पुस्तकालयभाग २०

२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ सन्तोख सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

गुर अवतार पैगम्बर करन त्यारी, निरगुण धार सचखण्ड दुआर ख़ुशी बणाईआ। जोती नूर परम पुरख दी बण नारी, अगम्म अगम्मड़े धाम आपणा हार शृंगार बणाईआ। सेवा करन अलख अगोचर अगम्म अपारी, पतिपरमेश्वर बेपरवाह अगम्म अथाह वेखणा चाँईं चाँईंआ। जुग चौकड़ी जिस दी बणी रही पनहारी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चाकर हो के सेव कमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण ज्ञान गीता अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दा सिफ्तां वाला मंगदी रही भण्डारी, दर दरवेश हो के सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर निरगुण सरगुण धार जिस नूं करदे रहे निमस्कारी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर सीस निवाईआ। सो साहिब सुल्ताना नौजुआना मर्द मर्दाना निरगुण जोत करे उज्यारी, वाहिद लाशरीक हक महबूब बेपरवाहीआ। हुक्मे अंदर हुक्म संदेसा शब्दी सतिगुर देवे एको वारी, इक्क इकल्ला सच दवारा दरगाह साची धाम न्यारा सच दवारे आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड

❋

❋

निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर सचखण्ड दवारे लैण अंगड़ाई, जोती धार विच्चों जोत प्रगटाईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं रुत्त सुहञ्जणी लोक मात आई, धरनी धरत धौल वेखण अक्ख उठाईआ। नव नौ चार जिस दी याद विच आपणी आसा मनसा जगत लँघाई, ब्रह्मण्डां तों परे जिस दा ध्यान लगाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण दाता पुरख बिधाता आपणी खेल रिहा रचाई, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्म संदेसा नर नरेशा देवणहारा थाउँ थाँइ, थान थनंतर गगन गगनंतर आपणा भेव खुल्हाईआ। तेई अवतार कहिण साडी वारी आई, वारता पिछली याद कराईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कहे मेरा हज़रत बेपरवाह नूर अलाही, लाशरीक शरअ तों बाहर आपणा हुक्म जणाईआ। नानक गोबिन्द कहे चरण कँवल मिले सरनाई, साहिब सुल्तान श्री भगवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सच संदेसे अंदर रिहा बुलाई, मेहरवान महबूब आपणी कार कमाईआ। रल मिल सारे गाउणा चाँईं चाँईं, तूं मेरा मैं तेरा ढोला अगम्म अथाहीआ। पिछला लहिणा देणा देणा मुकाई, चार जुग दा लेखा प्रभ दी झोली पाईआ। अग्गे चलणा एका हुक्म रज़ाई, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सतिगुर पुरख अकाल दीन दयाल धुर दा मालक प्रितपालक ख़ालक इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण बणना सच सवाणी, सुहञ्जणी धुर दी नज़री आईआ। समरथ स्वामी लभ्भणा इक्को हाणी, जो धुर दा बानी बेपरवाहीआ। जिस दे हुक्मे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाणी, देवत सुर बैठे सीस निवाईआ। खेल रचया चारे खाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वण्ड वण्डाईआ। सिफ्तां विच बोल के बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दिती गाईआ। लख चुरासी जीव जंत निशानी, त्रैगुण माया पंज तत कुड़माईआ। जोती शब्दी खेल महानी, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दे चरण कँवल करदे आए ध्यानी, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। सो हुक्मरान शहिनशाह शाह सुल्तानी, दो जहानां वाली इक्क अख्वाईआ। हुक्म संदेसे अंदर दे के कुरबानी, फ़रमांबरदार सारे रिहा उठाईआ। बिन अक्खां लोकमात मार ध्यानी, चार कुण्ट दहि दिशा जीव जंत सर्ब कुरलाईआ। जगत वस्तू रसना जेहवा बत्ती दन्द पेट अधार खांदे रहे महिमानी, शुकर मेहरवान कराईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त लहिणा देणा चुकावे दो जहानी, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी खेल कराईआ। सेवा लाए आदि शक्ति धुर दी धर्म भवानी, दुर्गा इष्ट रूप नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बरो तुहाडा नाता तुट्टा पंज तत तन वजूद नज़र ना आवे कोए आलमे जावदानी, शरअ शरीअत दीन मज़्हब ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को हुक्म देवे पुरख अकाला दीन दयाला जिस नूं समझ ना सके कोई बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण

❋

❋

ग्रन्थ अन्त कहिण कोए ना पाईआ। बुज्झ ना सके कोए विद्वानी, चौदां लोक चौदां विद्या रही कुरलाईआ। जिस दे पिच्छे दे के आए कुरबानी, करबलयां विच आपणा आप मिटाईआ। सो समरथ स्वामी साचा मार्ग दस्से असानी, एहसान सिर ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा एकँकारा इक्क इकल्ला सच महल्ला सति सतिवादी आप सुहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सचखण्ड इक्क दूजे नूं करन इशारे, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। उठो वेखो लोकमात जगत नज़ारे, बेनज़ीर सब दी नज़र रिहा बदलाईआ। सदी चौधवीं जगत दीन दुनी पहुंची ओस किनारे, जिस दा घाट पत्तन नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जिस दी याद अंदर असीं लिखदे आए भविख्त सारे, कागद कलम शाही जोड़ जुड़ाईआ। सो लेखा मुक्कण लग्गा धुर दरबारे, दरगाह साची आपणा हुक्म वरताईआ। करना खेल विच संसारे, सृष्टी दृष्टी तों बाहर आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण निरवैर निराकार आपणा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर इक्क दूजे नूं रहे दस्स, बिन रसना जेहवा ढोला गाईआ। इक्क दे होईए वस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सब कुछ इक्को दे हथ्थ, देवणहारा बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो चलाया रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। जिस दा नाअरा ढोला गाउँदे रहे अलख, अलख निरँजण सिफ्तां नाल वड्याईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला खोल्ह अगम्मा हट्ट, वणजारे सब नूं रिहा बणाईआ। झगड़ा मुका के चार वरन अठारां बरन दीन दुनी नालों कर के वक्ख, वक्खरा हुक्म रिहा सुणाईआ। साची रचना रिहा रच, कलयुग कूड़ी क्रिया ढाहीआ। लेखा मुका के मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ, गुरूदवारे तों बाहर आपणा घर बणाईआ। जित्थे निरगुण नूर जोत होवे प्रकाश, हक महबूब जगत ना कोए वखाईआ। भगत सुहेले इक्क अकेले लख चुरासी विच्चों कर के दासी दास, सेवा विच सेवक धुर दी सेव लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतार पैगम्बरां कर के सवाधान, सचखण्ड दुआर निरगुण जोत बिन वरन गोत आलस विच रहिण कोए ना पाईआ।

२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ बीबी प्यारो दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

गुर अवतार पैगम्बर कहिण श्री भगवाना, पाहब्रह्म पतिपरमेश्वर अगम्मा हुक्म दे जणाईआ। तेरे हुक्मे अंदर खेल वेखदे रहे दो जहानां, जुग चौकड़ी तेरा ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सुणया धुर फ़रमाना, अगम्म अगम्मड़े दिता

❋

❋

जणाईआ। सम्मत शहिनशाही लोकमात प्रधाना, इक्क नालों दो वज्जे वधाईआ। असां करना त्यार तेरा पकवाना, कच्चा पक्का रूप ना कोए वटाईआ। किस वस्त दा होवे खाणा, सरगुण रूप ना कोए समझाईआ। असीं खोज खोज थक्के दो जहानां, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। साचा लभ्भया ना कोए निशाना, निशाने जगत गए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडी बेनन्ती कर परवाना, परवरदिगार सांझे यार हक ख़ुदा वाहिद तेरी ओट रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कर ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। किरपा कर श्री भगवान, तेरी बेपरवाहीआ। किस वस्त दा पक्के सचखण्ड दवारे परवान, जिस नूं रसना जेहवा बत्ती दन्द स्वाद ना कोए बणाईआ। सदा सदा सद नित नवित तैथों लै के दान, लोकमात मार झात पंज तत तन ख़ाक जगत वजूद हंढाहीआ। साडी इच्छया तेरी भिच्छया बिन तेरी किरपा करे ना कोए परवान, निगाहबान दूजा नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तीर्थ तट शरीअत विच फिरे शैतान, शाम अन्धेरा वरन बरन नज़री आईआ। हुजरे हक हक महबूब तेरा पढ़े ना कोए कलाम, कायनात कुदरत दे मालक तेरा दरस कोए ना पाईआ। लिख्तां विच भविख्तां विच दस्स के आए धुर अमाम, अमाम दा अमाम नूर ख़ुदाईआ। जिस ने दीन दुनी दा बदल देणा नज़ाम, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रहिण कोए ना पाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मानव जाती मानुश मानुख दस्सणा एको नाम, एकँकारा गृह मन्दिर अंदर काया माटी इक्को दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक्क समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैगम्बर करो सुरती, सुर धुर दी दयां जणाईआ। दर्शन करो अकाल मूर्ती, जो अकल कलधारी बेपरवाहीआ। जिस दी खेल सदा हाज़र हज़ूर दी, निरगुण सरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दी आवाज़ शब्द अगम्मी तूर दी, तुरीआ तों परे आपणा हुक्म दए जणाईआ। जिस दे कोल वस्त अमोलक चरण धूढ़ दी, जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बरां टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। दात बख्श के जोत अगम्मी नूर दी, नूर नुराना करे रुशनाईआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त खेल मेटे क्रिया कूड़ दी, कूड़ कुटम्ब दए गवाईआ। धार चलाए आपणे दस्तूर दी, दस्त बरदार सारे दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जाओ जाग, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। पुरख अबिनाशी इक्को तक्को कन्त सुहाग, दीन मज़्हब दा लेखा दयो तुड़ाईआ। दुनिया दा छड्डो रिवाज, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी तों बाहर करे पढ़ाईआ। तुहाडी सृष्टी सदा मुहताज, तुहाडे उत्ते पुरख अकाल दा राज, रईयत हो के सीस देणा झुकाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक वाहिद मारी इक्क

❋

❋

आवाज़, अज़ां बांग ना कोए सुणाईआ। चरण कँवल उपर धवल सारे हो मुमताज, नवाज़श विच सीस देणा झुकाईआ। परदा ओहला खोल्हे तुहाडा राज़, रहमत रहीम रहमान आप कमाईआ। छब्बी पोह जिस ने गुर अवतार पैगम्बरां बदल देणा समाज, समग्री तुहाडी तुहाडे कोलों आपणी झोली पाईआ। हुक्मे अंदर शब्द अंदर चार जुग दा पूरब पिछला पुछे जवाब, अगला हुक्म आप सुणाईआ। जिस धार विच्चों अक्खरां वाली बणाई किताब, सो निरअक्खर तुहाडे दीन दुनी तुहाडी करे लाजवाब, सिर सके ना कोए उठाईआ। इक्को हुजरा इक्को वखाए महिराब, गुरूदवारा इक्को सोभा पाईआ। जिस गृह मन्दिर अंदर महल्ल उच्च अटल मनार शाह पातशाह शहिनशाह वसे हक नवाब, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बैठा सोभा पाईआ। ओथे लोड़ नहीं अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, रजो तमो सतो गुण कम्म किसे ना आईआ। सो स्वामी साहिब सतिगुर पुरख अकाला दीन दयाला आपणा वरते स्वांग, स्वांगी हो के आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी धार प्रगटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण, धुर फ़रमाने सीस निवाईआ। जुग चौकड़ी चुक्के साडा लहिण, देणा देवे बेपरवाहीआ। समरथ स्वामी असां दर्शन तक्कणा ऐन, हाज़र हज़ूर नज़री आईआ। जिस नूं लभ्भ ना सके शास्त्र सिमरत वेद पुराण बाल्मीक वाली रमायण, रविदास चमारा जिस दी दए गवाहीआ। जुग चौकड़ी जिस दा नाम इक्क रसायण, रसीए गुरमुख भगत लए प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जिस वहाया वहिण, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चार कुण्ट धार बन्द ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडे अन्तर आई हैरानी, निरंतर हुक्म रिहा जणाईआ। कलयुग शरअ दिसी शैतानी, साचे मार्ग चले ना कोए लोकाईआ। जगत जिज्ञासूआं अंदर आई बेईमानी, सन्त भगवन्त मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। साचा नाम निशाना तीर मारे कोई ना कानी, दूई द्वैती परदा पार ना कोए कराईआ। अमृत रस निजर झिरना देवे कोए ना पाणी, बूँद स्वांती जाम ना कोए प्याईआ। अनहद नादी धुन आत्मक राग सुणाए कोई ना बाणी, धुर संदेसा ना कोए दृढ़ाईआ। निरगुण जोत जगे ना कोए नुरानी, दीआ बाती ना कोए रुशनाईआ। रसना जेहवा परम पुरख परमात्म तेरी पढ़दे सारे कहाणी, ढोले रागां नादां विच सुणाईआ। मंज़ल हक चढ़े्ह ना कोई तेरा दरस करे नुरानी, इन्सानी जवानी कम्म किसे ना आईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ होई बदनामी, तीर्थ तट रहे कुरलाईआ। धरनी धरत धवल आई हानी, हार विच दिसे लोकाईआ। किरपा कर पुरख समरथ कलयुग झगड़ा चार युग दा अन्त मेट दीवानी, गुर अवतार पैगम्बर शहादत सारे रहे भुगताईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर तेरी लाशरीक नज़री आए उह निशानी, जिस नूं

❋

❋

ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द हुक्मे अंदर गए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, सच दुआर एकँकार आपणा खेल प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैगम्बर करो याद, पूरब लहिणा देणा जणाईआ। जिस कारण तुहाडा पंज तत खेड़ा कीता आबाद, तत तत्तां नाल मिलाईआ। शब्द अगम्मी अंदर दे के आवाज़, सुरती आपणे रंग रंगाईआ। दीन मज़्हब दा कर के काज, करनी दा करता गया समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पुरख अकाला दीन दयाला समरथ स्वामी खेल करे बदल देवे समाज, समां समाप्त आपणे हथ्थ रखाईआ। तुसीं लेखा लिख के आए नाल कलम दवात, शाही शहादत रिहा भुगताईआ। उस दा सब दे कोलों मंगणा जवाब, जवाब तल्बी लए कराईआ। किस बिध कठ्ठे हो के सारे करो आदाब, सजदा सीस झुकाईआ। लेखा दस्सो आपणा आप, सलाहगीर दूजा नज़र कोए ना आईआ। कवण जीव मेट के रोग संताप, संसे गया गवाईआ। कवण इष्ट देव स्वामी कर के आपणा जाप, जग जीवण दाते मिल के तुहाडी करे वड्याईआ। कवण रूह बुत्त कर के पाकी पाक, पतित पुनीत आपणा आप दए वखाईआ। कवण बिस्मिल हो के होया विस्माद, हम बिस्तर सोभा पाईआ। कवण अनरस देवे स्वाद, रस इक्को इक्क चखाईआ। हुण लेखा नहीं बिदर दा खाणा साग, स्वांग होर दिता बदलाईआ। अग्गे भगत सुहेले तुहाडी रखदे तांघ, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। हुण तुहाडे कोलों पुरख अकाल ने खाणा खाज, जिस दी ख़ाहिश समझ सके ना कोए राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी आपणा हुक्म दए फ़रमाईआ।

२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ साधू सिँघ दे गृह जेठूवाल

धुर शब्द कहे सुणो गुरू अवतार, पैगम्बरां दयां दृढ़ाईआ। छब्बी पोह दा दिवस लैणा विचार, जिस दा लेख ना कोए समझाईआ। पूरब जन्म दी भविख्तां वाली आपणी वेखो विचार, अक्खरां तों बाहर जिस दी पढ़ाईआ। जिस इच्छया नाल मंगां मंगदे गए कल प्रगट होवे कल्की अवतार, निहकलंक कलंक सब दे दए गवाईआ। अमामां दा अमाम होए सिरजणहार, झगड़े तमाम दए चुकाईआ। निरगुण नूर जोत दा करे उज्यार, जिस नूं जन्मे कोई ना पिता माईआ। जगत दवारा रखे ना कोए आधार, ग्रन्थां ओट ना कोए तकाईआ। मन्दिरां करे ना कोए प्यार, इट्टां पत्थरां ना कोए वड्याईआ। इक्को आपणा नाम शब्द करे जैकार, जिस शब्द नाल गुर अवतार पैगम्बर लए बणाईआ। हुक्मे अंदर हुक्म कर लेखा जाणे सर्ब

❋

❋

संसार, संसारी भण्डारी दीबाण वाले आपणा हुक्म मनाईआ। खेल करे आप करतार, करनी दा करता वेस वटाईआ। जिस नूं खोजदे गए लभ्भदे गए सदा जुग चार, चौकड़ी ओट तकाईआ। जिस दा गृह मन्दिर टिकाणा सचखण्ड दवार, दरगाह साची बैठा सोभा पाईआ। बिन दीवे बाती कमलापाती हो उज्यार, निरगुण नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। बेख़बरां कर के ख़बरदार, जगत सुत्तिआ लए उठाईआ। तिस स्वामी दा समां बदलण दा सोहणा जेहा तिवहार, बिवहार देणा दृढ़ाईआ। कुछ लेखा दिता ईसा नूं ऐतवार, अनायत विच बख्शिश झोली पाईआ। सोम दा समां मंगदे गए जुग चार, वस्त हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। वक्त सुहेला रख्या आपणे हथ्थ निरँकार, निरगुण आपणे विच छुपाईआ। अन्त संदेसा दे के एका वार, एकँकार रिहा दृढ़ाईआ। सारयां मिल के आउणा सच दरबार, दर दरबार इक्क जणाईआ। तुहाडे नाल भगतां दा करे प्यार, विचोला बण के आपणी ख़ुशी बणाईआ। मिलणी दा वक्त होणा चार, सूर्या चढ़दे तों लैंहदे मुख भवाईआ। चार जुग तों वक्खरा होणा विहार, जिस नूं बुद्धी ना कोए समझाईआ। तुसां बण के आउणा होणहार, नौजवान रूप वटाईआ। जे कन्त तक्कणा होवे बणके आउणा नार मुटयार, जोबनबंती रूप सुहाईआ। बिन दीवे बाती निरगुण जोत दा वेखणा उज्यार, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। खेल करे आप करतार, कारीआ कर्म आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल अनोखा इक्क वखाईआ। गुर अवतार कहिण की रचना आप रचावेंगा, हरि शब्द कहे कलयुग वेख झूठा वहिण, की निरगुण जोत प्रगटावेंगा। पुरख अकाल कहे मैं तुहाडा चुकावां लहिण देण, अगला लेखा सब नूं आप समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा भेव आप खुल्हवांगा। धुर दा भेव आप खुल्हावांगा। परदा ओहला हक चुकावांगा। गुर अवतार पैगम्बरां आप समझावांगा। सच सुअम्बर इक्क रचावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अडम्बर, धर्म दवारा इक्क प्रगटावांगा। सोहणा सुहा के धुर दा मन्दिर, सचखण्ड दुआर वड्यावांगा। बिन भगतां जिस दे लँघे कोई ना अंदर, लख चुरासी जूनीआं विच फिरावांगा। कर प्रकाश अन्धेरी कंदर, जोती नूर डगमगावांगा। गुरमुखां तोड़ के बजर कपाटी जंदर, चिन्ता ग़म सर्ब गवावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दहि दिशा इक्को हुक्म मनावांगा। दहि दिशा दया कमाएगा। पुरख अबिनाशी खेल रचाएगा। जीव जंत समझ कोए ना पाएगा। साध सन्त सर्ब तड़फाएगा। जल मीन विछोड़ा आएगा। साची तलकीन इक्क कराएगा। बिन भगतां यकीन किसे रहिण ना पाएगा। गुर चेला रहे ना कोए अधीन, फ़रार सब नूं आप कराएगा। झगड़ा पए नर मदीन, कन्त सुहाग ना कोए हंढाएगा। पुरख अकाल दीन दयाल आपणी धार चले महीन, महीना पोह ख़ुशी मनाएगा। गुरमुखां दे के साची

❋

❋

तालीम, सिख्या संथा सबक इक्को इक्क पढ़ाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर मन्दिर दस्स इक्क अज़ीम, आली तों आलाशानां दी शान बेपहचान मेहरवान इक्को दया कमाएगा।

२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ मिलखा सिँघ दे गृह जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैगम्बर वेखो इक्क निशान, निशाना धुर दा दयां जणाईआ। जित्थे मेला भगत भगवान, गुर चेला इक्को रूप नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाण, वज्जे सच वधाईआ। परमात्म आत्म करे परवान, परवाना धुर दा दए फड़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दे के इक्क ज्ञान, ब्रह्म विद्या इक्क समझाईआ। इक्को मन्दिर दस्स मकान, मकबरयां तों खहिड़े दिते छुडाईआ। धुर दा मालक नज़री आए अमाम, हुक्मरान शहिनशाहीआ। जिस नूं सारे करदे आए सलाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। सुण के धुर पैग़ाम, कलमे मातलोक सुणाईआ। सो मालक दो जहान, निरगुण निरवैर आपणा खेल खलाईआ। जन भगतां देवे नाम निधान, गुणवन्ता झोली पाईआ। उठ के वेखो राम काहन, सब नूं दयां जणाईआ। अबिनाशी करता खेले खेल महान, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर दए वड्याईआ। हरि शब्द कहे भगत भगवान दा वेखो सगला रंग, रंगत इक्को रिहा चढ़ाईआ। आत्म सेजा बैठ पलँघ, सच सिँघासण दए वड्याईआ। नाम निधान वजा मृदंग, कूड़ी इच्छया बाहर कढाहीआ। आत्म परमात्म हो के संग, सगला संग निभाईआ। जन्म जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणा मेल मिलाईआ। नाता तोड़ के बन्दीख़ाना बन्द, बन्दगी इक्को रिहा समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गाउणा छन्द, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं जाणा लँघ, सचखण्ड दुआर वड़ना चाँईं चाँईंआ। जगत कटार करना पए ना कोए जंग, शब्द सूरबीर दए बणाईआ। अन्तर अन्तर निरंतर दे के इक्क अनन्द, परमानंद विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक्क सरनाईआ। हरि शब्द कहे भगत भगवान दा हुन्दा वेखो मिलाप, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। मिलयां रहे कोई ना पाप, दुरमति मैल धवाईआ। आत्म परमात्म बणे साक, सृष्ट सबाई सगला संग तजाईआ। जो भविख्तां विच आए आख, आख़र ओहो कार कमाईआ। दुनिया नूं परदा पा के साफ़, ओहला ल्या रखाईआ। जन भगतां कर मुआफ़, जन्म जन्म दी दुरमति मैल धवाईआ। साचा सोहला धुर दा ढोला सोहँ दस्स के जाप, आत्म परमात्म नाता दिता जुड़ाईआ।

❋

❋

साची धीरज दे विश्वास, विश्व आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दिता मिटाईआ। मानस जन्म कर के रास, रस्ता अगला दिता वखाईआ। गुरमुख चढ़न आपणे घाट, दुूजे पतण कोए ना जाईआ। आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी मिटे वाट, गृह मन्दिर साचे दए पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पूरी कर के आस, आसरा इक्को दिता वखाईआ।

२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ रूप सिँघ दे गृह जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे जन भगतां होए सदा कृपाल, कृपानिध आपणी दया कमाईआ। सच दुआर वखा इक्क धर्मसाल, धुर दे धाम दए वड्याईआ। जित्थे सोहण शाह कंगाल, राउ रंक वण्ड ना कोए वण्डाईआ। पुरख अकाला वसे नाल, दीन दयाल दया कमाईआ। मानस जन्म लेखे लाए घाली घाल, धायल कर के कूड़ कुड़यारा दए मिटाईआ। आपे वेखणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद हो के पुछे चाँईं चाँईंआ। जिन्हां दे अंदर सच प्रीती दा वज्जे ताल, प्रीतम हो के दए वड्याईआ। नाता तोड़ के जगत जंजाल, जागरत जोत दए समझाईआ। अन्त पोह ना सके काल, जम का भय ना कोए डराईआ। सब दा पूरा करे सवाल, लेखा रहिण कोए ना पाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर दे के गए अहिवाल, सो दाता दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवारा इक्क सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल मेहरवान, सद मेहर नज़र उठाईआ। जुग जुग देंदा आया दान, सन्त सुहेला नाम वरताईआ। बणदा आया काहन, गुरमुख गोपी जगत हंढाहीआ। झुलाउँदा आया निशान, कूड़ निशाने जगत बदलाईआ। गाउँदा आया गान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाम शनवाईआ। करदा आया हैरान, हैरानी विच करे लोकाईआ। कलयुग अन्त पूरा करे जो देंदा आया परवान, परवाने पिछले वेख वखाईआ। योद्धा सूरबीर बण बलवान, बलधारी फेरा पाईआ। सो लहिणा देणा चुकाए आण, अनक कलधारी वेस वटाईआ। जन भगतां कर कल्याण, कलम शाही तों परे लेखा दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चढ़ावणहारा सच बिबाण, मेहरवान हो के महबूब आपणी सेव कमाईआ।

२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ बचन सिँघ दे गृह जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे जुग जुग जन भगत सुहेला चंगा, चंगी प्रभ दे नाल वड्याईआ। जिन्हां दे चरण चुंमे गंगा, गोदावरी ख़ुशी मनाईआ। जगत ढोला गाए छन्दा, साचा राग सुणाईआ। लेखे लग्गा जन्म दा कीता धन्दा, बन्दगी बन्दना वाली

❋

❋

दृढ़ाईआ। पार किनारा नज़री आवे कन्ढ्ढा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। पुरख अकाल देवे इक्क अनन्दा, निज आत्म ख़ुशी बणाईआ। अमृत मेघ बरसे ठंडा, कूड़ी तप्त बुझाईआ। टुट्टयां पावे गंढ्ढां, विछड़यां लए जुड़ाईआ। लेखे लाए मंदा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अग्गे जम दा तोड़ के फंदा, फाँसी दए गवाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्मा, पारब्रह्म आपणे विच मिलाईआ। लेखे लग्गे जन्मा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान परवान करे काया माटी चम्मा, चर्म दा जरम कुकर्म दा कर्म आपणे लेखे पाईआ।

२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ चरण सिँघ दे गृह जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैगम्बर करनी त्यार रसोई, रसूआ जिस दा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा रस जाणे ना कोई, कोटन कोटि बैठे ध्यान लगाईआ। जेहड़ी वस्त किसे नहीं बोई, उत्भुज रूप ना कोए वटाईआ। पाणी धार किसे नहीं चोई, रसीआ रस ना कोए बणाईआ। कुछ आसा मंग मंगी लोई, कबीर जुलाहा दए गवाहीआ। कुछ मुहम्मद कीती दरोही, ख़ुद ख़ुदाए ध्यान लगाईआ। अन्त गोबिन्द कीती अरज़ोई, बेनन्ती गया सुणाईआ। तुध बिन मिले कोए ना ढोई, ढोआ हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। चार जुग जिस सृष्टी दृष्टी अंदरों टोही, घट घट वेख वखाईआ। आपणी जोत इक्क बलोई, लोयण दित्ते खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे की वस्त करो त्यार, वास्तक देणा समझाईआ। किस बिध भोग लगाओ निरँकार, निराकार हो के देणा दृढ़ाईआ। की ओढण देवो उत्ते आहार, परदा कवण रखाईआ। की अरज़ दयो गुज़ार, बेनन्ती सच सुणाईआ। किस बिध करो नमस्कार, बिन सीस सीस जगदीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच समग्री की वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे की वस्त जो सब तों होवे अच्छी, अच्छी तरह देणा समझाईआ। किस दवारे होवे रखी, कवण घर वड्याईआ। किहड़ी लै के आवे सख़ी, सुख़न पिछला पूर कराईआ। कवण वेखे अक्खीं, बिन नेत्र नैण खुल्हाईआ। साचे मार्ग आवे नठ्ठी, बण के पाँधी राहीआ। किहड़ी सिफ्तां वाली पड़ो्ह पट्टी, की पटने वाला गया समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा कवण वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैगम्बर कवण बणे रसोया, रसम अगली दए समझाईआ। कवण रूप एका एकँकार होया, होका दे के दयो दृढ़ाईआ। कवण सच प्रकाश करे लोया, लोक परलोक परदा दए उठाईआ। कवण साची नींद बिन ग़फ्लत सोया, आलस बाहर कढाहीआ। कवण किस

❋

❋

बिध लै के आए ढोया, ढोला गावे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिच्छों तों अग्गे होया, अग्गे तों पिच्छा सब नूं याद कराईआ।

२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ सुभागवन्ती दे गृह जेठूवाल

गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ दा भोजन अगम्मा रस, रसना रस ना कोए चखाईआ। जिस नूं आसा नहीं कोई रवि ससि, सूरज चन्द दा तेज ना कोए वड्याईआ। जगत जहान ना आवे हथ्थ, सृष्टी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। आपणे अन्तर रखे पुरख समरथ, दूसर मिले ना कोए वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लभ्भ लभ्भ गए थक्क, खोजया वाहो दाहीआ। हकीकत विच्चों मिल्या कोई ना हक, लाशरीक आपणे विच समाईआ। थक्के मांदे सारे गए अक्क, अकल बुद्धी दी चली ना कोए चतुराईआ। अन्त कन्त भगवन्त चरणां उत्ते सीस दिता रख, जगदीस तेरी बेपरवाहीआ। निरगुण धारों सानूं कर के वक्ख, लोकमात सरगुण तत दिता हंढाहीआ। सिफ्तां वाला गवाउँदा रिहों जस्स, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी राह चलाईआ। आपणा नाउं दस्स अलख, ढोले घर घर दित्ते सुणाईआ। असीं दस्स के आए पुरख अकाल होवे प्रगट, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जोती जोत करे रुशनाईआ। सच धर्म दा खोले्ह हट्ट, दवारा इक्को इक्क सुहाईआ। जित्थे राउ रंक जाण वस्स, ऊँच नीच ज़ात पात झगड़ा रहे ना राईआ। इक्को नाम भण्डारा दस्से सच, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप वरताईआ। आपणा खेल करे प्रतख, पारब्रह्म ब्रह्म दा मालक हो गोसांईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा इक्क दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की दस्सीए ओस दी रोज़ी, राज़क रहीम रहमान अखवाइंदा। प्रभ मालक धुर दा चोजी, जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर बणा के खोजी, आप आपणा आप छुपाइंदा। हुक्म संदेसा दे के लोक परलोकी, ब्रह्मण्ड खण्ड डंक वजाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के इक्क सलोकी, विष्न ब्रह्मा शिव धार प्रगटाइंदा। पंज तत बणा के कोटन कोटी, कोट गढ़्ह बंक दवारा आप सुहाइंदा। अन्तिम सब दी चढ़ के चोटी, चोट शब्द नाम लगाइंदा। आत्म परमात्म बण के गोती, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रूप समझाइंदा। जन भगतां मंज़ल दस्स के सौखी, अगला पैंडा पन्ध मुकाइंदा। साचा मेल मिला के निरगुण नूर जोती, जोती जाता दया कमाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी आपे दस्से रोज़ी, वस्त आपणी आप दृढ़ाइंदा।

❋

❋

२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ वरयाम सिँघ दे गृह जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे मैं वेखी धरनी भूमी, भूमिका सोहणी नज़री आईआ। जिस नूं समझे ना कोए नजूमी, विद्या विच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। भगत दुआर कोई खेल नहीं मामूली, नामालूम आपणी कार कमाईआ। चरण धूढ़ जिन्हां मस्तक देवे धूली, धर्म दुआर इक्क वखाईआ। इन्साफ़ विच कदी ना करे बेअसूली, असल दी नसल दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। धरनी कहे मैं होई वड्डी, वड वड्डे दिती वड्याईआ। मैं सृष्ट सबाई छड्डी, छड्डी जगत लोकाईआ। वस्त अमोलक जन भगतां प्रेम धार लभ्भी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस दे वहिण विच वहिन्दी नौ सौ नड़्हिनवे नदी, नदीआं तों पार समझ किसे ना आईआ। ओसे दे हुक्म अंदर बद्धी, बन्दना विच बैठी सीस निवाईआ। सच प्रीत प्रीतम वाली लग्गी, पीआ पिरीआ कर के रही बुलाईआ। ओसे दी भगतां दी भगती वाली वेखी धार सजी, सज्जण मिल्या धुर दरगाहीआ। मेरे उत्ते पवण ठंडी वगी, सांतक सति रही कराईआ। चार जुग दी बुझी अग्गी, कूड़ी तप्त ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र रिहा उठाईआ। धरनी कहे मैं वेख्या सच्चा धर्म, दवारा धुर दा नज़री आईआ। मेरा उच्चा होया कर्म, निहकर्मी होया सहाईआ। संसा गया भरम, भाण्डा दिता भन्नाईआ। वड्याई दिती तेरे उत्ते भगतां ल्या जरम, जन्म प्रभ दे लेखे लाईआ। इक्को ढोला पढ़न, साचा राग अल्हाईआ। इक्को दी रखण सरन, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। सो तेरे उत्ते चरण आया धरन, धवल रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले आया फड़न, पाँधी हो के फांदी हो के नाम डोरी तन्द बंधाईआ।

२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ गुरमीत सिँघ दे गृह जेठूवाल

गुर अवतार पैगम्बर कहिण भगत सुहेले प्रभ दे तक्के बाल, बाली बुध मिली वड्याईआ। जिन्हां दे अन्तर बदल गई चाल, चाल निराली दिती वखाईआ। इक्को मन्नदे पुरख अकाल, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। अठ्ठे पहर ख़ुशीआं विच वजाउँदे ताल, तल्ब अवर ना कोए रखाईआ। बेनन्ती अंदर आपणा दस्सदे हाल, अहिवाल पिछला नाल मिलाईआ। पूरब जन्म दी पूरी कर के घाल, करमां दा लेखा रहे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां विच्चों बोले द्वारका वासी, फ़रमान इक्क सुणाईआ। जन भगत दी सेवा खासी, ख़ालस

❋

❋

रंग रंगाईआ। जिस दा इष्ट इक्क अबिनाशी, जन्म मरन विच ना आईआ। सो उतरे पार घाटी, मंज़ल मुके जगत जुदाईआ। जिस पूरब मन्नी आखी, द्वापर दए गवाहीआ। इकलोता बेटा जिस नूं जन्मया बिदर दी चाची, लहिणा ओसे दा वेख वखाईआ। उह विद्या पढ़ के कांशी, कश्मीर बैठा डेरा लाईआ। निरगुण दर्शन होया रातीं, नूर नूर जोत रुशनाईआ। उस मंगी इक्क दाती, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। जिवें सुदामा तेरा साथी, अंदरला संग बणाईआ। जे मेरी करें राखी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। मैं गावां तेरी साखी, सुख़न बचन रसना नाल अल्हाईआ। तूं धुर दा कमलापाती, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। श्री भगवान किहा मैं मन्नां आखी, कलयुग अन्त अख़ीर आपणे रंग रंगाईआ। तेरी बदल के जीवण वाली हयाती, हज़रतां दे पिच्छों तेरा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र करे निरँकार, निरवैर दया कमाईआ। सुदामे दा चचाज़ाद प्यार, पूरब लेख प्रगटाईआ। भगवन दे आधार, अदल आप कमाईआ। जुग विच्चों जुग दी बदली कर संसार, समुंद सागर खेल वखाईआ। भगत सुहेला बण मुरार, मुरारी हो के वेख वखाईआ। पिछला कीता कौल इकरार, आपणा तोड़ निभाईआ। करमां दा जन्म सुधार, देवे माण वड्याईआ। कल कल्की लै अवतार, कल कलेश गवाईआ। बाला नढ्ढा नन्हा निक्की दस्स गुफ़तार, गुप्त आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा चुकावे भगत भगवान कृष्न सुदामे यार, यार दा उधार, चचाज़ाद विचार, विचार दा पसार, हरी का दवार, तन दा शृंगार, गुरमीत नज़री आईआ।

२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ बीबी चरणी दे गृह जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे भगतो तक्को मूल, मुल्ल कीमत कोए ना पाईआ। पिछली करनी जाओ भूल, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। हरि मार्ग इक्क असूल, अपनाओ थाउँ थाँईंआ। जिस दा हुक्म इक्क माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। शंकर मस्तक ला के धूल, ख़ुशी रिहा बणाईआ। हथ्थों सुट्ठ त्रिसूल, त्रैभवण धनी दर्शन पाईआ। जिस दा पंघूड़ा हरि भगत रहे झूल, हुलारा दो जहानां बाहर वखाईआ। बण के कन्त कन्तूहल, सेज सुहञ्जणी रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे हरि भगती वेखो रंग, रंगत अगम्मी दयां दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म माणो अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। साचा ढोला गावो बिन रसना जेहवा दन्द, तूं

❋

❋

मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। जन्म जन्म दा मेटे पन्ध, आवण जावण दए चुकाईआ। ख़ुशीआं दा इक्को दस्से छन्द, नाम विचोला बण आप समझाईआ। निरगुण सरगुण वसे संग, सगला संग बणाईआ। जन भगत दवारा जाए लँघ, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। प्रेम रंगीला वेख पलँघ, बिन पावा चूल दए सुहाईआ। सच नाद वजा मृदंग, राग आपणा दए उपजाईआ। भेव खुल्हा के ब्रह्म हँ, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मीता ठांडा सीता सदा अतीता सद भावना सब दी वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे तक्को कलयुग अन्तिम रीती, रीतीवानां दयां दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो ध्यान मारो मन्दिर मस्जिद मसीती, गुरूदवारे वेख वखाईआ। काया दिसे ना कोए ठांडी सीती, अग्नी तत सब नूं रही जलाईआ। मन वासना हँकारी होई नीती, विकारां विच लड़ाईआ। आत्म दिसे ना कोए ठांडी सीती, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल समरथ स्वामी आपणी दया कीती, जन भगतां होया सहाईआ। लख चुरासी विच्चों थोड़ी ला बाग़ीची, बाग़बान हो के टहणी रिहा महकाईआ। गुरमुख धार कर अतीती, त्रैगुण लेखा रिहा चुकाईआ। हरिजन आत्मा सदा जीती, जित हार वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां अन्तर निरंतर साचे नाम मंत्र दी देवे प्रीती, प्रीतम हो के तोड़ निभाईआ।

२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ पाल सिँघ दे गृह जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे खेल वेखो करनी दा करता, की की आपणा रंग वखाईआ। मालक बण के धुर दा भरता, दाता दयावान हो जाईआ। माण वड्याई देवे साचे भगतां, भाग आपणा आपणे विच्चों वखाईआ। एका रंग रंगाए साची संगता, संगल शरअ ज़ंजीर कटाईआ। झगड़ा रहे ना द्वैत भाव मन दा, मनसा कूड़ी रिहा गवाईआ। लहिणा दे के साढे तिन्न हथ्थ तन दा, सरीर अख़ीर आपणे रंग रंगाईआ। गृह सुहा के गुरमुख जन का, जन आपणे घर वसाईआ। भय रिहा ना कोई डंन का, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। मेल मिलाया पारब्रह्म ब्रह्म का, नाता निरगुण निरगुण नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा रंग वखाए छप्पर छन्न का, अनडिठड़ा आप चढ़ाईआ।

❋

❋

२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ बीबी मायो दे गृह जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे हरि साहिब गुण निधान, आदि जुगादि वड्डी वड्ड वड्याईआ। मेहरवान हो के देवे अगम्मा दान, वस्त अमोलक नाम भण्डारा आप वरताईआ। प्रेम प्रीती अंदर भगत सुहेले कर परवान, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धर्म दवारे दा इक्क वखा सच्चा निशान, निशाने कूड़े दए बदलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा अन्तर आत्म दस्स के सच ज्ञान, निरंतर रूप अनूप दरसाईआ। सो सन्त सुहेले गुरमुख सोहँ ढोला गाण, जिन्हां आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सतिगुर दया कमाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अथाह, अकल कलधारी हरि अखवाइंदा। जुग चौकड़ी चलाए राह, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर बणाए मलाह, नईआ नौका नाम हथ्थ फड़ाइंदा। सिफ्त सालाह बेपरवाह आपणी आप जणा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण लोकमात वड्याइंदा। अन्तिम सब दी ख़ाकी माटी कर स्वाह, निरगुण निरगुण रंग चढ़ाइंदा। सो सोहला ढोला रहे गा, तूं ही तूं ही राग अल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच साची कार कमाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर ढोला गावण सोहँ सो, दूजी करन ना कोए पढ़ाईआ। जिस धार विचों निकले अन्तिम ओसे विच गए सौं, आलस निंद्रा ना कोए बणाईआ। सति सरूप गए हो, होका दे के जगत लोकाईआ। दीनां मज़्हबां नालों तोड़ के मोह, मुहब्बत प्रभ दे नाल रखाईआ। निरगुण धार हो के निरगुण गए छोह, शहिनशाह विच आपणा आप समाईआ। जो भगतां अंदर जुगा जुगन्तर करे लो, लोयण अन्तरला दए खुल्हाईआ। दूजा अवर ना जाणे को, हरि का भेव कोए ना पाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला लै के आया ढोआ ढो, नाम निधाना रिहा वरताईआ। अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती देवे चो, चार जुग दे विछड़े लए मिलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप वड भूप आपे हो, गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत सन्त सुहेले पार कराईआ।