पुस्तकालयभाग २०

पहली पोह शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल

गोबिन्द कहे प्रभ वेख खेल कलयुग कल दी, निरवैर निराकार निरँकार आपणा ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल समरथ स्वामी हुक्म दे जलदी, शाह पातशाह शहिनशाह धुर फ़रमाना इक्क जणाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच चार कुण्ट दहि दिशा अग्ग बुझावां बलदी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान वेख वखाईआ। धार वेखां समुंद सागर टिल्ले पर्बत चोटी जल थल दी, अस्गाह पड़दे दयां उठाईआ। माया ममता जगत तृष्ना सृष्टी दृष्टी फिरे छलदी, हउमे हंगता कूड़ी क्रिया करे लड़ाईआ। जगत तकदीर बेनज़ीर शाह हकीर किसे ना टल्दी, मेहरवान महबूब तेरा दरस कोए ना पाईआ। आपणी खेल छड्ड अछल अछल्ल दी, धार दस्स अगम्म अटल दी, ऊँचो ऊँच दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ कलयुग वेख कूड़ कुड़यार, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकार, अकल कलधारी आपणी दया कमाईआ। सदी चौधवीं गुर अवतार पैगम्बर अन्त अख़ीरी गए हार, तेरे दर बैठे सीस निवाईआ। हुक्म संदेशे अंदर इक्को सुत दुलार कर त्यार, त्रैगुण अतीते ठांडे सीते आपणा हुक्म वरताईआ। मैं योद्धा सूरबीर बलकार, नौजवाना मर्द मर्दाना दो जहानां तेरी सेव कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सिफ्तां वाला मेरा तेरा करदे गए इज़हार, परदा चुक्क के हक हकीकत ना कोए दृढ़ाईआ। किरपा कर सिरजणहार, तेरे दर करां निमस्कार, हुक्म दे एका वार, बण के जावां ख़िदमतगार, ख़ादम हो के तेरी सेव कमाईआ। दीन दुनी दी बदलां धार, झगड़ा मुकावां विच संसार, दीन मज़्हब दी रहे कोए ना खार, ज़ात पात राउ रंक वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सच संदेसा नर नरेशा एका देवां एका वार, दूजी दस्सां ना कोए गुफ़तार, मेल मिला के सांझे यार, झगड़ा द्वैत देवां मिटाईआ। सचखण्ड तेरा दरबार, जित्थे झुके गुरू अवतार, पैगम्बर सईयदे कर कर गए हार, धूढ़ी ख़ाक चरण कँवल रमाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले सब कुछ तेरे अख्त्यार, बेअख्त्यार कलयुग अन्त दिसे लोकाईआ। साडा भविख्तां वाला पूरा कर विहार, उच्ची कूक कूक गए पुकार, कल कल्की तेरा इक्क अवतार, जिस नूं समझे ना कोए संसार, बुद्धी करे ना कोए इज़हार, आकल अकल ना कोए चतुराईआ। उच्ची कूक कहां पुकार, सुण स्वामी धुर दे यार, पिता पूत दे प्यार, मेहरवान हो के मेहर अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म दे दृढ़ाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ मेरा माछूवाड़े वाला वेख हुक्मनामा, जो बिन अक्खरां दिता लिखाईआ। जिस दी अक्खरां वाली नहीं कलामा, कायनात ना कोए

❋

❋

जणाईआ। जिस विच झगड़ा नहीं दीन इस्लामा, मज़्हबां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कोई नाम नहीं वड्याया कृष्ना रामा, ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द धार ना कोए जणाईआ। इक्को मंगया तेरा सति सरूप दा अगम्मी जामा, जोती जाते पुरख बिधाते आपणा फेरा लैणा पाईआ। वेखीं किते गोपीआं वाला बणीं ना कान्हा, लख चुरासी तेरा निशाना, निरगुण नूर जोत महाना, शब्दी गोबिन्द सूरा सुत तेरा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल मैनूं आउँदा जोश, शब्दी हो के चैन लैण ना पाईआ। सचखण्ड निवासी क्यों बैठा ख़ामोश, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। सृष्टी अंदर वेखां दोष, निर्दोष लख चुरासी अन्तर अन्तर वेख वखाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा काया माटी चमढ़ी पोश, पिछला लेखा देणा मुकाईआ। एका नाम दी ला के चोट, चोटी चढ़ के सारे देणे उठाईआ। कूड़ी क्रिया मन वासना अंदरों कढ्ढ के खोट, ममता मोह देणा गवाईआ। हउमे हंगता कट के रोग, हँ ब्रह्म देणा समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा होवे जोग, जगत जोगीशर मुनीश्र तपीश्र आपणा राह ना कोए वखाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दस्स के धुर दी खोज, मार्ग राह पन्ध देणा समझाईआ। झगड़ा रहिण नहीं देणा चौदां लोक, चौदां तबक दयां समझाईआ। आत्म परमात्म दस्स के अगम्म सलोक, सुल्हकुल देणा मिलाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ मैं सौदा करना रोक, जगत उधार ना कोए जणाईआ। छड्ड के तेरा सचखण्ड धुर दा कोट, किला आपणा लैणा प्रगटाईआ। जित्थे तेरा नूर जगे अगम्मी जोत, दीपक अवर ना कोए रुशनाईआ। तत्तां वांग फेर मरना पए ना सृष्टी वाली मौत, अग्नी भेंट ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका हुक्म देणा समझाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द ना कर जलदी, शब्दी शब्द जणाईआ। मेरी खेल आदि जुगादि वल छल दी, अछल छलधारी आपणा नाउं धराईआ। किसे नूं ख़बर ना दिती आपणे पल दी, पलकां दे पिच्छे बहि के आपणा हुक्म सुणाईआ। जेहड़ी धार गुर अवतार पैगम्बर सुनेहड़ा घल्लदी, नबी रसूलां कलमयां नाल समझाईआ। ओस दी खेल कदे ना टल्दी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव आपणा रिहा खुल्हाईआ। गोबिन्द मैनूं पुच्छ लैण दे तेई अवतार, दर ठांडे आप बहाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कर के त्यार, तर्हां तर्हां दयां जणाईआ। वेख खड़्हे चरण दवार, बिन सीस सीस झुकाईआ। मैं हुक्म देण लग्गा आपणी धार, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। उठो वेखो आपणा संसार, दीन दुनी राह तकाईआ। आपणे वेखो मित्र प्यार, सज्जण लओ उठाईआ। किस नूं देंदे रहे दीदार, सनमुख हो के सोभा पाईआ। अग्गे केहड़ा करे संभाल, मैनूं दयो जणाईआ। क्यों कूड़ी क्रिया बदली चाल, चालाकी समझ सके

❋

❋

कोए ना राईआ। जेहड़ा कलमा नाम आए तुसीं सिख़ाल, क्यों भुल्ली सृष्ट लोकाईआ। की तुसीं जाण ना सको सब दा हाल, घट घट ना वेख वखाईआ। मोड़ के मैनूं जवाब दे थाँ दस्सो सवाल, हुक्मे अंदर तल्ब कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे खेल वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर इक्कठे पए बोल, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। साडा पूरा होया कौल, अग्गे लेखा रिहा ना राईआ। तेरा हुक्म संदेसा सुणा के आए उपर धौल, धरनी धरत धवल सेव कमाईआ। किसे नाल नहीं मारया रोल, सति सच सच समझाईआ। तूं बैठा रिहों आप अडोल, सचखण्ड साचे डेरा लाईआ। तोलदा रिहों अगम्मा तोल, नाम तराज़ू हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। अवष्तार पैगम्बर कहिण साडी सुण इक्क अरदास, अरज़ बेनन्ती देईए जणाईआ। तेरा नाम शब्द कलमा सुनेहड़ा दे के ख़ास, ख़ालस तेरा नाम आए जणाईआ। आप बण के दासी दास, सेवक हो के सेव कमाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाश, शब्दी ढोला डंक सुणाईआ। अन्त आ गए तेरे पास, नाता तत जगत तुड़ाईआ। भविख्तां विच लिख के वाक्, लेखा तेरा आए जणाईआ। सो वेला वक्त वेख आप, की साथों पुच्छ पुछाईआ। साडे उत्ते रिहा ना किसे विश्वास, विषयां विच लोकाईआ। शास्त्र सिमरत अंज़ील कुरान वेद पुराण समझ किताब, कुतबखानयां विच टिकाईआ। मंज़ल रही ना हक महिराब, महबूब तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। तेरे हुक्मे अंदर कलयुग रहिण दिता कोए ना पाक, पवित्त रूप ना कोए वखाईआ। बिन तेरी किरपा खुल्ल्हे किसे ना ताक, पाक चाक रूप ना कोए बदलाईआ। असीं छड्ड के सब दा साथ, तेरे चरण ध्यान लगाईआ। वस्त रही ना साडे पास, तूं आपे दे के आपे आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। पुरख अकाल कहे अवतार पैगम्बर केहड़ा मारे फेरा, लोकमात दयो समझाईआ। कवण मिटावे अन्त अन्धेरा, कलयुग कूड़ कुड़यार डेरा ढाहीआ। कवण भेव खुल्हाए तेरा मेरा, परदा अंदरों दए चुकाईआ। तेई अवतार दस्सो कर के वड्डा जेरा, हुक्म श्री भगवान आप सुणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद तुहाडे विच्चों केहड़ा करे नबेड़ा, उम्मत जा के वेखे चाँईं चाँईंआ। चौदां तबकां केहड़ा सुहञ्जणा करे खेड़ा, सुहावणी रुत्त बणाईआ। केहड़ा बन्न्हे बेड़ा, आपणा बल प्रगटाईआ। कवण करे मेहरा, दीन दुनी लए बचाईआ। धरत मात दा पवित्र होवे वेहड़ा, पाक साफ़ दए कराईआ। पैगम्बर कहिण साडा वक्त बीतया बथेरा, अग्गे हिम्मत रही ना राईआ। बिन तेरे सुहाए कोई ना वेला, जगत अन्धेरा ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच फ़रमान इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल कहे मैं फेर कहवां वार दूजी, पैगम्बरां रिहा सुणाईआ। दस्सो किस नूं कला सुज्झी, आपणी आपणी धार

❋

❋

दयो दृढ़ाईआ। कवण जा के पवित्त करे बुद्धि, सृष्टी अंदरों दए बदलाईआ। सच प्रेम दी लावे रुची, रचना इक्को दए वखाईआ। वासना मन रहे ना दुखी, हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। जीव जगत तृष्ना विच रहे ना भुक्खी, तृप्त दए कराईआ। मेरी रमज़ रहे ना लुकी, परदा दए उठाईआ। उठो कोई ता दयो मुच्छीं, मुश्किल जगत हल्ल कराईआ। अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू साडी औध मुकी, मुकम्मल देईए दृढ़ाईआ। साडी सफा जगत चों उठी, लोकमात नज़र ना आईआ। तूं सब दे अंदर मति पा के पुठ्ठी, कलमे दिते भुलाईआ। शब्दी धार तेरे नालों रुठ्ठी, दरगाह साची मिलण कोए ना आईआ। सन्तां नूं भरम भुलेखा पा के त्रैकुटी, विद्या विच लड़ाईआ। थोड़्ही जेही अमृत धार निजर किसे फुट्टी, फुट्ट दीन मज़्हब विच फसाईआ। दस्म दुआर दी मामूली पहु फुट्टी, फट्टयां उत्ते दिते सवाईआ। आपणे नाम दी निक्की जेही दस्स के हट्टी, जगत वणजारे वण्डां विच रखाईआ। एसे कारण अन्तिम सब नूं भरनी पई चट्टी, सज़ा विच लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं दस्स के अक्खरां वाली पट्टी, इबारतां विच आपणा नाम दिता समझाईआ। अंदर रख के जोत दी मोमबत्ती, घट कीती रुशनाईआ। दे के निक्की अक्खी, आख़र आपणा आप छुपाईआ। तन माटी सब दा साड़ के कक्खीं, मिट्टी गोर विच दबाईआ। असीं कथा कहाणी दस्सीए सच्ची, साहिब तेरे अग्गे सुणाईआ। चार जुग साडी प्रीती जगत नाल कच्ची, कंचन गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। एसे कारण तेरे आउण दी रमज़ दस्सी, कलयुग वेला वक्त दृढ़ाईआ। असीं सब कुछ वेखदे आपणी अक्खीं, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले फोल फुलाईआ। किसे दवारे मिले ना कमलापती, पतिपरमेश्वर नज़र किसे ना आईआ। मन वासना दुनिया फिरदी नठ्ठी, तृष्ना विच हल्काईआ। दुरमति मैल साथों जावे ना कटी, बौहड़ी कर के देईए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल देणा समझाईआ। पुरख अकाल कहे मैं कहिंदा तीजी वारी, वारता सब नूं रिहा दुहराईआ। अवतार पैगम्बर करो कोई हुश्यिारी, धुर फ़रमाना रिहा सुणाईआ। आत्म परमात्म दी जोड़ो मात विच यारी, याराना मेरे नाल लगाईआ। दीन मज़्हब रहे ना कोए संसारी, इक्को ब्रह्म देणा जणाईआ। सुरती रहे ना कोए कुँवारी, शब्दी कन्त देणा वखाईआ। अग्न रहे ना बहत्तर नाड़ी, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। धुर दी दस्सणी इक्क सिक्दारी, शहिनशाह इक्को देणा वखाईआ। जिस दी खेल अगम्म न्यारी, दो जहानां आप कराईआ। साचे नाम दी करो कोई जैकारी, जेहड़ा नाम चार जुग ना किसे समझाईआ। आपणी मेटो जा के आप बेएतबारी, एतबार आपणा लओ बणाईआ। अवतार पैगम्बर कहिण दोए जोड़ तेरे चरण निमस्कारी, नमों कहि के सीस निवाईआ। कुदरत दे कादर तेरे कदमां बलिहारी, सजदा कर के ख़ुशी बणाईआ। असीं अन्त अख़ीर कहि के आए आपणी वारी, भविख्तां विच समझाईआ। वड्ड अमाम आवे

❋

❋

सिक्दारी, दो जहानां शहिनशाहीआ। सब दी मेटे मात लाचारी, कूड़ कुड़यार डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेख आपणी लोकाईआ। पुरख अकाल कहे अवतार पैगम्बरो कोई धारो जा के जुस्सा, पंज तत दयां वड्याईआ। दीन दुनी वेख के क्यों नहीं तुहानूं प्रेम दा आउँदा ग़ुस्सा, आपणा बल वधाईआ। सारे कहिण अबिनाशी करते तूं क्यों हुण आपणी वारी लुका, असीं दे के आए शहादत तेरी गवाहीआ। बिन तेरी किरपा पैंडा किसे ना मुक्का, अगला पन्ध ना कोए चुकाईआ। सो वेला वक्त जहान ढुक्का, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप कराईआ। पुरख अकाल कहे अवतार पैगम्बरो कर लओ सौदेबाज़ी, सब नूं दयां समझाईआ। जे कोई तहाडे विच्चों मातलोक जावे मैं ख़ुशी होवां राज़ी, राज़क रहीम हो के दया कमाईआ। इक्क संदेसा देवां ख़ासी, ख्वाहिश सब दी वेख वखाईआ। वेख्यो लोकमात जा के बणयो ना कोई निमाज़ी, निमाज़ां विच ना ध्यान लगाईआ। वेदां पुराणां दा बणयो कोई ना पाठी, मन्दिरां विच डेरा लाईआ। स्वांगी ना बणयो कोई तीर्थ ताटी, जलां नाल वड्याईआ। राम कृष्न दी गायो कोई ना साखी, पिछला लेखा ना कोए दुहराईआ। चार जुग दी पड़्हिओ कोई ना पाती, ग्रन्थां फोल फुलाईआ। जगत मंज़ल ना वेख्यो घाटी, पुराणे राह ना फेरा पाईआ। पिछले साथी ना लभ्भयो जमाती, अक्खरां गणत ना कोए गणाईआ। इक्को जा के मेरे नाम दी महिमा दस्सणी साची, सज्जण इक्को देणा समझाईआ। कोई पूजे ना पंजां तत्तां वाला बुत्त ख़ाकी, निरगुण जोत इष्ट मनाईआ। मनुषां वाली जा के ना हंढायो कोए हयाती, खाण पीण दा सन्बंध ना कोए बणाईआ। वेख्यो किते जा के मन्न ना ल्यो संध्या प्रभाती, अठ्ठे पहर इक्को रंग वखाईआ। किसे दी बणयो ना जा के दासी, सीस ना किसे झुकाईआ। आसरा तक्कयो ना कलम दवाती, शरअ ना वण्ड वण्डाईआ। निक्की जेही दीन मज़्हबां वाली फेर ना खोल्हयो हाटी, हटवाणे बण के जाणा चाँईं चाँईंआ। अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ की कथा कहाणी आखी, साडी समझ विच ना आईआ। असीं देण वाले संदेशे तेरे नाम दी पाती, बिना तेरी पत्रका साडी चले ना कोए चतुराईआ। पुरख अकाल सचखण्ड निवासी बिन तेरे कोई ना दिसे कमलापाती, पतिपरमेश्वर दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म देणा वरताईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो, मैं इक्को हुक्म सुणाईआ। तुसीं वेखो हक सुअम्बरो, की हरि जू कल वरताईआ। पुरख अकाला वड भरतम्बरो, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। मेरी धार निकले किसे ना अम्बरो, समझ विच ना कोए समझाईआ। अन्त अख़ीरी वेला जे कुछ मंगणा मंग लओ, मांगत हो के झोली डाहीआ। आपणा आप रंग लओ, रंगत दयां चढ़ाईआ। जे लोड़ ते मेरा संग लओ, दो जहानां संग

❋

❋

निभाईआ। आपणी प्रीती मेरे नाल गंढ्ढ लओ, गंढ्ढी फेर ना कोए तुड़ाईआ। जे सुख लैणा मेरी धार विच मिल के अनन्द लओ, बिना सचखण्ड दूजा धाम ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू सानूं कुछ आ गई याद, बेनन्ती कर के देईए जणाईआ। असां सब ने वेख्या तक्कया गोबिन्द कीती इक्क फ़रयाद, माछूवाड़े सूलां सेज हंढाहीआ। चार जुग दे सुत्तयां दी सचखण्ड दवारे खुल्ह गई सब दी जाग, नेत्र अक्ख बन्द ना कोए कराईआ। ढोला गाया तेरा विच वैराग, वैरी मित्र सज्जण सर्ब तजाईआ। मेरा होया वड वड भाग, बंस सरबंस तेरी झोली पाईआ। ख़ुशी होई आज, पाटे चीथड़ दित्ते वखाईआ। तेरे नाम दा वजा के नाद, ख़ुशी आपणी लई बणाईआ। ओस वेले पुरख अकाल तूं मार अगम्मी आवाज़, हुक्म दिता सुणाईआ। गोबिन्द शब्दी धार अगम्मे सुत तेरा मेरे अंदर राज़, दूजा समझे कोए ना राईआ। कलयुग अन्त तेरे नाल मिल के दीन दुनी दा बदलां रिवाज, कलयुग झगड़ा कूड़ दयां मिटाईआ। हुक्मे अंदर दस्सया गोबिन्द समझीं ना ख्वाब, सच फ़रमाना आप जणाईआ। गोबिन्द ओसे वेले तेरा हुक्म प्यार नाल लिख ल्या ओस विच किताब, जिस दा हरफ़ समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं प्रभू वेखणा चाहुन्दे तेरा गोबिन्द वाला समाज, ख़ुशी नाल ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल देणा वखाईआ। पुरख अकाल कहे तुसां सोहणी दिती दलील, बच्चयो नढ्ढयो तुहानूं दयां वड्याईआ। तुहाडी अरज़ बेनन्ती मन्नां इक्क अपील, अपरम्पर स्वामी हो के दया कमाईआ। जिस कारण वस्त्र पहने नील, गोबिन्द रंग चढ़ाईआ। शब्दी धार कहि के आमीन, अमलां तों रहत दिती वखाईआ। बंस सरबंस वार ना होया ग़मगीन, चिन्ता दिती गवाईआ। मेरी धुर दी लै तालीम, चार वरनां करी पढ़ाईआ। सच दवारा दस्स अज़ीम, आलीज़ाह दिता दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो तुसीं भविख्त दा लेखा लिखदे आए कदीम, जो कुदरत दा मालक रिहा दृढ़ाईआ। जे सारे करो तसलीम, निउँ के सीस दयो झुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल तेरे असीं अज़ीज़, बाले नढ्ढे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर हुक्म प्रगटाईआ। गुर अवतार कहिण पैगम्बर सानूं मन्ज़ूर, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। दर ठांडे तेरे हज़ूर, हज़रत सीस निवाईआ। कलयुग अन्त बदल दस्तूर, सतिजुग सच्चा राह चलाईआ। झगड़ा रहे ना ममता कूड़, कूड़ वासना दे गवाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, धुर दा नाम इक्क जणाईआ। तेरे चरणां दी सारे मंगण धूढ़, गीत गोबिन्द दे अल्हाईआ। धुर दा जोती बख्श नूर, अन्ध अन्धेर दे गवाईआ। अमृत रस दे सरूर, तृष्ना तृखा दे बुझाईआ। हंगता गढ़्ह तोड़ ग़रूर, निवण सु अक्खर इक्क पढ़ाईआ। असीं सारे तेरे मशकूर, शुक्रिए विच

❋

❋

ख़ुशी बणाईआ। मूसा कहे जिस तरह मैनूं नूर दिता उत्ते कोहतूर, ज़हूर विच आपणा आप वखाईआ। ईसा कहे मैनूं होणा ना पए मजबूर, मजबूरी पिछली देणी कटाईआ। मुहम्मद कहे हुक्म बदलणा तेरा दस्तूर, दस्त बदस्त सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो फेर ना करयो रोसा, मैं सब नूं दयां समझाईआ। मैं कोई चिल्ला तीर नहीं रखणा गोशा, कमान टंक कंध ना कोए उठाईआ। मैं कोई वण्ड वण्डण नहीं जाणा लोक परलोका, हिस्सा मज़्हब ना कोए बणाईआ। मैं कोई सिफ्त वाला नहीं सुणाउणा सलोका, अल्ला वाहिगुरू राम कृष्न ओम अंक मेरे नाम सिफ्तां विच वड्याईआ। एसे कारण झगड़ा प्या लोका, अन्तर सब दा दिता हिलाईआ। प्रेम प्यार तों कर के खोखा, ख़ुदी विच दिता लड़ाईआ। एसे कारण मैनूं आपणे जाण दा मिल्या मौका, मंग तुहाडे कोलों मंगाईआ। जे अजे वी तुहाडे विच्चों जाण दा रखे कोई शौंका, सिर देवां हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर हुक्म चलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर इक्क दूजे नाल हौली हौली करन सलाह, बिना रसना जेहवा बत्ती दन्द रहे सुणाईआ। दस्सो साडे विच्चों केहड़ा बणे मलाह, बेड़ा जगत जहान बन्ने लाईआ। कवण बणे सहा, सहायता करे थाउँ थाँईंआ। कूड़ी क्रिया दए गवा, सच सुच दए प्रगटाईआ। तेई अवतार नैण रहे शरमा, अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद मूँह विच उंगलां रहे पा, तोबा तोबा तोबा कर जणाईआ। निरगुण नानक वेखे अक्ख उठा, लोचण आपणा इक्क खुल्हाईआ। इशारे नाल गोबिन्द दिता समझा, उठ मेरे नूर रुशनाईआ। गोबिन्द योद्धा बांका अग्गे गया आ, सब नूं रिहा सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो मैं सब तों छोटा तुहाडा निक्का भ्रा, पिता पुरख अकाल मनाईआ। तुसीं भरावो क्यों राम आपणा आप आए अख्वा, काहन बण के गोपीआं जगत हंढाहीआ। क्यों वण्डां आए पवा, इष्ट जगत बदलाईआ। मूसे जे तूं तक्कया जल्वागर ख़ुदा, क्यों आपणी दस्सी चतुराईआ। ईसा जे फाँसी आयों लटका, क्यों ख़ुदा नूं ख़ुद आपणा रूप समझाईआ। मुहम्मदा जे चार यारी आयों जणा, दाअवा चौदां तबक वण्डाईआ। चौदां सदीआं दी हद्द बणा, आपणा आप ल्या मिटाईआ। गोबिन्द किहा मैं नानक नूर कर रुशना, सब नूं दिता समझाईआ। पिता पुरख अकाल आप बणा, सेवक हो के सेव कमाईआ। जेहड़ा मैनूं कहे ख़ुदा, परमेश्वर कर के ढोला गाईआ। ओस नूं देवां उह सज़ा, चुरासी विच्चों ना कोए छुडाईआ। इक्को पुरख अकाल दी मंगदा रिहा दुआ, इक्को ओट तकाईआ। हुण तुसीं सारे कठ्ठे होए आ, बैठे थाउँ थाँईंआ। कोई उठो बल धारो कलयुग विच्चों सतिजुग करो रवां, मार्ग सति वखाईआ। कोई प्रभ दा नाम दस्सो जा के नवां, जिस दी ग्रन्थ देण ना कोए गवाहीआ। मैं सब नूं पुरख अकाल दे साहमणे कहवां,

❋

❋

परदा ओहला ना कोए रखाईआ। सच करनीउँ कदे ना भवां, एह सिख्या मेरे अंदर आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए रंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण गोबिन्द प्रभ दे छोटे सुत, सुत्तयां दे जगाईआ। असीं सारे बड़े ख़ुश, ख़ुशीआं विच रहे जणाईआ। आपणे आपणे नाम कलमे वल्लों असीं हो गए चुप, अग्गे करे ना कोए पढ़ाईआ। दीन दुनी दा मेट जा के दु:ख, दर्दीआं दर्द वण्डाईआ। ओधरों बोल प्या प्रभ अबिनाशी अचुत, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। सारे गोबिन्द नूं मिलो जफ्फी पा के घुट्ट, प्रेम नाल गले लगाईआ। मुक्खों आखो ईसा मूसा मुहम्मद दीनां मज़्हबां दी कढ्ढ दे जा के फुट्ट, झगड़ा द्वैत रहे ना राईआ। विकार कुड़यार अंदरों कढ्ढ कुट्ट, खण्डा शब्द नाम खड़काईआ। झगड़ा रहे ना काया पंज तत सब दी इक्को मौले रुत्त, रुत्तड़ी आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे प्रभ तेरा मैं इक्क भुयंगी, भूमी उपर सोभा पाईआ। सृष्टी दृष्टी वेख नंगी, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। मन वासना होई गंदी, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सच मिले ना किसे अनन्दी, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन मज़्हब ना मिटे वण्डी, झगड़ा ज़ात पात ना कोए गवाईआ। मन कामना फिरे पखण्डी, भज्जे वाहो दाहीआ। साचे हुक्म दी समझे ना कोए पाबन्दी, भय सिर ना कोए रखाईआ। किरपा कर सूरे सरबंगी, प्रभू तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं खेल वेखां विच वरभण्डी, ब्रह्मण्डी खोज खुजाईआ। इक्को चाढ़ के तेरे नाम दी रंगी, रंगत अगली दयां वखाईआ। दुरमति मैल कढ्ढ दुर्गन्धी, सुगंधी सच नाम समाईआ। इक्को ढोला दस्स के छन्दी, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई करां पढ़ाईआ। दीनां मज़्हबां दी निक्की निक्की डण्डी, डण्डावत सिक्खो पुरख अकाल सच्चे शहिनशाहीआ। जिस दे दवारे कदे ना होवे तंगी, दु:ख दर्द ना लागे राईआ। देवे वस्त सदा अणमंगी, देवणहार बेपरवाहीआ। गोबिन्द कहे मैनूं नज़री आ गया कुछ लेखा लहिणा देणा छब्बी पोह देणा गुरमुख पंझी, पंजे पंज पंज पंज वार उठाईआ। एह धार नर निरँकार ओस वेले मेरे नाल गंढ्ढी, जिस वेले माछूवाड़े डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। गोबिन्द कहे वेख्यो गुर अवतार पैगम्बरो मेरा तत ना समझयो वजूद, हड्ड मास नाड़ी चमड़ा ना कोए वखाईआ। मेरा वसेरा विच महबूब, जो मालक धुरदरगाहीआ। जिस दा सब तों निराला जोत अकाला कलबूत, कलमयां तों परे करे पढ़ाईआ। मैनूं एथे ओथे दो जहानां रखे महिफ़ूज़, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हुण मैं कोई नहीं जा के पढ़ना हज़ारा दरूद, कलमयां वाला कलाम ना कोए सुणाईआ। जिधर वेखो ओधर सदा मौजूद, मुफ़लिसां पार कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर नेस्तोनाबूद, सतिजुग साचा दयां वखाईआ। इक्को डंका वजा के चारे कूट, नाम

❋

❋

निरँकारा दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेरा मालक इक्क गोसाईंआं। गोबिन्द कहे गुर अवतार पैगम्बरो मैं खेल दस्सां अपार, अपरम्पर स्वामी रिहा जणाईआ। साचा हुक्म वरते विच संसार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मेरा संग निभावे आप करतार, कुदरत दा मालक करनी दा करता करीम कादर नूर ख़ुदाईआ। मैं लेखा लिखाउणा भेव खुल्हाउणा परदा लाहुणा विच संसार, संसारी भण्डारी जिस नूं समझे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण गोबिन्द की दरसावेंगा, सच दे समझाईआ। गोबिन्द कहे मैं तुहाडे खोल्हणे उह नैण, जिन्हां नैणां तों परे बेपरवाह नज़री आवेगा। इक्क प्रभू दे नाम दी दस्स रसायण, दुखियां दु:ख दर्दीआं दर्द एको एक मिटावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणा हुक्म वरतावेगा। गुर अवष्तार पैगम्बर कहिण गोबिन्द तूं दस्स दस्सणा की कुछ, थोड़्हा जेहा दे समझाईआ। गोबिन्द कहे जिस ने नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तुहानूं दे के काया वाले बुत्त, बुत्तख़ानयां विच दिता भवाईआ। प्यार नाल विहार नाल मैनूं बणा के सुत, सुत्तयां दिता उठाईआ। हुण झोली पा के मेरी सब कुछ, कच्छू मच्छू हैरान सारे दिते कराईआ। तेई अवतार पैगम्बरो भावें तुसीं सारे जावो रुठ, मैं सब नूं दिता समझाईआ। मेरा पुरख अकाल दीन दयाल मेरे उत्ते रिहा तुठ, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। हुण मैं नहीं रहिणा चुप, रहिण देणा नहीं अन्धेरा घुप, नूर नूर देणा चमकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो सम्मत शहिनशाही दो तों छब्बी पोह नूं पहली वार हुण ख़ुश, ख़ुशीआं दा रंग देणा वखाईआ। इस तों पिच्छो सृष्टी दे मुख विच पैणा थुक्क, दुक्खां विच दए दुहाईआ। आप फेर जाणा लुक, बिन गुरमुखां नज़र किसे ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की ओस वेले असीं नेड़े आईए ढुक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। गोबिन्द किहा जे मेरे कोल आ के शेर वांगू जाणा बुक्क, फेर लैणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गोबिन्द कहे हुक्म चंगा कि फ़रमान, मैनूं दयो समझाईआ। सतिगुर शब्द चंगा कि तत्तां वाला इन्सान, केहड़ा सतिगुरू लओ मनाईआ। प्रभ दा दर्शन चंगा कि पढ़ना ज्ञान, अक्खरां नाल रखाईआ। लैणीआं टक्करां प्रभ दे भेजे लभ्भणे कि मिलणा भगवान, एह वी देणा सुणाईआ। वस्त लैणी कि खोजणी दुकान, हट्टो हट्ट फोल फोलाईआ। मंज़ल लैणी कि बन्द करनी ज़बान, कन्नां विच उंगलां पा के अन्धेरे विच अन्धेरा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। गोबिन्द कहे गुर अवतार पैगम्बर दस्सो यार, चार युग दा पिच्छे ध्यान लगाईआ। किहड़ी चंगी सब तों कार, करनी दयो दृढ़ाईआ।

❋

❋

की जंगलां विच्चों लभ्भे निरँकार, पहाड़ां पर्बतां उत्ते मिले गोसाईंआ। की थलां विच दिसे दीदार, कि जलां विच जोड़ जुड़ाईआ। की मन्दिर मस्जिद शिवदवालयां मठ्ठां विच करे प्यार, कि गुरूदवारयां विच गोदी रिहा उठाईआ। की तटां किनारयां उत्ते दुरमति मैल रिहा उतार, निर्मल रूप बणाईआ। की शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरानां विच्चों होवे ज़ाहर, ग्रन्थां विच्चों प्रगट हो के आपणा रंग वखाईआ। सारे दस्सो बोल बिना ज़बान, कलाम आपणी आपणी जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तोबा साडी उह मालक सब दा अमाम, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। असीं चार जुग दे ओहदे ग़ुलाम, सेवा कर कर झट लँघाईआ। जुग जुग साडे हथ्थों खोह के इंतज़ाम, इक्क तों दूजे दूजे तों तीजे तीजे तों चौथे हथ्थ फड़ाईआ। आपे सानूं घल्ल के आपे करे बदनाम, अचरज खेल रचाईआ। आपे कलमा नाम दे के सुणाए आपणी कलाम, आपे करे पढ़ाईआ। आपे सजदा दस्स सलाम, सीस दए झुकाईआ। असीं हार थक्के, गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ बणा अक्के, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान अंदर ढक्के, परदा पत्थरां इट्टां वाला पाईआ। दरोही जे मिल्या ते मिल्या आपणे पते, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण कलयुग अन्त असीं हो गए हके बक्के, हैरानी साडे अन्तर आईआ। पता नहीं किहड़े दवारयों आ के जन भगत बणा लए आपणे सके, सज्जण आप अख्वाईआ। साचा मार्ग इक्को दस्से, तूं मेरा मैं तेरा ढोला लैणा गाईआ। मुसीबत विच किसे ना घत्ते, पढ़न लिखण दा लेखा दिता मुकाईआ। शब्द तीर निराले अणयाले नाल फट्टे, फट्टड़ कर के पट्टी आपणा नाम बंधाईआ। सच पुछो गोबिन्द दे शरीर बदले शब्दी रूप बण के आया ओसे दे वटे, वटांदरा समझ किसे ना आईआ। विचोला विच कोई नहीं जेहड़ा सौदा करावे नाल टके, कीमत जगत वाली पाईआ। हिसाब किताब नहीं कोई जमअ तफ़रीक लेखा विच बटे, कसर नाल कसर ना कोए उडाईआ। आपणी खेल आपणे हथ्थ रखे, अगला भेव अभेद किसे ना दस्से, सारे गुर अवतार पैगम्बर दर ते कर के इक्ट्ठे, इक्ट्ठयां कोलों परदा अग्गे पाईआ। पोह छब्बी सब ने लै के आउणे चार जुग दे पिछले सांभे होए भत्ते, जेहड़े जन्म तों पहलों गुर अवतार पैगम्बरां दित्ते छकाईआ। कुछ लेखा दस्सणा त्रै दत्ते, दत्तार्तै हाल सुणाईआ। कुछ हुक्म मिलणा अगले कत्ते, कत्तक कटक नाल वड्याईआ। कुछ दर्शन सिँघ ने हथ्थ विच रखणे तिन्न गत्ते, नौ अठारां वण्ड वण्डाईआ। लाल सिँघ ने ल्याउणे पंज टके, टांक वण्ड ना कोए वण्डाईआ। पंझी सिँघ आउणे नठ्ठे, नाँ इक्की पोह दृढ़ाईआ। छब्बी पोह हरि संगत नौ सौ चुरानवे कदम भगत दुआर तों पिच्छे कर इक्ट्ठे, वक्त चार जोड़ जुड़ाईआ। किशन सिँघ ने हथ्थ विच रखणे निक्के निक्के पंज वट्टे, पुरख अकाल दे उत्तों देणे सुटाईआ। गुरमुख सिँघ ने कपड़े पाउणे फटे, रविदास आपणा

❋

❋

रूप बदलाईआ। अमरजीत धागा पा के सूई दे विच नक्के, साढे तिन्न हथ्थ लम्बा लैणा कराईआ। गुरमेज सिँघ चौदां बादाम लै के पक्के, पक्की गंढ्ढ लाल टाकी नाल रखाईआ। तेज भान लिख के छे खक्खे, सिर पगड़ी उत्ते सुहाईआ। सुरिंदर सिँघ मस्तक धूढ़ ला के घट्टे, पंज निशान लैणे उपजाईआ। सरूप सिँघ दो सेब कट के अद्धे, टुकड़े गल लैणे लटकाईआ। मंगल सिँघ रंग के कन्नी झग्गे, चार उंगलां नीली देणी वखाईआ। मोता सिँघ नंगी पैरीं नठ्ठे, कदम पंझी पन्ध मुकाईआ। गुरदर्शन वस्त्र लै के चिट्टे, चंगे गोबिन्द चरण भेंट चढ़ाईआ। जसबीर कौर सवा रती केसर रखे, सपुत्री प्रीतम सिँघ अख्वाईआ। हरबंस कौर खण्ड दे मार के तिन्न फक्के, मिठ्ठा मुख दए सुहाईआ। तारा सिँघ ढाई कदमां रविदास नूं अग्गे धक्के, हथ्थ सिँघ गुरमुख पिठ टिकाईआ। बख्शीश सिँघ लै के चठ्ठू वट्टे, गंढ्ढी हलदी पंज रखाईआ। सुरजीत सिँघ नौ ग्लास पाणी झट्टे, हथ्थ चुली नाल भराईआ। अंग्रेज़ सिँघ चढ़ के उत्ते यक्के, ढोले याद विच गाईआ। चेला सिँघ पहन के कपड़े अच्छे, नौ कदम पुट्ठे पैरीं चले वाहो दाहीआ। आसा सिँघ लै के चिट्टे वच्छे, दोहां नाल धूढ़ दए धुमाईआ। कश्मीर कौर कच्चा तन्द इक्क कटे, पिछले जन्म दा छोटा वीर नाल सुहाईआ। पाल सिँघ कापी लै के हथ्थे, नवां ढोला लए गाईआ। अमीर चन्द गोले नौ छड्डे, ज़मीन उत्तों असमान चढ़ाईआ। दलीप सिँघ प्रीतम सिँघ जरनैल सिँघ जोअ के तिन्न गड्डे, नथ्थां हथ्थ विच अटकाईआ। सुरजन सिँघ अमरीक सिँघ सौ सौ मीटर चुक्क के सिर डग्गे, सौ सौ जन्म दा लेखा लैण गवाईआ। ख़ुशीआं वाले अग्गे आउण नठ्ठे, भज्जण वाहो दाहीआ। खेल सारे होणे इक्ट्ठे, सुण के भुल्ल कोए ना जाईआ। हरचरण फोटू नौ खिच्चे, नौ मोख नाल वड्याईआ। इक्की कौडीआं भर के नाल सिक्के, सौदागर सिँघ भेंटा दए चढ़ाईआ। तिन्नां दातरीआं दे दन्दे कर के तिक्खे, सुरजीत सिँघ बटाल्यों लै के आईआ। माझा मालवा दवाबा जम्मू इक्क दूजे नूं प्यार नाल खिच्चे, मुहब्बत सांझी दए बणाईआ। साहिब सतिगुर फिरे पिच्छे अग्गे, विचे विच आपणा आप घुंमाईआ। ऊधम सिँघ काला धागा बन्न्ह के गिट्टे, तेड़ कच्छहिरा देणा वखाईआ। सब तों शौकीन गुरमुख मस्सा सिँघ घट्टे विच लिटे, धूढ़ मस्तक नाल छुहाईआ। एसे कारण हरि संगत इक्को वार पुरख अकाल दी चरणी विके, कीमत इक्को जेही पाईआ। पार करा के वड्डे निक्के, बिरध बालां दए वड्याईआ। जन भगतो तुहाडे जन्म जन्म दे कर्म कर्म दे लेखे कर के चिट्टे, साफ़ सुथरे दयां बणाईआ। तुहानूं जम्मण वाली माँ कदे ना पिट्टे, नेत्र नैण नीर ना कोए वहाईआ। तुसीं ओस थाँ टिके, जित्थे टकयां वाला गुरू नज़र कोए ना आईआ। ओस दी गोदी लिटे, जित्थे लिटां वाला ठहर कोए ना पाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दे गुरमुखो इक्को वार कढ्ढ के सिट्टे, सिट्टेबाज़ी जगत तों लैणा बचाईआ। तुहाडे

❋

❋

लेख किसे कलम शाही नाल नहीं लिखे, धुर दे हुक्म नाल बदलाईआ। क्यों तुसीं मेरी सिख्या इक्को सिक्खे, नाते जगत वाले तुड़ाईआ। तुसीं अग्गे ते मैं तुहाडे पिच्छे, सेवा कर के ख़ुशी मनाईआ। फेर मुड़ना नहीं किसे पिच्छे, मातलोक ना फेरा पाईआ। अक्खां बन्द ना जाणयो दो जहान ऐवें पए दिसे, निक्की जेही खेड नज़री आईआ। तुहाडा नूर नुराना सोहणा दिसे, दहि दिशा करे रुशनाईआ। तुसीं गुरमुखो प्रभू प्रेम प्यार दी चढ़ गए चिखे, जगत चिखा ना कोए जलाईआ। जुग चौकड़ी लभ्भदे रहे जिसे, जिस्म तों बाहर इस्म आपणा दए वखाईआ। तुहानूं नहीं पता किहड़ी धार नाल तुहानूं अंदरों खिच्चे, रसना वाली करे ना कोए पढ़ाईआ। खेल कर के तुहाडे विचे विचे, विचोला हो के आप जुड़ाईआ। लेखे ला के लहू मिझे, बूँद रक्त दए वड्याईआ। एह रमज़ केहड़ा बुज्झे, चार युग अग्गे हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई नाम भगती पूजा पाठ सिमरन दे लैण नहीं आया भुग्गे, मेहर नज़र नाल नज़रीआ अंदरों दए बदलाईआ।

२ पोह शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्मी काज, चार जुग तों वक्खरी धार समझाईआ। सतिजुग साचे सति धर्म दा वड्डा रिवाज, चार वरन अठारां बरन इक्को घर कुड़माईआ। सच प्रीती धुर दी भगती नाम अनमुल्ला देवां दाज, जगत वासना कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। साची नईआ धुर दे नाम चढ़ा जहाज़, जीवण जगत पार लँघाईआ। आत्म परमात्म दस्स सच समाज, तन माटी ख़ाक मात संग बणाईआ। नाम अगम्मी सुणा इक्क आवाज़, सोई सुरती शब्द उठाईआ। हुक्मे अंदर खोल्ह के राज़, परदा ओहला दयां चुकाईआ। जन भगतां साची साजन साज, साजण हो के दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म रिहा वरताईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं देणा उह अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। निरगुण चाढ़ के नूरी चन्द, जोती जोत करां रुशनाईआ। भेव खुल्हा के ब्रह्म हँ, पारब्रह्म देणा मिलाईआ। नाता जोड़ के सृष्टी तन, मन आपणे रंग रंगाईआ। गुरमुखां बेड़ा बन्न्ह, खेवट हो के कंध उठाईआ। नाम भण्डारा दे के धन, धनी साचे दए वखाईआ। हुक्मे अंदर बणा के जन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी अगम्मी धार, धरनी धरत धवल जुग जुग आप चलाईआ। हुक्म देवे नर निरँकार, शाह पातशाह शहिनशाह धुर दरगाहीआ। सतिजुग साची करनी कार, कुदरत कादर हुक्म सुणाईआ।

❋

❋

नौ खण्ड दा इक्क बिवहार, दीप सत्त वज्जे वधाईआ। मार्ग दस्स अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दए समझाईआ। बिन सतिगुर शब्द कोई ना लावे पार, जगत खाणी खहिड़ा ना कोए छुडाईआ। साचा होवे ना कोए मंगलाचार, गीत गोबिन्द ना कोए अल्हाईआ। धुर दा हुक्म सच्ची सरकार, पुरख अकाल आप दृढ़ाईआ। भगत भगवन्त दा खेल अपार, बुद्धी जगत ना कोए समझाईआ। समाज विच्चों मंज़ल दुष्वार, रिवाज विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा गुरमुख इक्को दूल्हा, दुल्हन धुर दी प्रीती नज़री आईआ। लहिणा देणा पूरब चुकावां मूला, पिछला लेखा झोली पाईआ। भगत भगवान दा आदि जुगादी इक्क असूला, गुर अवतार पैगम्बर सके ना कोए बदलाईआ। जगत खेल सृष्टी दृष्टी विच असूला, हुक्मे अंदर वण्ड वण्डाईआ। बिना हरि किरपा हरि मिले ना कन्त कन्तूहला, अनडिठड़ा रंग ना कोए चढ़ाईआ। अबिनाशी करता दीन दयाल मेहर अंदर देवे आपणा झूला, हुलारा एकँकारा इक्को इक्क वखाईआ। चरण प्रीती बख्श के धूला, धूढ़ी ख़ाक दए रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे नव नौ चार पिच्छो जन भगतां जोड़ जोड़ां, दो जहान मिले वड्याईआ। आपणी पूरी करां लोड़ा, लोड़ींदे सज्जण वेख वखाईआ। बाकी जवाब मिले कोरा, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गुरमुखां आपणे हथ्थ रखे डोरा, डोरी शब्दी तन्द बंधाईआ। हरिजन वेखे बांका छोहरा, सूरबीर सोभा पाईआ। जिस दा नाता जुड़या मोरा तोरा, मैं ममता गया मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद बख्शे इक्क सरनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा हुक्मी इक्क मिलाप, निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। सांझा दस्स के जाप, तूं मेरा मैं तेरा करी पढ़ाईआ। सतिजुग दा मार्ग थाप, थापी जन भगतां पुश्त पनाह लगाईआ। नाता जोड़ के धुर दा साक, सज्जण साजण वेख वखाईआ। निरंतर दोहां दी इक्को ज़ात, ब्रह्म पारबहम दृढ़ाईआ। जो गुर अवतार पै.गम्बर गए आख, संदेसे हुक्मे अंदर दृढ़ाईआ। सो पूरा करे वाक्, वाकिफ़कार धुरदरगाहीआ। चार वरन अठारां बरन इक्क दवारे वसे साथ, सगला संग बणाईआ। जिस आशा नूं रख के गया त्रैलोकी नाथ, रामा वशिष्ट नाल सलाह पकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करदे गए झाक, नैण नकाब विचों उठाईआ। नानक निरगुण सरगुण कहि के गया साख्यात, बिन हरि कन्त ना कोए वड्याईआ। गोबिन्द सब नूं दे जवाब, डोरी पुरख अकाल हथ्थ फड़ाईआ। सो लहिणा देणा लेखा चुकावे बण के माई बाप, पिता पूत गोद सुहाईआ। साची वस्त अमोलक देवे रास, भण्डारा धुर दा इक्क वरताईआ। मुहब्बत विच प्रीती अंदर प्यार कर के दासी दास, सेवा सेवक नाल जुड़ाईआ। सांझा इक्को गृह वास, निज घर वजदी रहे वधाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बख्श इक्क धरवास, धर्म दा धर्म दए बणाईआ।