पुस्तकालयभाग २०

१७ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ बीबी नछत्र कौर दे गृह गोराया ज़िला जलन्धर

झुग्गी कहे गुरमुखो तुहाडी झुग्गी काया माटी चम्म, हड्ड मास नाड़ी मिल के दिती सुहाईआ। तुहाडे अन्तर पवण स्वासी दम, अठ्ठे पहर साह चलाईआ। भज्जण नठ्ठण वाला मन, बुध सोचण वाली नज़री आईआ। सुणन वास्ते सरवण कन्न, अक्खां नेत्र जगत तकाईआ। सुंघण वास्ते नासका बेड़ा दिता बन्न्ह, खाण पीण दा तरीका मुख दिता वखाईआ। तुसीं बणो साचे जन, भगत आपणा नाउँ धराईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा दयो भन्न, जूठ झूठ पन्ध मुकाईआ। नाम भण्डारा तुहाडे अंदर धन, अनमुल्ला नज़री आईआ। जोती नूर दिसे चन्न, दिवस रैण करे रुशनाईआ। इक्को पुरख अकाल लओ मन्न, माणस हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। फेर आउणा पए ना किसे तन, नाता तत्तां वाला तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बंक दवारा दए सुहाईआ। झुग्गी कहे जन भगतो तुहाडी काया माटी झुग्गी सोहणी साफ़, नहाती धोती नज़री आईआ। अंदरों वासना करो साफ़, सफ़ा कूड़ दयो मिटाईआ। माया ममता करो साफ़, लोभ मोह विकार तजाईआ। मन हंगता करो साफ़, निवण सु अक्खर झोली पाईआ। इक्को करो इके दा जाप, एको नाम ध्याईआ। इक्को मेटणहारा पाप, पतित पुनीत वखाईआ। इक्को निवारे रोग संताप, दुखड़े दर्द गवाईआ। इक्को करे पाक, रूह बुत्त पवित वखाईआ। इक्को खोल्हे ताक, परदा दए उठाईआ। इक्को बणे साक, सज्जण शहिनशाहीआ। इक्क दे बणो दास, दासी हो के सेव कमाईआ। इक्को मन्नो पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता सब दा पिता माईआ। इक्को वेखो रास, सुरती शब्दी गोपी काहन खेल खिलाईआ। इक्को नूर तक्को प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। इक्को मन्दिर करो वास, सचखण्ड साचा दरगाह साची रिहा सुहाईआ। श्री भगवान दे रहो साथ, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा मेल मिलाईआ। ओसे विच मिलाओ आपणी ज़ात, जिस विच्चों होई जुदाईआ। उह मालक ख़ालक प्रितपालक आदि जुगादी आप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी सब दा लहिणा देणा देवे साख्यात, तरीका ढंग वक्खरा वक्खरा आपणे हथ्थ रखाईआ।

❋

❋

१७ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ प्रकाश सिँघ दे गृह चीमे कलां ज़िला जलन्धर

ब्यास कहे प्रभ बख्श अगम्मी सति, सति सतिवादी हो के दया कमाईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह उपजा ब्रह्म मत, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। सति धर्म जुड़ा साचा नत, नाता कूड़ कुड़यार रहिण ना पाईआ। निरवैर हो के निराकार हो के निरँकार हो के खेल कर पुरख समरथ, महिंमां अकथ आप जणाईआ। तेरी आत्म परमात्म तैथों होई वक्ख, जुग जन्म दे विछड़े लै मिलाईआ। सच दवारा एकँकारा खोल्ह आपणा हट्ट, शब्द भण्डारा धुर दरबारे दे वरताईआ। निरगुण हो के चार वरन अठारां बरन चार कुण्ट आपणी धार नठ, दिवस रैण अठ्ठे पहर धुर दी सेव कमाईआ। दुरमति मैल जो अठ्ठ सठ्ठ रही फैल शब्द सतिगुर हो के कट, काया कुटीआ अंदर घर घर कर सफ़ाईआ। तन वजूद हक महबूब वखा साचा तट, सर सरोवर इक्को इक्क प्रगटाईआ। मन विकार हउमे हँकार गढ़्ह कूड़ कुड़यार जाए ढठ्ठ, लोभ मोह हँकार रहिण कोए ना पाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण रख, गोबिन्द हो के आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सुहेले इक्क इकेले सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी तेरी ओट इक्क तकाईआ। तेरी ओट रखी अकाल, अकल कलधारी वेख वखाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर होई बेहाल, बेवा रूप होवे ख़ुदाईआ। साचा मिले ना किसे जलाल, जलवा नूर ना कोए रुशनाईआ। बिन तेरी किरपा लेखे लग्गे किसे ना घाल, कीती घाल थाएं कोए ना पाईआ। दुनिया अंदर दुनीदार होए कंगाल, नाम वणजारा साचा वणज ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुखियां दर्द वेख आण, छुरी करद शरअ बणी कसाईआ। शरअ कहे मेरा कलयुग अन्त फ़तूर, फ़तवा सब उत्ते दिता लाईआ। घर घर बणा के गढ़्ह ग़रूर, हँकार दिता प्रगटाईआ। नाता जोड़ के कुड़यार कूड़, कुटम्ब मूढ़्ह दिता वखाईआ। किसे दे अन्तर निरंतर उपजे ना नाम तूर, तुरीआ दी मंज़ल हक ना कोए वखाईआ। समरथ पुरख तों सारे होए दूर, करवट सके ना कोए बदलाईआ। साहिब सतिगुर देवे ना किसे धूढ़, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। निरगुण धार आत्म जोती वेखे कोए ना नूर, वरन गोती झगड़ा प्या लोकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण निरवैर निराकार किरपा कर हाज़र हज़ूर, हज़रत स्वामी हो के अन्तरजामी आपणा परदा दे उठाईआ। अन्तरजामी पुरख बिधाते, तेरी इक्क सरनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़ नाते, सच सुच्च मेल मिलाईआ। चौथे जुग दे वेख अन्तिम खाते, सदी बीसवीं खोज खुजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर लिख के गए गाथे, कलम शाही काग़ज़ जोड़ जुड़ाईआ। प्रगट हो पुरख समराथे, परदा ओहला दे चुकाईआ। तेरा शब्द कोई ना वाचे, वाचक ज्ञान

❋

❋

रिहा कुरलाईआ। मानस जन्म होवे ना किसे रासे, रस्ते चल के तेरा दरस कोए ना पाईआ। मेहरवान हो पुरख अबिनाशे, अबिनाशी आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्तिम मेट वाटे, वट्टा लग्गा नाम ख़ुदाईआ। सति धर्म चला साचा राथे, धुर दा हुक्म आप दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेल मिला आपणे सन्त गुरमुखां पूरे कर घाटे, किसे दी मंज़ल रहे ना अधवाटे, चरण कँवल उपर धवल साहिब सतिगुर पुरख अगम्म एकँकार इक्को बख्श हक सरनाईआ।

१७ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ सन्तोख सिँघ दे गृह पिण्ड सोढ्ढीआं ज़िला जलन्धर

ब्यास कहे गोबिन्द दे के गया संदेसा, सदीआं दा पहले भेव चुकाईआ। कलयुग अन्त खेले खेल नर नरेशा, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जिस दा हुक्म चले आदि जुगादि जुग चौकड़ी हमेशा, गुर अवतार पैगम्बर सके ना कोए उलटाईआ। सीस झुकाउँदे ब्रह्मा विष्न शिव गणपति गणेशा, देवत सुर ध्यान लगाईआ। पैगम्बर सजदयां विच करन आदेसा, ख़ाक कदमां धूढ़ रमाईआ। सो जुग चौकड़ी नित नवित बदले आपणा भेसा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। लख चुरासी जीव जंत नबेड़नहारा लेखा, ब्रह्मण्ड खण्ड लहिणा देणा दए चुकाईआ। दो जहानां बण के आवे नेता, नर निरँकार सच्चा शहिनशाहीआ। जिस नूं सारे करन आदेसा, डण्डावत नमस्ते विच सीस झुकाईआ। सो वेख वखाणे लोकमात परदेसा, परदयां तों परे आपणी करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। निरगुण निरवैर आपे (आप), प्रभ कल कल्की नाउँ धराईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी शब्दी शाख़, जोत धार रुशनाईआ। नित नवित दस्से अगम्मा पाठ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करे पढ़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान बाणी जिस दी महिमा वाली गाउँदी गाथ, ढोले सिफ्तां वाले सुणाईआ। सो खेल खिलाए पुरख समरथ, स्वामी अन्तरजामी परदा आपणा दए उठाईआ। करना कराउणा जिस दे सब कुछ हथ्थ, कुदरत दा मालक नज़री आईआ। निरगुण धार होवे प्रगट, जोती जाता वड्ड वड्याईआ। चार वरन अठारां बरन खोल्हे इक्को हट्ट, नाम निधान श्री भगवान दए वरताईआ। जन भगतां निज नेत्र खोल्ह अगम्मी अक्ख, लोचन धुर दे करे रुशनाईआ। भाग लगा के काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दए सुहाईआ। दीन दुनी नालों कर के वक्ख, वक्खरा धाम इक्क वखाईआ। जिस गृह दीपक जोत जगे लट लट, अन्ध अन्धेर ना कोए वखाईआ। शब्द सुणा अगम्मी अनहद, नादी नाद दए जणाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जोती

❋

❋

जाता अन्त होवे प्रगट, कन्त सुहागी वेस वटाईआ। कन्त सुहागी आवे एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। जन भगतां बख्शे टेक, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। आत्म परमात्म करे हेत, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। कूड़ी क्रिया करे खेत, सच सुच्च इक्क समझाईआ। दरस वखावे नेतन नेत, निज नैण अक्ख खुल्हाईआ। लख चुरासी विच्चों लए वेख, वेखणहारा परदा लाहीआ। जन्म जन्म दी बदल देवे रेख, लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। जिस दी याद कर के गया गोबिन्द दस दस्मेश, शब्द तरानयां विच गाईआ। सो धार अवल्लड़ा वेस, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सम्बल वसे अगम्मे देस, जिस नगरी दी वण्ड ना कोए कराईआ। मुच्छ दाढ़ी ना कोए केस, जोती जाता बेपरवाहीआ। जन भगतां करे सदा हेत, हितकारी धुर दा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त सुहेले रखे धुर दी साया हेठ, कलयुग अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ।

१७ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ जुगिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड कंग ज़िला जलन्धर

अग्नी अग्ग ना सके पोह, साहिब सतिगुर दए वड्याईआ। जो पुरख अकाल दा गया हो, हरि हिरदे विच समाईआ। करे प्रकाश साची लो, लोआं पुरीआं तों बाहर डेरा दए वखाईआ। धार रहिण ना देवे दो, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। शब्द सुणावे अगम्मी सो, हँ ब्रह्म देवे दृढ़ाईआ। जिस दा भेव ना जाणे को, मालक मिले धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सिर रखे हथ्थ निरँकार, कलयुग अन्तिम दया कमाइंदा। निरगुण नूर जोत उज्यार, उजले गुरमुख वेख वखाइंदा। सच प्रीती दे आधार, पूरब लेखा झोली पाइंदा। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ बाहर, जम की फाँसी आप तुड़ाइंदा। मण्डल रासी कर के पार, सचखण्ड निवासी सच दवारा इक्क सुहाइंदा। जोत प्रकाशी एकँकार, इक्क इकल्ला वेख वखाइंदा। साची मंज़ल घाटी भगतां करे पार, अधवाटी पन्ध ना कोए जणाइंदा। कलयुग रैण अन्धेरी राती मेटे विच संसार, निरगुण नूर चन्द चमकाइंदा। जागत सोवत देवे दरस दीदार, मेहरवान मेहर निगाह नाल पार कराइंदा। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण, जन भगत कराए धूढ़ी मज्जन, दुरमति मैल धोवे अंदर बाहर बदन, बदला जन्म जन्म दा दए चुकाईआ। ग़रीब निमाणे आए रखण, दीन दुनी विच्चों करे वक्खण, नाम भण्डारे भरे सक्खण, नाम अगम्मा आए दस्सण, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ जाप हरिजन जपण, जगजीवण दाता पुरख बिधाता जागरत जोत बिन वरन गोत काया कोट साचे मन्दिर अंदर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक

❋

❋

नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा जाणे लोक परलोक, गुरमुखां मिटा के हरख़ सोग, चिन्ता चिखा विच्चों बाहर रखाईआ।

१७ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ गुरदेव सिँघ दे गृह पिण्ड दुसांझ खुरद

झुग्गी कहे प्रभ जन भगतां वल झाकीं, अनडिठ आपणा परदा आप उठाईआ। परमात्म हो के आत्म खोल्हीं बन्द किवाड़ी ताकी, परदा ओहला काया चोला रहिण कोए ना पाईआ। भाग लगाउणा काया माटी ख़ाकी, ख़ालक प्रितपालक हो के आपणी दया कमाईआ। नाम भण्डारा अमृत देणा बण के धुर दा साकी, सज्जण सुहेला इक्क इकेला नज़री आईआ। किरपा कर मेहरवान महबूब पुरख अबिनाशी, परवरदिगार सांझे यार तेरी आस रखाईआ। निरगुण नूर जोत होवे प्रकाशी, अन्ध अन्धेरा देणा मिटाईआ। शब्द अगम्मी नाद सुणा अनहद नादी, धुन आत्मक राग सुणाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया कर बरबादी, जगत विकार हँकार रहिण ना पाईआ। जूठ झूठ जाण त्यागी, सति सच दे उपजाईआ। बिन तेरी किरपा सोई सुरत किसे ना जागी, जोती शब्दी गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। रूह बुत्त दोवें कर पाकन पाकी, दुरमति मैल अंदरों बाहरों दे धवाईआ। तेरी खेल दो जहान किसे ना जाती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। झुग्गी कहे प्रभ जन भगतां दे अगम्मी दरस, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। अगली पिछली मिटे हरस, तृष्ना कूड़ी दे बुझाईआ। मिले वड्याई उत्ते फर्श, अर्शी प्रीतम हो सहाईआ। मन्ज़ूर कर बेनन्ती अरज़, ख़ाहिश दलील दिती दृढ़ाईआ। सचखण्ड निवासी कर तरस, रहमत आपणी आप कमाईआ। दीनां अनाथां वण्ड दर्द, दुखियां दु:ख गवाईआ। शरअ छुरी ना कोहे करद, कत्लगाह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा वेख वखाईआ। झुग्गी कहे जन भगतां खोल्ह दे अंदरला राज़, रहमत आप कमाईआ। पढ़नी ना पए कोए निमाज़, रोज्ज़या विच झट ना कोए लँघाईआ। बदल दे समाज, समग्री सच दे वरताईआ। सोए जावण जाग, आलस निंद्रा डेरा ढाहीआ। उपजे इक्क वैराग, वैरी अंदरों दे कढाहीआ। हँस बुद्धी ना रहे काग, सोहँ हँसा जाप जपाईआ। लोकमात कर वड वडभाग, भाग हिस्सा आपणा दे वरताईआ। जो चरण सरन सरनगति सरनाई गया लाग, जगत तृष्ना आग दे बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति दवारे इक्को मंग मंगाईआ। झुग्गी कहे जन भगतां अंदर दे दे आपणे नाम दी तूर, तुरीआ तों परे तुरत आपणा दरस दिखाईआ। इक्को जलवा तक्कण

❋

❋

तेरा नूर, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। आसा तृष्ना मेट कूड़, भाण्डा भरम देणा भन्नाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, पुरख अकाल दीन दयाल आपणे धन्दे लाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणी किरपा कर ज़रूर, ज़रूरत सब दी पूर कराईआ। तेरा हुक्म सदा मन्ज़ूर, सिर सके ना कोए उठाईआ। काया माटी अग्नी तत ना तपे तन्दूर, त्रैगुण लेखा देणा मुकाईआ। मनुआ पाए ना कोए फ़तूर, फ़ैसला हक देणा सुणाईआ। गढ़्ह रहे ना कूड़ ग़रूर, हंगता देणी मिटाईआ। जिधर वेखण ओधर हाज़र हज़ूर, हज़रत हो के आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। झुग्गी कहे साहिब स्वामी धुर दे गुरदेव, गुरदेव आत्मा तेरा ध्यान लगाईआ। नाम भण्डारा दे आपणा मेव, अनरसीए रस दे चखाईआ। तेरा लेखा लख ना सके कोई जिहव, सिफ्तां विच ना कोए वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक सद निहचल धाम वसें निहकेव, सिँघासण आसण पुरख अबिनाशण सोभा पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर खोल्ह आपणा भेव, परदा अन्तर निरंतर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर एकँकार इक्क इकल्ले देणा प्रगटाईआ। इक्क इकल्ला खोल्ह दरवाज़ा, झुग्गी ताक बन्द ना कोए कराईआ। तेरा नाम ग़रीब निवाजा, रखक हो के हो सहाईआ। शाहो भूप बण राजन राजा, रईयत गुरमुख वेख वखाईआ। बिन तेरी किरपा किरपा निधान कोए ना जागा, आलस निंद्रा विच्चों बाहर ना कोए कढाहीआ। कर किरपा कृपाल हो के जन भगतां दुरमति मैल धो दाग़ा, दग़यां तों लैणा बचाईआ। तेरे नाम दा रस मानण सच स्वादा, सदा दा अमृत देणा मुख चुआईआ। जो चरण सरन हरि सरनाई लागा, लग्न इक्को इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण सक्या ना कोए उलटाईआ।

१८ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ दर्शन सिँघ रजिंदर सिँघ प्यारे लाल दे गृह
पिण्ड दुसांझ खुरद

भगत झुग्गी कहे मेरी बदल दे रेखा, ·षीआं मुनीआं दा नाता देवां तजाईआ। तेरा मीत मुरारा इक्को वेखां, जिस अंदर तेरा नूर नज़री आईआ। रहे ना कोई भुलेखा, भाण्डा भरम भन्नाईआ। तूं मालक नर नरेशा, नर नरायण तेरी सरनाईआ।

❋

❋

कुछ लहिणा देणा चुका दस दस्मेशा, गोबिन्द मंग मंगाईआ। सच प्यार दी कबूल कर भेंटा, भिट्टड़ हो ना मुख भवाईआ। मैं तेरा अगम्मी नूर निराला देखां, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। नाता तुट जाए मुल्लां शेखां, दस्तगीर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला दे मिलाईआ। भगतां नाल जोड़ नाता, नातवां हो के दयां दुहाईआ। दीन दुनी वट्टे (पासा), संगी जाण तजाईआ। तेरा खेल वेखां पुरख अबिनाशा, अबिनाशी करते परदा देणा उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर शब्द अगम्मी करन बातां, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी राता, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। अन्त अख़ीरी पूरीआं कर आसा, आहिस्ता आहिस्ता वेला गया आईआ। दीन दयाल तेरे उत्ते भरवासा, पुरख अकाल दे वड्याईआ। तेरा गृह मन्दिर वेखां साचा, जिस घर वज्जे इक्क वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला देणा मिलाईआ। साचा मेल मिलाउणा आप, आपणी दया कमाईआ। कोट जन्म दे मेट के पाप, दुरमति मैल धवाईआ। दरस दिखाउणा साख्यात परदा ओहला ना कोए रखाईआ। अमृत बूँद प्याउणा सवांत, रस रसीए देणा चखाईआ। नाम निधान वजाउणा नाद, अनरागी राग अलाहीआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, कूड़ अन्धेरा देणा मिटाईआ। बेनन्ती तेरे चरण कँवल पास, धवल उपर मंग मंगाईआ। लभ्भया हथ्थ ना आवें किसे प्रभास, टिल्ले पर्बत देण दुहाईआ। जुग चौकड़ी जगत दी पैंदी वेखी रास, गोपी काहन नाच दएं नचाईआ। सीता राम कटदे वेखे बनबास, बाल्मीक सिफ्तां करदा रिहा कलम नाल शाहीआ। बिन तेरी किरपा पूरी होई ना आस, सांतक सति ना कोए कराईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर शाह हकीर दर ठांडे दरगाह साची मेरी इक्क अरदास, अरज़ बेनन्ती दिती सुणाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच दया करनी आप, जगत सुनेहड़े दी लोड़ ना कोए रखाईआ। तेरा नाउँ पुरख अबिनाश, घट घट रखें वास, वेखणहारा स्वास स्वास, साह साह आपणी खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मेला लैणा मिलाईआ। मेल विच दस्स मुहब्बत प्यार, प्यारे प्रीतम आपणा रंग रंगाईआ। तेरी सुणां अगम्म गुफ़तार, गुफ़त शनीद देणा जणाईआ। परदा ओहला दे उतार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण होए रुशनाईआ। जुगां दे विछड़े यार, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मैनूं तेरे उत्ते इक्क एतबार, बेएतबारा बण के तूं आपे फेरा पाईआ। दुक्खां विच तेरा इज़हार, सुक्खां विच तेरी पुकार, मनुक्खां विच दयां सुणाईआ। किरपा कर परवरदिगार, लोकमात दे अधार, अदने आहला वेख वखाईआ। भगत सुहेले सन्त सज्जण गुरमुख गुरसिख सूफ़ी कर ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। तेरी मंज़ल वेखण उच्च मनार, जित्थे निरगुण नूर जोत उज्यार, दीवा बाती कमलापाती तेरा आपणा आप सोभा पाईआ। मंज़ल रहे ना कोए दुष्वार, सतह अन्तर कर

❋

❋

हमवार, बिन अक्खां दे दीदार, सनमुख हो के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा रंग रंगाईआ। झुग्गी कहे भाग लगा जन भगत काया गढ़्ह, गढ़्ही चमकौर याद कराईआ। जेहड़ी मंग मंगी गोबिन्द दक्खण दिशा खड़्ह, बिन आवाज़ दिती सुणाईआ। उह पाती पत्रका बिन अक्खरां वाली पढ़, जिस दा हरफ़ हरूफ़ ना कोए जणाईआ। मेहरवान हो के किरपा कर, कृपाल तेरी इक्क सरनाईआ। भगत सुहेले मेल आपणे दर, दरगाह साची दे वड्याईआ। कूड़ी क्रिया जाए झड़, हंगता गढ़्ह दे तुड़ाईआ। नाम चिल्ला शब्दी तीर कमान अगम्मा फड़, जिस नूं वेखे कोए ना जगत लोकाईआ। आर पार आपे कर, बजर कपाटी दे चिराईआ। तेरा निशाना नरायण नर, दो जहान ना कोए खपाईआ। पड़दे विच्चों वखा आपणा घर, घराने कूड़े दे छुडाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा आवे डर, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। गढ़्ही कहे मैं की दस्सां हालत चमकौर, चम्म दृष्टी समझ किसे ना आईआ। गोबिन्द तक्कया नाल ग़ौर, पुरख अकाल अक्ख मिलाईआ। तेरा खेल अगम्मा होर, अवर का और दिता वखाईआ। तेरे हथ्थ इन्हां दी डोर, जिन्हां भेंटा रिहा चढ़ाईआ। लग्गी प्रीती निभाउणी तोड़, टुट्टी गंढ्ढ पवाईआ। पुरख अकाल तेरी लोड़, लोड़ींदे सज्जण आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। गढ़्ही चमकौर कहे मैं की दस्सां हाल, हालत विचली दयां जणाईआ। अग्गों संदेसा दिता पुरख अकाल, अकल कलधारी दिता जणाईआ। गोबिन्द मेरे लाल, तेरे लाल आपणी गोद उठाईआ। इन्हां नाल खेल करां कमाल, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। जिस वेले बण के आवां दीन दयाल, जोती जाता वेस वटाईआ। तेरी शब्दी धार रखां नाल, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सच बणा सच्ची धर्मसाल, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। दे के नाम सुखाल, तूं मेरा मैं तेरा परदा ओहला अंदरों दयां चुकाईआ। जोती जलवा दे जलाल, नूरो नूर करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गढ़्ही कहे गोबिन्द दस्सया फेर, शब्द अगम्मी अगम्म सुणाईआ। किस बिध करें आपणी मेहर, महबूब देणा जणाईआ। कितनी लावें देर, वेला वक्त कवण अख्वाईआ। किस बिध गेड़ें गेड़, चक्र फिरे लोकाईआ। लहिणा देणा दएं नबेड़, धुर दा हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द हुण तैनूं जाणा पए नंदेड़, नाता पिछला देणा चुकाईआ। कलयुग अन्तिम फेर ल्यावां घेर, शब्दी जोत गंढ्ढ पवाईआ। गृह मन्दिर घर रखां नेड़, दूजा धाम ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। गढ़्ही कहे गोबिन्द ख़ुशी नाल प्या हस्स, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। मैं सब कुछ कर

❋

❋

के तेरे वस्स, आपणा पल्लू ल्या छुडाईआ। अग्गे नंदेड़ जावां नस्स, पिछला पन्ध चुकाईआ। ओथे ख़ाक कर के आपणी भस्स, भस्म कसम नाल बदलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा के जस, तेरे विच समाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, की तेरी बेपवाहीआ। कुझ अगला भेव दस्स, थोड़्हा समां बहुती मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा अगला दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा सुण गोबिन्द, शब्दी सुत दयां जणाईआ। फिर मात पिता दी होवें कदे ना बिन्द, तत वजूद ना कोए वखाईआ। तेरा मालक इक्क मरगिंद, महबूब नूर ख़ुदाईआ। जेहड़ा मालक नहीं इक्क हिन्द, ब्रह्मण्डां खण्डां दा दाता नज़री आईआ। तेरी मेटे चिन्द, सगला सुख वखाईआ। भाग लगा के जीउ पिण्ड, सम्बल नगरी दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल किहा सुण अगम्मी राज़, बिन अक्खरां दयां सुणाईआ। तेरे नाल मिल के बदल देवां समाज, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। सतिजुग सच रिवाज, रईयत आपणे नाम रंग रंगाईआ। किसे सीस रहिण ना देवां ताज, राज राजान देण दुहाईआ। दीन मज़्हब करां लाजवाब, शरअ सिर ना कोए उठाईआ। जगत मिले ना किसे हयाते आब, आबरू सब दी ख़ाक मिलाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी हो के खोल्हां इक्को ताक, दो जहान श्री भगवान परदा दयां उठाईआ। अज्ज दा पूरा करां वाक्, कोई रहिण ना देवां गुस्ताख़, बिनां भगतां होए ना कोए मुआफ़, सज़ा सब नूं दयां भुगताईआ। जो कुछ कहिणा सो हुण आख, गोबिन्द किहा मैं तेरे चरण कँवल दास, तूं मालक ख़ालक प्रितपालक आप, पारब्रह्म तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी भगत सुहेला इक्क इकेला एकँकार हरि निरँकार करनी दा करता कुदरत दा मालक आपणा खेल खिलाईआ। गढ़्ही कहे मैं कीती आप निमस्कार, निउँ के सीस झुकाईआ। वाहवा तेरा होया दीदार, दीद होई रुशनाईआ। रो के किहा पुकार, उच्ची कूक सुणाईआ। कुछ भेव दस्स सांझे यार, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जेहड़े झूजे नाल तलवार, फट्ट घाउ खा के ख़ुशी मनाईआ। किस बिध इन्हां नाल करें प्यार, मुहब्बत कवण जणाईआ। गोबिन्द किहा ज़रा कर ख्याल, तैनूं दयां समझाईआ। सदा बण दलाल, विचोला हो के सेव कमाईआ। मेलां नाल पुरख अकाल, अकलां तों परे जिस दी पढ़ाईआ। सचखण्ड बहावां सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को दयां वखाईआ। जिस वेले पतिपरमेश्वर बदले आपणी चाल, निरगुण हो के वेस वटाईआ। ओस वेले इन्हां ल्यावां नाल, मानुख जन्म दवाईआ। अन्तर दे के शब्द ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। चरण प्रीती सच ध्यान, निगाह निगाह विच्चों बदलाईआ। नाउँ रखा के भगत मेलां विच जगत श्री भगवान, भाग अगला दयां सुणाईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम लहिणा देणा मुकावे आण, पूरब लेखा सब दा लेखे पाईआ।

१८ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ हरभजन सिँघ दे गृह पिण्ड डाडीआं ज़िला हुश्यिारपुर

गड़्ही चमकौर किहा मैं अन्त सुणया संदेश, जो पुरख अकाल गोबिन्द दिता सुणाईआ। जिस दा लिख्या किसे ना लेख, कातब कलम ना कोए उठाईआ। भेव पा ना सके ब्रह्मा विष्न महेष, शंकर सार कोए ना आईआ। सुण सके ना देस प्रदेश, ब्रह्मण्ड खण्ड समझ किसे ना आईआ। अबिनाशी करते दयावान हो के किहा मैं खेल करां सदा हमेश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी हो नरेश, दरगाह साची सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां देवां भेज, हुक्में अंदर हुक्म मनाईआ। जोती जलवा दे के तेज, काया माटी करां रुशनाईआ। निरगुण हो के लवां वेख, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। तेरी सेवा दस दस्मेश, दो जहानां पूर कराईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम जोती जाता धर के आवां भेस, कल कल्की नाउँ धराईआ। सम्बल वसां अगम्मे देस, जिस दी बणत समझ किसे ना आईआ। शब्दी जोती धार खेलां खेड, निरवैर निराकार निरँकार हो के आपणी कार कमाईआ। लभ्भ सकण ना चारे वेद, शास्त्र सिमरत ना कोए समझाईआ। अञ्जील कुरान ना पावे भेद, चारे बाणी परदा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। धुर संदेसा दे निरँकार, निरगुण धार दिता जणाईआ। जोती जाता हो उज्यार, पुरख बिधाता हो के खेल खिलाईआ। मैं वेख्या तूं वारे सुत चार, चार यारी झूठे जुग दी जड़्ह पुटाईआ। अन्तिम लहिणा देणा देवां निवार, कीती घाल लेखे लाईआ। प्रगट हो विच संसार, संसा अगला पिछला दयां मिटाईआ। तेरा शब्दी कर जैकार, जोती जलवा करां रुशनाईआ। महल अटल उच्च मनार, सच दुआर दयां सुहाईआ। धुर संदेसा दे के एका वार, अगम्म अथाह करां पढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम कर ख़ुआर, कूड़ी क्रिया देवां ढाहीआ। सतिजुग साचा कर प्यार, सति सतिवादी हुक्म सुणाईआ। धरनी धरत धवल उपर कर प्यार, मेहरवान हो के दयां रखाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्क सुणा के नाम जैकार, तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म करां पढ़ाईआ। मंज़ल रहे ना कोए दुष्वार, औखी घाटी पार कराईआ। सदी चौधवीं मेट अंध्यार, निरगुण नूर करां रुशनाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जो कर के गए गुफ़तार, गुफ़त शनीद दयां जणाईआ। साचा मार्ग अगम्म अपार, अपरम्पर हो के दयां दृढ़ाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दस्स के

❋

❋

इक्क मनार, धुर दा मन्दिर दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द किहा मेरी वेख अगम्मी गढ़्ही, गुरमुख सोहणे नज़री आईआ। जिन्हां तेरे प्रेम दी पट्टी पढ़ी, जगत विद्या ना कोए पढ़ाईआ। सीस कदमां उत्ते वेखे धरी, धरती नालों करन जुदाईआ। तूं सचखण्ड दवारे इन्हां खड़ीं, दरगाह साची सोभा पाईआ। परमात्म हो के इन्हां आत्म वरीं, विचोला हो के दयां जणाईआ। मुहब्बत विच प्रेम दी लाउणी झड़्ही, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। मंज़ल हक महबूब खड़ीं, परवरदिगार धुर दरगाहीआ। आवण जावण लख चुरासी विचों करना बरी, जम की फाँसी रहिण ना पाईआ। मेरे कोलों एनी सेवा तेरी सरी, सरहंद शहादत दए गवाहीआ। पुरख अकाल किहा तेरी घाल चार जुग नालों बड़ी, गुर अवतार पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। मेहरवान हो के मैं भाग लगावां तेरे गुरमुखां घरीं, गृह गृह वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा मैनूं नहीं किछ लोड़, ख़ाली हथ्थ दिते वखाईआ। मेरी प्रीती निभे तोड़, आपणा रंग रंगाईआ। गुरमुख साचे लैणे जोड़, जोड़े धुर दे देणे वखाईआ। बाहर कढ्ढणे विच्चों मढ़ी गोर, गहर गम्भीर आपणे घर वसाईआ। तूं कुछ होर नहीं मैं कुझ नहीं होर, तूं मेरा मैं तेरा तेरा नूर मेरी जोत रुशनाईआ। मैं तेरे हुक्मे अंदर रिहा दौड़, मातलोक भज्जां वाहो दाहीआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाल दीन दयाल मेरे गुरमुखां जाईं बौहड़, फड़ बाहों गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरे हथ्थ अगम्मी डोर, शब्दी तार तन्द नाल बंधाईआ।

१८ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ संसार सिँघ दे गृह पिण्ड डविड्डा ज़िला हुश्यिारपुर

झुग्गी कहे जन भगतां कर संयोग, धुर संयोगी दे वड्याईआ। विछोड़ा जन्म ना रहे रोग, कर्म दा डेरा ढाहीआ। दे दरस इक्क अमोघ, स्वच्छ सरूप नज़री आईआ। जन्म जन्म दा पूरा कर जोग, जुग चौकड़ी तेरी आस रखाईआ। साचे नाम दी बख्श मौज, ख़ुशी काया मन्दिर प्रगटाईआ। आत्म रस रसीए दे भोग, कूड़ी वासना बाहर कढाहीआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती नूर डगमगाईआ। बन्द किवाड़ी खुल्ल्हे सोत, सोई सुरती लै उठाईआ। भाग लगा काया कोट, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां तेरी ओट, तेरे हो के तेरी आस रखाईआ। नाता तुट्टा दीन दुनी लोक, सृष्टी ना कोए वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावण सच सलोक, नाम निधाना इक्क ध्याईआ। स्वामी अन्तरजामी

❋

❋

हो के कर चोज, काया चोली अंदर भाग लगाईआ। लख चुरासी विच्चों कर के खोज, गुरमुख आपणे घर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र तेरी भगवान, भाग सब दा दए बदलाईआ। गुरमुखां उपर हो मेहरवान, आपणी दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया मेट जहान, जहालत अंदरों दे कढाहीआ। अठ्ठे पहर दिवस रैण तेरा नाम गाण, गा गा शुकर मनाईआ। निज नेत्र लोचन दर्शन पाण, वज्जे सच वधाईआ। काया काअबा वखा सच मकान, मन्दिर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेड़ा देणा वसाईआ। साचा खेड़ा वसे काया बंक, गृह वज्जे नाम वधाईआ। घर स्वामी मिले कन्त, ठाकर आपणा फेरा पाईआ। चोली चाढ़े रंग बसन्त, दुरमति मैल धवाईआ। नाम जणाए बण के पंडत, बोध अगाध समझाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, चरण प्रीती इक्क बंधाईआ। दर ठांडे तेरे मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। झगड़ा तुड़ा नालों निन्दक, गुरमुख सज्जण लै मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सिर हथ्थ रख स्वामी, हरिजन साची मंग मंगाइंदा। पारब्रह्म प्रभ अन्तरजामी, इक्क तेरी ओट रखाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स अगम्मी बाणी, सोहला ढोला विचोला इक्क रखाइंदा। अमृत रस निजर झिरना सांतक सति दे पाणी, कलयुग कूड़ी क्रिया अग्न बुझाइंदा। सुरती शब्दी मेल मिला धुर दा हाणी, चारे खाणी तेरा राह तकाइंदा। साची मंज़ल दस्स आसानी, अग्गे हो ना कोए अटकाइंदा। तूं परम पुरख शाह सुल्तानी, शहिनशाह दर तेरे अलख जगाइंदा। हरिजन साचे दर ठांडे कर परवानी, परम पुरख परमात्म तुध बिन नज़र कोए ना आइंदा। मानस जन्म बिन तेरी किरपा कीमत ना कोए दवानी, माटी ख़ाक जगत रुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साची मंज़ल दे रुहानी, दर ठांडा आपणा आप वखाइंदा।

१८ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड रिहाणा कलां ज़िला हुश्यिारपुर

जन भगत कहे मैं तेरा बरदा, बन्दीखाना दे तुड़ाईआ। भेव खुल्हा आपणे घर दा, परदा ओहला दे चुकाईआ। अमृत जाम प्या अगम्मी सर दा, रस रसीए दे चुआईआ। नित नवित तेरी आसा करदा, भरवासा बख्श सच सरनाईआ। सिर चरण कँवलां धरदा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर मर्दा, जीवण तेरी झोली पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरा सति सरूप लभ्भदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सतिगुर सिर

❋

❋

मेरे हथ्थ रखाईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरी इक्को आस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जन्म जन्म दी तृष्ना बुझा प्यास, अग्नी अग्ग दे बुझाईआ। आत्म हो के परमात्म हो के निरगुण निरगुण दे साथ, सगला संग आप हो जाईआ। जग जीवण दाते पुरख बिधाते साची मंज़ल दस्स आपणा घाट, तट किनार एकँकार इक्को देणा वखाईआ। जित्थे गुर अवतार पैगम्बर खड़े्ह जोड़ के हाथ, सच दवारे ख़ाली झोली आपणी डाहीआ। उह मण्डल तेरा निरँकार वेखणा ख़ास, जित्थे ख़ालस गुरमुख सोभा पाईआ। ना कोई गोपीआं वाली रास, ना कोई काहन नाच नचाईआ। ना कोई सीता राम वाला बनबास, जंगल जूह उजाड़ ना कोए भवाईआ। ना कोई संसारी विद्या वाली तलाश, अक्खर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ना कोई पर्बत दिसे कैलाश, सिँघासण रूप ना कोए बदलाईआ। इक्को तेरा मंगा नूर जोत प्रकाश, जिस विच मिल के आपणा आप छुपाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार पुरख अकाल दीन दयाल घर ठांडा देणा आप, दूजे दर दी लोड़ रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा जन भगत कहे मन चाउ घनेरा मैं सोहँ जपया जाप, कोट जन्म दे उतरे पाप, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आया इक्को बाप, पिता पूत गोद लैणा उठाईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा राख, तेरा दरस करां साख्यात, सति सतिवादी आपणा परदा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरिजन साचा दर ठांडे मंग मंगाईआ। हरि भगत कहे मेरी अरदास, प्रभ बेनन्ती इक्क जणाईआ। सद सेवक रखणा दास, गढ़्ह हँकार देणा तुड़ाईआ। दिवस रैण वसणा पास, जागत सोवत होणा सहाईआ। शब्द अगम्मी दस्सणी बात, नाम निधाना इक्क दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द नूर कर रुशनाईआ। समरथ स्वामी साहिब सतिगुर मैं तेरे नाम दी गा के गाथ, चढ़या ओस राथ, जिस दा रथवाही बेपरवाहीआ। कलयुग डूँग्घा वहिण सृष्टी किसे ना आवें हाथ, भाग वेखे ना कोए माथ, नाथ त्रैलोकी बैठे मुख छुपाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कर किरपा आप, दुरमति मैल काट कीमत पा आपणे हाट, जगत वणजारे लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब कुछ तेरे हाथ, हर हिरदे वस के धाम अगम्मा दस्स के, घर ठांडा देणा वखाईआ।