१५ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ करतार कौर दे गृह पिण्ड खेड़ा ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे फेर भथ्था प्या बोल, तिन्न वार आवाज़ लगाईआ। मैनूं सद्दया आ मेरे कोल, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। सतिगुर दे चोहल, धुर दे दयां समझाईआ। एस ने जोती धार जाणा मौल, शब्दी रूप वटाईआ। अज्ज दा याद कर कौल, इकरार दयां सुणाईआ। जिस वेले मुड़ के आया उपर धौल, निरगुण हो के फेरा पाईआ। साचे धाम बैठा रहे अडोल, हुक्मे अंदर हुक्म वरताईआ। ओस वेले ब्यास भावें शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता जगत ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी किन्नां वजावे ढोल, बिन गोबिन्द किरपा अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। ब्यास कहिंदा भथ्थया मेरे दिल नूं पैंदा हौल, की एहो जेही कार
❋
❋
कमाईआ। भथ्था कहे तूं ना समझ मख़ौल, मैं सच दिता दृढ़ाईआ। कोई हिसाब ना ला सके पांधा रौल, पंडतां चले ना कोए चतुराईआ। इस दा भेव जाणे कौण, गुण कवण गाईआ। जिस नूं झुकदे पवण पाउण, पाणी बसन्तर सीस निवाईआ। ज़रूर गुरमुखां फेर आपणे नाल आवे मिलाउण, मेला लए कराईआ। चौह जुगां तों वक्खरा आपणा नाम आए जपाउण, ढोला इक्को दए सुणाईआ। सचखण्ड दुआर आए बहाउण, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, उजड़यां आए वसाउण, वसदयां उजाड़ के ख़ुशी मनाईआ। ब्यास कहे भथ्थया औह वेख उडदी आ गई भम्बीरी, खम्ब लाल रही हिलाईआ। एहदा मेल होया तकदीरी, इस दी तकदीर रही जणाईआ। उच्ची कूक के पुछण लग्गी मैनूं दस्सो किहड़ी चंगी फ़कीरी, जेहड़ी फ़िकर दए गवाईआ। ओधरों इक्क मालण रेड़्हदी आ गई गडीरी, टोकरीआं फुल्लां नाल भराईआ। ओधरों मुसाफर पींदा आ गया बीड़ी, दमे दा रोग रिहा सताईआ। ओधरों फ़कीर आ गया हथ्थ विच लै ज़ंजीरी, कुल्ला सीस उत्ते टिकाईआ। ब्यास कहे मैनूं वेख के होई दिलगीरी, फेर इक्ट्ठे हो के डेरा बैठे लाईआ। गोबिन्द ख़ुशी नाल मेरे मस्तक उंगली फेरी, लकीर दिती खिचाईआ। ओने चिर नूं रुढ़दी आ गई टहणी इक्क बेरी, बेरां नाल भरी सोभा पाईआ। ओने चिर नूं वणजारा चूड़ीआं वाला मार के आया फेरी, होका गराँ गराँ सुणाईआ। ओने चिर नूं आवारा फिरदी आ गई वछेरी, उमर दस महीने बणाईआ। सारयां रो के किहा गोबिन्द हुण ना ला देरी, विछड़े लै मिलाईआ। ओन्हां विच्चों भम्बीरी किहा गोबिन्द तैनूं चंगी लग्गे किहड़ी, सानूं दे समझाईआ। किस नूं चाढ़ें आपणी बेड़ी, किस नूं वैंहदे वहिण वहाईआ। गोबिन्द किहा तुहाडी प्यार धार मेरी, विचार पिछली दयां समझाईआ। जिस तुहाडी जड़्ह उखेड़ी, उह वी दयां समझाईआ। सारयां रो के किहा साडे विच्चों पापां भरी किहड़ी, सब तों वड्डी नज़री आईआ। गोबिन्द किहा हुण तुहानूं बणा के आपणी चेरी, चिरी विछुंनयां दु:ख गवाईआ। फिरना पए ना अण्डज जेरी, उत्भुज सेत्ज ना कोए भवाईआ। पिच्छे सज़ा भुगत लई बथेरी, सतिगुर तों भुलयां मिली सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। ओन्हां विच्चों वछेरी किहा मैं अजे दवक, बेनन्ती दयां सुणाईआ। जिस वेले बल मेरे चढ़या लक्क, आपणा आसण लाईआ। मैं तीस कोस ते जा के गई थक्क, रो रो हाल सुणाईआ। बल उतर के मैनूं मारया धक्क, मूँह दे भार सुटाईआ। मैं रो के किहा पुरख समरथ, मेरा हो सहाईआ। श्री भगवान किहा तैनूं सुणावां सच्च, हुक्म दयां दृढ़ाईआ। एह नहीं मेरे हथ्थ, नाता गोबिन्द नाल जुड़ाईआ। तिन्न जुग आपणे विच लवां रख, मात जन्म ना कोए भवाईआ। फेर कर प्रगट, आसण पलाणा ना कोए टिकाईआ। जिस वेले गोबिन्द आया ब्यास तट, किनारे डेरा लाईआ। तूं आपे आउणा
❋
❋
नठ्ठ, आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरा लहिणा मुकावे झट, जन्म जन्म दा गेड़ कटाईआ। रो के किहा नाल अक्ख, अख़ीर दिता सुणाईआ। चरणां उत्ते गई ढठ्ठ, आपणा आप मिटाईआ। गोबिन्द पिठ उत्ते फेर के हथ्थ, पिच्छो दुम्ब दिती हिलाईआ। हुण ओथे जा के वस, जित्थे मेरे गुरमुख डेरा लाईआ। मैं सब दा इक्को घर करना इक्ट्ठ, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, अकथ आपणा हुक्म जणाईआ।
१५ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड खेड़ा ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे गोबिन्द मेरे उत्ते छुहाया हथ्थ, पंजा पंजां नाल मिलाईआ। मेरी खोल्ह के दृष्टी वाली अक्ख, सृष्टी तों परे दिता समझाईआ। नज़री आया अगम्म अथाह बेपरवाह पुरख समरथ, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दो जहानां वाली शहिनशाहीआ। जिस दी जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर महिमा गा के गए अकथ, रसना जेहवा बत्ती दन्द ढोलयां विच सुणाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार हुक्म देवे सच, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त होणा प्रगट, जोती जाता ज़ाहर ज़हूर निरगुण नूर करे रुशनाईआ। चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर जिस ने इक्को खोल्हणा हट्ट, वस्त अमोलक आपणी दए वरताईआ। लहिणा देणा झगड़ा मुकाए गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तीर्थ अठ्ठ सठ्ठ, तट किनारा वेखे थाउँ थाँईंआ। नौजवान मर्द मर्दान धुर दा नाम चलाए अगम्मी रथ, बण रथवाही धुरदरगाही आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी कर के गए आस, आसा मनसा सब दी वेख वखाईआ। अग्गों रो के किहा ब्यास, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कवण होवे तेरा दास, याचक कवण अख्वाईआ। गोबिन्द सहिजे किहा भगतां बणे साथ, आत्म परमात्म होवे गाथ, किनारा सोहे इक्को घाट, पतण आपणा दए वखाईआ। जित्थे दीन मज़्हब ना ज़ात पात, ऊँच नीच ना कोई शाख़, दिवस रैण ना कोए रात, घड़ी पल जगत वासना वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची धार दए दृढ़ाईआ। ब्यास कहे जिस वेले गोबिन्द दे हथ्थ ने पाया भार, भव सागर पार दिता कराईआ। मैनूं नज़र आया मुहम्मद नाल चार यार, सनमुख बैठा सोभा पाईआ। परवरदिगार दा बण के ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। निउँ निउँ करे निसमकार, सजदयां विच बरदा नज़री आईआ। दर
❋
❋
दरवेश बण भिखार, फ़ाकाकशी वेखे जगत लोकाईआ। सदी चौधवीं दा कर इज़हार, संदेसा रिहा सुणाईआ। मेरे अमामां दे अमाम धुर दे सिक्दार, दरगाह साची तेरी बेपरवाहीआ। किस बिध अन्त नबेड़ा करें आण, कलयुग खेड़ा वेख वखाईआ। हुक्मे अंदर शब्द अंदर नग़मे अंदर नाम अंदर कलमे अंदर दस्सया अगम्मी कलाम, कायनात तों परे कीती पढ़ाईआ। दो जहानां श्री भगवाना, नौजवाना मर्द मर्दाना वाली दो जहानां होवे हुक्मरान, धुर फ़रमाना आपणा आप सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया माया ममता मेटे निशान, गढ़्ह हँकार दए तुड़ाईआ। जन भगत सुहेले सूफ़ी सन्त फ़कीरां लए पछाण, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सतिगुर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। ब्यास कहे भार नाल मैं गया दब्बया, हौका लै के दिता सुणाईआ। ओसे वेले मैनूं सदी चौधवीं दा अन्त लभ्भया, परदा रिहा ना राईआ। पिता पूत नाल करे दग़िआ, नार कन्त सेज ना कोए सुहाईआ। मुरीद मुर्शद लुट्टणों किसे ना छड्डया, गुरू चेला ना कोए वड्याईआ। चारों कुण्ट कूड़ कुड़यारा जूठ झूठ उडे घट्टया, सति धर्म ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर आपणे हुक्म दा पूरा कर के पट्टया, लेखा प्रभ दे हथ्थ फड़ाईआ। अन्तिम मेट दीनां मज़्हबां वाले रट्टया, आत्म ब्रह्म सब नूं दे जणाईआ। तूं साहिब समरथ्या, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म समझा साची गथिआ, रसना जेहवा बत्ती दन्द तेरा इक्को नाम ध्याईआ। बिन तेरी किरपा मेहरवान महबूब मुहब्बत विच कोए ना वस्या, वसल यार हक ना कोए कराईआ। ब्यास कहे मैं फेर खिड़ खिड़ हस्सया, ख़ुशीआं विच ख़ुशी लई बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लहिणा देणा नबेड़े कट्ठयां, अक्खरां वाला वक्खर रहिण कोए ना पाईआ।
१५ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ गुरमीत सिँघ दे गृह पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे मैं गोबिन्द दे चरण वेखे नंगे, नंगयां उत्ते परदा रहे पाईआ। जिस दी छोह नाल तरदे जाण चंगे मंदे, सब दा लहिणा देणा मुकाईआ। प्रेम धार जाण रंगे, रंगत आपणी आप बदलाईआ। जिन्हां नाल मिल के कीते दंगे, दग़ेदार हो के दर्शन पाईआ। उह वी कीते ठंडे, अक्ख जिन्हां उत्ते टिकाईआ। हिन्दू मुस्लिम सब दी गंढ्ढे, जो चरण आवण सरनाईआ। कटी जाए चुरासी फंदे, चुराहे बैठा पार लँघाईआ। इक्को सच प्रीती मंगे, दूजी लोड़ ना कोए रखाईआ। छेती नाल फेर
❋
❋
आपणा हथ्थ मार के सीस फड़या आपणे कंघे, केसां विच्चों दस्मेश बाहर कढाहीआ। तेरी धार नाल दुष्ट दुराचारी तारने पंडे, जो असतीआं ब्यासा विच टिकाईआ। अग्गे रहिण नहीं देणे रंडे, नाता धुर दे कन्त नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद रिहा खुल्हाईआ। ब्यास कहे गोबिन्द ख़ुशी नाल आपणा बाहर कढ्ढया ख़ंजर, ख़ंजीर सारे देण दुहाईआ। भज्जे फिरन विच बंजर, बाज़ू बाज़ू नाल छुहाईआ। उधरों फटकारया होया आ गया कंजर, वेसवा दर दुरकाईआ। कोल दी लग्गा लँघण, अक्ख गोबिन्द वल्ल रखाईआ। गोबिन्द हथ्थों लाह के कंगण, ओहदे अग्गे दिता सुटाईआ। ओस कर के दोंह हथ्थां दी बन्दन, सीस दिता निवाईआ। धूढ़ी दा ला के चन्दन, आपणी ख़ुशी बणाईआ। गोबिन्द हस्स के किहा तूं रविदास नाल ठग्गी करन वाला उह ब्रह्मण, जिस दा बरन नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। ब्यास कहे मेरे वेंहदयां रेशम दे व्यपारी आए सौदागर, गठ्ठां आपणीआं बन्द कराईआ। बणे सोहणे उच्चे लंमे बहादर, सूरबीर सोभा पाईआ। नाल चुक्की होई इक्क गागर, रुपया सैंकड़े पैंती विच टिकाईआ। उत्तों मूँह बध्धा नाल चादर, बिना ढक्कण लई उठाईआ। गोबिन्द कोल आ के कर्म होया उजागर, किस्मत दिती बदलाईआ। मेहर निगाह नाल वखाया करनी दा करता कादर, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। ब्यास कहे गागर मुख कीता बन्द, अंदर नज़र कुछ ना आईआ। ओधरों अन्धेरा हो गया चमकण लग्गा चन्द, चौधवीं वाला अख्वाईआ। पाउण ने कीती ठंड, सीत रही सताईआ। ब्यास कहे उह आ गए मेरे कन्ढ्ढ, कन्ढ्ढी डेरा लाईआ। ओथे नेड़े सी इक्क जंड, जीहनूं माता कहि के जगत पूजा विच रखाईआ। ओधरों सर्प आ गया खलार के फण, आपणा भय दृढ़ाईआ। जगत सौदागर सुणन ला के कन्न, कवण आवाज़ रिहा सुणाईआ। शब्दी हुक्म आया तुहाडे कोल एह धन, जेहड़ा धन दा हिस्सा गंगू गया चुराईआ। ओसे वेले गोबिन्द अग्गे गए मन्न, निउँ के सीस निवाईआ। गोबिन्द किहा एह उह धन नहीं एह गंगू दा मन, दस साल पहले सरसे तों पहले दी आदत दिती जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल बेपरवाहीआ।
१५ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ मनसा सिँघ दे गृह फराला ज़िला जलन्धर
गोबिन्द कहे ब्यास मैं पिछला लेखा लिखदा, सब दा लहिणा देणा पूर कराईआ। अग्गे नवां रूप दस्सणा सिख दा,
❋
❋
जिस नूं चार जुग सक्या ना कोए प्रगटाईआ। जिन्हां दे अंदर प्यार बख्शणा इक्क दा, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। अन्तर हो के आप दिस दा, बाहरों रंग रंगाईआ। प्यार पा के खिच्च दा, बन्धन विच बंधाईआ। परदा लाह के विच दा, विच्चों आपणा नूर चमकाईआ। वेला ना रहे जिच दा, दु:ख विच ना कोए कुरलाईआ। किसे दा इष्ट रहिण नहीं देणा पत्थर इट्ट दा, दूसर सीस ना कोए झुकाईआ। लेखा पूरा कराउणा भविख दा, भविश विच वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा वरताईआ। ब्यास कहे की कुछ देवें सिख्या, मैनूं दे जणाईआ। गोबिन्द कहे अजे मैं लेख नहीं उह लिख्या, जिस नूं कोई समझ आपणी करे चतुराईआ। पुरख अकाल ने मैनूं दिती अगम्मी चिठ्ठीआ, बिन काग़ज़ हथ्थ फड़ाईआ। सिर्फ़ मैं परदा लाहुणा गुरमुखां इक्कीआं, इक्कीआं दे अग्गे इक्की इक्की होर बंधाईआ। करामात वखाउणी खेल निक्किया, पुरख अकाल कदे ना भाईआ। जेहड़ीआं प्रेम प्यार अंदर विकीआं, कीमत अगली पिछली गई चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। ब्यास कहे की अंदर देवें इशारा, मैनूं दे दृढ़ाईआ। शब्दी देवें हुलारा, सुत्यां लएं जगाईआ। जोत दएं चमकारा, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। अमृत देवें ठंडा ठारा, जगत तृष्ना अग्ग बुझाईआ। गोबिन्द किहा नहीं, बिन मेरी किरपा दिसे किसे ना पार किनारा, सच दवारे बहि के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। मेहरवान हो के देवां इक्क सहारा, सहायक हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अछल छल मेरा खेल न्यारा, निराकार हो के साकार ना कदे समझाईआ। छोटीआं छोटीआं कथा जणा के वारां, वारस जगत दयां बणाईआ। मेरे नाम दीआं शाख़ां धारां, धरनी उत्ते चमकाईआ। प्रभ दा खेल सदा न्यारा, निरवैर हो के आप वखाईआ। जन भगतां बख्श के इक्क आधारा, अगला पैंडा दए चुकाईआ। बिन किरपा सतिगुर अग्गे कोई कढ्ढ ना सके हाढ़ा, आपणा दु:ख सुणाउण कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो लग्गे एह अखाड़ा, सोहणा रंग प्रगटाईआ। ग़मी विच ख़ुशी दी दए बहारा, बहार विच फुहार अमृत आप चुआईआ। ब्यास किहा की खेल करे निरँकारा, की आपणी कल वरताईआ। गोबिन्द किहा ओहदा रूप होवे हमारा, कुमार नाल मिल के आपणी करे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप खिलाईआ। ब्यास कहे मेरी पूरी खुल्ही नहीं सुरती, सुरत दे खुल्हाईआ। कुछ समझ नहीं अनन्द पुर दी, पुरी अनन्द दे दृढ़ाईआ। गोबिन्द किहा जित्थे इट्ट पत्थर नाल कदे नहीं जुड़दी, मैं ओस घर विच डेरा लाईआ। एह खेल आदि जुगादि साहिब सतिगुर दी, जो मैनूं रिहा वखाईआ। अगली कथा कहाणी धुर दी, तैनूं दयां समझाईआ। कलयुग अन्त पुरख अकाल दीन दयाल आपणी खेल करनी चोर दी, राह जांदा नज़र किसे ना आईआ। ओथे वड्याई नहीं
❋
❋
चलणी किसे दे ज़ोर दी, ताकत ना कोए अज़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल आपणे मंत्र फ़ुरने फोर दी, फुरती सुरती समझ ना कोए पाईआ।
१५ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ बीबी चरण कौर दे गृह पिण्ड माहल गैहला
ब्यास कहे मैं सुण के तेरी गाथा, ग़ुस्सा दिता गवाईआ। टेक के तैनूं माथा, मस्तक ल्या झुकाईआ। अगला बचन दस्स साचा, सच दे दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग होवे अन्धेरी राता, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। प्यार रहे ना पुत्तर माता, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। झगड़ा पए ख़ादम आका, रईयत राजे करन लड़ाईआ। धर्म रहे कोई ना नाता, अधर्म वज्जे वधाईआ। फेर किस बिध तेरा चले साका, भेद देणा खुल्हाईआ। गोबिन्द किहा मैं नाल लै के आवां पुरख अबिनाशा, मेला आपणे नाल मिलाईआ। चार जुग दीआं रहिण ना देवां शाख़ां, दीनां मज़्हबां करां सफ़ाईआ। जन भगतां पूरीआं करां आसां, अर्शी हो के दया कमाईआ। मेरे कोल रहमत दीआं रासां, नयामत नाम झोली पाईआ। जे कोई बुद्धी नाल मेरीआं करे कयासां, मैनूं समझ सके ना राईआ। सिर्फ़ इक्क तैनूं दस्सणा मैं सचखण्ड दवारे क्यों गया सां, तन वजूद नाता जगत तुड़ाईआ। जोत विच जोत मिल के क्यों रिहा सां, आपणा आप छुपाईआ। ओथे जा के पुरख अकाल दी चरणीं प्या सां, पूत हो के पिता मनाईआ। निमाणा हो के ढिहा सां, छड्ड माण वड्याईआ। पुरख अकाल किहा पिछला लेखा आपणा ल्या खां, मैं वेखां चाँईं चाँईंआ। गोबिन्द किहा मैं माछूवाड़े प्या सां, सब कुछ आपणा आप लुटाईआ। तूं बाप हो के सुत्ता क्यों रिहा सां, मेरी अक्ख तेरा राह तकाईआ। पुरख अकाल किहा शाबाश तूं मेरे भाणे विच प्या सां, सुख जगत वाला मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे ब्यास कुछ लग्गा पता, ब्यास किहा नहीं, रो के दिता सुणाईआ। गोबिन्द किहा मैं लै के आया सुनेहड़ा सच्चा, सच दयां दृढ़ाईआ। जेहड़ा गुरसिख चार जुग दा रिहा कच्चा, अन्तिम कच्चयां तों पक्के दयां बणाईआ। जोती शब्दी धार हो के नठ्ठा, भज्जया वाहो दाहीआ। जगत मसख़रा मैनूं करे ठठ्ठा, सच ठठयार दी समझ किसे ना आईआ। जिस ने लहिणा देणा सब दा मुकाउणा कठ्ठा, कठ्ठे कर के रंग चढ़ाईआ। पुरख अकाल रोज़ रोज़ नहीं तपाउँदा आपणा भठ्ठा, अन्त वार कर मेहर आवयां दे आवे दाअवे नाल दए पकाईआ। की होया गुरमुखो जे तहाडा मन करदा रट्टा, मन हुक्म अंदर सेव कमाईआ। तुहाडे गल विच
❋
❋
पाया ओस ने शब्द अगम्मी पट्टा, जिस दी डोरी पटने वाले दे हथ्थ फड़ाईआ। तुहाडी कोई कीमत नहीं टका, पैसयां नाल विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा वेख वखाईआ। गोबिन्द किहा, ब्यास, दस्स की सुणया, ओस सिर दिता हिलाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द हुक्म नाल गुरमुख मेरा चुणया, शब्दी मेल मिलाईआ। ब्यास रो के किहा ओ ब्यासा अवगुणया, आपणा माण दे तजाईआ। पिछला वेला लँघ गया सरनाई हुण आ, सरनी ढहि के ख़ुशी मनाईआ। धुरदरगाही वेख मलाह, बेड़ा तेरे विच्चों तेरा पार कराईआ। ब्यास बिना ज़बान तों कीती हां, अंदरे अंदर दिता सुणाईआ। सीस दिता निवा, चरणां उत्ते टिकाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवां, महबूब तेरी ओट रखाईआ। गोबिन्द किहा ब्यास बहुता बोलणा चंगा ना, जो आया सो पार कराईआ। अग्गे उह वी तारने जेहड़े खांदे सूर गाँ, कसाई रूप बणाईआ। उह वी तारने जिन्हां माता नाल कीता जनाह, इस तों पापी परे नज़र कोए ना आईआ। उह वी तारने जेहड़े मूँह गए भवा, पिठ्ठ गए वखाईआ। उह वी तारने जिन्हां कदे नहीं जपया नाँ, प्रभ दी आस ना कोए रखाईआ। उह वी तारने जिन्हां धर्म दा वेख्या नहीं कोई थाँ, सति सच ना कोए सुणाईआ। उह वी तारने जेहड़े कुरलाउँदे वांग काँ, निंदया मुख नाल सुणाईआ। उह वी तारने जेहड़े चोरी चोरी लाउँदे दाअ, मूर्ख हो के प्रभ नूं मूढ़्ह रहे बणाईआ। उह वी तारने जिन्हां दा अजे ताईं लिख्या नहीं किसे नाँ, बहुते चुरासी विच्चों नज़री आईआ। उह वी तारने जिन्हां ने मानस हो के मानस लए खा, ख़ूनखार रूप वटाईआ। उह वी तारने जेहड़े रहज़न बणे राह, लुटेरे रूप बणाईआ। उह वी तारने जिन्हां सूफी सन्त फ़कीर दित्ते सता, आपणा हुक्म वरताईआ। उह वी तारने जिन्हां मन्दिर मस्जिद दिते ढाह, अञ्जील कुरान ग्रन्थां अग्ग लगाईआ। उह वी तारने जिन्हां याद विच कढ्ढया नहीं कोई साह, स्वास विच ना कदे ल्याईआ। उह वी तारने जेहड़े धर्म दे चले नहीं कदे राह, जूठ झूठ नाल कुड़माईआ। उह वी तारने जेहड़े भ्रा भैणां रहे तका, अक्ख अक्ख नाल बदलाईआ। उह वी तारने जेहड़े कूकर सूकर रूप बैठे वटा, टेडीआं जूनीआं विच बहिकाईआ। उह वी तारने जेहड़े बिलां विच डेरा बैठे ला, मिट्टी खा के झट लँघाईआ। उह वी तारने जेहड़े बनास्पत रहे अख्वा, पत्त टहणी नाल लहराईआ। गोबिन्द किहा, ब्यास, मेरा पुरख अकाल मेरे साथ, जेहड़ा दोहां दी चरणी डिग्गा आ, ओन्हां दे बख्शे सर्ब गुनाह, बण के पिता माँ, कलयुग कूड़ कुड़यार विच्चों बाहर कढाहीआ। ब्यास किहा एह खेल तेरा कदों होणा रवां, मैनूं दे सुणाईआ। गोबिन्द किहा तेरे कन्न विच कुछ कहवां, होर सुणन कोए ना पाईआ। ब्यास कहे मेरा नहीं कोई माटी चम्मा, साथी संग ना कोए बणाईआ। गोबिन्द किहा तैनूं सब कुछ दस्सां बिना दमां, साह तों परे आपणी रास वखाईआ। दो तों पहले आउण वाला
❋
❋
समां, समाधी दयां खुल्हाईआ। अगला लेखा फेर दस्सां नवां, धुर दा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मेट के कूड़ी तमअ, तमन्ना इक्को दए वखाईआ।
१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ गुरमीत सिँघ दे गृह पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर
ब्यास कहे मैं पुछया फेर तेरे भगत जपण की जाप, जिन्हां पुरख अकाल नाल मिलाईआ। किस बिध उतरन पाप, दुरमति मैल धवाईआ। पवित्र होवण पाक, आपणी करन सफ़ाईआ। भाग लगाउण काया माटी काच, कंचन लैण बणाईआ। मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द चमकाईआ। पूरी करन आस, तृष्ना जगत बुझाईआ। लेखे लग्गे स्वास, साह साह ख़ुशी बणाईआ। साचा जुड़े नात, चरण मिले वड्याईआ। किस नहावण तीर्थ ताट, सर सरोवर सोभा पाईआ। किस दी करन याद, किस दा नाम सालाहीआ। किस तों मंगण दाद, झोली किथ्थे डाहीआ। किस खेड़े होण आबाद, मैनूं दे सुणाईआ। की सुणन अगम्मी आवाज़, कवण करे पढ़ाईआ। किस तरह खुल्ल्हे राज़, परदा ओहला रहे ना राईआ। की पूजा करन पाठ, कवण साज नाल खड़काईआ। की सजदयां विच पढ़न निमाज़, रोज़े रख के आस रखाईआ। की जंगलां विच करन तलाश, टिल्ले पर्बत फोल फुलाईआ। की मथ्थे टेकण मन्दिर मस्जिद माठ, शिवदवाले नक्क रगड़ाईआ। की धूंणीआँ तावण काठ, अग्नी ख़ाक रमाईआ। की भज्जण आठ साठ, बण बण पाँधी राहीआ। की जागण उठ के रात, माला मणकयां वाली भवाईआ। की किसे कोलों पुछण बात, प्रभ दा राह तकाईआ। की ओन्हां दी होवे ज़ात, मज़्हब देणा दरसाईआ। की धूढ़ी लाउण मस्तक ख़ाक, टिक्के जगत वखाईआ। किहड़ी मंज़ल चढ़न घाट, किस दवारे सीस निवाईआ। की ढोले गावण बण के भाट, भट्टां वाला रूप वटाईआ। किस बिध पूरी करन ख़ाहिश, तृष्ना जगत बुझाईआ। किस बिध लेखे लावण स्वास, साह साह ध्याईआ। की जपजी पढ़न रहरास, सोहलयां विच समाईआ। की आसा रखण किसे उत्ते किताब, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान बाणी सिफ्तां वाली सोभा पाईआ। किस प्रेम दी वजावण रबाब, तन्द सतार हिलाईआ। की पीवण हयाते आब, प्रेम रस चखाईआ। किस बिध लैण आपणा स्वाद, अन्तर प्रेम वधाईआ। किस नूं कहिण गाॅड, ख़ुदा वाहिगुरू अल्ला कहि के किस दा नाम ध्याईआ। की तेरा वेखण बाज़, कल्गी तोड़ा अक्ख टिकाईआ। किस बिध दरगाह दा लभ्भण राज, पिछला पन्ध मुकाईआ। की लेखा लिख के गया भारद्वाज, सत्तां ·षीआं विच्चों ध्यान लगाईआ।
❋
❋
की मनसा रखी भसुंड काग, एह वी दे सुणाईआ। केहड़ा गज नूं दस्सया जाप, तन्दूआ तन्द कटाईआ। किस बिध प्रहलाद कोल आया साख्यात, नर सिँघ रूप वटाईआ। किस बिध ध्रू दा बणया बाप, बाल अंञाणा गोद उठाईआ। किस बिध बल दा दिता साथ, वेस अनेका रूप वटाईआ। किस बिध जनक दी पुच्छीं वात, ज्ञान दृष्टी इक्क वखाईआ। किस बिध बिदर दा खाधा साग, सुदामे तन्दलां भोग लगाईआ। किस बिध नामदेव दा पूरा कीता जाप, किस बिध तारया सैण नाईआ। किस बिध जुलाहे दा ताणा बुणया आप, कबीर काया कबर विच्चों बाहर कढाहीआ। किस बिध रविदास चमारा उच्चा कीता विच्चों नीची ज़ात, पाहना गंढ्ढ के ख़ुशी वखाईआ। किस बिध नामे कीता भाग सुभाग, छप्पर छन्न छुहाईआ। केहड़ा धन्ने खोल्हया राज़, परदा दे चुकाईआ। किस बिध गनका मार आवाज़, सोई दिती उठाईआ। जुग चौकड़ी कीता खेल तमाश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाहीआ। किस बिध कलयुग अन्त आपणा देवें साथ, सगला संग बणाईआ। की गुरमुखां देवें दात, लहिणा देणा झोली पाईआ। किस बिध भगत सुहेलयां खुल्ल्हे ताक, परदा लैण चुकाईआ। की उह साधां सन्तां दे बणन चाक, पीरां पिच्छे फेरीआं पाईआ। की उह ग्रन्थां नूं लैण वाच, वाचक हो के खोज खुजाईआ। की उह खोजण विच प्रभास, फिरन वाहो दाहीआ। की उह दीनां मज़्हबां विच तेरी लभ्भण ज़ात, एह वी देणा दृढ़ाईआ। गोबिन्द किहा ब्यास सब बिरथा खेल तमाश, पृथ्मी दए दुहाईआ। की करेगा पूजा पाठ, की करेगा तीर्थ ताट, की करेगा पुस्तक किताब, की करेगा वजाया रबाब, की करेगा गाया गाथ, जिंनां चिर सतिगुर शब्द ना साथ रखाईआ। ओस वेले पुरख अकाल होवे मेरा बाप, मैं ओस दे नाल आवां आप, कोट जन्म दयां विछड़यां मेट के पाप, पुन्न सरापां तों कर के पाक, आपणी मिला के साची ज़ात, पारब्रह्म ब्रह्म दा दे के जाप, मेहर नज़र नाल मेहरवान हो के अन्तिम अन्त भगवन्त विच मिलाईआ।
१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ बीबी चरण कौर दे गृह पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर
गोबिन्द किहा ब्यास कलयुग अन्त दा दस्सां सीन, सीन शीन जिस नूं समझ कोई ना पाईआ। सृष्टी दी दृष्टी होई कमीन, बुध बिबेक ना कोए रखाईआ। वासना होए मलीन, ख्वाहिश कूड़ वड्याईआ। राउ रंक होवे ग़मगीन, हिरदे ख़ुशी ना कोए बणाईआ। झगड़ा पवे नर मदीन, दोहां करे ना कोए सफ़ाईआ। ओस वेले पुरख अकाल दीन दयाल लेखा जाणे आप महीन, मेहरवान धुर दा माहीआ। जन भगत उठाए जो सज्जण कदीम, कदमां दे नाल मिलाईआ। साची दे तालीम,
❋
❋
आत्म परमात्म दए समझाईआ। धुर दा दे यकीन, इष्ट देव इक्क वखाईआ। चाढ़ के रंग नवीन, नवां जन्म दए बदलाईआ। कूड़ी क्रिया लवे छीन, माया ममता मोह मिटाईआ। सच प्रेम विच करे लीन, लिव अन्तर दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रंगत दए रंगाईआ। ब्यास किहा की भगत गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ रखण ओट, तीर्थ तट ध्यान लगाईआ। किहड़ी ज़ात पात चंगी सोहणी गोत, वरन बरन केहड़ा दीन वड्याईआ। किहड़े इष्ट दी करन सोच, किस अवतार पैगम्बर गुरू नाल नाता लैण जुड़ाईआ। किस दी याद करन रोज़, सुबह शाम ढोला गाईआ। किस दा वेखण चोज, किस दा राह तकाईआ। केहड़ा धारन योग, कवण रंग वखाईआ। केहड़ा भोगण भोग, एह देणा समझाईआ। किस नाल होवे संयोग, नाता मात बणाईआ। किस नाल होवे वियोग, विछड़ ख़ुशी वखाईआ। किस दा दर्शन करन अमोघ, अमृत रस चुआईआ। की खाणा होवे भोज, भोजन मिले वड्याईआ। किहड़ी ख़ुशी विच मानण मौज, आपणा आप परचाईआ। किस बिध पैंडा मुकावण लोक परलोक, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाल आपे करे ओन्हां दी खोज, लख चुरासी विच्चों आपणा मेल मिलाईआ। इक्को नाता जोड़ के निर्मल जोत, आत्म परमात्म लए मिलाईआ। इक्को शब्द सोहँ सो दे के बहुत, बहुत्यां जापां तों लए बचाईआ। ओन्हां नूं कोई लभ्भणा पए ना पोप, पंडत मुल्लां अक्ख ना कोए मिलाईआ। मैं नाम भण्डारा देवां थोक, परचूनां दी गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। जन्म मरन दा कढ्ढ के हरख़ सोग, चिन्ता दयां गवाईआ। सच प्रीती दे के जोग, जुगती दयां दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के साची मौज, मजलस आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दर देवे माण वड्याईआ। ब्यास किहा की भगतां होवे रंग, रंगत कवण रंगाईआ। की भगतां होवे संग, सगला संग बणाईआ। की भगतां देवे अनन्द, अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। की भगतां पावे गंढ्ढ, नाता लए रखाईआ। की भगतां देवे ठंड, अग्नी तत बुझाईआ। की भगतां मेटे पन्ध, चुरासी फंद कटाईआ। की भगतां दस्से छन्द, आपणा नाम समझाईआ। की भगतां ख़ुशी करे बन्द बन्द, बन्दगी विच लगाईआ। की भगतां करे पाबन्द, मर्यादा आपणी इक्क जणाईआ। की भगतां अंदर जावे लँघ, जगत वासना डेरा ढाहीआ। की भगतां सेज सुहाए पलँघ, सिँघासण इक्को वेख वखाईआ। की भगतां करे आपणे मानिन्द, भेव अभेदा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ब्यास पुरख अकाल सदा बख्शंद, बख्शिश विच आपणे घर वसाईआ। ब्यास किहा किस उत्ते रहमत करे निरगुण धार जोती, जोत अकालण दए वड्याईआ। गोबिन्द किहा आत्मा सारी उस दी गोती, लख चुरासी विच समाईआ। ओहदा झगड़ा नहीं सुन्नत
❋
❋
बोदी, बोधी जैनी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बुरी नहीं तहिमत धोती, जगत लबास ना कोए भरमाईआ। जिन्हां दी अन्तर सुरत उठाई सोती, सुत्तयां लए जगाईआ। ओन्हां दी चढ़ के चोटी, चोट शब्द दए सुणाईआ। कढ्ढे वासना खोटी, खोटिउँ खरे बणाईआ। ब्यास, जिन्हां रसना मास ना लाया बोटी, जमकाल बुचढ़ां तों लए छुडाईआ। धुर दी धार पुरख अकाल भगतां वास्ते सोची, दूसर समझ ना कोए समझाईआ। एसे कारण वड्याई दिती रविदास चमारे मोची, सुक्के टुकड़े खा के झट लँघाईआ। जिस नूं गाउँदे लोक परलोकी, पुरख अकाल ओसे दा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पढ़ाए आपणे नाम दी अगम्मी नाम वाली पोथी, पोथी पुस्तक छापेख़ाने वाली सफ़िआं विच ना कोए वखाईआ।
१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ साधू सिँघ दे गृह पिण्ड सालार पुर ज़िला जलन्धर
ब्यास किहा गोबिन्द कलयुग अन्त भगतां दी किहड़ी होवे कौम, कयामत तों कौण बचाईआ। किस दी गोद बहि के सौण, सिँघासण कवण वड्याईआ। की उह अग्नी पूजण कि पाउण, की शास्त्रां ओट रखाईआ। की ठाकर मन्नण कि ओम, किस नूं सीस झुकाईआ। की वाहिगुरू अल्ला राम कृष्न गाउण, किस दी जैकार सुणाईआ। केहड़ा इष्ट देव मनाउण, सच देणा समझाईआ। किस दे अग्गे भोग लगाउण, स्वार्थ आपणा पूर कराईआ। किस दी पूजा कर के झट लँघाउण, जीवण सफ़ल कराईआ। की ठाकर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ सिर झुकाउण, गुरुदुआर ख़ाक रमाईआ। की शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान बाणी पढ़ के मन पर्चाउण, पर्चा जीवण वाला पाईआ। की अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ जा के नहाउण, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती खोज खुजाईआ। की पुन्न दान कराउण, की भेंटा जगत गोसांईआ। गोबिन्द किहा दीन दुनी दे नाते सर्ब तजाउण, छुट्टे कूड़ लोकाईआ। इक्को पुरख अकाल मनाउण, जिस ने सारे इष्ट दिते प्रगटाईआ। ओसे दी महिमा कर के सारे झट लँघाउण, बिना पुरख अकाल शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी तीर्थ तट किनार गुर अवतार पैगम्बर कम्म किसे ना आईआ। एह सारे ओसे दा निशान, जिस ने रचना रची दो जहान, खेल खिला ज़िमीं असमान, रवि ससि कर प्रधान, विष्न ब्रह्मा शिव कर परवान, परमात्म आत्म दे के दान, त्रै पंज खेल खेल महान, लख चुरासी जेरज अंड उत्भुज सेत्ज रचन दिती रचाईआ। ओन्हां संदेसा देवे नौजवान, आदि जुगादी मर्द मर्दान, दो जहानां निगाहबान, निरवैर निराकार निरँकार आपणी दया कमाईआ। ब्यास, साचा नाअरा दस्स के सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं
❋
❋
भगवान, आवण जावण लेखे मुका के तमाम, निरगुण नवां नूर मिले अमाम, मानस जन्म दा सफल होवे काम, चरण धूढ़ी इक्को वार करा इश्नान, मेहर नाल दे ज्ञान, अन्ध अज्ञान अंदरों दए कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां नूं आपणे दर करे परवान, तिन्हां दा लेखा होर रहे ना राईआ।
१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड दैंत पुरा ज़िला जलन्धर
ब्यास किहा कलयुग अन्त भगत किहड़ी नहावण गंग, गंगोतरी दे समझाईआ। किस दवारे मारन पन्ध, सफ़री सफ़र वखाईआ। किस दा मानण अनन्द, पुरी अनन्द वाले दे दृढ़ाईआ। केहड़ा तरीका करन ढंग, रस्ता लैण अपणाईआ। केहड़ा परदा कज्जे नंग, ओढण सीस टिकाईआ। केहड़ा युद्ध करन जंग, शस्त्र कवण उठाईआ। केहड़ा वजावण मृदंग, नगारा डंक छुहाईआ। केहड़ा लभ्भण संग, अगला संग बणाईआ। केहड़ा कसण तंग, पाखर अस्व ज़ीन सुहाईआ। किस दे होण पाबन्द, चल्लण सच रज़ाईआ। किस बिध पावण ठंड, तीर्थ कवण नुहाईआ। टुट्टी लैण गंढ्ढ, नाता आप जुड़ाईआ। भेव खुल्ल्हे ब्रह्म, परदा चुक्के बेपरवाहीआ। सुखाले होवण दम, साह स्वास विच समाईआ। मिटे चिन्ता ग़म, हरख सोग डेरा ढाहीआ। भण्डारा मिले धन, नाम अगम्म अथाहीआ। चमके नूरी चन्न, जोत होवे रुशनाईआ। गोबिन्द किहा ब्यास जे इक्को मेरा हुक्म लैण मन्न, दूजे दी लोड़ रहे ना राईआ। मेरी धारों पैण जम्म, पिता पुरख अकाल दयां वखाईआ। दो जहानां चाढ़ के चन्न, गुरमुखां करां रुशनाईआ। भगत उधारना मेरा कम्म, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। ब्यास किहा उह दवारे कीहदे झुकण, सीस किस निवाईआ। किसदे कोलों पुछण, किथ्थे मिले बेपरवाहीआ। किस नूं सुणावण दुक्खण, कवण दर्दी दर्द वण्डाईआ। किस बिध कूड़ कुड़यारी जड़्ह पुट्टण, अंदरों बाहर कढाहीआ। जगत वासना कूड़ी बाहर थुक्कण, अंदर विख ना कोए चढ़ाईआ। मनुआ खेल ना करे फफ्फे कुट्टण, तृष्ना तृप्त वखाईआ। किस बिध पैंडा ओन्हां आवे (मुक्कण), झगड़ा मुके लोकाईआ। गोबिन्द किहा ब्यास जे इक्को मेरे बण जाण सुतण, मेरा सुत अपराध ना कोए कमाईआ। आपे गोदी आवां चुक्कण, कोझे कमलयां गले लगाईआ। दरगाह साची आवां सुट्ठण, जित्थे बैठा बेपरवाहीआ। सोहणी सुहावां रुत्तण, रुतड़ी इक्क महकाईआ। जेहड़े एस निशान्यौं उकण, अगले लेखे दी समझ रहे ना राईआ। शब्दी धार नालों टुट्टण, टुट्टयां ना
❋
❋
कोए जुड़ाईआ। जन भगतां हुक्में अंदर दे के धुर दा सुख़ण, बचन कौल आपणा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन साचे आपणी दया विच रखाईआ।
१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ माई भागो दे गृह पिण्ड बिलगा ज़िला जलन्धर
ब्यास किहा गोबिन्द कलयुग अन्त भगतां दी की पहिचाण, गुरमुखां दा लेख दे समझाईआ। किस दा करन ध्यान, इष्ट कवण मनाईआ। किस दा सुणन ज्ञान, कवण सच पढ़ाईआ। किस दा रखण माण, किस दी गोद सुहाईआ। किस तों मंगण दान, किस अग्गे झोली डाहीआ। किस तों लैण अमृत पीण खाण, किस दवारे रस चुआईआ। किस दा ढोला गीत गाण, किस दे अग्गे सीस निवाईआ। किस दे चरण करन प्रणाम, बन्दना डण्डावत किहड़ी थाँईंआ। किस दे होण ग़ुलाम, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। किस दा सुणन पैग़ाम, किस दी चलण रज़ाईआ। गोबिन्द किहा, ब्यास उठ वेख निशान, निशाना दयां वखाईआ। उह शब्द अगम्मी सुणन ज्ञान, चार जुग तों वक्खरी करन पढ़ाईआ। इक्को इष्ट मन्नण श्री भगवान, जो सब दा पिता माईआ। सच प्रीती अमृत रस पीण खाण, दूजी तृष्ना ना कोए वधाईआ। सचखण्ड निवासी कर परवान, लेखा सब दा दए लगाईआ। उन्हां ने ढोला गाउणा “सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान”, भाग आपणा लैणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, हरिजन साचे आपणे रंग रंगाईआ।
१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ केहर सिँघ दे गृह पिण्ड रुढ़का ज़िला जलन्धर
ब्यास किहा उन्हां दी कवण जाणे मितगत, कवण देवे वड्याईआ। कवण समझावे ब्रह्म मत, ब्रह्म परदा कवण उठाईआ। कवण भाग लगावे पंज तत, तत्व दए दृढ़ाईआ। कवण रंग रंगाए आपणी रत्त, लाल गुलाला दए चढ़ाईआ। कवण मार्ग दस्से सच्च, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। कवण सुहाए काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दए बणाईआ। कवण देवे अमृत रस, बिन रसना दए चखाईआ। कवण मनुआ करे वस्स, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। कवण खोल्हे अंदरों अक्ख, निज नेत्र कर रुशनाईआ। कवण परदा देवे ढक, ओढण सीस टिकाईआ। कवण लख चुरासी विच्चों लवे कढ्ढ, राए धर्म ना दए
❋
❋
सज़ाईआ। कवण सच दवारे लए सद्द, दरगाह साची धाम वखाईआ। कवण हकीकत देवे हक, पूरब लेखा झोली पाईआ। कवण मेल मिलाए नठ नठ, भज्जे वाहो दाहीआ। कवण ऊँचां नीचां खोल्हे इक्को हट्ट, सच दवारा दए वखाईआ। कवण क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दीन मज़्हब खेड़ा करे भठ्ठ, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। गोबिन्द किहा ब्यास एह मेहर करे पुरख समरथ, दीन दयाल दया कमाईआ। इक्को दे के आपणा जस, सारीआं सिफ्तां ओसे विच समाईआ। नाम दा खोल्ह के हट्ट, वस्त दए वरताईआ। इक्ट्ठे कर चार वरन इक्क दवारे लए सद्द, दर दरबारा इक्क वखाईआ। ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै”” दस्स के छन्द, बन्द बन्द बन्दगी लेखे लाईआ। अग्गे दे के सचखण्ड दा अनन्द, जोती जोत जोत विच मिलाईआ। करे खेल सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। भगत उधारना ओस कोल निराला ढंग, जुग चौकड़ी लए बदलाईआ। कलयुग अन्त हो बख्शंद, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ भगवान, धुर दा बणा के संग, संगी हो के सगला संग निभाईआ।