पुस्तकालयभाग २०

२८ पोह शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल

गुर अवतार पैगम्बर कहिण हुक्म आया जवाबी, सवाल करन दा वक्त रिहा ना राईआ। शरअ तों बाहर दस्सो जित्थे इश्क हकीकी होवे ना मजाज़ी, दोहां तों अगली धार समझाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेखो बण के पाँधी, बिन कदमां कदम उठाईआ। क्यों बिना पुरख अकाल सब दी पत जांदी, सिर हथ्थ ना कोए रखाईआ। वड्याई दस्सो नवखण्ड पृथ्मी सच्चे थाँ दी, थनंतर दयो दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण हुक्म आ रिहा शताबी, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश समझ सके ना राईआ। चार कुण्ट दहि दिशा क्यों होण दिती ख़राबी, खोटे खरे वण्ड ना कोए वण्डाईआ। क्यों झगड़ा पै गया हिन्दी उर्दू अंग्रेज़ी फ़ारसी पंजाबी, पंजां तों बाहर समझ ना कोए समझाईआ। क्यों जगत अन्धेर झुलया आंधी, अन्धी होई जगत लोकाईआ। क्यों लालच वध्या सवरन

❋

❋

चांदी, क्यों सूर्या चन्द सीस निवाईआ। क्यों शास्त्र सिमरत वेद पुराणा सुरती बांधी, क्यों इष्टां विच्चों इष्ट बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण हुक्म आउँदा छेती छेती, शायद दा वक्त रिहा ना राईआ। मैनूं दस्सो किहड़े किहड़े अंदर दे भेती, मन्दिरां तों परे डेरा लाईआ। किहड़ी दिसे बदी नेकी, निक्कयां वड्डयां विच दयो समझाईआ। किहड़ी खेल अगम्मी वेखी, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। क्यों कलयुग कूड़ कुड़यार होया भेखी, पखण्डी वज्जे वधाईआ। क्यों सच दवारयों होए परदेसी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गा के ख़ुशी मनाईआ। क्यों सृष्टी दृष्टी होई वहिशी, इन्सान हैवान रूप बदलाईआ। क्यों साध सन्त जगत मारन शेख़ी, मन हँकार नाल चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुछणहारा साचा हरि, क्यों तृष्ना वधी मन राजे दी बेटी, घर घर रही प्रनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडे उत्ते आउँदी जावे ज़रदी, ज़रा ज़रा भेव ना आईआ। साथों सांभ होई ना आपणे घर दी, दीन मज़्हब ना कोए समझाईआ। साडी उम्मत ना सिध्धी चलदी, चलित्तरां विच लोकाईआ। एह खेल कलयुग कल दी, इकल्ले पुरख अकाल वरताईआ। चार कुण्ट अग्नी बलदी, चार वरन ना कोए बुझाईआ। एह खेल अछल अछल्ल दी, जिस दे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण हुक्म छेती रिहा भेज, भजन बन्दगी दी सुद्ध रही ना राईआ। जोती जलवा दे के तेज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दा खहिड़ा रिहा छुडाईआ। आपणे हथ्थ रख धुर दा लेख, लिख्त भविख्त विच्चों प्रगटाईआ। दो जहानां रिहा वेख, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। इक्क होर दे दिता संदेश, धुरदरगाही आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण धुर हुक्म आवे वेखो खेल अंदर जन का, गुरमुख केहड़ा नज़री आईआ। जिस दा प्यार ना होवे तन का, तत्तां वाली ना सेव कमाईआ। अन्तर इक्को पुरख अकाल होवे मन्नदा, लोक लज्जया परे हटाईआ। पुजारी रहे ना सूर्या चन्न दा, ढोला अवर ना कोए गाईआ। सरोता रहे ना सवरण कन्न दा, अन्तर अन्तर ख़ुशी बणाईआ। जुग चौकड़ी अन्त अख़ीर जावे लँघ दा, कलयुग कूड़ कूड़ मिटाईआ। रस लवे कवण अगम्मी पलँघ दा, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। आत्म अन्तर कवण रंगदा, रंग अगम्मा इक्क चढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो पुरख अकाला दीन दयाला भुक्खा नहीं माटी चम्म दा, चम्म दृष्टी तों परे इष्टी इक्को इक्क अख्वाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण इक्क हुक्म होर दिता सुखाला, जलदी जलदी दिता दृढ़ाईआ। जुग चौकड़ी प्रभ दा खेल निराला, निराकार

❋

❋

आप समझाईआ। अन्तिम आ के पुरख अकाला, अकल कलधारी दए समझाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर चार जुग दे के गए हवाला, अहिवाल आपणा दए समझाईआ। सतिजुग सच बदल के चाला, चाल निराली दए वखाईआ। इक्की मणकयां दी सब गुरमुखां दे हथ्थ विच होवे माला, मणके मणके उत्ते सोहँ धार लिखाईआ। ख़ाली रहे ना कोई बुढ्ढा बाला, रंग इक्को इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं दस्से अगला वक्त, झट पट जणाईआ। खेल वेखणा विच जगत, हरि करता आप वखाईआ। किस बिध तुरदे फिरदे भगत, भगवन सेवा इक्क कमाईआ। अबिनाशी मिलण आवे उत्तों अर्श, अर्शी प्रीतम फेरा पाईआ। माण रखाए उपर धरत, धवल दए वड्याईआ। गोबिन्द दी पूरी करे शर्त, शरअ दा लेखा दए मुकाईआ। दीन मज़्हब दी रहे कोई ना तड़प, कलमा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कसाई बणे कोई ना करद, कातिल मक्तूल लेखा दए चुकाईआ। नानक निरगुण धार दी मन्न के अरज़, पूरब लहिणा झोली पाईआ। सब दा पूरा कर के फ़र्ज़, फ़र्ज़ आपणा नाल रखाईआ। गुरमुखां नाल वण्डे दर्द, दर्दीआं दु:ख गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं हुक्म देवे नाल ग़ुस्से, ज़ोर नाल जणाईआ। सारे फिर फिर वेखो लख चुरासी जुस्से, हिस्से बन्ने वण्डां विच फिराईआ। किहड़े मिले ते किहड़े रुस्से, लेखा देणा जणाईआ। किहड़े मेरे प्रेम प्यार मुहब्बत विच जुट्टे, आत्म परमात्म जोड़ी रहे बणाईआ। किहड़े गूढ़्ही नींद सुत्ते, सुत्तयां ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं हुक्म आया इक्क अख़ीर, आख़र दिता जणाईआ। उठो भज्जो नठ्ठो चल्लो घत्त वहीर, फिरो वाहो दाहीआ। मेरे मिलण दी जो दस्स के आए तदबीर, तरीके लओ अज़माईआ। किस बिध लेखा मुक्के शाह हकीर, आहला अदना बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडे अन्तर लावे चोट, चोटी चढ़ के आप जगाईआ। सोलां हाढ़ देणी रिपोट, ज़बानी कलाम ना कोए बणाईआ। इस तों पहलां सब कुछ लैणा सोच, फेर गुंजाइश रहे ना राईआ। खोल्ह के वेखणे आपणे चौदां लोक, चौदां तबकां कुण्डा लाहीआ। जेहड़े लिख के आए सलोक, उह सोहले फोल फुलाईआ। सब ने जाणा पहुंच, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असां अज्जो जाणा नठ्ठ, भज्जणा वाहो दाहीआ। वेखणे मन्दिर मस्जिद मठ, शिवदवाले खोज खुजाईआ। फेरा पाउणा तीर्थ तट, चारों कुण्ट पन्ध मुकाईआ। जगत विद्या खोल्ह के हट्ट, हटवाणे अंदरों खोज खुजाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं जा के वेखणा पर्बत चोटी, जंगल जूहां खोज खुजाईआ। सब दे अंदर तक्कणी वासना खोटी, खोटे खरे फोल फुलाईआ। कवण बणया प्रभ दा गोती, गौतम कहे एह सेवा मेरी बण आईआ। किस दा मेल होया नाल जोती, जोतां वाले जिस दे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं चढ़ना उपर पहाड़, बिन कदमां कदम उठाईआ। वेखणी डूँग्घी ग़ार, भँवरी भँवरी फोल फुलाईआ। सानूं किसे उत्ते रिहा नहीं एतबार, बेएतबारी विच दुहाईआ। सारे इक्ट्ठे हो के कर देईए निमस्कार, निउँ के सीस झुकाईआ। तूं करें कराएं करनेहार, करता पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, तेरी सेव कमाईआ। अन्तिम गए हार, चल्ले ना कोए चतुराईआ। एहो बेनन्ती करनी सोल्हां हाढ़, दूजी आस ना कोए बणाईआ। कर किरपा जे देवें इक्क अधार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। तेरा वेखीए ख़ुशी दा मंगलाचार, सोहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण चार कुण्ट वेखीए पाप, पतित होई जगत लोकाईआ। तन रिहा ना कोई पाक, नेत्र नैण ना कोए शरमाईआ। सगला बणे कोई ना साथ, अद्धवाटे दिसे लोकाईआ। असीं हुणे दईए आख, आख़र तेरी ओट तकाईआ। बिन तेरी किरपा सारे रहिण गुस्ताख़, प्रेम प्रीती ना कोए बणाईआ। कलयुग होई अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। बिन तेरी मेहर झगड़ा प्या ज़ात पात, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। सानूं इक्को चाओ तेरे भगतां दी वेखीए जमात, जित्थे दूजी पट्टी ना कोए पढ़ाईआ। इन्हां दा दर्शन करीए साख्यात, जो तेरा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल कहे जे भगत वेखणे मेरे, मैं ममता दयो गवाईआ। दीन मज़्हब दे रखयो कोई ना झेड़े, झगड़ा नज़र ना आवे नूर ख़ुदाईआ। प्रेम प्यार दे चढ़ के बेड़े, साचा बेड़ा देणा सुहाईआ। सतारां हाढ़ आउँदा नेड़े, भज्ज भज्ज आपणा पन्ध मुकाईआ। परम पुरख दे भगत सुहेले गुरमुख गुरसिख इक्को रंग रंगे होए जेहड़े, चेला गुर भेव रहे ना राईआ। इक्की कदम ते गुरमुख इक्क इक्क मणका फेरे, इक्कीआं इक्कीआं दा लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगत फेरन आपणा मणका, मणका मन प्रभ दए भवाईआ। एह लेखा बाहरों सरीर तन का, अंदरों जन जन का खेल वखाईआ। थाँ होवे ना छप्पर छन्न का, महल अटल ना कोए वड्याईआ। खेल होवे पुरख अगम्म का, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। लेखा लावे स्वास दम का, दामन आपणा नाम फड़ाईआ। नाता तुड़ा

❋

❋

के काया माटी चम्म का, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। भेव खुल्हा अगम्मी ब्रह्म का, पारब्रह्म प्रभ मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सतारां हाढ़ कहे गुर अवतार पैगम्बरो वेख्यो आप, प्रभ आपणी ख़ुशी वखाईआ। भगतां दे अंदर होवे इक्को जाप, रसना ओहो ढोला गाईआ। हथ्थां विच इक्क इक्क माला होवे साफ़, खब्बे तों सज्जे हथ्थ लटकाईआ। इक्क इक्क मुंदरी होवे छाप, लोहा कंगण पाईआ। पुरख अकाल बणाए वड्ड प्रताप, प्रतापी बेपरवाहीआ। मेहर नज़र नाल बणाए पारजात, ज़ाती तों परे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे गुर अवतार पैगम्बर वेख्यो सौदा नकदी, उधार दा खाता ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल बण के दर्दी, दर्दीआं दर्द वण्डाईआ। जेहड़ी रसना सोहँ ढोला आवे पढ़दी, उस दा कर्म दए गवाईआ। सदा मंज़ल देवे चढ़दी, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सतारां हाढ़्ह कहे प्रभ दयां भगतां माला इक्को दिन फड़नी, मुड़ के फड़न दी लोड़ रहे ना राईआ। मंज़ल उह अगम्मी चढ़नी, जित्थे चढ़ चढ़ कोटन कोटि थक्के, अग्गे राह ना कोए वखाईआ। माझा मालवा दोआबा जम्मू दिल्ली इटारसी कान्हपुर वक्खो वक्खरे होणे जथ्थे, सोहणा रूप वखाईआ। वस्त्र होणे चिट्टे, चेटक प्रभ दा अंदरों नज़रीं आईआ। खुल्ल्हे दाढ़े सब ने होण छड्डे, गोबिन्द दए गवाहीआ। जे आउणा ते गुरमुखो घरों हो के पक्के, नहीं ते आउण दी लोड़ रहे ना राईआ। फेर काहनूं ऐवें ख़र्च करने टके, टकयां वाली आपणी कीमत पाईआ। सो गुरमुख सूरा जो अन्तर अन्तर जपे, धुर दा नाम अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा फेर दए समझाईआ। पुरख अकाल कहे जिस वेले भगत सुहेले आउणगे, हरि भगती कर वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउणगे, गावत वज्जे वधाईआ। दरस अनोखे रूप विच पाउणेगे, जिस दा वेस ना कोए समझाईआ। साढे पंज दा वक्त सुहाउणगे, सुहणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण एह करना क्यों विहारा, प्रभ सानूं दे समझाईआ। पुरख अकाल कहे चार जुग तों वक्खरा सतारां हाढ़ा, भगतां पिच्छे मनाईआ। जिस दा माण रहिणा अग्गे जुग चारा, चार जुग मन्ने सर्ब लोकाईआ। सांझा लग्गणा सब तों नाअरा, नर नरायण देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। जन भगतो सब ने आउणा नाल प्रेम, प्रीती इक्क बणाईआ। सतिजुग दा साचा नेम, तुहाडे नाल मिल के दए जणाईआ। एह उह माला माला जेहड़ी गोबिन्द ने इक्कीआं मणकयां वाली फड़ी उत्ते कुण्ट हेम, हिमाचल दे आंचल विच डेरा लाईआ।

❋

❋

वेख्या कँवल नैण, बिन नैण नैण खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा वखाईआ। जन भगतो बण के आउणा प्रेम प्यार दे भुयंगी, ख़ुशीआं विच ढोला गाईआ। तुहाडे नाल मिल के सदा खेल करनी बहुरंगी, जिस दा रंग ना कोए समझाईआ। किसे दी रहिण नहीं देणी कोई बन्दी, बन्दीख़ाने देणे तुड़ाईआ। चार वरन अठारां बरन दी सिध्धी कर के डण्डी, डण्डावत इक्को देणी समझाईआ। कोई गुरमुख सवाणी हरि संगत विच रहिण नहीं देणी गंदी, कूड़ कुड़यार विच वड़न कोए ना पाईआ। कोटां विच्चों भगत दी प्रेम प्यार दी धार इक्को चंगी, जिस दा यार नूर ख़ुदाईआ। मैं ओस दा जो अंदरों मेरा संगी, बाहरों जफ्फीआं पाउण वालयां नूं हथ्थ कदे ना आईआ। मेरे कोल किसे वस्त दी नहीं कोई तंगी, वेले नाल सब नूं दयां वरताईआ। अजे पाउण लग्गा विच संसार दे भंडी, भंडां वांग आपणा खेल कराईआ। तुहानूं तुटयां नूं जांदा गंढ्ढी, गंढ्ढ आपणे हथ्थ रखाईआ। इक्को वस्त मुहब्बत वाली तुहाथों वण्डी, गुरमुखां दी गुरमुखां अंदर टिकाईआ। तुहानूं नहीं पता सचखण्ड पुरख अकाल नाल किहड़ी कीती संधी, उह सनद मेरे अंदर दिती टिकाईआ। हुक्म दी ला के पाबन्दी, बिना हुक्म तों बाहर ना कदे कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए वखाईआ। जन भगतो जागणा जागण वेला आया, सुत्तयां विच सुत्ता रहिण कोए ना पाईआ। जिस ने लख चुरासी जन्म दवाया, विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाईआ। उह भगतां दा सदा पिता माया, सन्त सुहेले आपणी गोद उठाईआ। दिवस रैण जिस दा दाई दाया, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। ओस आपणा वेस वटाया, कलयुग वेसवा धार रहिण कोए ना पाईआ। सम्मत तों सम्मत बदलदा जाए बदली विच अदली आपणा हुक्म सुणाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दे आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित कर कर हित सदा सदा सद कारज करदा आया।

२८ पोह शहिनशाही सम्मत २ हरबंस कौर चक मुआफ़ी ज़िला लुधियाणा

गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ लोकमात वेखीए कि स्वर्ग बहिश्तीं, चौदां लोक ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल कहे जित्थों तक मेरे नाम दी दीनां मज़्हबां विच चला के आए किशती, नौका जीव जगत जणाईआ। कलमे वाली आपणी जा के वेखो सृष्टी, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। साची धार वेखो ब्रह्म गृहस्त दी, पारब्रह्म मिल के सेज सहंजणी कवण सुहाईआ। सच वस्त अमोलक नाम जिस जिस दी, तिन्हां दी झोली देणी पाईआ। नव खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ख़बर

❋

❋

सुणावां पुरख अकाल इक्क दी, परवरदिगार सांझा यार जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। जिस दी कथा कहाणी आदि जुगादि जित दी, हार विच कदे ना आईआ। जिस नूं सतिजुग त्रेता दआपर कलयुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान बाणी लिख्तां विच आई लिखदी, कलम शाही काग़ज़ सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की कुछ वेखीए जा, पुरख अगम्मे दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरूदवारे तक्को आपणे आपणे थाँ, जो पाक पवित आए बणाईआ। जित्थे अक्खरां वाला मेरा रख के आए नाँ, सतरां विच समझाईआ। तीर्थ तटां जा के वेखो पिछला गराँ, पूरब लहिणा दए दृढ़ाईआ। लख चुरासी विच्चों कौण पकड़े तुहाडी बांह, सज्जण हो के संग निभाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर तुहाडे कोलों मंगे इक्क न्याँ, अनयाए दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म धुर दा इक्क मनाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो जा के वेखो आपणा दीन, दयानिध दृढ़ाईआ। साची मन्ने कोई ना ईन, हुक्मे अंदर सीस ना कोए निवाईआ। तुहाडा कलमा करे ना कोए तसलीम, साची तसबी बिन मुतस्सबी हथ्थ ना कोए उठाईआ। हकीकत उत्ते किसे ना रिहा यकीन, यामबीन रसना ढोले गाईआ। नेत्र तक्को सब नूं भुल्ली सच ताअलीम, जगत ध्याए वड्याईआ। महल अटल अगम्म अथाह वेखे ना कोए अज़ीम, दरगाह साची मुकामे हक सचखण्ड दुआर जोती धार मिल के आपणा मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क समझाईआ।

२८ पोह शहिनशाही सम्मत २ चतर कौर पिण्ड सद्दा ज़िला गुरदासपुर

गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू दस्स दे अगम्मी रस्ता, निरगुण हो के जाईए चाँईं चाँईंआ। साडा पुस्तकां वाला बंनया रहे बस्ता, बिना अक्खरां तों निरअक्खर देणा दृढ़ाईआ। दिवस रैण तेरी ख़ुशी अंदर धार दी धार हो के जावे नस्सदा, भज्ज भज्ज आपणा पन्ध मुकाईआ। जो इक्को तेरा नाम पुरख अकाल जपदा, जगजीवण दाते राह तकाईआ। सदा भेव खुल्हाउणा अंदरली अक्ख दा, बाहर लोचन चले ना कोए वड्याईआ। तक्कणा भण्डारा अगम्मी सच दा, जो अंदर दिता वरताईआ। लहिणा देणा वेखणा हकीकत हक दा, धुर दे हाकम तेरे हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा अन्त अख़ीरी राह तक्कदा, सदी चौधवीं ध्यान लगाईआ। लहिणा देणा वेखणा पुरख समरथ दा, पारब्रह्म की आपणी रचन रचाईआ। इक्को ढोला सोहला सुणना सतिगुर शब्द सच दा, कलयुग कूड़ी क्रिया दए मुकाईआ। मनुआ मन वासना दहि दिशा वेखणा नच्चदा, नटुआ हो के आपणा स्वांग वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, मेहर नज़र इक्क टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू तक्कीए की, सब कुछ दे समझाईआ। पुरख अकाल कहे पहलों वेखो सब दी साढे तिन्न हथ्थ सीं, जो मानव मानुख वण्ड वण्डाईआ। फेर वेखो जो आपणा बीज के आए बी, नाम कलमा जगत समझाईआ। कवण बणया शब्दी धार तुहाडा पुत्तर धी, नाता तत्तां वाला माता पिता दी झोली पाईआ। साचे मार्ग चल के वेखी इक्को लीह, जिस दी लीक नज़र किसे ना आईआ। जिन्हां दे कारण लोकमात खाणा आंदा परीह, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरा खेल वेखीए वसीह, जो वसीअत विच सब कुछ तेरी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल कहे मैं तुहाडी पिठ्ठ देवां ठोक, पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। जा के वेखो मातलोक, कलयुग की की करनी कार कमाईआ। सति प्रेम दा गाए ना कोए सलोक, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। भाग लग्गे ना किसे काया कोट, कंचन गढ़्ह ना कोए वड्याईआ। शब्द नाद ना वज्जे चोट, आत्मक धुन राग ना कोए सुणाईआ। मन वासना दूर ना होवे खोट, खोटे खरे ना कोए उपजाईआ। मिले प्रकाश ना निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा दिसे लोकाईआ। झगड़ा प्या वरन गोत, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। प्रभ मिलण दी किसे ना आवे सोच, बेसमझ हो के मानस जन्म रहे गवाईआ। जाओ गुर अवतार पैगम्बरो आपणे आपणे कुराहे जांदे लओ रोक, जे नहीं रुकदे ते मैनूं दयो सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल साडी नमस्ते, जगदीस सीस झुकाईआ। असीं लोकमात जाईए हस्सदे, निरगुण नूर नूर समाईआ। खेल वेखीए सृष्टी दुनिया कायनात जग दे, चारे खाणी फोल फुलाईआ। भेव खुल्हाईए आपणी वण्डी हद्द दे, परदा ओहला आप उठाईआ। तेरे हुक्म अंदर जुग चौकड़ी कोटन कोटि लद गए, आपणा वक्त विहाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर पुरख अकाल दीन दयाल आपणा संग दे, सगला संग बणाईआ। तेरे खेल हँ ब्रह्म दे, पारब्रह्म तेरे हथ्थ वड्याईआ। असीं माटी भाण्डे वेखीए चम्म दे, तत्तां अंदर फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा तेरा सुण ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल कहे सारे जावो उठ, बणो पाँधी राहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखो लुट्ट, चार कुण्ट होई हल्काईआ। मन वासना सब नूं लग्गा दु:ख, जगत तबीब शफ़ा ना कोए कराईआ। भरमे भुल्ला मानव जाती मनुक्ख, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ख़ुशी ना कोए बणाईआ। परदा ओहला अग्गे रहे कोई ना लुक, लुक्कया भेव देणा जणाईआ। कवण इक्को पुरख अकाल दे नाम दी पढ़े तुक, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म इक्को इक्क समझाईआ।

❋

❋

२८ पोह शहिनशाही सम्मत २ अदालत सिँघ आंडलू ज़िला लुधियाणा

गुर अवतार पैगम्बर कहिण उठो सारे चलीए, चलत प्रभ दा वेख वखाईआ। सच सुनेहड़ा सब नूं घल्लीए, हुक्म देवे शहिनशाहीआ। नव सत्त डेरा मल्लीए, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। निरगुण धार हो के विच संसार दे रलीए, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोबन जवानी विच कदे ना ढलीए, इक्को रंग प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी रचना आप वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ तेरे दर मौजूद, मुफ़लिस हो के सीस निवाईआ। पहलों किहड़ी जाईए कूट, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण राह तकाईआ। पुरख अकाल कहे चारे कुण्ट बण के जावो दूत, आपणा बल रखाईआ। जा के वेखो पंज तत काया कलबूत, काअबे वाल्लयो काया हुजरा फोल फुलाईआ। साचे नाम दा दयो सबूत, सबर सबूरी खोज खुजाईआ। हुक्म नाल दस्सणा सब दा मालक इक्क महबूब, दूजा नज़र कोए ना आईआ। अवतारां लँघणी आपणी हदूद, वरनां बरनां वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। खोज के वेखणी हकीकी मंज़ले मक्सूद, शिरक्त विच्चों बाहर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह मन्दिर दए वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर चार कुण्ट दा वेखो राह, चौथा जुग दए दुहाईआ। सृष्ट सबाई मन वासना होई तबाह, ताब्यादारी सच ना कोए कमाईआ। रसना नाल अल्ला वाहिगुरू राम सारे रहे गा, जेहवा नाल ढोले गाईआ। आत्म परमात्म कर के चढ़े किसे ना चा, चाउ घनेरा ना कोए जणाईआ। जगत वासना दुनिया दुनी मज़ाक रही उडा, इख़लाक दिता तजाईआ। पुरख अकाल नाल दग़ा रहे कमा, गुरदर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ बहि के कूड़ी करनी कार कमाईआ। सदी चौधवीं कलयुग कूड़ कुड़यारी पई वबा, रोग सके ना कोए गवाईआ। अन्त अख़ीर हुक्म देवे ख़ुदा, ख़ुदग़रजी विच्चों बाहर कढाहीआ। जा के वेखो चार कुण्ट दहि दिशा किस दवारे लग्गी सभा, जो सिध्धा प्रभ दा नाम ध्याईआ। नाता तोड़ कूड़ कुड़यार हवा, प्रभ साजण हो के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म संदेसा इक्क सुणाईआ।

२९ पोह शहिनशाही सम्मत २ जागीर सिँघ दे गृह पिण्ड सभरा ज़िला अमृतसर

गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं जाईए ज़रूर, ज़रूरत प्रभू तेरी वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी तेरे नाम दे सेवा विच मज़दूर, चाकरी कर के तेरी ख़ुशी मनाईआ। पन्ध मुकाईए नेड़े दूर, दो जहान चरणां हेठ दबाईआ। तेरी जोत दा करीए नूर, नूर ज़हूर इक्क रुशनाईआ। मूसा कहे मैं हुण नहीं जाणा उत्ते कोहतूर, बिन चश्मां चश्म देणी खुल्हाईआ। ईसा कहे

❋

❋

मैनूं तेरा इस्म इक्को कबूल, दूजा नामालूम खेल ना कोए जणाईआ। मुहम्मद कहे तेरा हुक्म शब्द कलमा नबीआं रसूलां दा कातिल मक्तूल, जन्म खड़ग खण्डा कटार धार तेरी नज़री आईआ। पहलों आपणयां चरणां दी दे धूल, सचखण्ड दवारे दया कमाईआ। फेर अगला दस्स आपणा सच असूल, असलीअत दे दृढ़ाईआ। साडे जाण आउण दा वक्त ऐवें ना जाए फ़ज़ूल, कीमत आपणे घर रखाईआ। पुरख अकाल कहे तुसीं बच्चे नन्न्हे मासूम, बाले चार जुग दे नज़री आईआ। इस खेल नूं समझे ना कोए अलूम, इलम दे विच ना कोए दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दा सब तों वखरा कानून, काइदे वाली धार ना किसे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ।

२९ पोह शहिनशाही सम्मत २ सवरन सिँघ पिण्ड दबुरजी ज़िला अमृतसर

गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडी पुश्त पनाह दे दे थापी, थपकी इक्को दे लगाईआ। जे साडा लहिणा देणा मुकाउणा बाकी, दीन दयाल वेख वखाईआ। हुण असीं जाणा नहीं पा के तन ख़ाकी, तेरा नूर जोत रुशनाईआ। पढ़नी नहीं कोई जा के साखी, ढोला अक्खरी ना कोए गाईआ। दीनां मज़्हबां अंदर मार के आउणी झाकी, अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के फोल फुलाईआ। याद करा के आउणी गोबिन्द वाली अन्त अख़ीरी पाती, जिस दा लेख समझ कोए ना पाईआ। तक्क के आउणा जो प्रभू तेरे दर दा बणया फ़सादी, फ़ैसला तेरे हथ्थ फड़ाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित जन भगतां बणया रिहों इमदादी, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सांझे कन्त दीन दुनी दी वेख के आईए बरबादी, बदले विच अदल तेरा मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दवारे रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडे उत्ते रखीं हथ्थ, निगाह मेहर इक्क उठाईआ। पुरख अकाल साहिब समरथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। सब कुछ तैनूं आण के दईए दस्स, दहि दिशा फोल फुलाईआ। कवण भुल्ला कवण गाए तेरा जस, कवण तेरी ओट रखाईआ। कवण खोल्ह के अंदरों अक्ख, नेत्र लोचन नैण जगत नालों पिच्छे हटाईआ। किस दवारे मिले सति, सच नाल वज्जे वधाईआ। खोज के आईए पंज तत, चारे कुण्ट फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी कार कमाईआ।

२९ पोह शहिनशाही सम्मत २ सुंदर सिँघ पिण्ड रोसे ज़िला गुरदासपुर

गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल तेरे चरणां हउँ वारी घोली, घोल घुमा के सीस निवाईआ। आपणी धार बणा

❋

❋

नाल विचोली, विचला परदा दे उठाईआ। सब तों उत्तम सृेष्ट आत्म परमात्म परमात्म आत्म नूं दस्स सच बोली, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। नाम कंडा दे जिस नाल सृष्ट सबाई जाए तोली, अतोल अतुल तेरे हथ्थ वड्याईआ। किरपा कर करनी दे करते असीं वेखे खेल कुल, ख़ालक तेरी ख़लक फोल फोलाईआ। तेरा आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शब्द नाम अनमुल्ल, दो जहानां कीमत कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर नाम निधान इक्क वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरे हुक्म दी अन्त उडीक, जुग चौकड़ी राह तकाईआ। सो वेला वक्त होया ठीक, ठाकर धुर दे तेरी बेपरवाहीआ। अग्गे तेरी दस्स के आए ताअरीफ़, सिफ्तां विच सालाहीआ। अक्खरां राहीं दस्सदे आए प्रीत, प्रीतम मेल ना किसे मिलाईआ। तूं हर घट वसें चीत, चेतन सुरती लएं कराईआ। बदल देवें रीत, रीतीवान तेरी वड्याईआ। तैनूं लभ्भदे मन्दिर मसीत, शिवदवाले मठ्ठ खोजण थाउँ थाँईंआ। तेरा खेल अणयाला अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल कहे मैनूं आ के देणा जवाब, मंग इक्को वार मंगाईआ। जगत महल्ल वेखणा उच्च महिराब, दवारा दरां वाला फोल फुलाईआ। सज्जण मीत वेखणा अहिबाब, तन रबाब कवण वजाईआ। सजदयां विच करे कवण आदाब, नमस्ते कहि के शुकर कवण मनाईआ। सब ने आ के दस्सणा साफ़, सच सच दृढ़ाईआ। जेहड़े तुहाडा नाम लैंदे होवण स्वास स्वास, उह वी देणे जणाईआ। मेहर निगाह नाल कर देवां मुआफ़, मुआफ़ी मंगण दी लोड़ रहे ना राईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण हउँ बालक तेरे दास, जाचक हो के सेव कमाईआ। शब्द रजाई तेरा खेल तमाश, बुद्धी तों परे तेरी वड्याईआ। तूं रचना रची आदि जुग चौकड़ी जुगादि, जुग दा मालक सोभा पाईआ। नूरी अल्ला बण के वाहिद, वाहिगुरू आपणा नाम धराईआ। कलयुग अन्त अख़ीर आपणे आप नूं कर के इंतख़ाब, ख्वाब सब दे पूर कराईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं गगन पातालां बण के माई बाप, पिता पुरख अकाल रूप वटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सब कुछ तेरे हाथ, समरथ तेरी बेपरवाहीआ। भविख्तां विच जो आए आख, आख़र सब कुछ तेरी झोली पाईआ। अन्त लहिणा देणा मुका दे हिसाब किताब, बाकी नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे दवारे इक्क आदाब, डण्डावत बन्दना गुरू महाराज, आत्म ब्रह्म बणा समाज, जगत समग्री लेखा देणा मुकाईआ।

❋

❋

३० पोह शहिनशाही सम्मत २ जोगिंदर सिँघ दे गृह मैसम पुरा

वरुण कहे मेरी एह लोहड़ी, देवतयां विच्चों प्रभ दिती वड्याईआ। सब तों कर के चोरी, बूँद स्वांती मेरी झोली पाईआ। वस्त दिती ज़ोरी, ज़ोरावर बेपरवाहीआ। हथ्थ फड़ के डोरी, मेहर नज़र उठाईआ। देवत वेख एह लग्गी धार कौड़ी, धार असुर करे लड़ाईआ। ख़ुदी हँकार दी रली जोड़ी, झगड़े विच वड्याईआ। साची वस्त किसे ना मिली भोरी, भरमां विच आपणा आप गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल दया कमाईआ। वरुण कहे साचे दिवस मिली वड्याई, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। बूँद स्वांती प्रभ ने झोली पाई, भण्डारा दिता भराईआ। शब्द अगम्मी आवाज़ सुणाई, संदेसा धुरदरगाहीआ। सृष्टी नाल नाता रिहा जुड़ाई, जग जीवण दाता आपणी दया कमाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच वज्जदी रहे वधाई, साचा घर आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। वरुण कहे मैं अमृत लै के रस, रसीआ हो के सीस निवाईआ। जोड़ के दोवें हथ्थ, बन्दना विच ख़ुशी मनाईआ। खोल्ह के आपणी अक्ख, तक्कया बेपरवाहीआ। सो ख़ुशीआं विच गया हस्स, ग़मी रूप ना कोए बदलाईआ। शब्द अगम्मी दिता सच, सच दिती सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप खिलाईआ। वरुण कहे साचे दिवस मोहे दिता दान, देवणहार दया कमाईआ। मेरे अन्तर बख्श ज्ञान, भेव अभेदा दिता खुल्हाईआ। तेरा लहिणा देणा ज़मीन तों उत्ते थल्ले असमान, हुक्मे अंदर बन्धन पाईआ। ऊँचां नीचां रहिणा विच दरम्यान, हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। बिन तेरी धार उपजे ना कोए पकवान, राज़क रिज़क रहीम तेरे हथ्थ दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। वरुण कहे हुक्म दिता धुरदरगाह, धुर दी धार जणाईआ। सच संदेसा इक्क सुणा, मेरी बणत लई बणाईआ। वस्त अमोलक इक्क वखा, वक्खरी धार दृढ़ाईआ। वायू अंदर जल मिला, थलां देणी वड्याईआ। खेल करना विच जहां, हुक्मे अंदर सीस निवाईआ। तेरी पुश्त पनाह सदा रहवां, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सदा जुग बदलदा रहवां नवां, चौकड़ी आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी वस्त आप वरताईआ। वरुण कहे मैनूं सद्द के पास, आपणे विच्चों आपा दिता जणाईआ। साची वस्त पूंजी लै रास, वस्त अमोलक आप वरताईआ। मेरी मेहर तेरे साथ, जल पाणी रूप वटाईआ। धरत तों जावे आकाश, आकाश तों धरत उत्ते सुहाईआ। अगम्मा खेल तमाश, तैनूं दिता दृढ़ाईआ। वरुण कहे उह पोह दा दिन अख़ीरी ख़ास, अगली थित ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। वरुण कहे मैनूं आई

❋

❋

अगम्मी बाणी, बलहीण दिती जणाईआ। खेल वखाया पवण पाणी, बसन्तर भेव चुकाईआ। नज़री आई अगम्म निशानी, निशाना दिता दृढ़ाईआ। मेरा खेल धुर जगत जहानी, जोती जाता हो के वेख वखाईआ। बख्शिश कर के अमृत रस जीवत जुग पाणी, झोली दिती भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप समझाईआ। वरुण कहे मेरे उत्ते किरपा करी, कृपाल दिती वड्याईआ। मेरे अन्तर लो दिती हरी, लो हरी आप कराईआ। एह वेख देवतयां औखी होई घड़ी, दु:ख अंदरे अंदर मनाईआ। झगड़े विच लड़ाई होई बड़ी, मूर्ख हो के झगड़ा पाईआ। पुरख अकाल कोलों मंग मंगी खरी, झोली अग्गे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। वरुण कहे मैं मंगते कीती आस, अन्तर ध्यान लगाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, तेरे हथ्थ वड्याईआ। सब नूं दे दात, झगड़ा करे कोई ना राईआ। दूसर होवे ना कोई घात, घाउ अवर ना कोए लगाईआ। सब किछ तेरे हथ्थ पुरख अबिनाश, बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल किहा वरुण दोवें जोड़ हाथ, भुजां अग्गे वधाईआ। तेरी झोली पावां दात, साढे तिन्न सेर वण्ड वण्डाईआ। जुग चौकड़ी रहवे तेरे साथ, दूसर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। वरुण किहा किथे रखां सांभ, सच दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा एह जल साढे तिन्न सेर, कहावत जगत वाली बणाईआ। बख्शिश वाली मेहर, तेरी झोली पाईआ। बिन मेरे भगतां सब दा हुन्दा रहे भेड़, ख़ुशी ग़मी विच बदलाईआ। देवतयां कोलों छिड़ाई छेड़, सुघड़ स्याणे मूर्ख देणे बणाईआ। वरुण किहा की लेखा दएं नबेड़, हुक्म इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल किहा नहीं लहिणा चुकावां फेर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्त हंढाहीआ। चार जुग दा रख के गेड़्ह, गेड़े विच वेखां लोकाईआ। कलयुग अन्तिम बण के आवां सिँघ शेर, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। शब्दी धार जन्म लवां ना विच्चों किसे जेर, जेरज अंड ना वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वरुण कहे मेरे अन्तर कीती लो हरी, लोड़ींदा सज्जण पाया। ख़ुमारी बेअन्त चढ़ी, ख़ुशीआं रंग रंगाया। सुहञ्जणी होई घड़ी, दीन दयाल दया कमाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाया। वरुण किहा तेरी बख्शिश साढे तिन्न सेर पाणी, पवण पाणी जिस दी सेव कमाईआ। पुरख अकाल शब्द सुणाई अगम्मी बाणी, बाण निराला दिता लगाईआ। एह लेखा चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज नाल रलाईआ। बिन इस दे होए वैरानी, साचा सुख ना कोए उपजाईआ। वरुण कहे मेरे अंदर आई हैरानी, परेशान हो के सीस झुकाईआ।

❋

❋

किरपा कर मेरे शाह सुल्तानी, मेहर नज़र उठाईआ। इस जल दी की कहाणी, मैनूं दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे जिस वेले मैं भगतां दा बण के आया बानी, पारब्रह्म हो के वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। पारब्रह्म कहे मेरा खेल तमाश, समझ कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम आउणा ख़ास, ख़ालस आपणा नूर करां रुशनाईआ। भगतां बणां दास, साचा रंग रंगाईआ। तेरी पूरी करां आस, मनसा नाल मिलाईआ। भगतां हो के दास, साची सेव कमाईआ। धर्म प्रीती दे विश्वास, आपणे घर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाईआ। वरुण कहे प्रभू मेरे अंदर कीती लो, आपणी दया कमाईआ। शब्दी धार ल्या मोह, मुहब्बत विच जुड़ाईआ। साचा जाप दे के सोहँ सो, सुरती दिती बदलाईआ। विरक्कत कर निर्मोह, आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। वरुण कहे मैनूं कीती लो हरी, आपणी दया कमाईआ। बाकी ते औखी आई घड़ी, देवत करन लड़ाईआ। मैं प्रभ दे अग्गे मिन्नत करी, एह की खेल दिता रचाईआ। पुरख अकाल किहा मूल ना डरीं, सिर तेरे हथ्थ रखाईआ। एह खेल करनी कलयुग घर घरीं, बचया रहिण कोए ना पाईआ। सृष्टी करनी दीन मज़्हब शरई, शरअ विच हल्काईआ। साबत रहे ना कोए सही, सति सच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। वरुण किहा प्रभ हरी कीती लो, हरि मन्दिर दिता वखाईआ। अमृत रस चो, बूँद सवांत पिलाईआ। मार्ग दस्स के दो, झगड़ा प्रेम वण्ड वण्डाईआ। सृष्टी नाल कर के धरोह, भगतां रंग रंगाईआ। धुर फ़रमाना हुक्म दिता उह, जिस नूं ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। वरुण कहे मैं अग्गे हो, सीस दिता झुकाईआ। प्रभू तेरा खेल जाणे को, कवण वेख वखाईआ। पुरख अकाल किहा मैं जिन्हां बख्शां आपणा मोह, आपणे रंग रंगाईआ। सो मेरा चरण कँवल पीवण धो धो, आपणी मैल गवाईआ। सृष्ट सबाई लड़े हो के दो दो, झगड़ा रहे लोकाईआ। सुख रहे ना किसे गरोह, हंगता विच दुहाईआ। जो मेरे जावण हो, हिरदे वड़ के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। वरुण किहा भगतां किहड़ी होवे धार, प्रभ साचे दे जणाईआ। केहड़ा वक्त होवे संसार, कवण थित वड्याईआ। कवण दर होवे दरबार, दरवाज़ा कवण खुल्हाईआ। कवण गावे मंगलाचार, धुर दा गीत सुणाईआ। कवण वेखे विगसे पावे सार, मेहर नज़र अक्ख उठाईआ। पुरख अकाल किहा मैं सब कुछ करनेहार, करनी दा करता बेपरवाहीआ। जिस वेले जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग अन्तिम डंक वजाईआ। चारों कुण्ट होवे धूआँधार, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। अमृत मेघ बरसे ना कोई नाल प्यार, दुखियां दर्द ना कोए वण्डाईआ। सृष्टी

❋

❋

दृष्टी विच्चों आपणा इष्ट जाए हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। गुर अवतार पैगम्बर उच्ची कूक करन पुकार, सच सच सुणाईआ। किरपा कर पुरख अकाल, तेरे हथ्थ वड्याईआ। ओस वेले आवां निरगुण धार, जोती जोत कर रुशनाईआ। जन भगत सुहेले लवां उठाल, सुरती शब्दी आप जगाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, एका रंग रंगाईआ। भगत दुआर बणा सच्ची धर्मसाल, दर इक्को दयां वखाईआ। तूं मेरा जल रखणा संभाल, जुग चौकड़ी ना किसे फड़ाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर जन भगतां दयां प्याल, अमृत रस बणाईआ। दीन दुनी होए बेहाल, बिहबल हो के मात कुरलाईआ। वरुण कहे मैं फेर कीता नहीं कोई सवाल, सिर दे के आपणा सिर बचाईआ। तेरे हथ्थ तेरी अवल्लड़ी चाल, तूं दाता बेपरवाहीआ। दीनां बंधप होणा दीन दयाल, दयानिध तेरी ओट रखाईआ। वरुण कहे मैं कहवा लो हरी लोहड़ी कहे जहान, लोहड़ी कहिण वाला लोड़ींदा सज्जण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नवीं फुलवाड़ी दा दे के दान, वाड़ी आपणी आप सुहाईआ।