१९ माघ शहिनशाही सम्मत २ दलीप कौर दे गृह समालसर ज़िला फ़िरोज़पुर
गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अगला वेख्या हक महल्ला, जिस दी बाढी बणत ना कोए बणाईआ। परवरदिगार वस्या इक्क इकल्ला, अल्ला जिस नूं कहि के सारे गाईआ। धाम सुहा के निहचल अटला, देवणहार सर्ब वड्याईआ। शब्दी धार फड़ा के पल्ला, आपणी गंढ्ढ पवाईआ। ओस दी धार विच रला, जग नेत्र नैण वेखण कोए ना पाईआ। एह खेल अछल अछल्ला, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी समझ ना कोए समझाईआ। सच दुआर दरगाह साची मुकामे हक इक्को मल्ला, मालक महबूब वेख ख़ुशी बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्को इक्क सुहाईआ। गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों बाद, अनन्द अनन्द विच समाईआ। निरगुण धार हो आज़ाद, दो जहानां भज्जां वाहो दाहीआ। जन भगतां करा पिछली याद, याददाशत अगली रिहा जणाईआ। भेव अभेदा खोल्ह आग़ाज़, परदा ओहला आप चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के राज़, रहमत हक कमाईआ। धुर दा शब्द अगम्मी मार आवाज़, सोई सुरती सुत्ती आप उठाईआ। भेव खुल्हा पुरख अबिनाश, राह मार्ग रिहा वखाईआ। जिस दा हुक्म पृथ्मी आकाश, हर घट रखे निवास, निरगुण नूर जोत प्रकाश, आत्म परमात्म आपणी धार जणाईआ। ओस घर गृह मन्दिर सुहावणे
❋
❋
कीता निवास, छड्डी सेज जगत प्रभास, यारड़े पूरी कीती आस, नाता तोड़ के पवण स्वास, पन्ध मुका के पृथ्मी आकाश, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारे कर आबाद, निरगुण धार निरगुण करी इमदाद, आमद विच आपणे विच समाईआ।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत २ राज सिँघ दे गृह मुक्तसर ज़िला फ़िरोज़पुर
अनन्द पुर तों अगला घर दिस्या सुहञ्जणा, गोबिन्द वेख ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाल मिल्या आदि निरँजणा, अबिनाशी करता धुर दरगाहीआ। सति प्रीती कराया मजना, सरोवर अगम्म अथाह नुहाईआ। ठाकर हो के मिल्या सज्जणा, सगला संग बणाईआ। बन्दगी दस्स के आपणी भजना, भाउ भेव परदा दिता उठाईआ। सचखण्ड दवारे सदा वसणा, थिर घर वज्जदी रहे वधाईआ। करना खेल पृथ्मी आकाशना, दो जहानां सोभा पाईआ। निरगुण नूर जोत होवे प्रकाशना, शब्दी आपणा डंक सुणाईआ। निरगुण धार वेखणा खेल तमाशना, तमअ तृष्ना कूड़ मिटाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बर करदे गए उपासना, लोकमात ध्यान लगाईआ। सो लेखा जाणे सर्ब गुण तासना, गहर गम्भीर नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवारा इक्क सुहाईआ। गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों अगला वेख्या संग, हरि संगी धुर दरगाहीआ। चाढ़ अगम्मी रंग, रंगत दिती बदलाईआ। आसा मनसा पूरी कर उमंग, तृष्ना दिती मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सुणा के छन्द, सोहँ ढोला दिता जणाईआ। नूर विच नूर चाढ़ चन्द, नूर नूर विच समाईआ। सच दुआर दा दे अनन्द, अनन्द पुरी दा लेखा दिता मुकाईआ। झगड़ा रिहा ना कोई जंग, खड़ग खण्डा ना कोए खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे घर सोभा पाईआ। गोबिन्द कहे अनन्द पुरी दा कर किनारा, पत्तण पिछला दिता तजाईआ। वेख्या खेल नर निरँकारा, सचखण्ड दुआर वज्जे वधाईआ। जोत सरूप अगम्म अपारा, अलख अगोचर सोभा पाईआ। सच सिँघासण शाह सिक्दारा, शहिनशाह आपणा हुक्म वरताईआ। शब्दी शब्द इक्क जैकारा, धुर संदेसा राग अल्हाईआ। मन्दिर महल अटल उच्च मनारा, दरगाह सच मुकामे हक सोभा पाईआ। कोटन कोटि दर दरवेश खड़्हे गुर अवतारा, पैगम्बर सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कारा, धूढ़ी टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल समरथ स्वामी अन्तरजामी देवणहारा, दे दे आपणी ख़ुशी बणाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेख्या सच्चा घर बारा, पिछला भुल्ल गया प्यारा, अग्गे आपणा आप प्रभ दे विच समाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण करे विहारा, बिवहारी हो के धार आपणी आप बदलाईआ।
१९ माघ शहिनशाही सम्मत २ बीबी प्रीतम कौर दे गृह पिण्ड मदरसा
गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों वेखी धार अगली, दो जहानां परे ध्यान लगाईआ। नाता तोड़ सृष्टी सगली, धुर स्वामी अन्तरजामी मिल के ख़ुशी मनाईआ। फेर सत्थर यार सेज विछाउणी पए ना विच जंगलीं, उच्ची कूक ना कोए सुणाईआ। वस्त अगम्म अथाह इक्को मंग लई, दर ठांडे सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणे रंग रंग लईं, रंगत इक्को इक्क चढ़ाईआ। सच दवारे साचे सद्द लईं, सदके वारी हउँ घोली घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। गोबिन्द कहे पुर अनन्द तों अगला वेख्या रस्ता, जगत जहान पगडण्डी दिती तजाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तक्कया हस्सदा, हस्ती विच मस्ती रिहा चढ़ाईआ। नाम प्याला देवे आपणे रस दा, रसना तों बाहर सिफ्त सालाहीआ। इशारा दे अगम्मी अक्ख दा, जग लोचणां तों नैण ल्या बदलाईआ। खेल दस्स सचखण्ड प्रतख दा, दरगाह साची धाम न्यारे परदा दिता उठाईआ। भण्डारा खोल्ह नूर नुराने हट्ट दा, वणजारा हो के वणज दिता कराईआ। परदा लाह के लख चुरासी अन्तर आत्म घट घट दा, चारे खाणी लेखा दिता समझाईआ। नाद वजा के अनहद आपणे नद दा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी लहिणा दिता मुकाईआ। हुक्म दे के खेल दस्सया अलग्ग दा, तत्तां वाला नाता दिता तुड़ाईआ। जोड़ा दस्सया सूरे सरबग्ग दा, दूजा संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अग्गे ल्या तक्क, हरि करता नज़री आईआ। निरगुण धार साहिब समरथ, परवरदिगार बेपरवाहीआ। हकीकत विच्चों दस्से हक, प्रतख रूप गोसाँईंआ। सच जैकारा बोल अलख, अलख अगोचर आपणा आप दिता दृढ़ाईआ। मैं चरण कँवल बिन धवल गया ढठ्ठ, बिन धूढ़ी मस्तक टिक्का साचा ल्या रमाईआ। साहिब सतिगुर पकड़ उठाया झट्ट, बिन हथ्थां हथ्थ लगाईआ। तैनूं रहिण नहीं देणा वक्ख, अड्डरा घर ना कोए बणाईआ। नाता तोड़ के मास नाड़ी हड्ड, जोती धार विच समाईआ। की होया पुरी अनन्द आया छड्ड, सचखण्ड सोहणा मन्दिर इक्क सुहाईआ। जित्थे आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित मेरी चले यद, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी कोई ना सके
❋
❋
लभ्भ, खोज विच खोजण कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण निरवैर आप सुणाईआ। गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अग्गे तक्कया एकँकार ओह, ओड़क जिस दी सारे ओट तकाईआ। सृष्टी दृष्टी नालों बैठा हो निर्मोह, मोह मुहब्बत निरगुण निरगुण नाल रखाईआ। जिस दा लेखा अवर ना जाणे को, कोटन कोटि जुग समझ किसे ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी सुणदे रहे सो, सो साहिब स्वामी अन्तरजामी आपणा भेव खुल्हाईआ। सच प्रकाश कर अगम्मी लो, लोइन तों परे करे रुशनाईआ। जिस दी धार सदा दो, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। परमात्म हो के आत्म जावे छोह, शहिनशाह हो के वस्त अमोलक नाम वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी घट जोत प्रकाशी, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अग्गे तक्कया इक्क अकाल, अकल कलधारी नज़री आईआ। जिस मैनूं बणाया लाल, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ जंजाल, जागरत जोत विच समाईआ। मेरी लेखे ला के घाल, कीती घाल थांएँ पाईआ। सचखण्ड दवारा वखा सच्ची धर्मसाल, सच सिँघासण आसण दिता लगाईआ। झगड़ा मुका के काल महाकाल, दीन दयाल दिती वड्याईआ। मेरा हल्ल होया सवाल, मनसा मोह दिता चुकाईआ। तत्तां विच्चों ल्या ज्वाल, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। बाला नढ्ढा बणा नौजवान, जोबन आपणा दिता वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण सरगुण आप सुणाईआ। गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अग्गे खुल्ल्हया वेख्या ताक, ताकतवर परदा आप उठाईआ। जिस दा दे के आए भविख्त वाक्, वाक्य वेखे चाँईं चाँईंआ। साहिब स्वामी हो के देवे साथ, सगला संग निभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, सोहँ ढोला दिता दृढ़ाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बर करदे गए जिस दा जाप, जगजीवण दाता जुगती जोग इक्क जणाईआ। गोबिन्द कहे जिस दी सिफ्त विच सिफ्त गए आख, आख़र आपणी कार कमाईआ। कलयुग अन्तिम देवे दात, दाता दानी हो के आप वरताईआ। कूड़ी क्रिया मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द नूर रुशनाईआ। जन भगत बणाए सच जमात, जुमला अक्खर वक्खर इक्को नाम पढ़ाईआ। महल अटल उच्च मनारा सुहाए इक्क महिराब, महबूब हो के मुहब्बत विच आसण लाईआ। सच सुनेहड़ा सतिगुर हो के देवे आप, गुरमुख गुर गुर आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे धुर दा साथ, संगी साथी हरि करता इक्को नज़री आईआ।
❋
❋
२० माघ शहिनशाही सम्मत २ मल सिँघ दे गृह अकाल गढ़्ह
गोबिन्द कहे पुर अनन्द तों चंगा सचखण्ड, दरगाह साची वज्जे सच वधाईआ। जिस गृह मन्दिर अंदर बैठा निरगुण रूप सूरा सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह परवरदिगार सांझा यार नूर ख़ुदाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण नहीं कोई वण्ड, तत वजूद नज़र कोए ना आईआ। अक्खरां वाला नहीं कोई गावण वाला छन्द, राग नाद गीत संगीत वज्जे ना कोए वधाईआ। इक्को जोत नूर अगम्मी चढ़या चन्द, रवि ससि सूर्या मुख ना कोए वखाईआ। झगड़ा नहीं कोई दीन मज़्हब ऊँच नीच राउ रंक, ज़ात पात विच वरभण्ड, लोक परलोक गणत ना कोए गणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकार इक्क इकल्ला सच सिँघासण सोभा पाईआ। गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अग्गे वेख्या मुकामे हक, हकीकत इक्को नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित पुरख अकाल मिले समरथ, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। जिस दा चार जुग शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गुर अवतार पीर पैगम्बर गाउँदे जस, रसना जेहवा बत्ती दन्द सोहले ढोले राग सुणाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार सच दवारे रिहा वस, जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। कोटन कोटि देवत सुर रिख मुन साध सन्त सूफ़ी फ़कीर बेनज़ीर चरणी रहे ढठ्ठ, बिन सीस जगदीश सारे रहे झुकाईआ। चारे खाणी चारे बाणी अन्तर निरंतर मंत्र जिस दा नाम रहे रट, बोध अगाध शब्द अनाद धुर दी धुन करे शनवाईआ। सो साहिब सतिगुर दीन दयाला पुरख अकाला मार्ग लावे सच्च, कलयुग कूड़ी क्रिया चार कुण्ट चार वरन अठारां बरन दए गवाईआ। कर प्रकाश काया माटी पंज तत कच्च, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म भेव अभेदा अछल अछेदा परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड दवारे देवे माण वड्याईआ। गोबिन्द किहा अनन्द पुर तों अग्गे वेख्या अगम्म दवार, जिस दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। जिस नूं समझ ना सके वेद चार, शास्त्र सिमरत कहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दर दे भिखार, भिक्खक हो के बैठे झोलीआं डाहीआ। सो दवारा एकँकारा रखे ठंडा ठार, अग्नी तत आदि जुगादि ना कोए तपाईआ। निरगुण सरगुण वस्त देवे दाता दानी बण थार, थिर घर परदा ओहला दए चुकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर निराकार निरँकार, कल कल्की वेस वटाईआ। जिस दी आदि अन्त जुगा जुगन्त पावे कोई ना सार, महासार्थी हो के दो जहानां श्री भगवाना आपणा रथ चलाईआ। कूड़ क्रिया जगत माया ममता मेटे विभचार, दुरमति मैल अग्नी तत बुझाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन दस्से
❋
❋
इक्क प्यार, सुरती शब्दी नाता दए जुड़ाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक साध सन्त इक्को घर दए वखाल, जिस गृह शाह पातशाह शहिनशाह सचखण्ड निवासी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा शब्दी नाद वजाईआ। गोबिन्द कहे अनन्द पुर तों अग्गे मंज़ल हकीकी चढ़या, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। बिन अक्खां बिन अक्खरां निरअक्खर इक्को पढ़या, जिस ने भेव अभेदा दिता खुल्हाईआ। सच वखाया धुर दा घरया, गृह मन्दिर वज्जदी दिसी वधाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश परवरदिगार इक्को करया, ज़ाहूर ज़हूर विच्चों प्रगटाईआ। चरण कँवल सच सरनाई बिन सीस धड़ पड़या, जोती जोत जोत भेंट कराईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच हुक्म अगम्मा करया, करनी दे करते कुदरत दे मालक दिता समझाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा चार वरन अठारां बरन मन वासना सृष्टी दृष्टी अंदर क्यों लड़या, भावना ममता मोह वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेश नर नरेश निरगुण धार आप सुणाईआ। गोबिन्द कहे मैं सुण अगम्मी फ़रमाना, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द जो प्रभ ने दिता जणाईआ। भेव अभेदा खोल्ह दो जहानां, ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं गगन गगनंतरां परदा दिता उठाईआ। जिस विच सतिजुग दा सति वखाया इक्क निशाना, सति धर्म दा सच्चा राह जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे विच जहानां, माया ममता मोह विकार हँकार रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दूसर दिसे ना कोए बेगाना, तत शरीर तन वजूद माटी ख़ाक वण्ड ना कोए वण्डाईआ। एका नाम एका दान देवे धुर श्री भगवाना, सति सतिवादी आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, चार कुण्ट दहि दिशा वरन बरन आपणा रंग चढ़ाईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाल दिता धुर संदेसा, संधी हथ्थ किसे ना आईआ। तख्त निवासी बण नरेशा, नर नरायण दिता समझाईआ। गोबिन्द शब्द सतिगुर पूरा आदि जुगादि रहे हमेशा, जन्म मरन जगत वजूद खेल बणाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित मेटे लेखा, भरम भुलेखा कूड़ी क्रिया दए कढाहीआ। कलयुग अन्त चौदां सदीआं मुहम्मद ठेका, ठाकर स्वामी अन्तरजामी सब दा पूरब लहिणा दए मुकाईआ। जूठ झूठ रहिण ना देवे भेखा, सच सुच्च लोकमात दए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धर्म दवारा इक्को इक्क वखाईआ। गोबिन्द कहे पुरख अकाल देवे धुर फ़रमान, हुक्म अंदर हुक्म बदलाईआ। झगड़ा मेट ज़िमीं असमान, दीन दुनी दए बदलाईआ। चार वरन अठारां बरन मानव जाती शब्दी सतिगुर इक्क ज्ञान, मन वासना ना कोए लड़ाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म पारब्रह्म ब्रह्म भेव खोल्ह महान, महिमा अकथ पुरख समरथ दे समझाईआ। एका नाम दस्से
❋
❋
गुण निधान, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी दस्से करतार, कुदरत दा मालक दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लोकमात निवार, माया ममता मोह मिटाईआ। सच सुच सति धर्म डंक वज्जे संसार, राउ रंक कर शनवाईआ। इक्को पुरख अकाल दा होवे जैकार, गुर अवतार पीर पैगम्बर जिस दा ढोला गाईआ। सच दवारे आत्म करे निमस्कार, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल वेखे विगसे वेखणहार, घट घट अंदर काया मन्दिर फोल फुलाईआ। गोबिन्द विचोला शब्दी शब्द शब्द संसार, सुरती सुरत अकाल मूर्त अकल कलधारी आपणे रंग रंगाईआ। सदी चौधवीं कर ख़ुआर, बीस बीसे दे अधार, सतिजुग सच कर उज्यार, कलयुग अन्ध अन्धेर कूड़ी क्रिया दे खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहानां निरगुण रूप श्री भगवाना, सृष्ट सबाई दृष्टी अंदर देवे दाना, दयावान दीनन दीन इक्को इक्क अख्वाईआ।
२० माघ शहिनशाही सम्मत २ अच्छर सिँघ दे गृह पिण्ड सेखा
गोबिन्द कहे मेरा मेला नर निरँकार, सचखण्ड निवासी धुर दा पिता माईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दा सेवादार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग जुग हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल विच संसार, लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी फोल फुलाईआ। चारे बाणी शब्द अगम्मा बोल जैकार, नाम निधाना श्री भगवाना ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं आकाश पातालां आप सुणाईआ। लेखा जाण पैगम्बर अवतार, भगत सन्त सूफ़ी फ़कीर अन्तर निरंतर फोल फुलाईआ। शब्द अनाद बोध अगाध शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी बोल जैकार, चार कुण्ट दहि दिशा इक्को नाम सच शनवाईआ। सच सुहेला इक्क इकेला परम पुरख परमात्म आत्म खेल खिलाए अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाह आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची धुर दी सेव लगाईआ। गोबिन्द कहे सचखण्ड निवासी मेरा इक्को मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जिस दी समझ ना सके कोए रीत, रीतीवान बेपहचान बिन रूप रंग रेख सच दवारे सोभा पाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाला दीन दयाला बैठा रहे अतीत, कोटन कोटि विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर आपणी सेव लगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दस्स अगम्मा गीत, सोहला ढोला धुर दा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे सचखण्ड निवासी मेरा इक्को सज्जण, साहिब सतिगुर नज़री आईआ। जिस दे ताल नगारे शब्द अगम्मी वज्जण, अनरागी आपणा राग सुणाईआ। जिस दा तन वजूद माटी ख़ाकी नहीं कोई बदन, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। मुकामे हक बैठा आपणी मंज़ल, महबूब हो के मुहब्बत विच खेल खिलाईआ। जिस दे दीपक गुर अवतार पीर पैगम्बर लोकमात सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण धार जगण, जागरत जोत बिन वरन गोत निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सदा सदा सद आपणा हुक्म वरताईआ।
२० माघ शहिनशाही सम्मत २ बीबी हरजिंदर कौर दे गृह पिण्ड सेखा
गोबिन्द कहे सचखण्ड मैं वेख्या पुरख अकाला, अकल कलधारी बैठा सोभा पाईआ। जिस दा निरगुण नूर जोत उजाला, दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी नित नवित हुक्मे अंदर बदलदा रहे चाला, चाल निराली आपणे हथ्थ रखाईआ। दीन दुनी नाम संदेसा देंदा रहे सुखाला, पारब्रह्म ब्रह्म भेव अभेद आपणा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर एकँकार इक्क इकल्ला सच महल्ला दरगाह साची इक्क वड्याईआ। गोबिन्द कहे सचखण्ड दवारे तक्कया परवरदिगार, परम पुरख परमात्म नज़री आईआ। जो इक्क इकल्ला वाहिद सर्ब स्वामी मित्र यार, दरगाह साची हक मुकामे डेरा लाईआ। मेहरवान हो के मैनूं बणाया आपणा ख़िदमतगार, ख़ादम हो के ख़ुद साची सेव कमाईआ। निरगुण सरगुण दे आधार, काया माटी पंज तत तन वजूद आपणा रंग रंगाईआ। शब्द अनादी बोल जैकार, धुर फ़रमाना श्री भगवाना आपणा दिता सुणाईआ। वरन बरन ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक विच्चों कर के बाहर, एका रंग धुर दा दिता रंगाईआ। साची सिख्या दे के भिख्या सचखण्ड दवारे दिता सिख़ाल, मन मति बुद्धी तों परे कीती पढ़ाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच निरगुण धार बणा के आपणा लाल, जोती जोत आपणी गोद उठाईआ। एथे ओथे दो जहानां साहिब समरथ हो के करे संभाल, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा धुर दा नाम इक्क दृढ़ाईआ।
२० माघ शहिनशाही सम्मत २ बीबी हरविंदर कौर दे गृह पिण्ड रखाला
गोबिन्द किहा सचखण्ड दवारे तक्कया पुरख अबिनाशी, परम पुरख बैठा सोभा पाईआ। सृष्टी विच वेख्या हर घट
❋
❋
निवासी, गृह गृह अंदर आपणा निरगुण जोत करे रुशनाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां वेख्या अगम्म जोत प्रकाशी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी खेल वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा बणया दासी, सेवक हो के धुर दी सेवा मंग मंगाईआ। सो साहिब सतिगुर पुरख अकाला दीन दयाला मेरी पूरी करे आसी, आसा विच आशा आपणी नाल मिलाईआ। लोकमात कलयुग अन्त श्री भगवन्त खेल वखाए आपणी घाटी, पत्तण किनारा तट दूजा रहिण कोए ना पाईआ। बीस बीसा हरि जगदीसा सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक मेटे वाटी, निरवैर हो के आपणा हुक्म वरताईआ। नव सत्त देवे नाम संदेसा अगम्मी पाती, तूं मेरा मैं तेरा ढोला सब नूं दए सुणाईआ। झगड़ा मुके ऊँच नीच राउ रंक दीन मज़्हब ज़ात पाती, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म भेव मानुख जाती दए जणाईआ। निजर धारा अमृत बूँद देवे स्वांती, अमिउँ रस आपणा आप वरताईआ। कूड़ी क्रिया मन वासना मेट अन्धेरी राती, निरगुण निरगुण जोत नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे हुक्म वरताईआ। गोबिन्द कहे सचखण्ड दवारे वेख्या शहिनशाह, शाह पातशाह इक्को नज़री आईआ। जिस नूं कहिंदे सारे बेपरवाह, बेअन्त कर के रहे गाईआ। जो हुक्मे अंदर हुक्म रिहा वरता, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार बणे मलाह, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर बेड़ा आप चलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस नूं भविख्तां विच आए गा, लिख्तां विच शहादत गए भुगताईआ। सो निरगुण नूर जोत करे रुशना, कल कल्की वेस वटाईआ। जिस नूं जन्मे कोई ना माँ, पिता पूत ना गोद उठाईआ। सो लहिणा देणा लेखा जाणे दो जहां, परदा ओहला आपे दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर पुरख अकाल अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। गोबिन्द कहे सचखण्ड दवारे वेख्या श्री भगवान, भगवन बैठा सोभा पाईआ। जिस दा झुलदा धर्म निशान, ज़िमीं असमान सीस झुकाईआ। कोटन कोटि बैठे काहन, सीता दे राम देण दुहाईआ। कोटन कोटि ईसा मूसा मुहम्मद मंगण दान, दरवेश हो के अलख जगाईआ। नानक निरगुण कर प्रणाम, नरायण मिल के वज्जे वधाईआ। गोबिन्द किहा मैं उस दा योद्धा सूरबीर सुत बलवान, शब्दी आपणा नाउँ जणाईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं लोकमात होवां प्रधान, परम पुरख ठाकर स्वामी देवे माण वड्याईआ। कूड़ी क्रिया मोह ममता माया विकार हँकार मेटां विच जहान, सच सुच्च धर्म मार्ग इक्क लगाईआ। बुद्धी बदल देवां इन्सान, शरअ रहे ना कोए शैतान, चार वरन अठारां बरन इक्को धर्म दस्सां ईमान, नाम भजन बन्दगी इक्को दयां समझाईआ। सब दा इष्ट इक्को होवे श्री भगवान, दूजे मन्ने कोई ना आण, कलमा कायनात करे ना कल्याण, आत्म परमात्म परमात्म आत्म पारब्रह्म ब्रह्म
❋
❋
भेव अभेद अनुभव दृष्टी दयां खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित बदलदा आया विधान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल आपणा हुक्म वरताईआ।
२० माघ शहिनशाही सम्मत २ टहिल सिँघ दे गृह हसपताल रोड अबोहर
गोबिन्द कहे सचखण्ड वेख्या अगम्मा धाम, दो जहानां वक्खरा सोभा पाईआ। जिस गृह वसे सब तों न्यारा राम, पारब्रह्म प्रभ आपणा आसण लाईआ। हुक्मे अंदर जुग चौकड़ी बदल देवे नज़ाम, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा खेल वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दे के दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। निरगुण सरगुण कर प्रधान, तन माटी ख़ाकी वेख वखाईआ। अमृत रस प्या के जाम, सच ख़ुमारी शब्द चढ़ाईआ। धुर दा कलमा दे पैग़ाम, कायनात करे शनवाईआ। सो लेखा जाणे जीव जहान, लख चुरासी फोल फुलाईआ। सदी चौधवीं हुक्म देवे हुक्मरान, धुर संदेसा इक्क दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख हराम, मन वासना ममता खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार इक्क समझाईआ। गोबिन्द कहे सचखण्ड निवासी साहिब मेरा सुल्तान, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जो कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया मेटे निशान, सतिजुग साचा मार्ग चार वरन अठारां बरन इक्क वखाईआ। शरअ शरीअत विच रहे ना कोई बेईमान, आत्म परमात्म बोध अगाध धुर दा नाद दए सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म दस्स के ईमान, धर्म दवारा एकँकारा सृष्टी दृष्टी अंदर दए प्रगटाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर साची दस्स अगम्मी कलाम, कायनात दए समझाईआ। शब्दी गोबिन्द योद्धा सूरबीर मर्द मर्दान, नौजवान हुक्म मनाईआ। सब दा लहिणा देणा पूरा लेखा करे जो दे के गए भविख्तां विच ब्यान, मालक ख़ालक प्रितपालक वेख वखाईआ। दीन मज़्हब दा रहिण ना देवे कोई ग़ुलाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा रंग इक्क रंगाईआ। गोबिन्द कहे मेरा परम पुरख पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना लए जरम, जोती जाता जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। जिस दा समझे कोई ना वरन बरन, ज़ात अजाती रूप ना कोए वटाईआ। सो कुदरत दा मालक करनी करन, करता पुरख आप अख्वाईआ। कलयुग अन्त धर्म वेखे उपर धरनी धरन, धवल धौल खोज खुजाईआ। साचा रिहा ना किसे प्रन, परम पुरख ओट ना कोए तकाईआ। मन वासना जीव हँकारी लड़न, निवण सु अक्खर करे ना कोए पढ़ाईआ। साची मंज़ल कोए ना आवे चढ़न,
❋
❋
काया मन्दिर अंदर परदा ना कोए उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे अन्धेरी कंदर, सच नाम निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। गोबिन्द कहे चार वरन अठारां बरन सृष्टी दृष्टी अंदर दिसे नग्न, ओढन सीस ना कोए टिकाईआ। धूढ़ी टिक्का मस्तक कोए ना लावे चन्दन, लख चुरासी विच्चों जम की फाँसी ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर दीन दयाल दया निध ठाकर स्वामी अन्तरजामी हर घट अन्तर वेख वखाईआ। गोबिन्द कहे सचखण्ड निवासी मेरा महबूब, मुहब्बत विच सदा समाईआ। जिस दा उच्च अर्श अरूज, मुकामे हक नूर रुशनाईआ। सो लेखा जाणे काया कलबूत, पंज तत फोल फुलाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया वेख वजूद, हुक्मे अंदर हुक्म दए बदलाईआ। कूड़ी क्रिया दिस्से चारे कूट, दहि दिशा होई हल्काईआ। जीव जंत साध सन्त मन वासना मारन झूठ, सति सुच सके ना कोए अपनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सदी चौधवीं अन्त करे नेस्तोनाबूद, ना मालूम आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लख चुरासी जीव जंत घट घट अन्तर निरंतर जाणे मंज़ले मक्सूद, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणे हथ्थ रखाईआ।
२० माघ शहिनशाही सम्मत २ जागीर सिँघ दे गृह रते वाल ज़िला गंगा नगर राजस्थान
गोबिन्द शब्द कहे पुरख अकाल रिहा दस्स, दो जहानां वाली दीन दयाल दया कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा रिहा किसे ना कोई वस्स, मन वासना दीन दुनी होई हल्काईआ। निज नेत्र लोचण नैण खोल्हे कोई ना अक्ख, प्रतख मिले ना किसे गोसाँईंआ। हकीकत विच्चों खोजे कोई ना हक, परदा ओहला सके ना कोए उठाईआ। जगत विद्या पढ़ पढ़ गए थक्क, मन वासना बन्धन कोए ना पाईआ। नाड़ बहत्तर घर घर उबले रत्त, रतन अमोलक हीरा नज़र किसे ना आईआ। दीन दुनी दृष्टी सृष्टी सति नालों होई वक्ख, सति सरूप सति सतिवादी संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। गोबिन्द शब्द कहे की दस्सां ब्यान, बेअन्त बेपरवाह आपणी खेल खिलाईआ। जिस दा लेखा लहिणा देणा दो जहान, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणा हुक्म वरताईआ। सच संदेसा नर नरेशा धुरदरगाही देवे फ़रमान, हुक्म हाकम इक्क दृढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन अन्तर निरंतर निरवैर हो के करे पहचान, मन मति बुद्धी तों परे खोज खुजाईआ। लहिणा देणा झगड़ा मिटाए ज़िमीं असमान, चौदां
❋
❋
लोक तबक सबक बिन अक्खरां इक्क दृढ़ाईआ। कृपानिध ठाकर स्वामी खेल करे श्री भगवान, ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मैं दस्सां की, कहिण कुछ ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सतिजुग बन्नणहारा नींह, कलयुग कूड़ी क्रिया जड़्ह रिहा उखड़ाईआ। लेखा जाणे लख चुरासी जंत जी, जीवण जुगत ब्रह्मण्ड खण्ड दए बदलाईआ। झगड़ा मुका के साढे तिन्न हथ्थ रविदासे सीं, सहिज स्वामी अन्तरजामी भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। अमृत मेघ बरसे अगम्मा मींह, बूँद स्वांती कमलापाती पतिपरमेश्वर आप प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी हो सहाईआ। गोबिन्द शब्द कहे धुर दा हुक्म देवे दयाल, दीन दयाल दया कमाईआ। जिस गुर अवतार पैगम्बर आपणी धारों लए उठाल, निरगुण विच्चों निरगुण लए उपजाईआ। सति दवारा खोल्ह के इक्को धर्मसाल, धर्म दा मार्ग रिहा प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल देणी चाल, माया ममता मोह विकार रहिण कोए ना पाईआ। नाम निधान दो जहान देणा बेमिसाल, जिस दी मिसल पिछली नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वरन बरन इक्को ढोला गाण, धुर दा राग ब्रह्म ब्रह्माद दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी कार कमाईआ। गोबिन्द शब्द कहे देवे हुक्म हुक्मरान, हरि करता वड वड्याईआ। वस्त अमोलक दे के दान, दाता हो के रिहा समझाईआ। कूड़ी क्रिया मेट विच जहान, जहालत रहिण कोए ना पाईआ। मानव मानुख मानस मेल होवे इन्सान, हैवान बुद्धी ना कोए बणाईआ। हर घट अन्तर निरंतर नूर जगे महान, दीपक दीआ बिन बाती तेल डगमगाईआ। शब्दी नाद सुणाए सच्ची धुनकान, अनहद नादी राग सुणाईआ। अमृत रस देवे पीण खाण, जगत कूड़ी तृष्ना भुक्ख दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त धुर दा कन्त, लेखे लाए हरिजन गुरमुख साचे सन्त, भगत भगवन्त आपणे घर वसाईआ।
२१ माघ शहिनशाही सम्मत २ अर्जन सिँघ दे गृह रतेवाल
गोबिन्द शब्द कहे मेरा मालक पुरख अबिनाश, आदि जुगादी धुरदरगाहीआ। जो दो जहानां करे प्रकाश, जोती जाता डगमगाईआ। सो पुरख निरँजण आपणा करे खेल तमाश, हरि पुरख निरँजण लए प्रगटाईआ। एकँकार मण्डल मण्डप पा के धुर दी रास, आदि निरँजण दीवा बाती कमलापाती आप जगाईआ। अबिनाशी करता वेखे खेल तमाश, श्री भगवान प्रगट
❋
❋
हो के आपणी धार चलाईआ। पारब्रह्म प्रभ आपणी पूरी करे आस, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणी कल वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणा के साथ, सगला संग उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मेरा स्वामी, परम पुरख प्रभ दया कमाईआ। घट निवासी अन्तरजामी, दो जहानां वेख वखाईआ। साचे नाम दी धर्म निशानी, निरगुण सरगुण आप वरताईआ। कलयुग अन्त भेव अभेदा खोल्हे कूड़ी क्रिया मेटे बेईमानी, शरअ शैतानी डेरा ढाहीआ। जन भगतां मंज़ल दस्से इक्क आसानी, एहसान सिर ना कोए रखाईआ। नव जीवन दी नाम निधान दे जवानी, नाता तोड़ के हउमे हंगता हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बख्श के पद निरबाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे रंग आप रंगाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मैं परम पुरख दी वेखां कार, करनी करता आप कमाईआ। जिस नूं वेखदे रहे सदा जुग चार, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। दर दरवेश हो के मंगदे रहे बण भिखार, नर नरेश देवणहार निरँकार आपणी कार कमाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता प्रगट हो के विच संसार, महासार्थी धर्म रथ आप चलाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आत्म परमात्म दस्से इक्क प्यार, पारब्रह्म ब्रह्म परदा दए उठाईआ। दुतीआ भाउ ना रहे जगत दुतर धार, अलख निरँजण अगम्म अथाह आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची सिख्या इक्क समझाईआ। गोबिन्द शब्द कहे प्रभ देवणहारा सिख्या, अगम्मढ़ी करे पढ़ाईआ। जिस दा लेख किसे ना लिख्या, कातब चले ना कोए चतुराईआ। दीन दुनी दस्से मिथ्या, थिर रहिण कोए ना पाईआ। प्रेम प्रीती प्यार मुहब्बत विच बणे धुर दा मितया, मित्र प्यारा हो के आपणा संग बणाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित नजिट्ठया, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। जग नेत्र चार वरन अठारां बरन मन वासना जगत दृष्टी अंदर किसे ना दिस्या, भरमे भुल्ली लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी खेल वरताईआ। गोबिन्द शब्द कहे प्रभ करे खेल आपणी धार, धरनी धरत धवल वज्जे वधाईआ। निरगुण निरवैर हो उज्यार, उजाला करे जगत लोकाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे धूआँधार, धरत धवल धर्म दए सुहाईआ। साचे नाम दा सति जैकार, हर हिरदे दए वसाईआ। मन वासना रहे ना कोए विकार, ममता मोह दए चुकाईआ। मानव मानव दे आधार, उदर दा लेखा दए मुकाईआ। नव नौ चार दा कर्ज़ा दए उतार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जाता पुरख बिधाता करनी दा करता खेल करे अपार, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहानां सचखण्ड निवासी सदा सिक्दार, नाम संदेसा फ़रमाना धुर दो जहानां आप सुणाईआ।
२१ माघ शहिनशाही सम्मत २ साधू सिँघ दे गृह १ सी० सी० ज़िला गंगानगर
गोबिन्द कहे मैं वेख्या गहर गम्भीर गुण सागर, अगम्म अथाह नज़री आईआ। जिस दा नाम वणजारा इक्क सौदागर, जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बरां वणज कराईआ। निरगुण धार योद्धा सूरबीर बहादर, निर्भय भउ सर्ब वखाईआ। दीन दुनी वेखे आपणा सागर, लख चुरासी जीव जंत फोल फुलाईआ। निरगुण सरगुण निरवैर निराकार निरँकार दो जहानां सदा हाज़र, हज़ूर हज़रत आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा आप चुकाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ वेख्या सर्ब गुणां भरपूर, ऊणता नज़र कोए ना आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दा नूर, देवत सुर चमक चमकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा पूर, जुग चौकड़ी बेड़े रिहा चढ़ाईआ। लोकमात नित नवित मेटे कूड़ो कूड़, सच सुच दए वड्याईआ। सदा सुहेला हाज़र हज़ूर, गृह गृह अंदर सोभा पाईआ। चतुर बणाए मूर्ख मूढ़्ह, भगत सुहेले आपणे रंग रंगाईआ। साचे सन्तां दे के चरण धूढ़, धूढ़ी टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। मन वासना तोड़ ग़रूर, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। नाम ख़ुमारी दे सरूर, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। मुहब्बत विच बणे मज़दूर, चाकर हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग सदा समाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ वेख्या दयाल दीन, दयानिध अख्वाईआ। जिस दा मार्ग आदि जुगादि महीन, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। निरअक्खर सचखण्ड दवारयों दए तालीम, अक्खरां वाली लोकमात पढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदा आया तरमींम, बदली विच अदली इक्को इक्क अख्वाईआ। दीन मज़्हब करदा रिहा तक्सीम, हिसयां विच आपणा हुक्म चलाईआ। जन भगतां बख्शदा रिहा यकीन, यक आपणा घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ तक्कया बेनज़ीर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आइंदा। जिस दी समझ सके ना कोए तस्वीर, तसव्वर मुसव्वर ना कोए कराइंदा। मंज़ल चढ़े ना कोए अख़ीर, चरण कँवल गुर अवतार पैगम्बर बहि बहि शुकर मनाइंदा। सो झगड़ा मुकावे शाह हकीर, ऊँच नीच इक्को घर वसाइंदा। कलयुग विच सतिजुग साची बदले तकदीर, तदबीर आपणा हुक्म वरताइंदा। झगड़ा रहे ना किसे पैगम्बर पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी हुक्मे अंदर आप समझाइंदा। सईयदे करन शाह फ़कीर, हकीर आपणे धन्दे लाइंदा। दीन
❋
❋
दुनी बदल देवे ज़मीर, मन वासना कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। शरअ रहे ना कोए ज़ंजीर, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को रूप समझाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा राह वखाइंदा। गोबिन्द कहे प्रभ तक्कया अन्तरजामी, लख चुरासी वेख वखाईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर गाउँदे आए बाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान नाउँ धराईआ। जिस रचना रची चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज वण्ड वण्डाईआ। जिस सर सरवोर अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ बख्श्या पाणी, अमृत रस आपणा आप वखाईआ। सुरत शब्द शब्द सुरत सति दुआर बणा हाणी, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। लेखा जाणे दो जहानी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। जिस दा भेव समझे ना कोए जगत विद्वानी, नेत्र अक्ख तक्क सके कोए ना राईआ। सो शाह पातशाह शहिनशाह पुरख अकाल धुर दा हुक्म देवे फ़रमानी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी कल वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया धरनी धरत धवल उपर रिहा ख़ाक छाणी, चार कुण्ट दहि दिशा मिले माण ना कोए वड्याईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर सदी चौधवीं मेटे झूठ निशानी, सति सच धर्म आपणा नाम समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां उपर करे मेहरवानी, मेहरवान हो के महबूब आपणी मुहब्बत विच रखाईआ।