२६ पोह शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर पिण्ड जेठूवाल अमृतसर
छब्बी पोह कहे मेरा पूरा होया सवाल, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा सवाली ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण होए असीं ख़ुशहाल, ख़ुशीआं विच मिल के धुर दा ढोला गाईआ। पुरख अकाल कहे मैं वेखे आपणे लाल, भगत सुहेले सोहणे सोभा पाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हो के पुच्छया हाल, आत्म ब्रह्म लेखा दिता चुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो घालदे रहे घाल, सरगुण हो के निरगुण सेव कमाईआ। सो सन्त सुहेले लोकमात वेखे आण, बेपहचान फेरा पाईआ। जिन्हां दा दृष्ट इष्ट सृष्ट विच एका मालक श्री सुल्तान, शाह पातशाह शहिनशाह नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण ख़ुशीआं वेख्या दिहाढ़ा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल आपणा ताल वजाईआ। जुग चौकड़ी साडा पूरा होया हाढ़ा, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार अग्गे जो रहे वास्ता पाईआ। पुरख अगम्मा बिन माटी चम्मा दीन दयाल समरथ स्वामी सांझा यार वेख्या उह लाड़ा, जिस दा तन वजूद तत कलबूत समझ किसे ना आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दा देंदे गए लारा, कल कल्की आपणी कल अन्त वरताईआ। भगत सुहेला लख चुरासी विच्चों आप वेखे आपणा लाड़ा, दूल्हा दूल्हो आपणे नाल मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के इक्क प्यारा, दीन मज़्हब वरन बरन विच्चों बाहर दिता कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं लै के आए उह भत्ता, जिस विच भरम रहे ना राईआ। जुग चौकड़ी किसे ना डिठ्ठा, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। रस कोए ना जाणे फिक्का मिठ्ठा, जेहवा चले ना कोए चतुराईआ। जन भगतां ख़ातर गोबिन्द दे के गया चिठ्ठा, माछूवाड़े सच समझाईआ। मेरा परम पुरख परमात्म आवे इक्को पिता, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। जिस दा रूप ना वड्डा ना निक्का, जोत सरूपी सोभा पाईआ। शब्दी धार एकँकार करे खेल हरि समर्था, शाह पातशाह शहिनशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। गुर अवतार
❋
❋
पैगम्बर कहिण असीं वेखी सारी खेल, हरि ख़ालक ख़लक खिलाईआ। आत्म परमात्म करदा जाए मेल, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। शब्दी सतिगुर चाढ़दा जाए तेल, सच स्वामी अन्तरजामी आपणा रंग रंगाईआ। लख चुरासी आवण जावण पतित पावन कटदा जाए जेल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जिस दा सोहणा वक्त होया सुहेल, सुहञ्जणे दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं लै के आए खाणा, धुरदरगाहों धुरदरगाही दिता पुचाईआ। जन भगतां रल मिल साचा खाणा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। अग्गे मन्नणा पए सब नूं भाणा, कत्तक धुर दी दए गवाहीआ। झगड़ा पैणा राजा राणा, शाह सुल्तानां दए हिलाईआ। लेखा कोए ना जाणे जीव जहाना, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी कहिण कोए ना पाईआ। हुक्मे अंदर गुर अवतार पैगम्बर सूफ़ी सन्त फ़कीर मन्नदे गए भाणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी परवरदिगार सांझा यार पारब्रह्म पतिपरमेश्वर छब्बी दिवस करे सुहाना, रुतड़ी सुहञ्जणी आप सुहाईआ। जोत सरूप शाहो भूप निरगुण धार एकँकार अकल कलधारी पहर के आपणा बाणा, निहकलंक राउ रंक डंका इक्क वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण शाबास, गुरमुख वड वड्याईआ। सब दी पूरी पुन्नी आस, बचया रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दा विहार ख़ास, चार जुग ना कोए समझाईआ। लेखा लिखे ना नाल कोई कलम दवात, कातब चले ना कोए वड्याईआ। जिस दा खेल ओसे दे साथ, सो स्वामी आप खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जन भगतो तुहाडा वेख्या अगम्मी यार, गुर अवतार पैगम्बर ख़ुशी मनाईआ। जैकारयां विच सारे उपर खड़्हे कर दयो आपणे हथियार, हथ्थो हथ्थ मिले वड्याईआ। इक्क इकल्ला मिल्या मीत मुरार, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। दुर्गा चरण कँवल जिस दे करे नमस्कार, दर ठांडे सीस झुकाईआ। बण के झाड़ू बरदार, दिवस रैण सेव कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सुणे ना कोए गुफ़तार, चौदां लोक चौदां तबक ना कोए शनवाईआ। अग्गे एका हुक्म चले निरँकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मीं सत्त दीप सोहँ शब्द होणा जैकार, जै जैकार करे लोकाईआ। उच्ची कूक जन भगत बांह दयो हुलार, जो धुर दा मालक बेपरवाहीआ। पीर पैगम्बर जिस दे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। सो खेल करन आया विच संसार, संसारी भण्डारी सारे बैठे सीस झुकाईआ। सोहणा वेला वक्त ल्या विचार, सम्मत शहिनशाही दो वज्जे वधाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं भत्ते कर के ल्याए त्यार, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। गुरमुखो सवा अठ्ठ नूं सब ने होणा त्यार, खाणा
❋
❋
इक्को वार खवाईआ। ग़फ्लत विच रहे कोई ना बाहर, हुक्म विच हुक्म ना कोए बदलाईआ। खाण तों पहलों इक्की लावो जैकार, पंज प्यारे मुख बाहर रखाईआ। नंगी कढ्ढ लैणी तलवार, तोबा तोबा ख़लक दए दुहाईआ। सम्भल सके ना पैर कोई सरकार, जगत सियासत दए दुहाईआ। एह खेल करे करतार, कुदरत दा मालक आपणा खेल कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं वेख्या सब दा अक्खीं हाल, हालात प्रभ ने दिता जणाईआ। जिन्हां नूं लख चुरासी विच्चों ल्या भाल, सृष्टी नालों वक्खरे दित्ते बणाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, ऊँच नीच दा डेरा ढाहीआ। अल्ला वाहिगुरू नाम सति राम दा इक्को दस्स जैकार, आत्म परमात्म दिता समझाईआ। जिस विच दीन मज़्हब दा नहीं कोई विचार, दुतीआ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं निउं निउं करीए नमस्कार, दर ठांडे सीस निवाईआ। जन भगतो तुहाडा भगतां दा दरबार, बिना श्री भगवान ख़ाली नज़र कदे ना आईआ। जिन्हां ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान”” बोलया पंज वार, लोकमात जन्म विच ना आईआ। झगड़ा मुका के तीर्थ तट किनार, आत्म सरोवर दिता नुहाईआ। काया मन्दिर दस्स के सच्चा गुरदवार, काअबा इक्को दिता दृढ़ाईआ। जित्थे अठ्ठे पहर होवे शब्द धुन्कार, दिवस रैण अगम्मी नाद सुणाईआ। अमृत आत्म मिले ठंडा ठार, अनडिठड़ा जाम प्याईआ। निरगुण दीआ बाती कमलापाती जोत करे उज्यार, बाहर वेखण दी लोड़ रहे ना राईआ। काया मन्दिर साचे अंदर सवाल, साचे अंदर डेरा लाईआ। सोई सुरती लए उठाल, सतिगुर दाता बेपरवाहीआ। गुरमुखो तुहाडे नेड़ नहीं आउणा काल, महाकाल ना अक्ख वखाईआ। तुहाडा दवारा इक्को सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, जित्थे दूजा रहिण कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी सारे करदे आए इज़हार, सिफ्तां नाल सालाहीआ। जिस वेले कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती जाता पुरख बिधाता इक्क इकल्ला आवे एकँकार, परवरदिगार सांझा यार अमामां दा अमाम नूर ख़ुदाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरब जन्म दा लए विचार, लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले गुरमुख आप उठाईआ। सो वेला वक्त सुहञ्जणा सोहणा ल्या संभाल, सभा सोहणी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण गोबिन्द रंग अपार, अपरम्पर स्वामी दिता वखाईआ। माछूवाड़े वाली धार, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। जिस पुरी अनन्द दिता उजाड़, उजड़यां दए वसाईआ। सब दी अंदरों अक्ख उग्घाड़, परदा दए चुकाईआ। साची मंज़ल चाढ़, सच दवारे दए टिकाईआ। मेला कर के एका एकँकार, नाता जगत देवे तुड़ाईआ। जन भगतो तुसां ख़ुशीआं नाल खाणा अज्ज आहार, जो तुहाडा अमृत रूप नज़री आईआ। चार जुग दा सांभ के रख्या जो प्यार, मुहब्बत विच तुहाडी अन्तर आत्म दए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जन भगतो तुहाडी उह अगम्मी रोटी, जेहड़ी चार जुग हथ्थ किसे ना आईआ। सृष्टी खा खा थक्की जगत बोटी, आत्म रस ना कोए चखाईआ। बाहरों जगदी वेंहदे जोती, अंदर नूर ना कोए रुशनाईआ। अक्खां नाल अक्खरां वाली पढ़दे पोथी, निरअक्खर वेखण कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत्त दीप संख्या वधी कोटन कोटी, बहु गिणती नज़री आईआ। जन भगतो तुहाडे बिना चढ़या मंज़ल कोई नहीं चोटी, सारे अद्धविचकार बैठे डेरे लाईआ। किरपा कर के जे किसे नूं थोड़्हा जेहा दस्सया दस्म दवारी कोटी, इशारे नाल समझाईआ। उह हउमे दा हो गया रोगी, हंगता विच आपणा आप मिटाईआ। गुरमुखो तुहाडे अंदरों निरंतर हो के कढ्ढे दुरमति मैल वासना खोटी, खोटयां तों खरे लए बणाईआ। तुहाडे मनुषा जन्म वास्ते अज्ज दी इक्को दिहाढ़ी बहुती, बहुती भगती दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तुसीं सोहणे दिसे जवान, जोबनवन्ते नज़री आईआ। जिन्हां दा इक्को इक्क ईमान, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। नाता जोड़ श्री भगवान, घर साचे सोभा पाईआ। मिल्या गृह जित्थे दीपक जोत जगे महान, दूसर अवर ना कोए रुशनाईआ। जन भगतो तुसीं सारे अज्ज गुर अवतारां पैगम्बरां पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दे बणे महिमान, महिमानी खा के ख़ुशी बणाईआ। अन्त बोलो जैकारा सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो विषयां विच्चों बाहर कढाहीआ। सारे प्रेम नाल आपणा सांभ लओ सामान, समें अंदर सब कुछ पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परम पुरख होया मेहरवान, मेहरवान हो के मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण किरपा करी श्री भगवान, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी साडी बेनन्ती करी परवान, अरज़ अरज़ोई जुग चौकड़ी लेखे लाईआ। साडा लेखे लाया दर पकवान, जो धुर दरगाह तों लै के आईआ। जेहड़ा जन्म तों पहलों सचखण्ड अंदर देंदा दान, मातलोक हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग असां ओस दा कीता नहीं ब्यान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सके ना कोए समझाईआ। नव सत्त चार कुण्ट दहि दिशा ना दिसे कोई निशान, सति सरूप ना कोए वखाईआ। सदी चौधवीं असीं हो गए हैरान, हैरानी साडे अंदर आईआ। करया हुक्म शाह सुल्तान, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। चार जुग दे पिछले उठो मेरे बाल निधान, नन्न्हे बच्चे लवां जगाईआ। प्रेम अंदर होवो सवाधान, हुक्म विच्चों हुक्म सुणाईआ। धरती उत्ते वेखो मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग जीव सर्ब कुरलाण, धीरज धीर ना कोए धराईआ। तुहाडे नाम दी लुट्टी गई दुकान, अल्ला राम वाहिगुरू ओम कृष्न भय
❋
❋
ना कोए रखाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ होए बदनाम, बदी कर कर सारे शुकर मनाईआ। तीर्थ तट सच ना कोए इश्नान, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। तुहाडा रिहा ना कोई ग़ुलाम, सेवा सच ना कोए कमाईआ। अन्तर जपे कोई ना नाम, रसना सारे करन पढ़ाईआ। मनुआ शरअ विच हो शैतान, चार कुण्ट रिहा सताईआ। हकीकी सुणे ना कोए पैग़ाम, पैगम्बरां सीस ना कोए निवाईआ। झगड़ा प्या पीण खाण, भुक्ख्यां भुक्ख ना कोए मिटाईआ। सति धर्म ना रिहा निशान, निशाने सारे गए गवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असां हुक्म सुणया बिना कान, अबिनाशी करते दिता दृढ़ाईआ। छड्डो वसेरा उपर असमान, चलो ज़िमीं उत्ते ख़ुशी मनाईआ। तुहानूं सांझा दस्सां कलाम, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। जो भविख्तां विच दे के आए पैग़ाम, संदेशे मात सुणाईआ। उस दा वक्त पहुंचया आण, बेख़बरां ख़बर जगाईआ। ज़रा वेखो मार ध्यान, नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। साचे चढ़े्ह ना कोए बबाण, कूड़ी क्रिया रही कुरलाईआ। करे खेल श्री भगवान, बिना समझ सहिज समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं हुक्म दिता अगम्मी, शब्दी धार जणाईआ। सृष्ट सबाई होई निकम्मी, निकरमण रूप बदलाईआ। मन वासना फिरे भन्नी, भज्जे वाहो दाहीआ। झगड़ा प्या ग़रीब धनी, सांझा घर ना कोए दसाईआ। संसार अक्ख होई अन्न्ही, पुरख अकाल दरस कोए ना पाईआ। अक्खर पढ़दे सफ़िआं उत्ते पंनीं, पंजां दा मालक वेख ना ख़ुशी मनाईआ। दीन मज़्हब पई बन्नी, हद हदूद ना कोए तुड़ाईआ। चिक्कड़ भरी दिसे कन्नी, पतित पुनीत रूप ना कोए वखाईआ। साची खेल किसे ना मन्नी, मनसा मोह विच वधाईआ। धुर दा राग सुणे कोई ना कन्नीं, सिफ्तां वाले ढोले पढ़ पढ़ वक्त लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं हुक्म दिता अथाह, भँवरी आपणी विच भवाईआ। उठ के तक्को बेपरवाह, जो बेपरवाही विच समाईआ। जिस नूं जुग चौकड़ी आए ध्या, अल्ला वाहिगुरू राम कहि के ढोले गाईआ। सो खेल करे ख़ुदा, ख़ुद आपणी कार कमाईआ। जन भगतां मेल करे सिध्धा, दूजा संग ना कोए रखाईआ। इक्को रंग रंगाए वड्डा निक्का, बिरध बाल ना कोए जणाईआ। जन भगतां बण के धुर दा पिता, गुरमुख साचे गोद उठाईआ। निरगुण हो के करे हिता, सरगुण आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं हुक्मे अंदर आए भज्जे, चले वाहो दाहीआ। साडे पड़दे ओहो कज्जे, जो आदि जुगादी धुरदरगाहीआ। सदा रहे सज्जे खब्बे, अग्गे पिच्छे होए सहाईआ। उस दे चरणां विच सारे सजे, सोहणा दर वड्याईआ। प्रेम प्रीती अंदर मधे, मधुर धुन अगम्मी गाईआ।
❋
❋
लोकमात आ के उस दे भगत सुहेले लभ्भे, जो बैठे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं हुक्म दिता जलदी, छेती दिता उठाईआ। लोकमात वेखो अग्ग बलदी, कलयुग अन्त ना कोए बुझाईआ। सारी खेल दिसे छल दी, कपट विकार विच लोकाईआ। प्रभ दी धार निहचल धाम अटल दी, धुर संदेसा आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं हुक्म दिता निरँकार, निरगुण आप जणाईआ। अमृत भत्ता लै के जाओ विच संसार, भज्जो वाहो दाहीआ। वक्त सुहञ्जणा होवे चार, छब्बी पोह मिले वड्याईआ। तुहाडा लहिणा देणा देवां कर्ज़ उतार, आदि शक्ति भवानी बाकी रहिण कोए ना पाईआ। अष्टभुज दुर्गा तेरा लेखा तेरी झोली देवां डार, पूरब मूल चुकाईआ। सारे हो जाओ ख़बरदार, सच दुआर लओ अंगड़ाईआ। निरगुण जोत हो उज्यार, जगत रूप ना कोए वखाईआ। सच दवारे पहुंचणा आण, बेपहचान हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। गुर अवतार कहिण सानूं हुक्म दिता भत्ता चुक्को उह, जेहड़ा जन्म तों पहलों दयां खवाईआ। जिस नूं खा के मेरी धार जावो हो, निरगुण सरगुण रूप बदलाईआ। आत्म हो के परमात्म जाओ छोह, परमात्म छोह के गुर गुर शब्द जणाईआ। जुग चौकड़ी जो मंगदे रहे मोह, मुहब्बत दयां समझाईआ। सारे नेत्र खोल्ह के तक्को अगम्मी जोत दी लो, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां तों बाहर दयां समझाईआ। ग़ौर नाल वेखो जित्थे भगत भगवान इक्क नहीं दो, दोहां दी धार इक्को नज़री आईआ। दिहाढ़ा होवे सुहञ्जणा सम्मत शहिनशाही छब्बी पोह, वदी सुदी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सब दी वस्त अगम्मी पिछली खोह, अमृत रस रूप दयां बदलाईआ। साचे भगतां अंदर देवां चो, सेवा तुहाडे कोलों कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं हुक्म आवे होका, अगम्मी आवाज़ जणाईआ। झगड़ा छड्ड दयो चौदां लोका, चौदां तबकां डेरा ढाहीआ। कोई वाचे ना पिछला पोथा, पुस्तक सब दे हथ्थ फड़ाईआ। सारे मेरा नाम सुण लओ सौखा, जेहड़ा चार युग ना किसे जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो मेरे भगतां नाल सब नूं मिले मौका, पहलों दिती ना किसे वड्याईआ। धुर दा हुक्म किसे ना रोका, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। प्रभ दी सोच कोई ना सोचा, समझ विच समझ ना कोए बदलाईआ। आओ उठो सब दी पूरी करां लोचा, लोचन नैणां दयां दरसाईआ। जिन्हां दी ख़ातर तुहाडा वक्त बीतया चोखा, चारे जुग लँघाईआ। सब नाल करदा रिहा धोखा, आपणा भेव ना किसे खुल्हाईआ। सिफ्ती नाम दा लवाउँदा रिहा घोटा, सहिज सहिज समझाईआ। आपणे आप दा करदा रिहा टोटा,
❋
❋
अल्ला तों वाहिगुरू वण्ड वण्डाईआ। कदी बणदा रिहा छोटा, राम दो अक्खरां विच जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं हुक्म दिता नाल ज़ोर, ख़ुशी नाल उठाईआ। हुक्मे अंदर तोर, तुरत दिता दृढ़ाईआ। धुर दा भत्ता लै जाणा कोल, कुल भगतां दिती वखाईआ। रहिणा सदा अडोल, डुल कोए ना जाईआ। रहे ना कोई अनभोल, भुल्लयां रिहा समझाईआ। तोले कोई ना तोल, अतुल दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं हुक्म आया शताबी, शरअ विच्चों सब नूं बाहर दिता कढाहीआ। मेरे नाम दी लै जाओ साची भाजी, भजन बन्दगी इक्को दिती समझाईआ। मैं नवीं साजणा साजी, हरिजन भगत लए उठाईआ। वेख्यो गुर अवतार पैगम्बरो कोई ढोला जा के गायो ना आपणा माज़ी, पिछला राग ना कोए अल्हाईआ। मेरा नाम सच्चा चार जुग दा ताजी, जिस दी तहिरीरी तकरीर ना कोए बदलाईआ। जिस दी समझे ना कोए आवाज़ी, धुनां विच ना कोए शनवाईआ। वसे ना किसे महिराबी, बन्द ना कोए कराईआ। चक्खे ना कोए स्वादी, रस ना कोए दृढ़ाईआ। गिणती वाली ना होवे आबादी, अक्खरां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। गावे कोई ना ढाडी, रबाब सुर ना कोए सुणाईआ। जाणे कोई ना गाडी, गुर अवतार पैगम्बर रहे कुरलाईआ। इक्को धार मेरी आदी, आदि पुरख रिहा समझाईआ। जिस वेले नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दी करनी होवे बरबादी, बदला सब दा देवां चुकाईआ। मेरी खेल अगम्मी डाहढी, डण्डौत करन वाला समझ कोए ना पाईआ। मैं सब तों वक्खरा बाढी, घड़न भन्न्हणहार हो जाईआ। सब तों वक्खरा स्वांगी, मेरी समझ किसे ना आईआ। शब्द संदेश्या विच तुहाडी वधाउँदा रिहा तांघी, आशा भविख विच बदलाईआ। तुहाडी धार मेरी बांदी, बन्धन प्रेम विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं इक्को दिता धक्का, ख़ुशीआं नाल हिलाईआ। सारे नाता बाहमी जोड़े सका, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जो सच पकवान पक्का, सचखण्ड दवारयों लओ उठाईआ। वेख्यो कोई लै के जायो ना मदीना मक्का, मन्दिरां मठ्ठां विच टिकाईआ। कोई गुरदवारे फिरे ना नठ्ठा, भज्जे वाहो दाहीआ। पुरख अकाल कहे मैं दस्सां बचन सच्चा, हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। जिन्हां भगतां नूं जगत जहान करे ठठ्ठा, कूड़ कहि समझाईआ। उह मेरा धुर दा बच्चा, जो सोहँ ढोला गाईआ। मैं लूं लूं अंदर रचा, रचना आपणी दिती वखाईआ। जेहड़ा प्रीती अंदर कच्चा, चरण कँवल ना लागे राईआ। जो जुग जन्म दा अच्छा, तुहाडा विछड़या आपणे नाल मिलाईआ। जे तुहानूं नहीं अगला पता, आओ इक्को वार समझाईआ। बिन अक्खां वेखो भगत दुआर इक्को सजा,
❋
❋
सज्जण बैठा धुर दरगाहीआ। जिस दे प्रगट होण दी जाणे कोई ना वजह, नामालूम सारे रहे सुणाईआ। कोई जैकारा लावे फ़तिह, कोई अल्लाह कहि के रिहा गाईआ। कोई राम कहे साडा सका, कोई ओम कहि के झट लँघाईआ। कोई कृष्न टेके मथ्था, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। कोई दुर्गा अष्टभुज सेवा करे हथ्थां, आपणी सेव लगाईआ। पुरख अकाल कहे मैं इक्को हुक्म दस्सां, अन्त अख़ीरी आप जणाईआ। मैं ओन्हां दे अंदर वसां, जेहड़े मेरा ध्यान लगाईआ। लोकमात पत रखां, रक्ख्या करां थाउँ थाँईंआ। वसेरा वेखां विच कक्खां, कुल्लीआं विच्चों लवां उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो ओन्हां लई लै के जाणा भत्ता, भरम देणा गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल हरि रघुराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं भत्ता लै के गए आ, पहुंचे चाँईं चाँईंआ। वेख्या खेल बेपरवाह, शाह पातशाह शहिनशाह दिता दृढ़ाईआ। ख़ुशीआं अंदर ढोला ल्या गा, भगतां नाल वज्जी वधाईआ। पिछला बोला ल्या बदला, विचोला इक्को नज़री आईआ। जिस ने चोला ल्या बदला, जोती नूर करे रुशनाईआ। परदा ओहला ल्या रखा, नज़र किसे ना आईआ। वेला वक्त रिहा सुहा, सुहञ्जणी रुत्त वज्जे वधाईआ। सो वेला गया आ, जिस दा जुग चौकड़ी राह तकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण धुर दा भत्ता भगत दवारे ल्या टिका, टकयां वाली कीमत कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दे हुक्मे अंदर दिता वरता, गुरमुख साचे खावण चाँईं चाँईंआ। जिस दा भेव जाणे कोई ना, परदा सके ना कोए उठाईआ। सारे करन वाले हां विच हां, धुर फ़रमान ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण गुरमुखां ख़ुशीआं नाल छके प्रशादे, प्रशाद भगतां दिता वरताईआ। लहिणे देणे चुकाए गोबिन्द पुरख अकाल वाले दादे, दाअवा पिछला पूर कराईआ। अगले खेल आपणे संग गांढे, दूजी गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडी सेवा दिती लगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सेवा कीती नाल प्रीत, प्रीतम वेख ख़ुशी मनाईआ। भगतां दी सोहणी वेखी रीत, चार वरन इक्को दर ते सोभा पाईआ। झगड़ा छड्ड मन्दिर मसीत, काया काअबे ख़ुशी बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावण गीत, ढोला धुरदरगाहीआ। सारे अंदरों दिसे सीत, बाहरों अग्न ना कोए तपाईआ। मन वासना आए जीत, जिती जगत लोकाईआ। प्रेम दा ढोला गावण गीत, गोबिन्द तूं ही पिता माईआ। बैठ के इक्क अतीत, त्रैगुण लेखा ल्या मुकाईआ। श्री भगवान कर बख्शीश, रहमत दिती कमाईआ। ख़ुशीआं नाल दिती असीस, अर्शीवाद इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा पूर कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू साडी इक्क अरदास, अरज़ोई सच सुणाईआ। असीं तेरे भगत वेखणे ख़ास, सानूं सारे दे वखाईआ। नौ सौ
❋
❋
चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आई एह रात, रुतड़ी वड वड्याईआ। तेरी वरताई अगम्मी दात, दाते तेरे हथ्थ वड्याईआ। असीं तेरी निक्की जेही शाख़, छोटे बाले नढ्ढे नज़री आईआ। तेरा लेखा लिखदे आए कलम दवात, काग़ज़ नाल शाहीआ। इशारयां नाल दस्सदे आए जगत जमात, दीनां मज़्हबां विच पढ़ाईआ। खा के आए रसना जेहवा भात, भोजन जगत वड्याईआ। करदे आए पाठ, सिमरन विच सिमरन तेरा नाम बणाईआ। खोल्हदे आए हाट, वस्त वरताई धुरदरगाहीआ। पुरख अकाल तेरी समझी इक्क ना बात, परदा अंदरों ना कोए चुकाईआ। जुग चौकड़ी बदलदा रिहों रिवाज, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र देणी उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं वेखणे भगत दुलारे, दूल्हे धुर दे नज़री आईआ। जिन्हां दे पिच्छे साडे पूरे कीते लारे, जुग चौकड़ी लेख चुकाईआ। सोहणे सुचज्जे दिसण लाड़े, नारी पुरुष रूप ना कोए बदलाईआ। जिन्हां दा खेल वेख्या दिन दिहाढ़े, दरगाह साची वज्जी इक्क वधाईआ। ओन्हां दा मानस जन्म लग्गा कारे, करते कीमत आपे पाईआ। साडे पूरे होए हाढ़े, हौके दित्ते मिटाईआ। ख़ुशीआं नाल बीते जुग चारे, अग्गे समझ किसे ना आईआ। साडे ढिड्डां दे उतरे अफारे, अंदरला दु:ख दिता गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू दस्स, किहड़े चंगे किहड़े मंदे, सानूं दे दसाईआ। केहड़े वसदे तेरे संगे, किहड़े बैठे मुख भवाईआ। किहड़े मानुश ते केहड़े बन्दे, किहड़ी स्त्री रूप बदलाईआ। किहड़े सचखण्ड दवारे टंगे, किहड़े जूनीआं विच रखाईआ। किहड़े तेरा दुआर लँघे, चरण बहि के सोभा पाईआ। पुरख अकाल किहा गुर अवतार पैगम्बरो जेहड़े चढ़ गए मेरे नाम दे डण्डे, डण्डउत बन्दना तों खहिड़े दित्ते छुडाईआ। उह एथे ओथे दो जहान सारे चंगे, बुढ्ढे नढ्ढे इक्को रंग रंगाईआ। सच्चे घर विच पुरख अकाल वण्ड कोए ना वण्डे, शाह हकीरां इक्को घर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू सानूं प्या कुछ शक, शक दे मुकाईआ। असीं किधर लईए तक्क, कवण अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा पहलों चरण जाओ ढठ्ठ, फेर दयां दृढ़ाईआ। पिछला लेखा छड्डो मन्दिर मठ, शिवदवाले ध्यान ना कोए लगाईआ। फिर मेरयां भगतां दा वेखो इक्ट्ठ, जो चारों कुण्ट सोभा पाईआ। एह सारयां तों उत्तम ते सृेष्ट जिन्हां दे अंदर मेरे नाम दा सच, दूजी करन ना कोए पढ़ाईआ। इक्को तूं ही तूं ही रहे जप, आप आपणा भेंट कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं वेख लैण दे एन्हां दे मस्तक मथ, तेरे अंदर वड़ के वेख वखाईआ। तेई अवतार कहिण एह बैठे उत्ते कक्ख, कक्खां उत्ते बैठे लखां दा डेरा गए ढाहीआ। पीर पैगम्बर कहिण एह सब तों होए वक्ख, कलमयां कलामां तों
❋
❋
पल्लू गए छुडाईआ। गुरू गुरदेव कहिण इन्हां दे अंदर वड़ गया सच, झूठी क्रिया गए तजाईआ। पुरख अकाल नूं मन्न के बाप, पूत सपूते बण के सोभा पाईआ। झगड़ा रिहा ना किसे पाप, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सब दे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं चढ़दी जाए मस्ती, गुरमुख नज़री धुर दे आईआ। नौ खण्ड विच्चों भगत दवारा जगत नूं दिसे छोटी बस्ती, अग्गा सके ना कोए समझाईआ। असीं कथा कहाणी दस्सीए सच दी, सारे रहे दृढ़ाईआ। जित्थे पुरख अकाल दी इक्को जोत जगदी, दूजी होवे ना कोए रुशनाईआ। ओथे कीमत कोए ना लगदी, दर्शन कीत्यां पार लँघाईआ। एह कोई धार नहीं क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश नाई कमीने जट्ट दी, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। एह कोई खेल नहीं नटूए भट्ट दी, जगत स्वांगी वेस ना कोए बदलाईआ। एह कोई नज़र नहीं बैरूनी अक्ख दी, प्रतख खेल वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो भगतां दे अंदर प्रभ दी धार वेखो नच्चदी, जो नच्चे कुद्दे चाँईं चाँईंआ। इन्हां नूं लोड़ नहीं किसे सेज वाले खट्ट दी, पटणे दा मालक इक्को नज़री आईआ। जिस नूं मदद पुरख समरथ दी, दूजे आस ना कोए तकाईआ। उह जाणे घट घट दी, घाटे सब दे पूर कराईआ। गुरमुखो संसार सृष्टी विच दुक्खां दी अग्ग मच्च दी, तुहाडा दु:ख आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण आह कुझ बैठे दिसण अन्धेरे, क्यों अक्खां बन्द कराईआ। पुरख अकाल कहे एन्हां दे राम चन्द्र तो पहलां दे डेरे, रामा दए गवाहीआ। कृष्न कहे ऐथे मेरे दवारे खेड़े, खिड़की कुण्डा दयां खुल्हाईआ। मूसा कहे इक्कीआं दे अंदर मेरे झेड़े, जो मैनूं नज़री आईआ। ईसा कहे एन्हां विच्चों थोड़्हे बथेरे, जो गिणती विच सत्त सोभा पाईआ। मुहम्मद कहे बत्तीआं दे मेरे नाल रहे झेड़े, कदी मन्नण ते कदी मुख जाण भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुरू नानक कहे एहनां विच्चों दिसदे सौदेबाज़, खोटे खरे आपणा खेल वखाईआ। गोबिन्द किहा एहनां विच्चों दिसदे चूरी खवाउँदे मेरे बाज़, चोरी चोरी मैथों आप छुपाईआ। कुछ ऐथों दसां दी खुल्ही जाग, जिन्हां नूं अनन्दपुरी तों बाहर आपणा मेल कराईआ। पुरख अकाल कहे मैं सब दी साजण लई साज, सज्जण सारे लए बणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो चला के आपणा रिवाज, रवादारी सारी दिती मिटाईआ। किशन सिँघा की खाज दा आया स्वाद, सच देणा सझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू तेरा किड्डा चंगा समाज, जो समें विच्चों आपणा समां बैठे बदलाईआ। साडे होए धन्न भाग, भगवान तेरे नाल चल के तेरयां दा दर्शन पाईआ। सानूं ऐं दिसदा एन्हां दे अंदर उह स्वाद, जेहड़ा सम्यां तों हथ्थ किसे ना आईआ। इन्हां दा ख़ुशीआं वाला मजाज़, मज़ाक
❋
❋
विच हस्से जगत लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू एहन्हां दा वेख के झगड़ा फ़साद, अज्ज दा वेला सानूं रिहा बतलाईआ। सृष्टी दी किसे नहीं करनी इमदाद, दिमाग़ सारे फेल कराईआ। चलदे डुब्बणे जहाज़, बेड़े देणे रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दी रखणी लाज, लाजावन्त आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं वेखणे वड्डे छोटे, सारे इक्को रंग नज़री आईआ। सब ने सूरबीरां वाले कसे लंगोटे, जगत भय बैठे चुकाईआ। अंदरो अंदर सब ने आपणे नाम प्रभू वाले सोचे, माता पिता वाले नाम सारे गए भुलाईआ। ओस दुआर पहुंचे, जित्थे पुजिआं किसे पूजा पाठ दी लोड़ रही ना राईआ। गुरमुखो वेख्यो किते भा ना विक जायो दूजे, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड विच रखाईआ। किते बन्द ना हो जायो दीन मज़्हब वाले निक्के जेहे कुज्जे, ब्रह्मण्ड खण्ड तुहाडे चरणां हेठां दबाईआ। तुहाडी रमज़ कोई ना बुझे, प्रभू दा दुआर कोई ना सुझे, बिन भगवान तों भगतां नूं करे कोई ना उग्घे, गुंगे दिसी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी धुर दा इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण गुरमुखो ऐवें अग्गे करदे ना रिहो अरदासे, मथ्था ख़ाक नाल रगड़ाईआ। सारे डर गए तुहाडे हथ्थां विच वेख के तिक्खे गंडासे, धार धार गए बदलाईआ। सानूं ख़ुशी अबिनाशी करते साडे बचन कीते साचे, सच्चयां सानूं जगत विच दिता बणाईआ। जे रविदास दे वस्त्र ना हुन्दे पाटे, ग़रीबां नूं कदे ना गल लगाईआ। गुरमुखां दे कदी खुल्ल्हे ना करदा झाटे, जंगलां विच फिरन दी लोड़ रही ना राईआ। तुसीं सुत्ते तुहाडा पुरख अकाल इक्को जागे, घर घर विच्चों फड़ के आपणे कोल ल्याईआ। तुसां क्यों फड़े दो सूतां वाले सांघे, दोंह राहां उत्ते पैर ना कोए टिकाईआ। तुहाडे लंमे लंमे कोई वेखण वाले नहीं सी ढांगे, दीनां मज़्हबां दे ढंगयां तों दिता छुडाईआ। तुसीं जुग जन्म दे थक्के मांदे, भजन बन्दगीआं कर कर आपणा आप ल्या सुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा रिहा मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू तेरी किड्डी वड्डी तड़प, मुरदयां दएं तड़फ़ाईआ। पुरख अकाल कहे मैं तुहाडे पिच्छे आया परत, पतिपरमेश्वर हो के ख़ुशी मनाईआ। मेरी कोई बच्चयां वाली नहीं शर्त, शरअ दे असूल दयां बदलाईआ। बिना भगतां कदे किसे नूं मिलण नहीं आया उत्ते धरत, धरनी उत्ते फेरा ना पाईआ। कदी ना लभ्भा किसे नूं विच्चों चर्च, चरखयां वालीआं देण गवाहीआ। गुरमुखो तुहाडे जन्म दा मेरे कोल खर्च, खावो खट्टो ते ख़ुशीआं नाल आपणा झट लँघाईआ। जिधर वेखोगे ओधर वण्डां दर्द, दुखियां दा मालक नज़री आईआ। भगत उधारना प्रभू दा फ़र्ज़, गुरमुख आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। गुर अवतार
❋
❋
पैगम्बर कहिण प्रभू वेख्या तेरा अजब तरीका, तक्कया खेल बेपरवाहीआ। श्री भगवान कहे जन भगतां सिक्खीआं मेरे कोलों प्रीता, प्रीतम इक्को रहे मनाईआ। जिन्हां दा अंदर होया ठांडा सीता, सीता राम ओन्हां दे घर विच सोभा पाईआ। भगती दा भण्डारा भर दिता ओन्हां दी जेब विच खीसा, बीसा दए गवाहीआ। जिस दवारे ते चरण धूढ़ी मंगे मूसा ईसा, इच्छया आपणी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू तेरे भगत रज्जे कि भुक्खे, अंदरों वेखीए ध्यान लगाईआ। सुखी कि दुक्खे, दुखी हो के रहे कुरलाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो मैं तुहाडे लारयां दे पिच्छे आपणी गोदी चुक्के, कुँवारे आपणे नाल प्रनाईआ। तुसीं हुण हो जाओ परे सिँघासण दी गुठ्ठे, मैं चारों कुण्ट सब नूं गोदी लवां टिकाईआ। जिस मेरा नाम जपया ओहनूं धर्म राए कदी ना टंगे पुठ्ठे, जन्मां विच ना कोए भवाईआ। जगत माया कोई ना लुट्टे, लुटेरे सारे अंदरों दिते कढाहीआ। ओन्हां दी प्रीती पतिपरमेश्वर नालों कदे ना टुट्टे, जिन्हां दी टुट्टी लई गंढ्ढाईआ। अठ्ठे पहर इक्को नाम जुट्टे, जोटीआं गुरमुखां नाल रखाईआ। ओ गुरसिखो तुहानूं वी नहीं रहिण देंदा सुक्के, सारे इक्को घर वसाईआ। बिना मेरी किरपा गुर अवतार पैगम्बर कोई ना किसे नूं पुछे, पिच्छा परत के वेखण कोए ना आईआ। जिन्हां ने अज्ज ताअ दित्ते उत्ते मुच्छे, अक्खां लाल कढ्ढ डराईआ। जिन्हां दे तुट्टे जुत्ते, ओन्हां ने आपणी मंज़ल लई मुकाईआ। सारयां नूं दर आयां नूं इक्को जेहा पुछे, फ़र्क विच ना कोए जुदाईआ। अजे वी इक्क सौ उणानवे इन्हां विच्चों रुस्से, जे नाँ लवां ते रोवण मारन धाहींआ। बिन प्रभ दी किरपा किसे कम्म नहीं आउँदा पंज तत दा बुत्ते, मिट्टी ख़ाक ना कोए वड्याईआ। अग्गे गयां कोई ना पुछे, सच दुआर ना कोए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग नाल रंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जन भगतो रोटी खाधी कि दाल, सारे दयो सुणाईआ। ग़मी ख़ुशी दा दस्सो हाल, परदा देणा चुकाईआ। पुरख अकाल कहे जिन्हां दे मैं वसां सदा नाल, अन्तर हो के निरंतर रूप दरसाईआ। ओन्हां उत्ते कोई ना करे सवाल, जवाब तल्बी ना कोए कराईआ। उह मेरा तक्क के जमाल, जन्म मरन दा लेखा गए चुकाईआ। सदा करां ओन्हां दी प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। जेहड़े तुहाडे उह तुहाडे चले गए नाल, भगत भगवान नाल आपणा झट लँघाईआ। एह अवल्लड़ी जेही चाल, भगतां नूं पता नहीं आपे ओन्हां दी सुरत रिहा संभाल, माँ प्यो नूं पता नहीं ते आपे रिहा उठाल, प्यो पुत्त नूं रमज़ नहीं आपे बणाए आपणे लाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण किहड़े बैठे नाल पावे, खब्बा सज्जा दे समझाईआ। गोबिन्द किहा पहलों मैनूं मेट लैण दयो जिन्हां दिते बेदावे, बदली दयां
❋
❋
कराईआ। पुरख अकाल कोलों सारे करा देवां सांवे, कंडे इके दयां तुलाईआ। जन्म जन्म दे बदल के नावें, नवां जन्म दयां वखाईआ। जो सोहँ ढोला गावे, गा गा ख़ुशी बणाईआ। उह पुरख अकाल पतिपरमेश्वर इक्को रावे, दूजी सेज ना कोए हंढाहीआ। गोबिन्द कहे प्रभू ओए तेरे भगत कोई कट्टे वच्छे नहीं लावें, जम्मण वाली होर ना कोई माईआ। तेरे बिना इन्हां दी आत्मा ना कोई बणावे, परमात्मा बिना तन वजूद कम्म किसे ना आईआ। बिन तेरी किरपा पत सर्ब गवावे, चले ना किसे चतुराईआ। मुरदे मर्द ना कोए जवावे, जीवण जुगत ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं खड़्हीए किस दरवाज़े, दरबान हो के ख़ुशी बणाईआ। किहड़े वक्त सुहञ्जणे जागे, आलस निंद्रा ना कोए बणाईआ। पुरख अकाल कहे पहलों मेरे भगतां नूं मारो इक्क आवाज़े, वाजा ढोलक ना कोए खड़काईआ। ओन्हां दे साफ़ करो इरादे, पवित्र लओ कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं मातलोक विच्चों डरदे भाजे, पल्लू आए छुडाईआ। सानूं पता लग्गा तूं प्रगट होया देस माझे, जो गोबिन्द आया दृढ़ाईआ। रचया अगम्मी काजे, खेल नूर ख़ुदाईआ। उह कढ्ढ लए जेहड़े विच दोआबे, दग़ा किसे नाल नहीं कमाईआ। कुछ लेखा लिख्या नानक बाबे, हथ्थ छाती उत्ते टिकाईआ। कुछ गोबिन्द हथ्थ उत्ते रख के बाज़े, वाज दिती लगाईआ। मेरे ग़रीब निवाज़े, तेरे अग्गे दुहाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले मेरे सीस उत्ते होवे ताजे, ताजां वाले दयां मिटाईआ। भगतां नाल चले इक्क रिवाजे, रज़ा विच सारे लवां चलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण किस बिध करावें हाजे, हज़रत दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा जो भगतां दी रल जाए जमाते, जमां तों दयां छुडाईआ। जो पकवान खा लए मेरयां भगतां दीआं सिर ते चुकीआं होईआं पराते, पतणां तों पार दयां लँघाईआ। जिस तरह वड्डउँ छोटा चीर के करदा दाते, असल दा रूप दए बदलाईआ। एसे तरह गुरमुखो तुहाडे पूरे करदा घाटे, घट्टयां विच रुलदयां सचखण्ड दुआर दयां बहाईआ। तुहाडे खा के प्रेम वाले बाटे, अमृत रस दयां चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू तेरे भगत किहड़े, ओन्हां दी किस्म दे वखाईआ। पुरख अकाल किहा जेहड़े मेरे भगत दुआर दे आ गए विच वेहड़े, सारे इक्को जिहे दयां बणाईआ। जन्म जन्म दे चुक्के झेड़े, झगड़ा रहे ना राईआ। आवो तक्को हो के अग्गे नेड़े, निउँ निउँ दयां वखाईआ। जेहड़े मेरे हुक्म दे आ गए घेरे, घरयां तों बाहर टपाईआ। उह सज्जण बण गए मेरे, मैं ओन्हां दा पिता माईआ। जिन्हां दे जुग चौकड़ी वड्डे जेरे, सदी चौधवीं राह तकाईआ। फड़ के बाहों माँ पिउ विच्चों नखेड़े, भैणां भाईआं नाते दिते तुड़ाईआ। दे के आपणे गेड़े, नारीआं नाल कन्त दिते लड़ाईआ। उह आ गए
❋
❋
ऐस वेहड़े, जिन्हां नूं बुरा कहे लोकाईआ। पुरख अकाल ओन्हां पिच्छे बुढ्ढा नढ्ढा हो के मारे फेरे, आपणा जोबन आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरे सिँघासण दी किहड़ी चूल, प्रभ सहिजे दे समझाईआ। किथे बहें कन्त कन्तूहल, कन्त धुर दरगाहीआ। पुरख अकाल कहे मेरे रहिण दा मेरे बहण दा भगतां दे अंदर मूल, जित्थे वेखण कोए ना जाईआ। ओथे वड़ां ओथे चढ़ां जित्थे मैनूं कोई ना जाए भूल, भुलयां नूं आपणे नाल रलाईआ। आदि जुगादि भगत उधारना बणया इक्क असूल, असल नाल वसल यार कराईआ। हुक्म इक्क माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मैं कदे ना जावां भूल, भुल्लयां आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा बिन लेख ना किसे वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू तेरी किथ्थे उह लिख्त, जेहड़ी बिन अक्खरां दएं पढ़ाईआ। सानूं संदेशे दित्ते नाल भविख्त, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। पुरख अकाल कहे जे पुछणा पहलों आपणयां दीनां मज़्हबां नूं मेरा दस्सो इष्ट, फेर नीवें हो के सीस निवाईआ। मैं कोई गुरू नहीं जो भोगां जगत गृहस्त, गृहस्तीआं दा मालक ख़लक दा ख़ालक प्रितपालक सब दा पिता माईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण परमात्मा असीं एसे कर के मंगदे आए वक्त, बेवक्त मंग ना कोए मंगाईआ। पुरख अकाल कहे हुण वेख लओ सुहञ्जणा मेरा भगत, जो बिन भगती दिता बणाईआ। जिन्हां दे कारण आया फ़कत, फ़िकरा आपणा नाम सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो जेहड़ी तुसां लयांदी वस्त, प्रेम नाल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण भगतो श्री भगवान जुग जुग डाहढा, डण्डउत बन्दना सजदा सब नूं दए समझाईआ। पुरख अकाल कहे नहीं मैं प्रेम प्यार मुहब्बत विच सब नालों ठांडा, भुलयां नूं अग्नी विच तपाईआ। मैं दो जहानां सांझा, वण्ड विच हिस्सा ना कोए जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू तूं की पींदा खांदा, की वस्त तेरी भेंट चढ़ाईआ। अबिनाशी करता कहे जेहड़ा मेरा नाम गांदा, मैं ओसे नूं आपणा आप तृप्त वखाईआ। मैं कोई पंडत नहीं मुल्ला नहीं ग्रन्थी नहीं ना जगत वाला पांधा, ना कोई हिसाब किताब समझाईआ। मैं कोई मंगदा नहीं गऊ ढांडा, सीरा मंडां खा के ख़ुशी ना कोए बणाईआ। मैं कोई जल पाणी नाल नहीं नहांदा, आपणा आप पवित्र धोती कच्छहिरे नाल ना कोए रखाईआ। मैं कोई पहनदा नहीं तेड़ सलवार पजामा, चीथड़ गल ना कोए रखाईआ। मैं किसे दा ताया चाचा ते फुफड़ नहीं मामा, जगत सज्जण साक ना कोए अख्वाईआ। मैं कोई मज्झीआं गाईआं चारन वाला नहीं कामा, बेलयां विच आपणा फेरा पाईआ। मैं कोई ढोलक खड़काउण वाला रख्या नहीं दमामा, दमां तों बाहर आपणा डेरा लाईआ। मैं कोई दीनां मज़्हबां वाला रख्या
❋
❋
नहीं विधाना, विद्या नाल आपणा झट ना कोए लँघाईआ। जद आवां ते वक्खरा पहर के जामा, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। जेहड़ा भुलया उह बेगाना, गुर अवतार बुढ्ढे उफ़ लक्क धूह धूह आह आह भार सिहा ना जांदा, दीन मज़्हब कंध ना कोए उठाईआ। गुरमुखो किते समझ ना ल्यो डरामा, धुर दा निशाना रिहा जणाईआ। किते जाण ना ल्यो एह पंजां तत्तां वाला इन्साना, पूरन सिँघ कहि के सारे रहे गाईआ। जे समझो ते एह विष्नूं भगवाना, तुहाडा पिता माईआ। तुहाथों कोई खाण नूं मंगदा नहीं बदाना, बदामां नाल आपणा बल ना कोए वधाईआ। ना एह गोपीआं वाला शामा, ना बनां वाला रामा, ना पढ़न वाला कलामा, ना सलामां विच सीस झुकाईआ। जे वेखो शहिनशाहां दा शहिनशाह शाहां दा सुल्ताना, सुत्यां नूं रिहा जगाईआ। अज्ज गुर अवतार पैगम्बरो उठो मैं भगतां नूं देण आया इनामा, नाम वण्ड के हथ्थ रख के कंड, कंडयां तों बाहर लँघाईआ। कोई ना देवे दंड, कोई ना करे भेख पखण्ड, दूती दुष्ट देणे खपाईआ। एह गुरमुख मेरे चन्द, चन्द्रमा सूर्या जिन्हां दा दर्शन पाईआ। दर्शन सिँघ फेरके वेख कंड, एह कोई भेख नहीं पखण्ड, इन्हां दा मालक इक्क बख्शंद, धुर दा साहिब इक्क गोसाँईंआ। की आखोगे बुढ्ढा, की आखोगे नढ्ढा, की आखोगे डुड्डा, सुत्ता कि जागदा, सब दे साहमणे नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण हाए उफ़ सदी चौधवीं कोई ना मिले ढोई, ढोआ लै के मिलण कोए ना आईआ। साडा रिहा ना कोई, कोटी कूक कूक कुरलाईआ। पता नहीं एस भगतां दी आत्मा किस तरह मोही, मुहब्बत विच लए फसाईआ। किहड़ी धार अंदर बोई, बीज धुर दा ल्या प्रगटाईआ। जो एहदे वरगी होई, सोहँ ढोला रहे गाईआ। श्री भगवान कहे मेरे भगतां दी आत्मा सदा नवीं नरोई, निरगुण नज़री आईआ। क्यों मेरा भेत जाणे कोई, सब कुछ कोल हुंदयां सारे दिते भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब नूं ना दे डर, डरदयां नूं होर ना दे डराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू पिच्छे वी तैथों आए डरदे, चार जुग ध्यान लगाईआ। तेरा नाम आए पढ़दे, परदयां विच्चों बाहर कढाहीआ। बणे रहे बरदे, सेवा जगत कमाईआ। दुनिया नाल आए लड़दे, डांगा सोटे कुहाढ़ीआं बरछे दिते वखाईआ। एह तेरे खेल सी पिछले साल पर दे, थोड़्हे अग्गे दित्ते कराईआ। हुण वेख्यो घराने घरानयां नाल सारे लड़दे, लड़दयां ना कोए छुडाईआ। जन भगतां काज एसे तरह सरदे, जगत शरअ विच्चों पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ साडा धुर दा आया लंगर, तेरे हुक्म नाल ल्याईआ। किसे रख्या नहीं मन्दिर, मठ्ठां मसीतां ना कोए पुचाईआ। सिध्धा रख्या भगतां दे अंदर, सहिजे दिता टिकाईआ। अग्गे हुण तूं खोल्ह दे ओन्हां दा जंदर, तेरी वारी आईआ। पुरख अकाल कहे
❋
❋
मैं भगत नहीं ओन्हां दे तार देणे पशू डंगर, जेहड़े मेरे गुरमुखां दा दर्शन पाईआ। मैं हुण नहीं आया किसे कोलों संगण, जगत वाला शर्म हया सारा दिता गंवाईआ। ज़रूर तोड़ांगा भगतो तुहाडे बन्धन, बन्दगी तों बिना आपणे बन्दे बणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जे प्रभू किरपा करे असीं वी इक्क दात आए गुरमुखां कोलों मंगण, बण के पाँधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडी बेनन्ती देणी करवाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो आपणी दस्सो ख़ाहिश, सारे भगत ध्यान लगाईआ। सारे कहिण प्रभू चार जुग दी साची आस, तेरे अग्गे रखाईआ। जिन्हां ने पीता इक्क इक्क ग्लास, ओन्हां गोबिन्द दी नौ नौ साल सेव कमाईआ। जिन्हां खोतयां उत्ते मारे पलाक, उह मुहम्मद दे यार देण गवाहीआ। अरब विच्चों होया इत्तफाक, इथे लहिणे दा बणया साथ, साथी झोटयां वाले नानक दे वेले दे कसाई, जिन्हां अन्तिम नानक दे नाम दी पाई दुहाई, हथ्थों छुरी कढ्ढ परे रखाई, आस इक्को रहे तकाईआ। शब्द अगम्मी आवाज़ आई, हुण होणी पए जुदाई, जिंस वेले आवे धुर दा माही, तुहाडा बेड़ा दए तराईआ। लाल रंग दए चढ़ाई, हथ्थ वागां दए फड़ाई, जिन्हां नूं मारदे रहे बण कसाई, कसम तुहाडी पिछली दए गवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू क्यों मोढ्ढयां उत्ते रखाए भूरे, क्यों हथ्थां विच फड़ाए कतूरे, क्यों लाल चढ़ाए चूड़े, क्यों वेस वटाए मूढ़्हे, क्यों मस्तक लाए धूढ़े, क्यों रंग चढ़ाए गूढ़्हे, क्यों इक्क दूजे नाल जूड़े, सानूं दे दरसाईआ। पुरख अकाल कहे एह सरसे दे संगी, गोबिन्द नूं छड्ड गए विच तंगी, अद्ध विच जा के मंग इक्क मंगी, अन्धेरी रात जिस वेले भुल्ली डण्डी, अंदरों वासना निकली मंदी, दुहाई दे के किहा असीं फेर बणीए तेरे संगी, शब्द गोबिन्द किहा तुहाडी बात चंगी, गोबिन्द दे दवारे कोई डंगराँ वाली नहीं मंडी, सौदा हथ्थो हथ्थ ना कोए विकाईआ। जिस वेले आवे मेरा सूरा सरबंगी, मैं ओस दा होवां भुयंगी, उह वी तुहाडे नाल रलावां जिन्हां दे मूँह विच नहीं दन्दी, उह वी साथी जिन्हां ने चरखे तन्द ना पाई तन्दी, सब दा लहिणा दयां मुकाईआ। गुर अवतार कहिण प्रभ दस्स अगम्मी बात, भेव दे खुल्हाईआ। जिन्हां फ़ाका कटया दिवस रात, तेरा ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल किहा एह साथी त्रिलोकी नाथ, द्वापर दए गवाहीआ। ओस वेले जंगल विच आई इक्क रात, बनवास विच झट लँघाईआ। अगले दिन घनईआ शाम वेले मिल्या आप, आपणे भण्डारे विच्चों उन्हां नूं दिता खवाईआ। नाले किहा शाबाश, तुहाडा अगला लेखा दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले आया शामां दा शाम आप, तुहाडा बणे बाप, भगतां दा वधाए प्रताप, सोहँ जपाए जाप, सब नूं करे पाक, अंदरों खोल्हे ताक, शब्द सुनेहड़ा देवे बिना डाक, सब दा पूरा करे भविख्त वाक्, जगत कलाक सब नूं दए गवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जिन्हां हथियार पहने जंगी, जंगजू लए बणाईआ।
❋
❋
दुर्गा कहे मैं ओन्हां दे भेंट कीती आपणी डण्डी, कन्नां दा बुंदा नाल रलाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त आवे सरबंगी, बिना सुरां तालां तों आपणा नाम दए जपाईआ। जेहड़ा ओस दी हद्द गया लँघी, लँघदयां पार कराईआ। जित्थे दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच रहे ना कोए पाबन्दी, पाबन्द बिना रसना जेहवा बत्ती दन्द आत्मा परमात्मा दा दए कराईआ। जिस दे नाल जुग चौकड़ी हंढी, गुर अवतारां धार गंढ्ढी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण भगतो कुछ आया सबर, कि भुक्खे बैठे ऐवें प्रभू ध्याईआ। जन भगत कहिण असीं ओसे दा टब्बर, ज्यों भावे त्यों आपणे नाल लए चलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो मैं शेर बब्बर, भुक्ख्यां नूं सदा रजाईआ। क्यों भगतां दे फिरां सदा मगर, तकड़ा हो के पासे मार के अंदरों तोड़ के जंदर, मन बन्न के बन्दर, मिट्टी दा सुहा के मन्दिर, दाढ़ी खोल्ह के आपणा रूप ना कोए वखाईआ। मैं कोई लाउँदा नहीं मथ्थे नूं चन्दन, किसे दी करदा नहीं बन्दन, जे आवां ते भगतां नूं सचखण्ड दवारे टंगण, अद्ध विचकार ना कदे रखाईआ। जिन्हां ने खब्बे तों सज्जे कीते कंगण, ओन्हां दा मानस जन्म अगला बदल गया बदन, जामा बाकी दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण क्यों गुरमुख लड़दे वेखे वांग शरीकां, धक्का इक्क दूजे नूं रहे लगाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो उह ऐं लड़दे हुण असीं दीनां मज़्हबां दीआं भुगतणीआं नहीं तरीकां, किसे अदालत विच जा के सलाम दुआ ना किसे जणाईआ। असीं रहिणा नहीं विच ऊँचां नीचां, इक्को प्रभ दे रंग समाईआ। जे लग्गण ते ओस दे नाल प्रीतां, जो प्रीतम हो के तोड़ निभाईआ। जिस दा भगत फुलवाड़ी गुंचयां तों बाहर गुलशन वाला बग़ीचा, सोहणा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं पता लग्गा लिखारी ने फड़ लए तिन्न गत्ते, वण्ड हुक्म वाली वण्डाईआ। पुरख अकाल कहे तुहाडे तिन्नां लोकां दे पाड़ दिते पटे, पटेदारी रहिण कोई ना पाईआ। सब नूं सवा के उत्ते फट्टे, गुरमुखां दे कोलों सचखण्ड टिकाईआ। जेहड़े उत्तों लाल ने सुट्ठे टके, टकयां दी कीमत सतिगुर नाम दए चुकाईआ। जिस ने मारे वट्टे, वटणा धुर दा दए चढ़ाईआ। जिस ने सूई तागा पाया नक्के, जगत चुरासी विच्चों बाहर रखाईआ। जिस ने तन्द कटया नाल हथ्थे, पिछले जन्म दा लहिणा देणा चुकाईआ। जिन्हां ने फड़े ख़ाली बत्ते, नौ जन्म दे विछड़े लए मिलाईआ। जिन्हां ने पुट्टे डक्के, एह गोबिन्द दे बाहरों दुश्मण ते अंदरों प्रेम वधाईआ। एह सारे मुस्लिमान चाचे तायां दे भ्रा सके, मलेर कोटले विच सोभा पाईआ। जिन्हां दा अंदर सोहँ धार जपे, उह रविदास दे गवांढी सोभा पाईआ। भुक्खे नंगे जिस ने कर लए पक्के, कच्चे तन्द दे गांढे
❋
❋
ना कोए तुड़ाईआ। जिन्हां ने तूं ही साडा माई बाप ढोले जपे, सुत्तयां लए जगाईआ। जिन्हां दे हथ्थ विच रस्से, रसत्यों घुथ्थे फड़ के बन्न्ह के राहे लए पाईआ। जिन्हां दे दस्तारे सिर उत्ते पुठ्ठे, मात गर्भ दे विच पुठ्ठा सिर ना कदे लटकाईआ। जिन्हां दे सिरां उत्ते रुमाल चिट्टे, चिट्टी धारों पार लँघाईआ। जिन्हां प्रभ मिलण दी सिक्के, तिन्हां हार गल छुहाईआ। जन भगतो एह वेला मिलदा कदी ते किते, कीमत विच हथ्थ कदी ना आईआ। प्रभू नूं कदी ना भाउँदे दग़े, दग़यां वाल्लयो अंदरों दग़े लैणे कढाहीआ। जिन्हां दे हथ्थ फड़ाई चिट्टे, चेटक अगला लए लगाईआ। जिस दे तागा बध्धा काला गिट्टे, उह गोबिन्द दे तेरां साल चरण घुट के झट लँघाईआ। जेहड़े साचे दवारे आए सिध्धे, मुख अक्खां ध्यान लगाईआ। जिन्हां दे मोढ्ढयां उत्ते बरछे तिक्खे, सूली उपर ना कोए टंगाईआ। जिस ने सिर ते रखे छे खक्खे, छेआं शास्त्रां तों विद्या बाहर दिती समझाईआ। एह सब कुछ वेख के जगत लोकाई दी बाहरली धार पिट्टे, हाए हाए कर सुणाईआ। माया ममता मोह कहे असीं जाईए किथ्थे, कवण घर सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडे हुण ना लग्गो पिच्छे, पिच्छा ल्या छुडाईआ। जेहड़ा पुरख अकाल सब दी करे रच्छे, आदि दा बुढ्ढा मध दा डुड्डा, अन्त दा जोबनवन्ता सोभा पाईआ। ओए गुरमुखो कोई मन्नोगे गुग्गा, किसे कोलों लवोगे भुग्गा, याद रखो मेरा शब्द सरूपी चुग्घा, जुगां दा लेखा रिहा मुकाईआ। तुहाडा नाम शब्द नाल बन्न्हां गुड्डा, जेहड़ा दो जहानां उडा, उच्चा हो के तुहाडे अंदर वड़ के कुद्दा, जिस दी याद कर के गया बुधा, गोतम बड़्ह दे थल्ले सीस निवाईआ। पुरख अकाल ने ओस दा स्वार दिता पंज तत दा झुग्गा, नाम भण्डारा दे के सुधा, सिद्धीआं तों परे दिता वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू तूं किहड़े कम्मे रुज्झा, कुझ सानूं भेत दस्स गुज्झा, पुरख अकाल कहे ओए गुर अवतार पैगम्बरो मेरा खेल कदे ना मुक्का, मैं सब नूं रखां सुक्का, बड़ा ख़ुश होवां ते भगतां नाल तुहानूं भण्डारा खवावां रुक्खा, खाण पीण वाला गुरू मेरे दर ते कदे ना पाईआ। मेरा नूर इक्को फुट्टा, जिस दा जोबन कदे ना टुट्टा, जगत जहान जाए ना लुट्टा, फुट्टां जगत विच्चों दए कढाहीआ। जिन्हां ने उत्तों कीतीआं सुट्ठां, ओन्हां दे अंदर हो के पुछां, रुसयां नाल कदी ना रुस्सां, विछड़यां लवां मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अचरज करनी रिहा कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण गुरमुखो असीं सारे इक्को अकाल दी जोती, जोतां वाली दए दुहाईआ। सवेरे सांझी करीए सारे रोटी, खाणा भगत मैनूं देण खवाईआ। रीत चले ना साधां दी जींदयां देण वाली मोछी, मोछयां दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहाडे इक्क डंग दी प्रीती बहुती, जुगां दा गेड़ गवाईआ। एह कोई देणी नहीं आहूती, पाउणी नहीं भबूती, एह खेल सब तों कसूती, जिस दी किस्म ना किसे समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर
❋
❋
कहिण सानूं दिती सूचना सूची, साडी अंदरों बदल गई रुच्ची, असीं वेखण आए किस बिध भाग लग्गा हरि भगत दवारे प्रभ दे पुत्तीं, पत्तण बैठे सारे पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करमां दा लेखा रिहा मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो की हुन्दा कर्म, ज़रा भगतां दयो सुणाईआ। भगत कहिण साडी आत्मा दा परमात्मा दे विच्चों होया जन्म, निहकर्मी विच समाईआ। तत्तां वाला शरीर माता पिता दा भरम, रक्त बूँद जोड़ जुड़ाईआ। पुरख अकाल कहे भगतो मेरा तुहाडे नाल प्रन, पारब्रह्म हो के ब्रह्म आपणे विच समाईआ। तुसीं इके दी लग्गे सरन, जो चुकावे मरन डरन, तरनी तरन दाता बेपरवाहीआ। गुरमुख कहिण प्रभू असीं तेरा ढोला लग्गे पढ़न, दूजे दवारे कदी नहीं लग्गे वड़न, रस्ता अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू की तेरे भगत, साडा संग बणाउणगे। पुरख अकाल किहा एह मेरा अगम्मी वक्त, उह सोहणा वक्त सुहाउणगे। जे तुसीं निरगुण धार आए जगत, तुहाडी जोत रंग रंगाउणगे। शहिनशाही दा दूजा सम्मत, समें दा वक्त सुहाउणगे। रहे ना कोई फ़र्क, फ़िरका अंदरों सर्ब तजाउणगे। इक्क दूजे दा कर के दरस, तृष्ना तृप्त कराउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कर के इक्क वखाउणगे। जन भगत साचा मेल मिलाउणगे। तुसीं आए उत्तों अर्श, जोत धार आपणा खेल खिलाउणगे। उह वेखण उपर धरत, भगत दवारे सोभा पाउणगे। एह खेल होवे असचरज, अचरज लीला इक्क दृढ़ाउणगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे दर सोभा पाउणगे। गुर अवतार पैगम्बरो तुहाडा सांझा होवे भोजन, घर इक्को वज्जे वधाईआ। हंगता दा रहे कोई ना रोगण, कूड़ गढ़्ह देणा तुड़ाईआ। मन वासना कट कलजोगण, कलमा धुर दा देणा समझाईआ। नाम दस्स अगाध बोधन, बुद्धी बिबेक देणी कराईआ। सुणा के सच सलोकण, सोहला हक आपणा नाम दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। धुर दा हुक्म कहे सारे भगत गुरमुख गुरसिख ख़ुशीआं नाल सवेरे त्यार करन प्रशादा, सेवा सच सच कमाईआ। पूरा होवे गुर अवतार पैगम्बरां इरादा, हरस हवस रहे ना राईआ। खाण पीण दा लेखा होवे सादा, जगत वाली ना कोए वड्याईआ। लेखा जाणे शाहो भूप राजन राजा, धुर दरगाह दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतार पैगम्बरां भगतां संग खवावे पकवान, पकवान तों बाद देवे दाद अंदर इमदाद, सोई सुरती जाए जाग, मिले महबूब इक्क वाहिद, जिस दा सब दे नाल पूरा होवे अहिद, मुआइदा अगला ना किसे समझाईआ।
❋
❋