२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ हरजीत सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
गुर अवतार पैगम्बर कहिण कलयुग अन्त अन्धेर होया अन्ध, साचा नाम हरि का चन्द ना कोए चमकाईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना मन विकारी दिसे गंद, आत्म परमात्म प्रभ दा ढोला कोए ना गाईआ। साचा सोहला नाद अनादी बिन रसना जेहवा सुणे कोई ना छन्द, पारब्रह्म ब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी सब नूं सुत्ता दे कर कंड,
❋
❋
काया माटी साढे तिन्न हथ्थ सरीर आपणी करवट ना कोए बदलाईआ। नेत्र रोंदी वेखी जमना सुरस्ती गोदावरी गंग, अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ देण दुहाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ वज्जे ना कोई हक मृदंग, नाम नगारा एकँकारा ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पैगम्बर सचखण्ड दुआर दर ठांडे बैठे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण कलयुग वेखी अन्धेरी रात, भिन्नड़ी रैण ना कोए सुहाईआ। किसे दा लेखे लग्गा दिसे ना पूजा पाठ, सिमरन जोग अभ्यास विच तड़प रही लोकाईआ। सच सरोवर अमृत आत्म मारे कोई ना ठाठ, निजर रस धुर दा झिरना ना कोए झिराईआ। सच दुआर एकँकार सदी चौधवीं मिले ना किसे हाट, गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ सारे रोवण मारन धाहींआ। सति सन्तोख धीरज सृष्ट सबाई तुट्टा यति, सांतक सति ना कोए वरताईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वरन बरन दीन मज़्हब ज़ात पात झगड़ा पाया मनमत, गुरमति गहर गम्भीर बेनज़ीर सारे गए भुलाईआ। तेरे मिलण दी पुरख अकाल खुल्ही किसे ना अक्ख, जगत नेत्र हुंदयां तेरा दरस कोए ना पाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख समरथ, कलयुग अन्त कूड़ी रेख जगत भेख दे गवाईआ। जुग बदलणा तेरे हथ्थ, सतिजुग साचा लै प्रगटाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर इक्को नाम आपणा दस्स, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। इक्को तेरा दवारा सब नूं सुज्झे हक, लाशरीक जलवा नूर कर रुशनाईआ। भविख्तां अंदर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा आउणा आए दस्स, निहकलंक कल कल्की आपणा नाउँ प्रगटाईआ। मोह विकार जगत हँकार खेड़ा कर भठ्ठ, सति सच धर्म इक्क प्रगटाईआ। हर हिरदा तेरा नाम लए जप, कोट जन्म दा पप देणा गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका नाअरा दस्स अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा परदा देणा उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ दीन दुनी वेखी सड़दी, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। तेरी मंज़ल कोए ना चढ़दी, रूह बुत्त दोवें रहे कुरलाईआ। अन्तिम बाज़ी दिसे हरदी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। एह खेल कलयुग कल दी, जिस ज्ञानी ध्यानी विद्वानी दित्ते भुलाईआ। कोई समझे ना धार नरायण नर दी, विषयां वाले गुरू सारे रहे मनाईआ। समझ आई ना तेरे घर दी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान बाणी पढ़ के झट लँघाईआ। जो आत्म परमात्म तेरा दर्शन करदी, जोती जोत जोत विच रुशनाईआ। उह मन वासना कदे ना लड़दी, झगड़ा करे ना जगत लोकाईआ। सचखण्ड दवारे इक्को चढ़दी, जिस दी मंज़ल बेपरवाहीआ। बिन सीस सीस चरणां उत्ते धरदी, धरनी धरत धवल दा लेख मुकाईआ। वसनीक बणे ओस घर दी, जिस घराने विच्चों गुर अवतार पैगम्बर लोकमात फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब
❋
❋
सतिगुर तेरी ओट रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सारी सृष्टी वेखी, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कोटन कोटि बणे भेखी, वेस गुरुआं वाला वटाईआ। कलम शाही नाल बणे लेखी, लेख तेरा रहे जणाईआ। जंगलां विच बण परदेसी, भज्जण वाहो दाहीआ। माटी खेह नाल खेड रहे खेडी, धूणी ख़ाक रमाईआ। तेरा दिसे कोए ना भेती, भवजल विच दिसे लोकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरी जाणे कोई ना नेकी, जिस लख चुरासी विच्चों मानस जन्म दिता बणाईआ। निरगुण आत्मा आपणी बणा के बेटा बेटी, घर साचे दिती वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू अमाम, अमलां तों रहत वेख वखाईआ। दीन दुनी दा बदलया वेख्या नज़ाम, नौबत हक ना कोए वजाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया सारे होए ग़ुलाम, ग़ुरबत अंदरों बाहर ना कोए कढाहीआ। साचा सजदा करे ना कोए सलाम, हक महबूब ना कोए मनाईआ। जिधर तक्कीए वेखीए घर घर दिसे हराम, हरि के पौड़े चढ़ के तेरा दरस कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू सानूं सब ने कीता बदनाम, बदी नेकी सब तेरी झोली पाईआ। सदी चौधवीं असीं बण गए आम, अवाम विच ना कोए वड्याईआ। अन्तिम दीन दुनी दा खहिड़ा छड्ड के तमाम, तेरी चरणी बैठे सीस निवाईआ। कलयुग मेटणा सतिजुग लाउणा पुरख अबिनाशी तेरा काम, साडी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी मेहरवान, श्री भगवान मेहर नज़र उठाईआ।
२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ बाल कौर दे गृह जेठूवाल
गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ तेरे भगतां जाईए बलिहार, जो सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकार तेरा ध्यान लगाईआ। असीं सिख्या देंदे आए सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चौकड़ी जुग चार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी नाल समझाईआ। तेरा नाम ढोला गीत संगीत गाउँदे रहे अगम्मी वार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग अल्हाईआ। हुक्मे अंदर सुनेहड़ा देंदे रहे जगत सृष्टी संसार, कायनात मख़लूक ख़लक सुणाईआ। वाहिद लाशरीक तेरा करदे रहे इज़हार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा परदा मात उठाईआ। तेरे नाम दा बोल के इक्क जैकार, नाउँ निरँकार रहे सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सृष्ट सबाई सारी होई बेहाल, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। बिन हरि नामे होए कंगाल, शाह पातशाह शहिनशाह धीरज धीर ना कोए धराईआ। बिन तेरी किरपा साचा नाम मिले ना किसे सच्चा धन माल, अतोट अतुट वस्त
❋
❋
ना कोए वरताईआ। जगत माया तोड़े ना कोए जंजाल, शरअ शरीअत विच्चों बाहर ना कोए कढाहीआ। सच दुआर एकँकार तेरा दिसे ना धुर दा धर्मसाल, जिस गृह छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पैगम्बर चार जुग दे बैठे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल समर्थे, साहिब तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर साडे किछ नहीं हथ्थे, दोवें ख़ाली हथ्थ रहे वखाईआ। नाता तुट्टया तीर्थ अठ्ठ सठ्ठे, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ सारे होए हके बक्के, हकीकत नज़र किसे ना आईआ। दीन दुनी भुल्ल गई धुर दे मार्ग दस्से, शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ के तेरा शुकर ना कोए मनाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया सति धर्म दी करके हत्ते, अतयाचारी दुष्ट विकारी जगत जीव बणे गोसाँईंआ। तेरे नाम प्यार मुहब्बत विच बिन भगतां रंग कोई ना रत्ते, रुतड़ी रुत्त ना कोए महकाईआ। जगत जिज्ञासू जगत रसां विच सुत्ते, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुते, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडे पंजां तत्तां वाले नहीं प्रभू कोई जुस्से, वजूद नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अकाल दीन दयाल दया निध ठाकर स्वामी धुर दा हुक्म इक्क प्रगटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू तेरे अग्गे अरदास, बेनन्ती हक सुणाईआ। मेहरवान सृष्टी दा वेख तमाश, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। साची वस्त ना किसे पास, कलयुग कूड़ी क्रिया नाल करे लड़ाईआ। तेरे उत्ते रिहा नहीं कोई विश्वास, विषयां विच डुब्बी सर्ब लोकाईआ। शाह कंगाल सारे दिसण उदास, धीरज धीर ना कोए धराईआ। मंज़ल पौड़ी चढ़े कोई ना घाट, सच दवारा लँघ के तेरा दरस कोए ना पाईआ। पढ़ पढ़ थक्के शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी कर कर पाठ, पाठशाला विच्चों दीन दयाल नज़र किसे ना आईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी पारब्रह्म कमलेपात, पतित उधारन दीनन आपणे रंग रंगाईआ। बिन भगतां साचे सन्तां तेरा देवे कोई ना साथ, सृष्ट सबाई नाता बैठी तुड़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण चार जुग विच तूं मेरा मैं तेरा जुगो जुग सब ने गाई तेरी गाथ, सोहँ ढोला धुर दा राग अल्हाईआ। अल्ला राम वाहिगुरू ओम कृष्न तेरा अक्खरां वाला जाप, निरअक्खर विच्चों जगत दिता प्रगटाईआ। आत्म परमात्म तेरा धुर दा साक, बिन आत्म परमात्म तेरा रूप ना कोए वखाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सृष्ट सबाई पिता बाप, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर कूड़ी क्रिया दे मिटाईआ। तेरा दर्शन करीए साख्यात, स्वच्छ सरूप शाहो भूप आपणा आप देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
❋
❋
एका देणा साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ कर दे रच्छया, रच्छक हो के वेख वखाईआ। चार वरन अठारां बरन पा भिच्छया, नाम निधान श्री भगवान इक्को दे वरताईआ। साडा पूरा कर भविख्त लिख्या, कलयुग अन्तिम लहिणा देणा दे मुकाईआ। सृष्ट सबाई दीन दुनी दिसे मिथ्या, थिर रहिण कोए ना पाईआ। बिन तेरी किरपा जगत जहान ना जावे जित्तया, गुर अवतार पैगम्बर कोटन कोटि गए फेरीआं पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी वक्त सुहञ्जणा दे वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडा चले ना कोई ज़ोर, जोरू ज़र होया हल्काईआ। कलयुग वेख अन्ध घोर, अन्धेरा चारों कुण्ट छाईआ। मन वासना पाया शोर, शरअ विच शरअ करे लड़ाईआ। पुरख अकाल अन्त अख़ीरी तेरी लोड़, लोड़ींदा साजण इक्को नज़री आईआ। बिन तेरी किरपा विछड़यां कोई ना सके जोड़, नाता हक ना कोए जुड़ाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक चार कुण्ट दहि दिशा सारे मचावण शोर, हौकयां विच दिसे लोकाईआ। लेखा मुके ना मोर तोर, तुरीआ पद तों अग्गे तेरा राह ना कोए दसाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी तैनूं कोई ना सके बौहड़, तेरीआं सिफ्तां वाले ढोले गा के सारे शुकर मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण तेरी सब नूं लोड़, बिन लोड़ इक्क तूं ही नज़री आईआ।
२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ बीबी नंती दे गृह जेठूवाल
जुग चौकड़ी प्रभ बदलदा आया आप, आदि पुरख अबिनाशी करता आपणी दया कमाईआ। नित नवित जीव जंत साध सन्त दस्सदा आया जाप, जग जीवण दाता नाउँ निरँकार इक्क दृढ़ाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां देंदा आया साथ, निरगुण हो के सरगुण संग बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला दस्सदा आया गाथ, चार जुग दी सिख्या इक्क समझाईआ। इक्क इकेला जन भगतां देंदा आया साथ, सदा सदा संग आपणा आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब समरथ महिमा अकथ कथ सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू कट शरअ ज़ंजीर, दीन मज़्हब लेखा दे मुकाईआ। झगड़ा रहे ना शाह हकीर, हुक्म आपणा दे समझाईआ। सदी चौधवीं बदल दे तकदीर, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक बेनज़ीर, नज़रीआ सब दा दे बदलाईआ। सारे बैठे तेरी लँघ दहिलीज़,
❋
❋
दर दवारे सीस झुकाईआ। हउँ बाले नढ्ढे तेरे अज़ीज़, बाले धुर दे नज़री आईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत दी इक्को दस्स तमीज़, तमन्ना दीन मज़्हब दे चुकाईआ। तेरे प्रेम प्यार दा खाणा वेखीए लज़ीज़, जिस दा रस रसना ना कोए चखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग एसे आशा विच करदे गए उडीक, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल आ गई तरीख़, तरीका आपणा देणा जणाईआ। सचखण्ड दवारे दे असीं वसनीक, दरगाह साची सोभा पाईआ। क्यों लोकमात विच आए बण गए शरीक, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई रूप वटाईआ। सब नूं दे इक्क तौफ़ीक, ताब्यादारी तेरी मन्नण चाँईं चाँईंआ। सब दी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, ज़िमी असमानां इक्को कर रुशनाईआ। तेरा हुक्म चले ठीक, ठाकर हो के लैणा मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप गावण गीत, सोहँ ढोला इक्क अल्हाईआ। जिस विच झगड़ा रहे ना हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म तेरी उपजे प्रीत, दूजी रीत ना कोए वखाईआ। सदा रहीए अतीत, त्रैगुण डेरा देणा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी दर ठांडे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साचे नाम दा बख्श भण्डारा, भण्डारी विष्नूं मंग मंगाईआ। साचे प्रेम दा दे कटारा, शंकर सँघारी ध्यान लगाईआ। साचे नाम दा कर उज्यारा, ब्रह्मा ब्रह्म वेता नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। चार जुग तेरा प्यारा, चारे खाणी तेरी सेव कमाईआ। चारे बाणी गावे तेरी वारा, ढोले सिफ्तां वाले सिफ्त सालाहीआ। हुक्मे अंदर तेई अवतारा, जुग जुग फेरीआं गए पाईआ। सिर निवावण ईसा मूसा मुहम्मदी यारा, सजदयां विच मिले वड्याईआ। नानक गोबिन्द करे तेरा इज़हारा, शब्द अनादी नाद सुणाईआ। तेरा खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। भविख्तां विच दे के गए इशारा, लिख्तां विच वड्याईआ। कलयुग अन्त कल कल्की लए अवतारा, अन्तरजामी बेपरवाहीआ। जिस दे सब कुछ होवे अख्त्यारा, बेअख्त्यार होवे लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर ओसे दा मंगण दवारा, दर ठांडे सीस झुकाईआ। जुग चौकड़ी दे के ग्यों लारा, हुक्मे अंदर हुक्म सुणाईआ। सो वेला वक्त सुहञ्जणा दिसे संसारा, सच स्वामी गया आईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडा मन्न हाढ़ा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। छब्बी पोह सुहाग वेखीए दिहाढ़ा, विहार ख़ुशीआं नाल मनाईआ। छड्ड के जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत डेरा ढाहीआ। इक्को तक्कीए भगत दवारा, जिस घर भगत भगवान मिल के ख़ुशी मनाईआ। भगतां लै के आईए आपणी धारा, बिन हथ्थ सीस रखाईआ। बिन तेरे कोई ना वेखीए परवरदिगारा, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
❋
❋
गुर अवतार पैगम्बर जुग चौकड़ी तेरा बणया रिहा पनहारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चारे खाणी चारे बाणी अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ पाणी तेरे चरण कँवल उपर धवल धर्म दवारे आस रखाईआ।
२१ पोह शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर विच पिण्ड जेठूवाल
इक्की पोह कहे मैं होया परवान, प्राण अधारी दए वड्याईआ। संदेसा दे के धुर फ़रमान, फरमांबरदार ल्या बुलाईआ। दस्स के सच ज्ञान, अंदरों करी पढ़ाईआ। हो के मेहरवान, मेहर अक्ख खुल्हाईआ। बख्श के धुर दा दान, धूढ़ी मस्तक दिती छुहाईआ। तोड़ के माण अभिमान, निरमाणता विच वसाईआ। मैं वेख के होया हैरान, हैरानी मेरे अन्तर आईआ। योद्धा सूरबीर बण बलवान, बलधारी आपणी कल वरताईआ। लहिणा देणा देवे दो जहान, पूरब सब दा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। इक्की पोह कहे मेरा इक्कीआं दा सिरताज, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जिस दा आदि तों इक्क समाज, अन्त इक्क वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेख खेल तमाश, शरअ जगत उपजाईआ। गुर अवतारां दे के दात, पैगम्बरां आप समझाईआ। जोड़ के धुर दा नात, साजण इक्क अख्वाईआ। दस्स के आपणी गाथ, करे हक पढ़ाईआ। बण के दासी दास, सेवक सेवा सच कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। इक्की पोह कहे याद आई गोबिन्द मंग मंगी, वक्त सुहञ्जणा रिहा सुहाईआ। जिस वेले सृष्टी दृष्टी होवे नंगी, परदा सके कोए ना पाईआ। साचे नाम दी चार कुण्ट होवे तंगी, तंगदस्त दिसे लोकाईआ। अग्नी करे कोए ना ठंडी, जगत तपश ना कोए बुझाईआ। मेरे लेख दी वेखणी संधी, सनद तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तैनूं वेखण तों पुरख अकाल दुनिया हो जाए अन्धी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। वासना हो जाए गंदी, सुगंधी सके ना कोए प्रगटाईआ। गुरुआं चेलयां विच पए भंडी, वरभण्डी दए दुहाईआ। साफ़ रहे कोए ना डण्डी, डण्डावत सच ना कोए कराईआ। साध सन्त होण पखण्डी, भेखाधारी रूप बदलाईआ। गोबिन्द किहा मेरी धार बख्शणी पंझी पंझी, पंझी पिछली याद कराईआ। जेहड़ी वस्त हरि भगत दुआर पहले साल वण्डी, अमोलक आपणी गोलक विच्चों बाहर कराईआ। उस दा रस जाण सके ना कोए पखण्डी, बिन गुरमुखां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। इक्की पोह कहे मैं वेखां गोबिन्द सूरा, सुरती तों परे ध्यान लगाईआ। जिस दा बचन होवे पूरा, बच्चयां नूं वार ख़ुशी बणाईआ। पुरख अकाल जिस दे हाज़र हज़ूरा, सनमुख हो के सोभा पाईआ। कलयुग
❋
❋
नाता तोड़े कूड़ा, कूड़ कुटम्ब दए मुकाईआ। जन भगतां चाढ़ के रंग गूढ़्हा, दुरमति मैल धवाईआ। नाम निधान दे सरूरा, ख़ुमारी इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पंच आपणे रंग रंगाईआ। गोबिन्द कहे मेरे गुरमुख पंच उठण जवान, जोबनवन्ते नज़री आईआ। सठ्ठां सालां तों उपर सारे करां परवान, नंदेड़ तों लेखा अगला अगले आपणे हथ्थ रखाईआ। हथ्थ डंगोरीआं वाले निशान, पाल सिँघ ललीआं तों चल के आईआ। आत्मा सिँघ मार ध्यान, डण्डा साढे तिन्न हथ्थ उठाईआ। जीवण सिँघ पिछला लेखा आवे चुकाण, पूरब लहिणा पूर कराईआ। देवे हुक्म हुक्मरान, भगवान सिँघ नाल मिलाईआ। अबिनाशी करता वेखे आण, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। बंता सिँघ कर परवान, पंज गराईंआ विच्चों लए उठाईआ। गोबिन्द कहे मेरे पंज होर तरखाण, बाडी पिछले नज़री आईआ। जिन्हां मैनूं ल्या पहिचाण, मेरे हो के मेरा ढोला गाईआ। दिवस रैण करे ध्यान, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। जिन्हां विच्चों हरभजन सिँघ होया परवान, नौ वार कर इश्नान, नौ जन्म दा पिछला लेख मुकाईआ। मल सिँघ नाल निधान, बिशन सिँघ होए परवान, बलवन्त सिँघ कर बलवान, प्रगट सिँघ प्रगट हो के नाता लए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे मेरे पंज होर जवान, सोहणे बांके नज़री आईआ। बली सिँघ वड बलवान, अजीत सिँघ बटाल्यों नाल मिलाईआ। नाज़र सिँघ माढ़ी मुसतफ़ा कर परवान, बूटा सिँघ जोड़ जुड़ाईआ। पंजवां नाल होवे परवान, हरबंस सिँघ वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। गोबिन्द किहा मेरे पंज होर पंजे, पंजां दयां जणाईआ। जिन्हां विच्चों अद्धे सिरों होण गंजे, तेजा सिँघ पहला नज़री आईआ। गिरधारा सिँघ ओसे नाल बज्झे, पिछली गंढ्ढ पवाईआ। भणता सिँघ निमाणा हो के आस रखे, आसा सब दी वेख वखाईआ। भाग सिँघ जम्मू विच्चों नठ्ठे, भज्जे वाहो दाहीआ। हरचरण सिँघ चरण आ के ढठ्ठे, मिले माण वड्याईआ। सब दे नाते जुड़ गए सके, शक पिछला रिहा ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र रिहा उठाईआ। गोबिन्द कहे मेरे मेहरवान, मैं सब कुछ दयां जणाईआ। सच दस्स कवण चुक्के सच निशान, निशाना कंधिआं उत्ते टिकाईआ। होवे वड बलवान, सूरबीर अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म देणा सुणाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा निशाना उठावे भगत, दूजा हथ्थ कोए ना लाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दा नहीं वक्त, वेला सब दा गया विहाईआ। आत्म परमात्म दा डंका वज्जे जगत, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। भगत भगवान दा रहिण नहीं देणा फ़र्क, फ़िरका अंदरों देणा बदलाईआ। जगत विहारा कर के तरक, तुरत आपणा रंग रंगाईआ। सनमुख हो के देणा दरस,
❋
❋
हरस देणी मिटाईआ। जेहड़ा निशाना उपर अर्श, उह फर्श देणा झुलाईआ। सम्मत शहिनशाही दा सुहाना होवे बरस, सुल्ताना इक्को सोभा पाईआ। जन भगतां वण्डे दर्द, दुखियां रोग मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द कहे सच निशाने लावे कौण हथ्थ, पुरख अकाल दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे मैं देवां दस्स, धुर दा हुक्म जणाईआ। तिन्न मालविउँ आवण नस्स, दोआबा दो वण्ड वण्डाईआ। तिन्न माझे विच्चों करन झट्ट, आपणी लै अंगड़ाईआ। कानपुरों इक्क आवे नस्स, अगला पन्ध मुकाईआ। साचा करे इक्ट्ठ, शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मालविउँ आवे सिँघ गज्जण, सज्जण कपूर नाल रलाईआ। जागीर सिँघ आवे नाल हस्सण, ख़ुशीआं ढोला गाईआ। दोआबे विच्चों गुरदेव आवे टप्पण, सेव पिछली पूर कराईआ। तारू सिँघ साचा नाम आवे जपण, सोहँ ढोला धुर दा गाईआ। पिशोरा सिँघ मैल आवे कटण, नाल गुरनाम बन्धन पाईआ। अवतार अमृत रस आवे चक्खण, शमां बुझी फेर जगाईआ। अवतार सिँघ कानपुरों आवे नच्चण, मुख घूँगट लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। इक्की पोह कहे मैं बोलां कूक गज्ज, सच सच जणाईआ। क्यों पिच्छे दिते छड्ड, साथी होर नज़री आईआ। जिन्हां दे सिर ते नहीं पग्ग, चोटी सीस रहे गुंदाईआ। प्रेम अंदर रहे लभ्भ, तक्कण थाउँ थाँईंआ। पुरख अकाल किरपा कर झब्ब, पिछला अगला पन्ध मुकाईआ। हुक्में अंदर आपणे सद्द, सधने दे साथी नज़री आईआ। जिन्हां कसाईआ घर लँघाया झट्ट, रोज़गार जगत वाला बणाईआ। ओन्हां दे अंदर लग्गा फट्ट, टुकड़ा टुकड़ा दए दुहाईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा रख, तेरी इक्क सरनाईआ। पुरख अकाल करीं ना वक्ख, वक्खरा घर ना कोए बणाईआ। बोल के दस्सीए सच्च, सुनेहड़ा सच दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। इक्की पोह कहे मैनूं याद आई वशिष्ट वाली सोटी, जो राम हथ्थ फड़ाईआ। जिस दी लाल सिँघ नाल जोटी, पिछला संगी वेख वखाईआ। राज नरैण सिर रख के काली टोपी, टप्पा इक्को नाम सुणाईआ। प्रभ दे हुक्म दी सोच किसे ना सोची, समझ चले ना कोए चतुराईआ। हुक्मे अंदर सुरस्ती नूर दी मुंनणी नहीं चोटी, वासना खोटी देणी (गवाईआ)। पुरख अकाल दवारे होवे कोई ना दोषी, निर्दोष दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। इक्की पोह कहे मैनूं तेरे दिसदे सारे पुत्तर धी, ध्यान सब दे वल्ल लगाईआ। तेरा लहिणा देणा जीअ जीअ, जग जीवण दाते तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरी हद्द पार करे कोई ना लीह, लायक बण के दस्से ना कोए चतुराईआ। सतिजुग साचे सांझी रखणी नींह, स्त्री पुरुष इक्को जेही देणी वड्याईआ। प्रेम प्यार दा बरखे मींह,
❋
❋
मेघला आपणी धार वहाईआ। अग्गे दस्स करना की, समझ सके कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे मैं देवां हक सलाह, हकीकत विच्चों दृढ़ाईआ। भगतां बण मलाह, बेड़ा पार कराईआ। जित्थे स्त्री पुरुष दा लेखा ना, आत्म ब्रह्म सर्ब समझाईआ। दर आयां बख्श के सर्ब गुनाह, पतित पुनीत दयां कराईआ। साची मंज़ल दयां चढ़ा, जित्थे सके ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। इक्की पोह कहे प्रभ पंझी दस्स होर सेवादार, जेहड़े सेवा सच कमाईआ। जिन्हां दे गल विच इक्क इक्क होवे हार, हिरदे तेरा नाम ध्याईआ। पुठ्ठी सिर ते बद्धी होवे दस्तार, पिच्छा अग्गे नाल बदलाईआ। हथ्थां विच होवण हथियार, मर्ज़ी आपो आपणी उठाईआ। एह कुछ दुर्गा दा विहार, अष्टभुज वेखे चाँईं चाँईंआ। पुराणे मित्र ओहदे यार, गुरमुख सोहणे नज़री आईआ। पंज मालविउँ लैणे उठाल, चार दोआबा सोभा पाईआ। छे माझे विच्चों मद्ददगार, पंज जम्मू जोड़ जुड़ाईआ। दो दिल्लीउँ लैणे भाल, गुड़गाउँ विच्चों इक्क रलाईआ। इक्क इटारसीउँ लैणा उठाल, पूने दी वण्ड इक्क समझाईआ। आदि शक्ति जोड़ के हथ्थ कर निमस्कार, धुर दी भवानी रही जणाईआ। इन्हां दा नाँ गोबिन्द दी निकले विच्चों धार, कलम शाही लेख ना कोए लिखाईआ। गुप्तां नाल गुप्तां दा होवे प्यार, पिछला लेखा वेख वखाईआ। तेरे दवारे मंगी मंग बण भिखार, भिच्छया देणी आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सब दे हथ्थ रखाईआ। इक्की पोह कहे जे स्त्री मर्द दा सांझा हक, लेखा सब दा पूर कराईआ। पंझी मर्दां नाल पंझी स्त्रीआं रख, रखक हो के वेख वखाईआ। चिट्टे रुमाल सब दे होवण हथ्थ, महा सिँघ दा लेखा नज़री आईआ। सज्जे खब्बे हरि संगत दे लैण नठ्ठ, सेवा करन चाँईं चाँईंआ। माझे विच्चों उह लैणे जेहड़े बेदावा लै के आए झट्ट, मर्दां तों स्त्री रूप बदलाईआ। उन्हां दा पिछला जामा गोबिन्द देणा कट, एह तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरे दर्शन दा लाहा जाण खट्ट, तरस विच बेड़ा पार कराईआ। जेहड़ा नौ सौ चुरानवे कदम तेरी धार आवे टप्प, टप्पे पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरा ओन्हां नाल नाता जुड़े पक्क, निरगुण निरगुण वेख वखाईआ। भगत भगवान इक्को रूप नज़री आवे सच्च, कच्च दा वणज ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। इक्की पोह कहे मैनूं आ गया फ़रमान, हरि फ़ुरना दिता बदलाईआ। जेहड़े पंजे लिखे तरखाण, बाढी जगत जणाईआ। ओन्हां दे हथ्थ विच होवे तीर कमान, रंग लाल काला देण वखाईआ। जेहड़े पंजे होण बलवान, गल कमीज़ ना कोए छुहाईआ। जेहड़े प्यारे होए परवान, वस्त्र पीले रंग रंगाईआ। जेहड़े गंजे नौजवान, पगड़ीआं कच्छां विच टिकाईआ। पंज करन इक्क ध्यान,
❋
❋
हथ्थ छाती उत्ते रखाईआ। नौ फड़ के सच निशान, सज्जी रान उत्ते टिकाईआ। पंझी पंझी सुण सच्चा फ़रमान, सेवा करन चाँईं चाँईंआ। सब दा खेल वेखे भगवान, भगतां दी चाल निराली दए वखाईआ। इस तों वड्डा युद्ध होणा नहीं कोई घमसान, दो जहानां दी घुंमण घेरी विच्चों बाहर कढाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर नौ सौ चुरानवे कदम तुहानूं पिच्छे मिलण आण, धुर दे भत्ते सीस उठाईआ। हरि संगत दा इस तों पहलों पक्कया होवे पकावन, पक्का रिध्धा कच्चा पक्का प्रभ आपणे लेखे पाईआ। स्वाद रस दस्से ना कोए ज़बान, माढ़ा चंगा कहि ना कोए सुणाईआ। गुरमुख मिल के सारे इक्को वार खाण, अड्डो अड्डी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सब दी राखी करे श्री भगवान, निगाहबान हो के वेख वखाईआ। भोजन वेले पंजे प्यारे बाहर खिच लैण कृपान, मुख बाहर वल्ल तकाईआ। हरि भगत सुहेले सोहँ ढोले गाण, नाअरा इक्को इक्क जणाईआ। पुरख अकाल होवे मेहरवान, शब्द संदेसा दए दृढ़ाईआ। खाण पीण दा सोहणा सजया होवे दीवान, दीवानख़ाने सारे दए खपाईआ। खेले खेल नौजवान, मर्द मर्दाना आप कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर हरि भगतो तुहानूं ख़ुशीआं नाल वरताण, वर्तमान दी वारता नालों नाल लिखाईआ। झुक के वेखण ज़िमीं असमान, बेज़बान ध्यान लगाईआ। ग़रीब निमाणे कोझे कमले परम पुरख दे बणने सर्ब महिमान, महिमानी इक्को वार खवाईआ। जिस ने खाधा उस फेर नहीं आउणा विच जहान, जन्म मातलोक ना कोए रखाईआ। सब दा आउणा करे परवान, गुरमुख तेरा गोबिन्द वाला निशान, दो जहानां नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलंकनिह नर नरायण, नारी पुरख परख आपणे हथ्थ रखाईआ।
२२ पोह शहिनशाही सम्मत २ फ़ौजा सिँघ दे गृह पिण्ड मलूवाल ज़िला अमृतसर
दरगाह साची मुहम्मद कर सजदा, नेत्र बिन नैण नीर वहाईआ। परवरदिगार सांझे यार खेल वेखणा तेरे घर दा, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। मैं दरवेश तेरा बरदा, बन्दगी विच बन्धन गया तुड़ाईआ। तेरा कलमा आया पढ़दा, कायनात जगत सुणाईआ। सिर कदमां उत्ते धरदा, कदीम दे कादर सीस निवाईआ। सदी चौधवीं अरज़ोई करदा, आजज़ हो के मंग मंगाईआ। जगत जहान वेख्या सड़दा, अग्नी तत तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। मुहम्मद कहे मेरे परवरदिगार, जल्वागर नूर अलाहीआ। मैं तेरा ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। सदा ख़ुशीआं दा इज़हार, ज़ाहर ज़हूर तेरी वड्याईआ। पिच्छे नव नौ चार बीते विच संसार, जुग चौकड़ी
❋
❋
पन्ध मुकाईआ। तेरा होणा सच विहार, पोह छब्बी राह तकाईआ। मैं अरज़ रिहा गुज़ार, गुज़ारश विच सीस झुकाईआ। अद्ध विच बैठे मेरे चार यार, मंज़ल चढ़ दरस ना पाईआ। तेरा हुक्म विच दुष्वार, दुश्मण अवर ना कोए जणाईआ। उह रोवण ज़ारो ज़ार, दरोही करन ख़ुदाईआ। जे किरपा करे मीत मुरार, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। असीं वी संग चल के लोकमात ओन्हां दा करीए दीदार, जिन्हां दी दीद पुरख अकाल वेख वखाईआ। छड्ड गए मकबरे मज़ार, मसीतां मन्दिरां तों हो के बाहर, कलंदरां तों पल्ले गए छुडाईआ। इक्को ढोला गा के तेरा वेखण सच दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर बेनन्ती दिती सुणाईआ। मुहम्मद कहे मेरे (महिराब), धूढ़ी ख़ाक इक्को इक्क रमाईआ। सच प्रीती बख्श आब, आबेहयात तेरा प्रेम नज़री आईआ। मैं भुन्न नहीं खाधा कोई कबाब, काअबे विच दे के आया दुहाईआ। इक्को तेरा सजदा इक्को तक्कया अहिबाब, सच रबाब तेरा नाम वजाईआ। तेरी सिफ्त दी लिख के किताब, तीस बत्तीसा ढोला गाईआ। अन्तिम हो के लाजवाब, सिर कदमां उपर टिकाईआ। जिस चार यारी नूं दिता ख़ताब, मुख़ातब हो के सारे देण दुहाईआ। बिन तेरी किरपा मन्ज़ूर होए ना किसे आदाब, दूर दुराडे बैठे ध्यान लगाईआ। तेरे हथ्थ लहिणा देणा हिसाब किताब, कुतबख़ाना ना कोए छपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म देणा दृढ़ाईआ। परवरदिगार कहे सुण मुहम्मद नन्न्हे, हमद आपणी दया जणाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर जिस ने आपणी धारों जणे, जनक सपुत्री नाल मिलाईआ। भगतां धार पिच्छे पुरख अकाल मन्ने, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। उह आवण तेरे कन्ने, धूढ़ी छार सीस टिकाईआ। डण्डावत विच पैण लंमे, भुजां उंगलां तक्क वधाईआ। स्वास लए कोई ना दमे, दामनगीर इक्को वेख वखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझा यार साहिब स्वामी अन्तरजामी एकँकार इक्को मन्ने, मनसा सब दी पूर कराईआ। मुहम्मद कहे मेरे अन्तर आया इज़हार, ज़ीवोज़ल दयां जणाईआ। तेरी सुण अगम्मी गुफ़तार, गुफ़त शुनीद वेख वखाईआ। चार जुग तों वक्खरा तेरा समाचार, सदीआं दा लेखा रिहा मुकाईआ। कदीम दे कादर परवरदिगार, तेरी बेपरवाहीआ। तेरा खेल वेखां अपर अपार, दर घर ठांडे ख़ुशी मनाईआ। नाल सोहवण चार यार, भगत सुहेले संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान आपणा हुक्म वरताईआ।
❋
❋
२२ पोह शहिनशाही सम्मत २ आत्मा सिँघ दे गृह मलूवाल ज़िला अमृतसर
ईसा कहे मैं आसावंद, जोहना आपणे नाल मिलाईआ। तेरे हुक्म दा हो पाबन्द, पाकीज़ा तेरी सेव कमाईआ। माणदा रिहा अनन्द, सलीब लैके ख़ुशी बणाईआ। गाउँदा रिहा छन्द, ढोला धुरदरगाहीआ। लभ्भदा रिहा संग, जल्वागर ख़ुदाईआ। मंगदा रिहा मंग, सदी बीसवीं दए गवाहीआ। पुरब लेखा गया लँघ, अग्गे सोहणी रुत्त सुहाईआ। तेरा खेल सूरे सरबंग, मैं सब नूं गया दृढ़ाईआ। जिस वेले आवे मालक मेरा ख़ावंद, बाप प्रताप लए प्रगटाईआ। मैं नच्चां बण मलंग, भज्जां वाहो दाहीआ। सेज सुहावणी होए ना कोए पलँघ, खटीआ खाट ना कोए वड्याईआ। गाउँदा आवां छन्द, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। जित्थे तेरे भगत सुहेले होवण चन्द, नूर नूर नाल रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। ईसा किहा जिस वेले तेरे नाम दा वज्जे घड़याल, मेरी घड़ी दए वड्याईआ। सुत्यां लए उठाल, निंद्रा विच्चों बाहर कढाहीआ। हुक्म दे दीन दयाल, दयानिध आप जणाईआ। अन्त अख़ीरी कर के भाल, जुग विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। सम्बल सुहा के सच अस्थान, थान थानंतर वेख वखाईआ। भगत सुहेले लभ्भे विच जहान, जहालत विच्चों आपणी अमानत बाहर कराईआ। कठ्ठे कर इक्क मैदान, जगत मैदानां दा डेरा देवे ढाहीआ। मैं खेल वेखां महान, मेरी आसा पिछली चली आईआ। दो जहानां युद्ध होवे घमसान, घुंमण घेर विच लोकाईआ। मैं उत्तों आवां असमान, ज़िमीं उत्ते वेखां गुरमुख नौजवान, धुर दे चेले सोभा पाईआ। जिन्हां दी अंदरों इक्को रस बोले ज़बान, तूं ही तूं ही ढोला गाईआ। मैं सिर्फ़ जोहना नूं दस्सया मैनूं हुक्म देवे रहमान, मेरा मालक बेपरवाहीआ। जिस दा कलयुग अन्त ढोला होणा ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान””, जै जै जैकार कर के गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। जिस भगतां नाल मिल के होणा जगत नालों बेपहचान, संसारी अक्ख ना कोए तकाईआ। सो वेला वक्त पहुंचया आण, मेहरवान देणी वड्याईआ। छब्बी पोह दा दिवस महान, वक्त चार वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, परवरदिगार मेरे महबूब, परवरश कीती तेरी विच हदूद, हद्दां तों बाहर तेरा खेल सोभा पाईआ।
२२ पोह शहिनशाही सम्मत २ प्यारा सिँघ दे गृह मलूवाल ज़िला अमृतसर
मूसा कहे मैं वेखण आवां अगम्मी इस्म, असमानां तों परे पन्ध मुकाईआ। जलवा तक्कां बिना चश्म, नूर नूर नाल वड्याईआ। मेरा दिसण वाला होणा नही कोई जिस्म, वजूद कलबूत ना कोए रखाईआ। मैं ओस नूर दी किस्म, जिस
❋
❋
नूं कसम खा के ख़ुदावंद कहे लोकाईआ। जिस दी मेहर नाल भगत सुहेले मैनूं दिसण, सन्त सुहेले नज़री आईआ। कुछ होर मंगां मंगदे ब्रह्मा विष्न, शंकर सीस झुकाईआ। गुर अवतार कातब बण के लिखण, सिफ्तां नाल सालाहीआ। सब दी पूरी करे इच्छन, मालक बेपरवाहीआ। कलयुग अन्तिम खेल बाज़ी तिलकण, पैर सम्भल कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सारे विलकण, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। कोटां विच्चों जन भगत सुहेले थोड़्हे निकलण, निक्के वड्डे इक्को रंग नज़री आईआ। जिन्हां दा पुरख अकाल धुर दा दिसे मितन, साथ रघुनाथ रिहा निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा खेल आप वरताईआ। मूसा कहे मेरा हल्ल होए मसला, दलायल मसायल ना कोए रखाईआ। हकीकी यार दा होए वसला, वसफ़ अवर ना कोए वड्याईआ। भेव खोले्ह असला, असलीअत दए जणाईआ। जिस मैनूं हुक्म दिता मूसा इक्क वार ख़ुशी नाल हस्स ला, फेर वेला कदे ना आईआ। मैं सईयदे विच किहा ज्यों भावे त्यों रख ला, रखक हो के दया कमाईआ। परवरदिगार हुक्म दिता मेरे हक अलाह, आलम तों परे दिता समझाईआ। जिस वेले मालक बण के आवां हक ख़ुदा, ख़ुदी दा डेरा देवा ढाहीआ। फेर रहिण ना देवा जुदा, जुज़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ख़ुशीआं दा समां दयां वखा, वक्त सुहञ्जणा सोभा पाईआ। धुर दे कलमे नाल दयां समझा, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। जिस वेले धुर दा हुक्म होया रवां, फ़रमान इक्को इक्क दृढ़ाईआ। ओस वेले तैनूं कहवां, मूसा हस्स के ख़ुशी लैणी मनाईआ। उह वेला वक्त आ गया समां, छब्बी पोह दए गवाहीआ। तूं दरगाह साची चों जन भगतां विच आण के लैणा दमा, राह विच ना कोए अटकाईआ। मेरे नूर दी नूर उपजे शमां, दूजी अवर ना कोए रुशनाईआ। चिन्ता सोग रहे ना ग़मा, ग़फ्लत निंद्रा ना कोए वखाईआ। आपणी रखणी कोई ना तमअ, तमन्ना उम्मत वाली ना कोए जणाईआ। जिस कारण गुर अवतार पैगम्बर करने जम्हां, जमात सब दी इक्को देणी वखाईआ। दीन मज़्हब दा तोड़ना बन्ना, तुहाडा लेखा तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। मूसा कर के नमस्कार मन्ना, धुर दे यार तेरे हथ्थ तेरी सब वड्याईआ। बिन तेरी मेहर गुर अवतार पैगम्बर निकम्मा, लोकमात चले ना कोए चतुराईआ। तेरी धारों नूरी पुत्त जम्मा, कोहतूर दिती सरनाईआ। अन्त अख़ीरी आवां भन्ना, भज्जां वाहो दाहीआ। किरपा कर मेरे भगवना, भगवन तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आदि जुगादी धार भगत भगवान सुहाए समां, संमण सब दे रिहा कढाहीआ।
❋
❋