२१ माघ शहिनशाही सम्मत २ बीबी लच्छो दे गृह ३ सी० सी० ज़िला गंगा नगर
गोबिन्द कहे पुरख अकाल बैठा निहचल धाम अटल, सचखण्ड दुआर एकँकार दरगाह साची सोभा पाईआ। निरगुण नूर दीपक जोत रिहा बल, आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी डगमगाईआ। शब्द अगम्मी धुर संदेसा रिहा घल्ल, नाम निधान श्री भगवान इक्को इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जाओ रल, दुतीआ रूप ना कोए वटाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर वेखो घड़ी पल, मन वासना परदा देणा उठाईआ। पन्ध मुकाओ जल थल, महीअल आपणा फेरा पाईआ। लेखा वेखो कलयुग कूड़ी क्रिया कल, वरन बरन रोवण मारन धाहींआ। माया ममता कपट विकार करे छल, हउमे हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। पंच विकारा घर घर दिसे दल, नाम खण्डा विच ब्रह्मण्डां हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। दूई द्वैत शरअ शरायत मेटे कोए ना सल, साहिब स्वामी मिल के ख़ुशी ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नाम संदेसा नर नरेशा निरगुण निरवैर रिहा सुणाईआ। गोबिन्द किहा वेख्या सचखण्ड उच्च मनारा, बिन छप्पर छन्न
❋
❋
सोभा पाईआ। जिस गृह वस्या सो पुरख निरँजण अगम्म अपारा, हरि पुरख निरँजण डेरा लाईआ। एकँकारा कर पसारा, आदि निरँजण जोती जाता डगमगाईआ। अबिनाशी करता जाणे आपणी धारा, श्री भगवान सति सतिवादी कार कमाईआ। पारब्रह्म बण सिक्दारा, हुक्मे अंदर हुक्म वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सेवादारा, दर ठांडे सीस झुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन निमस्कारा, मस्तक टिक्के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। खाणी बाणी करे पुकारा, जुग चौकड़ी नेत्र नैणां नीर वहाईआ। किरपा कर पुरख समरथ कलयुग कूड़ी क्रिया वेख पसारा, चार कुण्ट दहि दिशा अन्धेरा छाईआ। साचा सज्जण मिले ना कोए मीत मुरारा, परम पुरख परमात्म आत्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। पढ़ पढ़ थक्के शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरानां, रागां नादां सोहलयां ढोलयां विच गाईआ। भेव खुल्ल्हे ना वाली दो जहानां, गहर गम्भीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझा यार दरस कोए ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन होए वैराना, वैरी घर घर आपणा डंक वजाईआ। बिन तेरी किरपा साची दिसे ना कोए धर्मसाला, धर्म दुआर एकँकार आपणा दे वखाईआ। जित्थे आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग झुलदा रहे नाम निशाना, लोआं पुरीआं नज़री आईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त तूं नज़री आएं इक्को कान्हा, मालक ख़ालक प्रितपालक बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे ज़माना, सतिजुग सच्चा राह चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, मेहरवान महबूब सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द कहे परम पुरख दा तक्कया एका धाम, दवारा धुर दा सोभा पाईआ। जित्थे कदे ना होवे शाम, बिन सूरज चन्द होए रुशनाईआ। जिस दा बदल ना सके कोए नज़ाम, आदि जुगादि इक्को हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बरां देवे पैग़ाम, शब्द संदेसा नाम सुणाईआ। दीन दुनी करे इंतजाम, लख चुरासी आपणे कारे लाईआ। आत्म परमात्म कर ग़ुलाम, मुहब्बत विच आपणा रंग चढ़ाईआ। हर घट होवे जाणी जाण, लख चुरासी खोज खुजाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त महिमा अगणत सारे गाण, गा गा थक्की सर्ब लोकाईआ। मंज़ल चढ़ के मन्दिर वड़ के दरस कोए ना पाण, हरस विच हवस सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा, धुर दी मंग मंगाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ दा वेख्या घर अगम्म, अगम्मढ़ी खेल वखाईआ। जित्थे हड्ड मास नाड़ी नहीं चम्म, चम्म दृष्टी रूप ना कोए बदलाईआ। ना कोई तृष्ना ना कोई तम, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। हरख सोग ना कोए ग़म, चिन्ता वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ना कोई मरे ना पए जम्म, जननी गोद ना कोए सुहाईआ। ना कोई पवण स्वास दम, साह साह ढोला ना कोए गाईआ। इक्क इकल्ला एकँकार आपणा आप बैठा मल्ल, दूजा संग ना कोए बणाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पुरख समरथ महिमा अकथ, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। गोबिन्द कहे प्रभ दवारा तक्कया एक, इक्क इकल्ले दिता वखाईआ। जित्थे सब नूं मिले टेक, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। निरगुण दा साचा देस, परदेसी सरगुण आपणे विच समाईआ। जुग चौकड़ी करे अवल्लड़ा वेस, लोकमात फेरा पाईआ। नाम निधाना दे संदेश, सोई सुरती दए उठाईआ। कलयुग अन्त कूड़ी क्रिया मेटे कलेश, कायनात कलमा हक हकीकत इक्क समझाईआ। हुक्मे अंदर हुक्म सुणाए देस परदेस, दो जहानां आप जणाईआ। सृष्ट सबाई दृष्टी अंदर लए वेख, अन्तर निरंतर मंत्र आपणा इक्क उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित रहे हमेश, जन्म मरन कर्म कांड विच कदे ना आईआ।
२१ माघ शहिनशाही सम्मत २ काबल सिँघ दे गृह १८ बी० बी० ज़िला गंगा नगर
गोबिन्द शब्द कहे सदी चौधवीं करे पुकार, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। किरपा कर परवरदिगार, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। नाता तुट्टा मुहम्मदी यार, सगला संग ना कोए बणाईआ। धुर दा कलमा सके ना कोए विचार, कायनात परदा ना कोए उठाईआ। अमृत रस मिले ना तेरी धार, आबे हयात जाम ना कोए प्याईआ। साचा रिहा ना कोए ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव ना कोए कमाईआ। उम्मत उम्मती गई हार, रसूल पैगम्बर देण गवाहीआ। नबीआं सुणे ना कोए गुफ़तार, गुफ़त शुनीद करे ना कोए पढ़ाईआ। सच बेनन्ती तेरे अग्गे निरँकार, निरगुण निरवैर दिती सुणाईआ। मुकामे हक खोल्ह किवाड़, दरगाह साची परदा दे उठाईआ। तेरा इक्को नज़री आए सचखण्ड दवार, जिस गृह बैठा सोभा पाईआ। जोत नूर कर उज्यार, नूर नुराना चन्द चमकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्ध अंध्यार, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। मन वासना करे ना कोए विभचार, आत्म परमात्म भेव दे खुल्हाईआ। साची मंज़ल मिले हकीकी यार, लाशरीक आपणा फेरा पाईआ। सदी चौधवीं तेरी तल्बगार, पैगम्बर तेरे तालब इलम गए समझाईआ। अञ्जील कुरान करे इज़हार, सिफ्तां विच तेरा ढोला गाईआ। अमामां दे अमाम सिक्दार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। गोबिन्द शब्द कहे सदी चौधवीं रही कूक, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। झगड़ा प्या चारे कूट, दहि दिशा साचा रंग ना कोए रंगाईआ। कूड़ विकारा वध्या झूठ, माया ममता होई हल्काईआ। सति धर्म कर
❋
❋
के कूच, धरनी धरत धवल तों परे डेरा लाईआ। साची दिसे ना कोए बूझ, सूझ समझ ना कोए वड्याईआ। झगड़ा प्या एक दूज, एका रंग ना कोए समाईआ। परदा लाह काया पंज तत भूत, तन माटी ख़ाकी कर सफ़ाईआ। दीन दुनी कर सलूक, सुल्हकुल तेरी इक्क शरनाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी मुहब्बत दा महबूब, सच महिराब दे सुहाईआ। जिधर तक्कां ओधर मौजूद, हाज़र हज़ूर वेस वटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर नेस्तोनाबूद, सति धर्म दा सच्चा राह वखाईआ। सतिजुग सच्चे सच्चा दे वजूद, वसल आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन मज़्हब ज़ात पात वरन बरन कलयुग अन्त अख़ीरी मेट हदूद, बन्धन रहिण कोए ना पाईआ। गोबिन्द शब्द कहे सदी चौधवीं नेत्र रही खोल्ह, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावे बोल, राग अगम्मा इक्को गाईआ। धुर दे मालक आ मेरे कोल, लोकमात फेरा पाईआ। दुनी सुत्ती जगत अनभोल, तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। धुर दा डंका वजा ढोल, नगारा इक्को हथ्थ उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दा पूरा कर कौल, जो भविख्तां विच गए समझाईआ। हर घट अन्तर आ के मौल, मौला हो के आपणा फेरा पाईआ। तेरा भेव कोई ना जाणे पंडत पांधा रौल, मुल्ला शेख़ मुसायक समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, दीन दयाल तेरी आस रखाईआ। गोबिन्द शब्द कहे सदी चौधवीं मंगां रही मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। किरपा कर सूरे सरबंग, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट भेख पखण्ड, भाण्डा भरम दे भन्नाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म ब्रह्म दस्स छन्द, साचा राग इक्क अलाहीआ। द्वैत रहे कोए ना कंध, सति सतिवादी राह चलाईआ। निरगुण नूर जोत चाढ़ चन्द, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। मेहरवान हो बख्शंद, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे सीस निवाईआ। गोबिन्द शब्द कहे सदी चौधवीं आपणी दस्से ख्वाहिश, भेव रही खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा दस्स के गए साथ, सगला संग बणाईआ। भविख्तां विच गए आख, प्रगट होवे निरगुण दाता बेपरवाहीआ। जिस दी वरन बरन नहीं कोई ज़ात, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। सो कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। तेरी तृखा मेटे प्यास, बेआस दए गंवाईआ। निरगुण नूर जोत करे प्रकाश, अन्ध अज्ञान दए चुकाईआ। झगड़ा मेटे ज़ात पात, दीन दुनी वज्जे वधाईआ। साची मंज़ल दस्से आपणा घाट, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्को इक्क सुहाईआ। गोबिन्द शब्द कहे सदी चौधवीं बिन नेत्र रही तक्क, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। किस वेले मेरा देवे हक, पूरब लहिणा झोली पाईआ। पुरख अकाल होवे प्रगट,
❋
❋
अमाम आपणा वेस वटाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे खेल बाज़ीगर नट, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। सति धर्म दा खोल्हे हट्ट, चार वरनां अठारां बरनां इक्को घर वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सारे नाम लैण जप, जीवण जुगती दए बदलाईआ। कर प्रकाश धुर दा सच्च, सति सतिवादी रंग चढ़ाईआ। लेखा जाण काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दए सुहाईआ। करे खेल पुरख समरथ, परवरदिगार धुर दरगाहीआ। आपणा नाअरा दस्से अलख, जैकारा इक्को इक्क जणाईआ। जिस तों आत्म रहे कोए ना वक्ख, ब्रह्म पारब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। दोहां दा सांझा होवे जस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगला मार्ग देवे दस्स, जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी कहिण कोए ना पाईआ।
२१ माघ शहिनशाही सम्मत २ रतन सिँघ दे गृह २५ बी० बी० ज़िला गंगा नगर
हरि शब्द अगम्मी सुत, आदिन अन्ता इक्क उपजाईआ। जिस दी धार अबिनाशी अचुत, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। थिर घर सुहावे साची रुत्त, सचखण्ड बैठा सीस झुकाईआ। प्रगट होए बिन काया तत बुत्त, निरगुण निरवैर बणत बणाईआ। जिस नूं जननी रखे कोई ना कुक्ख, पुरख अकाल इक्को पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण आपणी कल वखाईआ। साचा शब्द हरि दुलारा, दूल्हा इक्को नज़री आईआ। जिस दा मालक एकँकारा, इक्क इकल्ला बेपरवाहीआ। सच प्रगटाए आपणी धारा, आप आपणा भेव खुल्हाईआ। लेखा जाणे धुर दरबारा, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणा परदा आप उठाईआ। साचा शब्द अगम्म अथाह, बेपरवाह आप प्रगटाइंदा। इक्को पुरख अकाल देवे सलाह, साची सिख्या इक्क समझाइंदा। निरगुण निरवैर बण मलाह, बेड़ा धुर दे कंध टिकाइंदा। सच वखा के एका थाँ, थान थनंतर आप सुहाइंदा। दीन दयाल बण के पिता माँ, पूत सपूता गोद टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताइंदा। धुर दा शब्द आदी एक, एकँकार बणत बणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे टेक, टिक्के मस्तक आप लगाईआ। त्रै पंज खेले खेड, आपणी कार कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल वसाए देस, प्रदेश आपणा भेव चुकाईआ। मालक हो के धुर नरेश, हुक्म देवे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आदि जुगादी
❋
❋
आपणी कार कमाईआ। साचा शब्द आदि जुगादि, जुग करता दए वड्याईआ। खेले खेल ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड आपणी कार कमाईआ। धुर वजाए एका नाद, अगम्मी राग सुणाईआ। चारे बाणी देवे दाद, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला गाईआ। चारे खाणी खोल्हे राज़, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। साचा शब्द निरगुण धार, निरवैर पुरख उपजाईआ। जिस दा खेल अगम्म अपार, करनी करता आप दृढ़ाईआ। निरगुण सरगुण पावे सार, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी लै अवतार, गुर अवतार पैगम्बर रूप वटाईआ। सच संदेसा देवे वारो वार, हुक्म एका धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर शब्द नाउँ प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द दीन दयाल, दयानिध अखवाइंदा। जिस दे हुक्मे अंदर काल महाकाल, राए धर्म सेव कमाइंदा। त्रैगुण माया जगत जंजाल, पंज तत बन्धन आप रखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, परदा ओहला आप चुकाइंदा। शब्द गुरू सदा बलवान, इक्क इकल्ला इक्क अखवाइंदा। जुग चौकड़ी झुलाए निशान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाइंदा। सृष्टी दृष्टी अंदर देवे ज्ञान, विद्या अगम्म अथाह समझाइंदा। निरअक्खर विच्चों अक्खर कर प्रधान, कायनात वण्ड वण्डाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर शब्द इक्को इक्क सोभा पाइंदा। सतिगुर शब्द नूर हरि दा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। ना जम्मे ना मर्दा, मर जीवत रूप ना कोए रखाईआ। ना कोई अक्खर विद्या पढ़दा, ना कोई सलोक सोहले ढोले राग नाद जणाईआ। जो चाहे सो जुग चौकड़ी करदा, करनी दे करते दिती माण वड्याईआ। निरगुण तों सरगुण रूप धरदा, वेस वटावे चाँईं चाँईंआ। लख चुरासी अंदर वड़दा, घट घट वेखे थाउँ थाँईंआ। सुरत सवाणी हाणी बण के फड़दा, सोई मोई आप जगाईआ। भेव खुल्हावे साचे घर दा, थिर घर देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी शब्द गुर इक्क अख्वाईआ। शब्द गुरू गहर गम्भीर, गवर आपणी कार कमाइंदा। जिस दा लेखा बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना पाइंदा। जिस ने भगत सुहेले बणाए शाह हकीर, कबीर उच्ची कूक कूक सुणाइंदा। जो बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी आप प्रगटाइंदा। कट देवे शरअ ज़ंजीर, लाशरीक मेल मिलाइंदा। बख्शिश कर इक्क तौफ़ीक, तोहफ़े घर घर आप पुचाइंदा। आत्म दा बण के धुर रफ़ीक, मन फ़रीक परे हटाइंदा। जिस दी खेल अंदर जुग चौकड़ी गए बीत, सो सतिगुर शब्द आपणी कार कमाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बदलणहारा नीत, नीतीवान आपणा हुक्म वरताइंदा। सतिगुर शब्द किसे हथ्थ ना
❋
❋
आवे मन्दिर मसीत, गुरुदुआर वेखण कोए ना पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाइंदा। साचा शब्द पतित पावन, पुनीत इक्क अख्वाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सारे गावण, सिफ्तां विच सालाहीआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर पकड़न दामन, दामनगीर दो जहान बण जाईआ। जो सरगुण बणे निरगुण ज़ामन, सो शब्द वड्डी वड्याईआ। तृष्ना मेट के कामनी कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा शब्द इक्को इक्क समझाईआ। साचा शब्द सदा सद एक, इक्को इक्क अखवाइंदा। जिस दी दो जहानां टेक, टिक्के मस्तक सर्ब लगाइंदा। सब नूं करनहार बिबेक, दुरमति मैल धवाइंदा। नित नवित वटाए वेस, आपणी कल धराइंदा। सच वखाए अगम्मा देस, दर दरवाज़ा आप खुल्हाइंदा। जन भगतां अंदरों खोल्ह के भेत, परदा ओहला आप उठाइंदा। पुरख अकाल दसावे नेतन नेत, निज नेत्र अक्ख खुल्हाइंदा। तिस शब्द गुरू दा ना कोई मुच्छ दाढ़ी ना कोई केस, मूंड मुंडाया ना रूप बदलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा आप उठाइंदा। सतिगुर शब्द सदा बहु रंगा, रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। निरगुण धार सरगुण संगा, सगल सृष्ट समाईआ। प्रेमीआं देवे अगम्म अनन्दा, घर अमृत रस चखाईआ। बजर कपाटी तोड़ जंदा, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी दए बदलाईआ। रस वखा के परमानंदा, परम पुरख नाल मिलाईआ। मुहब्बत विच चढ़ाए डण्डा, डण्डावत इक्को दए समझाईआ। जगत विकारा कढ्ढे गंदा, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। आत्म परमात्म दस्से धुर दा छन्दा, साचा ढोला इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर शब्द खेल कराईआ। सतिगुर शब्द खेल अनोखा, जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा। किसे नाल ना करे धोखा, धुखदयां पार कराइंदा। आदि जुगादि कदे ना सोता, आलस निंद्रा वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। इक्को प्रकाश तक्के निर्मल जोता, जोती विच्चों आपणा आप प्रगटाइंदा। जिस दा खेल ब्रह्मण्ड खण्ड कोटन कोटा, पुरी लोअ हुक्म वरताइंदा। जो घर घर अंदर लावे चोटा, सोई सुरती मात उठाइंदा। सो सतिगुर शब्द आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित इक्को बहुता, बहुते गुरूआं वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। जिस दा नाम निधाना होका, हुक्म धुर दा इक्क सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो शब्द इक्क प्रगटाइंदा। साचा शब्द आदि पुरख दी धार, परम पुरख वड्याईआ। जिस नूं झुकदे गुरू अवतार, पैगम्बर सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बण भिखार, मंगण चाँईं चाँईंआ। जुग चौकड़ी बण पनहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सेवा रहे कमाईआ। सो लहिणा देणा जाणे नव नौ चार, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। जिस दी शास्त्र
❋
❋
सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी सिफ्तां विच करे इज़हार, ढोले सोहले रागां नादां विच गाईआ। सो शब्द सब दा सांझा यार, मुहब्बत आत्मा नाल रखाईआ। मंज़ल दूर करे दुष्वार, पैंडा अगला दए चुकाईआ। बिना सतिगुर वेख सके ना कोई विच संसार, जग नेत्र लभ्भण कोए ना पाईआ। किसे हथ्थ ना आवे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, समुंद सागर देण दुहाईआ। जिस उपर किरपा करे आप करतार, कुदरत दा मालक दया कमाईआ। तिस बिन अक्खां दए वखाल, घर ठांडे मेल मिलाईआ। धुर दा शब्द जुग चौकड़ी धुर दा दस्से कलाम, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। पैगम्बरां दए पैग़ाम, संदेसा इक्क सुणाईआ। बदल देवे नज़ाम, हुक्मे हुक्म भवाईआ। जिस शब्द ने कलयुग अन्त मेटणी अन्धेरी शाम, जूठ झूठ दए मिटाईआ। उह शब्द सदा मेहरवान, मेहर विच समाईआ। सुणया जाए ना किसे कान, रसना नाल ना कोए वड्याईआ। धुन आत्मक सच्ची धुनकान, धुर दी धार शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द दुलारे दिता वर, आप आपणा विच टिकाईआ। साचा शब्द बिन गुर अवतार पीर पैगम्बर कोई ना सके समझ, बुद्धी विच ना कोए वड्याईआ। अनुभव इशारे वाली रमज़, राज़क रिज़क रहीम आप सुणाईआ। जेहड़ा चलदा नहीं किसे नाल कदम, मंज़ल दो जहानां पन्ध मुकाईआ। एथे ओथे दो जहानां करे अदल, इन्साफ़ आपणा हुक्म वरताईआ। जो गुर अवतार पैगम्बरां देवे बदल, बदली सब दी दए कराईआ। जिस दे अग्गे चले ना कोई यतन, यथार्थ सारे बैठे सीस निवाईआ। जिस ने लख चुरासी कीती बेवतन, वतन आपणा आप छुपाईआ। जुग जुग उह जन भगतां पैज आवे रखण, शब्द गुरू वेस वटाईआ। सन्त सुहेले आवे चुक्कण, बिन गोदी गोद उठाईआ। ग़रीब निमाणयां आवे पुछण, जो बैठण ध्यान लगाईआ। कूड़ी क्रिया आवे जड़्ह पुट्टण, झगड़ा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका शब्द गुरू वड्याईआ। शब्द गुरू आदि जुगादी सच्चा, जिस दा साजण बेपरवाहीआ। जिस ने गुर अवतार पैगम्बर सुहाया काया माटी भाण्डा कच्चा, कंचन गढ़्ह वखाईआ। कीता प्रकाश पंजां तत्तां, त्रैगुण आपणा रंग रंगाईआ। धुर संदेश दिता पता, पतिपरमेश्वर दिता दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म बणाया सका, नाता दिता जुड़ाईआ। उह सतिगुर शब्द नज़र ना आवे जगत वालीआं अक्खां, निज लोचण नूर करे रुशनाईआ। ओस शब्द नूं कदे कहो ना अच्छा, जो मंज़ल मंज़ल घर ना धुर पुचाईआ। साचा चन्द इक्को पुरख अकाल दा बच्चा, जिस नूं दूजी जन्मे कोई ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समर्था, समरथ स्वामी अन्तरजामी घट भीतर लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेख वखाईआ।
❋
❋
२२ माघ शहिनशाही सम्मत २ महा सिँघ दे गृह २५ बी० बी०
जो गुर गोबिन्द दा सिख, सिख्या विच सदा समाईआ। उह ज़रूर अन्तर आपणा जाणे भविख, बाहरों पुछण दी लोड़ रहे ना राईआ। उस दे निरगुण धार अंदर निज सरूप पए दिख, परदा ओहला रहे ना राईआ। प्रीतम हो के मालक इक, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। नाम निधाना दे के चिट, धुर संदेसा आप प्रगटाईआ। गोबिन्द सदा गुरमुखां दे रैहन्दा विच, विछोड़े विच कदे ना आईआ। आदि जुगादी धुर दा पित, बालक गुरमुख गोद उठाईआ। जिस दा खेल नित नवित, जुग चौकड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। जो गोबिन्द सिख ल्या अपना, उपमां आपणी विच लगाईआ। उस दा विछोड़ा रहे ना रा, दुतीआ भाउ ना कोए जणाईआ। सुरती शब्द लए समा, समाप्त करे बाहरों लोकाईआ। निरगुण नूर करे रुशना, जोती जोत डगमगाईआ। शब्दी नाद धुन शनवा, अगम्म करे पढ़ाईआ। भेव अभेदा आप खुल्हा, मेला मेले सहिज सुभाईआ। सो सूरा बेपरवाह, हाज़र हज़ूरा हर घट बैठा डेरा लाईआ। दूर दुराडा पन्ध मुका, लोकमात आपणा परदा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग सदा समाईआ। गोबिन्द सतिगुर कदे ना विछड़े, विछोड़े विच कदे ना आईआ। सद गुरमुखां दी प्रेम धारों निकले, बाहरों हथ्थ किसे ना आईआ। उह पूरब लेखे जाणे पिछले, करमां दा डेरा ढाहीआ। पड़दे खोल्हे विचले, हउमे रोग गवाईआ। जो गोबिन्द दी सिख्या साची सिख लए, सो सिख सतिगुर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुरदरगाहीआ। गोबिन्द सतिगुर सदा मेला, निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाईआ। सुरती शब्दी खेल गुरू गुर चेला, तत्तां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। एथे ओथे दो जहानां अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर धुरदरगाही बण के सज्जण सुहेला, साहिब स्वामी अन्तरजामी आपणा जोड़ जुड़ाईआ। बिन गुरसिखां तों गोबिन्द कदे ना बैठे वेहला, सद गुरमुखां अंदर वड़ के आपणा झट लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। जेहड़ा गोबिन्द दा सिख बणया, आप आपणा गया बदलाईआ। उह निरगुण धारों जणया, नाता मात पित तुड़ाईआ। ओस निरअक्खर इक्को पढ़या, जिस दी विद्या धुरदरगाहीआ। त्रैगुण विच कदे ना सड़या, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। सरन सरनाई ओस दी पड़या, जित्थे मिले माण वड्याईआ। रहे भउ कोई ना डरया, भयानक रूप ना कोए प्रगटाईआ। अमृत नहावे साचे सरया, दुरमति मैल धवाईआ। गोबिन्द दा सिख सदा गोबिन्द दे घर वड़या, विछोड़ा रहिण कदे ना पाईआ। ना जींदा ना मरया, मर जीवत ओसे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर दए वखाईआ। गोबिन्द दा सिख बणना
❋
❋
बड़ा औखा, चार वरनां समझ कोए ना आईआ। उह झगड़ा छड्ड जाए चौदां लोकां, चौदां तबकां पन्ध मुकाईआ। उह सुण लए इक्क सलोका, दूजा बचन सरवण सुणन कदे ना जाईआ। उह रखे इक्को ओटा, ओड़क इक्को ध्यान लगाईआ। ओहदे अंदर गोबिन्द दी नाम लग्गे चोटा, चोटी चढ़ के दरस दिखाईआ। तेरे विच नौ जन्म दी खोटा, खोट अंदरों ना कोए कढाहीआ। गोबिन्द दे आहलणे विच्चों बाहर डिग्गा बोटा, फड़ के विच ना कोए रखाईआ। तूं पोसती हो के अनन्द पुरी तों बाहर घोटन घोटा, भंग पी के झट लँघाईआ। इक्क दिन गोबिन्द शब्द दा तेरे अंदर वज्जा सोटा, तेरी सुरती दिती हिलाईआ। तूं घर जा के ढाह दिता पिउ दा बणाया कोठा, वसदा घर बरबाद दिता कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, परदा ओहला दे चुकाईआ। गोबिन्द सिख सदा मिलाप, मिलणी विच वड्याईआ। जिस दे अन्तर निरंतर मंत्र आपणा देवे जाप, कराए सच पढ़ाईआ। त्रैगुण माया मेट के ताप, संताप दए गवाईआ। सच सुनेहड़ा जाए आख, बिन अक्खरां आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दए मुकाईआ। गोबिन्द सिख सदा प्यासा, अन्तर ध्यान लगाईआ। गोबिन्द उस दा सदा राखा, दिवस रैण सेव कमाईआ। दोहां दे अन्तर खेल करे पुरख अबिनाशा, आप आपणी वण्ड वण्डाईआ। गोबिन्द मिलण दी एस जन्म अजे ना आई जाचा, मंज़ल राह ना कोए वखाईआ। उह लभ्भया ना पूजा पाठा, जेहड़ा बिन रसना जेहवा ढोला गाईआ। अजे खुल्ल्हया ना अंदरों ताका, नौ दवारे पन्ध ना कोए मुकाईआ। गल्लां बातां वाला सुणया साका, साजण मिल के ख़ुशी ना अंदर प्रगटाईआ। गोबिन्द सतिगुर सच्चे सिक्खां दे सदा साथा, संगी हो के आपणा संग बणाईआ। अन्तर प्रेम दा दे भरवासा, भरमां विच्चों बाहर कढाहीआ। गुप्त ज़ाहर देवे साथा, सगला संग बणाईआ। जिस ने गोबिन्द शब्द वाचा, शमां आपणी गया जगाईआ। मन वासना कदे ना नाचा, तृष्ना जगत ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नित नवित आपणी खेल खिलाईआ। गोबिन्द जिस सिख नूं दए प्यार, प्रीतम हो के दया कमाईआ। ओहदे अन्तर कर उज्यार, अन्ध अन्धेर दए गवाईआ। विछोड़े विच विछड़या रहे ना कोई दिन चार, सदा गुरमुखां मिल के ख़ुशी मनाईआ। प्रीती अंदर कदे ना करे उधार, वस्त हथ्थो हथ्थ फड़ाईआ। पिछले जन्म दा खेल न्यार, ऐस जन्म विच वेखणा ध्यान लगाईआ। अंदर वड़या काम क्रोध लोभ मोह हँकार, तृष्ना ममता ना कोए मिटाईआ। कूड़ी क्रिया नाल प्यार, जगत नाल वड्याईआ। जिन्हां दा नाता गोबिन्द जोड़या नाल, उह विछोड़ा सहि ना सकण राईआ। उह सदा सुहेला इक्क इकेला गुरमुखां दए जमाल, जोती नूर कर रुशनाईआ। मुर्शद हो के मुरीदां पुछे हाल, दर घर साचे फेरा
❋
❋
पाईआ। गोबिन्द तों विछड़यां गुरसिखां नूं कदे ना बीते कोई साल, मनमुख कोटन जन्म जाण बिताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा देवे थाउँ थाँईंआ। गोबिन्द कहे मेरा गुरमुख मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जिस दे नाल मेरी चले रीत, लोकमात वज्जे वधाईआ। मैं ओस नूं मिलां ठीक, ठाकर हो के दरस दिखाईआ। उह झगड़ा मुकाए ऊँच नीच, ज़ात पात डेरा ढाहीआ। गुरसिखां दा काया मन्दिर करां ठांडा सीत, अग्नी तत बुझाईआ। चरण प्रीती बख्श के धुर दी प्रीत, मेला धुर दा लवां मिलाईआ। जगत विछोड़ा कट धाम वखावां इक्क अतीत, त्रैगुण लेखा दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी गोबिन्द गुर गुर गोबिन्द गोबिन्द सिख सिख गोबिन्द गोबिन्द सिख विच समाईआ।
२३ माघ शहिनशाही सम्मत २ तरलोक सिँघ दे गृह २० ज़ैड ज़िला गंगा नगर
जन भगत कहे प्रभ तेरी ओट, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरा ध्यान लगाईआ। जग वासना कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढ खोट, पारब्रह्म ब्रह्म भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। शब्द अगम्मी ला गृह मन्दिर अंदर चोट, सोई सुरती सति जगाईआ। होवे प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा देणा गवाईआ। मन बुद्धी दी रहे कोई ना सोच, अनुभव आपणी धार देणी जणाईआ। झगड़ा रहे ना दीन दुनी लोक परलोक, तेरा नूर नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गावां सच सलोक, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। भाग लग्गे काया माटी काचे कोट, कंचन गढ़्ह देणा सुहाईआ। बाहर करनी पए ना खोज, निरंतर मेला लैणा मिलाईआ। ममता रहे ना कोई रोग, हंगता गढ़्ह देणा तुड़ाईआ। सच प्रीती बख्श अगम्मी जोग, जग जीवण दाते आपणी जुगत इक्क जणाईआ। आत्म परमात्म मिल के मिले धुर दी मौज, अनन्द परमानंद विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। जन भगत कहे प्रभ मेरे समरथ, सच स्वामी तेरी आस रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख अग्न रथ, चार वरन अठारां बरन सड़दी दिसे लोकाईआ। मन वासना दीन दुनी दृष्टी अंदर रही नस्स, जगत वासना भज्जे वाहो दाहीआ। साचा तेरा नाम किसे ना आवे हथ्थ, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ तीर्थ तट देण गवाहीआ। नाड़ बहत्तर काया माटी साढे तिन्न हथ्थ काअबा निरगुण नूर मिले किसे ना सच्च, प्रतख तेरा दरस कोए ना पाईआ। तेरी आत्म तेरे नालों हो के वक्ख, पंजां तत्तां अंदर वड़ के तेरा नाम भुलाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच खोल्ह आपणी अक्ख, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। तेरा भगत सुहेला सच दवारे तैनूं लभ्भ, ठाकर
❋
❋
स्वामी मिल के वज्जे वधाईआ। जगत विकारा कूड़ कुटम्ब ममता मोह देवे छड्ड, नाता जोड़े धुरदरगाहीआ। गृह मन्दिर अंदर नाम निधान श्री भगवान तेरा जावे वज्ज, नाद अनादी आपणी धुन सुणाईआ। निजर धारा अमृत अंमिओं आपणा दे रस, रसना जेहवा चक्खण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा सच्चा वर, सच्चा दवारा देणा वखाईआ। जन भगत कहे प्रभ मेरे दातार, दीन दयाल तेरे हथ्थ वड्याईआ। किरपा कर सिरजणहार, सिर सिर रिज़क सबाईआ। तेरा लहिणा देणा दस्सदे गए गुरू अवतार, पैगम्बर सिफ्तां विच सालाहीआ। भगत सुहेले मंगदे रहे वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे अग्गे झोलीआं डाहीआ। कलयुग अन्त वेख विचार, श्री भगवन्त दया कमाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश हिरदे अंदर वध्या विभचार, कूड़ी क्रिया विच जगत लोकाईआ। साचा मंत्र सके ना कोए उच्चार, उजरत विच पंडत पांधे मुला शेख़ मुसायक ग्रन्थी पन्थी तेरी धार समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। जन भगत कहे प्रभ मेरे धुर दे स्वामी, पुरख अकाल दीन दयाल तेरी बेपरवाहीआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अन्तरजामी, घट निवासी तेरी शहिनशाहीआ। शब्द अगम्मी सुणा आपणी बाणी, अणयाला तीर चलाईआ। चरण प्रीती बख्श धुर दा पद निरबाणी, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। गाथा रहे ना चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी मंज़ल देणी मुकाईआ। झगड़ा चुके चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लख चुरासी विच ना कोए भवाईआ। आपणे धुर दे नाम दी दे निशानी, जो एथे ओथे दो जहानां तेरा गृह वखाईआ। किरपा कर पुरख समरथ मेहरवान महबूब दो जहानी, मेहर नज़र अक्ख उठाईआ। बिन तेरी किरपा तेरा बणे ना कोए ब्रह्म ज्ञानी, जगत विद्या विच रुली लोकाईआ। आपणी मंज़ल हकीकत वाली दस्स आसानी, असल विच वसल यार देणा ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मेल कर जोत नूरानी, आत्म परमात्म आपणे रंग समाईआ।