पुस्तकालयभाग २०

१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ लक्षमण सिँघ दे गृह पिण्ड रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर

कुल्ली कहे भाग लग्गा मेरी झुग्गी, झुग्गे हरि संगत दे वसाईआ। मैनूं तेरी हथ्थ धार ना आई चौंह जुगी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग राह तकाईआ। मेरे मालक तेरी याद विच हो गई बुढ्ढी, जोबन जवानी दिती गवाईआ। लत्तां तों हो गई डुड्डी, बलहीण अख्वाईआ। वेखदी रही वदी सुदी, किशना शुक्ला पक्ख ध्यान लगाईआ। सोचदी रही नाल बुद्धि, अकल नाल वड्याईआ। मैनूं रमज़ कोए ना सुज्झी, भेव ना कोए खुल्हाईआ। क्यों धार रखी गुज्झी, आपणा आप छुपाईआ। हुण सीर नहीं रिहा दुद्धी, धीर ना कोए धराईआ। लक्कों हो गई कुब्बी, सिर ना कोए उठाईआ। जगत वहिण विच खुभ्भी, बाहर ना कोए कढाहीआ। रोवां मार के भुब्बी, हउकयां विच जणाईआ। तेरे बिना करे कोए ना उग्घी, उगण आथण ना कोए सरनाईआ। किसे धार संसार नहीं मेटी दूजी, जगत झगड़ा ना कोए मुकाईआ। शरअ ख़त्म ना कीती तीजी, तीजे नैण ना कोए रुशनाईआ। मैं जुग जुग राह तक्कण गिज्झी, वेखां अक्ख उठाईआ। कवण मैनूं करे निग्घी, जगत ठंड विच्चों बचाईआ। बड़ी होई जिच्ची, दुक्खां दिता तपाईआ। मैं खुरक आपणी गिच्ची, धौण लई छिलाईआ। वड्डउँ होके निक्की, आपणा आप बदलाईआ। गुर अवतारां दीआं पढ़दी रही चिठ्ठी, जो अक्खरां विच गए समझाईआ। निशान वेंहदी रही इट्टीं, पत्थरां नाल वड्याईआ। अन्त दुहथ्थड़ मार के पिट्टी, बौहड़ी कर सुणाईआ। मेरे हथ्थ ना आई उह मिती,

❋

❋

जिस विच मित्र प्यारे मिल के ख़ुशी मनाईआ। समझ ना आई थित्ती, वक्त ना कोए सुहाईआ। मेरी धार ना किसे नजिठ्ठी, दर्दी दर्द ना कोए वण्डाईआ। प्रेम धार ना दिती मिठ्ठी, रसीआ रस ना कोए चखाईआ। सब दे चरणां उत्ते ढठ्ठी, जो तेरा नाम संदेसा लै के आईआ। मेरी अग्न ना होई मठ्ठी, तपश ना कोए बुझाईआ। मैनूं सारे अक्खरां वाली पढ़ा के गए पट्टी, रागां नादां विच दिल परचाईआ। मैं थोड़्ही थोड़्ही जगदी वेंहदी रही मोमबत्ती, तेरे नूर दी रुशनाईआ। आंचल विच्चों वेंहदी रही अक्खीं, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। बणदी रही सख़ी, काहन जोड़ मिलाईआ। झलदी रही पक्खी, सोहणी सेव कमाईआ। तपाउँदी रही भठ्ठी, पकवानां नाल रजाईआ। देंदी रही खट्टी, जो आपणी हथ्थीं कार कमाईआ। फिरदी रही नठ्ठी, चार कुण्ट वाहो दाहीआ। लभ्भदी रही हट्टी, जगत जहान वेख वखाईआ। खोजदी रही पती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तेरी खेल किसे ना दस्सी, बेअन्त कहि के गए सुणाईआ। मैं अन्तिम मांदी थक्की, थकावट विच कुरलाईआ। जे तूं साहिब सुल्तान हकी, हकीकत दा धुर दा माहीआ। बेदर्दा ज़रा दरस ते दे जा रती, क्यों दुक्खां विच तपाईआ। मैं तेरे उत्ते आस सट्टी, तेरी हो के नैण उठाईआ। अन्त दुहथ्थड़ा मारां उत्ते पट्टीं, पटे खोह के रही कुरलाईआ। जे कुछ नहीं देणा आपणे प्यार दी दे दे चट्टी, दु:ख सहि के तेरा शुकर मनाईआ। मैं बिनां वेख्यो चार जुग तेरे सहारे वसी, दूजा कन्त ख़सम ना कोए हंढाहीआ। तूं अक्ख ज़रा ना पट्टी, नैण ना कोए खुल्हाईआ। ना मैं गवालण ना मैं जट्टी, ना घुम्यारन नज़री आईआ। ना मैं तोला मासा ना मैं रती, वज़नां विच वज़न ना कोए पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा वेख वखाईआ। झुग्गी कहे मैं चिरां विछुन्नी, विछड़ी लै मिलाईआ। मैं वेखी तेरी दीन दुनी, दुनिया दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। मैं वेखे तेरे ·षी मुनी, जंगलां विच फिरन मारन धाहीआ। मैं वेखे तेरे पंडत गुणी, विद्वान रहे कुरलाईआ। मैं वेखे जिन्हां चोटी मुन्नी, मुनीश्र जगत विच अख्वाईआ। मैं वेखे जेहड़े बैठे विच सुन्नी, समाधी विच आपणा आप मिटाईआ। तूं पुकार किसे ना सुणी, बेपरवाह हो के सब नूं रिहा रुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहमत आपणी दे कमाईआ। कुल्ली कहे मैनूं झुग्गी कहे जग, जुग चौकड़ी नाम धराईआ। मैं सब कुछ दिता छड्ड, छड्डी जगत लोकाईआ। मन्दिर मस्जिदां तों हो के अड्ड, वक्खरा डेरा बैठी लाईआ। मेरे सब तों पुराणे हड्ड, हड्डीआं देण दुहाईआ। मैं तेरे प्यार दा निशाना बैठी गड्ड, जिस नूं चार युग ना कोए उखड़ाईआ। तूं जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बर लोकमात विच्चों दिते कढ्ढ, हुक्मे अंदर घल्ल के हुक्मे विच आपणे विच मिलाईआ। मेरा निशाना सारे गए छड्ड, बिना झुग्गी किसे दे सिर ते परदा कोए ना पाईआ। विष्नूं मेरा गाया जस, प्रभ दा चरण झुग्गी ओस नूं नज़री

❋

❋

आईआ। ब्रह्मे मेरा माणया रस, प्रभ चरणां थल्ले मिली सरनाईआ। शंकर मेरा गाया जस, जिसदे उत्ते परदा दिता पाईआ। मैं जगत विच कुल्ली कक्ख, सचखण्ड विच तेरा नूर नूर रुशनाईआ। तेई अवतार अंदर गए वस, वास्ता तेरे नाल जुड़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद मेरे अंदर वड़े नठ्ठ, परदा जगत विच्चों पाईआ। नानक गोबिन्द मेरे वास्ते लेख लिख के गए हक, हकीकत नाल जणाईआ। भगत सुहेले मैनूं दस्सदे रहे सच, सज्जण हो के मेरा संग निभाईआ। चार जुग तूं मैथों रिहा बच, गुरमुखां नाल मिल के झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल देणा वखाईआ। झुग्गी कहे कुछ याद कर लै नामे वाला छप्पर, छुपण वाल्या दयां समझाईआ। तैनूं किसे ना ल्या पकड़, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जगत नाल जगत दी ला के टक्कर, टाकरे विच गुर अवतार पैगम्बर दिते फसाईआ। भगतां नाल भगतां विच्चों हो के वक्खर, वक्खरे हो के भगतां मेल मिलाईआ। मैं विछा के बैठी रही सत्थर, चार जुग ध्यान लगाईआ। मेरे रोंदी दे सुक्क गए अथ्थर, हन्झू रहिण कोए ना पाईआ। प्रभू तूं क्यों बणयों ऐडा पत्थर, पत्थरां दे बणाउण वाल्या आपणी पत्थरी लै हिलाईआ। मैं पढ़ना कोई नहीं अक्खर, विद्या विच ना कोए वड्याईआ। मैं चढ़ना नहीं किसे सिखर, चोटीआं उत्ते ना डेरा लाईआ। रखणा कोई नहीं फ़िकर, फ़िकरयां विच तेरा नाम ध्याईआ। मैनूं लोड़ नहीं बाजां तित्तर, कल्गी सीस ना कोए टिकाईआ। मैं कोई चलाउणा नहीं ज़िकर, फ़िकरा अलिफ़ ये ना कोए पढ़ाईआ। मलम्मा नहीं बणना पित्तल, कूड़ी गंढ्ढ ना कोए वखाईआ। तेरे विछोड़े विच होई सित्थल, प्रीती सके ना कोए तुड़ाईआ। किरपा कर के मेरे अंदर वड़ के मेरे अंदरों निकल, मैं वेखां चाँईं चाँईंआ। आदि जुगादि वखा आपणी शकल, जिस नूं बेशकल कहे लोकाईआ। समझे कोई ना अकल, विद्या ना कोए वड्याईआ। मेरा यकीन होवे हकल, हिकमत दे दृढ़ाईआ। विछोड़ा कर दे कत्ल, धुर दा प्रेम लै प्रगटाईआ। मैं आई तेरे पत्तन, तूं धुर दा सच्चा माहीआ। सच सुनेहड़ा आई दस्सण, इक्को वार दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब तेरे हथ्थ वड्याईआ। झुग्गी कहे मैं वेख होई झल्ली, झलक आपणी दए वखाईआ। मैं वैरागण फिरां इकल्ली, तूं ही तूं ही राग अलाहीआ। भोरी को वखावे आपणी गली, बुढ्ढी तों छोहरी लए बणाईआ। प्रभू मेरी मति ना रही झल्ली, दे माण वड्याईआ। हुण रहीं ना अछल अछल्ली, छल आपणा दे गवाईआ। मैं सीस धर के तली, चौथे जुग दवारे तेरे आईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतारां पीर पैगम्बरां दीआं दिन्दी रही बली, बलवान बलवानां नाल लड़ाईआ। लोकमात आई तेरी घल्ली, हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। डेरा लाउँदी रही थलीं, अस्गाहां विच आपणा आप छुपाईआ। मेरे विच किसे ने बाली नहीं कदे तेल दी पली, जगत नूर ना कोए चमकाईआ। जे

❋

❋

कोई अंदर वड़ गया तेरा घल्लया वली, उह वी अक्खां मीट के झट लँघाईआ। सदा सदा विछोड़े दी धार मेरे उत्ते बणी, बेड़ा बन्ने ना कोए कराईआ। मैं सब दीआं फड़दी रही कन्नी, आप आपणा बल धराईआ। लाउँदी रही गल्लीं, कथा कहाणी विच वड्याईआ। कदमां नाल पिच्छे लग्ग के चली, भज्जी वाहो दाहीआ। अंदर वड़ के रली, आपणा आप छुपाईआ। अन्त पेश कोए ना चली, सारे पल्लू गए छुडाईआ। वैरागण हो के झल्ली, फिरी वांग शुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा मेला लै मिलाईआ। झुग्गी कहे कुछ वेख लै नीवां हो के झुक, असमानां तों परे डेरा दे तजाईआ। मेरा तन वजूद गया सुक्क, कक्खां वाला रूप वटाईआ। मूल ना सकां उठ, निरबल नज़री आईआ। मेरे कोल नहीं कुछ, ख़ाली हथ्थ नज़री आईआ। बिरहों वैरागण नूं आ के पुछ, आपणा फेरा पाईआ। कोई परदा रिहा ना लुक, रो के दयां दुहाईआ। चार जुग मेरा मेटया किसे ना दु:ख, दर्दी दर्द ना कोए वण्डाईआ। मेरे सारे निशाने गए उक, जगत तीर कम्म किसे ना आईआ। जो आया सो मेरे अंदर वड़ के तैथों रिहा पुछ, किरपा कर बेपरवाहीआ। सारे वेखे तेरे पुत्त, बच्चे बण के झट लँघाईआ। मैं गोदी रखे चुक्क, सोहणी सेव कमाईआ। तेरी रख के ओट, बैठी राह तकाईआ। छड्डे किले कोट, जंगल डेरा लाईआ। रही ना कोई मौज, मजलस दिती खपाईआ। तेरी करदी रही खोज, किस बिध मिले मेरा माहीआ। लेखा चुक्के मेरा मातलोक, परलोक दए वड्याईआ। ख़त्म होवे सोच, समझ दए बदलाईआ। मनसा पूरी होवे लोच, लोचन आपणे नाल रलाईआ। दर्शन करां रोज़, विछोड़ा दए कटाईआ। मेरा पूरा करे जोग, जुगती आपणी इक्क समझाईआ। आयू भोगदे बहुत, नाता लोकमात रखाईआ। अन्तिम होणा पए फ़ौत, लेखा सब दा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब विछोड़ा दे कटाईआ। पुरख अकाल किहा झुग्गी तैनूं केहड़ा दु:ख, बिन रसना दे समझाईआ। केहड़ा चाहें सुख, मुक्खों दे दृढ़ाईआ। झुग्गी किहा तेरे दर्शन नाल होवां ख़ुश, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। जे बहुती बख्शिश करें मैनूं वखा आपणे सुत, जो धुर दे भगत नज़री आईआ। पुरख अकाल किहा की उन्हां गोदी लवें चुक्क, आपणी सेव कमाईआ। झुग्गी किहा मैं छाती लवां घुट्ट, प्रेम प्यार वधाईआ। मेरा सीर पए फुट्ट, अमृत रस चुआईआ। गाना बन्न्हां नाल गुट, मौली साहमणे नज़री आईआ। इस तों परे नहीं कुछ, जिस नूं वड्डा कर सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। पुरख अकाल किहा क्यों भगतां बन्न्हे गाना, झुग्गी मैनूं दे जणाईआ। झुग्गी किहा इन्हां दा मालक श्री भगवाना, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जिन्हां दे ख़ातर वलीए छलीए तूं पहरया बाणा, आपणा वेस वटाईआ। छड्ड के दो जहानां, गुरमुख लए मिलाईआ। बख्श के सच्चा

❋

❋

माणा, चरण दिती सरनाईआ। हो के गुण निधाना, वस्त अमोलक दिती वरताईआ। रस दे के प्रेम प्यार बदामां, बद्दलां विच्चों बदली दएं कराईआ। एसे सगण नूं मन्नदे गए कृष्ना रामा, दोए जोड़ के वास्ता पाईआ। तेई अवतारां रख्या ध्याना, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद हो निमाणा, अरज़ां गए सुणाईआ। नानक गोबिन्द मंगदे गए खाणा, एहो आस रखाईआ। तूं सब नूं दिता इक्क निशाना, शब्द निशाने नाल दृढ़ाईआ। जिस वेले प्रगट हो के आवां वाली दो जहानां, निरगुण हो के खेल खिलाईआ। जन भगतां पहलों बन्न्ह के आपणा गाना, गुरमुख साचे लवां बणाईआ। फेर दस्स के धर्म निशाना, सच निशाना दयां झुलाईआ। चरण कँवल कर परवाना, परवाने धुर दे लवां बणाईआ। उन्हां दे वास्ते रख्या सगन महाना, चार जुग तों वक्खरा मुख नूं देणा लाईआ। जिस ने सतिजुग होणा प्रधाना, प्रधानगी चार कुण्ट बणाईआ। ओसे दा लेख लिखाणा, धुर दी लिख्त दए गवाहीआ। चार वरन करन परवाना, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। पुरख अकाल कहे झुग्गी झगड़े वालीए होर की तेरी मंग, मैनूं दे समझाईआ। किसे गल्लों ना होवीं तंग, दुखड़े दयां गवाईआ। तेरे अंदर पावां ठंड, पिछली अग्नी दयां बुझाईआ। झुग्गी किहा मैं हुण खोपरे वांग नहीं रहिणा बन्द, अमृत आपणे विच छुपाईआ। भावें सूली उत्ते टंग, सीखां उत्ते दे चढ़ाईआ। रोटी दे लंङे डंग, पेट भर ना कोए खवाईआ। रुला दे विच्च वरभण्ड, ब्रह्मण्ड धक्का लाईआ। बदल लै आपणी कंड, करवट दे वखाईआ। मेरी इक्क अरज़, जिन्हां नूं तूं आप सुणाया आपणा छन्द, आपणा नाम दिता दृढ़ाईआ। ओन्हां दा लेखे ला लै बन्द बन्द, तेरी बन्दगी तों परे तेरी इक्क सरनाईआ। मैं इन्हां पिच्छे चार जुग कटदी रही रंड, रंडी हो के झट लँघाईआ। इन्हां पिच्छे पाउण लग्गी डण्ड, उच्ची कूक दयां सुणाईआ। टुट्टयां नूं आपणे नाल गंढ्ढ, तेरे नालों ना होए जुदाईआ। भावें मिन्नतां विच मेरे घस जाण दन्द, दन्दीआं पीह के फेर वी वास्ता पाईआ। वड्डा हो के छोटयाँ दे अनन्द, अनन्द विच तेरा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा पूर कराईआ। पुरख अकाल कहे की होर तेरा ख्याल, मैनूं दे जणाईआ। आपणा दस्स सवाल, आसा बाहर कढाहीआ। झुग्गी किहा जन भगत बणा आपणे लाल, लाल रंग रंगाईआ। वेखीं शहिनशाह हो के छड्ड ना जाईं कंगाल, ग़रीब निमाणयां गोद उठाईआ। बहाईं ओस सच्ची धर्मसाल, जित्थे गुर अवतार पैगम्बर बहि के तेरे दर ते सीस झुकाईआ। मैं इन्हां दुखियां दा क्यों दस्सदी हाल, चार जुग दे बैठे तेरा राह तकाईआ। अग्गे थोड़्हा थोड़्हा दे के भगतां जमाल, छिन्न विच आया छिन्न विच गया आपणा मुख छुपाईआ। की होया जे नाता तोड़या काल, महाकाल कोलों बचाईआ। कदी साहमणे हो के जगत विच तूं

❋

❋

अजे तक्क किसे नूं नहीं पुछया हाल, चोरी चोरी आपणी कार कमाईआ। की एह नहीं तेरे बाल, जो तेरे पिच्छे सब कुछ बैठे गवाईआ। ग्रन्थां विच लिखाउँदा रिहां मैं बड़ा प्रितपाल, गुर अवतार पैगम्बर भय विच डराईआ। आप लुक के तड़फाउँदा रिहों अंञाण, ध्रू वरगे जंगलां विच भवाईआ। की तैनूं नहीं आउँदी आपणयां दी पछाण, क्यों अक्खां बन्द कराईआ। झुग्गी कहे इन्हां दे झुग्गे विच देदे ज्ञान, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। तूं कोई गधे चराउण वाला नहीं भगवान, सब दा पिता माईआ। झुग्गी कहे मैं ओनां चिर खाण नहीं देणे बादाम, गिरी तेरे मुख ना कोए लगाईआ। कोई गाने बन्न्ह के एन्हां व्याहुणी नहीं नार रकान, गृहस्ती हो के अग्गे मारन धाहीआ। एह ते आपणे छड्डण नूं फिरदे मकान, घरां बारां नूं जींदे अग्गां रहे लाईआ। एन्हां तेरी सिफ्तां वाली नहीं वेखणी दुकान, लारयां वाला इशारा ना नज़री आईआ। जे होणा एं ते हो मेहरवान, नहीं ते जा आपणा मुख छुपाईआ। बच्चे पालणे नहीं कोई आसान, झुग्गी कहे पुच्छ मैं जुग जुग दी बुढ्ढड़ी माईआ। सब नूं सुखाला रवाण, रोंदयां नूं हसाउणा एह वी वड्डी चतुराईआ। किरपा कर के दे आपणा दान, दाता हो के झोली पाईआ। जोती जोत सरुप हरि, आप अपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। झुग्गी कहे ऐंवे डर ना देवीं धर्म राए दी वहीआ, चित्रगुप्त दा भय ना कोए रखाईआ। तेरे पिच्छे नाता तोड़या भैणां भईआ, सगल कुटम्ब तजाईआ। तैनूं जाण के सच्चा सईआ, साथ तेरा ल्या बणाईआ। तूं चाढ़ आपणी नईआ, मलाह हो के सेव कमाईआ। जे भुक्खा नंगा एं आह लै गुरमुख दा इक्क इक्क रुपईआ, रुप्पए दे भुप्पे चार जुग दे भुक्खे भर लै आपणे कुप्पे, गुरमुखां दे भण्डारे कदी नहीं मुके, जो तेरे उत्तों विके, उह एथे ओथे सुक्के, सिर्फ़ तेरे विछोड़े विच दुक्खे, दूजा दु:ख लग्गे ना राईआ। एह जगत माया विच्चों भुक्खे, तेरे पिच्छे माता गर्भ लटके रहे पुठ्ठे, झुग्गी कहे तूं अजे वी एन्हां नालो रुठ्ठें, जेहड़े तेरे वैराग विच गए कुठ्ठे, अन्त लग्ग के मेरी गुठ्ठे, कठ्ठे हो के बैठे आईआ। इक्क वेरां कहि दे गुरमुखो तुसीं मेरे लाडले पुत्ते, बच्चे तुहानूं ल्या बणाईआ। झुग्गी कहे फेर मैं कहां मेरे अंदर आ के सुत्ते, ख़ुशीआं विच रैण लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। पुरख अकाल किहा झुग्गी होर की मंगणा, मंगतीए मंग ला तेरी वारी आईआ। झुग्गी कहे हुण की संगणा, जुग चौकड़ी बथेरी अक्ख शरमाईआ। इक्को मंग आपणयां भगतां नूं ला आपणे अंगणा, अंगीकार लै बणाईआ। जिन्हां तेरा दवारा लँघणा, दूजे दर कदे ना जाईआ। ओन्हां बण जा धुर दा सज्जणा, साजण हो के हो सहाईआ। तैनूं पता नहीं अन्त एह काया ठीकर सब दा भज्जणा, तन वजूद सदा ना कोए हंढाहीआ। एन्हां फेर मातलोक दी झुग्गी विच किसे नहीं वसणा, माँ पिउ भैण भ्रा साक सज्जण नार कन्त घर ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल तेरे दवारे

❋

❋

नस्सणा, तेरी ओट तकाईआ। जे ओस वेले इन्हां कोलों छुपणा, हुण काहनूं रिहा भटकाईआ। पुरख अकाल किहा झुग्गी मैं ज़रूर ओन्हां नूं गोदी चुक्कणा, जिन्हां नूं गोदावरी वाले नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा पूर कराईआ। झुग्गी कहे मैं वेख्या पत्थर इट्टां, जगत सांझ नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर निकलदा वेख्या सिट्टा, तेरा खेल खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर डिठ्ठा, अनडिठ्ठड़ी तेरी सेव कमाईआ। काग़ज़ कोरा वेख्या चिट्टा, जिस दा अक्खर ना कोए बणाईआ। तेरा खेल किसे ना दिस्सा, भुल्ली रही लोकाईआ। पुरख अकाल मेरी जुग जुग दी एहो इच्छा, आसा दयां सुणाईआ। जिंनां चिर ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां मूर्खां मुग्धां उत्ते करें ना रिच्छा, रच्छक हो के आपणी गोद उठाईआ। ओन्हां चिर तेरा छड्डणा नहीं पिच्छा, भावें घर तों दे दुरकाईआ। मैं केहड़ा अग्गे तेरा वसल जमाल डिठ्ठा, सुण सुण के झट लँघाईआ। वेदां पुराणां शास्त्रां सिमरतां कुरानां अञ्जीलां गीता ज्ञानां गुरुआं दे ब्यानां दा पढ़दी रही चिठ्ठा, चिठ्ठीआं विच सुनेहड़े सुण के तालीआं रही लगाईआ। मैनूं नहीं सी पता केहो जेहा भगवान भगतां दा पिता, जेहड़ा जन्म देवे बिना पिता माईआ। पर तेरी याद विच जुग जुग पैंदीआं रहीआं खिच्चां, सिक्कां विच अक्ख उठाईआ। आस उठदी रही ओस दे दवारे विकां, जो कीमत लए पाईआ। जुग चौकड़ी किते ना दिसा, होई ना सच रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा पूर कराईआ। झुग्गी कहे प्रभ वेख मैं निराली जोगण, आपणा हठ्ठ ना अज्जे तजाईआ। तेरा रस आई भोगण, नाता भोगीआं नालों तुड़ाईआ। तेरे नाम दी बण के रोगण, आपणा आप दिता सुकाईआ। मैनूं ताअना देवण लोकन, बुरी कहे लोकाईआ। माढ़ी कर के सारे टोकण, बुरी कहि के परे हटाईआ। पर मेरी इक्को आस आपणे बच्चयां दे सिर उत्ते देणा ओढण, परदा आपणा नाम रखाईआ। थोड़े नज़री आए विच्चों कोट कोटन, जिन्हां तेरी इक्क सरनाईआ। तेरा दरस कर के सचखण्ड दवारे तेरे पहुंचण, पौंचयां तों फड़ के लैणा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। झुग्गी कहे प्रभू भगत तेरे कबीला, बंस सरबंस नज़री आईआ। तूं इन्हां इक्क वसीला, धुर दा सच्चा माहीआ। सिर ओढण दे दे पीला, गोबिन्द रंग रंगाईआ। सद तेरे रहिण अधीना, अग्गे ना होए जुदाईआ। ठांडा करना सीना, विछोड़ा अग्ग बुझाईआ। इन्हां मसाल नहीं जल मीना, तड़प झल्लण ना कोए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। झुग्गी कहे झगड़ा सुण के आ गए गुर अवतार, गुज्झे गुज्झे फेरा पाईआ। कक्खां सड़ीए सानूं दे वखाल, डुब्बयां नूं तारन वाला माहीआ। झुग्गी कहे जाओ वेखो आपणे मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदवाले धर्मसाल, लभ्भो बेपरवाहीआ। ग़रीबां दा मालक

❋

❋

कदी बैठा नहीं ओड़्ह के दोशाल, भुक्खा नंगा घर घर फेरा पाईआ। दो जहानां नालों उहनूं चंगे आपणे लाल, जिन्हां दे पिच्छे लाल गोबिन्द दे लेखे लाईआ। मेरा मालक बेमिसाल, मसलयां विच मसला ना कोए समझाईआ। झुग्गी कहे ओन छड्ड दिते जेहड़े झटका खांदे हलाल, गवारां धक्का दिता लाईआ। उह लए भाल, जिन्हां दी गोबिन्द शहादत दए गवाहीआ। मैनूं ऐं दिसदा इन्हां दे सदा वसणा नाल, इक्ट्ठे रह के झट लँघाईआ। झुग्गी कहे तुहानूं वी सानूं वी सारयां नूं अग्गे गया टाल, मटोल विच आपणी मटक छुपाईआ। जरा वेखो उत्ते असमान, ओस तों परे मारो ध्यान, आपणा सचखण्ड वेखो मकान, ओस तों चंगा एह निशान, जित्थे आया मेहरवान, महबूब हो के मुहब्बत विच मिलाईआ। बावन दा ध्यान, कन्या दा पकवान, भगतां दा भगवान, गुरदर्शन पिच्छे घर घर दर्शन रिहा वखाईआ। बल ने अनक कीता दान, साचे दर ना होया परवान, बाली कन्या कोल इक्क निशान, ओस वेले दा मुंदरी पंज पंज नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बर कुछ तुसीं दयो ब्यान, सारे कहिण श्री भगवान, साडे विच ना आवे ध्यान, तेरा खेल महान, कथनी कथ ना सके राईआ। श्री भगवान कहे हरि संगत इक्को वार दे के दान, पार करा के दो जहान, पुचा के ओस अस्थान, जिस घर आपणा डेरा लाईआ। झुग्गी कहे जुग चौकड़ी सदा नादान, हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। बिना प्रभू दे एह कदे कर ना सकण पछाण, बेपहचान परदा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। झुग्गी कहे प्रभू मैं बड़ा वेख्या झमेला, झब्बे झब्बे ध्यान लगाईआ। दुनिया दा वेख्या मेला, सृष्टी भरी बहु लोकाईआ। तैनूं तक्कया वेहला, हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव रिहा भजाईआ। श्री भगवान कहे कमलीए मैं इक्क बणाया चेला, शब्दी धार प्रगटाईआ। जिस दे रंग खेल खेला, अचरज रचन रचाईआ। झुग्गी कहे क्यों मेरा डेरा लाया विच जंगल बेला, उजाड़ बाघ बिल्ले रहे डराईआ। जगत आशकां चाढ़ के तेला, सगन जगत वाला मनाईआ। मेरा प्यार दस्सदे रहे मजनूं लेला, शीरी फ़रहाद नाल वड्याईआ। सोहणी महीवाल कौल इकरार कीता उत्ते पत्ते केला, केला फल सब तों चंगा नज़री आईआ। हीर रांझा बण बण गए सज्जण सुहेला, जगत प्यार नाल वड्याईआ। सस्सी पुनूं वेख के रंग नवेला, मैं ताड़ी दिती लगाईआ। प्रभू चार जुग बिना तेरयां भगतां मैं सब नूं आपणे विच्चों बाहर धकेला, जगत वासना वाला मेरे अंदर रहिण कोए ना पाईआ। क्यों लक्षमण दा आया वेला, महीवाल हो के अन्त ध्यान गया लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा वेख वखाईआ। झुग्गी कहे मैनूं पाउँदे रहे विच दरख़तां वाली झंगी, वखतां नाल झट लँघाईआ। रखदे रहे नंगी, परदा पा ना कोए ढकाईआ। हुन्दी रही ठंडी, जगत सीत नाल ठराईआ। इक्क दिन गोबिन्द दादू देहिरयों जांदयां

❋

❋

पै गया इक्क डण्डी, आपणा कदम उठाईआ। ओथे डेरा ला के कन्ढ्ढी, जोगिंदर सिँघ बैठा धूणी ताईआ। उस दी माता चौदां दिन पहले होई सी रंडी, सोग पिता वाला सताईआ। गोबिन्द नेड़े आ के कृपान कढ्ढ के नंगी, ढाल उत्ते खड़काईआ। ओसे वेले चिन्ता वाली ओहदे अंदरों आसा नठ्ठी, भज्जी वाहो दाहीआ। डर दे नाल ओहदी मन वासना गोबिन्द चरणीं ढठ्ठी, सीस दिता झुकाईआ। भय विच निकली पेशाब टट्टी, मौत साहमणे नज़री आईआ। गोबिन्द हौली जेही ओहदे उत्ते कटार मुठ्ठ रखी, सहिजे दिती दबाईआ। जिस वेले पुरख अकाल भाग लगाउणा कुल्ली कक्खीं, तेरा मेला लवां मिलाईआ। ओस वेले तेरी नार उह बणनी जेहड़ी तेरे नाल नहीं मंगी, सरीर दोहां जाणा तजाईआ। फेर बणाउणा अगले संगी, ओस दी राम तों मंग मंगी, भीलणी दे नाल रह के झट लँघाईआ। दोहां दी जोड़ी बणा के चंगी, गुर अवतार पैगम्बरां देणी वखाईआ। मर्यादा अनुसार खाण पीण दी रहे तंगी, दादां अनुसार दाता धुर दा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी आपणा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। ब्यास कहे झौंपड़ीए मैं वी आ गया फिरदा, नौ घर दा बणया पाँधी राहीआ। कुछ लेखा याद कर चिर दा, मैं वी दयां सुणाईआ। तैनूं पता जिस वेले गोबिन्द मेरे नालों विछड़दा, कन्ढ्ढे उत्ते होई जुदाईआ। तेरा रूप सी ओस वेले छापिआं वाली किक्कर दा, तेरा अंग अंग कट के झौपड़ी लई बणाईआ। अवधूत भंगू पहलों नहा के फेर चिक्कड़ नाल लिबड़दा, आसण तेरे विच रखाईआ। कोई बचन सुणया सी तूं मेरे मित्र दा, मैनूं दे जणाईआ। जिस वेले गोबिन्द विछोड़ा कीता सी पैर वाले खोसे जूते छित्तर दा, छत्रधारी दित्ते मिटाईआ। नाता तोड़ के जगत वासना भिट्टड़ दा, कूड़ी तृष्ना बाहर रखाईआ। ओस वेले कोई साधन नहीं सी लिखण दा, बिना रविदास दे कलम हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। तूं नहीं वेख्या मेरा हाल पिट्टण दा, किस तरह दिती दुहाईआ। झुग्गी किहा मैं तैथों पहलां हाल दस्सां कृष्न दा, जित्थे किशती वाला नज़र कोए ना आईआ। ना कोई चेला सी सिख्या सिक्खण दा, ना सक्या किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म अंदर आपणा खेल खिलाईआ। झुग्गी कहे आ मेरे विंगे टेडे वीर, पुठ्ठे सिध्धे तैनूं दयां वड्याईआ। की तैनूं आपणे माण नीर, पाणी जल धार नाल वड्याईआ। की तेरे विच वसदा ख्वाजा पीर, वरुन तेरा संग निभाईआ। ज़रा अंदर वेख आपणी दलील, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। तुहाडयां वहिणा विच रुढ़ के गए शाह हकीर, आपणा आप मिटाईआ। तुसां लिहाज़ ना कीता नाल कबीर, ज़ंजीर दिते पवाईआ। प्रहलाद ना दिती धीर, आपणी सेव कमाईआ। हुण क्यों लग्गी पीड़, भज्जया वाहो दाहीआ। भरावा अग्गे किहड़ी एथे भगतां दी भीड़, कोटां विच्चों थोड़े्ह नज़री आईआ। जिन्हां दे सिर ते आपणे नाम दा बन्न्हणा चीर,

❋

❋

चीरा देणा सजाईआ। जिन्हां दे चरणां दी ओट तक्कण कोटन कोटि रांझा हीर, आशक माशूक मंगण शरनाईआ। इन्हां दी किसे दे हथ्थ नहीं तकदीर, नथ्थ ना किसे फड़ाईआ। झुग्गी कहे झुग्गी वाले ने चाढ़ने चोटी अख़ीर, जेहड़ी जुगीं धार हथ्थ किसे ना आईआ। वीरा ना हो दिलगीर, भैण हो के तैनूं आख्या भाईआ। एन्हां दे अग्गे आ के कढ्ढ लकीर, बिन नक्क दे नक्क घसाईआ। एह ओस प्रभू दे फ़कीर, जो बिनां फ़िकरयां तों पार लँघाईआ। एह सचखण्ड दे अमीर, दौलत दे धनी दित्ते बणाईआ। ऐथे किन्नी दिसे भीड़, अग्गे आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा लेखे पाईआ। झुग्गी कहे मैनूं बणाया लच्छू, लक्षमण सिँघ अख्वाईआ। मैं कुछ प्रभ दा हाल दस्सूं, दस्सण लई मंग मंगाईआ। जन भगतो एस ने तुहाडे तारने पशू, जिन्हां दा दुद्ध दोह के हलट हल जोह के पकवान रहे बणाईआ। एह लेखा लिख के गया यसू, मसीह वसीअ कर के समझाईआ। कुछ आसा रखी कच्छू, जिस वेले मिन्दिरा पिठ टिकाईआ। कलयुग अन्त कर्म धर्म शर्म जगत नठ्ठू, कूड़ी क्रिया वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जगत वासना जड़्ह पट्टू, पटने वाला नाल मिलाईआ। गुरमुख भगत किसे दे भाड़े दा रहिण ना देवे टट्टू, ओन्हां दा भार आपणे कंध टिकाईआ। स्वांगी बणू अगम्मा नट्टू, नटुआ हो के खेल खिलाईआ। सन्त सुहेले दरगाह साची सट्टू, सट्टां सहे जगत लोकाईआ। आपणी करनी तों कदे ना हटू, हरि करता बेपरवाहीआ। हरिजन विरला लाहा खट्टू, जिस खटका दिता चुकाईआ। झुग्गी कहे जिस वेले मेरे विच बहि के गुरमुखां कहू बच्चू, तुहानूं बच्चे ल्या बणाईआ। फेर मैं ख़ुशीआं नाल नच्चूं, टप्पूं कुद्दूं चाँईं चाँईंआ। बिनां हस्सयां तों हस्सूं, हस्ती वेख बेपरवाहीआ। लहिणा देणा पूर कराउँ लच्छू, लच्छा मौली दए गवाहीआ। झुग्गी कहे जन भगतो तुहाडे नाल मिल के सदा वसूं, घर धुर दे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हिरदे सब दे नाम अणयाले तीर नाल फट्टू, फट्टड़ धायल आपे लए बचाईआ।

१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ गुरमेज सिँघ दे गृह रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर

झुग्गी कहे गुरमुखो वसाओ आपणा झुग्गा, उजड़या रहिण कोए ना पाईआ। सब दा मालक होया उग्घा, उंगली इशारे नाल ना कोए समझाईआ। तुहाडे जीवण दा समझाए मुद्दा, मुद्दत तों विछड़े लए मिलाईआ। एसे आस नूं रख के गया बुधा, ध्यान नाल ध्यान जणाईआ। कुछ आसा रखे गोबिन्द वाला कुज्जा, परदयां विच्चों परदा फोल फोलाईआ। थोड़्ही जेही मिन्नत

❋

❋

कर के गया बाबा बुढ्ढा, तिलक देण वाला तिल नज़र उठाईआ। जिस ने भाग लगाउणा बसुध्धा, सर सुधा साहिब सुल्तान बेपरवाहीआ। उस दा भेव रहिणा गुज्झा, बिन भगतां समझ ना कोए समझाईआ। सरगुण तों निरगुण रूप धारना दूजा, दूजे तों बण जाए तीजा तीजे दा गिज्झा, भगत सारे लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।

१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ जोगिंदर सिँघ दे गृह रुढ़का कलां

झुग्गी कहे जन भगतो वेखो मेरे कक्ख, आपणी कीमत ना कोए रखाईआ। मैथों नहीं वक्ख, ग़रीबां दा ग़रीब मेरे अंदर डेरा लाईआ। इक्क दे होवो वस्स, दूजे दी आस मिटाईआ। दर्शन पाओ हस्स, हस्ती बेपरवाहीआ। एथे नहीं बस्स, अग्गे होए सहाईआ। अग्गे ना जावे नठ्ठ, सच दुआर टिकाईआ। सच दुआर ना पावे वट्ट, इक्को जेही दए वड्याईआ। मानस जन्म दा लाहा जाओ खट्ट, ढहि के इक्को वार शरनाईआ। जन्म मरन तों जाओ बच, चुरासी फाँसी ना कोए लटकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख समरथ, सम्यां दा मालक नज़री आईआ।

१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ आत्मा सिँघ दे गृह रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर

झुग्गी कहे मैनूं पिच्छो इशारा देंदा चन्द, अक्खां रिहा हिलाईआ। कुछ मैनूं सुणा छन्द, जो प्रभ भगतां करे पढ़ाईआ। मैं किहा दूर दुराडा ना पा डण्ड, बिन चरणां तों मिले ना किसे वड्याईआ। उह रो के कहे मैनूं हुक्मे विच दिता टंग, बध्धा ना कोए छुडाईआ। मैं सद मंगां रिहा मंग, दर्शन दे प्रभ गोसांईआ। झुग्गी कहे मैं एसे कर के आपणे अंदर कीता बन्द, बिन भगतां नज़र किसे ना आईआ। सब वल्ल कर के कंड, ब्रह्मण्ड रिहा भुलाईआ। थोड़्हयां पा के ठंड, बहुत्यां रिहा सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुरदरगाहीआ।

१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ बीबी पूरो दे गृह रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर

चन्द कहे क्यों बैठा छुप, छप्परी अंदर डेरा लाईआ। कीता अन्धेरा घुप, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। झुग्गी कहे बस वे वीरा चुप, ऐंवें दएं दुहाईआ। सिर्फ़ तारन आया भगत आपणे पुत्त, आपणी गोद उठाईआ। सब तों बैठा लुक,

❋

❋

अक्खां वालयां तों अक्ख लई बदलाईआ। चन्द किहा एह मैनूं वड्डा दु:ख, बिना वेक्खयां दयां दुहाईआ। झुग्गी कहे पहलों गिरधारे गोतम कोलों पुछ, जिस नाल धरोह ल्या कमाईआ। ·षी कहे भगतां विच्चों बाहर कढ्ढो कुट्ट, जो नेत्र अक्ख लए बदलाईआ। भगतां विच भगत मिल के भगतां दी मंगण सुक्ख, भगतां दा भगत वैरी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा वेख वखाईआ।

१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम कौर दे गृह पिण्ड माहल गैहले ज़िला जलन्धर

झुग्गी कहे प्रभ दस्सीं धार चंगेरी, मंदिउँ चंगे देणा बणाईआ। वेखीं किते कपड़े रंगावीं ना नाल गेरी, गर्दश विच भवाईआ। तेरी मेहर नज़र इक्क बथेरी, होर आस ना कोए रखाईआ। जे आत्मा बणा लएं आपणी चेरी, चिरी विछुन्नी नाल मिलाईआ। आपे चढ़ जाए तेरी बेड़ी, बेड़ा अग्गे ना कोए रुढ़ाईआ। साहिब सतिगुर हुण ना लाईं डेरी, डेरयां विच रह के कई जन्म दिते लँघाईआ। सज़ा भोगी बथेरी, हुन्दी रही जुदाईआ। जिन्हां पिच्छे मारी फेरी, फिर के लैणे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाईआ।

१६ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ बीबी ऊधी दे गृह रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर

झुग्गी कहे जन भगतो तुहाडा एह विहार, मैं निमाणी सेव कमाईआ। सांझा एह यार, यराने धुर दे तोड़ निभाईआ। कल्की एह अवतार, कला रिहा भवाईआ। रसूलां दा सिक्दार, अमाम नूर ख़ुदाईआ। एहदे हुक्म दा करो इंतजार, हुक्मे अंदर हुक्म बदलाईआ। चरण धूढ़ी मंगो छार, शहिनशाह शाह दए बणाईआ। जगत भुक्ख ना वेखो कंगाल, जोत जमाल करे रुशनाईआ। झुग्गी नहीं भगतां दी धर्मसाल, दीन दयाल डेरा लाईआ। जुग जन्म दे तुहाडे वेख के हाल, हुण दी हालत दए बदलाईआ। मेहरवान हो के मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। सारे इक्को वार बोलो ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै””, जै जैकार दो जहान कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, नर अवतारी खेल अपारी कृपाल दयाल हो के आपणी आप वखाईआ।

१७ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ गिरदावर सिँघ दे गृह रुढ़का कलां जलन्धर

झुग्गी कहे मैनूं बणाउणा आसान, कीमत जगत ना कोए लगाईआ। मेरे उत्ते आप मेहरवान, पारब्रह्म बेपरवाहीआ।

❋

❋

जन भगतां पिच्छे बणे महिमान, निरगुण हो के वेस वटाईआ। सच प्रीती देवे दान, बख्शिश आप कराईआ। जगत देवे वड्याई माण, नाता मोह तुड़ाईआ। गुरमुखां कराए पहचान, हरिजन संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। झुग्गी कहे मेरे उत्ते लग्गे कोई ना दंम, दमड़यां लोड़ रहे ना राईआ। मैं सेवा विच पूरा करां कम्म, निकम्मी हो ना झट लँघाईआ। राज राजानां घरों दे के डंन, तख्तां उत्तों लाहीआ। अगम्मी आवाज़ सुणा के कन्न, चोटीआं देवां मुनाईआ। छड्डण दौलत धन, वैरागी रूप बदलाईआ। अंदरों फेर के मन, मनसा दयां भवाईआ। अग्नी ला के तन, तत तन्दूर तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे देवे माण वड्याईआ। झुग्गी कहे राज राजानां छुडा घर बाहर, फ़कीर दयां बणाईआ। तजाउण महल अटल मनार, सुख आसण डेरा ढाहीआ। आवण विच उजाड़, जंगल डेरे लाईआ। मैं ओन्हां करां प्यार, छप्पर हो के सीस सुहाईआ। मेल देवां निरँकार, जो मेरे अंदर वड़ के ध्यान लगाईआ। रसां तों कर के बाहर, रसीए नाल जुड़ाईआ। कक्खां दा महल्ल उसार, लखां दे मालक आपणे विच छुपाईआ। दस्सां सच विहार, निरमाणता नाल वड्याईआ। इक्को लभ्भे परवरदिगार, सांझा यार नूर ख़ुदाईआ। जिस दे मिलयां उतरो पार, जगत शौह ना कोए रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मोहे दिता आदि जुगादी इक्को वर, वारता आपणी रही सुणाईआ।

१७ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ करनैल सिँघ दे गृह पिण्ड बिलगा ज़िला जलन्धर

झुग्गी कहे जो जगत त्यागी बण के आउँदे जूह, प्रभासां विच डेरा लाईआ। ओन्हां नूं सच्ची देवां सूह, सहिज नाल समझाईआ। जे पवित्र करना रूह, पापां पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल इक्को मन्नो सच्चा सतिगुरू, गुरदेव स्वामी बेपरवाहीआ। जिस दी धार आपणी धार विच्चों हुन्दी शुरु, शरअ समझे कोए ना राईआ। जिस ने तारे प्रहलाद ध्रू, धरोह भगतां नाल ना कदे कमाईआ। ओहदे दवारे गया कोई ना मुड़ू, सचखण्ड देवे माण वड्याईआ। मंत्र इक्को धुर दा फुरू, फ़ुरना अवर रहिण ना पाईआ। चुरासी विच जम्म फेर ना मरू, मर जीवत रूप वटाईआ। पुरख अकाल दे चरण फड़ू, धूढ़ी टिक्का मस्तक छुहाईआ। साची मंज़ल अगम्मी चढ़ू, जित्थे अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। कन्त कन्तूहल इक्को वरू, नर नरायण सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचा हरी दवारे सदा तरू, तारनहारा पार कराईआ।

❋

❋

१७ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ दर्शन सिँघ दे गृह रुढ़का कलां

झुग्गी कहे जो शाह सुल्तान मेरे अंदर आ के वसदे, वसल करावां धुरदरगाहीआ। नज़ाकत विच हस्सदे, फ़राख़त विच वड्याईआ। ल्याकत विच नस्सदे, भज्जण वाहो दाहीआ। लहिणे देणे लैण जगत हक दे, ख़ाली झोली दयां भराईआ। तू ही तू ही राग जपदे, मन दा मणका बिन माला लैण भवाईआ। लेखे मुक्कण कोट पप्प दे, पतित पुनीत दयां कराईआ। सन्त सुहेले कदे ना अक्कदे, थकावट रूप ना कोए वखाईआ। मार्ग दस्सां सच दे, कूड़ कुड़यारे पन्ध मुकाईआ। ढोले सुणावां अगम्मी जस्स दे, वेद पुराणां तों परे करां पढ़ाईआ। इशारे देवां अगम्मी अक्ख दे, निज नेत्र लोचण नैण खुल्हाईआ। प्यार बख्शां पुरख समरथ दे, पुरख अकाल दयां मिलाईआ। सच घराने वेखां वसदे, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वखाईआ।

१७ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ करतार सिँघ दे गृह
रुढ़का कलां ज़िला जलन्धर

झुग्गी कहे जिस मेरे अंदर लाया डेरा, डेरा कूड़ा गए ढाहीआ। वस्या काया खेड़ा, खिड़की बन्द खुल्हाईआ। चुक्कया अन्ध अन्धेरा, प्रकाश जोत रुशनाईआ। सुझया तेरा मेरा, मेरा तेरा भेव खुल्हाईआ। डुब्बयां बन्न्हया बेड़ा, नौका नाम चढ़ाईआ। खुल्हा कीता वेहड़ा, काया कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। सतिगुर चरण वखाया नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। कुल्ली कहे जो मेरे अंदर वड़दा, आपणा माण मिटाईआ। मंज़ल हकीकी चढ़दा, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। दरस अगम्मी करदा, नूरी जोत जोत रुशनाईआ। सरन चरण कँवल परदा, माण मोह तजाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला पढ़दा, सो पुरख निरँजण रिहा समझाईआ। जगत जहान दुतर पार करदा, दुतीआ भाओ ना कोए वखाईआ। इक्को रूप वेखे हरि दा, हरी हर हिरदे अंदर नज़री आईआ। अगला मार्ग मिले धुर दे घर दा, गृह मन्दिर परदा दए उठाईआ। जित्थे दीपक जोत अगम्मी बलदा, निरगुण जोत होवे रुशनाईआ। झुग्गी कहे मेरा मित्र ओस दवारे फबदा, बहि के सोहणा आसण लाईआ। जित्थे जगत विकार नहीं कोई दब्बदा, भय देवे ना कोए लोकाईआ। प्याला नज़र ना आवे कोई मदि दा, अमृत अमर रस प्याईआ। अन्त कन्त भगवन्त सन्त बेअन्त पुरख अकाल दीन दयाल आपणे घर सद्द दा, सदके वारी हउँ घोली घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत

❋

❋

धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पड़दे वाला लोक विहार जग दा, भगत सुहेले कोटां विच्चों लभ्भदा, सबब आपणा नाम रखाईआ।