पहली माघ शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल
ब्रह्मा कहे शंकर दस्स खेल पूरी, शंका विच ना कोए रखाईआ। जुग चौकड़ी जेहड़ी खेल रही अधूरी, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। बणी रही कूड़ी, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। भेव दस्स क्यों तन भबूत लाएं धूढ़ी, ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। क्यों जटा जूट बद्धी जूड़ी, वल हथ्थां वाला पवाईआ। तेरा नूर अगम्मी नूरी, नूर नुराना नज़री आईआ। किस बिध खेल होई ज़रूरी, ज़रूरत दे जणाईआ। किस दी करें मज़दूरी, किस बिध सेव कमाईआ। किस दी सरन रहें हज़ूरी बैठा सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा रिहा सुणाईआ। ब्रह्मा कहे शंकर कुछ खोल्ह के दस्स भेत, चार जुग समझ किसे ना आईआ। किस बिध परमात्म रिहा चेत, चेतन आपणा आप कराईआ। केहड़ा लग्गा हेत, हितकारी दे दृढ़ाईआ। किस बिध दिसे नेतन नेत, घर साचे सोभा पाईआ। की डण्डावत करें आदेस, संदेश की सुणाईआ। की तक्के नर नरेश, शहिनशाह शाह पातशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। शंकर कहे सुण ब्रह्मा, ब्रह्म तों परे दयां जणाईआ। जित्थे रहे कोई ना भरमा, भरम गढ़्ह ना कोए वखाईआ। जगत कांड ना होवे करमां, निहकर्मी रंग रंगाईआ। नाता होवे ना माटी चर्मा, चम्म दृष्टी ना कोए वखाईआ। इक्को पुरख अकाल दी मिले सरना, सरनगति इक्क जणाईआ। नमस्कार होवे उपर चरणां, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ।
❋
❋
भय भउ रहे ना डरना, निर्भय होए सहाईआ। अक्खर पए कोई ना पढ़ना, निरअक्खर धार जणाईआ। पौड़ी डण्डा पए कोई ना चढ़ना, मंज़ल सच दए वखाईआ। खड़ग कटार पए ना लड़ना, शब्दी डंक इक्क वजाईआ। हुक्मे अंदर भाणा पए जरना, दूजा राह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा दृढ़ाईआ। शंकर कहे ब्रह्मे की खोल्ह के दस्सां, दस्सण विच ना कोए वड्याईआ। मेरीआं आपणीआं नहीं कोई अक्खां, अक्खां उह जेहड़ीआं दितीआं बेपरवाहीआ। ओसे दे दर ते वसां, घर ठांडे सीस निवाईआ। सिर चरणां उत्ते घत्तां, निउँ निउँ लागां पाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। ब्रह्मा कहे शंकर तूं तक्कदा, जो तक्कया दे जणाईआ। मैं खेल समझणा हक दा, हकीकत दे दृढ़ाईआ। ओथे इशारा नहीं कोई अक्ख दा, प्रतख रूप गोसाँईंआ। खेल अगम्मा सच दा, कूड़ा रूप ना कोए वटाईआ। मार्ग इक्को दस्सदा, दहि दिशा तों परे करे पढ़ाईआ। की प्रभ तेरा तेरे विच्चों तैनूं दस्सदा, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। किस बिध पैज तेरी रखदा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। की ढोला दस्सया जस्स दा, सिफ्तां नाल सालाहीआ। किहड़ी मंज़ल अंदर रखदा, कवण धाम दए टिकाईआ। किस वेले आप चकदा, चुक्क के गोद सुहाईआ। किस वेले वक्खरा वसदा, वेंहदयां नज़र ना आईआ। किस वेले भण्डारा देवे रस दा, अगम्मी जाम प्याईआ। खेल दस्स पुरख समरथ दा, सचखण्ड निवासी की की खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। शंकर कहे मैं करां की ब्यान, रसना जेहवा कम्म किसे ना आईआ। मेरा परम पुरख सुल्तान, शाह पातशाह वड्डी वड्याईआ। जिस दी भूमिका अगम्म अस्थान, सिँघासण आसण आपणा आप सुहाईआ। एका नाम सुणाए अगम्मी धुनकान, अनरागी राग जणाईआ। मेरे उत्ते हो के मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। बिन अक्खरां तों दे के ज्ञान, सहिजे दिता पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दिता खुल्हाईआ। शंकर कहे ब्रह्मे की दस्सां भगवन्त, ब्रह्मे सार कोई ना आईआ। मालक धुर दा कन्त, सज्जण धुरदरगाहीआ। मैं वेख ना सक्या अन्त, बेअन्त कहि के सीस निवाईआ। किरपा कर के मेरे अन्तर वड़ के मैनूं दस्सया आपणा मंत, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ शब्द दिता समझाईआ। लेखे विच नहीं कोई गणत, अक्खरां जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सस्सा हाहा नहीं कोई बणत, टिप्पी होड़ा ना कोए वड्याईआ। विद्या वाला नहीं कोई पंडत, ब्रह्मे तेरी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म दिता सुणाईआ। शंकर किहा ब्रह्मे मैं की बोलया बोल, मैनूं दे जणाईआ। ब्रह्मे किहा एहो वस्त मेरे कोल, प्रभ धुर दी झोली पाईआ। दोवें तुल गए ओसे तोल, जिस दा तराज़ू नज़र
❋
❋
किसे ना आईआ। ब्रह्मे किहा शंकर की होर वस्त तेरे कोल, परदा दे उठाईआ। शंकर किहा मेरा मेरे अंदर गया मौल, दूजा रूप ना कोए जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा एहो दस्स के बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। ब्रह्मे किहा शंकर आ दोवें करीए कौल, इकरार आपणे विच छुपाईआ। कुछ रीती चले उपर धौल, तेरी मेरी गंढ्ढ नज़री आईआ। पुरख अकाल सचखण्ड दवारे बैठा रहे अडोल, जगत दवारे वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। शंकर किहा तेरा मेरा होया इकरार, नाता आपणा ल्या जुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा परम पुरख दा जैकार, जैकार विच्चों प्यार, प्यार विच्चों विहार नज़री आईआ। खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर रिहा जणाईआ। दोहां नूं कर के ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग एह बचन अंदरों नहीं कढ्ढणा बाहर, चार जुग ना किसे जणाईआ। जिस वेले निरगुण हो के आवां विच संसार, जोती जामा वेस वटाईआ। तुहाडा पूरब लहिणा लवां विचार, विचरण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा ब्रह्मा विष्न, विशा नज़र किसे ना आईआ। आपणी धार आपे दिसण, आपणा नूर रुशनाईआ। पुरख अकाल कोलों पुछण, बेपरवाह देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क समझाईआ। ब्रह्मा कहे शंकर की सुणी होर ख़बर, छेती दे सुणाईआ। शंकर किहा उह जबर, जाबर बेपरवाहीआ। ब्रह्मे किहा नहीं उह ज़रूर साडी पूरी करे सध्धर, साडी आसा आपणे नाल रखाईआ। जगत विहार चलणा नाल अदल, अदालत आपणी इक्क रखाईआ। तत वजूद बणना सज्जण, पंच मिले वड्याईआ। मन मति बुध पदार्थ देणा रतन, अमोलक विच टिकाईआ। जगत खेल करना आपणे यतन, यथार्थ सेव कमाईआ। आत्मा दा बणा के वतन, ब्रह्म देणा टिकाईआ। मन दा सुहा के पत्तण, खेल देणा कराईआ। आपे सब दी पैज आवे रखण, बेपरवाह फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि साची कार कमाईआ। शंकर कहे ब्रह्मे मैनूं पै गई ठंड, सीतल धार नज़री आईआ। ब्रह्मे किहा मेरे नाल पा लै गंढ्ढ, गंढ्ढ सके ना कोए खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा जिस दे नाल तुहाडी जावे हंढ, उह ज़ामन विच रखाईआ। शंकर किहा मैं तेरा लाडला चन्द, आपणी धारों ल्या प्रगटाईआ। ब्रह्मे किहा मैं तेरा स्वच्छ सरूप दा अगम्मी दम, दामन फड़ के ख़ुशी मनाईआ। कुछ सानूं दस्स आपणा कम्म, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। धुर फ़रमाने किहा श्री भगवन, अगम्मी हुक्म सुणाईआ। मेरे नाल कन्नी लओ बन्न्ह, नाता धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। जित्थे चले ना चतुराई कोई वासना मन, ममता मोह रहे ना राईआ। कुछ सुणना पए ना सरवण कन्न, हिरदे अन्तर दयां दृढ़ाईआ। कुछ लभ्भणा पए ना धन, जगत वणज ना वण्ड
❋
❋
वण्डाईआ। राह तक्कणा ना पए सूर्या चन्न, इक्को नूर जोत होवे रुशनाईआ। तुहाडा सब तों उत्तम श्रेष्ठ कम्म, गंढ्ढ आपणे नाल जुड़ाईआ। दे सके ना कोए डंन, सज़ा विच ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। ब्रह्मे शिव गंढ्ढ लई पा, पारब्रह्म नाल मिलाईआ। ख़ुशी लई मना, ढोला इक्को गाईआ। तूं मालक बेपरवाह, हउँ याचक सेव कमाईआ। इस दा कुछ भेव दे खुल्हा, किस बिध कार कमाईआ। अग्गों किहा शहिनशाह, धुर फ़रमाना दिता दृढ़ाईआ। शंकर भबूती मल चरण कँवल स्वाह, स्वार्थ तेरा दयां बणाईआ। इस गंढ्ढ नूं आपणा हथ्थ ला, हथ्थ ला के हथ्थ नाल छुहाईआ। फेर नेत्रां अग्गे टिका, चारों तरफ़ भवाईआ। गाउँदा जा बिन रसना ज़बां, सोहणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। शंकर फड़ के गंढ्ढ अपार, आपणीआं अक्खां अग्गे टिकाईआ। वेख्या आर पार, नज़र नज़र नाल बदलाईआ। ओहदे विच्चों आया जैकार, ढोला धुरदरगाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा दूजा जाणे कोए ना कार, करनी दा करता आप समझाईआ। नैण खोल्ह के वेख्या ओथे मिली अगम्मी धार, धर्म दी धार आप समझाईआ। सो पुरख निरँजण कर त्यार, हँ ब्रह्म दिता दृढ़ाईआ। सोहँ रूप नज़र आया जोत नाल जोत होई उज्यार, उजाला दीन दयाला सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। शंकर किहा ब्रह्मे मैं वेख्या एह जोड़, जो गंढ्ढ लई पवाईआ। अंदर होर ते बाहरों होर, दोवें खेल खिलाईआ। हुक्मे अंदर सानूं रिहा तोर, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। इस दे अग्गे नहीं ज़ोर, ज़ोरावर शहिनशाहीआ। सानूं इस दी सदा लोड़, सिर साडे हथ्थ टिकाईआ। लग्गी निभावे तोड़, गंढ्ढ आपणे नाल पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा खुल्हाईआ। ब्रह्मे किहा शंकर पुच्छ गंढ्ढ दा की भा, भगवन दे जणाईआ। श्री भगवान किहा मैं तुहानूं ल्या अपना, आपणे रंग रंगाईआ। एह गंढ्ढ विच गवाह, शहादत दिती रखाईआ। सोहँ अक्खर दिता लिखा, जो लेखा बिन कलम शाहीआ। जिस नूं जाणे कोई ना, निरगुण निरगुण कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। शंकर किहा प्रभू एह मणका दिसे इक, एकँकार दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा इस दी धारों सब कुछ लैणा सिख, सिख्या देवे धुरदरगाहीआ। लेखा बणे पिता पित, पूत सपूते गोद उठाईआ। निरगुण करे हित, सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। जिस दा लेखा ब्रह्मे देणा लिख, चार जुग वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दिता चुकाईआ। ब्रह्मे किहा शंकर पुच्छ इस गंढ्ढ दा की विचार, प्रभ साचे दे समझाईआ। शंकर कर के निमस्कार, बन्दना अंदर सीस झुकाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, किछ मोहे दे दृढ़ाईआ। क्यों गंढ्ढ पाई
❋
❋
अपार, अपरम्पर स्वामी भेव खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा मैं खेल खेलणा निरगुण सरगुण इक्क तों दो हो उज्यार, दो तों इक्क आपणा रूप वटाईआ। दो इक्क दा मेला विच संसार, दूआ एका जोड़ जुड़ाईआ। जुग चौकड़ी वरते कार, करनी दा करता आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म संदेसा इक्क समझाईआ। हुक्म दे श्री भगवान, भगवन दया कमाईआ। शंकर तैनूं दिता दान, मेहर नज़र उठाईआ। तूं इस नूं कर परवान, तेरी झोली दिता पाईआ। चार जुग रहे निशान, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक्क समझाईआ। शंकर किहा इस दा कारज दस्स, हरि करते भेव खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा इस दे नाल जुग चौकड़ी मेरा करन जस, सिफ्तां वाला नाम सालाहीआ। अन्तर लभ्भण रस, खोजण चाँईं चाँईंआ। खुल्हावण ख़ातर अक्ख, दिवस रैण सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा परदा आप चुकाईआ। धुर दा परदा खोल्ह आदि निरँजण, हरि करता आप जणाईआ। शंकर तैनूं दस्सां करना भजन, आपणा नाम दृढ़ाईआ। तेरे अन्तर मेरे प्रेम दे नाद वज्जण, दूजी अवर ना कोए शनवाईआ। इक्को नज़री आवां सच्चा सज्जण, नाता कूड़ अवर दरसाईआ। सच प्रीती अंदर रहिणा मग्न, सति सन्तोख विच समाईआ। जुग चौकड़ी काल मात लँघण, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क समझाईआ। शंकर किहा दस्सया खेल सुखाला, मेहर नज़र उठाईआ। पुरख अकाल किहा एह मणका नहीं तेरे प्रेम दी माला, मालक हो के तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जगत रीती चले चाला, मानस मानुख राह वखाईआ। सिफ्ती धार बणे दलाला, दयावान नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्में अंदर हुक्म वरताईआ। शंकर किहा केहड़ा करना जाप, जगजीवण दाते दे जणाईआ। पुरख अकाल किहा तूं मेरा मैं तेरा सोहँ थापण दिता थाप, बिना परमात्मा आत्मा दूजी वस्त रहिण कोए ना पाईआ। सदा सुहेला हो के वसां साथ, सगला संग बणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रसना वाले जेहवा वाले सिफ्तां वाले लिख्तां वाले भविख्तां वाले बदलदे जाणे पाठ, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। मणका मणका सब ने भवाउणी गांठ, उंगली पोटे नाल मिलाईआ। शंकर बिन मेरी किरपा किसे दी मुकणी नहीं वाट, जगत रीती विच जगत दयां भवाईआ। शंकर किहा दस्स पुरख समराथ, एह क्यों आपणी रचन रचाईआ। पुरख अकाल किहा एह मेरा खेल तमाश, धन्दे विच रखां लोकाईआ। नित नवित जुग चौकड़ी भगत सुहेले उठावां ख़ास, ख़ालस आपणे रंग रंगाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के देवां धुर विश्वास, विशा आपणा दयां समझाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दयां मिटाईआ। शंकर
❋
❋
कहे मैं वेखां तेरा हुक्मे वाला कैलाश, जिस दा रूप रंग नज़र किसे नाँ आईआ। हउँ सेवक दासी दास, याचक हो के सेव कमाईआ। इक्क अगम्मी दस्स बात, मेरे साहिब मंग मंगाईआ। तूं कोई लेखा लिख्या नहीं नाल कलम दवात, हुक्मे अंदर दिता दृढ़ाईआ। अबिनाशी करते किहा शंकर मेरा सब तों वक्खरा भण्डारा काग़ज़ात, जिस दा रूप रंग रंगत विच ना कोए वखाईआ। ओस दे उत्ते सारे लिखां हालात, हालत दो जहानां आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। शंकर किहा मेरे जगदीश, तेरे हथ्थ वड्याईआ। पुरख अकाल किहा ज़रा नेत्र मीट, तैनूं दयां वखाईआ। अन्तर पढ़ इक्क हदीस, सोहँ ढोला गाईआ। पढ़न नाल शंकर दी निकली चीक, चीक चिहाढ़ा दिता पाईआ। अगलयां जुगां दे आउण वाले निरगुण तों सरगुण गुर अवतार पैगम्बर प्रभ वखाए ठीक, बिना समें तों समां आप जणाईआ। नज़री आए नज़दीक, बैठे पन्ध मुकाईआ। अबिनाशी करते उत्तों अक्खां दितीआं नपीट, उंगलां नाल दबाईआ। नूरी नज़र आया वाहिद लाशरीक, नूर नुराना धुरदरगाहीआ। जिस दे विच हक तौफ़ीक, तोहफ़े विच दए वड्याईआ। अक्खां नूं होर दबाया शंकर नूं ऐं जापया जिवें नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गए बीत, देर लग्गी ना राईआ। चार कुण्ट अन्धेरा दिस्या तारीक, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। अबिनाशी करते नालों तुट्टी वेखी प्रीत, बिप्परीत विच लोकाईआ। किसे दी करे ना कोए तस्दीक, धर्म दी शहादत ना कोए भुगताईआ। जगत वासना सब नूं रही घसीट, माला मणके सारे देण दुहाईआ। आत्म परमात्म होए ना कोए करीब, दूर दुराडे रोवण मारन धाहींआ। एह खेल वेख अजीब, शंकर अंदर वास्ता दिता पाईआ। पुरख अकाल किहा एह मेरी तरतीब, जुग चौकड़ी रिहा भवाईआ। शंकर किहा कुछ मेरी उम्मीद, आसा विच वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दिता सुणाईआ। शंकर कहे ब्रह्मे एस गंढ्ढ दी कर पड़ताल, आपणा ध्यान लगाईआ। ब्रह्मे किहा मैं मंग मंगां कोलों पुरख अकाल, दर ठांडे सीस निवाईआ। बण के बच्चा नन्हा लाल, चरण कँवल सेव कमाईआ। रो के दस्सां हाल, बिहबल हो कुरलाईआ। किरपा कर दीन दयाल, मेहर नज़र उठाईआ। एह तेरी वस्त किस बिध रखणी संभाल, समें दे मालक देणा जणाईआ। मन्न बेनन्ती मेरा सवाल, सवाली हो के सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। पुरख अकाल किहा ब्रह्मे कर ख्याल, पारब्रह्म दए जणाईआ। जुग चौकड़ी खेल कमाल, हरि करता आप कराईआ। मणके मणके नाल मेरी घालणी घाल, कीती घाल लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ। ब्रह्मा कहे मैं गंढ्ढ वेखी अवल्ली, अव्वल नज़री आईआ। मैनूं नज़र आई इकल्ली, दूजा संग ना कोए बणाईआ। पुरख
❋
❋
अकाल किहा ब्रह्मे एहनूं रख शंकर दी उत्ते तली, उत्तों आपणी तली नाल दबाईआ। मेरे प्रेम दी दे दयो बली, भेंटा मुहब्बत विच रखाईआ। फेर वेखो मेरी अगम्मी गली, जित्थे होका मिले धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाईआ। ब्रह्मे गंढ्ढ शंकर तली दिती रख, रख के ख़ुशी मनाईआ। उत्तों दिता दब्ब, सहिजे भार टिकाईआ। दोहां नूं नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग दा अख़ीर दिस्या झब्ब, मध दा लेखा दिता मुकाईआ। इस दे दरम्यान गुर अवतार पैगम्बर सारे मणकयां वाले प्रभ नूं रहे भज्ज, भजन दी भाजी झोली पाईआ। आप वक्खरा हो के जग, रीती मात विच प्रगटाईआ। खेल कर सरबग्ग, निरगुण नूर धार समझाईआ। मणका माला खेल वासना जग, हरि करता दए वड्याईआ। ब्रह्मे वेख किहा औह शंकर वेख लग्गी अग्ग, चारों कुण्ट ना कोए बुझाईआ। साचा दर किसे ना पए लभ्भ, नेत्रहीण होए लोकाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल परदा कोई ना सके कज्ज, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा ब्रह्मे उत्तों दब्ब नाल ज़ोर, शंकर उपर दे उठाईआ। दोहां नूं नज़री आया होर दा होर, निरगुण निरवैर नूर ख़ुदाईआ। जुग चौकड़ी बणया दिस्या चोर, चोरी चोरी खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर रिहा तोर, धुरदरगाही हुक्म सुणाईआ। आपणे हथ्थ रख के डोर, डोरी आपणे नाल बंधाईआ। अन्तिम मेल के आपणा जोड़, दोंह दा इक्क दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल किहा ब्रह्मे उत्तों चुक्क लै हथ्थ, शंकर आपणा हथ्थ दे वखाईआ। दोहां हथ्थां उत्ते लिख्या नज़र आया वक्ख वक्ख, सोहँ रूप अलाहीआ। हथ्थ नाल हथ्थ मिला के प्रभ चरण गए ढठ्ठ, हथ्थ चरणां उत्ते छुहाईआ। प्रभ ने चरण चुक्के झट, दोहां ने थल्ले दित्ते टिकाईआ। अबिनाशी करते किहा तूं मेरा मैं तेरा लवो रट, रोटीन रिटन लिखण दी लोड़ रहे ना राईआ। एह मेरा आदि दा जस, अन्त मेरे नाल समाईआ। अग्गों ब्रह्मा बोलया झट, बेनन्ती दिती सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इस तों अग्गे होर कुछ दस्स, सिख्या सच जणाईआ। शंकर किहा जोड़ के दोवें हथ्थ, तेरी बेपरवाहीआ। सानूं वस्त दे वथ, धुर दी झोली पाईआ। जो तेरा नाम अकथ, उह पुरख अकाल दे समझाईआ। अबिनाशी करता प्या हस्स, सिर दोहां दे हथ्थ टिकाईआ। बच्चयो हुण जाओ नस्स, सेवा कर के झट लँघाईआ। इक्क सृष्टी करो उत्पत, इक्क सँघार के साफ़ दयो कराईआ। एह हुक्म दिता सच, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। खेल करां नाता जोड़ के पंज तत, लख चुरासी वण्ड वण्डाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वक्ख वक्ख, भाण्डे आपणे दयां घड़ाईआ। निरगुण नूर धार अंदर रख, नाता धुर दा आप जुड़ाईआ। निरगुण सरगुण
❋
❋
हो के आवां प्रतख, अवतार पैगम्बर गुरू रूप बदलाईआ। धुर दा नाम संदेसा देवां झट, शास्त्र सिमरत वेद पुराणां विच जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग खेल कर जगत वणजारे हट्ट, लोकमात वणज वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। ब्रह्मे किहा की रखीए तेरी याद, धुर फ़रमान जणाईआ। शंकर किहा खोल्ह दे राज़, परदा आप उठाईआ। पुरख अकाल किहा एह मणका रखणा सांभ, नव नौ चार ना कोए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। शंकर किहा इस मणके दा की भेत, मनुक्ख नूं लोड़ रहे ना राईआ। ब्रह्मे किहा मैं कुछ लेखा लिखणा विच चार वेद, विद्या तों परे कर पढ़ाईआ। शंकर किहा की इस दा होवे हेत, हितकारी दे जणाईआ। ब्रह्मे किहा मैं तक्कणा नेत नेत, निरगुण नूर अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अकाल किहा एह मेरा तुहानूं वज्जा पेच, दोहां नूं गंढ्ढ दिती पवाईआ। इस दे विच नहीं छेक, सुराख आर पार ना कोए बणाईआ। जगत नेत्र सके कोए ना वेख, तुहाडे विच दिता छुपाईआ। कलयुग अन्त अख़ीरी नव नौ चार पिच्छो तुसीं मैनूं करना भेंट, आपणे विच्चों बाहर कढाहीआ। मैं बण के खेवट खेट, साची करनी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप सुणाईआ। अबिनाशी करता कहे एह मणका नहीं गंढ्ढ, धुर दी धार आप जणाईआ। जुग चौकड़ी एसे दा जगत रीती बणया रहिणा पखण्ड, साची मंज़ल ना कोए वखाईआ। इस दे नाल कम्म करदे रहिणे रसना बत्ती दन्द, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। शंकर ब्रह्मे इक्को तुहानूं दस्सया ढंग, तुहानूं अग्गे दस्सण दी आज्ञा ना कोए रखाईआ। जिस वेले नव नौ चार जावण लँघ, पाँधी आपणा पन्ध मुकाईआ। मैं निरगुण हो के आवां सूरा सरबंग, लोकमात फेरा पाईआ। लख चुरासी विच्चों जन भगत बणावां आपणा संग, दूजा संग ना कोए रखाईआ। नाम भण्डारा देवां वण्ड, एकँकारा हो के आप वरताईआ। ब्रह्मे तुहाडी लेखे लावां आपणी दिती गंढ्ढ, गंढ्ढ भगतां नाल पवाईआ। दो इक्क दी कर के वण्ड, इक्कीआं दा जोड़ जुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा लिख के छन्द, सोहँ ढोला देणा समझाईआ। मेरा नूर चमकदा वेख्यो मेरा भगत सुहेला चन्द, मेरी जोत जोत रुशनाईआ। जिन्हां दे अंदर देणा इक्को परमानंद, दूजा रस ना कोए वखाईआ। ख़ुशी करना बन्द बन्द, बन्दगी इक्क दृढ़ाईआ। रसना नाल पाउणी नहीं डण्ड, उच्ची कूक ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा पूर कराईआ। शंकर किहा प्रभ भगतां दी की होवे पहचान, कलयुग अन्त दे समझाईआ। ब्रह्मे किहा उह ब्रह्म मेरा महान, नूर नूर रुशनाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले झगड़ा पए शरअ शैतान, शरीअत विच दुहाईआ। साचा सुणे ना कोए फ़रमान, कलमे कायनात
❋
❋
जाए भुलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सच दुआर सर्ब कुरलाण, बैठण सीस निवाईआ। योद्धा सूरा रहे ना कोए बलवान, बलधारी बल ना कोए प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी जो मंगदे गए दान, आसा मनसा नाल रखाईआ। सो देवां विच जहान, निरगुण हो के फेरा पाईआ। सन्त सुहेले विष्न ब्रह्मा शिव वेखणे नाल ध्यान, हरि ध्यानी दए दृढ़ाईआ। जेहड़ा तुहानूं नहीं दस्सया ब्यान, उह भेव दयां खुल्हाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो मेरा ढोला हुन्दा ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान””, बिन मेरे मात सके ना कोए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल कहे ब्रह्मा शंकर अक्खीआं लवो घुट्ट, पुठ्ठीआं मुठ्ठीआं नाल दबाईआ। बोलणों हो जाओ चुप, चरण ध्यान रखाईआ। वेखो अन्धेरा घुप, कलयुग अन्त दयां समझाईआ। कोटां विच्चों मेरे भगत सुहेले धुर दे पुत्त, नन्न्हे बच्चे सोभा पाईआ। जिन्हां पढ़नी मेरी इक्को तुक, जो तुहानूं दिती समझाईआ। तुसां गंढ्ढ बन्न्ही घुट्ट, ओन्हां दी झोली देणी पाईआ। अंदरों धार पैणी फुट्ट, तूं ही तूं ही ढोला गाईआ। परदा ओहला रहे ना लुक, भेव दयां खुल्हाईआ। इक्क मणके नाल दूए एके दा होवे सुख, इक्कीआं गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क समझाईआ। पुरख अकाल किहा अक्खां होर दयो दब्ब, आपणा बल वधाईआ। दब्बदयां नव नौ चार दी पार दिसी हद्द, नव नौ चार रिहा ना राईआ। चारों कुण्ट लग्गी अग्ग, गुर अवतार पैगम्बर ना कोए बुझाईआ। संदेश्यां विच गए सद्द, भविख्तां विच मंग मंगाईआ। एह खेल वेख पुरख समरथ, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। शंकर किहा प्रभू साडी होई बस्स, बौहड़ी बौहड़ी कुरलाईआ। ब्रह्मा चरण कँवल गया ढठ्ठ, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। जो किछ सो तेरे वस्स, चले ना कोए चतुराईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा गाउँदे वेखे जस, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा ध्यान लगाईआ। तूं पुरख अकाला दीन दयाला वस्या घट घट, गृह गृह डेरा लाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब कुछ तेरे हथ्थ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ज्यों भावे त्यों लैणा रख, तेरी बेपरवाहीआ। तेरा मणका सांभ के रखीए ढक्क, अंदरों बाहर ना कदे कढाहीआ। जिस वेले हुक्म देवें यक्क, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। असीं लै के आईए नठ्ठ, जिस दवारे मंग मंगाईआ। तेरी भेंटा करीए झट्ट, चरणां विच टिकाईआ। सानूं भगतां दिसे वथ, नव नौ चार दए गवाहीआ। जिन्हां तेरा ढोला गाउणा जस, तेरा नाम ध्याईआ। तूं ओन्हां होणा वस, नाता तोड़ जगत लोकाईआ। सोहँ धार उपर रख, मन का मणका जोड़ जुड़ाईआ। आप नाल होणा प्रतख, आदि तों अन्त नज़री आईआ। किसे नूं समझ नहीं आउणी कक्ख, कक्खां तों हौली करे लोकाईआ। तेरी महिमा सिफ्त कोई गा ना सके भट्ट, बिना भगतां तों भट्ट रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। शंकर कहे मैं तक्कया की अगाड़, अग्गा नज़री आईआ। ब्रह्मे किहा सम्मत शहिनशाही अपार, नज़री आए त्रिलोकी तों बाहर, तिन्नां गुणां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। भगत सुहेले लैणे उठाल, झगड़ा मुका के शाह कंगाल, दीन दयाल दया कमाईआ। दिवस दिसे सतारां हाढ़, लेखा जाणे गुरू करतार, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। जन भगतां दए अधार, अंदर बाहर करे प्यार, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। सोहँ शब्द दी चले धार, तूं मेरा मैं तेरा होवे जैकार, दो जहान सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। वेखण आउण गुरू अवतार, पैगम्बरां लै के नाल तसबीआं लैण उठाल, कसबीआं कसब देण समझाईआ। चलो तक्कीए इक्क जमाल, जिस दा नूर बेमिसाल, जन भगतां रिहा वखाल, वक्खरी कार कमाईआ। जिस दी करदे रहे भाल, भेंटा करदे रहे वाल वाल, निक्का वड्डा समझ किछ ना आईआ। सो सच दुआर सुहा के धर्मसाल, जन भगतां करे संभाल, गुरमुख वेख के आपणे लाल, बिना लालच तों आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाल किहा विष्न ब्रह्मा फड़ो आपणे कन्न, हलूणे ज़ोर नाल लगाईआ। वेखो मेरी मंज़ल चढ़, सहिजे दयां वखाईआ। निरगुण धार विचों लैणा पढ़, करां सच पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा प्यार लैणा वर, वस्त तुहाडी झोली पाईआ। खेल वखावां अगम्मे घर, घराना दयां जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। पुरख अकाल किहा विष्न ब्रह्मा शिव तिन्ने कन्न आपणे खिचो, बिन हथ्थां ज़ोर लगाईआ। ओसे वेले सोहँ धार निकली ओन्हां विच्चों, जोत जोत विच घुंमाईआ। पुरख अकाल किहा तिन्ने दोहथ्थड़ां नाल पिट्टो, आपणा बल धराईआ। ओसे वेले फड़ के किहा मेरे चरण टिको,, टिक्के धूढ़ी देवां लगाईआ। कुछ अगली सिख्या सिक्खो, सहिजे दयां समझाईआ। कुछ लिखणा मैथों सिखो, लेख दयां दृढ़ाईआ। आह लै लओ मेरी चिटो, चिट्टी धार इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। शंकर कहे मेरे कन्न नूं हुन्दी पीड़, बहुता ल्या खिचाईआ। ब्रह्मा कहे मेरे अंदर ना रही धीर, दर्द ना कोए वण्डाईआ। विष्नूं किहा साडी बणी तकदीर, तदबीर दिती समझाईआ। पुरख अकाल किहा तिन्ने नक्क नाल कढ्ढो लकीर, लाईन सिध्धी सिध्धी पाईआ। मुखो कहो तूं पातशाह असीं तेरे वज़ीर, जुग चौकड़ी सेव कमाईआ। तूं शहिनशाह असीं फ़कीर, दर मंगते झोली डाहीआ। तिन्ने कहिण असीं होए अधीन, सिर सके ना कोए उठाईआ। पुरख अकाल किहा कहो तेरे हुक्म दा सानूं यकीन, सिर सके ना कोए उठाईआ। सारे मन्नो सोहँ तेरी सच ताअलीम, इस तों परे ना कोए पढ़ाईआ। मार्ग इक्क महीन, बिन किरपा रहिबर चल सके कोए ना राईआ। एह खेल आदि कदीम, कदमां
❋
❋
उत्ते ढट्ठयां रिहा जणाईआ। जुग चौकड़ी करना तबदील, विचोला आपणा नाम बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप जणाईआ। शंकर कहे मेरा मणका देवे हुलारा, सहिज सहिज मैनूं रिहा हिलाईआ। कलयुग आया अन्त किनारा, वेला वक्त वक्त नाल वड्याईआ। आपणा पूरा कर उधारा, कर्ज़ा दे चुकाईआ। पुरख अकाल लै अवतारा, कल कल्की वेस वटाईआ। जिस नूं समझे ना कोए संसारा, संसारी रो के दए दुहाईआ। होए जीव गवारा, सँघारी मारे धाहींआ। कर नमस्कारा, धूढ़ी रहे रमाईआ। पुरख अकाल कहे ना करयो गिरयाज़ारा, आपणा आप कुहाईआ। मेरा आदि जुगादि विवहारा, जुग चौकड़ी खेल वखाईआ। सृष्टी जुग जुग ला ला कारा, धन्दे विच वड्याईआ। कलयुग अन्त खेल न्यारा, निरगुण निरवैर आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। ब्रह्मा शिव कहिण प्रभ असीं मणका करना पेश, पिछला लै के आईआ। जिस दे उपर तेरा लेख, सोहँ सति समाईआ। कुछ लेखा दस्स के गया दस्मेस, गोबिन्द धुर दा माहीआ। पुरख अकाल मेरे गुरमुखां करे हेत, नेतन नेत वेख वखाईआ। लिख के अगम्मा लेख, सानूं गया फड़ाईआ। इस दा किसे ना दस्सयो भेत, बिना पुरख अकाल दूसर अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। ब्रह्मा कहे गोबिन्द मेरे नाल कीती बात, राह जांदयां मिल के ख़ुशी मनाईआ। उह माछूवाड़े दी रात, मैनूं पिछली नज़री आईआ। शंकर किहा मैनूं याद आ गया वाक्, जो गोबिन्द गया सुणाईआ। तुसीं खोल्ह के रखो जाग, आलस निंद्रा ना कोए बणाईआ। पुरख अकाल खोल्हण आउणा ताक, लोकमात फेरा पाईआ। जिन्हां चौंह वरनां नूं वड्याई दिती मैं पहली विसाख, इक्क सत्त पंज छे जोड़ जुड़ाईआ। ओन्हां दा झगड़ा बिना पुरख अकाल ना मिटणा ज़ात पात, धर्म दुआर ना कोए सुहाईआ। ब्रह्मे किहा गोबिन्द आह वेख साख्यात, मैं सेवा विच दयां वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा प्रभ लिख के दिता बिना कलम दवात, मेरी शंकर नाल गंढ्ढ पवाईआ। सो तूं वी दिता आख, सच दिता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द ख़ुशीआं नाल कर के हासा, अग्गे भज्जा वाहो दाहीआ। सच प्रेम दा बख्श दलासा, धीरज नाल मिलाईआ। मैं पुछण चलया कोलों पुरख अबिनाशा, आपणा पन्ध मुकाईआ। किस वेले सृष्टी दा वेखें खेल तमाशा, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। मैनूं रखणा सदा साथा, धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। बण के रहिणा राखा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। टेकां जा के माथा, चरणां सीस झुकाईआ। इक्क दो कर के बातां, फेर आवां एसे थाँईंआ। मैं बहुतीआं मारनीआं नहीं वाटां, पाँधी रूप ना कोए बणाईआ। मैं सच सुनेहड़ा आखां, इक्को वार समझाईआ। जिस पूरा करना भविख्त
❋
❋
वाक, वाकिफ़कार लोकाईआ। उस नाल जोड़ना नाता, छड्डणी कूड़ लोकाईआ। उस ने तुहाडा वेखणा खाता, ब्रह्मे शिव भुल्ल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। गोबिन्द कहे मैनूं रिहा भाख, राह जांदा दयां जणाईआ। तुहानूं जावां आख, सहिजे सच समझाईआ। जिस वेले आवे कमलापात, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। ओस होणा भगतां साथ, दूजे दर नज़र ना आईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, दीन मज़्हब ना वण्ड वण्डाईआ। आत्म परमात्म बणावे सच्चा साक, सज्जण होवे नूर ख़ुदाईआ। सब दी पूरी करे आस, तृष्ना दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक्क सुहाईआ। गोबिन्द कहे विष्न ब्रह्मा शिव करयो ना कोए चालाकी, चाल निराली दयां समझाईआ। पुरख अकाल लुकणा साढे तिन्न हथ्थ तत ख़ाकी, सम्बल मिले वड्याईआ। मेरी निक्की जेही पाती, सुनेहड़यां विच वड्याईआ। भगतां दा होणा साथी, अगला संग बणाईआ। जिस दे गुरमुख धर्म दे होणे पाठी, नाम जैकारा इक्क लगाईआ। तुहाडी दोहां दी लेखे लावे प्यार वाली गाठी, गंढ्ढ भगतां नाल पवाईआ। इक्की इक्की दी मेट के वाटी, दूआ एका आपणा रूप समझाईआ। एह खेल होवे बहु बिध भांती, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाईआ। बड़ी सुहञ्जणी दिसदी ब्रह्मे शिव सम्मत शहिनशाही तिन्न दी उह राती, जिस नूं हाढ़ सतारां कहि के गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करना खेल शब्दी शब्द जज़बाती, आज़ादी गुरमुखां नाल प्रनाईआ।
२ माघ शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल
मणका कहे मैं माला बण के रिहा फिरदा, जुग जुग भज्जया वाहो दाहीआ। मेरा गेड़ा रिहा गिड़दा, पुठ्ठा सिध्धा रूप बदलाईआ। घर लभ्भदा रिहा प्रीतम पिर दा, दिवस रैण खोज खुजाईआ। मैं विछड़या रिहा चिर दा, ब्रह्मा शिव देण गवाहीआ। मैं किसे ना वस्या हिरदा, आसण सच ना कोए लगाईआ। कल्ला कल्ला हो के रिहा किरदा, उपरों नीचे राह बणाईआ। हुक्मे अंदर रिहा रिड़्हदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप बणाईआ। मणका कहे मेरी बण गई माला, शंकर जगत दिती वखाईआ। किसे खेल समझया ना माज़ी हाला, रिवाजी जगत लोकाईआ। ओम शंकर दी जपदे रहे जाप वाली धारा, धरनी धरत धवल ध्यान लगाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग विसरया रिहा करतारा, करता मेल ना कोए मिलाईआ। सिफ्ती नाम दा लैंदे रहे सहारा, इशारा देवे धुरदरगाहीआ। सब तों बाहर जिस दा किनारा, नईआ
❋
❋
नौका ना किसे वखाईआ। सो खेल करे अगम्म अपारा, आपणा हुक्म वरताईआ। वक्त लँघा के नव नौ चारा, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। निरगुण निरवैर लै अवतारा, पारब्रह्म प्रभ आपणा वेस वटाईआ। जन भगतां दे सहारा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। अन्तर आत्म कर उज्यारा, अन्ध अज्ञान मिटाईआ। मेल मिला के धुर दरबारा, दरगाह साची दए वखाईआ। जिस गृह बैठा परवरदिगारा, हरि करता शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग आप रंगाईआ। मणका कहे क्यों बणी माला अठोतरी, अठ्ठां तत्तां नाल कुड़माईआ। इस नूं जाणे ब्रह्मा दी छोकरी, ब्रह्मवेता जिस समझाईआ। शंकर दी आसा वाली पोतरी, पतण बहि के ध्यान लगाईआ। ब्रह्मे दी मनसा वाली दोहतरी, दोहरा रंग रंगाईआ। शंकर ने सांभ के रखी विच जोदड़ी, ब्रह्मा गोदड़ी विच्चों बाहर कढाहीआ। थोड़्हा जेहा इशारा दिता श्री भगवान दामोदरी, त्रेते जुग शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि आपणी खेल खिलाईआ। मणका कहे क्यों माला होई उजागर, मणका मणका वण्ड वण्डाईआ। विष्न ब्रह्मा प्रभ दे बणे सच सौदागर, नाम वस्त झोली पाईआ। बैठ के अन्त इकागर, प्रेम वाली गंढ्ढ पवाईआ। पार किनारा कर के डूँग्घे सागर, दर साचे सोभा पाईआ। बिना स्वास चले आवाज़ बिन आंदर, अन्तश्करन ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा रूप दिता समझाईआ। मणका कहे मेरा उह रूप, गंढ्ढ धुर दी नज़री आईआ। ब्रह्मा शंकर जिस नूं जानण सति सरूप, सो मालक इक्क अख्वाईआ। जिस दस्स के आपणी कूट, गृह मन्दिर दिता दृढ़ाईआ। बणा के आपणे पूत, शब्दी हुक्म सुणाईआ। लेखा रखणा नाल पंज भूत, तत जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। मणका कहे मेरी माला रही जुग चार, चौकड़ी सेव कमाईआ। हथ्थ फड़ी गुरू अवतार, पैगम्बरां गल लटकाईआ। करदे रहे पुकार, अन्तर अन्तर ढोला गाईआ। वाह वा कुदरत दे यार, तेरी बेपरवाहीआ। मैं खेल वेखदा रिहा संसार, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। सब मंगते वेखे भिखार, प्रभ अग्गे झोली डाहीआ। मंगदे रहे दीदार, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। रीती दस्सदे गए संसार, मन्दिर मसीती सोभा पाईआ। अन्त कहि के कूक पुकार, उच्ची ढोला गए जणाईआ। नव नौ चार दा इक्क सरदार, शहिनशाह अख्वाईआ। जो आवे आपणी धार, जोती नूर करे रुशनाईआ। सब दी देवे पैज संवार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पूरब लहिणा देणा दए निवार, नविरती विच प्रकृती दए बदलाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, हो के वेखे थाओं थाँईंआ। जन भगतां लाहे उधार, कर्ज़ा मूल चुकाईआ। थित सुहञ्जणी इक्क विचार, वेले वक्त नाल वड्याईआ। गुरमुखां कर प्यार, भगतां दए सालाहीआ। मणका कहे साचे सन्तां दे मन दा बण के यार,
❋
❋
याद आपणी विच रखाईआ। मेरा कर्ज़ा दए उतार, पूरब झोली पाईआ। ब्रह्मा शिव कर निमस्कार, निउँ के सीस झुकाईआ। भगत सुहेले तूं मेरा मैं तेरा करन जै जैकार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा हुक्म वरताईआ।