पुस्तकालयभाग २०

२ पोह शहिनशाही सम्मत २ अर्जन सिँघ जगजीत सिँघ सलीमपुरा ज़िला हुश्यिारपुर

शब्द गोबिन्द कहे खेल होवे महाना, महिमा गणत ना कोए गणाईआ। जोती जोत जगे दो जहानां, नूर नुराना करे रुशनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल पहर के बाणा, बानी हो के वेख वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाणा, गहर गम्भीर बेनज़ीर परदा ओहला दए उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड दस्से इक्क तराना, नाम निधाना सच दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन परवाना, ख़ुशीआं अंदर ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द शब्द कहे प्रभ अगम्मी दस्से गीत, साची सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी बदल के रीत, धुर दा मार्ग दए वखाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, मस्त ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। मानव जाती बदल के नीत, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। अग्नी तत कर के ठांडा सीत, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। सच दुआर बख्श प्रीत, प्रीतम इक्को दए मिलाईआ। झगड़ा रहे ना हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। साचा कलमा दस्स हदीस, हाज़र हो के करे पढ़ाईआ। साचे नाम दी कर तबलीक, तमअ तृष्ना दए गवाईआ। आसा मनसा गुर अवतार पैगम्बरां पूरी कर उम्मीद, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द शब्द कहे साचा उपजे इक्क जैकारा, जै जैकार करे लोकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव लावे नाअरा, गुर अवतार पैगम्बर ख़ुशी मनाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां लग्गे प्यारा, दो जहानां सोभा पाईआ। धरनी धरत धवल मिले सहारा, धौल परदा दए उठाईआ। लख चुरासी जीव जंत बन्न्हे धारा, धर्म दुआर इक्क वखाईआ। अमृत रस बख्शे अगम्म फुहारा, निरवैर निराकार निरँकारा आप उपजाईआ। गृह मन्दिर दस्स इक्क दवारा, परदा ओहला दए चुकाईआ। ठाकर स्वामी मेल गिरवर गिरधारा, परवरदिगारा दस्से जलवा नूर ख़ुदाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म पतिपरमेश्वर कर प्यारा, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सति सरूपी वजा इक्क नगारा, सोई सुरती दए उठाईआ। भेव अभेदा खोल्हे खोल्हणहारा, ख़ालक ख़लक दए जणाईआ। साची सख़ियां गृह मन्दिर अंदर होवे मंगलाचारा, नाद वज्जे बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया मिटे विच संसारा, सच सुच्च दए प्रगटाईआ। अन्ध अन्धेर ना रहे ग़ुबारा, ग़ुरबत मिटे जगत लोकाईआ। परवरदिगार मिले सांझा

❋

❋

यारा, पुरख अकाल दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक्क सुहाईआ। गोबिन्द शब्द कहे साचा खेल दस्सां अगम्म, ख़ालक ख़लक पलक दए खुल्हाईआ। तृष्ना कूड़ मेट के तम, तमो रजो सतो वेख वखाईआ। हरख़ सोग मिटा के ग़म, चिन्ता अंदरों बाहर कढाहीआ। लेखे ला के पवण स्वामी दम, दामनगीर हो के पल्लू लए फड़ाईआ। भाग लगा के काया माटी चम्म, चम्मदृष्टी दए बदलाईआ। घर साजण मिले हम, पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ लोड़ींदा लए जुड़ाईआ। निहकर्मी हो के करे आपणा कम्म, कर्म कांड दा लेखा दए चुकाईआ। सृष्ट सबाई दे के इक्को नाम, नमस्ते धुर दी दए समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा अगम्मी सुणा के राग साचे कन्न, करनी दा करता परदा दए उठाईआ। संसार सागर विच्चों बेड़ा देवे बन्न्ह, नईआ नौका आपणी इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी वेख वखाईआ। गोबिन्द शब्द कहे दीन दुनी बदल जावे तकदीर, तबअ सब दी वेख वखाईआ। शरअ रहे ना कोए ज़ंजीर, शरीअत करे ना कोए लड़ाईआ। चार वरनां इक्को दए तालीम, तुलबे सारे लए बणाईआ। दीन मज़्हब वण्ड ना रहे तक्सीम, हिस्सा दिसे ना जगत लोकाईआ। भेव खुल्हावे मालक आदि कदीम, कुदरत दा कादर दया कमाईआ। महल अटल वखा के इक्क अज़ीम, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे गोबिन्द खेल अवल्ला, अल्ला अलाह दए गवाहीआ। लेखा जाणे पुरख अकाल इकल्ला, दूजा संग ना कोए रखाईआ। पावे सार जलां थलां, समुंद सागर फोल फुलाईआ। फेरा पाए विच झल्लां, डल्लां गारां खोज खुजाईआ। कर के वल छला, अछल छल आपणी चाल चलाईआ। दीपक जोत हो के बला, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। शब्दी धार अंदर रला, जग नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। परमात्म हो के आत्म फड़ाए पल्ला, निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाईआ। सच संदेस नर नरेश आपणे हुक्म अंदर घल्ला, धायल करे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द शब्द कहे साचा धर्म दा होवे कानून, जगत धार ना कोए दृढ़ाईआ। साचे नाम दा होवे मज़मून, करे हक पढ़ाईआ। सतिजुग बाला नढ्ढा उठावे मासूम, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। आपणा हुक्म दस्से ना मालूम, भेव अभेदा दए जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों हूंझ, हुजरा हक दए वखाईआ। नीती रहे ना कोए दूज, दुतीआ भाउ ना कोए बणाईआ। इक्को पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझा यार सृष्टी दृष्टी अंदर लए बूझ, बुझया दीपक आप जगाईआ। सच वखा के मंज़ल हक मक्सूद, महबूब आपणा दए मिलाईआ। चार कूंट दहि दिशा दिसे मौजूद, महिफ़ल प्रेम प्यार बणाईआ। शब्दी

❋

❋

धार दे सबूत, साबत सूरत दए दिर्ड़ाईआ। लेखे लावणहारा तन वजूद, बेपरवाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मैं सब दा बणना वारस, लेखा इक्को घर बणाईआ। कदीम दी याद विच भारत, भावना सब दी खोज खुजाईआ। साचे नाम दी बदल के इबारत, अक्खरां नाल अक्खर देणे प्रगटाईआ। इक्को वार करा के ज़िआरत, जज़ीए टैकस तों लैणे छुडाईआ। जन भगतां सच प्रेम दी बख्श ल्याकत, मूर्ख मूढ़्ह मुग्ध लैणे तराईआ। आत्म परमात्म दस्स रफ़ाकत, निफ़ाक अंदरों देणा कढाहीआ। मन मलेछ ना रहे मिलावट, प्रदेश देश देणा वखाईआ। चार वरनां इक्क डण्डावत, बन्दगी धुर दी देणी समझाईआ। जित्थे मिले नाम सख़ावत, बख्शिश रहमत झोली पाईआ। जगत वासना रहे ना कोए अलामत, मनसा मन ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी वेख वखाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मेरा इक्को इक्क होका, हुक्म धुर दा इक्क जणाईआ। श्री भगवान दा सच सलोका, सोहला सब नूं रिहा दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म मिलण दा मौका, पूरब लेखा दए मुकाईआ। भाग लगाए काया माटी कोठा, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। जन भगत रहे कोई ना सोता, सुत्तयां दयां उठाईआ। पूरब जन्म मेट के रोसा, रुट्ठयां लवां मनाईआ। प्यार दस्स के परम पुरख दे मोह दा, मुहब्बत इक्को नाल बंधाईआ। खेल कर के आत्म परमात्म छोह दा, निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाईआ। जाप दस्स के सोहँ सो दा, सुरती शब्द विच समाईआ। कर प्रकाश आपणी लो दा, लोयण धुर दा दिता खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मैं दस्सणा ढोला एक, एकँकार दयां दृढ़ाईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर रखण टेक, निउं निउं लागण पाईआ। जुग चौकड़ी बदले भेख, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। कलयुग देवे हक संदेस, धुर फ़रमाना हक सुणाईआ। मालक बण के नर नरेश, दो जहानां वेख वखाईआ। आदि जुगादि रहे हमेश, जन्म मरन ना वण्ड वण्डाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी खोले्ह भेत, अभेव दए दृढ़ाईआ। जन भगतां कर के हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। जिस नूं लभ्भदे गए कोटन कोटि केती केत, कितयां विच फेरा पाईआ। इशारा कर के गोबिन्द दस दस्मेस, दहि दिशा गया दृढ़ाईआ। सो मालक रहे हमेश, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सदी चौधवीं जोती जाता पुरख बिधाता निराकार धार के वेस, भेख आपणे विच छुपाईआ। सच सुनेहड़ा देवे संदेश, हुक्म हुक्मराना आप दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर रहे वेख, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। भाग लगा साचे देस, वज्जी हक वधाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ खेलया खेल वार अनेक, अनक कल धारी आपणा फेरा पाईआ। कलयुग

❋

❋

अन्त श्री भगवन्त सम्बल वस्या धुर दे देस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती शब्दी धार करे हेत, हितकारी हो के निरँकारी हो के निराकारी हो के निराधारी हो के पैज संवारी हो के आपणी कार कमाईआ।

३ पोह शहिनशाही सम्मत अमरीक सिँघ दे गृह पिण्ड सराईं ज़िला हुश्यिार पुर

सतिगुर शब्द कहे प्रभ कलयुग क्रिया साफ़ कर कूड़ा, चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत्त दीप रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म ज्ञान दे मूर्ख मुग्ध मूढ़्हा, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक्क सुणाईआ। चरण प्रीती धुर दी नीती सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी बख्श चरण कँवल धूढ़ा, मस्तक टिक्का एकँकारे इक्को दे लगाईआ। अमृत रस निजर झिरना सति सतिवादी बख्श सरूरा, साहिब स्वामी अन्तरजामी तृष्ना भुक्ख दे मिटाईआ। निरगुण जोत बिन वरन गोत निराकार निरँकार बख्श आपणा नूरा, परवरदिगार सांझे यार जलवा आपणा कर रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां वाक् भविख्त कर पूरा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। जन भगतां साचे सन्तां सूफ़ी फ़कीरां नाम अमोला रंग चाढ़ गूढ़्हा, एथे ओथे दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। मर्द मर्दान श्री भगवान योद्धा बण सूरा, सूरबीर बेनज़ीर आपणी दया कमाईआ। दीन दुनी जगत वासना ममता मोह कीता मजबूरा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार गृह गृह करे लड़ाईआ। धुर दे मालक ख़ालक प्रितपालक पन्ध मुका दूरन दूरा, नेरन नेरा हो के आपणा रंग रंगाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित समरथ स्वामी हाज़र हज़ूरा, हज़रत हो के परदा ओहला दे उठाईआ। साचा नाद सुणा आपणी तूरा, तुरीआ तों परे तुरत आपणा मेला लै कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिगुर शब्द मंग मंगाईआ।

३ पोह शहिनशाही सम्मत २ अमरीक सिँघ दे गृह पिण्ड सराईं ज़िला हुश्यिारपुर

सतिगुर शब्द कहे प्रभ पारब्रह्म अगम्मी ठाकर, गहर गम्भीर तेरी ओट रखाईआ। दीन दुनी वेख गहरा सागर, जगत वासना डुब्बी विच लोकाईआ। किरपा निधान किरपा कर भाग लगा काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ भेव आपणा दे खुल्हाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल अंदरों बाहरों दे धवाईआ। साचे नाम दा वणज करा सृष्ट सबाई बण सौदागर, सौदा इक्को हट्ट विकाईआ। तेरे प्यार दी हर हुजरे अंदर उपजे इक्क इबादत, मुजरे कूड़े दे मिटाईआ। अकल तों परे आपणी दस्स नाम वाली ल्याकत, गुणवन्त गुण आपणा दे दृढ़ाईआ। सच मुहब्बत हक तौफ़ीक बख्श इक्क

❋

❋

नयामत, नर नरायण प्रतख आपणी अक्ख उठाईआ। बिन तेरी मेहर किरपा कूड़ी क्रिया करे ना कोए ममानत, सृष्टी अंदरों बाहर ना कोए कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी तुध बिन होए ना कोए सहाईआ।

३ पोह शहिनशाही सम्मत २ सराईं प्यारा सिँघ दे गृह ज़िला हुश्यिार पुर

सतिगुर शब्द कहे मेरे भगवान, आदि निरँजण तेरा राह तकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चार कुण्ट मेट निशान, निशाना आपणा दे समझाईआ। चार वरन अठारां बरन हिरदे अंदर तेरा ढोला गाण, फिरदे फिरदे तेरा राह तकाईआ। जगत वासना झगड़ा रहे ना कोए जहान, जहालत अंदरों दे कढाहीआ। तूं मालक काया मकान, काअबा घर दा दे वखाईआ। जित्थे दीपक जोती जगे महान, शब्द नाद करे शनवाईआ। अमृत रस मिले अगम्मा पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। झगड़ा रहे ना शरअ शैतान, मन चंचल ना कोए चतुराईआ। सच प्रेम दा दस्स इक्क विधान, विद्या तों परे कर पढ़ाईआ। तूं सब दा मालक एकँकार आदि जुगादी नौजवान, बिरध बाल रूप ना कोए वटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा गा के गए गाण, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कुरान खाणी बाणी दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरि साजण तेरी बेपरवाहीआ।

३ पोह शहिनशाही सम्मत २ बलदेव कौर दे गृह कंधाला शेखा

सतिगुर शब्द कहे मेरे मालक पुरख अकाल, अकल कलधारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। दीन दयाल दया निध ठाकर, आपणा फेरा लैणा पाईआ। जगत वासना सृष्टी विच्चों निकाल, काल महाकाल तेरे दर ते बैठे सीस झुकाईआ। तूं आदि जुगादी दो जहानां हुक्मरान, शाह सुल्ताना इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बरां देंदा रिहों दान, जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग झोली आप भराईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेहरवान हो मेहरवान, मिन्नत करके दर ठांडे सीस निवाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा एका हुक्म कर प्रधान, प्रधानगी इक्को दे वखाईआ। तूं लख चुरासी सख़ियां दा परमात्म आत्म दा काहन, धुर दा दाता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ।

❋

❋

३ पोह शहिनशाही सम्मत २ भजन कौर दे गृह पिण्ड बैरम पुर

सतिगुर शब्द कहे प्रभ तेरे अग्गे मेरी अरज़, बेनन्ती कर के दयां सुणाईआ। सब नूं दिसे तेरी ग़रज़, तुध बिन होए ना कोए सहाईआ। सदी चौधवीं पूरा कर आपणा फ़र्ज़, फ़ैसला हक देणा सुणाईआ। कलयुग दिशा वेख होई असचरज, कथनी कथ ना सके राईआ। झगड़ा प्या ज़नो मर्द, मदद विच होए ना कोए सहाईआ। दीनां अनाथां दुखियां वण्डे कोई ना दर्द, भव सागर पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति पुरख निरँजण दर्द दु:ख भय भंजन, सब तेरा राह तकाईआ।

३ पोह शहिनशाही सम्मत २ तरसेम सिँघ दे गृह पिण्ड ख़ुरदा

सतिगुर शब्द कहे मेरे साहिब स्वामी, सुल्तान धुरदे दे वड्याईआ। तूं घट निवासी अन्तरजामी, लख चुरासी खोज खुजाईआ। तेरा नाम अगम्मा धुर दी बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। झगड़ा मुका दे चारे खाणी, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। तेरा पद इक्क निरबानी, निरवैर हो के देणा समझाईआ। मनुआ करे ना कोए शैतानी, शरअ तों लैणा बचाईआ। साची मंज़ल दस्स रुहानी, आत्म परमात्म नाता लैणा जुड़ाईआ। लख चुरासी झगड़ा रहे ना कोए दीवानी, पूरब लेखा देणा मिटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल समरथ तुध बिन करे ना कोए मेहरवानी, महबूब हो के मुहब्बत विच गोद ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सदा सदा सद चरण ध्यान लगाईआ।

३ पोह शहिनशाही सम्मत २ ज्ञान चन्द दे गृह मिरज़ा पुर धारीवाल

सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल वेख धरनी धरत धौल, धवल दए दुहाईआ। पूरा कर आपणा इकरार कौल, वेला वक्त दए गवाहीआ। सुरती अंदर सतिगुर हो के मौल, शब्दी आपणी रुत्त इक्क सुहाईआ। मानव जाती कर मानस रहे कुरलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स अगम्मा बोल, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। काया मन्दिर अंदर बिन जगत नगारिउं वजा दे ढोल, डंका इक्को कर शनवाईआ। घट स्वासी वस कोल, ओहला परदा दे उठाईआ। माया ममता रहे कोए ना घोल, झगड़ा दूई रहे ना राईआ। तेरा भेव ना जाणे कोई पंडत पांधा रौल, मुल्ला शेख़ समझ किसे

❋

❋

ना आईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक हमदर्दी हो के आपणा परदा खोल्ह, हक जनाब नकाब रहिण कोए ना पाईआ। दीन दुनी तोल आपणे तोल, नाम कंडा सच तराज़ू एका हथ्थ उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमाना दो जहानां वाली हो के आपे फोल, घट घट अन्तर निरंतर मंत्र आपणा नाम जणाईआ।

३ पोह शहिनशाही सम्मत २ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड रूपोवाली ज़िला हुश्यिार पुर

सतिगुर शब्द कहे प्रभ साची दे सिख्या, लख चुरासी जीव जंत आत्म ब्रह्म दृढ़ाईआ। नाम भण्डारा वस्त अमोलक पा भिच्छया, निरंतर अन्तर मंत्र आपणा दे समझाईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह धाम वखा इक्क अनडिठया, सचखण्ड दुआर एकँकार दरगाह साची दे दृढ़ाईआ। दीन दुनी जगत संसार दस्स मिथ्या, लोकमात थिर रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां धुर दे सन्तां पूरी कर इच्छया, माया ममता मोह कूड़ मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे परम पुरख करतार, करनी दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। किरपा कर एकँकार, अकल कलधारी आपणी दया कमाईआ। नाम निधाना बोल सति जैकार, जै जैकार करे लोकाईआ। सतिजुग साचा सति धर्म दे आधार, उदर अंदर विद्या दे पढ़ाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया रहे ना कोए विभचार, विकार पंच दुष्ट दूत ना कोए सताईआ। हर हिरदे उपजे तेरी धार, तूं ही तूं ही सारे राग अल्हाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म घर स्वामी ठाकर दे वखाल, परदा ओहला बण विचोला शब्दी धार चुकाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण वेख आपणे लाल, जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो बैठे राह तकाईआ। साहिब स्वासी अन्तरजामी मुर्शद हो वेख मुरीदां हाल, बेऐब ख़ुदा जल्वागर तेरी आस तकाईआ। सदी चौधवीं सृष्ट सबाई करे हाल हाल, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। सब दे सिर ते कूके काल, कलमा हक ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा देणा चुकाईआ।

३ पोह शहिनशाही सम्मत २ सुरिंदर सिँघ ख्याल सिँघ दे गृह रूपो वाली ज़िला हुश्यिारपुर

सतिगुर शब्द कहे किरपा कर अन्तिम वार एक, अन्तश्करन सब दा वेख वखाईआ। दीन दुनी बख्श आपणी टेक,

❋

❋

टिकटिकी इक्को नाम लगाईआ। सच मुहब्बत हरि मेहरवान महबूब हो के मुरीदां कर भेंट, मुर्शद हो के मुफ़लिसां पार लँघाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहानां खेवट खेट, नईआ नौका नाम इक्क जहाज़ देणा वखाईआ। निरगुण हो के सरगुण चार वरन अठारां बरन वेख, परदा ओहला बण विचोला आप उठाईआ। भाग लगा दया कमा लोकमात सम्बल देस, जिस घर रहें सदा हमेश, विष्नूं शेष सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दे चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ निरगुण हो के कट दे बिप्पता, सरगुण बख्श माण वड्याईआ। इष्ट देव पुरख अकाल इक्क दा, एकँकार सब नूं नज़री आईआ। झगड़ा रहे ना कूड़ी विख दा, विख अमृत दे बणाईआ। चार वरन अठारां बरन रूप बणा साचे सिख दा, सिख्या शब्द नाम पढ़ाईआ। नाता जोड़ आपणे हित दा, हितकारी हो के वेख वखाईआ। बिन तेरी किरपा मानस जन्म कोए ना जित दा, चुरासी पन्ध ना कोए मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा लेखा गया लिखदा, सिफ्तां विच सिफ्ती कर वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा सति सरूप अगम्मी पित दा, पतिपरमेश्वर हो के पारब्रह्म ब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ।

३ पोह शहिनशाही सम्मत २ धन्ना सिँघ दे गृह पिण्ड कुल्लीआं ज़िला हुश्यिारपुर

पुरख अकाल दीन दुनी मेट दु:ख, संसे रोग विच दिसे जगत लोकाईआ। अन्तर आत्म परमात्म दे साचा सुख, नाम निधाना झोली पाईआ। जगत तृष्ना माया ममता रहे कोई ना भुक्ख, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण निरगुण निरवैर हो के गोदी चुक्क, चार वरन अठारां बरनां विच्चों आप उठाईआ। दूई द्वैत शरअ शरायत ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंकां दस्स आपणी इक्को तुक, नाउं निरँकारा आप दृढ़ाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे कोल सब कुछ, अनडिठ्ठी दौलत दे वरताईआ। कलयुग जीव बख्श अपराधी अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती सब दी दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड दवारे ठांडे मंग मंगाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ दीन दुनी उत्ते कर मेहर, ग़रीब निमाणयां गोद उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लहिणा देणा नबेड़, हर हिरदे विच्चों बाहर कढाहीआ। भाग लगा काया माटी साढे तिन्न हथ्थ धुर दे खेड़, महल अटल इक्को सोभा पाईआ। नज़री आ दूर दुराडे नेरन नेर, निज आत्म परमात्म परदा दे उठाईआ। शब्द अगम्मी घर आ केहर, शेर भबक इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी दर तेरे ठांडे अलख जगाईआ।

❋

❋

सतिगुर शब्द कहे प्रभ दीन दुनी दस्स दे इक्को राह, एकँकार आप समझाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म वखा सच्चा राह, रहिबर हो के परदा लाहीआ। धुर दा नाम निधान श्री भगवान इक्क सुणा, अनसुणत सच संदेसा दे दृढ़ाईआ। कलयुग जीवां बख्श गुनाह, रहमत विच आपणा तरस कमाईआ। तैथों होए सारे बेवफ़ा, मन वासना भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। सब दे अन्तर अमृत आबे हयात प्या, निजर रस धुर दा झिरना दे झिराईआ। तूं वाहिद अल्ला वाहिगुरू राम गाॅड इक्क ख़ुदा, ख़ुदी दा झगड़ा दे चुकाईआ। जुग बदलणा तेरी सदा अदा, कलयुग विच्चों सतिजुग दे प्रगटाईआ। ग़रीब निमाणयां निरवैर हो के हो सहा, सहायता कर के अनायत नाम भण्डारा दे वरताईआ। हरि भगत सुहेले तैथों रहिण ना मातलोक जुदा, वक्खरा सत्थर ना कोए विछाईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां कर किरपा लै मिला, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा रंग रंगाईआ। तेरी जोत अंदर बिन वरन गोत जाण समा, ऊँच नीच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। साचा मन्दिर धुर दरबारा सचखण्ड दरगाह साची देणा वखा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतार पीर पैगम्बर सन्त भगत जुग चौकड़ी ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर सब तेरा तक्कण राह, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द रहे ध्या, ध्यान विच अन्ध अज्ञान बैठी जगत लोकाईआ।

३ पोह शहिनशाही सम्मत २ वतन सिँघ दे गृह सरींह पुर ज़िला हुश्यिारपुर

सतिगुर शब्द कहे प्रभ मेरी इक्क अरदास, आदि जुगादि दयां सुणाईआ। सृष्टी दृष्टी वेख खेल तमाश, लोकमात ध्यान लगाईआ। सति वस्त रही किसे ना पास, ख़ाली दिसे जगत लोकाईआ। दीन दुनी होई उदास, धीरज धीर ना कोए धराईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो रख के आए तेरी आस, जुग चौकड़ी राह तकाईआ। किरपा कर के निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दे गवाईआ। बिन तेरी किरपा कारज कदे ना होवे रास, रस्ता रहिबर बण के ना कोए समझाईआ। साडा रिहा ना किसे विश्वास, विश्यां विच वेखी लोकाईआ। किरपा कर सर्ब गुणतास, बेअन्त बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। हउँ सेवक बालक नढ्ढे बचपन विच तेरे दासी दास, आदि जुगादि सेव कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बिन तेरे कारज आवे कोई ना रास, रख्या करे ना कोए थाउँ थाँईंआ। लख चुरासी जीव जंत लेखा वेख पवण स्वास, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे खोज खुजाईआ। साहिब स्वामी पुरख अकाले दीन दयाले चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप

❋

❋

दस्स आपणी गाथ, कथा कहाणी दो जहानी धुर दी बाणी दे दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, शाह पातशाह शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल मेरे अन्तर आई हैरानी, ख़ुशीआं नाल दयां दृढ़ाईआ। तेरे हुक्मे अंदर कलयुग खूब हंढाई जवानी, जोबन आपणा दिता वखाईआ। रंक राजानां अंदर भर के बेईमानी, शरअ शैतानी नाल वड्याईआ। चार जुग दा झगड़ा दीन मज़्हब दा प्या दीवानी, दाअवेदार गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे अख्वाईआ। तेरा जलवा दिसे ना किसे नुरानी, नूरो नूर ना कोए रुशनाईआ। चार जुग दी पिछली गाथा पढ़ पढ़ थक्के कहाणी, कहकहा लगा के सारे मुख रहे भवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरे नाम दी होवे बदनामी, बदला दे जगत लोकाईआ। प्रगट हो शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। मंज़ल दस्स इक्को रुहानी, रूह बुत्त मिल के वज्जे वधाईआ। शब्द संदेसा दे अगम्म पैग़ामी, पैगम्बरां तों परे सिख्या दे समझाईआ। जगत जीव रहे ना कोए हरामी, कामी क्रोधी देणे खपाईआ। बिना तेरे किसे दी करनी ना पए गुलामी, सजदा सीस ना कोए निवाईआ। आपणे मिलण दी मंज़ल दस्स आसानी, एहसान सिर ना किसे रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा दो जहानी, जहालत कूड़ी क्रिया जगत दे गवाईआ।

३ पोह शहिनशाही सम्मत २ हेम सिँघ दे गृह पिण्ड डमाणा ज़िला हुश्यिार पुर

सतिगुर शब्द कहे सुण धुर दे ठांडे यार, परवरदिगार दयां दृढ़ाईआ। हुक्मे अंदर दीन दुनी कर दे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। वाहिद मालक धुर दे वाकिफ़कार, वाक्य वेख जगत लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सारे दस्स के गए तेरी धार, निरगुण निरवैर तेरे हथ्थ वड्याईआ। धरनी धरत धवल रोवे धाहां मार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। किरपा कर सिरजणहार, सिर कदमां उत्ते टिकाईआ। दीन दुनी दा झगड़ा निवार, नविरती प्रकृती दे कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर बिन रसना जेहवा करन पुकार, शब्दी धार कूक इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सब कुछ तेरे अख्त्यार, बेअख्त्यारी दे मुकाईआ। दुनिया विच रहे ना कोई दुराचार, दुरमति मैल सब दी दे धवाईआ। स्त्री मर्द करे ना कोए विभचार, जगत कुड़यार नाता ना कोए जुड़ाईआ। साची सिख्या इक्क सिख़ाल, भगत सुहेले वेख आपणे लाल, दीन दयाल दया कमाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग बदल दे आपणी चाल, सोई सुरती दे उठाईआ। अमृत जाम दे प्याल, पीआ प्रीतम हो के दे वखाईआ।

❋

❋

सब दे सिर ते कूके काल, सज्जण मीत दिसे कोई ना नाल, साक सज्जण नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सतिगुर शब्द इक्को आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे साहिब सज्जण समरथ, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरी सरनाईआ। निरगुण धार वेख खेल हो प्रगट, घट घट अन्तर खोज खुजाईआ। नाड़ बहत्तर सब दी उबले रत्त, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। झगड़ा प्या मन मत, गुरमति सारे गए गवाईआ। हकीकत मिले किसे ना हक, वस्त अगम्म ना कोए वखाईआ। झगड़ा प्या मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ, गुरुदुआर ना कोए वड्याईआ। नेत्र रोंदे अठ्ठ सठ्ठ, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। कर किरपा दीन दुनी दे सच्च, सति नाल कर कुड़माईआ। पारब्रह्म पति परमेश्वर कमलापति, तूं इक्को नज़री आईआ। ज्यों भावें त्यों लैणा रख, सदी चौधवीं चौदां लोक चौदां तबक चौदां विद्या बैठी नैण शरमाईआ। एकँकार एको दस्स आपणा जस, मनुआ सब दा होवे वस, विकारी रहे कोई ना रस, हँकारी बुरज जाण ढठ्ठ, निरँकारी तेरी जोत जगे लट लट, नूर नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाअरा एका दस्स अलख, जिसनूं कोई ना सके लख, चार युग तों हो के वक्ख, समरथ आपणा हुक्म वरताईआ।

४ पोह शहिनशाही सम्मत २ दयाल सिँघ दे गृह पिण्ड डड्डां ज़िला हुश्यिारपुर

सतिगुर शब्द कहे प्रभ जन भगतां अंदर दे आपणा रस, रस्ता भुल्ली सृष्ट सबाईआ। दिवस रैण इक्को तेरा गावण जस, सो पुरख निरँजण ढोला बेपरवाहीआ। आपणे मिलण दी खुल्ही रख अक्ख, नेत्र लोचन परदा लाहीआ। नज़री आ सदा प्रतख, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। तेरे नालों रहिण कदे ना वक्ख, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को दे ब्रह्म मत, ब्रह्म विद्या इक्क पढ़ाईआ। वस्त अमोलक झोली पा सच्च, कूड़ी क्रिया देणी तजाईआ। तेरा नाम जैकारा बोल के अलख, आप आपणी ख़ुशी बणाईआ। साचा मार्ग धुर दा दस्स, दहि दिशा ना कोए भवाईआ। सच दवारा खोल्ह के हट्ट, वणजारे आपणे लै प्रगटाईआ। नाड़ बहत्तर ना उबले रत्त, रतन अमोलक हरिजन हीरे लै उपजाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छों तेरा खेल पुरख समरथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा ध्यान लगाईआ। बोध अगाध महिमा दस्स अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। घर स्वामी तीर्थ वखा अठ्ठ सठ्ठ, अमृत सरोवर इक्क प्रगटाईआ। गुण निधान वजा नद, अनहद आपणी आवाज़ सुणाईआ। साची जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा रहे ना राईआ। कलयुग माया ममता मोह विच्चों रख, रखक

❋

❋

हो के हो सहाईआ। करवट दे ना जावीं नठ, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। तेरा राह दूर दुराडे रहे तक्क, नेरन नेरा हो के परदा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत हरिजन हिरदे वस के हरि मन्दिर दे सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे प्रभ भगतां नाल कर आपणा प्रेम, प्रीती आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सन्त उधारना तेरा नेम, निरँकार तेरी बेपरवाहीआ। कुछ याद कर कीता कौल इकरार कुण्ट हेम, हेम कुंड दए गवाहीआ। इक्को बण साक सज्जण सैण, दूजी आस ना कोए तकाईआ। तेरा नूर नज़री आवे ऐन, ज़हूर आपणे कर रुशनाईआ। तूं मालक आहला यामुबैन, अज़ीम तेरी वड्याईआ। भगतां समझीं ना कदे तरफैण, दुतीआ भाओ ना कोए रखाईआ। सदा तेरे वैराग अंदर रहिण, वैरी अंदरों देणे कढाहीआ। आपणे नाम दी दस्स के रसैण, पारस लैणे प्रगटाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर नेत्र रो के सारे पाउँदे वैण, वहिणां विच रुढ़ाईआ। मैं सच दवारे आया तेरे कहिण, सति बेनन्ती दिती सुणाईआ। बिन तेरी किरपा आवे किसे ना चैन, सुख सागर ना कोए समाईआ। झगड़ा मुका जगत हिन्दवैण, जिस कारण गोबिन्द धार प्रगटाईआ। कुछ लेखा लिख्या बाल्मीक विच रमायण, राम परथाए राम होए सहाईआ। कुछ वेद व्यासा दस्स के गया राह सुखैण, र्बिंदू विच बिन्दराबन समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। सतिगुर शब्द कहे जन भगतां नाल होवीं ना वक्खरा, दूजा दर ना कोए सुहाईआ। लारा देवीं ना नाम अक्खरां, आपणा मेला लैणा मिलाईआ। पट्टी पढ़ावीं ना नाल उंगलां सतरां, वरके फोल फुलाईआ। भोरी नाम ना देवीं कतरा, कातब बण ना लेख समझाईआ। युद्ध विच बणीं ना अथ्थरा, आपणी आदत लैणी बदलाईआ। मेरा लेखे लाउणा विछाया सथरा, यारड़े तेरी सेज हंढाहीआ। कुछ ब्यान दिता कृष्न जमन किनारे मथरा, मथन कर के दिता दृढ़ाईआ। कुछ लेखा दस्सया अहल्लया बणी पत्थरा, सिला राम चरण छुहाईआ। मेरे साहिब स्वामी सज्जणा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जन भगतां तेरा दुआर कदे नहीं तजणा, तेरे नालों ना होवे जुदाईआ। बिना भगतां तेरा दीप कदे नहीं जगणा, लोकमात ना कोए रुशनाईआ। सतिजुग साचा लोकमात नहीं लग्गणा, बिन गुरमुखां तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। तेरे हुक्म अंदर किसे नहीं बज्झणा, शरअ विच सृष्टी होई हल्काईआ। इक्को करनी नहीं किसे बन्दना, गुर अवतार पैगम्बरां राह ना कोए तजाईआ। अबिनाशी करते तेरा दवारा बिना भगतां सचखण्ड किसे नहीं लँघणा, साथी हो के संग ना कोए बणाईआ। भिखारी हो के नहीं मंगणा, दर ठांडे सीस झुकाईआ। तेरे नाम दा पनिहणा नहीं किसे कंगणा, कन्त सुहाग ना कोए हंढाहीआ। बिना भगतां तों तैनूं सारा जग पैणा दझणा, डंका तेरा हुक्म सुणाईआ। चुरासी वाला पा के फंदना, फाँसी सब दे गल लटकाईआ। खेल विच वरभण्डणा, ब्रह्मण्ड वेख वखाईआ।

❋

❋

तेरी प्रीती कोई कच्चा तन्द नहीं तन्दना, जगत डोरी ना कोए कटाईआ। बिन भगतां दस्स किस नूं तूं आपणा प्रेम वण्डणा, किस दी झोली देवें भराईआ। किस दा चोला रंगणा, साहिब देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर शब्द कहे भगतां नाल करीं ना चोरी, वल छल ना खेल खिलाईआ। मैं गल्ल दस्सां कोरी, सच दिता दृढ़ाईआ। पुरख अकाल जिन्हां ने तेरे उत्ते रखी डोरी, डण्डावत कर के सीस झुकाईआ। तूं उन्हां नूं आपे बौहड़ीं, तैनूं लभ्भण कोए ना जाईआ। जगत विकारा उन्हां अंदरों होड़ीं, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। नाता आत्म परमात्म जोड़ीं, होवे ना कदे जुदाईआ। प्रभू तेरी किरपा हो नहीं जाणी थोड़्ही, अणगिणत भण्डारा नज़री आईआ। सच दवारे दा सच स्वामी बणीं घोरी, घर घर अंदर फोल फुलाईआ। जन भगत लोकमात बणा आपणे मुहरी, मोहर आपणा नाम लगाईआ। साचे मार्ग जावीं तोरी, तुरत आपणा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन ना कदे विछोड़ीं, विछड़यां आपणा मेल कराईआ। सतिगुर शब्द कहे भगतां नाल कदी ना करीं द्वैत, भावना अवर ना कोए वखाईआ। साचा प्रेम करना इनायत, बख्शिश झोली पाईआ। चरण कँवल दे रिहाइश, रहमत अक्ख उठाईआ। इन्हां दी करीं ना कदे अज़माइश, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साचे नाम दी करीं हदायत, जगत वाली ना कोए पढ़ाईआ। चुरासी विच्चों बाहर कढ्ढीं कर के रयायत, भजन बन्दगी हिसाब ना कोए लगाईआ। तेरे चरण दवारे आ के रहे ना कोई नालायक, लायक मूर्ख मुग्ध लैणे बणाईआ। इक्को तेरी मंगण हमायत, हम साजण हो के वेखणा थाउँ थाँईंआ। राए धर्म दी पए ना कोई जरायत, जुरम विच बन्धन कोए ना पाईआ। झगड़ा रहे ना कोई शरअ शरायत, शरीअत विच ना किसे फसाईआ। तेरे उत्ते इक्क उम्मीद, उमैद आसा लई रखाईआ। तेरा बदले ना कदे कानून कवाइद, काइदा आपणा देणा दृढ़ाईआ। तूं मालक पुरख अकाल परवरदिगार वाहिद, वाइदे ख़िलाफ़ ना कदे अख्वाईआ। तेरा नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग फेर आउणा ना होवे शायद, पिछला लेखा सब दा देणा मुकाईआ। तेरे दरस दा इक्को होवे मुफ़ाइद, मुफ़लिसां पार कराईआ। लेखा लिखीं ना नाल किसे कलम दवायत, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। चार वरन दी वेख बैठी जमायत, तुलबे धुर दे नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म करदे इक्को वार सच हदायत, हद्दां तों पार देणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आपणे घर वसाईआ।

❋

❋

४ पोह शहिनशाही सम्मत २ हजारा सिँघ दे गृह पिण्ड पंज ढेरा ज़िला हुश्यिार पुर

सतिगुर शब्द कहे प्रभ वेख कलयुग अन्धेरी राती, रुतड़ी रुत्त अबिनाशी अचुत ना कोए सुहाईआ। सति पुरख निरँजण पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आत्म परमात्म दिसे कोए ना साथी, सति सतिवादी साचा रंग ना कोए रंगाईआ। साची मंज़ल अगम्म अथाह बेपरवाह तेरी चढ़े कोई ना घाटी, महबूब मुहब्बत विच मिल के दरस कोए ना पाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी किरपा कर कमलापाती, गहर गम्भीर बेनज़ीर दयावान आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कलमा लिख के गए कलम दवाती, भविख्त लिख्त इष्ट दृष्ट सृष्ट विच समझाईआ। चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप झगड़ा प्या ज़ात पाती, दीन मज़्हब राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान सांतक सति ना कोए कराईआ। किरपा कर दीनां नाथ नाथ अनाथी, दयाल ठाकर मेहरवान साहिब सतिगुर आपणा हुक्म वरताईआ। ग़रीब निमाणयां जगत कोझयां पुछे कोए ना वाती, वातावरन बदलया सर्ब लोकाईआ। अमृत वेला किसे ना सुझे सच प्रभाती, तेरा नाउँ निरँकार रसीआ रसक ना कोए चखाईआ। गृह मन्दिर अंदर दीपक जोत जगे ना बाती, साढे तिन्न हथ्थ डूँग्घी कंदर अन्ध अन्धेरा नज़री आईआ। किरपा कर परवरदिगार सांझे यार सचखण्ड निवासी, सति पुरख निरँजण आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरी कर आखी, आख़र अक्खर नाम वक्खर आपणा इक्क दृढ़ाईआ। जगत जीवां जिज्ञासूआं बदल दे हयाती, जीवण विच्चों जीवण दे बदलाईआ। आत्म परमात्म सगल बणा साथी, जगत विछोड़ा देणा कटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा खेल वेख्या बहु भांती, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब समरथ महिमा अकथ बोध अगाध देणी जणाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल साचा दिसे कोई ना नूर, धुर दा चन्द ना कोए चमकाईआ। अगम्मी नाद ना उपजे तूर, तुरीआ तों परे तुरत तेरा मेल ना कोए कराईआ। सृष्टी दृष्टी गढ़्ह बणया हँकारी ग़रूर, ग़ुरबत अंदरों ना कोए कढाहीआ। नाता जुड़या जूठ झूठ कूड़, मुरख मूढ़्ह चतुर सुघड़ सुचज्जे बैठे तैनूं भुलाईआ। मन वासना सारे करन कसूर, तेरी कसम खा के जगत विहार बणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दा भुल्ल गए दस्तूर, साचे मार्ग चल तेरा दरस कोए ना पाईआ। मानस जन्म सब दा जांदा दिसे फ़ज़ूल, फ़ज़ल रहमत आपणी दे कमाईआ। किरपा कर धुर दे कन्त कन्तूहल, जीव जंत श्री भगवन्त तेरा नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी शाहो शाबाशी पुरख अबिनाशी तेरी ओट रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे कलयुग मेट कूड़ा धुँदूकारा, धर्म दुआर एकँकार इक्को दे खुल्हाईआ। तेरे नाम दा चार कुण्ट

❋

❋

उपजे जैकारा, तूं ही तूं ही सारे राग अल्हाईआ। बिन तेरी किरपा दिसे ना कोए किनारा, संसार सागर नईआ पार ना कोए कराईआ। सदी चौधवीं चौदां तबक रोवण ज़ारो ज़ारा, हज़रत मुहम्मद चार यारी नाल मिलाईआ। ईसा मूसा कढ्ढण हाढ़ा, तोबा तोबा रहे सुणाईआ। साचा दिसे ना कोए दवारा, दरवेश नैणां नीर वहाईआ। कर किरपा श्री भगवान वेख आपणा संसारा, निरगुण हो के फेरा पाईआ। ज़िमी असमानां ब्रह्मण्डां खण्डां साचा दे आधारा, सच दवारा इक्क वखाईआ। कलयुग मूर्ख मूढ़्ह जीव रहे ना कोए गवारा, बुध बिबेक विशेष नर नरेश देणी कराईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को बख्श सहारा, सिर साहिब सतिगुर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पतिपरमेश्वर बेपरवाह कलयुग कूड़ी क्रिया सुट्ठ डूँग्घी गारा, गहर गम्भीर बेनज़ीर शाह हकीर परदा दे उठाईआ। बिन तेरे दूजा कोई ना करे पार उतारा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण सारे तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माया ममता मोह विकार जगत हँकार त्रैगुण पंज तत लग्गा अखाड़ा, अग्नी अग्ग सूरे सरबग तुध बिन मात ना कोए बुझाईआ।