२३ माघ शहिनशाही सम्मत २ सुरजीत सिँघ दे गृह बनवाली
जन भगत कहिण प्रभ अबिनाशी उठ, सचखण्ड निवासी हो सहाईआ। कलयुग अन्तिम आ के तुठ, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। सृष्टी अंदर रिहा कोई ना सुच, जूठ झूठ वज्जी वधाईआ। सति धर्म दा पैंडा गया मुक, कलयुग कूड़ी क्रिया रही कुरलाईआ। भरमे भुल्ला मानव मनुक्ख, परदा दूई ना कोए चुकाईआ। अन्तर आत्म मिले किसे ना सुख,
❋
❋
जगत तृष्ना अग्ग रही तपाईआ। शब्द अगम्मी लग्गे कोई ना चोट, सोई सुरत ना कोए उठाईआ। मिले प्रकाश ना निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। मन वासना सारे रहे सोच, बुध बिबेक ना कोए कराईआ। झगड़ा प्या नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चौदां लोक, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। साची बख्शे कोई ना ओट, सिर समरथ हथ्थ ना कोए टिकाईआ। अंदरों निकले किसे ना खोट, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो के दया कमाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग कूड़ी क्रिया मेट पखण्ड, धर्म दवारा दे खुल्हाईआ। सच प्रेम दा बख्श अनन्द, दु:ख दर्द डेरा ढाहीआ। तेरे नाम दा गाईए छन्द, दूजी विद्या ना कोए वड्याईआ। खेल वेख आपणा वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खोज खुजाईआ। बिन तेरी किरपा साचा चढ़े ना कोए नूरी चन्द, कलयुग अन्ध अन्धेर ना कोए गवाईआ। मेहरवान हो के आत्म परमात्म आपणे नाम रंग, दुरमति मैल दे धवाईआ। गुप्त ज़ाहर वस संग, सगला संग बणाईआ। भेव खुल्हा ब्रह्म हँ, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। तृष्ना मेट भुक्ख नंग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत दे बणाईआ। जन भगत कहिण प्रभ दीनां उत्ते दया कर, दयाल हो के वेख वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा आवे डर, कलयुग ममता मोह रही डराईआ। विकार अग्नी विच रहे सड़, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। दिवस रैण पुकार रहे कर, सच बेनन्ती इक्क सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर दित्ते घल्ल, नाम संदेसा इक्क सुणाईआ। सदी चौधवीं कलयुग सब दे नाल करे छल, कपट विकारी रूप वटाईआ। झगड़ा प्या जल थल, टिल्ले पर्बत रहे कुरलाईआ। किसे ना दिसे निहचल धाम अटल, साची मंज़ल चढ़न कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ निरगुण हो के आ, सरगुण दया कमाईआ। सदी चौधवीं बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। सति धर्म दी साची दे सलाह, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। कूड़ कुड़यारा डेरा ढाह, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। साचा मंत्र नाम इक्क दृढ़ा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई मिल के ढोला गाईआ। डंका दो जहान वजा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल कर शनवाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर समझा, कायनात कलमा इक्क सुणाईआ। भेव अभेदा परदा लाह, भाण्डा भरम दे भन्नाईआ। निरगुण नूर जोत कर रुशना, अन्ध अन्धेरा दे गवाईआ। तेरा लेखा बेपरवाह, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। चार वरन अठारां बरन रोवण मारन धाह, हाहाकार कर सुणाईआ। साची मंज़ल हकीकी चढ़े कोई ना, निरगुण तेरा नूर नज़र किसे ना आईआ। किरपा कर महबूब मेहरवान, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले गुणवन्ते तेरा ढोला रहे गा, गीत गोबिन्द इक्क अल्हाईआ। तूं सब दा मालक प्रितपालक अल्ला
❋
❋
राम वाहिगुरू ख़ुदा, ख़ुदी दा डेरा दे ढाहीआ। महल अटल इक्क सुहा, जन भगतां अंदर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जन भगत कहिण प्रभ लोकमात आ के वेख, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। चारों कुण्ट वध्या भेख, कूड़ पखण्ड करे लड़ाईआ। मालक दिसे ना किसे नरेश, नर नरायण ना नज़री आईआ। जेहड़ी धार बन्न्ह के गया गोबिन्द दस दस्मेश, पंचम इक्को रंग रंगाईआ। तिस दा पावे कोई ना भेत, परदा सके ना कोए उठाईआ। जिस कारण अर्जन सतिगुर सिर विच पाई रेत, अग्नी तत तपाईआ। तिस दा समझे कोई ना खेल, ख़ालक ख़लक भेव ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे सच वर, भगत सुहले तेरा राह तकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ अन्तिम वेख अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। झगड़ा प्या दीन मज़्हब ज़ात पात, पतिपरमेश्वर तेरा मेल ना कोए कराईआ। सच धर्म दे चढ़े कोई ना राथ, मंज़ल हक ना कोए पुचाईआ। आत्म परमात्म जोड़े कोए ना नात, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। साची मिले किसे ना दात, धुर दी वस्त ना कोए वरताईआ। कलयुग भेख वेख्या बहु भांत, चार कुण्ट होई हल्काईआ। तूं मेरा मैं तेरा निरगुण निरवैर आ के दस्स आपणी गाथ, बोध अगाध कर पढ़ाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख समरथ, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। सतिजुग साचा दस्स, अगला रंग दे रंगाईआ। मन वासना कर दे वस, बुद्धी बिबेक आप बणाईआ। सच धर्म दा खोल्ह हट्ट, नाम वणजारा दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एको देणा सच्चा वर, भगत सुहेले दर ठांडे सीस निवाईआ। जन भगत कहिण प्रभू किरपा निधान, पतिपरमेश्वर तेरी आस रखाईआ। सचखण्ड निवासी हो निगाहबान, निरवैर आपणी दया कमाईआ। कलयुग भुल्ले जीव बाल अंञाण, माया ममता मोह हल्काईआ। घर घर शरअ होई शैतान, शरीअत करे लड़ाईआ। आत्म ब्रह्म भुल्लया ज्ञान, विद्या विच जगत जीव हल्काईआ। धर्म दिसे ना किसे निशान, निशाना तेरा गए भुलाईआ। काया काअबा नज़र ना आए हक मकान, मुकामे हक चढ़ के तेरा दरस कोए ना पाईआ। किरपा कर योद्धे सूरबीर नौजवान, मर्द मर्दाने तेरे हथ्थ वड्याईआ। भगत सुहेले तेरा राह तक्काण, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक दो जहाना धुर दा काहन, अबिनाशी करता नज़री आईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर नाम निधाना दे दान, वस्त अमोलक काया गोलक दे टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभू दे दे वस्त अपार, नाउँ निरँकारा दे समझाईआ। अन्तर निरंतर कर प्यार, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। साचा मन्दिर दे वखाल, जिस घर बैठा डेरा लाईआ। झगड़ा
❋
❋
रहे ना शाह कंगाल, राउ रंक इक्को रंग रंगाईआ। किरपा कर दीनां बंधू दीन दयाल, दयानिध तेरी आस रखाईआ। जुग चौकड़ी बदलदा आयों चाल, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं दीन दुनी होई बेहाल, बिहबल हो के रही कुरलाईआ। बिन मुर्शद मुरीदां कोए ना पुछे हाल, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। भगत सुहेले वेख आपणे लाल, गुरमुख गोदड़ी विच्चों आपणी गोदी लै टिकाईआ। तूं आदि जुगादी सदा प्रितपाल, प्रितपालक तेरी बेपरवाहीआ। सच बेनन्ती मन्न सवाल, सारे झुक के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, हरि सन्त सुहेले जन भगत तेरा बैठे राह तकाईआ। जन भगत कहिण प्रभ किरपा कर ठाकर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जगत जहान वेख डूँग्घा सागर, बिन तेरे पार ना कोए लँघाईआ। भाग लग्गे ना काया गागर, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे ना कोए वधाईआ। नाम वणजारे कर सच्चे सौदागर, वस्त अमोलक दे वरताईआ। कोझे कमलयां निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, जन भगत सुहेले दर तेरे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ किरपन हो कृपाल, निर्धन सरधन दया कमाईआ। तूं आदि जुगादी दीन दयाल, ठाकर धुर दा बेपरवाहीआ। सच प्रीती निभे तेरे नाल, एथे ओथे दो जहानां सोभा पाईआ। तेरा शब्द गुरू होवे दलाल, नाम विचोला लै बणाईआ। अंदर बाहर वस नाल, खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरे नाम दा वज्जे ताल, अनहद नादी राग दे सुणाईआ। निजर झिरना अमृत रस बूँद स्वांती दे प्याल, नाम ख़ुमारी इक्क चढ़ाईआ। जलवा जोत दा दे जमाल, नूरो नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, हरि साजण तेरे हथ्थ वड्याईआ। जन भगत कहिण प्रभ तेरा तक्कया इक्क सहारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर पार किनारा, भव सागर बेड़ा दे तराईआ। तेरी ओट रख के गए गुरू अवतारा, पैगम्बर भविख्तां विच गाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कल कल्की लै अवतारा, अमाम अमामा फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे धुँदूकारा, साचा नूर करे रुशनाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को बख्शे चरण प्यारा, प्रीतम हो के आपणा रंग रंगाईआ। अंदर खोल्ह के बन्द किवाड़ा, परदा ओहला दए चुकाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़ा, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे साचा वर, जन भगत सुहेले भिक्खक हो के आपणी झोली डाहीआ। जन भगत कहिण प्रभ आ के वेख, निरवैर दया कमाईआ। मातलोक तक्क आपणा देस, परदेसी गुरमुख तेरा राह तकाईआ। जोती जामा धार भेख, वेस अवल्लड़ा आप वटाईआ। तेरा कोई ना जाणे रूप रंग रेख, परदा सके ना कोए उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म
❋
❋
दे संदेश, सोहला सच दे समझाईआ। तैनूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, सिर सके ना कोए उठाईआ। तेरे चरण कँवल आदेस, मस्तक धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां नाल कर हेत, हितकारी हो के आपणा जोड़ जुड़ाईआ। तेरा दर्शन तक्कीए नेतन नेत, निज नेत्र कर रुशनाईआ। नाम निधाना दे संदेश, कलयुग सुत्तयां लै उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे घर लै वसाईआ। जन भगत कहिण असीं वेख वेख थक्के, दूर दुराडे ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां कौल इकरार कर सच्चे, निरगुण हो के फेरा पाईआ। तुध बिन पत कोए ना रखे, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सब दे चीथड़ पुराणे फटे, नव जोबन रंग ना कोए रंगाईआ। दुरमति मैल ना कोई कटे, पतित पुनीत ना कोए वखाईआ। साचा मार्ग चार वरन अठारां बरन आत्म परमात्म कोई ना दस्से, दहि दिशा भेव ना कोए खुल्हाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी वेख मस्से, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जन भगत कहिण असीं तेरे चरण कँवल ढठ्ठे, इष्ट इक्को रहे मनाईआ। किरपा कर पुरख समर्थे, साहिब सतिगुर तैनूं मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सिफ्तां वाला जसे, जस वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरा रही गाईआ।
२३ माघ शहिनशाही सम्मत २ मलकीअत सिँघ दे गृह पिण्ड बनवाली
पुरख अकाल कहे जन भगतो गोबिन्द सूरा रिहा जाग, आलस निंद्रा जगत ना कोए रखाइंदा। तुहाडे अन्तर निरंतर धुर मंत्र उपजावे इक्क वैराग, वैरी कूड़े अंदरों बाहर कढाइंदा। बिन रसना जेहवा अमृत रस देवे स्वाद, मन वासना कूड़ी क्रिया अग्नी तत बुझाइंदा। मेहरवान हो के मुहब्बत दी देवे दाद, आदि अन्त सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। नव नौ चार दी रखे याद, अभुल्ल भुल्ल विच कदे ना आइंदा। कलयुग कूड़ी क्रिया करे बरबाद, सच सुच लोकमात प्रगटाइंदा। तुहाडे काया मन्दिर अंदर वजाए रबाब, बिन तन्द सतार आप हिलाइंदा। साची बन्दना सजदा दस्से इक्क आदाब, नमों नमस्ते धुर दी आप दृढ़ाइंदा। सच सरनाई जाओ लाग, लागत करता ना कोए लगाइंदा। कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर गोबिन्द सब दी पकड़े वाग, चार वरन अठारां बरन आपणा हुक्म सुणाइंदा। पतित पापीआं दुरमति मैल धोवे दाग़, मेहर नज़र इक्क उठाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क सुणाइंदा। पुरख अकाल कहे जन भगतो गोबिन्द सतिगुर रखो टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी दए लगाईआ। अन्तर बाहर करे
❋
❋
बिबेक, पतित पुनीत लए बणाईआ। त्रैगुण माया ना लाए सेक, पंचम पंच ना कोए हल्काईआ। सचखण्ड दुआर वखाए एको देस, जिस घर विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस झुकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला इक्को रिहा वेख, वेखणहारा दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, पर्दा ओहला आप उठाईआ। पुरख अकाल कहे साचे सन्तो सच दी वेखो धार, गोबिन्द इक्को नज़री आईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रिहा हंढाहीआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण प्रगट होवे विच संसार, त्रै पंज मेला सहिज सुभाईआ। दीआ बाती कमलापाती करे आप उज्यार, मन्दिर अंदर एका सोभा पाईआ। सो तुहाडी लेखे लाए जन्म जन्म दी कीती कार, पूरब लहिणा झोली पाईआ। मानस जन्म ना जावो हार, हार जित विच बदलाईआ। मेल मिलाए नाल एकँकार, इक्क इकल्ला धुर मलाहीआ। खेवट खेटा बण के ख़बरदार, बेख़बरां लए उठाईआ। साची मंज़ल देवे चाढ़, घर घराने विच्चों बाहर कढाहीआ। साचा दे के दरस दीदार, दीद ईद करे रुशनाईआ। मेला मिल्या रहे अगम्म अपार, अथाह आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सतिगुर मीता सज्जण इक्को इक्क जणाईआ। पुरख अकाल कहे गुरमुखो गोबिन्द करो ध्यान, सुरती सुरत विच्चों बदलाईआ। जो देवणहारा सच ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। धर्म वखावे इक्क निशान, जो दो जहानां रिहा झुलाईआ। गोपी काहन जिस नूं सीस झुकाण, सिर सके ना कोए उठाईआ। सो योद्धा सूरबीर बलवान, इक्क इकल्ला हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त करे पहचान, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। सच प्रीती धुर दी नीती देवे अगम्मा दान, दाता हो के आप वरताईआ। गुरमुख मूर्ख मूढ़्ह रहे ना कोए अंञाण, सुघड़ सुचज्जे दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुहेला इक्क इकेला अकल कलधरी आपणा रंग रंगाईआ। पुरख अकाल कहे गुरसिखो गोबिन्द सिख्या जाओ सिख, साख्यात दए वड्याईआ। उस दा पूरा होणा भविख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दो जहानां होवे जित, फ़तिह डंका इक्क वजाईआ। जन भगतां करे हित, गुरमुखां आपणे रंग रंगाईआ। धुर दा मालक बण के पित, पूत सपूते आपणे घर वसाईआ। परदा लाह के घर निज, निज नेत्र करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मालक आपणी दया कमाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द तक्को बेनज़ीर, जो नज़रीआ सब दा दए बदलाईआ। जो हर घट मंज़ल चढ़ के बैठा अख़ीर, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। दीन दुनी दी जिस बदल देणी तकदीर, तकब्बर मेटे ख़लक ख़ुदाईआ। जिस दे हथ्थ नाम खण्डा शमशीर, कूड़ी शरअ दा डेरा देवे ढाहीआ। जन भगतां
❋
❋
प्या के अमृत रस सीर, रसना तों बाहर आपणा रस चखाईआ। झगड़ा रहे ना कोए अमीर ग़रीब, सब दा बणे पिता माईआ। जो गुरसिख होया अज़ीज़, आजज़ आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गोबिन्द शब्दी धार गुरमुखां करे आप तस्दीक, दूजी शहादत दी लोड़ रहे ना राईआ।
२४ माघ शहिनशाही सम्मत २ बीबी दानो दे गृह बनवाली
पुरख अकाल कहे गोबिन्द शब्द सूरा सरबंगा, सब दा मालक नज़री आईआ। जिस दा वसदा रहे सदा पुर अनन्दा, अनन्द आपणी धार प्रगटाईआ। प्रकाश हुन्दा रहे बिन सूर्या चन्दा, बिन मण्डल मण्डप सोभा पाईआ। लगदा रहे दो जहानों चंगा, साचा नूर कर रुशनाईआ। मेटदा रहे भेख पखण्डा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। गुरमुखां नाम अगम्मी देवे डण्डा, साचे पौड़े आप चढ़ाईआ। दीन दयाल बण बख्शंदा, बख्शिश रहमत सदा कमाईआ। मन वासना मेट के धन्दा, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। दूई द्वैती ढाह के कंधा, कन्त कन्तूहल दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग विच समाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द शब्द इक्को पूजा, सिल पूजस कम्म किसे ना आईआ। भाउ रहे ना दुतीआ दूजा, घर इक्को वज्जे वधाईआ। सदा सहारा इके सतिगुर दा, जो सति सति विच समाईआ। जिस दा मंत्र दो जहान फुरदा, फ़ुरने मन दे दए गवाईआ। उह सुख वखाए सच अनन्दपुर दा, जो पुरीआं लोआं तों बाहर ल्या बणाईआ। जिस गृह गया गुरमुख कदे ना विछड़दा, विछड़यां सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। करे प्यार साचे मित्र दा, मित्र प्यारा जिस यारड़े सेज हंढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा इक्क समझाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द शब्द सब दा सिरताज, सिर सिर रिज़क सबाईआ। ग़रीब निमाणयां ग़रीब निवाज़, कोझे कमलयां गले लगाईआ। नाम वस्त अमोलक देवे दात, दाता दानी हो के आप वरताईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। धुर धर्म दी दस्से गाथ, वाहवा इक्को नाम समझाईआ। जिस दी महिमा करदे कोटन जाप, सिफ्तां विच सालाहीआ। सो शब्द गुरू गुर गोबिन्द आप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सब दा बण के माई बाप, गोदी धुर दी लए सुहाईआ। गुरमुखां चरण प्रीती जोड़ के नात, कूड़ कुटम्ब दए तजाईआ। जिधर वेखण ओधर वसे साथ, सगला संग बणाईआ। निरगुण हो के वसे पास, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। गुरमुखां दी मन्न सदा अरदास, हिरदे अंदर डेरा
❋
❋
लाईआ। शब्द सुणा अगम्मी अनहद अनाद, नादी धुन उपजाईआ। अमृत रस दे स्वाद, कूड़ी तृष्ना दए चुकाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, घर मन्दिर करे रुशनाईआ। रूह बुत्त दोवें करे पाक, मेहर मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे सोभा पाईआ। पुरख अकाल कहे गोबिन्द शब्द सर्ब दा मीता, मित्र प्यारा नज़री आईआ। जुग चौकड़ी जो बदलदा आया रीता, नित नवित आपणा हुक्म वरताईआ। एथे ओथे दो जहानां ठांडा सीता, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जिस दी सिफ्त करे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अठारां ध्याए गीता, सो गोबिन्द धुर दा सच्चा माहीआ। जो लख चुरासी जीव जंत साध सन्त परखणहारा नीता, नीतीवान आपणी खेल खिलाईआ। गुरमुखां नाल सदा लगाए आत्म धार प्रीता, प्रीतम हो के आपणा रंग रंगाईआ। सो कलयुग अन्त झगड़ा मुकाए मन्दिर मसीता, मसला इक्को दए समझाईआ। शरअ रहे ना दूई शरीका, शिरक्त कूड़ी दए कढाहीआ। इक्को ताज वेखे साहिब जगदीसा, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। भेव अभेदा खोल्हे बीस बीसा, परदा ओहला दए उठाईआ। पन्ध मुका के ऊँचां नीचां, मानव आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे वसणहार नज़दीका, निज घर निज आत्म निज गृह निज मालक हो के सोभा पाईआ।
२४ माघ शहिनशाही सम्मत २ बीबी तेज कौर दे गृह बनवाली
गोबिन्द शब्द कहे मैं जुग जुग लेखा मेटां जग, जागरत जोत करां रुशनाईआ। गुरमुखां दर्शन देवां उपर शाह रग, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। फड़ फड़ हँस बणावां कग्ग, मन वासना काग ना कोए कुरलाईआ। ममता मोह मेटां अग्ग, तृष्ना तृखा ना कोए तपाईआ। सच दवारे लवां सद्द, घर साचा इक्क समझाईआ। प्रेम प्रीती अंदर दस्स के अगम्मा पद, पतिपरमेश्वर दयां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर इक्क सुहाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मैं गुरमुख सज्जण देवां तार, तारनहारा इक्क अख्वाईआ। जुग चौकड़ी पावां सार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म मनाईआ। भगत सुहेले सज्जण लवां उठाल, सन्तन आपणा परदा लाहीआ। गुरमुख बणा के धुर दे लाल, मेहर नज़र इक्क रखाईआ। गुरसिखां माया तोड़ जगत जंजाल, जागरत जोत करां रुशनाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, राउ रंकां इक्को घर वसाईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण बणां आप दलाल, शब्द विचोला आपणा वेस वटाईआ।
❋
❋
सचखण्ड दुआर वखावां धुर दी सच्ची धर्मसाल, जित्थे पुरख अबिनाशी बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर दए सुहाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मैं भगतां चाढ़ां रंग, गुरमुखां दयां वड्याईआ। सुहावां आत्म सेज पलँघ, जिस दी बाढी बणत ना कोए बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावां छन्द, निरंतर अन्तर आपणा नाम जपाईआ। बिन सूर्या चन्द चाढ़ के चन्द, निरगुण नूर करां रुशनाईआ। ख़ुशी करावां बन्द बन्द, बन्धन कूड़ा दयां तुड़ाईआ। नंगी होण ना देवां कंड, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ रखाईआ। जो गुरमुख गुरसिख मेरा दवारा आवे लँघ, शौह दरया ना कोए डुबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा घर इक्क सुहाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मैं गुरसिख पार उतारां पूर, पूरब लहिणा सदा चुकाईआ। सद वसां हाज़र हज़ूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़, सच सुच्च विच समाईआ। प्रेम प्रीती बख्श चरण धूढ़, दुरमति मैल दयां धवाईआ। रंग चाढ़ अगम्मा गूढ़्ह, लालन लाल लवां उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम निधाना दे के तुरीआ तों परे तूर, तुरत आपणा घर वखाईआ। गोबिन्द कहे मैं गुरमुखां दा आदि जुगादी सज्जण, मीत प्यारा धुर दा नज़री आईआ। चरण धूढ़ करावां मजण, पतित पुनीत दयां बणाईआ। लोकमात लज्जया आवां रखण, कलयुग होवां आप सहाईआ। बेड़ा लावां पतण, खेवट खेटा हो के सेव कमाईआ। गुरमुखां दे अंदर आवां वसण, निज आत्म बहि के सोभा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दा मेला आवां दस्सण, सगला संग बणाईआ। तीर अणयाला आवां कसण, चिल्ला धुर दा नाम बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी मेहरवान महबूब मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द कहे जन भगत गुरमुख मेरा मीत, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। घर वखा के ठांडा सीत, सचखण्ड दुआर दयां जणाईआ। जित्थे बैठा रहवां अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात ना वण्ड वण्डाईआ। इक्को पुरख अकाल दा सोहणा सुहञ्जणा गीत, गा गा शुकर मनाईआ। आत्म परमात्म दस्स अगम्मी प्रीत, पतिपरमेश्वर दयां मिलाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि सतिगुर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गोबिन्द सतिगुर कहे गुरमुख आ वस मेरे नेड़े, नेरन नेरा नज़री आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मुकावां झेड़े, झगड़ा अवर रहे ना राईआ। गृह वखावां साचे खेड़े, बन्द किवाड़ी कुण्डा लाहीआ। पुरख अकाल चढ़ावां बेड़े, नईआ नौका इक्को नाम वखाईआ। कलयुग कूड़ी रैण मिट जाण सर्ब अन्धेरे, अन्ध अज्ञान दयां गवाईआ। घर इक्को वसण गुरू
❋
❋
गुर चेरे, चेला गुर आपणा खेल वखाईआ। भेव रहे ना तेरे मेरे, तूं मेरा मैं तेरा इक्को रंग दयां रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण सरगुण आप समझाईआ। गोबिन्द कहे गुरसिख तेरा मेरा इक्को रूप, नूर नूर विच्चों प्रगटाईआ। धुर दा मालक सब दा भूप, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जिस दा खेल चारे कूट, दहि दिशा हुक्म वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे झूठ, सति धर्म दए उपजाईआ। गुरमुख बणाए आपणे पूत, धर्म सपूते गोद उठाईआ। गृह वखाए ऊँचो ऊँच, महल अटल होवे रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना दुतीआ दूज, दूआ एका परदा दए चुकाईआ। गुरमखां देवे साची सूझ, रमज़ समझ विच लगाईआ। कर प्रकाश काया पंज भूत, पंचम शब्द धुन करे शनवाईआ। घर स्वामी करे बिबेक बुध, ठाकर हो के आपणी दया कमाईआ। वस्त अमोलक देवे सब कुछ, नाम निधाना झोली पाईआ। जिस गोबिन्द नूं याद करदे रहे चारे जुग, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्त अख़ीर ध्यान लगाईआ। सो साहिब सुहेला इक्क इकेला शब्दी धार निराकार निरवैर हो के भगतां जाए पुज्ज, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के दीन दुनी नालों बदल देवे रुख़, रहिबर हो के रस्ता आपणा आप समझाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच गोदी लए चुक्क, चार वरन अठारां बरन डेरा ढाहीआ। सच दुआर बणा के आपणा सुत, सोई सुरती लए जगाईआ। नाल मिला के अबिनाशी अचुत्त, गुरमुख चार्तक तृखा दए बुझाईआ। गोबिन्द सतिगुर गुरमुखां सदा देवे सुख, जगत दुक्खां डेरा ढाहीआ। दीन दुनी विच्चों उजल करे मुख, जो गुरमुख गोबिन्द गाईआ। सफ़ल करे जननी कुक्ख, धन्न धन्न जणेंदी माईआ। अन्त दे के साची ओट, ओड़क आपणा रंग चढ़ाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। आवण जावण लख चुरासी जन्म मरन गुरमुखां मेटे सोच, आसा मनसा पूरी कर के लोच, लोचन आपणे नाल जुड़ाईआ। एथे ओथे दो जहानां सचखण्ड दवारे देवे धुर दी मौज, मजलस प्रभ दे नाल लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर प्रकाश निर्मल जोत, जन भगतां गुरमुखां गुरसिखां साचे सन्तां पार कराए चौदां लोक, परलोक तों परे निरगुण हरे निरवैर निराकार आपणे घर लए वसाईआ।
२४ माघ शहिनशाही सम्मत २ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड पिपली ज़िला फिरोजपुर
धुर संदेसा देवे श्री भगवान, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी अगम्मी शब्द अल्हाईआ। निरगुण धारों गुर अवतार
❋
❋
पैगम्बर होवो सवाधान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। बिन नेत्र लोचन नैण अक्ख मारो ध्यान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल मातलोक ध्यान लगाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सृष्टी दी दृष्टी अंदर रिहा ना सति ज्ञान, माया ममता मोह विकार होई हल्काईआ। चार वरन अठारां बरन सिदक सबूरी दिसे ना कोए इमान, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दरस कोए ना पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ थक्का जीव जंत जहान, जागरत जोत बिन वरन गोत गृह मन्दिर अंदर वेखण कोए ना पाईआ। दीन दुनी ऊँच नीच राउ रंक ज़ात पात शरअ होई शैतान, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भविख्तां विच जो दे के आए ब्यान, धुर संदेसा नाम निधाना श्री भगवाना इक्क जणाईआ। तिस कलमे दी करे ना कोए पहचान, मंज़ल हकीकी चढ़ चोटी जड़्ह भेव ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर लोकमात वेखो मार झात, झाकी धुर दी आप जणाईआ। मानव मानव दिसे ना कोए इत्तफाक, प्रेम प्रीती सच ना कोए निभाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे अन्धेरी रात, निरगुण नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। जो लेखा लिख के आए नाल शाही कलम दवात, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। सच प्रेम दी पा के आए रास, निरगुण सरगुण गोपी काहन नचाईआ। सिमरन दस्स के आए पूजा पाठ, जोग अभ्यास जगत जुगत जणाईआ। सच सरोवर दस्स के आए तीर्थ ताट, अमृत रस सोभा पाईआ। कलयुग जीव जंत अन्तर निरंतर करे ना कोई वास, नाता सारे रहे तुड़ाईआ। जा के वेखो खेल पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। धरनी धरत धवल सदी चौधवीं होई उदास, बिहबल हो के दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जा के वेखो दीन दुनी, नव सत्त खोज खुजाईआ। सच पुकार किसे ना जाए सुणी, शाह कंगाल रोवण मारन धाईंआ। मंज़ल चढ़या दिसे ना कोए रिषी मुनी, भेव अभेदा ना कोए खुल्हाईआ। काया मन्दिर अंदर किसे ना उपजे अगम्मी धुनी, आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। जगत विद्या सृष्टी बणी गुणी, परदा ओहला अन्तर ना कोए उठाईआ। माया ममता मोह विच रुली, धीरज धीर नज़र कोए ना आईआ। भाग लग्गा दिसे ना किसे काया कुल्ली, महल अटल सोभा कोए ना पाईआ। मन वासना दृष्टी भुल्ली, सृष्टी इष्ट हक ना कोए मनाईआ। जेहड़ी नाम वस्त दे के आए अनमुल्ली, बिन कीमत मात वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा निरवैर निराकार निरँकार आप सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जा के वेखो आपणे दीन
❋
❋
मज़्हब, महबूब मुहब्बत विच सुणाईआ। नव सत्त दिसे ग़ज़ब, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सब नूं कीता तुअज्जब, हैरानी विच लोकाईआ। मन्दिर मस्जिद मठ्ठ शिवदवाले गुरुदुआर रिहा कोए ना अदब, सीस जगदीस ना कोए निवाईआ। सच दवारे चले किसे ना कदम, कुदरत दा कादर मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। मन वासना सारे करन तसादम, अदल इन्साफ़ हथ्थ किसे ना आईआ। धुर दे नाम दी निरअक्खर धार पढ़े कोई ना ग़ज़ल, नग़मा नाम ना कोए सुणाईआ। सदी चौधवीं सब दे सिर ऊते कूके अज़ल, काल नगारा रिहा वजाईआ। जा के दीन दुनी दी आदत इबादत विच दयो बदल, कूड़ी क्रिया मेटो कूड़ी शाहीआ। लेखा चुक्के मक्तूल कातिल, कत्लगाह डेरा ढाहीआ। दरगाह साची धाम न्यारा सचखण्ड वखाओ इक्को पतण, जित्थे खेवट खेटा बैठा बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण जन भगतां आवे पैज रखण, वेस अनेका आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर नौ खण्ड पृथ्मी वेखो दीप सत्त, सति सतिवादी आप जणाईआ। किसे हिरदे अंदर रही ना ब्रह्म मत, ब्रह्म पारब्रह्म मिल के वज्जे ना कोए वधाईआ। नाड़ बहत्तर उबले रत्त, अग्नी तत सर्ब जलाईआ। निज नेत्र ज्ञान खुल्ल्हे किसे ना अक्ख, प्रतख मिले ना प्रभ गोसाँईंआ। आत्म परमात्म तों होई वक्ख, परदा दूई ना कोए चुकाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार खोल्हया हट्ट, मन वणजारा तृष्ना रिहा वरताईआ। दूई द्वैत शरअ शरायत मेटे कोई ना फट्ट, पट्टी नाम ना कोए बंधाईआ। दुरमति मैल चार वरन अठारां बरन सके कोई ना कट, कटाकश तीर ना कोए चलाईआ। धुर फ़रमाना सच संदेसा साचा दयो दस्स, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा नर नरेशा निरगुण इक्को इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो जा के मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरूदवार, धरनी धरत धवल उपर खोज खुजाईआ। पंडत पांधे मुला शेख ग्रन्थी पन्थी पावो सार, अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के खोज खुजाईआ। सब दे अन्तर काम क्रोध लोभ मोह हँकार, सति विच सति ना कोए समाईआ। पढ़ पढ़ थक्के वेद चार, पुराण अठारां ढोला गाईआ। गीता ज्ञान कर उच्चार, अठारां ध्याए डंक वजाईआ। अञ्जील कुरानां बोल नाअर, हकीकत हक हक सुणाईआ। बाणी बाण अणयाला दस्सण जगत हठयार, मन का मणका ना कोए भवाईआ। सब दे अन्तर विसरया करतार, कुदरत दा मालक नज़र किसे ना आईआ। चार कुण्ट दिसे विभचार, झगड़ा प्या पुरख नार, पिता पूत ना कोए वड्याईआ। आत्म परमात्म मिल के होए ना कोए मंगलाचार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो
❋
❋
कलयुग जा के कूड़ पखण्ड, चारों कुण्ट नज़री आईआ। आत्म सब दी होई रंड, हरि कन्त ना कोए हंढाहीआ। धुर दा मिले ना परमानंद, निजानंद ना कोए रसाईआ। जोती नूर ना चमके चन्द, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाए कोए ना छन्द, भरमे भुली सर्ब लोकाईआ। दूई द्वैती ढाहे कोई ना कंध, परदा अंदरों ना कोए उठाईआ। काया चोली चढ़े किसे ना रंग, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। आवण जावण लख चुरासी मुके किसे ना पन्ध, लेखा अगला ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कलयुग अंदर सतिजुग दस्सो साची धार, धर्म दवारा इक्क वखाईआ। साचा शब्द बोलो इक्क जैकार, नाम निधाना देणा सुणाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान झगड़ा रहे ना विच संसार, आत्म ब्रह्म ब्रह्म वेता जणाईआ। मानव मानव होवे इक्क प्यार, मनुक्खता विच मनुक्ख करे ना कोए लड़ाईआ। सब दा इष्ट होवे एका एकँकार, अकल कलधारी इक्को नज़री आईआ। जिस दा नूर ज़हूर तेई अवतार, ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द जोत करे रुशनाईआ। भगत अठारां दे आधार, सूफ़ी सन्त मेल मिलाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी सर्ब जीआं दा सांझा यार, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। सतिजुग साचा सच धर्म करे जैकार, कलयुग कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। हुक्म अंदर हुक्म वरते अगम्म अपार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी ब्रह्म ब्रह्माद देवणहार सच्चा फ़रमान, हुक्मरान इक्को नज़री आईआ।
२४ माघ शहिनशाही सम्मत २ जरनैल सिँघ दे गृह पिण्ड डूमवाली
पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो कलयुग कूड़ी क्रिया वेखो समाज, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप खोज खुजाईआ। मायाधारी भरमे भुल्ले सन्त साध, मुल्ला शेख़ पंडत पांधा हकीकत विच ना कोए समाईआ। दुरमति मैल अंदरों धोवे कोई ना दाग़, बाहरों बग बप्पड़ा रूप सर्ब वटाईआ। मन वासना चार कुण्ट दहि दिशा सृष्टी दी दृष्टी करे नाच, सांतक सति ना कोए वरताईआ। हउमे हंगता लग्गी आंच, तन वजूद रही जलाईआ। दवारे वसे किसे ना साच, जूठ झूठ घर घर डेरा लाईआ। सतिगुर शब्द सके कोई ना वाच, रसना जेहवा बत्ती दन्द पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे ना कोई अन्धेरी रात, सदी चौधवीं रही कुरलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो दस्स के आए गाथ, सो सिमरन हिरदे
❋
❋
हरिजन ना कोए वसाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म मिले ना कोए पुरख अबिनाश, करनी दा करता नाता ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हुक्मे अंदर हुक्म समझाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो जा के वेखो बिन अक्खां अक्ख खोल्ह, धुरदरगाही आप जणाईआ। साचे कंडे तुल्या ना कोए तोल, आप आपणा बैठे गवाईआ। जो मेरे नाम दा मार के आए ढोल, दीन दुनी जगत सुणाईआ। सो वस्त रही ना किसे कोल, काया माटी भाण्डे ख़ाली नज़री आईआ। कलयुग मन वासना मारया रोल, ममता विच दुनी कीती हल्काईआ। इस दा भेव कोई समझ ना सके पांधा रौल, मुल्लां शेख़ां रमज़ ना कोए लगाईआ। तुसीं हर घट अन्तर जा के वेखो मौल, धुर दा मौला हुक्म सुणाईआ। जो भविख्तां विच सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तुहाडे नाल कीता कौल, इकरारनामा रिहा वखाईआ। झगड़ा प्या उपर दीन दुनी धौल, धरत धवल धर्म दा राह तकाईआ। कोई करे ना भार हौल, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो धरती दी सुणो कूक, कूक कूक सुणाईआ। जगत तृष्ना दिता फूक, अग्नी तत तपाईआ। सांत रिहा ना चार कूट, कूड़ कुटम्ब वज्जी वधाईआ। सति धर्म कर गया कूच, कूचा गली देवे गवाहीआ। प्रेम रिहा ना किसे काया पंज तत भूत, भविख्त आपणी शहादत रिहा भुगताईआ। तुहाडा प्रेम प्यार सब दे अंदरों गया रूठ, करवट सके ना कोए बदलाईआ। चार वरन अठारां बरन नाता जुड़या जूठ झूठ, पंच विकारा नाल हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी खेल वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो जा के वेखो मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ, बचया रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा वेखो तीर्थ अठ्ठ सठ्ठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दए दुहाईआ। साधां सन्तां वेखो धीरज जत, सति सतिवादी रिहा समझाईआ। मानव जाती वेखो ब्रह्म मत, कवण प्रभ नूं मिल के आपणा रंग बणाईआ। मन वासना अग्ग लग्गी वेखो अठ्ठ तत, तत्व तत रही जलाईआ। हुक्म देवे पुरख समरथ, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। आ के मैनूं दस्सणा सच्च, परदा ओहला ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी हुक्म वरताईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो उठ के जाओ नठ, वेला वक्त गया आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया खेड़ा करना भठ्ठ, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। सति धर्म दा नवां खोल्हणा हट्ट, सतिजुग साचा इक्क उपजाईआ। चार वरनां अठारां बरनां इक्को नाम देणा दस्स, बिना पुरख अकाल दूजा इष्ट ना कोए रखाईआ। जो गोबिन्द दे के आया मत, सो परदा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण
❋
❋
सरगुण आप समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो जाओ बिना कदम, तन वजूद नज़र कोए ना आईआ। तुहाडा नहीं कोई तत्तां वाला बदन, जोती शब्दी धार खेल खिलाईआ। जा के मातलोक वेखो वतन, बेवतनां दयो समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लग्गी अग्न, अन्त अख़ीर ना कोए बुझाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ करन बहु यतन, यथार्थ धुर दा रंग ना कोए रंगाईआ। बिन किरपा अन्तर आत्म लग्गे किसे ना लग्न, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोए रुशनाईआ। कूड़ नगारे हर घट अंदर वज्जण, सति धर्म ना कोए शनवाईआ। सच प्रेम दी इक्को जा के दस्सो बन्दन, बन्दगी सजदा मेरा नाम समझाईआ। दीन दयाल साहिब पुरख अकाल सदा बख्शंदन, बख्शणहार बख्शिश रहमत आपणी आप कमाईआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बर हुक्मे अंदर करे ना कोए उलँघण, भाणे विच सारे बैठण सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दा जणाए इक्को भजन, भाओ भाव भगती आपणे विच्चों प्रगटाईआ।