पुस्तकालयभाग २०

१८ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ प्यारा सिँघ दे गृह पुराणी डरोली

ब्यास कहे मेरे सुल्तान, सो पुरख निरँजण तेरी बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण हो मेहरवान, मिहबान बीदो तेरी ओट तकाईआ। एकँकारे दे दान, दाते दानी तेरी आस रखाईआ। आदि निरँजण हो प्रधान, जोती जाते जलवा नूर कर

❋

❋

रुशनाईआ। अबिनाशी करते धुर दे काहन, लख चुरासी गोपी लै प्रनाईआ। श्री भगवान सच झुला इक्क निशान, दो जहानां आपणा आप प्रगटाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेल आण, निरवैर निराकार आपणी कार कमाईआ। सचखण्ड निवासी हो प्रधान, परदा ओहला आप उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा दे के गए ब्यान, लेख अलेखे नाल दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर गा गा थक्के गाण, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। तूं बेअन्त बेपरवाह किरपा कर वाली दो जहान, जहालत कूड़ी क्रिया दे कढाहीआ। वरन बरन दीन दुनी होई हैरान, हर हिरदे नज़र किसे ना आईआ। कूड़ी क्रिया शरअ फिरे शैतान, चार कुण्ट दहि दिशा भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सुल्तान हो मेहरवान, दर ठांडा इक्क वखाईआ। ब्यास कहे किरपा कर मेरे भगवन्त, भगवन तेरी ओट रखाईआ। कलयुग भुल्ले जीव जंत साध सन्त, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा भेव कोए ना आईआ। त्रैगुण माया कूड़ी क्रिया गढ़्ह बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म भेव अभेदा सके ना कोए दृढ़ाईआ। बोध अगाधा दिसे कोए ना पंडत, चारे खाणी चारे बाणी नेत्र रोवे मारे धाहींआ। गुर अवतार पैगम्बर भिख्या मंग के गए अन्त, अन्तश्करन सब दा वेख वखाईआ। तुध बिन सदी चौधवीं बणाए कोई ना बणत, सच स्वामी अन्तरजामी साचा राह ना कोए जणाईआ। सच दुआर एकँकार मिले कोई ना संगत, दूई द्वैती शरअ शरायती डेरा कोए ना ढाहीआ। दर दरवेश तेरे दर करन मिन्नत, मेहरवान महबूब मेहर नज़र लैणी उठाईआ। जुग चौकड़ी मेटणी चिन्नत, जगत ग़म ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ब्यास कहे मेरे पतिपरमेश्वर मीत, सचखण्ड निवासी आपणी दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे रीत, सतिजुग साचा दे प्रगटाईआ। झगड़ा रहे ना शिवदवाला मठ्ठ मन्दिर मसीत, गुरूदवारा इक्को दे दृढ़ाईआ। जित्थे झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, राउ रंक वण्ड विच वरभण्ड ब्रह्मण्ड दे दृढ़ाईआ। काया माटी मानव जाती सब दी कर ठांडी सीत, अग्नी तत दे बुझाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दस्स आपणा गीत, अगम्म अथाह बेपरवाह साचा मंत्र दे दृढ़ाईआ। तेरा खेल वेखीए अनडीठ, करवट बदल आपणी पीठ, सनमुख हो के नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा दो जहानां सांझा तेरा गीत, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरा राग अलाहीआ। इक्को छत्र झुल्ले तेरे सीस, जगदीस दो जहान तेरी शहिनशाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा निशाना दे के गए ठीक, वाक् भविख्तां विच दृढ़ाईआ। सो आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, निरगुण हो के हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। ब्यास कहे किरपा कर गुण निधान, गुणवन्ते तेरे हथ्थ वड्याईआ। सच झुला इक्क निशान,

❋

❋

निशाने जगत दे गवाईआ। इक्को तेरा नाउँ गावे रसना जेहवा ज़बान, बत्ती दन्द सिफ्त सालाहीआ। लख चुरासी नज़री आ धुर दा काहन, मेहरवान आपणा परदा दे उठाईआ। हर घट वस्या नज़री आ राम, सचखण्ड निवासी आपणा फेरा पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद जिस दा सुणदे रहे पैग़ाम, कलमा नग़म्यां विच सुणाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक जल्वागर वड अमाम, नूर ज़हूर दे चमकाईआ। नानक गोबिन्द जिस नूं करदे गए प्रणाम, मंत्र दृढ़ाउँदे गए सति नाम, वाहिगुरू कहि के वाहवा ताल वजाईआ। सो दीन दुनी दा बदल दे नज़ाम, झगड़ा रहे ना विच अवाम, इक्को गावण तेरा नाम, नाउँ निरँकार इक्क समझाईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलाम, निरगुण हो के वेख मार ध्यान, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड परदा ओहला आप चुकाईआ। जुग बदलणा तेरा हुक्म आसान, ना कोई मेटे विच जहान, गुर अवतार पैगम्बर सीस झुकाण, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी तेरी आस रखाईआ। ब्यास कहे किरपा कर परवरदिगार, जल्वागर तेरी वड्याईआ। कूक सुण मुहम्मद यार, चार यारी दए दुहाईआ। उम्मत उम्मती हाहाकार, निमाज़ां रोज़यां विच दुहाईआ। मुहब्बत मिले ना किसे दवार, दर दरबार ना कोए वड्याईआ। ख़ाली दिसे भण्डार, हकीकत हक ना कोए वरताईआ। कायनात होई गवार, अकल अकलमंद ना कोए बणाईआ। गुप्त सुणे ना कोए गुफ़तार, बातन दरस कोए ना पाईआ। बाहरों वेखदे जगत मज़ार, निरगुण मीआं नज़र किसे ना आईआ। मुख़ातब करे ना कोए संसार, तुआकब हक ना कोए जणाईआ। चौदां तबक रोवण ज़ारो ज़ार, साचा सबक ना कोए पढ़ाईआ। चौदां सदीआं दा इज़हार, खेल वेख दुखियां दे दिलदार, बेदर्दी आपणी दया कमाईआ। वेला वक्त विचार, कूड़ी क्रिया वेख संसार, साचा चन्द ना कोए उज्यार, नूराना नूर ना कोए चमकाईआ। तेरे चरण कँवल निमस्कार, ब्यास कहे मैं रोवां ज़ारो ज़ार, गोबिन्द दिसे किसे ना धार, गुरमुख थोड़्हे पावण सार, लख चुरासी गूढ़्ही नींद सवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन लाए कोई ना पार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर प्रेम प्रीती अंदर पीआ प्रीतम हो के आपणे रंग रंगाईआ।

१९ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ हरभजन सिँघ दे गृह आदमपुर

ब्यास कहे किरपा कर सूरे सरबंग, हरि करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर चाढ़ अगम्मा रंग, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। नाम निधान वजा मृदंग, काया मन्दिर अंदर गृह गृह कर शनवाईआ। भेव खुल्हा हँ ब्रह्म, पारब्रह्म

❋

❋

प्रभ परदा दे चुकाईआ। दीन दुनी दा इक्को दस्स धर्म, वरन बरन रहे ना कोए लड़ाईआ। साची पूजा तेरा चरण, इष्टदेव स्वामी धुर दा नज़री आईआ। आदि जुगादी करनी दा करन, करता पुरख नाउँ धराईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे नाम दा ढोला पढ़न, तेरा ध्यान लगाईआ। कलयुग जीव जगत वासना विच लड़न, धीरज धीर ना कोए धराईआ। अन्तर नेत्र खोल्ह हरन फरन, साचे लोयण कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दुनी दी धारा दे बदलाईआ। नेत्र लोचण नैण खोल्ह प्रभ अक्ख, दृष्टी सृष्टी दे बदलाईआ। सारे गावण तेरा नाम जस, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी मस, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। सब कुछ तेरे हथ्थ, परम पुरख तूं देवणहार गोसाईंआ। दुरमति मैल कट, पतित पुनीत दे बणाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को दस्स के आपणा हट्ट, नाम निधान श्री भगवान दे वरताईआ। झगड़ा रहे ना अठ्ठ सठ्ठ, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ ना कोए लड़ाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक पुरख समरथ, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट घट नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा लेखा गए दस्स, दहि दिशा कर जणाईआ। निरगुण धार हो प्रगट, जोती जाते फेरा पाईआ। सति धर्म सतिजुग लगा सति, कलयुग कूड़ कुड़यार जड़्ह उखड़ाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप दे ब्रह्म मत, दूई द्वैती डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरे हथ्थ वड्याई धुर निरँकार, सचखण्ड निवासी तेरी बेपरवाहीआ। सदी चौधवीं सारे होए ख़ुआर, धीरज धीर ना कोए धराईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करे पुकार, दरगाह साची कूक कूक सुणाईआ। किरपा कर परवरदिगार, बेपरवाह आपणा परदा देणा उठाईआ। लोकमात बण सिक्दार, हुक्म आपणा इक्क चलाईआ। निरगुण नूर कर उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। हउँ बालक ख़िदमतगार, तेरी सेवा आए कमाईआ। सब नूं दस्स के तेरा इक्क इंतज़ार, लेखा लिख्तां विच लिखाईआ। अमामां दे अमाम दीन दुनी दे सिक्दार, ख़ुशी ग़मी दे बदलाईआ। चौदां तबक हाहाकार, चौदां विद्या दए दुहाईआ। साचा इस्म नज़र ना आवे हकीकी यार, शरीकत विच दिसे लोकाईआ। मेहरवान महबूब आपणा खेल कर अपार, करनी दे करते कुदरत दे मालक कादर कदीम दे तेरी ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। धुर दा हुक्म दे दे पुरख समरथ, शब्दी शब्द फ़रमान जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों जावे नस्स, धरनी धरत धवल रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सृष्टी दृष्टी अंदर दस्स, आत्म आपणा रंग रंगाईआ। तेरा नाम निधान श्री भगवान सच जैकार लग्गे अलख, अलख अगोचर परदा ओहला बण विचोला दे उठाईआ। हर हिरदे अंदर प्रगट कर

❋

❋

सच्च, हर घट अंदर निरगुण नूर कर रुशनाईआ। दुरमति मैल चार वरनां अंदर कट, घट घट आपणा रंग रंगाईआ। सब कुछ तेरे हथ्थ, करन करावणहार तेरी वड्याईआ। जोड़ के दोवें हथ्थ, नमस्ते कहि के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआर एकँकार नव नौ चार वखा एको हट्ट, दूजा दर नज़र कोए ना आईआ।

१९ मग्घर शहिनशाही सम्मत २ तारू सिँघ दे गृह पिण्ड जंडीरे

सति कहे कलयुग कूड़ी क्रिया लग्गा दु:ख, चार वरन अठारां बरन रहे कुरलाईआ। अन्तर आत्म मिले ना किसे सुख, सांतक सति ना कोए कराईआ। फिरी दरोही मानस देही मानुख, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढे कोए ना पुट्ट, हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। सज्जण मीत रहे लुट्ट, प्रेम मुहब्बत नाता गए तुड़ाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर आई फुट्ट, इष्ट हरि ना कोए मनाईआ। तृष्ना मोह विकार लग्गी भुक्ख, आसा ममता विच हल्काईआ। परदा ओहला काया मन्दिर किसे ना चुक्के लुक, सति जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलयुग कूड़ा लेखा देणा मुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कीता अन्ध, निज नेत्र लोचण नैण ना कोए रुशनाईआ। मन वासना मुके किसे ना पन्ध, दीन दुनी भज्जे वाहो दाहीआ। आत्म सेजा सुहाए ना कोए पलँघ, सच सिँघासण बैठ ख़ुशी ना कोए मनाईआ। धुन अनादी सुणे ना कोए मृदंग, शब्द अगम्मी आवाज़ ना कोए जणाईआ। जोती नूर चमके कोए ना चन्द, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। सच समावे ना कोए परमानंद, निजानंद ना कोए रसाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द गा गा थक्के छन्द, ढोले रागां नादां विच अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तर परदा दे उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख परम पुरख समरथ, साहिब स्वामी अन्तरजामी तेरी आस रखाईआ। सच वस्त रही किसे ना हथ्थ, चार कुण्ट दहि दिशा ख़ाली दिसे लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो मार्ग गए दस्स, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेव कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ गए थक्क, थकावट विच बैठे ढेरीआं ढाहीआ। मन वासना किसे ना होवे वस्स, मनसा मोह ना कोए मिटाईआ। हकीकत विच्चों मिले किसे ना हक, शाह हकीर परदा ना किसे उठाईआ। निरगुण नूर जोत होवे प्रगट, काया माटी हट्ट भाग ना कोए लगाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे कोए ना सट्ट, सोई सुरती ना कोए उठाईआ। दुरमति मैल देवे कोई ना कट, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। दीनां

❋

❋

मज़्हबां ज़ातां पातां वरनां बरनां कढ्ढे कोए ना वट्ट, आत्म अन्तर निरंतर रंग ना कोए रंगाईआ। जगत निशान मिले ना सुच्च सच्च, जूठ झूठ घर घर डेरा लाईआ। कंचन रूप दिसे ना काया माटी कच्च, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे ना सच वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच आपणा प्रेम दे वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट जग, जगजीवण दाते तेरी ओट तकाईआ। तृष्ना लग्गी मेट अग्ग, अमृत मेघ नाम बरसाईआ। हँस बुद्धी रहे कोई ना कग्ग, माणक मोती धुर दा नाम दे चुगाईआ। आपणे मिलण दी ज्ञान नेत्र खोल्ह अक्ख, प्रतख हो गोसांईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को तेरा नाम जैकार बोलण अलख, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। आत्म परमात्म धार रहे कोई ना वक्ख, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लैणा मिलाईआ। तेरा मार्ग आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सदा सच्च, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दे जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा भेव गए दस्स, ढोलयां गीतां कलमयां नग़म्यां विच गाईआ। तेरी महिमा सदा अकथ, बुद्धी समझ सके ना राईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां हकीकत विच्चों दिसे हकीकी हक, लाशरीक परवरदिगार सांझे यार दर ठांडे मंग मंगाईआ। निजर धार अमृत बूँद स्वांती दे रस, रस्ता वाबस्ता हो के आपणा दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलयुग अन्त श्री भगवन्त, आत्म परमात्म मेला करना नार कन्त, तेरा मेरा मेरा तेरा भेव रहे ना राईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहे ना लोकमात, मातर भूमी कर सफ़ाईआ। सति धर्म दी बख्श दात, सतिजुग साचा राह चलाईआ। हर हिरदे अंदर कर प्रकाश, परदा दूई द्वैती लाहीआ। अमृत रस दे आब, हयाती विच्चों हयाती दे बदलाईआ। मानव जाती इक्को करे आदाब, सजदा हक दे दृढ़ाईआ। सच मन्दिर अगम्म वखा महिराब, महबूब आपणा परदा लाहीआ। जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर गुर अवतार पैगम्बर तेरा दस्स दे गए हिसाब, लेखा लिख के कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कूड़ी क्रिया देणी मिटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख जहान, जहालत विच दिसे जगत लोकाईआ। धर्म रिहा ना कोए निशान, कुकर्म विच वड्याईआ। वरन बरन होए हैरान, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ कुरलाण, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। तीर्थ तट नेत्र नैणां नीर वहाण, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती धीर ना कोए धराईआ। उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण भरमे भुल्ला सर्ब इन्सान, हकीकत हक ना कोए जणाईआ। तेरा मंत्र निरंतर फ़ुरनयां तों परे दस्से ना कोई बिना कान, धुन आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। माया ममता सब नूं कीता बेईमान, बेवा दिसी जगत लोकाईआ। सच प्रीती धुर दी नीती निरगुण मिले कोए ना आण, सरगुण रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अकाल दीन दयाल साहिब समरथ परवरदिगार सांझे यार, जोती जाते वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चार कुण्ट दिसे संसार, संसारी सिर ना कोए उठाईआ। अन्तर दिसे ना किसे प्यार, प्रीती प्रेम ना कोए वधाईआ। मंज़ल मिले ना किसे हक नज़र आए ना हकीकी यार, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। निर्मल जोत ना कोए उज्यार, बिनां तेल बाती नूर डग ना कोए मगाईआ। दुक्खां विच दुखी होए दुख्यार, दर्दीआं दर्द ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहे ना धरत, धरनी धवल धौल मिले वड्याईआ। चिन्ता सोग मिटा हरख, सांतक सति दे वरताईआ। मेहरवान कर तरस, ग़रीब निमाणे देण दुहाईआ। तूं मालक वाली आहला अर्श, प्रीतम नूर ख़ुदाईआ। निरगुण धार वेख परत, पतिपरमशेवर बेपरवाहीआ। जूठ झूठ मन वासना कूड़ क्रिया सब नूं करे ग़रक, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरा भय ना कोए रखाईआ। गुर अवतारां दी सिख्या सारयां कीती तरक, पैगम्बरां सीस ना कोए झुकाईआ। दीन मज़्हब पै गया फ़र्क, ज़ात पात करे लड़ाईआ। सृष्टी विच दृष्टी विच अगला साल दिसे बड़ा सख्त, दुक्खां विच रोवे लोकाईआ। राज राजान शाह सुल्तान पैणा बख़त, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। उत्तर पूरब चढ़ना कटक, पच्छिम हाहाकार रखाईआ। कुछ लहिणा देणा फ़रीदी खटक, मसूदी नाल मिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखण उपर अर्श, जो भविख्त गए लिखाईआ। खेल होणा उत्ते फर्श, धरती ख़ाकी दए दुहाईआ। मेहरवान कर तरस, रहमत तेरी बेपरवाहीआ। छुरी चले जगत मूल ना करद, कत्लगाह ना कोए बणाईआ। प्रगट हो मर्दाने मर्द, मद्दद तेरी मंग मंगाईआ। सच बेनन्ती नमस्ते विच अरज़, आरज़ू दिती सुणाईआ। बिनां भगतां साचे सन्तां सूफ़ी सन्त फ़कीरां तेरी किसे नहीं ग़रज़, बेग़रज़ी विच लोकाईआ। तेरा खेल होणा असचरज, जगत बुद्धी समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित लख चुरासी जीव जंत आत्म परमात्म धार तेरे कोल फ़रद, फ़रद ज़ुल्म शब्दी धार हुक्मे अंदर ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर माया तत तन वजूद कर प्यार, विच संसार सांझे यार देणा सुणाईआ।

❋

❋

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत २ मिरजईआं नाल पिण्ड कादीआं ज़िला गुरदासपुर

गोशे ना जुदा, सजदा ख़ुदा रहमते इलाहीआ। मिटे कायनाते वटा मिले हयाते अबा, आबे हयात तेरी रहमत नज़री आईआ। मुहब्बते ग़िज़ा सुहबते सदा, ज़मीरे ज़मां कर रुशनाईआ। अवले अज़ां बेख़बरे नवां, महबूबे मुहब्बत जल्वागर तेरी रुशनाईआ। नूरे निज़ा ज़हूरे जहां अज़ीमे अशां, आलीशान दरे दरबार सोभा पाईआ। मिरज़ाए महबूब मुहब्बते अरूज मंज़ले मक्सूद, दरगाह साची परदा दए उठाईआ। लेखे लग्गे तन वजूद, ख़ाकी कलबूत तेरा जलवा सबूत, ग़मे ग़म दे मिटाईआ। नूरे सबी, राज़क रिज़क रहीम अख्वाईआ। मिटाए सदी गंवाए ख़ुदी वबाए रदी, जलवा नूर करे रुशनाईआ। चौधवीं सदी महबूबे मैहदी मिरज़ाए मालकान वाहिदे वाली दो जहान, सबक इलहाम, चौदां तबके कलाम, कायनात एका रंग वखाईआ। तन ख़ाकी माटी वजूदे ग़ुलाम, मुहब्बते इस्लाम, हज़रते पैग़ाम, वसीअते मैदान, सलाम इक्को नूर ख़ुदाईआ। बुत्त परसती हराम, वाहिदे अमाम, दीन दुनी दा मालक इक्को नज़री आईआ। दौलत ख़ाना दुआ घर, डाकखाना रहमत बेपरवाहीआ। तहसील ज़िला ओसे दी बिना पर, जिस रूह बुत्त विच टिकाईआ। ओस नूं मुल्को मज़्हब माई बाप पिसर पिदर वाहिद ख़ुदा कर, ख़ुद आपणा आप ओसे दी झोली पाईआ। जिस जुदा कर के कीता गदागर, कायनात सृष्टी दुनिया जगत वासना गली गली दिता फिराईआ। अन्त ओसे उत्तों आपणा आप फ़िदा कर, वाहिद अग्गे दुआ कर, मुफ़लिसां रज़ा कर, नमाज़ तेरे दर कबूले कुदरत कादर कादीआं नूर नज़री आईआ। कादीआं कुदरत नूरे मिरज़ा, मज़ार वेखे जगत लोकाईआ। संसार वाली ना मस्जिद ना गिरजा, गृह बैठा नूरे ख़ुदाईआ। जिस दी चार जुग गुर अवतार पैगम्बर करदे गए चर्चा, चर्चां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। जिन्हां नूं सच कलाम दा सच नाम दा सच पैग़ाम दा सच अमाम दा धुरदरगाही मिल गया ख़र्चा, कायनात विच्चों कायम नज़री आईआ। जीवण विच ज़िंदगी विच महबूब मिलण दा सदका, पंज तत ख़ाकी वजूद तन मिली बुत्त वड्याईआ। जिस नूं उडीकदा संसार कद दा, कदीम दा राह तकाईआ। उह वक्त सुहावणा करे अज्ज दा, अज़ल तों इक्क ग़ज़ल नाल सारे लए बचाईआ। नबीआं नाल मेला मुर्शदां नाल मुरीदां जोड़ हुंदा सबब दा, सदीआं दे विछड़े मेहर निगाह पार कराईआ। जो मुहब्बत विच प्यारा आपणा महबूब काया काअबे अंदर सद्द दा, उस दे अंदर अगम्मी अर्शी उह रबाब वज्जदा, जिस नूं तन्द सतार ना कोए हिलाईआ। मालक ओन्हां प्यारयां सद्द दा, जिन्हां दा वजूद वजद विच दए वखाईआ। सो सूफ़ी ओस दी मुहब्बत ख़ुशी विच नच्चदा, मलंग हो के अंदर रंग चढ़ाईआ। सब दा लेखा पूरा होणा हज्ज दा, हाज़र हो के मिरज़े दा महबूब मिरज़े राहीं सब नूं दरस वखाईआ। जो हर इक्क अंदर वसदा,

❋

❋

शरीर अंदर बेनज़ीर बैठा आपणा नूर करे रुशनाईआ। बिना मुर्शद तों तलाश कीत्यां खोजयां लभ्भयां किसे नहीं लभ्भदा, रहमत नाल सहिमत हो के अहिमक पार कराईआ। दूई द्वैती शरअ शरीअत झगड़ा मुका के जग दा, प्यारयां फेर हकीकत वाले दवारे सद्द दा, लाशरीक हो के हुक्म अगम्मी इक्क सुणाईआ। एसे कारण सच्याई दा सच सदा वधदा, सदा सदा मिलदी रहे वड्याईआ।

मिरज़े दे मज़ार उत्ते

मिरज़ा साहिब हक ज़िआरत, ज़ईफ जवां एका नज़री आईआ। जिस दी सिफ्त करे ना कोए इबारत, जगत तालीम ना कोए वड्याईआ। सब तों पाक काया इमारत, जिस विच महबूब मिल के मुहब्बत लई निभाईआ। लभ्भणी पई ना कोए सफ़ारश, विचोला विच ना कोए रखाईआ। जोती जलवे होया तुआरफ़, नूर नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, खेल खेल विच्चों समझाईआ। हक ज़िआरत मुकामे हक, मुहब्बत दा मालक नज़री आईआ। जगत आशा रहे कोए ना शक, शिकवा मन ना कोए चतुराईआ। मिल के वाहिद एक यक्क, यकतरफ़ हो के ख़ुशी मनाईआ। वेख अनोखी अक्ख, प्रतख बेपरवाहीआ। कहकहा लगा के अंदर गया हस्स, बाहरों मुस्कराहट नज़र किसे ना आईआ। प्यार मुहब्बत विच होया बेवस्स, वास्ता इके नाल जुड़ाईआ। आबे हयात मिल्या अगम्मा रस, रस्ते विच्चों रस्ता दिता नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नज़र नज़र नाल मिलाईआ। मिरज़ा तन माटी ख़ाकी नहीं मज़ार, जगत रंग ना कोए वड्याईआ। मिल के हकीकी यार, हिकमत दीन दुनी गया समझाईआ। पैगम्बरां दा सरदार, मुकामे हक हक बैठा डेरा लाईआ। जिस दा सारे करदे गए इंतज़ार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरानां विच इज़हार, संदेशे देंदे गए गुर अवतार, पैगम्बर पैग़ाम विच सुणाईआ। सो नूरी नूर निराकार, साढे तिन्न हथ्थ करे उज्यार, महल अटल सुहाए इक्क मनार, महबूब हो के मुहब्बत विच रखाईआ। बिन अक्खां कर दीदार, कदमबोसी धुर प्यार, ख़ामोशी विच आपणा हाल सुणाईआ। अन्त छड्डणा पए संसार, रूह बुत्त सदा ना रहे प्यार, तेरा नूर तेरे इख्त्यार, इख़तलाफ़ विच रहिण कदे ना पाईआ। तेरा बरख़ुरदार तेरे कलमे दा आधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नूरे नूरां वाली दो जहान, इस्म अज़ां मेहरवान आलीशान शहिनशाह आप आपणे रंग रंगाईआ। अच्छा सो जो अच्छी तरह जाए जाण, अकल तों अग्गे ध्यान लगाईआ। जित्थे वसे निगाहबान, महबूब बेपरवाहीआ। पैगम्बर जिस दा जगत निशान, कलमे कायनात पढ़ाईआ। रसूलां दा अमाम, सदा बदलणहार इंतज़ाम, नज़ाम आपणे हथ्थ रखाईआ। सदी चौधवीं वेखे मार

❋

❋

ध्यान, अगम्मी कलमे दा दए कलाम, कायनात सिख्या इक्क अवाम उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण इक्को हुक्म वरताईआ। मिरज़ा मिरज़े करे प्रणाम, जिस दा निवास हक मुकाम, खेल ज़िमीं असमान, आहला अदना वेख वखाईआ। सो अच्छा जिस मुर्शद मुरीद बणा के दीद विच दिता इक्क निशान, ईद विच आहला मिल्या आण, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। एहनूं सदा लिखीए ख़ुशख़त, ख़तूत ख़ता विच ना कोए ल्याईआ। अंदर खाते आपणे रख, आलमां फ़ाज़लां अग्गे टिकाईआ। जो मुहब्बत जानण हक, हकीकत दा राह तकाईआ। ओन्हां नूं देईए हथ्थ, जिन्हां नूं वसल मिले यार ख़ुदाईआ। दीन मज़्हब तों हो के वक्ख, शरअ ज़ंजीर तुड़ाईआ। ख़ुदावंद करीम रहीम रहमतां दा मालक समझ के सच्च, इक्को ओट रखाईआ। जिस दे सब कुछ हथ्थ, वस्स ख़लक ख़ुदाईआ। नबी रसूल पैगम्बर गुर अवतार सूफ़ी ओसे दा भेव रहे दस्स, परदा रहे उठाईआ। रल मिल के मिरज़े दे महबूब दा मज़ार उत्ते गाईए जस्स, जो हाज़र हो के हज़ूर धुर दा नूर नूर नुराना करे रुशनाईआ। शुक्रिए विच सदा नवाज़श, नवाज़िश विच्चों शुकरीआ शुकर मनाईआ। अंदर मन करे कोई ना साज़िश, जगत वासना ना कोए लड़ाईआ। बुज्झे लग्गी आतिश, सांतक सति वखाईआ। प्यार मुहब्बत होवे ख़ालस, इक्को रंग रंगाईआ। कुछ थोड़्हा लेखा मिरज़ा साहिब आयू बालक, चौदां वरख तिन्न मास नाल वण्डाईआ। पैग़ाम दिता ख़लक ख़ालक, ख़ुद हुक्म हुक्म विच्चों जणाईआ। जिस नूं समझ ना सके कोई अणजाणत, जगत अक्खरां ना कोए लिखाईआ। कलम शाही उठी ना किसे कातब, कुतबखाने देण दुहाईआ। जिस वेले ख़ुदा ने मिरज़े दा कीता आप तुआकब, पिच्छे हो के पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। भेव खोल्ह आपणी माअरफ़त, मुआफ़ कर के गुस्ताख़ ग़ुस्सा तन रिहा ना राईआ। आपणे कलमे दी दे के नयामत, अगला भेव खुल्हा के कयामत, मित्र दोस्त मुरीद ख़ुदा दी दस्स के अमानत, झोली सहिजे दिते टिकाईआ। नाल किहा मिरज़ा तेरे नाल महबूब मिल के देवे इन्हां दी ज़मानत, बरी घरीं घरीं कराईआ। एन्हां करे ना कोए ममानत, जिन्हां दा अंदर सही सलामत, साबत मुर्शद जिन्हां नूं नज़री आईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया मज़्हब परसती रहे ना कोए अलामत, सच नाल सच दा मेल मिलाईआ।

२० मग्घर शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम कौर दे गृह ठीकरी वाला ज़िला गुरदासपुर

झुग्गी कहे मेरी पूरी होवे आस, जुग जन्म दी आस रखाईआ। कूड़ी तृष्ना बुझे प्यास, ममता मोह तृप्त कराईआ। घर ठाकर स्वामी मिले पुरख अबिनाश, करनी दा करता बेपरवाहीआ। साचे मण्डल वखावे रास, बिन गोपी काहन नचाईआ।

❋

❋

जन भगतां लहिणा देणा देवे ख़ास, ख़ालस आपणे रंग रंगाईआ। लेखे ला के पवण स्वास, निरंतर अन्तर आपणा नाम दए समझाईआ। काया मन्दिर धुर दे काअबे कर के वास, निवास अस्थान इक्को दे दृढ़ाईआ। जिस गृह होवे जोत प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। अमृत रस निजर दे के आबे हयात, हयाती दए बदलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, सति सतिवादी साचा राह वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो गए आख, भविख्तां विच लिख्त दृढ़ाईआ। सो लहिणा देणा लेखा पूरा करे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणी दया कमाईआ। हरिजन सन्त सुहेले पार कराए जगत घाट, पत्तण एकँकारा इक्को इक्क वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दस्स अगम्मी गाथ, गहर गम्भीर बेनज़ीर नाम निधाना श्री भगवाना इक्क दृढ़ाईआ। कोट जन्म दे पूरब मेट के पाप, पतित पुनीत दए बणाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जोती जाता दर्शन देवे साख्यात, काग़ज़ात दा झगड़ा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे देवे माण वड्याईआ। झुग्गी कहे मेरे जागण भाग, मिले मातलोक वड्याईआ। निरगुण दीपक जोत जगे चिराग़, कूड़ अन्धेरा दए गवाईआ। शब्द अगम्मी सुणाए नाद, धुन अनादी आप प्रगटाईआ। निजर रस दए स्वाद, अमृत बूँद सवांत चुआईआ। नाम निधान सुणाए राग, अनरागी ताल वजाईआ। जन भगतां सोई सुरती जाए जाग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। त्रैगुण माया मेटे आग, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। हँस बुद्धी बणाए काग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। घर स्वामी ठाकर दुरमति मैल धोवे दाग़, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। झुग्गी कहे मेरे अन्तर होवे प्रकाश, प्रकाश्त वेखां जगत लोकाईआ। मैं जुग जुग बणी रही दास, सेवक हो के सेव कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां गई आख, अन्तर आशा इक्क दृढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रही भाख, मनसा मनसा विच्चों बाहर कढाहीआ। कवण मेरी करे नजात, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। कूक कूक रही आख, दरोही दरोही कर ख़ुदाईआ। सारे पा के गए वफ़ात, तन माटी होई जुदाईआ। हरि शब्द सुणाई अगम्मी बात, बिन अक्खरां दिता पढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त श्री भगवन्त पुरख अकाला दीन दयाला जोती जाता आवे आप, पाक पवित्त पवित्र आपणा फेरा पाईआ। सच दुआर एकँकार निरगुण धार सम्बल रखे वास, महल अटल बिन छप्पर छन्न आप सुहाईआ। एथे ओथे दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर वेखे खेल तमाश, चौदां लोक चौदां तबक भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जन भगत सुहेला इक्क इकेला निरगुण सरगुण धार नज़र आए साख्यात, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट भीतर अन्तर परदा आप उठाईआ। जिस दी महिमा सिफ्त लभ्भे ना विच्चों किसे लुग़ात, कातब कलम

❋

❋

शाही लिखे ना नाल कलम दवात, काग़ज़ भेव ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जगत पट्टी पढ़ा जमात, हुक्म संदेसा शब्दी दिता आख, आख़र अख़ीर निरअक्खर धार वक्खर हो के आपणे विच छुपाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी प्रभ मिलण दी निक्की जेही जाच, तरीका ढंग थोड़्हा थोड़्हा समझाईआ। एस तों परे जन भगतां दस्से आपणा वाक्यात, वाकिफ़कार आपणे लए बणाईआ। जिन्हां नूं पढ़नी ना पए कोई किताब, कुतबख़ान्यां तों परे सबक बिन अक्खरां आप जणाईआ। सच मनारा हुजरा हक वखा महिराब, महबूब हो के मुहब्बत आपणी दए दृढ़ाईआ। दो जहानां मित्र प्यारा बण अहिबाब, रबाब बिन तन्द सतार, दे वजाईआ। झुग्गी कहे मेरा वसदा खेड़ा होवे आबाद, मिले माण जगत वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। झुग्गी कहे मैं भगतां वेखां चढ़दा रंग, रंगत मिले बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म होवे संग, वज्जे नाम वधाईआ। आत्म सेजा सोहे पलँघ, सिँघासण, पुरख अबिनाशन दए सुहाईआ। धुन आत्मक वज्जे मृदंग, अनहद नादी राग अलाहीआ। भेव खुल्ल्हे ब्रह्म हँ, परदा दए चुकाईआ। करे प्रकाश बिना सूरज चन्न, नूर नुराना नज़री आईआ। राग सुणाए बिना कन्न, अगम्मी आवाज़ जणाईआ। भाण्डा भरम देवे भन्न, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। पंच विकारे देवे डंन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना होए हल्काईआ। देवे माण वड्याई पंज तत वजूद तन, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सोभा पाईआ। वस्त अमोलक नाम भण्डारा देवे धन, दौलत धुर दी झोली पाईआ। ख़ुशी नाल मिलाए ग़म, चिन्तां रोग ना कोए सताईआ। लेखे लावे पवण स्वास दम, दामनगीर हो के पल्लू आपणा नाम फड़ाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया रहे ना भरम, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। लहिणा देणा रहे ना कोई कांड कर्म, निहकर्मी होए आप सहाईआ। झगड़ा मुकाए वरन बरन, ज़ात पात डेरा ढाहीआ। निज नेत्र खोल्ह के हरन फरन, फ़ुरने मन दे बन्द कराईआ। साची मंज़ल दस्से चढ़न, अन्तर अन्तर पैंडा दए मुकाईआ। सच दवारे दस्से खड़्हन, डण्डावत बन्दना सजदा इक्क समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला दस्से पढ़न, जगत विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। जीवदयां जग जीवत दस्से मरन, मर जीवत रूप वटाईआ। संसार सागर पार किनारा दस्से तरन, तारनहार होए सहाईआ। झुग्गी कहे मैं ओसदे पकड़ां चरण, जो चरणोदक धुर दा दए प्याईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर सईयदे करन, निउं निउं लागण पाईंआ। विष्न ब्रह्म शिव मस्तक टिक्का धूढ़ी ला के दर्शन करन, नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर डरन, रवि ससि सूरज चन्द भज्जण वाहो दाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां नाल पूरा करे प्रन, परम पुरख परमात्म आत्म आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत

❋

❋

सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि सतिगुर नूर ख़दाईआ। झुग्गी कहे मैनूं अमृत देवे रस, रस्ता अगला दए वखाईआ। मेरी मनसा करे वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। मेरे ख़ाली वेखे हथ्थ, वस्त अगम्मी दए वरताईआ। मेरी खोले्ह नेत्र अक्ख, जलवा नूर करे रुशनाईआ। मेरा लहिणा देणा जगत धार कक्ख, कीमत ना कोए रखाईआ। सब नालों हो के वक्ख, वास्ता प्रभ दे अग्गे पाईआ। महल अटल उच्च मनार राज राजानां शाह सुल्तानां जावण ढठ्ठ, जन भगतां कुल्ली सदा मिले माण वड्याईआ। सोहणा लग्गे तीर्थ तट, किनारा इक्को देणा वखाईआ। जित्थे नाम तेरे दा हट्ट, हटवाणे गुर अवतार पैगम्बर बैठे ख़ुशी मनाईआ। तूं साहिब सतिगुर मालक ख़ालक प्रितपालक पुरख समरथ, साहिब सतिगुर तेरी आस रखाईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा रख, सरन सरनाई गई ढठ्ठ, मेरा वजूद नहीं तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोए रखाईआ। लक्कड़ी काठ मेरी कट, उत्ते मिट्टी ख़ाक दिती सट्ट, परदा पा के झटपट, पटणे वाले तों कीती जुदाईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं रख, तेरे कोल हकीकत हक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी शाह पातशाह शहिनशाह तुद्ध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। झुग्गी कहे प्रभ दस्स आपणा राह, रहिबर हो के दे वखाईआ। कोट जन्म दे बख्श गुनाह, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मालक हो के बण मलाह, ख़ालक हो के ख़लक पार लँघाईआ। कलयुग कूड़ अन्धेरा गया छा, चार कुण्ट ना कोए रुशनाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरुदुआर हुन्दे गुनाह, तीर्थ तट ना रही सफ़ाईआ। तेरा नाउँ सृष्टी दृष्टी विच्चों गई भुला, मन वासना होई हल्काईआ। आत्म परमात्म नालों होई जुदा, निरगुण निरगुण मेल ना कोए मिलाईआ। भगत उधारना सन्त उभारना गुरमुख संवारना गुरसिख उठालणा सूफ़ीआं चलाउणा आपणी रज़ा, रहमत विच रैहम दे कमाईआ। तेरे प्यारयां राए धर्म ना देवे सज़ा, चित्रगुप्त लेख ना सके वखा, लाड़ी मौत ना सके खा, तन माटी ख़ाक तन वजूद आपणे लेखे लाईआ। तूं परवरदिगार ख़ुदा, कदे ना होवीं जुदा, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच परदा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी घट घट तेरा नूर नज़री आईआ। झुग्गी कहे किरपा कर मेरे स्वामी, सम्बल सोहणी रुत्त सुहाईआ। अकल कल अन्तरजामी, अन्तर वेख ख़लक ख़ुदाईआ। चार वरन भुल्लया धुर दी बाणी, माया ममता होई हल्काईआ। झगड़ा प्या जगत खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज दए दुहाईआ। तेरे नाम दी होई बदनामी, अल्ला वाहिगुरू राम नाम गाॅड कहि के करे लड़ाईआ। सच धर्म ना रही निशानी, निशाना आपणा गए भुलाईआ। मन वासना होई अभिमानी, मन का मणका ना कोए भवाईआ। हंगता

❋

❋

हउमे भरे ज्ञानी, अज्ञान अन्धेर ना कोए मिटाईआ। जलवा मिले ना किसे नुरानी, रुहानी मंज़ल ना कोए वखाईआ। झगड़ा प्या जगत जिस्मानी, ग़ुलामी सके ना कोए कटाईआ। सारे कहिंदे असीं वसदे देस अनामी, बदनामी तेरी रहे कराईआ। बिना सतिगुर शब्द मालक बणया ना कोए ज़िमीं असमानी, जगत कलामी जगत दुनी वड्याईआ। झुग्गी कहे मेरी झोली पा नेकनामी, जन भगतां नाल मेरा नाता लैणा जुड़ाईआ। मेरी जूह ना रहे बेगानी, गृह मन्दिर देणा वखाईआ। तेरा निरगुण नूर दिसे नुरानी, ज़हूर बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मैं देंदी रही कुरबानी, सेवक हो के सेव कमाईआ। कलयुग अन्त होई निमाणी, ढहि के चरणी सीस निवाईआ। जन भगतां साचे सन्तां गुरुमुखां गुरसिखां सूफ़ीआं साची मंज़ल दे रुहानी, आत्म परमात्म नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे मंग मंगाईआ। झुग्गी कहे मेरा अन्तर आ के वेख, विछोड़े विच दयां दुहाईआ। बदल दे मेरी रेख, किस्मत दे उलटाईआ। धर के आ भेख, अवल्लड़ा वेस वटाईआ। तेरा लेखा लिख के गया गोबिन्द दस दस्मेश, पुरख अकाल दीन दयाल गुरमुखां नालों ना होए जुदाईआ। तैनूं झुकदे विष्न ब्रह्मा महेष, शंकर सीस निवाईआ। पैगम्बर गुरू अवतार करन आदेस, निउँ निउँ लागण पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान देवे संदेश, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। चार वरन अठारां बरन जुग चौकड़ी मंगण टेक, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। तूं आदि जुगादी साहिब सतिगुर एक, एकँकार तेरी ओट रखाईआ। सच सुहा आपणा देस, सम्बल सोभा पाईआ। गुरमुखां दे भेत, परदा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्क वखाउणा साचा घर, दर ठांडे परदा लाहीआ। झुग्गी कहे मेरा खुल्ल्हा करदे वेहड़ा, साहिब सतिगुर दे वड्याईआ। भागां भरया होवे खेड़ा, खिड़की कुण्डी दे खुल्हाईआ। नज़री आवें नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। झगड़ा रहे ना तेरा मेरा, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। परमात्म आत्म खेल गुरू चेरा, चेला गुर इक्को घर वसाईआ। लख चुरासी जीव जंत तेरे हुक्मे अंदर गेड़ा, चुरासी विच भवाईआ। सदी चौधवीं हकीकत विच्चों कर हक नबेड़ा, परदा ओहला आप उठाईआ। कूड़ी क्रिया डोब बेड़ा, जूठ झूठ दे मिटाईआ। सतिजुग साचा चार वरन अठारां बरन इक्को राह बथेरा, बहु मज़्हबां दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। झुग्गी करे मेरा कर्म कर मुआफ़, दु:ख रहे ना राईआ। पूरब लहिणा कर साफ़, कूड़ रोग मिटाईआ। मैं सदा रहवां दास, सेवक हो के सेव कमाईआ। जो पैगम्बर गुरू गए आख, अवतारां नाल मिलाईआ। ओस दा खोल्हां राज़, परदा दयां उठाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। सच दुआर कर निवास, निवास अस्थान

❋

❋

इक्को दे समझाईआ। जिस गृह मन्दिर घर स्वामी ठाकर करता निरगुण जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा सञ्झ सवेरा इक्को रंग रंगाईआ। नाम निधान श्री भगवान जन भगतां दे के साची दात, दाता दानी ख़ाली झोली दए भराईआ। झुग्गी कहे मेरी अन्त अख़ीरी बात, पूरा कर आपणा वाक्, भगत सुहेले बणा साक, सज्जण धुर दा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मनुआ रहे ना कोए गुस्ताख़, पुरख अकाल आपणा दे विश्वास, विषयां विच्चों जगत विशेषता नाल बाहर कढाहीआ।