पुस्तकालयभाग २०

२७ पोह शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल

गुरमुखो तुसीं खट्टण आए, नेड़े हो के बोले बुल्ला। मुर्शद दी मैं सार ना पाया, आपणे अंदर भुल्ला। कूड़ा जगत वेस वटाया, वेस वटाया चुल्हा। हथ्थो हथ्थ ना किसे कुछ फड़ाया, ममता विच रुला। वेख हैरान होया, शब्द नूं मिल्या सुहला। गुरमुख सोहणे नच्चे टप्पे कुद्दे, ख़ुशीआं विच कोई ना थक्के। पिछला लहिणा मूल चुकाया, कोई ना जाए मदीने मक्के। चरण धूढ़ इश्नान कराया, खहिड़ा छुडाया तीर्थ अठ्ठ सठ्ठे। काया मन्दिर शब्द उपाया, झगड़ा मुक्कया मन्दिर मठ्ठे। चार जुग दे विछड़े, कर किरपा कीते इक्ट्ठे। वक्त अख़ीर ते, प्रभ कदे ना तुहाथों नठ्ठे। जन भगतो ख़ुशीआं नाल नच्चो, नच्च नच्च ख़ुशी बणावां। लख चुरासी गेड़ चों बचो, कदमां नाल पार लँघावां। अग्गे पिच्छे नठ्ठो, दो जहानां पन्ध चुकावां। जे सोहँ ढोला रटो सचखण्ड सदा बहावां। इक्को इक्को नाम जपो, इक्को इक्को जाप जपो, दूजा जाप ना कदे सुणावां। भंगड़ा वेख आया शंकर, तन रमा भबूती। चार जुग दे छड्ड के मन्दिर, छड्डी धूंणीआँ वाली आहूती। नाम जप के सूर्या चन्द्र, लुक के वेखण चारे कूटी। धुर दे सिलसिले दी सार ना आई, भोला नाथ कहे मैं किथों बूटी पीती। आ शंकर तैनूं सच वखावां, की पीता इन्हां प्याला। तुहाडे हथ्थां विच ना कदे फड़ावां, ना कदे रखां किसे धर्मसाला। धुरदरगाहों जिन्हां दा लग्गा नावां, ओन्हां दा बण के दीन दयाला। चार जुग दे लेखे मुकावां, इक्को दस्सया सोहँ नाम सुखाला। जन भगतो खट्टण आए खट्ट के जाणा, सनमुख सोहणा दरस। जन्म जन्म दा लेख चुकाए, मेटे अगली पिछली हरस। ग़रीब निमाणे रंग रंगाए, देवे वड्याई उपर धरत। गुर अवतार पैगम्बरां लेखा पूर कराए, पूरी करे शरत। बिना पुरख अकाल तों, कोई ना आवे परत। गुरमुख कहिण तूं की देणा, सानूं दे दस्स। असीं तक्कदे आपणयां नैणां, विच्चों बहुते गए नस्स। औखा हो गया मन्नणा तेरा कहिणा, जिंनां चिर अंदर ना जावें वस। मुश्किल हो जाए भाणा सहिणा, धीरज रहे ना किसे हठ्ठ। किरपा कर के जे बख्शण आयों, वस्त भण्डारा इक्को घत। पुरख अकाल कहे, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी फेर नहीं आउणा परत। गुरमुख कहिण असीं वेखण नहीं आए ढोल ढमक्का, जगत डग्गा ना कोए वड्याईआ। साडा नाता जोड़ लै पक्का, अग्गे होए ना कोए जुदाईआ। दरस करा दे बिना अक्खां, रातीं सुत्यां लै मिलाईआ। जे पुरख अकाल सच्चा, दर आयां पार कराईआ। जेहड़ा तेरे चरणों नठ्ठा, ओहदा हो सहाईआ। सानूं दुनिया करे ठठ्ठा, चरणी लग्गयां दी तोड़ निभाईआ। पुरख अकाल कहे मैं भगत सुहेला कीता इक्ट्ठा, अग्गे होवे ना कदे जुदाईआ। भंगड़ा पाउँदे हो जाओ बाहर, ख़ाली मैदान दयो कराईआ। अग्गे दा कुछ होर विहार, मनी सिँघ दी मनसा पूर कराईआ। लहिणा देणा सदा

❋

❋

जुग चार, धुर दी धार चली आईआ। करे खेल आप निरँकार, दूजे समझ ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।

मेहर नज़र कहे सुणो सच फ़रमान, धुर दा धर्म दयां जणाईआ। चुरासी बीबीआं मर्दां दी जगाह अग्गे आउण विच मैदान, बत्ती साल तों छोटी अग्गे कदम ना कोए उठाईआ। सुणन हुक्म श्री भगवान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं आए फिरदे तुरदे, जुग चौकड़ी आपणा बैठे पन्ध मुकाईआ। हुक्म दित्ते मालक धुर दे, सच संदेसा इक्क दृढ़ाईआ। कलयुग खेल वेखणे कल दे, कुल मालक आप समझाईआ। जेहड़े गोबिन्द बचन कीते मुल्ल दे, कीमत करता दए चुकाईआ। जो जुग चौकड़ी आए रुलदे, थोड़्ही भगती सेव कमाईआ। संसारी धार अंदर आए भुल्लदे, अगला पन्ध ना कोए चुकाईआ। उह खेल वेखण निरगुण दे, निरवैर दए समझाईआ। एह लेखे सारे अनन्दपुर दे, जिस नूं समझ सके कोए ना राईआ। जिस वेले गोबिन्द वहीर तुरदे, किला कोट तजाईआ। ओस वेले माता गुजरी दे अंदर फ़ुरने फुरदे, विचे विच दबाईआ। कुछ बचन कीते लोड़ दे, सुत दुलारे आप दृढ़ाईआ। अगला भेव खोल्ह दे, मैनूं दे जणाईआ। गोबिन्द किहा एह खेल अगम्म अतोल दे, जिस दा तोल ना कोए तुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं वेखण आए नज़ारा, जुगां दा लहिण मुकाईआ। पूरबला लैण आए उधारा, इकरार प्रभ नाल कराईआ। अज्ज खा भगतां दा भण्डारा, लहिणा रहे समझाईआ। इक्को गोबिन्द सुत दुलारा, पुरख अकाल दा गया जणाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम होवे अन्ध अंध्यारा, जग नूर नज़र ना आईआ। हाहाकार करे संसारा, सृष्टी दृष्टी अंदर कुरलाईआ। धर्म रहे ना किसे दवारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। पिता पूत ना करे प्यारा, नार कन्त ना सोभा पाईआ। साध सन्त करन विभचारा, मुल्लां शेख़ कूड़ कुड़माईआ। पंडत पांधे प्रभ दे नाम दा मंगण भाड़ा, कीमत टकयां वाली पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दा घर घर लग्गे अखाड़ा, सृष्टी दृष्टी दए नचाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां चले कोई ना चारा, चारों कुण्ट रही कुरलाईआ। खेल करे अगम्म अपारा, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। जिस दा सारे मंगदे गए सहारा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। भविख्तां विच लेख चव्हीआं अवतारा, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। काग़ज़ कलम ना लिखणहारा, अक्खरां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। करे खेल गुप्त ज़ाहरा, चोरी ठग्गी विच लोकाईआ। वक्खरा हो के सब तों न्यारा, निरगुण आपणी कल वरताईआ। इक्क बणाए भगत दवारा,

❋

❋

धुर दरबारा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं आए धुर दे नठ्ठे, भज्जे वाहो दाहीआ। साडे पिठे चुक्के थक्क गए गर्दन वाले पठ्ठे, नाड़ी नाड़ी दए गवाहीआ। जन भगत सुहेले वेखे लोकमात सच्चे, प्रीती साहिब सतिगुर नाल रखाईआ। आ गए ओसे दे कोल नस्से, जिस दी मंज़ल अग्गे ना कोए वखाईआ। इक्क मुहब्बत विच फसे, दूजी करन ना कोए पढ़ाईआ। विक गए इक्को हट्टे, कीमत जगत वाली रहे गवाईआ। तुल गए इक्को वट्टे, दूजा तराज़ू ना कोए उठाईआ। करया खेल पुरख समर्थे, छब्बी पोह वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की माता गुजरी आई विचार, गुज़रया हाल देणा सुणाईआ। जिस नूं समझ ना सके वेद चार, पुराण अठारां ना परदा लाहीआ। गीता ज्ञान ना अक्ख सकी उग्घाड़, शास्त्र छे ना कोए वड्याईआ। अञ्जील कुरान ना सक्या कोई उठाल, बाहों फड़ ना कोए उठाईआ। ग्रन्थां विच्चों ना आई भाल, पन्थां वाले देण दुहाईआ। जिस दा जगत खेल कमाल, कामल मुर्शद बेपरवाहीआ। उह जाणे मुरीदां हाल, धुर दा मालक नज़री आईआ। हुक्म दिता धुर करतार, कुदरत दा मालक आप जणाईआ। गोबिन्द हो के आप त्यार, कदम आपणा ल्या उठाईआ। साचा फ़तिह बोल जैकार, जैकारा इक्को दिता लगाईआ। गुजरी उठ के देण लग्गी प्यार, पुत्तर कहि के हथ्थ उठाईआ। गोबिन्द किहा मेरे अंदर पुरख अकाल, तूं हुण नहीं मेरी जम्मण वाली माईआ। मैं छड्ड जाणा घर बार, झगड़े देणे मिटाईआ। मैं बण जाणा कंगाल, गुरमुखां दे अंदर वड़ के झट लँघाईआ। मैं इक्को दा बणना लाल, जिस दा जमाल ना कोए मिटाईआ। मेरे कदी नहीं मुकणे साल, मेरी आयू ना कोए गवाईआ। मैं वसणा ओस धर्मसाल, जित्थे वरन बरन वण्ड ना कोए वण्डाईआ। गुजरी फेर किहा आ मेरे लाडले लाल, गलवकड़ी लवां पाईआ। गोबिन्द किहा मैनूं पुरख अकाल गोदी ल्या बठाल, सुख बहुता रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुजरी कहे सुण मेरे बांके नौजवान, बचन निक्का दयां सुणाईआ। एह सोहणे दिसण मकान, जो सिक्खां लए बणाईआ। एह वड्डे वड्डे पहलवान, जो भुक्खे मर के झट लँघाईआ। उह वड्डे वड्डे प्रधान, माझे वाले गए मुख भवाईआ। उह सुणन वाले फ़रमान, नीवीआं रहे पाईआ। बाहर हुन्दी कत्लेआम, चारों कुण्ट पए दुहाईआ। पुरख अकाल खेल करे कमाल, आपणी कल वरताईआ। गोबिन्द किहा धनभाग जे छुटण लग्गा जंजाल, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। फल लग्गण लग्गा मेरे डाल, चार कुण्ट महक दए महकाईआ। मेरा अन्त इक्क सवाल, सुण लैणा मेरी जगत वाली माईआ। मैनूं अज्ज तों नहीं कहिणा मेरा लाल, पुत्तर आख ना कदे बुलाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। गुजरी किहा गोबिन्द औह वेख हाथी घोड़े, बद्धे नज़री आईआ। गोबिन्द किहा मैं हथ्थों लाह दिते कंगणां दे जोड़े, ख़ाक विच रलाईआ। मैं सुणे उह दोहरे, जो दोहरा रंग चढ़ाईआ। क्यों तेग बहादर प्या रिहा विच भोरे, भोरा खा के झट लँघाईआ। क्यों गुरू ग्रन्थ विच काग़ज़ रखे कोरे, बिन अर्जन समझ किसे ना आईआ। इक्क पुरख अकाल दी लोड़े, दूजा संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुजरी कहे हुण चलणा किहड़े राह, रस्ता नज़र कोए ना आईआ। की बन्धन लवां बंधा, भार सिर उठाईआ। गोबिन्द किहा मैं सब कुछ जाणा लुटा, जगत वस्त दी लोड़ रहे ना राईआ। सब नूं ख़ाली हथ्थ देणे वखा, आप गुरमुखां दे अंदर वड़ के झट लँघाईआ। जे कोई प्यार नाल आपणी मुहब्बत देवे खवा, ओहनूं खा के झट लँघाईआ। तूं अज्ज तों मेरी नहीं नूरी माँ, तत्तां वाली दयां समझाईआ। मेरी ओस ने पकड़ी बांह, जिस नालों ना होवे जुदाईआ। हौके विच गुजरी दी निकल गई धाह, हथ्थ छाती उत्ते रखाईआ। क्यों पुरी अनन्द दिता छुडा, दोहथ्थड़ मार के दिती दुहाईआ। जेहड़ा ख़ुशीआं नाल दिता वसा, उह आपे दिता ढाहीआ। अग्गे सरसा वगे दरया, पवण ठंडी नाल रलाईआ। गोबिन्द किहा सब कुछ दे भुला, हवस ना कोए वधाईआ। बेड़े पार कराउण वाला मैं इक्को बड़ा मलाह, जो आदि जुगादि पत्तण ते बैठा नज़री आईआ। मेरे बिना कदी कम्म ना आवे किसे दे ख़ुदा, परमात्मा मिलण किसे ना आईआ। मैं शब्द गोबिन्द हो के पहलों सब दा साफ़ करां राह, रस्ता दयां बणाईआ। फिर ओन्हां लवां उठा, जिन्हां आपणा रंग चढ़ाईआ। सच दवारे लवां मिला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। तैनूं अगला लेखा दयां सुणा, बिना लिख के कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल इक्क उठाईआ। गुजरी कहे मैं वेखां चार चौफेर, अन्त अख़ीरी ध्यान लगाईआ। छड्डण लग्गयां नहीं लग्गी देर, धुर दा हुक्म दिता समझाईआ। गोबिन्द किहा एह मैं छेड़ी निक्की जेही छेड़, छेकड़ सब नूं दयां खपाईआ। मेरा समझे कोई ना गेड़, लख चुरासी रिहा भवाईआ। पुरख अकाल मेरे उत्ते रखणी मेहर, महबूब इक्को नज़री आईआ। मैं किसे दी चलण देणी नहीं ज़बर ज़ेर, जोरू ज़र देणा मुकाईआ। मैं बब्बर होणा शेर केहर, घेरे विच रखां लोकाईआ। लहिणे देणे देवां नबेड़, झगड़ा दयां चुकाईआ। एह मेरी निक्की जेही खेड, पुरी अनन्द तों शुरु कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा वरताईआ। गुजरी दे अंदर आया इक्क उतशाह, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। नेत्र हन्झू दिता वखा, मुख नाल हौका इक्क सुणाईआ। ओसे वेले गोबिन्द रुमाल चिट्टा हथ्थ विच दिता फड़ा, जल धार साफ़ कराईआ। जे तैनूं माँ बणन दा

❋

❋

चा, दूजी वारां फेर भी नाल मिलाईआ। मैं लभ्भणा किसे नहीं थाँ, ऐवें करनी नहीं झूठी हां, इशारे नाल दृढ़ाईआ। मैं मन्दिर अगम्मी रहां, जित्थे जोबन मिलदा नवां, बुड़ापा रूप ना कोए बदलाईआ। पुरख अकाल दस्से जे समां, जे हुक्म करे ते भगतां सब कुछ देवां, देंदयां तोट रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुजरी किहा मैनूं अंदर भुल्ल गई इक्क ज़ंजीरी, जेहड़ी सोहणी नज़री आईआ। गोबिन्द किहा ओहदी कड़ी वेख अख़ीरी, जो नज़र किसे ना आईआ। जिस वेले मेरा पुरख अकाल मेरे नाल आ गया तकदीरी, तकदीर भगतां दए बदलाईआ। किसे दी रहिण नहीं देणी मीरी पीरी, लेखे सब दे देणे मुकाईआ। भगतां नूं वखाउणी नहीं कोई गली भीड़ी, खुल्ल्हे राह पार लँघाईआ। की हो गया जे वल कर के प्रहलाद नूं तारन दा बहाना बणाया कीड़ी, ओसे कीड़ी ने माछूवाड़े विच आ के मेरा खेल वेखणा अख़ीरी, अख़ीर विच ओसे नूं गुरमुख लैणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणी कार कमाईआ। गुजरी किहा मेरा अंदर रह गया इक्क दुपट्टा, जो तेरे पिता दिता बणाईआ। गोबिन्द किहा मैं ओस दे कारण मुड़ के आवां नठ्ठा, अचरज खेल बणाईआ। भेख धारां जगत वाला जट्टा, जटां जूटां समझ किसे ना आईआ। गुरमुखां दे हिरदे फट्टां, तीर निराला इक्क चलाईआ। वस्त अमोलक अंदर घत्तां, अनमुलड़ी आप वरताईआ। लख चुरासी कोलों बचां, पड़दे ओहले परदा आपे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुजरी किहा मेरे अन्तर इक्क प्यासा, सच दयां समझाईआ। गोबिन्द हुण तूं क्यों नहीं लँघया ब्यासा, चार जुग दा लेखा दे दृढ़ाईआ। गोबिन्द किहा इक्क कदम चुक्कण नाल प्रभू दे भगतां नूं पवे घाटा, एसे कर के कदम ना अग्गे टिकाईआ। जिस वेले कलयुग दी मुकाउणी वाटा, झगड़ा मुकाउणा लोकाईआ। अगम्मी अमृत दा ल्याउणा बाटा, गुरुआं पैगम्बरां सिर उठाईआ। रविदास दा वेख के चीथड़ पाटा, पारब्रह्म दा मेला लैणा मिलाईआ। नवां बणा के साका, साख्यात करां रुशनाईआ। तूं हुण मेरा मन्न लै आखा, अग्गे अक्खरां वाला, गोबिन्द फट्टयां उत्ते सौण वाला, खा पी के नहाउण वाला, रसना नाल गाउण वाला, फ़ारसी पढ़ाउण वाला, कांशी विच गुरसिख पुचाउण वाला, हथ्थां विच किताबां फड़ाउण वाला, सतरां उत्ते उंगलां चलाउण वाला, वरके उलटाउण वाला, अरदासे सुधाउण वाला, फिर कदे ना आईआ। जे आवां ते सब दा लेखा मुकाउण वाला, इक्को पुरख अकाल दा ढोला गाउण वाला, दूजा जाप ना कोए जपाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां फड़ के बाहों सचखण्ड दुआर पुचाउण वाला, जूहां जंगलां दा गेड़ मुकाईआ। पुरी लोअ आकाश पाताल ब्रह्मण्ड खण्ड हिलाउण वाला, हलूणा शब्द इक्क दृढ़ाईआ। रुस्सयां नूं मनाउण वाला, पुट्ठयां टंगयां नूं बचाउण वाला, लंगड़े

❋

❋

अंधिआं नूं राहे चलाउण वाला, जगत विकारा गंदे मंदयां नूं गोदी बहाउण वाला, बिना बन्दगी तों बंदयां नूं बन्दे बणाउण वाला, बिना डंडयां तों गुरमुख प्रेम दी मंज़ल टपाउण वाला, पारब्रह्म आपणा रंग वखाईआ। गुजरी किहा ओ गोबिन्द किहो जेहा वेला गुज़रा, मेरा अंदर दए दुहाईआ। गोबिन्द किहा एह मेरयां भगतां दा वेखीं फेर मुजरा, मुझ मिल के मिलणी भगवान नाल कराईआ। इन्हां दा सोहवे हुजरा, जिन्हां नूं हुज्जत करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुजरी किहा मेरे अंदर पैंदा हौल, हौली हौली दयां जणाईआ। गोबिन्द किहा मेरा पुरख अकाल नाल कौल, दुष्ट दमन दयां दृढ़ाईआ। तूं ना बण अनभोल, अगली अक्ख खुल्हाईआ। मेरा विगड़या नहीं कुझ रती चौल, कोटां गुण बहुता नज़री आईआ। मेरा प्रकाश होणा उपर धौल, धरनी धरत सोभा पाईआ। हुण मैं सिर्फ़ पंजां नूं दे के जाणी पाहुल, अमृत रूप दरसाईआ। जिस वेले श्री भगवान नाल मिल के आवां भगतां कोल, नेड़े हो के दरस दिखाईआ। ओथे की कोई ढोली वजावे ढोल, डग्गयां नाल डंका ना कोए खड़काईआ। मैं हर घट जावां मौल, एह मेरी बेपरवाहीआ। बिन कंडिउँ तोल के तोल, आपणे तक्कड़ दयां चढ़ाईआ। सब दा कर के भार हौल, आप भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ। गुजरी किहा मैनूं कुछ हो गया संसा, सहिज नाल जणाईआ। गोबिन्द मैनूं ऐं जापया मेरा विछड़ जाणा बंसा, सरबंस संग ना कोए निभाईआ। गोबिन्द किहा एह मेरे साहिब दी बणता, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। कोटन कोटि वार मैं आया विच जंता, जगत जीव वेख वखाईआ। मेरा लेखा नहीं कोई गणता, अगणत देण दुहाईआ। मैं इक्क नहीं गुरमुख चार जुग दे इक्ट्ठे तारने बणा के प्रभू दी संगता, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। ओ गुजरी तेरा पुत्त नहीं होवे किसे दा मंगता, मंगण दवारे किसे ना जाईआ। हुण थोड़्हा जेहा खेल वेखणा इशारे वाले जंग दा, जंगजू गुरमुख लए बणाईआ। जिस वेले गुर अवतार पैगम्बरां उत्ते वेला आया तंग दा, तंगी सके ना कोए कटाईआ। दुनिया विच झगड़ा प्या भुक्ख नंग दा, भुख्या ना कोए रजाईआ। सतिगुरू पातशाह हो के ग़रीबां दे घर पुरख अकाल फिरे मंगदा, घर घर झोली डाहीआ। एह खेल ओहो पुरी अनन्द दा, जिस दा अनन्द हथ्थ किसे ना आईआ। जो तुटयां गंढ्ढदा, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी सब नूं दए सुणाईआ। उह जिस ने खेल करना ब्रह्मण्ड खण्ड दा, नव खण्ड आपणा डंक वजाईआ। एह लेखा नहीं किसे कच्चे तन्द दा, तन्दी तन्द सतार ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हिरदे अंदर आपणा रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण गोबिन्द असीं सुणया इक्क सलोक, जो सुल्हकुल दिता समझाईआ। गोबिन्द किहा वेख्यो होयो

❋

❋

कोई ना डरपोक, दीनां मज़्हबां वाल्लयो आपणा पैंडा लैणा मुकाईआ। सारे गुरू अवतार पैगम्बर बिना गोबिन्द तों मथ्थे उत्ते हथ्थ रख के करन लग्गे सोच, सोची सोच समझ किसे ना आईआ। गोबिन्द खोल्ह के आपणा नेत्र लोचण लोच, लोचा सब दी रिहा दरसाईआ। ओ जे तुसीं भगत दवारे गए पहुंच, पोचा पा के करे ना कोए सफ़ाईआ। एथे कोई मारया नहीं जांदा निर्दोष, दोषीआं दर आयां पार कराईआ। वेख्यो कोई संग विच रिहो ना ख़ामोश, आपणा हाल देणा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असां झगड़ा पाया चमढ़ी वाला पोश, दस्स के चौदां लोक, चौदां तबक फिरदे रहे मार के लंगोट, अल्ला वाहिगुरू राम गा गा साडे थक्क गए होंट, अन्त मिल के निर्मल जोत, जित्थे वरन ना कोए गोत, बिना पुरख अकाल दे कोई ना ओट, जिस नूं गोबिन्द पिता ल्या बणाईआ। गुरसिखो एस तों परे होर नहीं कोई जोग, बिना सतिगुर शब्द तों किसे नाल ना करया संजोग, बिना पारब्रह्म ब्रह्म नाल भोगे कोई ना भोग, धुर दा रस अंदर वस ना कोए चखाईआ। गुजरी कहे गोबिन्द मेरे आ नेड़े, तैनूं दयां दरसाईआ। पुरी अनन्द नूं पए घेरे, ज़ोर दुश्मण रहे जणाईआ। गुरसिख वेख तेरे किहड़े किहड़े, बैठे बल वधाईआ। गोबिन्द किहा मेरे दो चार बथेरे, जिन्हां दे मेरे नाल नबेड़े, इन्हां नूं मार मुकावे हुक्म किहड़े, हुक्म दा मालक पुरख अकाल नज़री आईआ। जेहड़े चढ़ गए मेरे बेड़े, उह वसदे सदा साहिब दे नेड़े, घेरे विच कदे ना आईआ। थोड़्हा समां रख लै जेरे, प्रकाश होणा विच अन्धेरे, कलयुग रैण अन्धेरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। गुजरी कहे गोबिन्द इन्हां दा कदों होणा औंतरयां दा स्यापा, सफा दएं मिटाईआ। गोबिन्द किहा मैनूं नाल लै आउण दे आपणा बापा, जिस दी आपा भेंट कराईआ। अजे मैं ओस दा निक्का जेहा काका, काया कंचन अंदर डेरा लाईआ। जिस वेले मेरे पुरख अकाल दा दीन दयाल दा होणा वड प्रतापा, प्रतापी रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सांझा दस्सणा जापा, जग जीवण दाता हो के वेख वखाईआ। ओस वेले फेर वेखीं खेल तमाशा, खुल्ही अक्खीं दयां वखाईआ। सारी दुनिया दा उलटा के पासा, पुश्त पनाह भगतां हथ्थ टिकाईआ। नाले देवां आप शाबाशा, चारों कुण्ट वेखां चाँईं चाँईंआ। बण के दासी दासा, सब दी सेवा लवां कमाईआ। मेरा नूर दा इक्को होणा प्रकाशा, जोती जोत डगमगाईआ। साथ होवे पुरख अबिनाशा, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। सब दा पूरा करां घाटा, ख़ाली झोलीआं देवां भराईआ। जेहड़ा अमृत चखाया विच बाटा, ओहदा लहिणा कलयुग दयां मुकाईआ। अगला दे के साथा, सगला संग बणाईआ। जो रखी अंदर आसा, उह वी पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द किहा छड्ड दे दीन दुनिया, दुनी वल्ल ध्यान ना कोए लगाईआ। मेरा मालक

❋

❋

इक्क वड गुण गुणीआ, जो दाता बेपरवाहीआ। जिस ने पुकार मेरी सुणीआ, फड़ बाहों ल्या उठाईआ। लख चुरासी रिहा पुणीआ, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, झगड़ा मुकाए ·षीआं मुनीआं, मुरीदां नालों मुर्शद मुर्शदां नालों मुरीद सारे दए समझाईआ। गुजरी किहा दस्स किस तरह भुल्लणा, भुल्ल विच होए लोकाईआ। गोबिन्द किहा बिन गुरमुखां तों साचे कंडे किसे नहीं तुलणा, कंडे हथ्थ ना कोए रखाईआ। बिना सतिगुर शब्द किसे दा पैणा नहीं मुलणा, दीन दुनी दए दुहाईआ। इक्क जगत विकारी अन्धेर झुलणा, चारों कुण्ट दए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुजरी किहा हाए किस तरह पार करां दरवाज़ा, पिच्छे मुड़ मुड़ ध्यान लगाईआ। गोबिन्द किहा अग्गे वेख तेरा ग़रीब निवाजा, सचखण्ड निवासी बैठा डेरा लाईआ। जेहड़ा तेरे पुत्त नालों पोतरयां नूं पहलों मारे वाजां, शब्दी हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। जिस ने रचणा नवां काजा, स्वार्थ परमारथ आपणे रंग रंगाईआ। जिस दा सुनेहड़ा दे के आया नानक विच बग़दादा, बदी वाले सर्ब समझाईआ। उस दा खेल वेखणा तमाशा, तमाशबीन हो के आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वखाईआ। गुजरी कहे किड्डा सोहणा पुर अनन्द, सोहणयां दिता बणाईआ। अज्ज कर दरवाज़े बन्द, कीती सर्ब जुदाईआ। गोबिन्द किहा ओ जगत माता गाईए ओस दा छन्द, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस ने दिता एह जीउ पिण्ड, पंज तत करी कुड़माईआ। दे के धारा अमृत सिन्ध, सागर वहिण दिता वहाईआ। उह गुजरीए हुण नहीं तेरी बिन्द, पुरख अकाल मेरा पिता माईआ। एह तत्तां वाली तेरे पिच्छे भेज देणी आपणी जिंद, ज़िंदगी गुरमुखां लेखे आईआ। फेर प्रगट हो के आउणा विच हिन्द, हिन्दू तुरक दा लेखा देणा मुकाईआ। जेहड़ी रबाब सतिगुर नानक वजाई किंग, किंगरे किंगरे देणी खड़काईआ। जगत माता इक्क गल्ल पहलों मेरी सारयां करनी निन्द, निन्दक बणे लोकाईआ। जिस वेले मेरा मालक पुरख अकाल हुक्म देवे मरगिंद, फ़रमान धुर वड्याईआ। फेर ना मैनूं ना मेरे भगतां नूं किसे नूं रहे कोई चिन्द, चिन्ता देणी गवाईआ। चरणां हेठ बहि के कोटन कोटि सुरप्त राजा इन्द, विष्न ब्रह्मा शिव उंगली दे इशारे नाल भवाईआ। पर भगतां गुरसिखां साचे सन्ता दा बण बख्शंद, बख्शिश आपणे हथ्थ रखाईआ। दीन दुनी चार कुण्ट दहि दिशा नव खण्ड सत्त दीप इक्क लगाए हुक्म दी निक्की जेही चिणग, सारी सृष्टी देणी जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं आ गए भज्जे, भजन बन्दगी छड्डी सर्ब लोकाईआ। उह पुरख अकाल परवरदिगार सांझा यार साडे पड़दे कज्जे, ओढन आपणा सीस टिकाईआ। फिर असीं ओसे दे हुक्म दे बद्धे, चलीए सच रज़ाईआ।

❋

❋

ओसे दे हुक्म नाल आ गए सद्दे, बैठे पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सारे कहिण असीं अज्ज खा खा बड़े रज्जे, उठण दी वाह ना राईआ। साडे पेट भर भर थप्पे, चरणां भार ना कोए उठाईआ। गोबिन्द किहा ज़रा तक्को सारे अग्गे, पंज तत बैठा रघुपति नज़री आईआ। भज्जो नठ्ठो दौड़ो जेहड़े मार्ग तुहानूं दस्से, जा के वेखो थाउँ बाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वारता इबारतां वाली ना कोए लिखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो कोई हुण पढ़नी नहीं अलिफ़ ये, कलम शाही ना रंग रंगाईआ। सिध्धा लाउणा परवरदिगार नाल नेंह, दूजे संग अंग ना कोए जुड़ाईआ। तन माटी उह किथ्थे गई जेहड़ी कीती खेह, ख़ालस रूप निरगुण जोत बिन वरन गोत बिन काया किले कोट सचखण्ड दुआर एकँकार परवरदिगार सांझे यार आपणे विच मिलाईआ। दस्सो तुहाडे किधर गए यार, जेहड़े बणाए होणहार, जगत दे सिक्दार, तत्तां दे दिलदार, सच्चे दरबार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं दस्सीए कीहनूं, होर कोई सुणन वाला नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल कहे ओ की लभ्भण चले मैनूं, ते ममता जगत खोज खोजाईआ। गोबिन्द किहा नहीं मैं सब दीआं हद्दां भंनूं, वण्ड रहे ना कोए लोकाईआ। जो अड़या ओसे नूं शब्द दे हुक्म नाल डंनूं, डंका वज्जे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। गुजरी कहे ज़रा आजा नेड़े झुक, कन्न नाल मुख लगाईआ। की साडा दाणा पाणी एथों गया मुक, मैनूं दे समझाईआ। गोबिन्द किहा नहीं नहीं एह खेल ओसे दा जिस दा मैं बणया पुत्त, पिता पुरख अकाल नज़री आईआ। तूं पढ़ लै ओसे दी तुक, कन्न विच गोबिन्द सोहँ ढोला दिता सुणाईआ। गुजरी सुण के हो गई चुप, अनन्द विच, परमानंद विच, सति दे चन्द विच, दीन दयाल बख्शंद विच, बिन ध्यान गई समाईआ। बाहर सुणे ना कोई डण्ड, सूरमे इक्क दूजे दी वढ्ढण कंड, नाले गावण ढोले छन्द, गोबिन्द उच्ची चढ़ के वेखे जंग, जगत नज़र किसे ना आईआ। एह सोहणा पुर अनन्द, जिस ने भगतां दी मंगी मंग, जिन्हां कारण आवे सूरा सरबंग, सुत्तयां लए जगाईआ। गुजरी किहा उह केहड़ा ढंग, तरीका दे दरसाईआ। गोबिन्द किहा जिधर वेख वेख वेख जगत माता तिन्न वार बचन कहि के दिता दस्स, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। की होया जे तूं मैनूं शिकम विच्चों तत्तां वाला गोबिन्द जम्मया भार उठाया पेट, खेवट खेट पुरख अकाल इक्को धुर दा माहीआ। जिस नूं मैं अंदर रिहा चेत, ओस नाल मेरा हेत, मैं ओस दे रण विच होणा खेत, खित्तयां दा लेखा देणा मुकाईआ। गुजरी किहा अज्ज चल्यों किहड़े परदेस, कर फ़कीरी वेस आपणा पन्ध मुकाईआ। गोबिन्द किहा मैं वसण चलया भगतां दे देस, जित्थे रहवां

❋

❋

सदा हमेश, ना कोई कल ना कलेश, जुग चौकड़ी सारे याद रखे दस्मेश, दहि दिशा दा मालक हो के नज़री आईआ। मेरा शब्द सरूपी पेच, पेचादारी जगत दयां गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला रंग रिहा रंगाईआ। गुजरी कहे दस्स किहड़े चलीए राह, रस्ता दे समझाईआ। गोबिन्द पिच्छा ल्या भवा, हां हूं ना कोए सुणाईआ। जिधर खड़े्ह बेपरवाह, ओधर जाणा चाँईं चाँईंआ। मैं अज्ज तों ओसे दी भेंटा दिता करा, आपणा संग ना कोए बणाईआ। नाता ल्या तुड़ा, कीती जगत जुदाईआ। अगला खेल करे जिस नूं जाणे कोई ना, लेखा लिख्त ना कोए दृढ़ाईआ। हुक्मे अंदर दयां सुणा, शब्द नूर ख़ुदाईआ। दोहां नूं नीहां हेठ देणा दबा, तेरी झोली पाईआ। दोहां नूं मैदान विच सूरबीर दयां बणा, सुर नर झुकण थाँईं थाँईंआ। आप आपणा आपणे दे लेखे ला, लायक पुत्तर हो के सेव कमाईआ। गुरमुख सज्जण सारे देणे तजा, लशकर घोड़ा नज़र कोए ना आईआ। नंगी पैरीं भज्जणा वाहो दाह, चीथड़ पुराणे रिहा वखाईआ। सूलां सेज सत्थर लैणा हंढा, यारड़ा सेज इक्क बणाईआ। इक्क सुनेहड़ा देणा सुणा, अनसुणत आप समझाईआ। तेरी खेल मेरे शहिनशाह, ख़ुशीआं नाल पूर कराईआ। जे सुणें ते चढ़े चा, चाओ घनेरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुजरी किहा एह की दस्सया हाल, वाज पुच्छ पुच्छ दिती लगाईआ। वेखीं मैनूं अक्खां नाल ना देंई वखाल, मैथों झल्ली ना जाए जुदाईआ। गोबिन्द किहा छड्ड दे कूड़ा जंजाल, ममता मोह ना कोए वधाईआ। धुर दा हुक्म लैणा पाल, पाल सिँघ दा लेखा फेर बणाईआ। तत्तां वाला ओसे दा बाल, बण बहादर तेग़ चलाईआ। फेर फल लग्गे साचे डाल, डाली डाली रंग चढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग सब दे सिर ते कूके काल, हुक्म सारे जाण भुलाईआ। धर्म रहे ना किसे धर्मसाल, गुरदुआर दुआर ना कोए वड्याईआ। किसे कम्म ना आवे ढाल तलवार, दग़ेदार दिसे लोकाईआ। गोबिन्द किहा मेरा बचन कोई ना सके पाल, सच रूप ना कोए समाईआ। सृष्टी दी दृष्टी होए बेहाल, चारों कुण्ट कूक कुरलाईआ। जेहड़ा सतिगुर शब्द दलाल, उह मेरा रूप नज़री आईआ। भगत सुहेले लए भाल, चुरासी विच्चों लए उठाल, सब दा पूरा करे सवाल, जो सवाली दर ते आईआ। गुर अवतार पैगम्बरां रहे ना कोई मजाल, सिर सके ना कोए उठाईआ। जित्थे तूं मेरा मैं तेरा सांझा वज्जे ताल, तलवाड़ा इक्को दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा मेरे सूरबीर बहादर, योद्धे गुरमुख नज़री आईआ। जिन्हां नूं जंग बहादर देवे आदर, सब तों पहलों शहीदी पा के उम्मीदां विच आस रखाईआ। ओस दे उत्ते चिट्टी चादर, ओस दा मालक करीम कादर, कुदरत दा करता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। अनन्द पुरी विच्चों गोबिन्द तुरन लग्गा, लग्गे बद्धे नाल मिलाईआ। पुरख अकाल ने दिता सद्दा, धुर फ़रमान दृढ़ाईआ। गलों चोला लाह दे झग्गा, अन्त अख़ीरी तेरा वेख वखाईआ। आपणा आप कर दे नंगा, सोहणा रंग चढ़ाईआ। मेरे प्रेम दा लै मज़ा, रस वेख नूर ख़ुदाईआ। तेरे कोल नहीं आउणी कज़ा, दो जहान तेरे चरणां हेठ दबाईआ। गोबिन्द तूं मेरा इक्को नूर दीपक जोत जगा, दो जहान करे रुशनाईआ। वेखीं मेरयां भगतां नाल कदे ना करीं दग़ा, दग़ेबाज़ी दीन दुनिया विच्चों देणी कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार माण वड्याईआ। गोबिन्द किहा प्रभू मैं तेरा पुत्तर बाल जवान, सोहणा बांका नज़री आईआ। जदों वेखें नौजवान, जोबनवन्ता सोभा पाईआ। सृष्ट सबाई बणावां इक्क मैदान, मध विच दूजा संग ना कोए रलाईआ। हुक्म तेरा मेरा होए फ़रमान, फ़ुरना सब दा बन्द कराईआ। तूं मेरा रहिणा निगाहबान, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। मैं किसे दी मन्नणी नहीं आण, गुर अवतार पैगम्बर उंगलां नाल भवाईआ। एह कोई कथा नहीं आया सुणाण, जो वरते वर्तमान, सो लेखा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, शब्द दे डंके नाल सृष्ट सबाई लए उठाईआ। गोबिन्द कहे गुज़री ना कर अन्तर कलेश, झगड़ा दे मुकाईआ। गोबिन्द तेरा रहे हमेश, जन्म मरन विच ना आईआ। मैं हो गया ओस दे पेश, जो पुश्त पनाह मेरी हथ्थ टिकाईआ। मैं हुण वसणा ओस दे देस, जिस नूं सचखण्ड कहि के सारे रहे गाईआ। मैं आदि जुगादि जद वेखो इक्क दा एक, जो भगतां देवां टेक, गुरमुखां बुध करां बिबेक, त्रैगुण माया ना लावे सेक, अंदर वड़ के देवां भेत, ओ जगत माता गुजरी क्यों अर्जन सिर विच पाई रेत, खुल्हड़े केस दित्ते वखाईआ। वेख साडे ओस ने लिखे लेख, जिस दा ना कोई रूप ते ना कोई रेख, तत्तां वाला तत ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, एडा रंग रिहा रंगाईआ। गोबिन्द किहा मैनूं नैण लैण दे नप्प, गुजरी दयां जणाईआ। दो जहान लैण दे घत्त, पंड कूड़ लोकाईआ। नाता जोड़ लैण दे पक्क, कदे ना होवे जुदाईआ। प्रकाश कर लैण दे सच्च, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। मैं मुड़ के नहीं आउणा तत्तां वाला शरीर कच्च, कंचन गढ़्ह भन्न के ख़ुशी मनाईआ। ओस दा लैणा रस, जो रस्ते रिहा भवाईआ। ओस दे नाल मिल के जन भगत दवारे जाणा वस, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुजरी किहा गोबिन्द मैनूं तेरा बड़ा आवे मोह, मुहब्बत नज़री आईआ। तैथों सब कुछ ल्या खोह, अनन्द पुरी ख़ाली दए वखाईआ। गोबिन्द किहा जगत माता तूं वेखीं मेरे शहिनशाह दा शहिनशाही सम्मत दो, दो जहानां तों परे नज़री आईआ। जिस दी वार थित

❋

❋

वदीआं सुदीआं वाली नहीं धारना वाली छब्बी पोह, पोह दा महीना तेरा ठर ना जाए सीना, तेरा गोबिन्द इक्क नगीना, जिस दी कीमत कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग रिहा रंगाईआ। गुजरी कहे मेरी दुद्धीं आ गया सीर, हस्स के हाल सुणाईआ। गोबिन्द किहा मेरी बदल गई तकदीर, तदबीर प्रभ जणाईआ। मैं चढ़ गया चोटी अख़ीर, जित्थे मंज़ल इक्को नज़री आईआ। ओथे गुर अवतार पैगम्बरां दी लग्गी कोई नहीं भीड़, थल्ले बैठे सीस निवाईआ। ओथे मेरे सिर ते नहीं कोई चीर, सीस दस्तार ना कोए सुहाईआ। ना कोई कमान नज़री आवे तीर, खण्डा कटार ना कोए लटकाईआ। ना कोई मज़्हबां वाली ज़ंजीर, जगत हद्द ना कोए वण्डाईआ। ना कोई दु:ख दर्द ना भीड़, चिन्ता रोग ना कोए सताईआ। ना कोई शास्त्रां ग्रन्थां दी बन्न्हणी पए बीड़, ना ग्रन्थां करे पढ़ाईआ। मैं ओस दा पीता सीर, जिस नूं श्री भगवान कहि के सारे सीस निवाईआ। फेर कढ्ढ के गात्रे विच्चों शमशीर, शब्द रूप जणाईआ। मैं पहनणे वस्त्र नील, नीले वाला रूप वटाईआ। फेर पुरख अकाल दे अग्गे करनी इक्क अपील, दिती सच सुणाईआ। मेरे नाल सांझी करे दलील, अग्गे नूं पुछण गिच्छण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जिस वेले असीं पुरी अनन्द पुज्जे, वेला वक्त वेख वखाईआ। साडे अंदर भेव ना रहे दूजे, दुतीआ रूप ना कोए जणाईआ। सानूं इक्को दवारा सुज्झे, जित्थे वसे धुर दा माहीआ। जिस भेव खुल्हाए गुज्झे, फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। असीं ओहले रहे लुके, मैदान विच कोए ना आईआ। सारयां दे बुल्ल सुक्के, करबले वाले रहे कुरलाईआ। बणां वालयां दे बणां वाले माण तुट्टे, तीर कमान कंधिआं उत्ते उठाईआ। रथवाहीआं दे रथ किसे ना जुते, अस्व रास हथ्थ ना कोए फ़ड़ाईआ। गलों फाँसी वाले रस्से किसे ना टुट्टे, लटकदे ओसे तरह नज़री आईआ। मुहम्मद वरगे वेखे जुस्से, तोबा तोबा देण दुहाईआ। पुरख अकाल उत्तों वेखे नाल ग़ुस्से, क्यों बैठे अक्ख शरमाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो ताअ दयो मुच्छे, मुश्किल सब दी वेख वखाईआ। हुण किसे दे रहिण नहीं देणे न्हेरने उसतरे विच कच्छे, लबां सके ना कोए कटाईआ। वक्त वेला अख़ीरी ढुक्के, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो तुसीं अजे तक इक्क दूजे नाल (रुस्से), दीन मज़्हबां विच वड़ के झगड़े विच लोकाईआ। जिस वेले गोबिन्द दा शब्दी नूर फुट्टे, होवे इक्क रुशनाईआ। ओस वेले भगत बणने सच्चे, सच संजम इक्क रखाईआ। गुरसिख रहिण नहीं देणे लुके, लुकयां लए जगाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण पार करने सुक्के, आपणे कंध उठाईआ। आप वड़ के दूजे दे जुस्से, जिस्म दा इस्म इस्म दी किस्म बिन चश्म देणी बदलाईआ। लेखे लाउणे अनडिठ्ठे, जेहड़े लेख किसे नहीं डिठ्ठे, जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं हो गए ओहले, चोरी चुपके वेख वखाईआ। गोबिन्द किस तरह आपणे भगत जुड़ाउँदा पुत्ते, बच्चे छोटयाँ हुक्म शब्द कराईआ। किस तरह टुकड़ खावे रुक्खे, भुक्खे रह के झट लँघाईआ। जां तक्कया गोबिन्द सूरा इक्को बुक्के, बुक्कल विच सारे लए छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा रिहा दृढ़ाईआ। गुजरी कहे गोबिन्द मैं इक्क नौ दिन दी सुका के रखी मूली, तुरन लग्गयां मुख सगन देवां लगाईआ। गोबिन्द किहा वेखीं जगत माता भोली, भरम विच ना पाईआ। एह तेरी मूली नहीं मेरे गुरमुखां दी कटी जाए सूली, जम की फाँसी रहिण कोए ना पाईआ। बेशक एह बड़ी सी कूली, तूं चीर फाड़ के टोटे करके धुप्पे धर के अंदरों बाहरों दिती सुकाईआ। मैं मंज़ल वेखां चढ़ के जित्थों मेरे भगत सुहेले आउणे पढ़ के, इक्को धुर दा नाम ध्याईआ। हुण तुसां सारयां ने भाणे जाणे जर के, पुरी अनन्द नूं छड्ड के, मैनूं कहु मैं वारी घोली सदके, सेवक सेवादार ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे रंग विच आपणा रंग वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं वेख्या उह समां, सोहणा नज़री आईआ। गोबिन्द नूं कहिंदी की अम्मां, जो अम्मढ़ी जगत अख्वाईआ। जिस ने जन्म दिता माटी चम्मां, तन वजूद वखाईआ। साह वाला वेखदी दमा, नैणां नाल तकाईआ। चिन्ता विच करे ग़मा, ग़मगीन हो के आपणा अंदर आपणे विच वखाईआ। गोबिन्द किहा गुजरी कोई ना करीं तमअ, तमन्ना जगत ना कोए रखाईआ। मेरा पुरख अकाल दीन दयाल मैनूं करदा मन्हा, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। ओ उठ मेरे लाडले चन्ना, मेरा नूर तेरी रुशनाईआ। तेरे कोल भण्डारा मेरे नाम दा धना, धनाड धुर दा दिता बणाईआ। जिस दे विच रहे कोई ना बन्ना, लेखा सब दा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका चले हुक्म रजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं वेख के कीती सलाह, इक्ट्ठे हो के मता पकाईआ। की हुक्म देवे बेपरवाह, धुर दा मालक शहिनशाहीआ। गोबिन्द किहा जाओ आपणा पकड़ो राह, प्रभ चरण दवारे बहि के झट लँघाईआ। मैं कदी नहीं होण वाला फ़नाह, फल सब नूं दयां खवाईआ। हुक्मे अंदर कदे करां ना नांह, योद्धा हो के ख़ुशी मनाईआ। मैनूं पुरख अकाल ने दस्सया उह दाअ, गुर अवतार पैगम्बरो चार जुग ना किसे समझाईआ। मैं कोई हथ्थ विच माला नहीं लैणी फड़ा, मणका मणका ना कोए भवाईआ। तटां उत्ते नहीं देणे बहा, वहिणां विच नुहाईआ। जंगलां विच नहीं देणे भजा, टिल्लयां उत्ते चढ़ाईआ। गुफ़ा दे अंदर नहीं देणे धका, अन्धेरे घुप छुपाईआ। सिर विच पाउणी नहीं स्वाह, अग्नी ना कोए तपाईआ। मेहर नज़र नाल सब दे इके वार बख्श गुनाह, तिन्नां गुणां दा डेरा देणा ढाहीआ। अंदर वड़ के सब

❋

❋

दे रहवां, रिहाइश नज़र किसे ना आईआ। सदा प्रभ दा हुक्म लै के आवां नवां, पिछली करां ना कोए पढ़ाईआ। लख चुरासी विच्चों जन भगतां दे विच बहवां, दूजा संग ना कोए रखाईआ। जिस वेले पैगम्बरां दा अन्त बदलया समां, समझ तों बाहर रमज़ दयां लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द किहा गुर अवतार पैगम्बरो जाओ चले, एह चलित्र बेपरवाहीआ। वसो आपणे जा महल्ले, महिफ़ल लओ लगाईआ। तुसीं सदा आए सुण लओ कल्ले कल्ले, कलमयां विच प्रभ नूं गए गाईआ। मेरा दवारा एकँकारा परवरदिगारा हरि निरँकारा सांझा यारा सांझा यार हो के मल्ले, इक्क तों दो दो तों इक, दोहां दी पूरी सिक, जिस दा लेखा सके ना कोए लिख, लिख्तां विच बन्द ना कोए कराईआ। तुहानूं दे के अक्खरां वाली निक्की जेही चिट्ट, समझा के इक्क दूजे नूं दयो भिट, पिट्ट पिट्ट मरदी रहे लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर परमानंद गोबिन्द वल्ले तक्कण बिट बिट, अक्खां अक्खां पिच्छे छुपाईआ। गोबिन्द आउण लग्गयां अनन्द पुरी दी पुट्ट के इक्क इट्ट, आपणे चोले अंदर लई छुपाईआ। सरसे विच्चों आ के ओहदे उत्ते पाई इक्क छिट, तुबका उंगली नाल चुआईआ। उह रो के पई पिट्ट, दिती अन्त दुहाईआ। मेरा लेखा अगला दे लिख, तेरे हथ्थ वड्याईआ। मैनूं दिसदा तैथों विछड़ जाणे सारे सिख, अगला साथ ना कोए दसाईआ। गोबिन्द किहा नहीं मेरी मेरे गुरमुखां नाल नहीं कोई विथ, हिस्सा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। गोबिन्द ने कमरकसा ल्या खिच्च, सज्जा चरण तिन्न वार ठुकराईआ। तैनूं ओथे देवां सुट्ट, जित्थे चार वरन सीस निवाईआ। दीन मज़्हब दी रहे ना कोई भिट, भगत दवारा कहि के सारे ढोला गाईआ। फिर आवां ओहदे विच, नाल पुरख अकाल मिलाईआ। गुरमुख रहिण ना देवां कोई ज़िच, चुरासी दा गेड़ ना कोए भवाईआ। सब दे अंदर बिना मन्दिर अन्धेरी कंदर तोड़ के जंदर, आपणे नाम दी लकीर देवां खिच्च, लाईन ऐन ग़ैन शास्त्र सिमरत वेद पुराण रमायण अञ्जील कुरान वखा ना सके तिस, ग्रन्थां विच्चों गिरह ना कोए समझाईआ। कढ्ढ के विच्चों कूड़े वहिण, साची संगत विच दस्सां बहण, ऊँच नीच रहे ना कोए तरफ़ैन, सारे बणा के भाई भैण, आपणे रंग दयां रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गोबिन्द कहे गुर अवतार पैगम्बरो जाओ ओस दे पास, जो पारब्रह्म अख्वाईआ। एह मेरा इकल्ले दा कम्म ख़ास, कमरकस्सा दिता खिचाईआ। मैनूं किसे दी लोड़ नहीं सब नूं दिता जवाब, पहुंचो धुरदरगाहीआ। मैं इक्को नूं करना आदाब, इक्को नूं सीस निवाईआ। इक्को रखे लाज, इक्को बेपरवाहीआ। ओसे ने रचया काज, ओहो वेख वखाईआ। जिस दा आदि जुगादि शब्द इक्क समाज, दूजा सच ना कोए जणाईआ। मैं ओसे दा मुहताज, दूजा संग ना कोए रखाईआ। मैनूं ख़ुशी होई आज, सब नूं दयां

❋

❋

दृढ़ाईआ। ओ गोबिन्द किहा गुर अवतार पैगम्बरो मैं कोई लूल्हा लंगड़ा नहीं अपहाज, सूरबीर सोहणा बांका नज़री आईआ। बिना मेरे पुरख अकाल दा, कोट सचखण्ड दा, ब्रह्मण्ड दा, जेरज अंड दा, उत्भुज सेत्ज दा, आत्मा परमात्मा दा, निरगुण सरगुण दा, तत सरीर दा, बेनज़ीर दा, शाह हकीर दा, पंज पीर दा, कदे ना चले राज, हकूमत करन वाला सतिगुर शब्द बिना नज़र कोए ना आईआ। एह कोई लेखा नहीं चालाक दा, कोई हिसाब नहीं कलम दवात दा, एह कोई झगड़ा नहीं शिवदवाले मन्दिर मस्जिद मठ महिराब दा, एह कोई हुक्म नहीं दोज़ख़ बहिश्त पुन्न सवाब दा, एह खेल ओस हकीकी जनाब दा, जो लाशरीक आदि जुगादि नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडी अन्तिम फ़तिह, गोबिन्द चले पीठ भवाईआ। गोबिन्द किहा प्रभ दा सुत दुलारा इक्को गज्जे, गजां दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दा नूर दो जहान जगे, मेरे अंदर करे रुशनाईआ। मैं कोई गोबिन्द सतिगुर बण के सौण नहीं आया उत्ते किसे मंजे, सत्थर यारड़ा सेज हंढाहीआ। जिस ने मेरे पड़दे कज्जे, कायम मुकाम बैठा दरगाह साची सोभा पाईआ। सारे ओसे दे हुक्म अंदर तुसीं आए बद्धे, बन्दना कर के आपणा झट लँघाईआ। जिस ने गोबिन्द किहा पुरी अनन्द छड्डण तों पहलों मेरे गलों लुहाए झग्गे, परदा आपणा उत्ते पाईआ। ओस दे हुक्म अंदर फेर आए सद्दे, वस्त्र पहन वेख नैण आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गोबिन्द किहा माता गुजरी जगत वाली उठ, चलीए चाँईं चाँईंआ। मैनूं गाना बन्न्ह सज्जे गुट, फड़ बाहों ख़ुशी मनाईआ। मैं इन्हां दी जड़्ह देवां पुट्ट, जेहड़े दुखियां रहे दुखाईआ। मैं भगतां गुरमुखां सब कुछ, पहले आपणा घराना दयां लुटाईआ। जे पुरख अकाल मैनूं लए पुछ, ते आपणा आप ओसे दे अग्गे टिकाईआ। माता जगत इक्क वेरां फेर सुण ला अनन्द पुर छड्डण लग्गयां तूं पढ़ लै इक्क तुक, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। माता गुजरी जगत वाली खोल्ह दे आपणी गुत्त, ध्यान पुरख अकाल वल्ल लगाईआ। गोबिन्द ताअ दे के सज्जी मुच्छ, मुश्किल भगतां पार कराईआ। कलयुग अन्त जिस वेले कवेले दा वेला गया ढुक्क, भरमे भुल्ले लोकाईआ। प्यार रहे ना मात पुत्त, पिता पूत होए जुदाईआ। मन वासना लग्गे दु:ख, तृष्ना ना कोए बुझाईआ। बिन प्रभ दी किरपा जननी भगत जणे ना आपणी कुक्ख, साचा नूर ना कोए प्रगटाईआ। साध सन्त सति विच मिलण वाले सारे जाणे लुक, कथा करन वाले पढ़ पढ़ आपणा झट लँघाईआ। मैं ओस धारों फेर आउणा उठ, जित्थे गुर अवतार पैगम्बर बैठे लुक, आपणा आप छुपाईआ। निरगुण धार बण के सुत, सुहाउणी साची रुत्त, अबिनाशी अचुत आपणे नाल मिलाईआ। भगत सुहेले गोदी लैणे चुक्क, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अगला लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ।

❋

❋

गुजरी किहा मैनूं इक्क वेरां नैणां विचो वहा लैण दे नीर, अक्खां हौलीआं लवां कराईआ। मैनूं दु:ख लग्गे जिस वेले गुरमुख घत्ती जाण वहीर, अंदरों बाहर चाँईं चाँईंआ। गोबिन्द किहा खण्डा खिच्च के मैं फेर दिती लकीर, एथे दा लेखा एथे दिता मुकाईआ। अग्गे बदल देवां तकदीर, हुक्म सुणावां धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। जगत माता सच दृढ़ावांगा। हुक्म धुर दा इक्क सुणावांगा। अगला लेखा वेख वखावांगा। शब्दी धार गोबिन्द अख्वावांगा। पुरख अकाल नाल रलावांगा। साचा देस इक्क सुहावांगा। नर नरेश हो के फेरा पावांगा। पिछला मेट के लेख, नूरी राह इक्क धरावांगा। भाग लगा के सम्बल देस, डंक वजावांगा। फेर कर अगम्मी खेड, सम्मत शहिनशाही वरतावांगा। जेहड़े अनन्द पुरी विच्चों दिते भेज, फेर आपणे नाल रलावांगा। ख़ुशीआं नाल दे के इक्क संदेश, सोहणा स्वांग आप प्रगटावांगा। सारे कर के एक दे एक, इक्को ढोला राग सुणावांगा। चरण प्रीती बख्श के टेक, टिक्के धूढ़ी मस्तक सब दे ख़ाक रमावांगा। मैं छड्ड के सचखण्ड देस, परदेसी हो के मातलोक भगत सुहेले रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमावांगा। जगत माता तैनूं कहिंदे सारे गुजरी, दुद्ध प्यावण वाली बणना माईआ। तेरी अनन्द पुरी बाहरों उजड़ी, अंदरों वसदी नज़री आईआ। जे मेरी रमज़ किसे बुज्झ लई, बुझारत जुग अग्गे रखाईआ। एथे खेल मेरी नहीं मुक गई, अगला लेखा रिहा समझाईआ। फेर मैं परत के आउणा इक्क पुरख अकाल दे नाम दी तुक लई, दूजा ढोला कोए ना गाईआ। इस देह अंदर बेनज़ीर अंदर बाहरों आ के भगत दवारे विच सुख लईं, जित्थे भगत सुहेले हो के ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर एह भज्जे आउणे ओथे भगतां दे टुक लई, पहलों टोकरे सिरां उत्ते भार उठाईआ। गुजरी ओसे वेले ख़ुश होई, ख़ुशी विच ताली दिती लगाईआ। प्रेम प्रीती दे नशे विच गुट्ट होई, दुखड़ा ल्या गवाईआ। गोबिन्द ने अंदर वखाया वेख दीन दुनी दी लुट्ट होई, तेरा पुत्त लुट्टय कदे ना जाईआ। जे आवां ते गुरमुखां दे सुख लई, आपणी लोड़ ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण गोबिन्द दा उह वक्त वेख्या सुहावणा, सोहणी ख़ुशी बणाईआ। भगतां दा पकड़या दामना, दामनगीर नज़री आईआ। पूर कराई कामना, भावना वेख वखाईआ। छब्बी पोह रंग रंगावणा, रंगत चढ़े नूर ख़ुदाईआ। सताई पोह सब ने खाधा खावणा, खा खा मिली वड्याईआ। ख़ुशीआं विच गुर अवतार पैगम्बरां भगतां दे अंदर वड़ के किहा तुसां प्रेम दा भंगड़ा पावणा, धुर दे ढोले गाईआ। जिस कारण गोबिन्द वेस वटावणा, परदा दए चुकाईआ। साडी अन्त अख़ीरी इक्को कामना, उच्ची कूक दईए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सब दे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं बेनन्ती लग्गे सुणाण, सुण बेपरवाहीआ। वेख्या खेल महान, ख़ुशी धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ लग्गा पछताण, रोवे मारे धाहींआ। कूड़ राजा कूड़ी प्रजा कूड़ा दिसे जहान, कूड़ी सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण गोबिन्द जे सब दी इक्को वार लाहवें मुकाण, घर घर रोण दी लोड़ रहे ना राईआ। स्यापे करन ज्यों मापिआं दे पुत्त मरे जवान, बौहड़ी बौहड़ी जगत विच दुहाईआ। असीं वेखीए ख़ुशीआं नाल किस बिध वज्जे दोहथ्थड़ां वाला ताल, तलवाड़ा तेरा नाम बणाईआ। माझे वालयां दा जे बेदावा दिता पाड़, एन्हां दा सुण हाढ़, हाढ़े कर के रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द कहे कलयुग कूड़ी क्रिया करो स्यापा, माझा पहली वण्ड वण्डाईआ। दूजा हुक्म मिले दोआबा, दोहरा ताल वजाईआ। तीजा मालवे पूरा होवे ख्वाबा, जो डल्ले गोबिन्द गया समझाईआ। चौथे जम्मू उच्ची कूक मारे चांगां, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडीआं पूरन होवण तांघां, आसा मनसा पूर कराईआ। गोबिन्द शब्द कहे मेरे पुरख अकाल दा एह स्वांगा, दूजा समझे कोए ना राईआ। जन भगतां भंगड़ा पाया फड़ के सोटे डागां, खण्डा खड़ग नाल चमकाईआ। बीबीआं पिट्टण नाल ज़ोरां मार के चांगां, सोहणा संग वखाईआ। एह गोबिन्द दे प्रेम दीआं तांघां, अमृत रस इक्क वहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन आपणा खेल वखाईआ।