पुस्तकालयभाग २०

४ पोह शहिनशाही सम्मत २ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड पंज ढेरा ज़िला हुश्यिार पुर

पुरख अकाल गुर अवतार पैगम्बरां करे इशारा, सचखण्ड दुआर दरगाह साची रिहा उठाईआ। उठो वेखो कलयुग कूड़ी क्रिया विच संसारा, चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत्त दीप रहे कुरलाईआ। चार जुग दा तुहाडा साचे नाम वाला भुल्ले सर्ब जैकारा, प्रेम प्रीती अंदर ढोला हक ना कोए गाईआ। साची मंज़ल वेखे ना कोई निरगुण जोत नज़ारा, शब्द नाद धुन ना कोए शनवाईआ। माया ममता मोह वध्या विकारा, गढ़्ह हँकारा दीन दुनी नज़री आईआ। वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान पावे कोए ना सारा, समझ विच रमज़ ना कोए लगाईआ। बाणी बोध खोल्हे ना कोए किवाड़ा, परदा ओहला अंदरों ना कोए चुकाईआ। अठ्ठ सठ्ठ रोवे ज़ारो ज़ारा, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। धरनी धरत धवल करे पुकारा, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। सति धर्म ना रिहा मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरूदवारा, मन वासना दीन दुनी फिरे हल्काईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तक्को वेखो खेल अपर अपारा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर रिहा दृढ़ाईआ। धुर दा सजदा करे ना कोए निमस्कारा, डण्डावत विच बन्दना विच बन्दगी ना कोए कमाईआ। मानस जन्म मानव ना किसे सुधारा, मनुक्खां अंदर मानुखता नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्दी हुक्म इक्क सुणाईआ।

❋

❋

गुर अवतार पैगम्बर वेख के रह गए हके बक्के, लोकमात बिना अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। चार वरन अठारां बरन सृष्टी दृष्टी अंदर पैंदे धक्के, धरनी धरत धवल धीर ना कोए धराईआ। नाते तुट्ट गए पिता पूत सके, मात गोद ना कोए सुहाईआ। सच दवारे कोई ना वसे, कूड़ी क्रिया बैठे सारे डेरा लाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सारे पढ़ पढ़ थक्के, मक्के मदीने भज्जे वाहो दाहीआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर तेरा परदा कोई ना चुक्के, चाकरी विच रोवण मारन धाहींआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा वेख वेख हस्से, हस्ती सब नूं दिती भुलाईआ। नौ दवारयां अंदर नौजवान हो के वसे, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। मन वासना विच सारे फसे, फ़रमांबरदार नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा मुकया ना तत अठ्ठे, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध ना कोए दृढ़ाईआ। हउमे हंगता विक गए हट्टे, कीमत करता ना कोए पाईआ। मानस जन्म रुल गया घट्टे, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। सतिगुर दर्शन साचे नेत्र नाल ना कोई तक्के, तकदीर सक्या ना कोए बदलाईआ। सच सरनाई कोई ना ढठ्ठे, ढाह ढेरी ख़ाक आपणा आप मिटाईआ। जगत विकार हँकार लोभ विभचार विच सारे फसे, भरमां विच ममता रही कुरलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेख के इक्क दूजे नूं रहे दस्से, सच इशारे नाल जणाईआ। सब कुछ लहिणा देणा फड़ाईए पुरख अकाल दे हथ्थे, आपणा पल्लू लईए छुडाईआ। जिन्हां ने साडे नाते प्यार वाले छड्डे, मुहब्बत धुर दी गए तुड़ाईआ। ओन्हां नूं दरस नहीं देणा कदे, कदमां दे उत्ते सीस ना कोए झुकाईआ। कोटां विच्चों थोड़्हे गुरमुख भगत सुहेले लभ्भे, जिन्हां अन्तर आत्म इक्क ध्यान नज़री आईआ। सच दवारे बहि के सजे, सज्जण वेखण बेपरवाहीआ। धुर फ़रमाने अंदर बद्धे, बन्दना अंदर सीस झुकाईआ। सच दवारे सोहणे सजे, सच स्वामी मिल के ख़ुशी बणाईआ। दीपक जोत हो के जगे, नूर नूर नाल रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तक्कया जगत जहान, वेखी सर्ब लोकाईआ। सति धर्म दिसे ना कोए निशान, निशाना अगला गए भुलाईआ। साची सख़ी मिल्या कोई ना काहन, सीता सुरती राम ना कोए प्रनाईआ। बनवासी बणया जीव इन्सान, सन्यासी बैरागी वैरागी त्यागी सारे मारन धाहींआ। जलवा तक्कया ना हक अमाम, मुल्ला शेख़ मुसायक रहे कुरलाईआ। साचा कलमा ना सुणया धुर कलाम, अलिफ़ ये दा लेखा ना कोए मुकाईआ। मन वासना दुनिया होई गुलाम, कायनात बन्धन ना कोए तुड़ाईआ। वेख के होए हैरान, परेशान दिसे ख़लक ख़ुदाईआ। विगड़या दिसे नज़ाम, हकूमत हक ना कोए कमाईआ। मुहम्मद कहे सदी चौधवीं वक्त पहुंचया आण, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। गोबिन्द कहे बीस बीसा होया प्रधान, हुक्मरान धुरदरगाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण किरपा करे श्री भगवान, मेहरवान दया कमाईआ।

❋

❋

लेखा जाणे जीव जहान, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म आप मनाईआ।

४ पोह शहिनशाही सम्मत २ लाल सिँघ दे गृह पंज ढेरा ज़िला हुश्यिार पुर

पुरख अकाल वेख सृष्टी दी दृष्टी अन्तर, अन्तश्करन सब दा वेख वखाईआ। फ़ुरना फुरे ना कोए अगम्मे मंत्र, मंतव हल्ल ना कोए कराईआ। दीपक जोत ना जगे निरंतर, निराकार ना कोए रुशनाईआ। भाग लग्गे ना काया मन्दिर, काअबा हक ना कोए जणाईआ। मन वासना दहि दिशा भवे बन्दर, बन्दगी विच बन्दा बन्धन ना कोए तुड़ाईआ। नेत्र रोंदे सूर्या चन्द्र, रवि ससि रहे कुरलाईआ। धाहीं मारे आकाशां वाला अम्बर, सुअम्बर सच ना कोए रचाईआ। कूक पुकारे उपर मंगल, दरोही नूर ख़ुदाईआ। ममता कटे कोई ना संगल, शरअ ज़ंजीर ना कोए कटाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे कोई ना दंगल, दग़ा चुक्के ना जगत लोकाईआ। साचे लाए कोई ना अंगण, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। नाम निधान चढ़े ना रंगण, रंगत कूड़ी दए मिटाईआ। साचा मिले ना परमानंदन, निजानंद ना कोए वखाईआ। टुट्टी आवे कोई ना गंढ्ढण, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। साचा ढोला गीत अनोखा नग़मा नाम सुणाए कोई ना छन्दन, कलमा कायनात ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक्क वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बरो तक्को धरनी धवल धरत, धर्म दवारा दयो वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ साडी पूरी होई शर्त, वेला वक्त दए गवाहीआ। पुरख अकाल कहे योद्धे सूरबीर मर्दाने बणो मर्द, मद्दद देवां थाँईं थाँईंआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण अबिनाशी करते तुध बिन वण्डे कोई ना दर्द, दुखियां दु:ख ना कोए मिटाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो अगला खेल करो असचरज, अचरज अगम्मी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असां हथ्थों सुट्ठ दिती दीनां मज़्हबां वाली छुरी करद, कत्लगाह ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरे अग्गे इक्को अरज़, बेनन्ती कर के सीस झुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सृष्टी विच्चों कढ्ढ मर्ज़, बीमारी ख़ुआरी रहिण कोए ना पाईआ। धुर दे नाम दी मार रमज़, इशारा इक्को इक्क वखाईआ। सब दी बदल दे समझ, बुध बिबेक दे बणाईआ। तेरे हथ्थ सतिजुग दा जन्म, कर्म कूड़ दे गवाईआ। सब दी चिन्ता मेट भरम, भय आपणा इक्क वखाईआ। तेरे नाम दा चार कुण्ट दहि दिशा होवे इक्को धर्म, मानव जाती देणा समझाईआ। झगड़ा रहे ना किसे वरन, बरन करे ना कोए लड़ाईआ। पुरख अकाल तेरी इक्को सरन, जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बर मंग के गए भविख्तां विच

❋

❋

तेरा राग अल्हाईआ। तूं करनी दा करता कुदरत दा मालक सब नूं बख्श आपणी सरन, चरण धूढ़ी दे रमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म सारे मिल के ढोला पढ़न, इक्को तेरा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले तेरी मंज़ल चढ़न, सचखण्ड दवारे साचे वड़न, जोती जोत बिन वरन गोत आपणे विच लैणा समाईआ।

५ पोह शहिनशाही सम्मत २ राम सिँघ दे गृह पिण्ड गाल्हड़ीआं ज़िला हुश्यिार पुर

गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ तेरे नाम दी कर के आए लिख्त पढ़त, परदयां विच्चों पारब्रह्म तेरा भेव खुल्हाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान तेरे नाम दा लैंदे सारे धड़त, धड़वाई साध सन्त बैठे डेरा लाईआ। कीता अहिद पूरा होया शर्त, कौल इकरार तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तूं योद्धा सूरबीर एकँकारा इक्को मर्द, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। ग़रीब निमाणयां लोकमात वण्ड दर्द, दीनां अनाथां दुखियां हो सहाईआ। सब नूं तेरी दिसे ग़रज़, राह तक्के जगत लोकाईआ। धुर बेनन्ती मन्न अरज़, चरण कँवल विच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दे मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण दीन दुनी रही रो, जागत सोवत रहे कुरलाईआ। साचे नाम दा तुट्टा मोह, मुहब्बत कूड़ जगत वड्याईआ। तेरा भेव ना जाणे को, काग बुद्धी होई हल्काईआ। सच प्रकाश ना दिसे लो, अन्ध अन्धेरे भज्जण वाहो दाहीआ। आत्म परमात्म भेव समझण दो, दूआ एके विच ना कोए समाईआ। तेरा कोई ना जावे हो, होका हक ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई अन्तर आत्म वेख सब, परदयां विच्चों पड़दे दे फुलाईआ। मेहरवान हो के फेरा पा झब्ब, दूर दुराडे देर कोए ना लाईआ। घर घर गृह गृह तैनूं रहे लभ्भ, सन्त सुहेले भज्जण थाउँ थाँईंआ। नाउँ निरँकार एका एकँकार वजा नद, नादी धुन दे शनवाईआ। कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों बध्ध, बदला चुक्के ख़लक ख़ुदाईआ। सन्त सुहेले सज्जण सद्द, भगत भगवान जोड़ जुड़ाईआ। की होया जे तेरा प्यार मुहब्बत प्रेम नेम अंदर गए छड्ड, वासना विच समझी वस्त पराईआ। तूं साहिब सुल्तान समरथ स्वामी सूरा सरबग, बख्शणहार एकँकार इक्को इक्क अख्वाईआ। जन भगत सुहेले बणा आपणी यद, याद पिछली खोज खुजाईआ। किरपा कर के अन्तर आत्म दे अनन्द, रस अगम्मा मुख चुआईआ। तेरे हुक्म दे होवण सारे पाबन्द, शरअ ज़ंजीर दे कटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गावण सारे छन्द,

❋

❋

सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। सृष्टी दृष्टी रहे कोई ना रंड, मेला निरगुण निरगुण लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी सतिगुर पूरे पुरख अकाल दीन दयाल तेरी बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल दस्सीए धुर दा हाल, हालत बदली सर्ब लोकाईआ। साचा जलवा दिसे ना किसे जमाल, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। सच दवारा वेखे ना कोए अगम्मी धर्मसाल, धुर दी मंज़ल चढ़ तेरा दरस कोए ना पाईआ। त्रैगुण माया कूड़ी क्रिया प्या जंजाल, जीवण बन्धन बन्द ख़लास ना कोए कराईआ। सब दे सिर ते कूके काल, ताल आपणा रिहा वजाईआ। बिन मुर्शद मुरीदां कोए ना पुछे हाल, पूरब लेखा ना कोए मुकाईआ। सच बेनन्ती तेरे अग्गे सवाल, सवाली हो के सीस निवाईआ। वेला वक्त सुहञ्जणा साहिब समरथ संभाल, सभना लहिणा देणा दे चुकाईआ। तूं आदि जुगादी दीन दयाल, मालक ख़ालक प्रितपालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण भगत भगवन्त हो के भाल, काया माटी साचे अन्तर वेख वखाईआ।

५ पोह शहिनशाही सम्मत २ सुरजीत सिँघ दे गृह पिण्ड कालू चांग ज़िला हुश्यिार पुर

जुग चौकड़ी प्रभ होए दयाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेहर नज़र उठाईआ। लख चुरासी विच्चों गुरमुख सन्त सुहेले जन भगत लभ्भे आपणे लाल, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन खोज खुजाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता मोह विकार तोड़े जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। काया माटी साचा मन्दिर वखावे सच्ची धर्मसाल, शिवदवाला मठ इक्को धुर दा नज़री आईआ। जिस गृह मेला मिले श्री भगवान, अबिनाशी करता जोड़ जुड़ाईआ। नाम अनमुल्ला वस्त अमोलक देवे दान, गहर गम्भीर गुणी गहिंद सदा बख्शंद आप वरताईआ। चरण धूढ़ करा के मजन इश्नान, पतित पापियां दुरमति मैल धवाईआ। घर सुरत सवाणी शब्द मेल के धुर दा काहन, मण्डल रास इक्क वखाईआ। आत्म परमात्म मेला होवे धुर दे राम, रमईआ नईआ लोकमात पार कराईआ। पारब्रह्म प्रभ हो के देवे अमृत रस अगम्मा जाम, ज़ामन हो के जमां तों लए छुडाईआ। साची मंज़ल जन भगतां चढ़नी दस्से आसान, औखी घाटी सृष्टी नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म सति सतिवादी वखाए इक्क निशान, सचखण्ड दवारा आप खुल्हाईआ। चरण प्रीती धुर दी रीती दस्स के इक्क ध्यान, मन हँकार विकार दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां बख्शे माण वड्याईआ।

❋

❋

जन भगत प्रभ तारे मातलोक, लुक्कया भेव आप खुल्हाईआ। मानस मानस विच्चों कर के खोज, मानुख आपणा परदा लाहीआ। चरण प्रीती दे के धुर दा जोग, जोगीशर साचे लए प्रगटाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा दए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स सलोक, सोहँ ढोला दए समझाईआ। मन बुद्धी दी रहिण ना देवे सोच, समझ रमज़ विच छुपाईआ। भाग लगा के काया माटी साचे मन्दिर धुर दे कोट, कंचन गढ़्ह अंदर वड़ पुरख अकाल आप सुहाईआ। हउमे हंगता माया ममता कूड़ी क्रिया रहे ना रोग, सति धर्म दा सच्चा राह इक्को दए वखाईआ। नाम निधान श्री भगवान दे के साची चोग, चुग़ली निंदया तों लए बचाईआ। चरण कँवल उपर धवल दस्स के एका ओट, ओड़क आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी नित नवित जन भगतां होए सहाईआ। जन भगतां प्रभ देवे नाम ख़ुमारी, मदिरा रस ना कोए वखाईआ। महल अटल वखाए उच्च अटारी, सचखण्ड साचा नज़री आईआ। जिस घर जगे जोत निरँकारी, दीवा बाती ना कोए रुशनाईआ। शब्द सुणाए धुन बिन ताल तलवाड़े आपणी धारी, अनहद नादी नाद वजाईआ। अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती देवे ठंडी ठारी, ठाकर हो के सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। भगत वछल बण गिरधारी, मुकन्द मनोहर आपणा रंग चढ़ाईआ। जागत सोवत देवे दरस दीदारी, निज नेत्र कर रुशनाईआ। मानस जन्म अन्त होणी ना पए ख़ुआरी, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेख ना कोए वख़ाली, पूरब लहिणा आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां जुग जुग प्रभ साचे पैज संवारी, कलयुग अन्त होए आप सहाईआ। जिन्हां दे अन्तर निरंतर दिती नाम जैकारी, धुर दा ढोला इक्क दृढ़ाईआ। तिन्हां संसार सागर विच्चों जाए पार उतारी, घाट किनारा तट इक्को चरण कँवल वखाईआ। जन भगत सुहेला गुरमुख कोई ना जन्मे दूजी वारी, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। मात गर्भ अग्न कोए ना साड़ी, जगत कुण्ड ना कोए तपाईआ। किरपा करे आप निरँकारी, नर नरायण धुर दरगाहीआ। कलयुग अन्त भगत उधारना प्रभ दी वारी, वारता गुर अवतार पैगम्बर गए लिखाईआ। सो लहिणा देणा पूरब कर्ज़ मकरूज़ हो के सब दा रिहा उतारी, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण हरि भगत सुहेले वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा नाम शब्द आधारी, आधार आपणे सब नूं पार कराईआ।

५ पोह शहिनशाही सम्मत २ दलजीत सिँघ दे गृह तलवाड़ा ज़िला हुश्यिार पुर

श्री भगवान कहे जन भगत उधारां कलयुग अन्तिम आप, निरगुण निरगुण हो के दया कमाईआ। पुरख अकाल हो

❋

❋

के देवां सच्चा साथ, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। आत्म नूर जणा के आपणी ज़ात, ज़ाहर ज़हूर करां रुशनाईआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, साक सज्जण सैण इक्क अख्वाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, साचा चन्द नाम चमकाईआ। जन्म जन्म दी पूरी कर के आस, तृष्ना कूड़ दयां गवाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी हो के वसां पास, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ रखाईआ। सब दा लेखे लावां स्वास स्वास, जो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दा ढोला गाईआ। सच दवारा खोल्ह के ताक, धुर मन्दिर दयां वखाईआ। जित्थे गुर अवतार पैगम्बर रहे झाक, राह लोकमात वेख वखाईआ। कवण भगत जिन्हां देवे प्रभ अबिनाशी आपणा साथ, निराकार हो के साकार वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। श्री भगवान कहे जन भगतां रहिण ना देवां तोट, त्रिकुटी दा लेखा दयां मुकाईआ। गुरमुख आलणयों डिग्गा रहे कोई ना बोट, फड़ बाहों गोद बहाईआ। साचे नाम दी ला के चोट, चेटक आपणा इक्क जणाईआ। अंदरों कढ्ढ के क्रिया खोट, घर सच करां रुशनाईआ। प्रेम प्यार दी दे के मौज, मौजूदा हो के दरस दिखाईआ। सब तों वक्खरा दस्स के जोग, जुगती आपणा नाम समझाईआ। जन्म मरन दा रहिण ना देवां बोझ, भार सब दा आपणे कंध उठाईआ। अग्गे होवे ना कदे वियोग, विछड़यां मेल मिलाईआ। पिच्छे बहु आयू लई भोग, प्रभ दा राह तकाईआ। अग्गे आत्म परमात्म कर संयोग, दरगाह साची देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा रंग वखाईआ। श्री भगवान कहे जन भगत कदे ना होवे निरास, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। अंदर वड़ देवां विश्वास, विश्व आपणी खेल वखाईआ। साचे मण्डल वखावां रास, सुरती शब्दी गोपी काहन रंग रंगाईआ। सब दे पुज्जां निरगुण हो के पास, सरगुण परदा आप उठाईआ। इसे धरती दा लहिणा कुछ ख़ास, हुक्मे विच जणाईआ। राम कट के हुक्म वाला बनबास, पंचवटी दा वट्टा एथे गया लगाईआ। उस दे उत्ते लिख के सच्ची गाथ, “सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान (दी) जै” जैकार समझाईआ। धर्म दुआर दी कर अरदास, बेपरवाह नाल सलाह पकाईआ। हुक्म दे सर्ब गुणतास, की तेरी बेपरवाहीआ। ओधरों रो के किहा ब्यास, धाहीं मार जणाईआ। मैं पुरख अकाल दा दर्शन करना साख्यात, वेला वक्त दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे धुर दे राम दा राम लेखा नाल भगत राम बनबासी, अबिनाशी अगला राम आपणी धार समझाईआ। जिस वेले राम किसे ना मिल्या पंडत काशी, तट किनारे नज़र किसे ना आईआ। कलयुग होवे अन्धेरी राती, प्रभाती वज्जे ना कोए वधाईआ। नूर नज़र ना आए आकाशी, धरनी धवल ना कोए रुशनाईआ। ओस वेले खेल करे आप सर्ब घटवासी,

❋

❋

निवासी आपणी दया कमाईआ। बचन सुण के ब्यास दी निकल गई हासी, ख़ुशीआं विच सीस निवाईआ। वेला वक्त केहड़ा आसी, कवण घड़ी वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले साची भगती दी चढ़े कोई ना घाटी, मंज़ल हथ्थ किसे ना आईआ। साध सन्त मुकावे कोई ना वाटी, वटयां विच रुल के सारे आपणा आप देण तजाईआ। ओस वेले खेलां खेल आपणी ज़ाती, दूजा संग ना कोए बणाईआ। जन भगत सुहेला सज्जण होवे दास दासी, जिस दी दास्तान अग्गे ना किसे लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी धार अगम्म अपार आपे वाची, वचन परवचन अवर ना कोए समझाईआ।

५ पोह शहिनशाही सम्मत २ बूआ दित्ता मल दे गृह तलवाड़ा

ब्यास कहे प्रभ जन भगतां खोल्ह परदा, अन्तर ओहला रहे ना राईआ। हरिजन तेरी मंज़ल जाए चढ़दा, मन वासना सके ना कोए अटकाईआ। दर्शन पावे तेरे घर दा, जिस गृह निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तूं ही तूं ही रहे पढ़दा, परमात्म तेरा ढोला गाईआ। अमृत रस लवे तेरे सरोवर सर दा, बूँद स्वांती देणी मुख चुआईआ। कलयुग कूड़ा लेखा मुका कल दा, ममता मोह रहे ना राईआ। जन भगतां झगड़ा रहे ना कपट छल दा, अछल छलधारी देणी माण वड्याईआ। बिन तेरी किरपा नाम संदेसा काया मन्दिर कोई ना घल्ल दा, रसना पढ़ पढ़ सरवण सुण सुण थक्की सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लैणे जगाईआ। ब्यास कहे श्री भगवान मैं तक्कां कलयुग चार कुण्ट अन्धेरा, निरगुण नूरी जोत चन्द ना कोए रुशनाईआ। जगत वासना ममता मोह गिड़या उलटा गेड़ा, मार्ग सच सति ना कोए वखाईआ। तृष्न विकार प्या झेड़ा, हंगता गढ़्ह विच लड़ाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक करे ना कोई हक नबेड़ा, पुरख अकाल दीन दयाल समरथ स्वामी अन्तरजामी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। ब्यास कहे प्रभ भगतां दी अन्तर वेख ख़ाहिश, बाहरों समझ किछ ना आईआ। जेहड़े दिवस रैण तेरी करन तलाश, अठ्ठे पहर बिहबल हो के ढोले गाईआ। तूं ही तूं ही मारन इक्क आवाज़, आप आपणा गए गवाईआ। ओन्हां दा अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के काया काअबे खोल्ह राज़, रिज़क रहीम दे वड्याईआ। अन्तर मिटे अन्धेरी रात, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। साचे नाम दी बख्श अगम्मी दात, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बरां रिहा वरताईआ। बिना रसना जेहवा तों दस्स आपणी गाथ,

❋

❋

निरअक्खर विच्चों आपणा नाम दृढ़ाईआ। औखी मंज़ल रहिबर हो के मिटा वाट, जीवण जुगती साची भगती सति सच इक्क समझाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, सब किछ तेरे हाथ, जन भगत सुहेले तेरे दास, सेवक धुर दे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। श्री भगवान कहे ब्यास मैं आपणी दया कमावांगा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी हो के वेख वखावांगा। घट निवासी निरगुण धार वेस वटावांगा। जुग जन्म दी पूरी कर के आसी, भगत सुहेले आपणे रंग रंगावांगा। मानस जन्म कर रहरासी, रस्ता धुर दा इक्क वखावांगा। जित्थे इक्को पवे रासी, गोपी काहन आपणी खेल प्रगटावांगा। जन्म जन्म दी मेट के वाटी, लख चुरासी पन्ध मुकावांगा। नाता जोड़ के निरगुण धार कमलापाती, पतिपरमेश्वर हो के नज़री आवांगा। गुर अवतार पैगम्बरां जो लेखा लिख्या कलम दवाती, शहादत विच वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी सर्ब भुगतावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कर वखावांगा। साची करनी प्रभ कार कमाएगा। कलयुग अन्त पावे सार श्री भगवन्त, दीनां अनाथां दीन दयाल आप उठाएगा। महिमा दस्स अगणत, धुर दा ढोला मणीआं मंत, सति सतिवादी आप सुणावेगा। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हरिजन मेल के साची संगत, सगला संग सूरा सरबंग आप अख्वावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक्क उठावेगा। ब्यास कहे मेरी पिछली इक्क अरज़ोई, बेनन्ती कर के दयां सुणाईआ। पुरख अकाल तुध बिन मिले कोई ना ढोई, धुर दी धार ना कोए बंधाईआ। कलयुग सृष्टी गूढ़्ही नींद सोई, सोई सुरती ना कोए उठाईआ। जूठ झूठ लोभ विकार फिरी दरोही, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। जन भगत सुहेला दिसे लोकमात ना कोई, जो तेरा नाम तेरे कोलों सुण के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। ब्यास कहे कुछ मेरी पिछली दास्तान, पूरब लेखा दयां दृढ़ाईआ। कुझ लहिणा देणा कृष्ना काहन, श्री भगवान भगवन तेरे दर सुणाईआ। जिस दा लिख्या नहीं किसे ब्यान, कलम शाही ना वण्ड वण्डाईआ। उस ने उंगलां दा ला के निशान, पंजा मेरे विच फिराईआ। मैनूं समझ के बाल नादान, अगला हुक्म दिता जणाईआ। शब्द अगम्मी बोल के बिना कान, मेरे अंदर दिता टिकाईआ। मैं सुण के होया हैरान, परेशानी विच अक्ख खुल्हाईआ। निउँ के लग्गा सीस झुकाण, चरणां उपर आपणा आप टिकाईआ। अग्गों सुण होर फ़रमान, फ़रमांबरदार कहि के मैनूं दिता सुणाईआ। तेरा वहिण वगदा रहे विच जहान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी खेल रिहा वखाईआ। ब्यास कहे मैं हस्स के किहा कुछ दे दे मैनूं दान, दाता हो के झोली पाईआ। काहन किहा मैं भेव खोल्हां महान, महिमा कथ दृढ़ाईआ। जिस वेले

❋

❋

कलयुग अन्त अख़ीर सति धर्म दा रिहा ना कोए निशान, कूड़ कुड़यार वज्जे वधाईआ। ओस वेले निरगुण धार एकँकार खेल करे श्री भगवान, विश्व आपणा परदा लाहीआ। तेरा लहिणा देणा अन्त अख़ीर चुकाए आण, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी बेनन्ती कर परवान, परम पुरख परमात्म हो के आत्म धार दए वड्याईआ।

५ पोह शहिनशाही सम्मत २ जीआ लाल दे गृह तलवाड़ा

ब्यास कहे मेरी आसा बहु पुराणी, पुराण शास्त्र वेद मेरी देण गवाहीआ। गुर अवतार तेरे बण के आए बानी, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। सन्त भगत तेरी दस्सदे रहे कथा कहाणी, ख़ुशीआं वाले ढोले गाईआ। महिमा कहिंदे रहे पवण पाणी, संदेसे धुर दे अगम्म जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा करदे गए ध्यानी, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कातब लेख लिखदे गए बण बहु विद्वानी, तेरी महिमा सिफ्त सिफ्त समझाईआ। ·षी मुनी तपी हठी मेरे तट किनारे तेरी लभ्भदे गए निशानी, निछावर आपणा आप कराईआ। जोग अभ्यास अंदर तेरी खोजदे रहे जोत नुरानी, निरगुण निरवैर तेरा राह तकाईआ। जीव जंत मंगदे रहे मेहरवानी, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। तूं बेपरवाह हो के सचखण्ड वसदा रिहों शाह सुल्तानी, शहिनशाह आपणा आसण लाईआ। मेरे अन्तर जुग जुग आउँदी रही हैरानी, परेशानी अन्तर अन्तर वधाईआ। कोई भेव ना आया परवरदिगार तेरी खेल महानी, अबिनाशी करते तेरी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे मुकाईआ। ब्यास कहे मैं वेंहदा रिहा जल जल धार, पाणी आपणा रूप वखाईआ। रुढ़दा रिहा टिल्ले पर्बत उच्चे वैंहदा रिहा डूंग्घी गार, थलां विच आपणा फेरा पाईआ। खोजदा रिहा पुरख अकाल अबिनाशी करता धुर दा यार, आपणी आसा आपणे नाल रखाईआ। वेखदा रिहा गुरू अवतार, पैगम्बरां ध्यान लगाईआ। करदा रिहा शब्दी तकरार, पुछदा रिहा भेव अलाहीआ। मैनूं सारे संदेसा दे के गए आपणी वार, अवतार तेई गए दृढ़ाईआ। पैगम्बरां वेख्या आपणी धार, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। गुरू कर के गए इज़हार, एतबार तेरे उत्ते रखाईआ मेरी किसे ना सुणी पुकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। गोबिन्द अन्त संदेसा दिता एका वार, शब्द अनादी नाद वजाईआ। आलस निंद्रा विच्चों कर के ख़बरदार, हुक्म दिता जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर खेल खेले निराकार, जोती जाता पुरख बिधाता शब्दी धार आपणा हुक्म वरताईआ। जिस नूं जगत बुद्धी समझे ना कोए संसार, अकल विद्या चले ना कोए चतुराईआ। अपरम्पर

❋

❋

स्वामी आपणा खेल करे अपार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दा परदा ना कोए उठाईआ। सो दीन दयाला वड कृपाला अगम्म अगम्मढ़ी करे कार, करनी दा करता कुदरत दा मालक आपणी कल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दए मुकाईआ। ब्यास कहे कोट कोटन तपीश्र मेरे आउँदे रहे किनारा, तट बहि के ख़ुशी मनाईआ। गाउँदे रहे सुणाउँदे रहे परम पुरख दीआं वारा, वारता तहिरीर विच तकरीर विच दृढ़ाईआ। मैं करदा रिहा निमस्कारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। पुछदा रिहा दवारा, कवण गृह मिले बेपरवाहीआ। हुक्मे अंदर शब्दी धार करदे गए इशारा, धुर दी सैनत नाल समझाईआ। जिस वेले कल कल्की लए अवतारा, अमाम अमामां आपणा वेस वटाईआ। सो दो जहानां पावे सारा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर वेख वखाईआ। चार युग दा पूरब कर्ज़ा लाहे उधारा, लेखा सब दा दए मुकाईआ। घट भीतर वेखे विगसे पावे सारा, अन्तर खोजे थाउँ थाँईंआ। सच स्वामी हो के देवे सहारा, समरथ हो के आपणी दया कमाईआ। तेरी धार विच्चों आपणी धार दा दए फुहारा, अमृत मेघ बूँद स्वांती मुख चुआईआ। जिस दा जाणे ना कोए नज़ारा, जगत विद्वानां समझ कोए ना आईआ। सो खेल करे निरँकारा, हरि करता धुरदरगाहीआ। निरगुण हो के पावे सारा, साहिब स्वामी आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। ब्यास कहे मैं कोटन कोटि वेखे जती सती, तपीश्र धूंणीआँ गए तपाईआ। मीटदे रहे नेत्र लोचण नैण अक्खीं, जगत वासना दृष्टी बन्द कराईआ। प्यार मुहब्बत विच बणदे रहे सख़ी, सेवक हो के साची सेव कमाईआ। रैहन्दे रहे झुग्गी पा के कक्खीं, महल अटल जगत तजाईआ। घाल घालदे रहे हथ्थीं, दिवस रैण हथ्थ जोड़ सीस निवाईआ। पढ़दे रहे नाम अक्खरां वाली पट्टी, सतरां वाला जोड़ जुड़ाईआ। माला मणकयां वाली खट्टदे रहे खट्टी, खटका अंदरों ना कोए चुकाईआ। सच वस्त दी लभ्भदे गए हट्टी, वणजारे बण के फिरे चाँईं चाँईंआ। पुरख अकाल दीन दयाल मेल होया ना किसे कमलापती, पत्तण बैठे सारे रोवण मारन धाहींआ। शब्दी धार किसे ना नेत्र तक्की, सच समझ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा पूरब लेखा दे वखाईआ। ब्यास कहे मेरे तट किनारे लाउँदे गए ध्यान, सुन्न समाधीआं विच समाईआ। करदे गए इश्नान, अमृत सर सरोवर बणाईआ। खोजदे गए राम, रमता हो के भज्जे वाहो दाहीआ। लुकदे गए काहन, घनईया अक्ख उठाईआ। तोड़दे गए माण, अभिमान गए मिटाईआ। राह तक्कदे गए तेरा भगवान, दिवस रैण अक्ख खुल्हाईआ। मैं वेख के हुन्दा रिहा हैरान, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। सनमुख हो के किसे दरस ना दिता आण, स्वच्छ सरूप ना कोए वटाईआ। थोड़्हा भगत दे के गए फ़रमान, नाम संदेसा

❋

❋

इक्क जणाईआ। इष्ट देव स्वामी तेरा उत्तम सृेष्ट विच जहान, शास्त्रां तों अग्गे तेरी पढ़ाईआ। जिन्हां उपर होवें मेहरवान, महबूब हो के दया कमाईआ। सो सहिजे मिलण आण, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। मेरी बेनन्ती कर परवान, चौथे जुग दयां दुहाईआ। सदी चौधवीं चार कुण्ट दहि दिशा फिरे शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। हिरदे दिसे ना किसे वस्या राम, मुक्खों राम राम सारे गाईआ। घर नज़र ना आवे सख़ियां दा काहन, धुर दे काहन दरस कोए ना पाईआ। हक पैगम्बर मिले कोई ना आण, महबूब मुहब्बत विच हुजरे ना कोए सुहाईआ। रसना जेहवा वाले ढोले गाण, मन वासना झट लँघाईआ। सतिगुर करे ना कोए परवान, परम पुरख ना कोए मिलाईआ। भरमे भुल्ले जगत विद्वान, विद्यार्थी सच नज़र कोए ना आईआ। ब्यास कहे मैं मंगां एको चरण ध्यान, अभिमान अवर ना कोए रखाईआ। किरपा कर मेरे मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेरा पूरब लेखा चुक्के विच जहान, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन दूसर अवर नज़र कोए ना आईआ।

५ पोह शहिनशाही सम्मत २ जोगिंदर दे गृह तलवाड़ा

ब्यास कहे प्रभ सब दी पूरी कर भावना, भावी भय भउ ना कोए जणाईआ। निरगुण हो के आत्म पकड़ दामना, दामनगीर हो के आपणा मेल मिलाईआ। मन हँकारी दुष्ट रहे ना रावणा, राम रमईआ हो के दे वड्याईआ। इक्को नाम निधाना तेरा सब ने गावणा, गहर गम्भीर बेनज़ीर देणा समझाईआ। पतिपरमेश्वर इक्को रावणा, रंगत धुर दी देणी चढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जगत विकार पन्ध मुकावणा, लोकमात धरनी धरत धवल रहिण ना पाईआ। काया माटी साचा मन्दिर धुर मुकाम इक्क सुहावणा, सोभावन्त दीपक जोत करे रुशनाईआ। अमृत रस जन भगतां जाम प्यावणा, नाम ख़ुमारी देणा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, देवणहार तेरी सरनाईआ। ब्यास कहे प्रभ बख्श दे आपणा नूर, नूर नुराने हरिजन साचे दे बणाईआ। आपणे नाम दी दे दे तूर, तुरीआ तों परे मेला लै मिलाईआ। झगड़ा रहे ना क्रिया कूड़, मोह विकार देणा गवाईआ। साचे चरणां बख्श के धूढ़, दुरमति मैल देणी धवाईआ। आपणा दरस देणा ज़रूर, स्वच्छ सरूप बदलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे हाज़र हज़ूर, परदा ओहला देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। ब्यास कहे जुग गए बीत, तेरा ध्यान लगाईआ। गा गा थक्का गीत, ढोले डंक वजाईआ। सौं सौं थक्का नींद, ग़फ्लत विच आपणा आप मिटाईआ।

❋

❋

सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बदलदी वेखी रीत, रीतीवान तेरी वड्याईआ। नज़ारा वेख्या मन्दिर मसीत, शिवदवाले मठ्ठ खोज खुजाईआ। जलवा तक्कया ऊँच नीच, हस्त कीट परदा लाहीआ। कलमा नाम सुणया हदीस, हज़रत गए सुणाईआ। किरपा कर अन्त जगदीश, जगदीशर तेरी ओट तकाईआ। भगत सुहेले बणा आपणे मीत, मित्र प्यारा हो के दे वड्याईआ। तेरे उत्ते इक्क उम्मीद, आमद विच प्रीतम हो के आपणा रंग चढ़ाईआ। रहमत विच कर बख्शीश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सतिवादी आपणी दया कमाईआ। दया कमा दे स्वामी मेरे, बेआस रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां अन्तर होवण चाउ घनेरे, भगवन हो के मिलणा चाँईं चाँईंआ। भाग लगाउणा काया माटी साढे तिन्न हथ्थ खेड़े, गृह मन्दिर अंदर ख़ुशी देणी वखाईआ। तेरे तट किनारे ला लए डेरे, मेरा तट किनारा गए तजाईआ। पुरख अकाल जे पुछें किहड़े किहड़े, कोटां विच्चों बहु थोड़्हे नज़री आईआ। जिन्हां ढोले गाए तेरे मेरे, तेरा मेरा राग रहे अल्हाईआ। अन्त हकीकत विच्चों हक कर नबेड़े, समरथ आपणी मेहर नज़र उठाईआ। शब्द अगम्मी चाढ़ बेड़े, नईआ नौका जगत ना कोए डुबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेनन्ती तेरे अग्गे सुणाईआ। ब्यास कहे मेरी अन्तिम इक्को लोड़, लोड़ींदे सज्जण पूर कराईआ। हरिजन विछड़े आपणे नाल जोड़, पूरब विछोड़ा दे कटाईआ। गुरमुख रहे ना कोई अन्धेरे घोर, जगत वासना ना कोए हल्काईआ। सचखण्ड निवासी आपे बौहड़, पुरख अबिनाशी हो के दया कमाईआ। जन भगतां साचे सन्तां सदा तेरी लोड़, आसा विच बैठे ध्यान लगाईआ। हिरदे अंदर निरंतर हो के वस कोल, बसन्तर अग्नी दे बुझाईआ। सुरती शब्दी जा मौल, मौला हो के आपणा भेव खुल्हाईआ। पिछला याद कर कौल, राम रामा गया दृढ़ाईआ। लेखा लहिणा देणा मुका धरनी धरत धौल, वास्ता रही पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां कर अडोल, डोलदी दिसे सर्ब लोकाईआ। ब्यास कहे वेख कौल इकरार, करनी करते परदा आप उठाईआ। जिस दे विच भगतां नाल प्यार, भगवन हो के ख़ुशी बणाईआ। सन्त सुहेले लै उभार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति सतिवादी बणना यार, यारड़ा हो के रंग रंगाईआ। तेरा करदे रहे इंतज़ार, बिन अक्खा अक्ख खुल्हाईआ। तूं कीता आण बेदार, सुत्तयां ल्या उठाईआ। मानस जन्म पैज संवार, सुरती शब्द मिलाईआ। हरिजन रहे ना कोए गवार, मूर्ख मूढ़्हां दे वड्याईआ। तेरा नाउं सच्चा निरँकार, निरवैर तेरी सरनाईआ। मेरा लहिणा देणा कर्ज़ा दे उतार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। ब्यास कहे आपणा लेखा वेख ओस अगम्मी पत्थर, जिस दा रूप नज़र किसे ना आईआ। जिस दे कारण गोबिन्द सुत्ता सत्थर, तेरी सेज सुहाईआ। जन भगतां नालों रहीं कदे

❋

❋

ना वक्खर, दूजे दर ना डेरा लाईआ। ओन्हां तेरी चोटी चढ़ना सिख़र, मंज़ल तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल ओन्हां दा कर फ़िकर, जो तेरे नाम दा फ़िकरा गाईआ। ओन्हां दी आत्म धारों निकल, बाहर खोजण कोए ना जाईआ। कलयुग जीव चार कुण्ट दहि दिशा पिट्टण, नेत्र रोवण मारन धाईंआ। बिन तेरे भगतां लेखा कोई ना आवे नजिठ्ठण, जुग चौकड़ी रही समझाईआ। सब दी पूरी कर दे मणसा आसा इच्छण, इच्छया विच भिच्छया दे पाईआ। तेरा बोध अगाधा बोध किसे लेख (विच) ना आवे लिखण, कलम शाही चले ना कोए चतुराईआ। लख चुरासी विच्चों जगत निराले तेरे भगत दिसण, दिशा विच्चों आपणा हिस्सा रहे वण्डाईआ। जो सिध्धे तेरे धर्म दवारे आ के विकण, कीमत उन्हां लैणी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख बिधाते दात आपणी देणी वरताईआ। ब्यास कहे जन भगतां अंदरों कढ्ढदे विक्ख, अमृत रस दे चुआईआ। मालक हो के पओ दिस, दीद अंदर कर रुशनाईआ। बिन कलम शाही लेखा दे लिख, निरअक्खर धार मेल मिलाईआ। अग्गे जुग बीतड़े कित, गिणती गणत ना कोए गिणाईआ। तेरा खेल होवे नित नवित, जुग चौकड़ी तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त जन भगतां कर हित, हितकारी हो के मेल मिलाईआ। जिन्हां तेरी सिख्या लई सिख, सच्चा ढोला तेरा नाम गाईआ। ओन्हां दा मालक बण पित, पूत आपणी गोद उठाईआ। भेव अभेदा खोल्ह अनडिठ, जगत नेत्रां तों परे कर रुशनाईआ। सद रहिण तेरी साया हेठ, कलयुग अग्नी तत ना कोए तपाईआ। ब्यास कहे मेरा अन्त अख़ीरी लेखा मुकाउणा महीना जेठ, सम्मत तिन्न शहिनशाही नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत वसा आपणे देस, परदेसी गुरमुख रहिण कोए ना पाईआ।

२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

इक्की पोह कहे मैं चढ़या अच्छा, चार जुग दी इच्छया पूर कराईआ। हुक्म संदेसा देवां सच्चा, ज़िमीं असमानां आप सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा इक्को बच्चा, शब्दी सुत दुलारा खेल खिलाईआ। जिस दा हुक्म आदि जुगादि कदे ना होवे कच्चा, धुर दा पक्का रंग देणा चढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां इक्को हुक्म दस्सा, दिशा तों बाहर दिता जणाईआ। सच प्रेम प्यार दा त्यार कर लओ भत्ता, सुघड़ सुचज्जी सवाणी रूप बणाईआ। जिस दा रस जुग चौकड़ी कदे ना चक्खा, रसना जेहवा ना कदे लगाईआ। हाण्डी विच कदे ना पक्का, अग्नी ताअ ना कोए तपाईआ। नेत्र नैण जगत

❋

❋

ना लभ्भा, सृष्ट दृष्ट विच ध्यान ना कोए रखाईआ। जिस नूं खावणहारा आदि जुगादी इक्को अब्बा, पिता पुरख अकाल बेपरवाहीआ। जिस दी कदे ना बदले तबअ, तबीअत सब दी दए बदलाईआ। भय विच रखे दब्बा, सिर सके ना कोए उठाईआ। सो लहिणा देणा मूल चुकाए हभ्भा, हरि सज्जण शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। इक्की पोह कहे मेरी कोई ना जाणयो वदी सुदी, सुध बुध दे जणाईआ। माण वड्याई करे ना कोई जगत बुद्धि, बुद्धिवानां दयां समझाईआ। आपणी रमज़ रखे कोए ना गुज्झी, घोरीआं दयां उठाईआ। प्रभ दी धार रहे ना लुकी, लोक परलोक वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां धार उठावे सुत्ती, एकँकारा इक्को दए अंगड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा वखाईआ। आपणा लेखा दस्से हरि निरँकार, हरि करता वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेंहदा रिहा संसार, संसारीआं तों परे डेरा लाईआ। हुक्मे अंदर करदा रिहा विहार, विवहारीआं दा मालक नूर ख़ुदाईआ। संदेसे देंदा रिहा वारो वार, शब्दी धार अक्खरां विच प्रगटाईआ। सिफ्तां विच सलाहां दा करदा रिहा इज़हार, मलाहां दा रूप गुर अवतार पैगम्बर जगत अख्वाईआ। देंदा रिहा भण्डार, भोरा भोरा झोली पाईआ। करदा रिहा उज्यार, नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करनी हुक्मे अंदर हरि करता आप वरताईआ।