दृष्टी लई बदलाईआ। इन्हां दे पिच्छे इक्क कसाई मछली फड़न वाला आया, जाल मोढ्ढयां उत्ते टिकाईआ। कुण्डीआं दा अगों मूँह भवाया, नौ सौ नड़्हिनवे इक्को तन्द बंधाईआ। ढाई ढाई तोले गोशत सब दे अग्गे टिकाया, कांटयां नाल दिता अटकाईआ। ख़ुशीआं विच अंदरे
❋
❋
अंदर करे सलाहया, आपणा मता पकाईआ। जे किरपा करे बेपरवाहया, मेरा पूर दए भराईआ। नौ सौ नड़्हिनवे मीन इक्को वार दए फसाया, बच के निकल कोए ना जाईआ। फेर कहे मैं ब्यास किनारे, आया, प्रभ ने मेरी आसा पूर कराईआ। ढाई रुपईए सैंकड़ा सब दा मुल्ल देवां पवाया, पंझीआं विच्चों रकम थोड़ी लवां बणाईआ। फेर ख़ुश होवे मेरे घर वाली जिस दा नाम माया, उमर पैंती साल हंढाहीआ। जिस ने नवां बच्चयां नूं जन्म दवाया, छोटा अठारां दिन दा नज़री आईआ। फेर कहां छोटे बच्चे ने मेरा रोज़गार बणाया, सौदा सच कराईआ। सोचां सोचदा चलदा चलदा ओसे कन्ढ्ढे आया, जित्थे गोबिन्द डेरा लाईआ। · झट्ट ओसे वेले भथ्था आपणी धार नाल ओहदा हिरदा सलदा, तीर निराला दिता लगाईआ।
कुछ लेखा दे कल दा, मच्छिआं दे नौ वट्टे, साढे तिन्न जूए विच लाए सट्टे, ढाई वेसवा झोली घत्ते, इक्क नाल मन दी वासना मारे फक्के, दोहां नाल बच्चयां झट लँघाईआ। छेती नाल बचन दस्स दे सच्चे, तेरे यार किथ्थे कच्चे, जिन्हां नाल चोरी अक्ख मिलाईआ। ओसे वेले माहीगीर चरणी ढठ्ठे, रो के दए दुहाईआ। मेरे पाप कौण कटे, मैं परदा दयां उठाईआ। मैं आपणे चाचे दे तिन्न पुत्त कटे, जिन्हां दे हिस्से पिच्छे आपणी कीती चतुराईआ। एसे घाट उत्ते वारो वारी आ के सुट्ठे, पाणी जल दित्ते रुढ़ाईआ। ओधरों भौंक पए चारे कुत्ते, होका दे के रहे दृढ़ाईआ। ओहनूं नज़र आ गए ओसे वेले मेरे जन्म होए तिन्न पुठ्ठे, अग्गा पिच्छा नज़र कोए ना आईआ। ओधरों भथ्थे दा निशाना फेर छुट्टे, आपणा बल प्रगटाईआ। सहया ख़रगोश आपणीआं चारों टंगां उलटे, सिध्धा हो के कन्न हिलाईआ। रो के किहा गोबिन्द साडे अपराध वेख ना होवीं ग़ुस्से, सारे दुखीए तेरे अग्गे कुरलाईआ। धन्न भाग जे तेरा दर्शन पाया साचे जुस्से, साडे जिस्म दे बदलाईआ। तेरे बिना कोई ना पुछे, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जुग जन्म दे विछड़े आ गए रुठ्ठे, रुसयां लै मनाईआ। किरपा कर के बणा आपणे पुत्ते, पिता हो के दे वड्याईआ। ब्यास कहे मैं खेल वेखे वेले ओसे, सनमुख हो के अक्ख खुल्हाईआ। ओधरों वणजारा वेचण आ गया इक्क धुस्से, कन्नी लाल पीली बणाईआ। सोहणी उन नाल गुंदे, डोरे ढाई उंगलां रखाईआ। ओहदे पिच्छे तिन्न आ गए गुंडे, सोटे मोढ्ढयां उत्ते टिकाईआ। अग्गे नौजवान सुरस्ती अस्सी कदम ते सिट्टे रही डुंगे, हथ्थ बाजरे नाल छुहाईआ। ओहदे कन्नीं सी ढाई तोले दे बुंदे, मोती नौ नौ जुड़ाईआ। वाल चोटी उत्ते पिच्छो अग्गे नूं गुंदे, लिटां मथ्थे उत्ते लटकाईआ। ओने चिर नूं चौदां कठ्ठे आ गए गुंगे, इशारयां नाल इक्क दूजे समझाईआ। जे सानूं कुझ बाजरा पा देवे झोली विच झुंगे, रूंगा कर के लईए खाईआ। ओने चिर नूं गवालण लै के आ गई दूधे, मटकी सिर दे उत्ते उठाईआ। दो बुढ्ढे आ गए डुड्डे, हथ्थां नाल चलण वाहो दाहीआ। ओधरों मैंडक नौ निकल के बाहर कुद्दे, आपणी
❋
❋
आपणी छाल वखाईआ। गोबिन्द सब दीआं आसां बुज्झे, कन्ढ्ढे उत्ते बैठा भार वक्खी वाला पाईआ। ओधरों किनारे तक्कया दूजे, दो गज़ देण दुहाईआ। अंदरों बड़ा दुक्खे, दर्द रहे सुणाईआ। गोबिन्द असीं इक्की जन्म दे भुक्खे, गुर हरि गोबिन्द गया समझाईआ। जंगलां विच रहे लुके, प्रभासां विच झट लँघाईआ। बिन तेरे साडा पैंडा मूल ना मुक्के, अगला पन्ध ना कोए चुकाईआ। ओधरों ओन्हां दा महावत अग्ग रख रिहा सी उत्ते हुक्के, फूक मुख नाल लगाईआ। लक्कड़ी दे थाँ ओस बाल दिते किक्करां दे तुक्के, जिन्हां दे अंदर बीज देण दुहाईआ। बौहड़ी असीं अद्ध असमानों टुट्टे, धरती उत्ते आपणा आप रुलाईआ। साडी वात कोई ना पुछे, फल फुल्ल कम्म किसे ना आईआ। पता नहीं गोबिन्द किहड़ी गल्लों साडे नाल रुस्से, दूर बैठा अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। उच्ची कूक पुकार किहा बौहड़ी दरोही सतिगुर नालों कदे ना किसे दी टुट्टे, जगत जीवण कम्म किसे ना आईआ। ओधरों तिन्न चोर आ गए जिन्हां जांदे राही लुट्टे, चांदी तर्हेठ तोले झोली पाईआ। ओधरों इक्क सवाणी आ गई जिस ने शृंगार कीता आपणे सज्जे गुट्टे, चूड़ीआं मुलम्मे वालीआं पाईआ। चोर ओसे वेले ओहदे उत्ते तुठ्ठे, आपणा बल वखाईआ। ओन लाह के कंगण ओन्हां अग्गे सुट्ठे, दो हथ्थीं ताली दिती वजाईआ। औह वेखो गोबिन्द तुहाडी जड़्ह पुट्टे, जो मेरा पिता माईआ। मैनूं आपे गोदी चुक्के, बच्ची आपणी लए बणाईआ। ओधरों टोपी विच रो पए तुक्के, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। भैण की तूं वी साडे नाल ग़ुस्से, तेरे अग्गे वास्ता पाईआ। जे फड़ के साडी अग्नी अग्ग अंग्यार वाली स्वाह कर के ओहदे चरणां उत्ते सुट्टें, धूढ़ बण के ख़ुशी लईए मनाईआ। ओधरों दो नौजवान आ गए राह घुस्से, परेशानी विच परेशान नज़री आईआ। ओन्हां दे अंदर इक्को लहर उठे, हौली हौली रही हिलाईआ। तुहाडे वेले अन्त अख़ीरी चुक्के, चक्क खूह वांगूं फेर नज़र किसे ना आईआ। उह इक्क दूजे नूं रहे पुछे, आपणा आपणा हाल सुणाईआ। ओधरों सठ्ठ साल दी माई बुढ्ढी तिन्न भुन्न के आ गई भुट्टे, पाटे चीथड़ नाल रखाईआ। वे बच्चयो जे तुहानूं पार किनारे वाला पुछे, पसचाताप दए मुकाईआ। तुहाडे अंदर ओस दा प्रेम फुट्टे, फट्ट जन्म जन्म दा दए मिटाईआ। औह वेखो सूकर ओसे दे तीर नाल फट्टे, ख़रगोश ख़ुदी गया गवाईआ। ओसे ने तारने पत्थर वट्टे, मेहर निगाह नज़र जिधर उठाईआ। ओसे वेले सारे उठ के नठ्ठे, भज्जे वाहो दाहीआ। ब्यास निमाणा हो के राह दोहां विचकारों छड्डे, जल धारा अग्गे पिच्छे ना कोए हिलाईआ। गोबिन्द किहा नेड़े आयां नूं आओ मेरे डड्डे, बच्चयो दयां वड्याईआ। अज्ज तों तुहानूं आपणे लावां अग्गे, अगला पन्ध मुकाईआ। चुरासी विच्चों कढ्ढे, जम की फाँसी दिती तुड़ाईआ। फेर जिस वेले आवां तुसीं सारे आओ सद्दे, मेरे नाल मेरा संग बणाईआ। मैं मनुष बणाउणे सन्त बणाउणे भगत बणाउणे तुसीं खोते गधे, लूल्हे लंगड़े
❋
❋
टुंडे आपणे नाल मिलाईआ। मेरे प्यार अंदर बद्धे, तत्ती वा कदे ना लग्गे, सदा रहो सज्जे खब्बे, अग्गे पिच्छे सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। ब्यास कहे मैं परेशान हो के दोवें हथ्थ बद्धे, निउँ के वास्ता पाईआ। साहिब सतिगुर तैनूं केहड़े लगदे चंगे, मैनूं दे समझाईआ। की जेहड़े नहाउँदे गोदावरी गंगे, सुरस्ती जमना तारीआं लाईआ। गोबिन्द किहा बिन मेरे प्यार सारे गंदे, नहावण धोवण कम्म किसे ना आईआ। जेहड़े मुहब्बत विच रंगे, कदे ना होवण नंगे, मंदयां दे मंदे आपणे घर वसाईआ। ब्यास किहा की फेर पाहुल देवें नाल खण्डे, जल पाणी किस बिध वण्डें, जाम केहड़ा देवें प्याईआ। गोबिन्द किहा ओन्हां दे अन्तर निरंतर हो के मेरी धार लँघे, मैं रहिण ना देवां दोरंगे, फसा के आपणे फंदे, दन्दे अगले दयां बणाईआ। सदा रख के ठंडे, बिना बन्दगी तों पार करा के आपणे बन्दे, तूं मेरा मैं तेरा ढोला सुणा के छन्दे, आपणा रंग वखाईआ। ब्यास किहा की फेर वी आएं मेरे कन्ढ्ढे, आपणा चरण छुहाईआ। गोबिन्द किहा तेरे तों पार मेरे गुरमुख चंगे, जिन्हां नाल मिल के आपणा झट लँघाईआ। एसे कारण गुरमुखो तुहाडे नाते गंढ्ढे, कीता कौल भुल्ल कदे ना जाईआ। गुरमुख गुरसिख भावें मैथों कुछ मंगे भावें ना मंगे, जिस दा देणा ओसे दी झोली पाईआ। ब्यास किहा तेरी जोबन जवानी किहड़े थाँ हंढे, टिकाणा दे दरसाईआ। गोबिन्द किहा ब्यास जित्थे बेआसा कोई ना लँघे, जग नेत्र अक्ख ना कोए उठाईआ। ओथे गुरमुखां दे अंदर मेरे सिँघासण चंगे, जिन्हां दी शाल दोशाल कीमत ना कोए रखाईआ। ब्यास किहा की फेर करें जंगे, मैनूं दे दृढ़ाईआ। गोबिन्द किहा अज्ज तों एह भथ्थे धो के पुरख अकाल दे चरणीं टंगे, जगत शस्त्रां वाली ना कोए लड़ाईआ। हुक्मे अंदर खण्ड ब्रह्मण्डे, जित्थे चमके कोई ना चण्ड प्रचण्डे, इक्को मेरा नूर कूड़ सारा दए मिटाईआ। मेरा खेल समझे कोई ना पंडे, ना कोई जाणे क्यों पुत्तर चारे वण्डे, खेल आपणे नाल कराईआ। ब्यास किहा तेरा गुरमुख ओस वेले की कुछ तैथों मंगे, की वस्त देवें वरताईआ। गोबिन्द किहा मैं ओन्हां दा ते उह मेरे मैं कोई हिसाब किताब नहीं वण्डे, वण्डां विच गुरमुख ना कदे रखाईआ। जो चढ़ गए मेरे डण्डे, अन्त मेरे विच बहि के मेरे डेरा लाईआ। ब्यासा चरण चुम्म ला तेरे भाग हो जाण चंगे, चंगयां गुरमुखां नाल दयां वड्याईआ। एसे कारण गुरमुखो तुसीं सतिगुर नाल लँघे, पत्तणां उत्तों दिता टपाईआ। ब्यास किहा गोबिन्द औह वेख मैनूं कुछ दस्स रिहा संजे, द्वापर अन्त अख़ीर समझाईआ। राज राजान शाह सुल्तान मैनूं सारे दिसदे सिर तों गंजे, परदा उपर ना कोए टिकाईआ। चार वरन अठारां बरन सारे हाए हाए करदे फड़ के कंधे, करमां दा भार ना कोए वण्डाईआ। मैं वेख्या जेहड़े गुरमुख तेरा पत्तण लँघे, रंगण अगली गए रंगाईआ। ओने चिर नूं सुथरे वजाउँदे आ गए डण्डे, तेरी तेरी तेरी बेपरवाहीआ। ओधरों पवण चल पई ठंडे, सिरों बोदीआं रही हिलाईआ। पवण झकोला दिता
❋
❋
सारे पिण्डयों हो गए नंगे, धोती हथ्थ किसे ना आईआ। अक्खां मीट होए शरमिंदे, नेत्र नैण ना कोए खुल्हाईआ। ब्यास किहा, क्यों, मर गए जींदे, आपणा आप मिटाईआ। हौली जेही सारे रल के कूंदे, हाए हाए कर सुणाईआ। ओसे वेले डिग्ग पए भार मूँह दे, सिर गोबिन्द चरणां वल्ल नज़री आईआ। ब्यास किहा गोबिन्द एह नेड़े पुज्ज गए तेरी बरूंह दे, इन्हां नूं पता नहीं एह धुर दा सच्चा माहीआ। मैं शास्त्रां विच्चों सुणया सब कुछ हथ्थ पूरे सतिगुरू दे, बिन सतिगुर मिले ना किसे वड्याईआ। गोबिन्द तेरे खेल ज़रा छूह दे, छोंहदयां सब दा बेड़ा पार कराईआ। इन्हां दे रोग मिटा दे लूं लूं दे, लोक परलोक तेरा जस गाईआ। नाद सुणा दे तूं ही तूं दे, शब्द अनादी धुन उपजाईआ। गोबिन्द किहा ब्यासा तैनूं पता नहीं एह मालक वड्डे तिन्नां माहलां वाले खूह दे, हलट पुठ्ठे सिध्धे भवाईआ। एह कुत्ते ओसे जूह दे, जित्थों ख़रगोश नठ्ठ के आईआ। ओधरों कुछ संदेशे आ गए भगत ध्रू दे, धरोह करीं ना गुरू गोसाँईंआ। की होया जे एह मालक खूह दे, हुण दरवेश तेरी बरूंह दे, दर तेरे सीस निवाईआ। गोबिन्द किहा मेहर निगाह नाल लेखे मुकावां ब्यास तेरी रजूअ दे, वजूह वज्हा नाल बणाईआ। सारे कहिण पुरख अकाल सतिगुर गोबिन्द कलयुग अन्त आपणे खेल वखाउणे शुरु दे, शरअ विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेक्खयां विच्चों लेखे आपणे लेखे पाईआ।
१५ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ प्रेम सिँघ दे गृह जमशेर खेड़ा ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे मेरे कन्ढ्ढे आ गया बाघ, मुख ख़ून नाल रंगाईआ। गोबिन्द दा जगदा वेख चिराग़, चरागाहां विच दिसी रुशनाईआ। गोबिन्द शब्दी अंदरों मारी आवाज़, मेरी पिछली सुरत खुल्हाईआ। जां वेख्या मैं बाली जिस सुगरीव दा खोहया ताज, नारी ज़ोर नाल दबाईआ। राम दा भुल्ल के राम राज, आपणा बल वधाईआ। अंदर मेरे मैनूं दिस्या दाग़, पवित्र साफ़ ना कोए कराईआ। मेरी कूक के निकली चांग, भबक दी बजाए तभक के हाल सुणाईआ। ओधरों जल दी आ गई कांग, लहर लहर नाल टकराईआ। बांस दी मोटी रुढ़दी आई डांग, साढे तिन्न हथ्थ रूप बदलाईआ। ओहदे पिच्छे इक्क नज़री आई टांग, पैर अद्धा रही वखाईआ। जिस दे विच गोबिन्द मिलण दी तांघ, आसा नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा समझाईआ। ब्यास कहे जिस वेले बाघ लग्गा रोण, मैं करवट लई बदलाईआ। एथे आया कौण, नेत्र नीर वहाईआ। शब्द सुनेहा दिता पाउण, मैनूं दिता दृढ़ाईआ। ओधरों आशा नठ्ठी आई
❋
❋
राउण, बिना सीस तों दए दुहाईआ। हथ्थ मल के आई पछताउण, पसचाताप विच दुहाईआ। पिछला हाल आई सुणाउण, परदा रही चुकाईआ। जिस वेले मैं राम नूं आया सां मुकाउण, आप मुक्क के आपणा आप मुकाईआ। ओस वेले राम ने शब्दी हुक्म नाल धफ्फा लाया मेरी धौण, मैनूं दिता दृढ़ाईआ। त्रेता द्वापर तैनूं दिता सौण, कलयुग अक्ख खुल्हाईआ। जिस वेले शब्दी गोबिन्द दुखियां दा दर्द आया वण्डाउण, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। सचखण्ड दवारे आया पुचाउण, फड़ बाहों पार लँघाईआ। पूरब लहिणा सब दा आया चुकाउण, लेखा दए मुकाईआ। कूड़ी क्रिया आया ढाउण, सच सुच्च प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वखाईआ। ब्यास कहे मेरे विच रुढ़दी आई कंडयां वाली छापी, टाहणीआं नौ वण्ड वण्डाईआ। कंडयां दी नौक उत्ते नौ नौ पापी, जेहड़े सतिगुर तों मुख भवाईआ। गोबिन्द ओन्हां दी शब्द धार वखाई पाती, बिन अक्खरां दिता दृढ़ाईआ। मैं हस्स के कीती हासी, ख़ुशीआं नाल ताली दिती वजाईआ। ओधरों मंडी वाले राजे दी आ गई मासी, जेहड़ी नौ साल पहले आपणा तन गई तजाईआ। ओहनूं अन्त अख़ीर गोबिन्द मिलण दी आसी, आसा आपणे नाल रखाईआ। जिस दे नाल नीच ज़ात दी दासी, आयू सत्तर साल वण्ड वण्डाईआ। उह जम्मीं सी विच कांसी, पिता चन्दू नाउँ धराईआ। नीवें घर दी ज़ाती, सेवा विच वड्याईआ। अन्त वेले मरन लग्गी ओस नूं गल्ल आखी, मेरा मिल्या ना गोबिन्द माहीआ। सब तों प्रीत चंगी मेरी नाल चाची, जेहड़ी राम दा इष्ट मनाईआ। जिस ने डोली विच पैण लग्गी मैनूं साबण दी दिती सी गाची, हथ्थ मेरे फड़ाईआ। जिंनां चिर नज़र ना आवे साख्याती, सनमुख हो के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहर नज़र नाल तराईआ। राणी किहा एह मेरी गाची साबण, आशा विच दबाईआ। अज्ज होई वड वड भागण, गोबिन्द मिल्या बेपरवाहीआ। मैं एस नूं आई आखण, तेरी ओट तकाईआ। ओने चिर नूं गोबिन्द कच्ची लक्कड़ दी भन्न के दातण, दन्दां हेठ दबाईआ। ओहदी अंदरों सुरती लग्गी पाटण, परदा दिता उठाईआ। वेख्या खेल गोबिन्द नाल पुरख अबिनाशन, नूर नुराना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा वखाईआ। ब्यास कहे मेरे अंदर रुढ़दे आए कक्ख, घौंसला बणया नज़री आईआ। जिस दे विच इक्क बच्च, तिन्न दिन दी उमर वखाईआ। उस दे कोल खाण नूं कच्च, दूजी वस्त ना कोए टिकाईआ। नेड़े आ के ओन तक्कया नाल अक्ख, गोबिन्द कन्ढ्ढे बैठा सोभा पाईआ। नन्हां प्या हस्स, ख़ुशीआं विच ताली दिती लगाईआ। सूरबीर हुण ते मैनूं रख, रुढ़दयां पार कराईआ। मैं ओह तलवण्डी वाला जट्ट, जिस दी खेती मज्झीआं दिती खवाईआ। बड़े जन्म लए कट, दु:ख दर्द ना कोए वण्डाईआ। हुण आ गया तेरे
❋
❋
तट, किनारे उत्ते डेरा लाईआ। बौहड़ी हुण ना देवीं छड्ड, रो रो दयां दुहाईआ। एने चिर नूं पाणी विच्चों मार के छाल डड्ड, ओसे घौंसले विच बैठी आईआ। गोबिन्द मैं वी नहीं होणा अड्ड, तेरी ओट तकाईआ। मैनूं चुरासी विच्चों कढ्ढ, मैं तेरी जन्म वेले दी दाईआ। जेहड़ी शरीर गई छड्ड, नाता जगत तुड़ाईआ। मैथों भुल्ल होई मैं तैनूं टेकया नहीं सी मथ्थ, बच्चा समझ के ज़मीन उत्ते दिता लटाईआ। गोबिन्द अग्गों प्या हस्स, तेरी सेवा लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ब्यास कहे मेरे विच रुढ़दा आया बूर, भज्जया वाहो दाहीआ। ओन्हां विच्चों इक्क पत्ता सी खजूर, जिस दी नोक अगों तिक्खी नज़री आईआ। ओहदे पई सी धूढ़, मिट्टी घट्टे नाल वड्याईआ। सोहणा बणया पूर, कठ्ठे हो के झट लँघाईआ। ओन्हां वेख्या गोबिन्द खड़ा दूर, दूर दुराडा डेरा लाईआ। नेड़े आया नूर, नूर विच रुशनाईआ। ओन्हां रो के किहा मैं पत्ता नहीं खजूर, ख़ुशी नाल जणाईआ। मैं उह पत्थर जित्थे मूसा डिग्गा उत्ते कोह तूर, आपणा आप भुलाईआ। ओस वेले मैनूं आया ग़रूर, हँकार विच सजदा ना कोए कराईआ। ओस ने हुक्म दिता ज़रूर, मैनूं दिता दृढ़ाईआ। तेरा लेखा कलयुग गोबिन्द मेटे जिस ने तारने मूर्ख मूढ़्ह, मुग्धां पार कराईआ। मेरी सांभ के रखीं एह धूढ़, तेरे उत्ते दिती टिकाईआ। तूं उतरना ओस दे पूर, मूसे किहा मैनूं पुरी अनन्द दा वासी नज़री आईआ। ब्यास किहा मैं हैरान होया मेरा सड़ना फ़ज़ूल, पता नहीं एह क्यों सब नूं पार कराईआ। गोबिन्द हस्स के किहा ब्यास मेरा जगत अक्खरां वाला नहीं मज़मून, गुर अवतार पैगम्बरां वाला नहीं कानून, ना मालूम आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी वेखे सारे बालक बच्चे मासूम, छोटे वड्डे आपणे रंग रंगाईआ।