पुस्तकालयभाग २०

२ माघ शहिनशाही सम्मत २ भजन सिँघ दे गृह पिण्ड जीउ जुलाई ज़िला गुरदासपुर

मणका कहे मेरा किसे ना आया हिसाब, चार जुग भेव ना कोए खुल्हाईआ। मेरी महिमा लिखी नहीं किसे किताब, ग्रन्थ शहादत ना कोए भुगताईआ। साचा दे सके ना कोए जवाब, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। जेहड़े माला मणका फेरदे गए आप, हथ्थीं कंगणां वांग सजाईआ। करदे गए प्रभू दा जाप, तूं ही तूं ही ढोला गाईआ। मंगदे गए कर के हाथ, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। लै के धुर दी दात, थोड़्ही थोड़्ही मात वरताईआ। बण के दासी दास, सेवा जगत कमाईआ। मणका फेर के स्वास स्वास, साह साह ध्याईआ। अन्त मिलण दी रख के आस, सारे गए सुणाईआ। प्रभ निरगुण नूर जोत प्रकाश, आदि जुगादि रुशनाईआ। कदे ना होवे विनास, जन्म मरन विच ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। मणका कहे मैनूं गुर अवतार पैगम्बर रहे रखदे, माला मेरी नाल बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला रहे जपदे, बिना सोहँ तों दूजा सास ना कोए कढाहीआ। हिरदे उत्ते मैनूं रहे रखदे, प्रीती नाल टिकाईआ। भण्डारे भरदे रहे जस दे, सिफ्तां नाल सालाहीआ। मैं वेखे खेल पुरख समरथ दे, जो अगम्मी कार कमाईआ। जिस ने जुग जुग राह चलाए सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रथ दे, रथवाही हो के हुक्म वरताईआ। सारे ओसे दे चरणां हेठां वसदे, ओसे दा नाम जप के झट लँघाईआ। मणका कहे जिस वेले नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग टपदे, टप्पे पढ़ पढ़ थक्के लोकाईआ। उस वेले नाअरे सुणने पैंदे इक्क अलख दे, अलख अगोचर आप जणाईआ। जन भगतां दर्शन होण प्रतख दे, प्रभ मिले बेपरवाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला जपदे, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। मणका कहे असीं बचन दस्सीए सच दे, सच सच सुणाईआ। जो प्रभ दी चरणी वसदे, दर ठांडे डेरा लाईआ। असीं ओथों दूर दुराडे नस्सदे, साडी चले ना कोए चतुराईआ। जो मार्ग सानूं दस्स दे, दहि दिशा सेव कमाईआ। जिन्हां दे अन्तर प्रेम रस दे, रस्ता आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप कमाईआ। मणका कहे जुग चौकड़ी रहे लँघे, आपणा पन्ध मुकाईआ। इक्क माला फेरी संजे, संध्या वक्त सुहाईआ। इक्क मणका वखाया गोबिन्द माधो दास बन्दे, वखा के आपणे विच छुपाईआ। इशारे नाल किहा एह सारा खेल हथ्थ सूरे सरबंगे, दूजा

❋

❋

सार कोए ना पाईआ। जिस वेले सदी बीसवीं लँघे, आपणा पन्ध मुकाईआ। दीन दुनी विद्वानी होण अन्धे, जगत विद्या अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक पंडत ग्रन्थी होवण गंदे, पतित पुनीत ना कोए जणाईआ। सच प्यार दे वज्जण जंदे, कूड़ी क्रिया दर खुल्हाईआ। माला मणके सब दे रहिण टंगे, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। बिन ओढण सीस होणे नंगे, परदा सके कोए ना पाईआ। फिरे दुहाई विच वरभण्डे, ब्रह्मण्ड जगत कुरलाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना डण्डे, अद्धवाटे दिसे लोकाईआ। ओस वेले लख चुरासी विच्चों पुरख अकाल दीन दयाल भगत सुहेले बणाउणे चंगे, चंगी तरह आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दयाल सदा बख्शंदे, बख्शिश रहमत आपणी आप कमाईआ।

१८ माघ शहिनशाही सम्मत २ जरनैल सिँघ दे गृह शाहवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

गोबिन्द कहे मैं पुर अनन्द तों होया वक्खरा, वक्खरी धार चलाईआ। मैं ओहले हो के नालों अक्खरां, अक्खीआं तों परे डेरा लाईआ। फूड़्हीआं तों दूर वछा के सथरा, सत्थर यारड़ा इक्क सुहाईआ। नेत्र हन्झू छड्ड के अथ्थरा, सति सरूपी धार वहाईआ। जगत निशाना छड्ड के पत्थरा, पत्तण मिल्या बेपरवाहीआ। खोजयां हथ्थ ना आवां जंगल जूह उजाड़ पहाड़ रकड़ा, थलां विच अक्ख ना कोए मिलाईआ। सिफ्त दस्सां ना विच सतरां, महिमा गणत ना कोए वड्याईआ। सृष्टी नालों हो के बेवतना, वतन मल्लया धुरदरगाहीआ। जिस दा चार जुग करदे रहे यतना, यथा योग आपणी सेव कमाईआ। मैनूं चंगा लग्गा ओथे वसणा, जित्थे वसल नूर ख़ुदाईआ। मेरा रूप समझया किसे ना असला, असल भेव ना कोए चुकाईआ। रस अगम्मी जाणे कोई ना रसना, रस्ता लभ्भे ना किसे लोकाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द करे कोई ना जसना, सिफ्तां विच ना सिफ्त सालाहीआ। मैं तज्जया दुनी वाला पटना, घर इक्को वेख वखाईआ। जिस गृह दी कोई ना जाणे घटना, घाटी चढ़ ना पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा धुर दा संग बणाईआ। गोबिन्द कहे मेरा कोई ना जाणे पुर अनन्द विछोड़ा, विशा समझ किसे ना आईआ। मेरा जाणे कोई ना जोड़ा, जोड़ी किस दे नाल बणाईआ। मेरा तक्के कोई ना घोड़ा, जो चले वाहो दाहीआ। मैं ओस दा बांका छोहरा, जिस नूं शहिनशाह कहि के सारे गाईआ। जिस निरगुण तों सरगुण सस्से उपर लाया होड़ा, सोहणी वण्ड वण्डाईआ। हँ ब्रह्म बणा के पौड़ा, मंज़ल आपणी दिती

❋

❋

वखाईआ। मुहब्बत प्यार दी रख के लोड़ा, नाता दुनी नालों तुड़ाईआ। हुक्म दे के इक्को कोरा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। माण दे के बांका छोहरा, शुहरत आपणी इक्क समझाईआ। कर प्रकाश अन्धेर घोरा, नूर नूर नाल चमकाईआ। साचा बल दे के ज़ोरा, जोरू ज़र ज़ेर कराईआ। परदा लाह के तोरा मोरा, आप आपणे अंग जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। गोबिन्द कहे क्यों पुरी अनन्द छड्डी, नाता ल्या तुड़ाईआ। क्यों गोबिन्द चल्ली ना गद्दी, अग्गे गुरू तत ना कोए वड्याईआ। क्यों शब्दी धार बद्धी, हुक्मी हुक्म शनवाईआ। क्यों खेल कीता यदी, यक्क नाअरा इक्क सुणाईआ। एह वेला वक्त आउँदा कदी, कदीम तों प्रभ दी रीती चली आईआ। मेरी धार ओस नाल बद्धी, जिस नूं बन्दना कर के सारे सीस झुकाईआ। जिस दा हुक्म कदे ना होवे रद्दी, बदली विच ना कोए बदलाईआ। ओस दे प्रेम दी सच्ची सदी, सद्दे दे के ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म मेरे अंदर वरताईआ। गोबिन्द किहा क्यों होया पुर अनन्द अलग्ग, समझ किसे ना आईआ। खोज सके ना कोए जग, भेव सके ना कोए दृढ़ाईआ। राज़ सके ना कोए लभ्भ, समझ विच ना कोई चतुराईआ। जगत वासना मेट के हद्द, माया ख़ाहिश दिती तजाईआ। पुरख अकाल दा कर के हज्ज, हाजत आपणी वेख वखाईआ। सच दवारे मंग के मंग, मंगी ख़ुशी राईआ। किरपा कीती सूरे सरबंग, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। शब्द अगम्मी हुक्म दिता अस्व नीले नहीं कसणा तंग, ज़ीन पाखर ख़ुशी नाल टिकाईआ। हुक्मे अंदर दे के ढंग, तरीका अगला दिता समझाईआ। जगत गोबिन्द तेरा शस्त्रां वाला जंग, जगत खेल लोकाईआ। तेरा भगतां वाला अनन्द, आपणे विच छुपाईआ। गुरमुखां वाला संग, जोत शब्द वड्याईआ। निरगुण नूर दस्स के हँ, पारब्रह्म परदा लाहीआ। जिस धारों आए जम्म, तन वजूद मिले वड्याईआ। भाग लग्गे माटी कच्च चम्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गोबिन्द कहे क्यों तजया घर बार, घराना दिता तजाईआ। ओट रख के इक्क यार, याराने कूड़े दित्ते मुकाईआ। प्रेम प्रीती पहन हथियार, हथ्थ जोड़ सीस निवाईआ। पुरख अकाल खिच्च कटार, करतब आपणा दिता दृढ़ाईआ। इस दा लहिणा देणा बरस दो चार, पंज सत्त तों वध्ध ना वण्ड वण्डाईआ। अगला खेल नाल निरँकार, निरगुण सरगुण वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा बणे हथियार, जिस दी समझे कोए ना धार, कटार तलवार कम्म कोए ना आईआ। लहिणा देणा मुकावे सर्ब संसार, कूड़ी क्रिया करे ख़ुआर, गुरमुख सज्जण लए उबार, अन्तर बाहर करे प्यार, निरंतर नूर कर उज्यार, मंत्र इक्क जैकार, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। गोबिन्द कर के निमस्कार, मंगी मंग दर भिखार, सब किछ तेरे अख्त्यार, देवणहारे सिरजणहार, बेपरवाह

❋

❋

तेरी बेपरवाही तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करे आपणी कार, करनी दा करता कायनात आपणा खेल वखाईआ।

१८ माघ शहिनशाही सम्मत २ करनैल सिँघ दे गृह शाहवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

गोबिन्द कहे पुरख अकाल जाणे वज्ज़या, शास्त्र सिमरत समझ किसे ना आईआ। जिस कारण पुरी अनन्द तज्जया, नाता कूड़ तुड़ाईआ। सचखण्ड दवारे साचे सजया, सज्जण पाया बेपरवाहीआ। जिस दा नाम दमामा वज्जया, चोट अगम्मी लाईआ। ओसे दा आया सद्दया, घर ओहो वेख्या चाँईं चाँईंआ। सच प्रेम दा वेख के मज्ज़या, अनन्द आपणा ल्या बणाईआ। जिस मेरा परदा कज्जया, ओढण सीस दिता टिकाईआ। ओस दे हुक्म अंदर आदि जुगादि लग्गया, दिवस रैण सेव कमाईआ। सच मुहब्बत दी पी के मध्या, मधुर धुन ओसे दा नाम ध्याईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार सज्जण मीत मुरारा इक्को लभ्भया, जिस नाल मिल के आदि जुगादि झट लँघाईआ। एथे ओथे निरगुण सरगुण कदे ना करे दग़िआ, दग़ा फ़रेबी दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा आपणा रंग चढ़ाईआ। गोबिन्द कहे क्यों छड्डया जगत मन्दिर, मंतव समझे कोए ना राईआ। मैं लँघया ओस अंदर, जिस दा कुफ़ल बन्द ना कोए कराईआ। अगम्मी वेखी रंगण, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कोटन मंगण, अनगिणत विष्न ब्रह्मा शिव झोलीआं डाहीआ। पुरी अनन्द नालों मैनूं आया चंगा अनन्दन, अनन्द वेख्या धुरदरगाहीआ। साची धूढ़ी दी ला के चन्दन, मस्तक आपणी रेख बदलाईआ। बिना हथ्थां तों कर के बन्दन, बन्दे दी बन्दगी तों परे पारब्रह्म विच समाईआ। गा के ढोला छन्दन, सोहँ सरूप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। गोबिन्द कहे क्यों पुरी अनन्द विच्चों होया भगौड़ा, भाजड़ दिती पाईआ। इक्को हथ्थ फड़ा के डोरा, डोरी ओसे नाल जुड़ाईआ। जिस दा खेल ब्रह्मण गौड़ा, ब्रह्मा वेता समझ ना राईआ। जुग चौकड़ी जिस दा नाम वरतया भोरा भोरा, भोर भोर गुर अवतार पैगम्बर गए खाईआ। बिना तत्तां तों ओस दा बणया छोहरा, बांका नूर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म अंदर खेल वरताईआ। गोबिन्द कहे क्यों पुरी अनन्दों नठ्ठा, ख़ुशीआं ढोला गाईआ। क्यों गुरसिखां सरसे खेल खेलया इक्ट्ठा, ख़लक परदा ना कोए उठाईआ। क्यों दे के धीरज हठ्ठा, सति सन्तोख दिता बंधाईआ। पुरख अकाल किस बिध मारे मेरे अंदर सट्टां, शब्दी शब्द हुक्म सुणाईआ। तेरे शरीर दा होणा वटा, बदली शब्द नाल बदलाईआ। मुड़ के करना पए ना रट्टा, झगड़ा झगड़ना पए

❋

❋

ना नाल लोकाईआ। जेहड़ा मेरा नाम नूर लभ्भदे रता, भोरा भोरा सर्ब वरताईआ। फेर सब कुछ देवां तेरे हथ्थां, नाता आपणे नाल जुड़ाईआ। हुण छड्ड दे मन्दिर मुनारे इट्टां, कक्खां नाल ना कोए वड्याईआ। फेर मैं तेरे अंदर वसां, जिस नूं समझे ना कोए जगत शास्त्र शरअ वाली दुहाईआ। आपणी रचना तेरे नाल मिल के वेखां बिना अक्खां, रखक हो के रक्ख्या करां थाउँ थाँईंआ। कौल इकरार करां सच्चा, सच सच दयां जणाईआ। असल विच वसल विच तूं मेरा शब्दी पूत पक्का, सुत दुलारा निरगुण नज़री आईआ। एह काया दा भाण्डा कच्चा, अन्त नाता जाए छुडाईआ। गोबिन्द सीस नवा के किहा अच्छा, तेरे हुक्म अंदर तेरी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क समझाईआ। गोबिन्द कहे अनन्द पुर छड्डदयां कीती फ़रयाद, फ़रमांबरदार हो के सीस निवाईआ। मैनूं रस दे जो अगम्मी आदि जुगादि, जुग बदल कदे ना जाईआ। पुरख अकाल मार आवाज़, धुर दी धार अंदर जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा एह गा आपणा राग, दूजा सुणन कोए ना पाईआ। सच मुहब्बत विच सदा रखणी आस, आसा विच भरवासा दिता बंधाईआ। मेरी पवण तेरा स्वास तेरा स्वास मेरा प्रकाश, विच पृथ्मी आकाश सीस निवाईआ। दस्सां खेल बिन तत्तां मेल निरगुण निरगुण तमाश, ख़ालक हो के ख़लक विच खिलाईआ। मेहरवान हो के देवां शाबाश, शाह पातशाह शहिनशाह हो के दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब गुणतास, गुणवन्ता गहर गम्भीर बेनज़ीर नज़र तों परे, करे खेल आपणा हरे, हरी हरि हरि हरि गोबिन्द हुक्म वरताईआ।

१८ माघ शहिनशाही सम्मत २ बीबी महिंदर कौर दे गृह शाहवाला ज़िला फ़िरोजपुर

गोबिन्द कहे पुरी अनन्द दा आया चेता, चेतन हो के दयां जणाईआ। हुक्म सुणया पुरख अकाल होणा सब दा नेता, नर निरँकार धुरदरगाहीआ। लख चुरासी वेखे आपणे खेतां, चार कुण्ट दहि दिशा फेरा पाईआ। ब्रह्मण्डा खण्डां करे वेंता, पुरीआं लोआ हुक्म वरताईआ। लख चुरासी जाणे लेखा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फुलाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे भेखा, इक्को डंका नाम सुणाईआ। परदा लाहे देस परदेसा, दो जहानां भेव चुकाईआ। शाहो भूप बण नर नरेशा, नर नरायण हुक्म वरताईआ। जिस नूं सारे करन आदेसा, सच दवारे सीस झुकाईआ। सो सदा रहे हमेशा, जुग जौकड़ी आपणी कार कमाईआ। भगत उधारना जिस दा पेशा, गुरमुख आपणे गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा दए उठाईआ। गोबिन्द किहा पुरी अनन्द अगम्मी आई ख़बर, धुर संदेस सुणाईआ। जिस दा प्रकाश दो जहानां

❋

❋

उत्ते अम्बर, आदि अन्त सदा रुशनाईआ। ओस दिता प्याला सबर, मधुर जाम प्याईआ। रूप दस्स अगम्मी बब्बर, बाबर शाही दिती खपाईआ। लेखे ला आपणा बंस सरबंस टब्बर, लेखा पिछला मूल चुकाईआ। जेहड़ी मंग मुहम्मद मंगी वड़न लग्गे विच कबर, काअबे दे मालक कायल हो के तेरी आस तकाईआ। सदी चौधवीं देणी बदल, बदल विच अदल तेरा नज़री आईआ। जगत वासना कर कत्ल, नाम खण्डा शमशीर शरअ करे सफ़ाईआ। ओस दा करना यतन, यथार्थ गोबिन्द सेवा लाईआ। जिस दा इक्को आदि जुगादी वतन, बेवतन हो के बेवतनां आपणे घर पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। गोबिन्द किहा मेरी अन्त अन्तर सध्धर, सदीआं दी पिछली दयां जणाईआ। कूड़ी क्रिया वेख ग़दर, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। बेनन्ती विच किहा किरपा कर कर अदल, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले आवें मेरे वतन, घराने डेरा लाईआ। फेर बणा के तेरा पत्तण, किनारा धुर दा दयां सुहाईआ। नज़ारा वेखां बिन नेत्र अक्खन, अक्खीआं पक्खीआ तों डेरा परे लाईआ। पैज मात आवा रखण, सहिज सहिज आपणी कार कमाईआ। सच देहुरे आवां वसण, मन्दिर महबूब हो के महल्ल दयां सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क रंगाईआ। गोबिन्द कहे शब्द अगम्मी काया अंदर फिरया, भज्जया वाहो दाहीआ। पुरख अकाल दी दस्सी साची क्रिया, परदा दिता उठाईआ। गेड़ा इक्को वार गिड़या, गर्दश रही ना कोए लोकाईआ। प्रेम प्रीती फुल्ल खिड़या, पंखड़ी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। घर वेख अगम्मा थिरया, सच दुआर सोभा पाईआ। जो जुग चौकड़ी चिरीं विछड़या, सहिजे वेख वखाईआ। आपणी धार विच्चों निकलया, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। हुक्म नाल किहा गोबिन्द आपणे सिख ल्या, जिन्हां देवां माण वड्याईआ। गोबिन्द किहा पहलों मैनूं भिक्ख पा, गुरमुखां नूं रस दयां चखाईआ। जन्म जन्म दी तृख मिटा, तृष्ना दयां गवाईआ। साचा मार्ग इक्क लगा, इक्को रंग रंगाईआ। हुण अमृत जाम जावां प्या, अमृत रस चखाईआ। दूजी वार तेरी चरणी दयां टिका, टिक्के मस्तक आपणा नाम लगाईआ। पुरख अकाल किहा कुछ ख़ुशी नाल खवा, आपणी वस्त वरताईआ। गोबिन्द किहा मैनूं सद्द लैण दे गवाह, बावन आवाज़ लगाईआ। ओस आ के सीस दिता झुका, चरण धूढ़ी छार छुहाईआ। प्रभू उह वेला वक्त लैण दे आ, मर्यादा परशोतम तेरी मर्यादा धुर दी चली आईआ। जिस वेले निरगुण नूर जोत करें रुशना, गोबिन्द शब्दी धार आपणा नाम डंक लएं वजा, गुरमुख गुरसिख हरिभगत सुहेले सहिजे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल खला, खेल विच आपणा आप खिलाईआ।

❋

❋

१८ माघ शहिनशाही सम्मत २ मक्खण सिँघ दे गृह शाहवाला ज़िला फिरोजपुर

गोबिन्द कहे क्यों छड्डया जगत अनन्द पुर किला, चार दीवारी दिती तजाईआ। पुरख अकाल हुक्म इक्को मिला, धुर फ़रमाना दिता दृढ़ाईआ। शब्दी धार रहिणा ना ढिल्ला, तत सुख ना कोए चतुराईआ। मेरे हुक्म दा कटणा छिला, चिल्ला तीर कमान सुहाईआ। सुहञ्जणा होए वेला, धुर दे वक्त वज्जे वधाईआ। तेरा मालक इक्क इकल्ला, सचखण्ड निवासी नज़री आईआ। जो मंगणा मंग के लै ला, देवणहार दया कमाईआ। जो कहिणा रसना नाल कहि ला, हरि सुण के ख़ुशी बणाईआ। गोबिन्द किहा मैं तेरा भाणा सहिणा, दूजी आस ना कोए वधाईआ। तेरे चरण कँवलां रहिणा, एहो मेरी वड्याईआ। तेरे धाम दवारे बहणा, अस्थान इक्को सोभा पाईआ। दरस करां बिन नैणां, तेरी अक्ख मेरी रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा लैणा बणाईआ। गोबिन्द कहे मैनूं अगम्मी लग्गा टिक्का, बिन हथ्थां दिता किसे लगाईआ। मेरा रूप हो गया निक्का, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। लेख अनोखा लिखा, लाईन सतर ढाई वण्ड वण्डाईआ। पुरख अकाल किहा उठ मेरया सिक्खा, सिख्या तैनूं दिती दृढ़ाईआ। गोबिन्द किहा धुर दे बिन धरनी तों मेरे पिता, धर्म दा साक ना कोए बणाईआ। सदा मेरा पूरीं पिच्छा, पच्छोता रहे ना कोए लोकाईआ। मैं तेरे दवारे विका, कीमत आपे लैणी पाईआ। पुरख अकाल कर के हिता, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। अगला कराया चेता, परदा दिता चुकाईआ। जिस वेले होवां इक्को नेता, नर नरायण वेस वटाईआ। तेरा मेरा मेरे घर होवे एका, एकँकार हो के खेल खिलाईआ। सिख उधारने तेरा मुहब्बत वाला होवे ठेका, दूजी शरअ ना कोए बणाईआ। तेरा गुरमुख फेर जन्मे ना माई पेटा, अग्नी अग्न ना कोए तपाईआ। तूं शब्दी गोबिन्द सति सच दा खेवट खेटा, मलाह धुर दा दयां वखाईआ। आदि दा उपज्या, हुक्म दा बेटा, शब्द दी शब्दी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दे के सति सच दी भेंटा, गोबिन्द भाव भेंटा आपणे विच रखाईआ।

१८ माघ शहिनशाही सम्मत २ जागीर सिँघ दे गृह शाहवाला ज़िला फिरोजपुर

गोबिन्द कहे क्यों छड्डया गोबिन्द खेड़ा, अखाड़ा जगत वाला बणाईआ। क्यों प्या द्वैती झेड़ा, झगड़े विच लड़ाईआ। क्यों सरसे डोब्या बेड़ा, आपणा लेखा भेंट कराईआ। क्यों आपणा बंस निखेड़ा, धुर दी वण्ड वण्डाईआ। क्यों जगत होया अन्धेरा, रैण अन्धेरी छाईआ। क्यों अन्तिम होया फेरा, अग्गे गुरू ना कोए वड्याईआ। क्यों गोबिन्द बण के चेरा, चिरी

❋

❋

विछुंने जोड़ जुड़ाईआ। क्यों नाउं धराया सिँघ शेरा, शरअ तों बाहर प्रगटाईआ। क्यों बण वड्ड दलेरा, दो जहानां रिहा भवाईआ। क्यों छुपा के आपणा चिहरा, जलवा नूर कीता रुशनाईआ। क्यों शब्दी बण के केहरा, भबक दिती सुणाईआ। क्यों निरवैर हो के करे मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। गोबिन्द कहे क्यों पुर अनन्द छड्डया गराँ, गिरह आपणी वेख वखाईआ। शब्दी सतिगुर शब्द कराई हां, रसना जेहवा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। की सिख्या दिती माँ, जगत माता हो के रमज़ लगाईआ। क्यों हलूणी फड़ के बांह, बच्चयां वांग जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। गोबिन्द कहे याद आई पुराणी, पूरब दयां जणाईआ। जिस वेले निरगुण नानक सरगुण नानक पहली वार सुणाई आपणी बाणी, आपणा नाम जणाईआ। खेल दस्स के परे चार खाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे ढोला गाईआ। शब्द सतिगुर दस्स हाणी, इक्को रंग रंगाईआ। आपणा प्रेम अमृत पाणी, जाम धुर दा दिता पिलाईआ। घर बणा सुघड़ सुचज्जी सवाणी, सोहणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाल कर मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। दस जामे बण के रहिणा बाल अंञाणी, तत्तां वाला शरीर हंढाहीआ। फेर निरगुण धार आवे जवानी, जोबन अगला लैणा हंढाहीआ। जिस दी चार जुग दस्स ना सकण निशानी, भेव सके ना कोए खुल्हाईआ। ओस वेले तेरा प्यार नाम मुहब्बत मेरी होवे महिमानी, रस अगम्मा इक्क वखाईआ। एह खेल परे दो जहानी, सृष्टी दा रचेता ब्रह्मा भेव कोए ना पाईआ। कोई जलवा नहीं जिस्मानी, तत्तां नाल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जाण जाणी, जानणहार आपणी खेल खिलाईआ।

१८ माघ शहिनशाही सम्मत २ गुरदास सिँघ दे गृह शाह वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

गोबिन्द कहे पुर अनन्द प्या रो, बिंन नेत्र नैणां नीर वहाईआ। तुध बिन मेरी वात ना पुछे को, सहायक नायक नज़र कोए ना आईआ। क्यों नाता तोड़या मुहब्बत मोह, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। मेरे अंदर तेरा चरण गया छोह, सरन मिली सरनाईआ। धरनी ने आपणा पाप ल्या धो, दुरमति मैल गवाईआ। तेरे प्रकाश दी होई लो, बिन लोचन नज़री आईआ। क्यों सब कुछ ल्या खोह, ख़ाली भण्डारे दित्ते बणाईआ। मेरे नाल कर के धरोह, धुर दा नाता ल्या जुड़ाईआ। कुछ अमृत रस आपणा चो, गहर गम्भीर दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल इक्क कराईआ।

❋

❋

गोबिन्द कहे पुर अनन्द वहाए नीर, छहबर प्रेम लगाईआ। क्यों बदल दिती तकदीर, तदबीर की बणाईआ। मैं बण के हकीर, शहिनशाह तेरे चरणां सीस झुकाईआ। साचे प्रेम दा दे सीर, अमृत रस चखाईआ। एह तेरा विरसा तेरी जागीर, तेरे नाम लगाईआ। जित्थे गुरमुखां दी रैहन्दी भीड़, उह ख़ाली दवारे रहे कुरलाईआ। बिरहों विच मेरी अंदरों निकले पीड़, धीरज धीर ना कोए आईआ। वास्ता पावां कढ्ढ लकीर, निउं निउं सीस झुकाईआ। तूं लेखा जाणे शाह हकीर, शहिनशाह नूर ख़ुदाईआ। तेरे अग्गे वास्ता हक आमीन, कामल मुर्शद हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर गोबिन्द कहे पुर अनन्द मारी धाह, कूक कूक सुणाईआ। मैनूं दिसे कोई ना राह, रहिबर तेरी झल्ली ना जाए जुदाईआ। तेरे बिना कम्म ना आवे ख़लक ख़ुदा, ख़ादम हो के झोली डाहीआ। मेरा लेखा दे बदला, बदली विच अदली रूप वटाईआ। ठांडे दर हो सहा, सहायता अनायत विच झोली पाईआ। क्यों बैठा मुख भवा, बिन करवट लै अंगड़ाईआ। मैं वास्ता रिहा पा, तेरे चरणां सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। गोबिन्द कहे पुर अनन्द मारी चीक, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। हुण कद रखां उडीक, धुर दे मालक दस्सणा माहीआ। कवण वेला वक्त तारीख़, तरीका देणा जणाईआ। मेरा अन्तर होवे ठांडा सीत, अग्नी तत बुझाईआ। गोबिन्द किहा जिस वेले तेरा मेरा सांझा होया गीत, पुरख अकाल, इक्को ढोला दए समझाईआ। तूं बैठा रहिणा अतीत, त्रैगुण विच्चों आपणा मुख छुपाईआ। आपणे अन्तर रखणी मेरी प्रीत, बाहर सृष्टी होए हल्काईआ। साचे नाम दी दे वसीअत, असलीअत दिती दृढ़ाईआ। जिस वेले दीन दुनी दी बदली नीअत, नीतीवान नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बरां रहे ना कोए अहिमीअत, माण चले ना कोए चतुराईआ। ओस वेले सच प्यार दी बदला वलदीअत, वेस अवेसा रूप वटाईआ। सच अनन्द दी बणा मलकीअत, पूर पूरन ब्रह्म दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि; निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ।

१८ माघ, शहिनशाही सम्मत २ अजीत सिँघ दे गृह शाह वाला ज़िला फिरोजपुर

गोबिन्द कहे पुर अनन्द कढ्ढया हाढ़ा, हाए हाए कर सुणाईआ। किथ्थे चलया धुर दा लाड़ा, लाड़ी मौत जगत करे कुड़माईआ। मैनूं दे के लारा, बैठा मुख भवाईआ। अगला दे सहारा, सहिजे रिहा जणाईआ। जिस वेले आवां निरगुण धारा, निरवैर नाल मिल के वेस वटाईआ। डंक वजावां अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी ख़ुशी बणाईआ। हुक्म देवां विच

❋

❋

संसारा, महासारथी हो के आप समझाईआ। तेरा पूरब लहिणा देणा लेखा जगत विचारां, विचला परदा आप चुकाईआ। भाग लगावां ओस दवारा, जिस दवारे आपणा रंग वखाईआ। साचा अनन्द कर उज्यारा, पुर पुरीआं तों बाहर प्रगटाईआ। जित्थे भगतां मिले सहारा, सब नूं आपणे घर वसाईआ। मेल मिला के सिरजणहारा, सिर सिर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ी क्रिया कर के पार किनारा, अनन्द आपणा दए वखाईआ।

१८ माघ शनिशाही सम्मत २ बचन कौर दे गृह पिण्ड पदरी ज़िला फिरोजपुर

गोबिन्द किहा पुर अनन्द रो के कढ्ढे तरला, तरह तरह समझाईआ। साहिब सतिगुर सद रख आपणे चरणां, चरण धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। गोबिन्द किहा इक्को धुर दा ढोला पढ़ ला, बिन विद्या दयां जणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा याद कर ला, याददाशत आपणी लै बणाईआ। सच दुआर इक्को मल ला, कदीम दा अगला पन्ध मुकाईआ। सच अनन्द अनन्द ओस कर ला, जित्थे मुक कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी आपणा भेव खुल्हाईआ।

१८ माघ शहिनशाही सम्मत २ गुरचरण कौर दे गृह फ़िरोज़पुर

गोबिन्द किहा पुर अनन्द हाए, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। तुध्ध बिन दूजा नज़र कोए ना आए, नईआ नौका पार ना कोए लँघाईआ। धरनी धरत धवल उपर पकड़े कोए ना बांहे, सगला संग ना कोए बणाईआ। साचा रंग ना कोए वखाए, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। धुर दा गीत कोए ना गाए, अनरागी राग ना कोए सुणाईआ। पुरख अकाल ना वेखण आए, बिन गोबिन्द गृह ना कोए वड्याईआ। पुर अनन्द कहे क्यों बैठा मुख छुपाए, छप्पर छन्न दे सुहाईआ। गोबिन्द किहा एह हुक्म बेपरवाहे, देवणहारा धुर दरगाहीआ। हुण तेरा मेरा संग रहे ना राए, अगला संग इक्क बणाईआ। जिस वेले मेहरवान महबूब किरपा करे ख़ुदाए, ख़ुद मालक आपणा फेरा पाईआ। निरगुण धार गोबिन्द शब्द नाल रलाए, लोकमात निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सच अनन्द पुर इक्क वसाए, जिस विच भगत बहि के सोभा पाईआ। वरन बरन ना वण्ड वण्डाए, ज़ात पात ना कोए रखाए, ऊँच नीच ना कोए अख्वाए, रंक राजान ना कोए चतुराईआ। इक्को ढोला सब नूं

❋

❋

दए सुणाए, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। वेला वक्त दए वड्याए, भगत दुआर वज्जे वधाईआ। तेरी आसा मनसा पूर कराए, अमावस अन्धेर दए गवाईआ। साचा नूरी चन्द चमकाए, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। भगत सुहेले संग रखाए, गुरमुख आपणे घर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी धार जोत उज्यार, सच विचोला आप अख्वाए, जगत रौला रहिण कोए ना पाईआ।

१९ माघ शहिनशाही सम्मत २ बीबी करतार कौर दे गृह, रटौल रोही वाले, ज़िला फ़िरोज़पुर

गोबिन्द किहा मेरा सच्चा अनन्दपुर, पुरीआं लोआं तों परे नज़री आईआ। जित्थे पुरख अकाल वसे धुर, सचखण्ड निवासी बैठा सोभा पाईआ। दर दरवेश मंगते अवतार पैगम्बर गुर, दर ठांडे सीस झुकाईआ। राह तक्कण देवत सुर, विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख उठाईआ। निरगुण निराकार निरवैर नाल जुड़, आपणा आप बदलाईआ। वस्त भण्डारा रहे कोई ना थुड़, अतोट अतुट वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गृह साचा इक्क दरसाईआ। गोबिन्द किहा मेरा अनन्द पुर अगम्मा अहाता, चार दीवारी नज़र कोए ना आईआ। छप्पर छन्न ना कोई छाता, बाढी बणत ना कोए बणाईआ। ना कोई नज़री आवे ताका, कवाड़ बन्द ना कोए कराईआ। ना कोई वेख सके ख़ाका, रूप रंग ना कोए समझाईआ। जिस घर वसे पुरख अबिनाशा, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। सच प्रीती दे भरवासा, नाम सबूरी सिदक बणाईआ। निरगुण नूर कर प्रकाशा, जोती जाता डगमगाईआ। सब तों वखरा रख्या आपणा खाता, दूजा वण्ड ना कोए कराईआ। सो वसदा रहे आदि जुगादा, जुग चौकड़ी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच अनन्द आपणा इक्क वखाईआ। गोबिन्द किहा मैं अनन्द पुर वेख्या अगम्मी चंगा, चंगयाईआं बुरयाईआं विच्चों बाहर नज़री आईआ। जित्थे बैठा सूरा सरबंगा, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा आसण लाईआ। इक्को नाम वज्जे मृदंगा, दूजा ताल ना कोए सुणाईआ। इक्को ढोला इक्को छन्दा, कलमा इक्को इक्क सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या अनन्दपुर आहला, आलीशान नज़री आईआ। जिस दा मार्ग सच सुखाला, भगतां दिता दृढ़ाईआ। जित्थे नूर इक्क निराला, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। जित्थे वसण शाह कंगाला, राउ रंक वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे रिहा टिकाईआ। गोबिन्द किहा मैं वेख्या

❋

❋

अनन्द पुर अनोखा, परम पुरख दिता जणाईआ। जिस घर होवे कोई ना धोखा, भरम विच ना कोए भुलाईआ। पढ़ना पए कोई ना पोथा, अक्खरां अक्ख ना कोए तकाईआ। मार्ग दिसे सौखा, अबिनाशी करता दए चढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना चौदां लोकां, चौदां तबक ना कोए वड्याईआ। ओथे इक्को अगम्मी सुणया सलोका, तूं मेरा मैं तेरा नाम ध्याईआ। शब्द धार सतिगुर होका, हुक्म फ़रमाना इक्क सुणाईआ। होए प्रकाश साची जोता, नूर नुराना डगमगाईआ। दो जहान तों वक्खरा कोठा, कायनात तों बाहर दिता बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैं अनन्द पुर तक्कया बिना अक्खां, सति सुहञ्जणा नज़री आईआ। जित्थे पुरख अकाल बैठा सख़ा, सहायक नायक धुरदरगाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर मंगदे लखां, ख़ाली झोली अग्गे डाहीआ। इक्को नाम जैकारा लग्गे सच्चा सोहँ धुन इक्क शनवाईआ। काया माटी दिसे कोए ना भाण्डा कच्चा, तन वजूद ना कोए वड्याईआ। करे खेल पुरख समर्था, मेहरवान आपणा डेरा लाईआ। देवे हुक्म अलखना अलखा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। चुकणा पए ना तीर कमान भथ्था, जगत कटार ना कोए उठाईआ। इक्को मिले अगम्मी वथा, वस्त अमोलक दए वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब तों उत्तम होवे कथा, रसना कथनी कथ्थे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समर्था, समरथ स्वामी अन्तरजामी घर आपणे सोभा पाईआ। गोबिन्द कहे मैं अनन्द पुर दा वेख्या अनन्द, अनन्द धुर दा नज़री आईआ। जित्थे ना कोई सूरज ना कोई चन्द, मण्डल मण्डप ना कोए वखाईआ। ना कोई शस्त्र ना कोई संद, संध्या रूप ना कोए वखाईआ। ना कोई दीन मज़्हब पाबन्द, शरअ शरीअत ज़ंजीर ना कोए बंधाईआ। ना कोई द्वैत दूई कंध, भरमां विच ना कोए भरमाईआ। ना कोई सिफ्तां वाला छन्द, इक्को ढोला रिहा गाईआ। ना कोई जगत कटार जंग, मन वासना ना कोए लड़ाईआ। इक्को नज़री आए सूरा सरबंग, धुर दा दाता बेपरवाहीआ। प्रेम प्रीती चाढ़े रंग, रंगत आपणा नाम रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद देवे सगला संग, साथी हो के आपणा साथ निभाईआ।

१९ माघ शहिनशाही सम्मत २ खेम सिँघ दे गृह कोट कपूरा

गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों अगला वेख्या सुख, दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल तजाईआ। जगत वासना दीन दुनी रिहा कोई ना दु:ख, ममता मोह तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार उजल

❋

❋

कीता मुख, दुरमति मैल दीन दयाल पारब्रह्म प्रभ आपणी आप धवाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी आपणी गोदी ल्या चुक्क, सचखण्ड दुआर एकँकार आपणा रंग चढ़ाईआ। परदा ओहला निरगुण सरगुण रिहा कोई ना लुक, जोती जाते पुरख बिधाते आपणी दया कमाईआ। दरगाह साची सच दवारे ल्या पुछ, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच बुलाईआ। मैं निरगुण धार होया ख़ुश, शब्दी ढोला राग सुणाईआ। अकल कलधारी तूं मेरा मैं तेरा पुत्त, बिना पतिपरमेश्वर दूजा संग ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया नाता तुट्टा पंज तत काया बुत्त, सृष्टी दृष्टी विच्चों बाहर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवारा इक्क सुहाईआ। गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों अग्गे वेख्या घर अगम्मा, अलख अगोचर दिता वखाईआ। जिस धारों बिन मात पिता दे जम्मा, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। सद जीवत रहां बिना दमां, जन्म मरन ना रूप वटाईआ। वसदा रहां बिन काया माटी चम्मा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। नित जोबन हंढावां जुग चौकड़ी नवां, रूप रंग रेख भेख प्रभ दे हथ्थ फड़ाईआ। खेल विच वेखदा रहां समां, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग धुर दी कार कमाईआ। लेखे ला के सुत दुलारे चौहां, चार जुग दा लहिणा दिता मुकाईआ। माया ममता रही ना कोई तमअ, घर गृह घराने दिते तजाईआ। लोड़ रही ना तेल बाती वाली शमां, शमशान भूमी विच्चों बाहर डेरा लाईआ। सद इक्को ढोला कहवां, तूं मेरा मैं तेरा पुरख अकाल पिता माईआ। सोहँ धार विच रहवां, दूजा रंग ना कोए बदलाईआ। सच सिँघासण अगम्मी सेजे सवां, सत्थर यार इक्क हंढाहीआ। अमृत रस प्रेम प्रीती अंदर पीवां, तृष्ना भुक्ख जगत ना लागे राईआ। बिन सीस जगदीस दवारे रहवां नीवां, सचखण्ड दवारे दरगाह साची सोभा पाईआ। अगम्म अथाह बेपरवाह परवरदिगार ढोला गावां, गीत गोबिन्द इक्को नाम बणाईआ। साची सेजा साहिब स्वामी अन्तरजामी इक्को रावां, नार भतार कन्त, कन्त कन्तूहल सुत दुलारा इक्को खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर दिता वखाईआ। गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अगला वेख्या गृह, मन्दिर धुर दा नज़री आईआ। जित्थे सो पुरख निरँजण निरगुण हो के बहे, हरि पुरख निरँजण हो के आपणी कार कमाईआ। एकँकार हो के आपणी धार वहे, आदि निरँजण हो के निरगुण नूर करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता हो के आपणा हुक्म कहे, श्री भगवान हो के वेखे चाँईं चाँईंआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हो के आपणी वस्त आपे दए, दाता दानी दीन दयाल वड्डी वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस ने आदि जुगादि जुग चौकड़ी कोटन कोटि कीते लै, सरगुण निरगुण आपणे विच छुपाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दी सरनी ढहे, दर दवारे भिक्खक हो के मंगण थाउँ थाँईंआ। कोटन कोटि जुग शब्दी धार इच्छया अंदर जिस ने

❋

❋

कीते लै, उत्पत विच उपमां जगत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक्क सुहाईआ। गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों खेल वेख्या अगला, भेव अभेदा कहिण कोए ना पाईआ। जित्थे आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को चार मंगला, दूजा राग नाद ना कोए सुणाईआ। शरअ ज़ंजीर रहे कोई ना संगला, दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। धुर दा सजदा इक्को होवे बन्दना, नमों नमस्ते रूप ना कोए बदलाईआ। मस्तक धूढ़ी जगत ललाटी लाए कोई ना चन्दना, सरगुण धार ना बन्धन पाईआ। दीन दयाल समरथ स्वामी पुरख अकाला इक्को एक एक बख्शंदना, बख्शिश रहमत आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दा दवारा बण भिखारा लाल दुलारा हो के मंगणा, ख़ुशीआं नाल वस्त अमोलक धुर दी झोली आप भराईआ। सति सतिवाद आपणी धार दी चाढ़े रंगणा, रंगत विच रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार इक्क इकल्ला सुहाए आपणा अंगणा, अंगीकार इक्को नज़री आईआ। जिस दी चरण धूढ़ गुर अवतार पीर पैगम्बर करन मजना, भगत सन्त गुरमुख गुरसिख सूफ़ी बैठे राह तकाईआ। जिस दा नाम नगारा दो जहानां ताल वज्जणा, वाजब आपणा खेल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्क वड्याईआ।

१९ माघ शहिनशाही सम्मत २ दौलत सिँघ दे गृह पंज गराईं ज़िला फ़िरोज़पुर

गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों अग्गे वेख्या नूर, नूर नुराना नज़री आया। पुरख अकाला हाज़र हज़ूर, हरि जू बैठा सोभा पाईआ। मेरी अरज़ बेनन्ती कर मन्ज़ूर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जुग चौकड़ी भगत उधारना मेरा दस्तूर, नित नवित निरगुण सरगुण सेव कमाईआ। प्रेम प्रीती अंदर होवां मजबूर, मुश्किल विच ख़ुशदिल हो के रंग रंगाईआ। नाम ख़ुमारी देवां सरूर, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। सच भण्डारा भरां भरपूर, अतोट अतुट वरताईआ। सन्त सुहेले वेखां ज़रूर, ज़ाहर ज़हूर हो के करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर एकँकार धुर दरबारा इक्क वखाईआ। गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों अग्गे वेख्या धुर दा घर, मन्दिर सोहणा नज़री आईआ। जित्थे वसे निरगुण हरि, हरी बैठा सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां देवे वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। हुक्मे अंदर सब कुछ रिहा कर, करनी दा करता खेल खिलाईआ। महल अटल उच्च मनारे चढ़, सच सिँघासण सोभा पाईआ। साची सिख्या बिन लिखयां सब दे अग्गे देवे धर, धुर फ़रमाना इक्को इक्क दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव तूं

❋

❋

मेरा मैं तेरा लैण पढ़, सोहँ ढोला सारे गाईआ। निरगुण नाल निरगुण दी लग्गे जड़्ह, निरगुण सरगुण होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दुआर देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों अग्गे तक्कया राह, दो जहानां परे नज़री आईआ। जिस दा अबिनाशी करता इक्क मलाह, बेड़ा आपणा नाम चलाईआ। सूफ़ीआं जिस नूं किहा ख़ुदा, पैगम्बर सजदयां विच सीस झुकाईआ। जिस दा नाम तराना धुर दी सदा, रागां नादां बाहर सोभा पाईआ। उस दी समझे कोई ना वजह, वाहिद आपणी कार कमाईआ। निरगुण धार सब दा अब्बा, बाल अंञाणे वेखे थाउँ थाँईंआ। दो जहान जिस ने हुक्मे अंदर बध्धा, बन्दगी विच सारे सीस निवाईआ। गोबिन्द कहे मैं ओस दा सुणया सद्दा, शब्दी हुक्म विच शनवाईआ। सचखण्ड दुआर गया भज्जा, मातलोक विच्चों आपणा पन्ध मुकाईआ। किसे नाल नहीं कीता दग़ा, कूड़ फ़रेब ना कोए हल्काईआ। सच दवारा धुर दा लभ्भा, नाता तुट्टा कूड़ लोकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल प्रीती विच लग्गा चंगा, सच स्वामी अन्तरजामी आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच गृह दए वड्याईआ।