पुस्तकालयभाग २०

२४ माघ शहिनशाही सम्मत २ जागीर कौर दे गृह पिण्ड खोपर

पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो करो सलाह, मश्वरा निरगुण धार जणाईआ। सृष्ट सबाई दस्सो राह, रहिबर हो के परदा देणा चुकाईआ। दीन दुनी बणो मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। सच जैकारा देणा सुणा, अनसुणत राग अल्हाईआ। घर घर अन्तर वेखणा जा, निरंतर पन्ध मुकाईआ। चार जुग दी बाणी बणे गवाह, शहादत धुर दी दए भुगताईआ। लेखा वेखणा थाउँ थाँ, थान थनंतर फोल फुलाईआ। पुरख अकाला रिहा दृढ़ा, दीन दयाला दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा आप जणाईआ। भेव अभेदा खोल्हे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बरां हुक्म देवे साख्यात, ज़ाहर ज़हूर करे शनवाईआ। लख चुरासी जीव जंत वेखो रूह बुत्त माटी ख़ाक, तन वजूद खोज खुजाईआ। कवण दवारे खुल्हा ताक, कवण गृह वज्जे सच वधाईआ। कवण करे कूड़ बलास, कवण ममता विच हल्काईआ। कवण रखे इक्को आस, प्यास प्रेम वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पुरख अकाला दीन दयाला ठाकर स्वामी धुर दी धारा इक्क जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर रहिण देणा कोई ना परदा, ओहला नज़र कोए ना आईआ। हाल वेखणा गृह गृह घर घर दा, बन्द किवाड़ी कुण्डा लाहीआ। कौण साचा मंत्र नाम पढ़दा, हिरदे हरि वसाईआ। कौण भय विच फिरे डरदा, सीस जगदीश झुकाईआ। कौण

❋

❋

अग्नी तत होवे सड़दा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। कौण जगत विकारे होवे लड़दा, ख़ुदी तकब्बर जोड़ जुड़ाईआ। कौण मेरी मंज़ल होवे चढ़दा, साचे पौड़े आपणा कदम टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा खेल इक्क जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर किसे दी रहिण ना देणी ख़ुदी, ख़ादम वेखणे चाँईं चाँईंआ। पतित रहे कोई ना बुद्धि, विवेकी भेव देणा खुल्हाईआ। अन्तर फोल के वेखणी रुची, परदा ओहला आप उठाईआ। कलयुग धार रहे ना दूजी, दुतीआ भाउ देणा मिटाईआ। धुर प्यार विच रहे कोई ना दुखी, दु:ख सुख विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक्क जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जा के वेखो धुर दी सिख्या, सृष्ट सबाई फोल फुलाईआ। पूरब वेखो आपणा लिख्या, भविख्त दए गवाहीआ। मन वासना जग जीव कवण जित्तया, जागरत जोत विच समाईआ। पुरख अकाल मन्न पितया, पतिपरमेश्वर ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा साचा वर, हरि साजण दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर उठ के जाओ जलदी, जल थल महीअल वेख वखाईआ। दीन दुनी अग्ग बलदी, बालू रेत रही तपाईआ। मन वासना सब नूं छलदी, अछल छल समझ किसे ना आईआ। धार दस्सो निहचल धाम अटल दी, मार्ग इक्को इक्क वखाईआ। औध मुक्के अन्तिम कलयुग कूड़े कल दी, अग्गे अवर ना कोए वड्याईआ। धार प्याओ अमृत रस अगम्मी जल दी, बूँद स्वांती इक्क टपकाईआ। किसे ख़बर नहीं अज्ज कल्ल दी, भरमां विच्चों भरम ना कोए मिटाईआ। जो आत्म परमात्म नाल रलदी, तिस दा रस्ता देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल जाणे जल थल दी, महीअल आपणा हुक्म वरताईआ।

२५ माघ शहिनशाही सम्मत २ बलबीर सिँघ सरेस वाला ज़िला फ़िरोज़पुर

कलयुग कूड़ी क्रिया वेखो करनी, आपणी कार कमाईआ। प्रभ दी पए कोए ना सरनी, ओट इक्क ना कोए तकाईआ। झगड़ा प्या वरनी बरनी, ब्रह्म मति ना कोए समझाईआ। आत्म परमात्म मिले तुक ना पढ़नी, शास्त्र सिमरत ढोले गाईआ। मंज़ल हकीकी मिले ना चढ़नी, जगत वासना पन्ध ना कोए मुकाईआ। साची तारी तरे ना कोई तरनी, जगत सागर पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल वेख वखाईआ। साचा खेल कलयुग कूड़ी धार, कूट कूट कुरलाईआ। कूड़ कूड़ पसार, कुटम्ब दए दुहाईआ। किसे मिले ना मीत मुरार, हरि सज्जण धुर

❋

❋

दरगाहीआ। दीन दुनी रोंदी ज़ारो ज़ार, गिरयाज़ार लोकाईआ। चारों कुण्ट धूआँधार, भरमीआं भरम भुलाईआ। मस्तक धूढ़ी किसे ना मिले छार, टिक्का नाम ना कोए लगाईआ। सच दवारे देवे ना कोए आधार, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप खिलाईआ। साचा खेल खेलण जोग, जुगती आपणी आप बणाईआ। हउमे ला के सृष्टी रोग, हंगता विच फसाईआ। घर घर दे के चिन्ता सोग, ग़मी विच तपाईआ। साची मिले ना किसे मौज, हरि का प्रेम ना कोए कमाईआ। बुद्धी होए ना कोई बोध, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। मन वासना दुनिया चुगे चोग, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। पुरख अकाल मिले किसे ना ओट, साची सरन ना कोए लगाईआ। बिन हरि किरपा अन्तर निकले किसे ना खोट, खोटे खरे ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल खेले निरगुण जोत, जगत जुग जग जीव समझ किसे ना आईआ।

२५ माघ शहिनशाही सम्मत २ चरणजीत कौर दे गृह बहाउँदी ज़िला हिसार

गुर अवतार पैगम्बर पूरब वेखो भविख्त, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार आप जणाईआ। भेव अभेदा खोल्हो सबाई सृष्ट, परदा ओहला काया माटी तन वजूद रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म समझाउणा एका इष्ट, इष्ट देव आत्मा परमात्म नाल मिलाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया रहे ना कोए भृष्ट, बुध बिबेक देणी कराईआ। निज नेत्र निज घर अंदर मन्दिर वड़ के लैणा वेख, परदा ओहला काया चोला देणा उठाईआ। भरमे भुल्ला रहे ना कोई पंडत पांधा मुल्लां शेख़, जगत विद्या वासना विच ना कोए हल्काईआ। चार कुण्ट दहि दिशा लख चुरासी मन्दिर वड़ के वेखो जा दरवेश, दर दर घर घर एका अलख जगाईआ। जन भगतां संग करना अगम्मा हेत, गुरमुख गुरसिख हरिजन सूफ़ी सन्त फ़कीर आपणे रंग रंगाईआ। जो सच प्रीती अंदर आपणा आप कर के बैठा भेंट, भजन बन्दगी सिमरन पूजा आपणे अन्तर रिहा दसाईआ। जिस नूं जोती जलवा निरगुण धारा देणा तेज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश पंजां तत्तां करनी रुशनाईआ। आत्म परमात्म सुहाउणी साची सेज, शब्द अनादी धुन आत्मक राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर आपणा भविख्त लओ विचार, मन मति बुद्धी तों परे दसाईआ। जो लिख के आए सदा जुग चार, चौकड़ी

❋

❋

आपणा हुक्म वरताईआ। सो वेला वक्त पहुंचया आण, दो जहान देण गवाहीआ। हुक्म संदेसा सुणो श्री भगवान, हरि करता आप दृढ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी क्रिया मेटो निशान, सच धर्म दा मार्ग दयो लगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दृष्टी अंदर दे ज्ञान, एका दूजा भउ देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सतिगुर ठांडा सीता, धुर दा मीता इक्क इकल्ला एकँकार करनी आपणी आप जणाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर कलयुग दीन दुनी बदल दयो रीत, मन्दिर मसीत भेव खुल्हाईआ। सच सुनेहड़ा दस्सो गीत, गोबिन्द गुर गुर इक्क जणाईआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। त्रैगुण माया विच्चों करना अतीत, त्रैभवन धनी हुक्म सुणाईआ। काया माटी तन वजूद करना ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मन वासना सब दी लैणी जीत, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। एका रंग रंगाउणा हस्त कीट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दीन दयाला पुरख अकाला परवरदिगार सांझा यार दरगाह साची मुकामे हक आपणी साची कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जा के करो ख्याल, हुक्म हुक्म विच जणाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना कोए दलाल, शब्द विचोला इक्क बणाईआ। हकीकत दस्सणी हक हलाल, बेमिसाल धुर दा राह समझाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग बदल देणी चाल, चाल निराली इक्क वड्याईआ। जो सन्त सुहेले सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग धुर दे नाम दी घालणा आए घाल, कीती घाल लेखे लैणी लगाईआ। सचखण्ड दुआर वखाउणा इक्को धर्मसाल, दूजा दर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा नर हरि आपणा इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जा के लैणा खोज, हरि खोजी रिहा जणाईआ। प्रेम प्यार दा दस्सणा चोज, चोजी प्रीतम दए वड्याईआ। निज नेत्र खोल्हणा लोच, लोइन इक्को देणा वखाईआ। आत्म परमात्म देणी मौज, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्सणा इक्क सलोक, सोहला धुर दा इक्क दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना चौदां लोक, चौदां तबकां पन्ध मुकाईआ। चौदां विद्या सके कोई ना रोक, अलिफ ये वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सचखण्ड दवारा दस्सणा इक्को धुर दा कोट, बंक दवारा सच्चा सोभा पाईआ। नाम निधाना घर घर अंदर लाउणी चोट, सोई सुरती जगत उठाईआ। निर्मल प्रकाश करना जोत, जोती जाता रिहा जणाईआ। कलयुग अन्त आलणयों कलयुग जीव डिग्गे बोट, शब्दी धार कर प्यार लैणे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे लोक परलोक, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे आपणा हुक्म सुणाईआ।

❋

❋

२५ माघ शहिनशाही सम्मत २ फुलजीत सिँघ दे गृह चंधड़ कलां

पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो जा के वेखो मेरे दास, जो दास्तान मेरी रहे सुणाईआ। जिन्हां दे अंदर गुप्त ज़ाहर वसां पास, दिवस रैण घड़ी पल आपणा रंग रंगाईआ। निर्मल नूर जोत करां प्रकाश, अन्ध अन्धेरा कूड़ मिटाईआ। शब्द अगम्मी सुणावां नाद, अनहद नादी धुन उपजाईआ। भेव खुल्हा के ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म हो के नज़री आईआ। बिन रसना जेहवा करावां याद, सिफ्तां विच सिफ्त वड्याईआ। कूड़ी क्रिया कर बरबाद, सति सच झोली पाईआ। त्रैगुण बुझावां आग, अग्नी तत गवाईआ। घर मेल मिलावां स्वामी कन्त सुहाग, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। साचा खेड़ा होवे आबाद, रुत्त बसन्त आप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक्क समझाईआ। जन भगत वेखो मेरा दास दासी, दहि दिशा खोज खुजाईआ। देवे हुक्म पुरख अबिनाशी, करनी दा करता बेपरवाहीआ। मण्डल मण्डप वेखो रासी, दो जहानां खोज खुजाईआ। हर घट अंदर मंज़ल चढ़ो घाटी, नव दवारे पन्ध मुकाईआ। अमृत बूँद वेखो स्वांती, निजर झिरना झिरे किस किस थाँईंआ। मेल मिलावा कमलापाती, पति पतवन्ता धुरदरगाहीआ। नाम संदेसा देवो धुर दी पाती, निरअक्खर अक्खरां विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क जणाईआ। दासी दास वेखो मेरा भगत, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जिस दा सुहञ्जणा होवे वक्त, वेला वक्त दए वड्याईआ। लेखे लग्गी होवे बूँद रक्त, पंज तत मिले वड्याईआ। अन्तर होवे इक्को वस्त, नूरी नूर नूर रुशनाईआ। बिन अक्खां निज नेत्र देणा दरस, तृष्ना कूड़ जगत बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जो जन होवे प्रभ का दास, आप आपा भेंट कराईआ। चरण कँवल मिले निवास, जगत भूमिका रहे ना राईआ। लेखा मुके पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। अन्तिम लहिणा देणा देवे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता हो सहाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, प्रकाश प्रकाश विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। गुरमुख दास साहिब सतिगुर दा चेला, चेला गुर इक्को रंग समाईआ। सुहञ्जणा होवे गृह मन्दिर वेला, वाहवा वज्जे नाम वधाईआ। धाम वखाए इक्क नवेला, जिस घर बैठा सोभा पाईआ। आदि निरँजण चाढ़ के तेला, जोत निरँजण दए वड्याईआ। लेखा जाणे इक्क इकेला, एकँकारा नूर ख़ुदाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण सदा सज्जण सुहेला, संगी साथी इक्क अख्वाईआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत बेला, समुंद सागर लए तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। जो सन्त

❋

❋

सुहेला साहिब सतिगुर पुरख अकाल दा बणे दास, दस्त बदस्त लहिणा दए चुकाईआ। पूरब जन्म कराए याद, लेखा धुर दा आप दृढ़ाईआ। दुनी विच्चों बदल देवे समाज, आत्म परमात्म भेव खुल्हाईआ। नाम निधान सुणा नाद, अनहद अनरागी राग सुणाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, मानुख मानव दया कमाईआ। परदा लाह के ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म ब्रह्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर इक्क उपजाईआ। दास बणन दा जिस अन्तर देवे चा, चाओ घनेरा इक्क समझाईआ। साहिब सतिगुर बणे मलाह, खेवट खेटा धुरदरगाहीआ। लख चुरासी विच्चों लए तरा, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। कोट जन्म दे बख्श गुनाह, पतित पुनीत लए उठाईआ। लहिणा देणा दए मुका, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। दास बणे जो सतिगुर मीता, मित्र प्यारा दए वड्याईआ। तन माटी करे ठांडा सीता, अग्नी तत ना लागे राईआ। दया कमाए त्रैगुण अतीता, त्रैभवन धनी होए सहाईआ। कूड़ी क्रिया अंदर सति बदल दए रीता, रीतीवान परदा आप चुकाईआ। लेखे लाए पिछला पूरब जन्म बीता, अग्गे चरण कँवल दए सरनाईआ। साचा कलमा नाम दस्स धुर हदीसा, हज़रत हो के करे इक्क पढ़ाईआ। लहिणा देणा मुका के ऊँचां नीचां, ज़ात अज़ाती आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सदा सुहेला इक्क इकेला एकँकार आपणी कार कमाईआ। दास बणन दा जिस अन्तर प्यार, प्रेमका रूप लए बदलाईआ। तिस दा मेला मिले नर निरँकार, निराकार आपणा जोड़ जुड़ाईआ। काया काअबे खोल्ह किवाड़, कुदरत दा कादर भेव चुकाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। मंज़ल दूर करे दुष्वार, घर ठाकर स्वामी मिल के ख़ुशी बणाईआ। गुरमुख दास संसार सागर होवे पार, निर्मल कर्म उजागर करे हरि रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे विच संसार, महासार्थी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बण रथवाही रथ चलाईआ।

२६ माघ शहिनशाही सम्मत २ रघबीर सिँघ दे गृह चंधड़ कलां

गुर अवतार पैगम्बर साचे भगतां करनी पहचान, कलकाती विच्चों वेख वखाईआ। जिन्हां दे अन्तर इक्क ध्यान, निज नेत्र राह तकाईआ। मालक मन्न श्री भगवान, दर ठांडे सीस झुकाईआ। नाता तोड़ दुनी जहान, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ।

❋

❋

तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाण, सोहँ सच वधाईआ। तिन्हां लेखा मुकाउणा ज़िमी असमान, दरगाह साची सच दवारा देणा जणाईआ। झगड़ा रहे ना आवण जाण, चुरासी पन्ध मुकाईआ। सच वखाउणा मन्दिर मकान, जिस गृह निरगुण नूर होवे रुशनाईआ। अमृत रस देणा पीण खाण, तृष्ना भुक्ख गवाईआ। चरण प्रीती धुर दी नीती देणा दान, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। झगड़ा रहे ना जगत शैतान, मन वासना ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जन भगत वेखो लोकमात जग, जगजीवण दाता रिहा जणाईआ। जो राह तक्कण सूरे सरबग, शाह पातशाह शहिनशाह ध्यान लगाईआ। दरस लोचण उपर शाह रग, नौ दवारे जगत लोकाईआ। मंज़ल हकीकी चढ़ के हद्द, कूड़ी क्रिया डेरा रहे ढाहीआ। धुर दे नाम दा गाउँदे सद, छन्द आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल दी बण गए यद, पुश्त पनाह हथ्थ देणा टिकाईआ। गुरमुख रहिण नहीं देणा कोई अलग्ग, जुग जन्म दा विछड़या लैणा मिलाईआ। सच दवारे शब्दी हुक्म अंदर लैणा सद्द, होका इक्को इक्क सुणाईआ। नाम भण्डारा दे के मदि, मधुर धुन देणी सुणाईआ। शब्द अगम्मी वजा नद, अनहद नादी राग उपजाईआ। बिन रसना जेहवा देणा स्वाद, बूँद स्वांती मुख टपकाईआ। जिस धार विच्चों निकले आदि, अन्त ओसे विच देणा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर साचे भगतां वेखो मात, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। जिन्हां दे अन्तर मेरी याद, निज आत्म ध्यान लगाईआ। बिरहु विच मारन आवाज़, कूक कूक सुणाईआ। ओन्हां दे अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के खोल्हणा राज़, परदा दूई रहिण ना पाईआ। पंच विकारा करना बरबाद, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होए ना कोए हल्काईआ। झगड़ा मुकाउणा सवाल जवाब, हुक्म इक्को देणा सुणाईआ। शब्द गुरू कर इमदाद, सतिगुर पुरख अकाल देणा मिलाईआ। सचखण्ड दवारा बिना भगतां कदे ना होवे आबाद, दूजा वड़न कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे धुर दी दाद, वस्त अमोलक हथ्थ फड़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर लोकमात सन्त सुहेले लैणे लभ्भ, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। जिन्हां दे अंदर दीन मज़्हब दी कोई ना दिसे हद्द, मंज़ल तक्कण बेपरवाहीआ। ख़ुशीआं विच होवण गद गद, गदागर मन ना कोए भवाईआ। प्रेम प्रीती अंदर कूड़ी वासना करनी बध्ध, नाम खण्डा इक्क खड़काईआ। कर प्रकाश मास नाड़ी हड्ड, तत्व तत नूर रुशनाईआ। ओन्हां वड्याई देणी लोकमात जग, सदी चौधवीं खोज खुजाईआ। नाम प्याला देणा मध, अमृत रस देणा चखाईआ। पोह ना सके अग्नी अग्ग, त्रैगुण डेरा देणा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी रिहा जणाईआ। गुर अवतार

❋

❋

पैगम्बर साचे भगतां अंदर जाणा वड़, बण पाँधी पन्ध मुकाईआ। सच दवारे जाणा खड़, निज घर आपणा कदम टिकाईआ। धर्म दवारा खोल्ह के दर, परदा ओहला देणा चुकाईआ। इक्क जैकारा बोल के हरि, हिरदे अंदर हरि जू देणा प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा प्यार मुहब्बत कर, कर्म कांड दा झगड़ा देणा चुकाईआ। आत्म परमात्म फड़ाउणा लड़, पल्लू धुर दी गंढ्ढ बंधाईआ। गुरमुख सन्त सुहेला जन भगत लैणा वर, नाता धुर दा आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा इक्क लिखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर गुरमुख गुरसिख कोए ना वेख्यो ग़रीब, जगत माया ना कोए वड्याईआ। उह मेरा नन्हां बच्चा अज़ीज़, जो दिवस रैण ध्यान लगाईआ। मनुषा जन्म जिस नूं आई तमीज़, तमन्ना कूड़ी गया गवाईआ। इक्को झुका सीस जगदीश, सर सिर आपणा भेंट चढ़ाईआ। इक्को नाम सुणे हदीस, इक्को ढोला रिहा गाईआ। सद बैठा रहे अतीत, त्रैगुण पन्ध मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावे गीत, हरि हिरदे विच समाईआ। मानस जन्म जावे जीत, जग जीवण दाता आपणे रंग रंगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो मैं शब्द सुनेहड़ा दस्सणहारा ठीक, ठाकर हो के आपणा हुक्म मनाईआ। भगत सुहेला सन्त साजण गुरमुख गुरसिख जिस दे अन्तर निरंतर लग्गी आत्म परमात्म प्रीत, तिस प्रीतम देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ।

२६ माघ शहिनशाही सम्मत २ गुरबचन सिँघ दे गृह चंधड़ कलां

पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर जन भगतां दीन दुनी मेटो सोग, चिन्ता ग़म ना रहे राईआ। जगत नाता तुटे वियोग, कूड़ कुड़यारा पन्ध देणा मुकाईआ। आत्म परमात्म होवे सच संजोग, धुर दा मेला लैणा मिलाईआ। चरण प्रीती दस्स के योग, साची जुगती देणी समझाईआ। भाग लगाउणा काया माटी कोट, बंक दुआर देणा सुहाईआ। धुर दे नाम दी ला के चोट, सोई सुरती देणी उठाईआ। अंदर रहे कोई ना खोट, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। आलणयों डिग्गे उठाउणे बोट, फड़ बाहों गले लगाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा देणा चुकाईआ। अमृत रस देणा अगम्मा भोग, भोग बलासां विच्चों बाहर कढाहीआ। सच दवारे दी बख्शणी मौज, मेला महबूब नाल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा लेखा दए वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जन भगतां चाढ़ो अगम्मी रंग,

❋

❋

रंगत नज़र किसे ना आईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मंगां आए मंग, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। तिन्हां माणस जन्म बिरथा मात जाए ना लँघ, मानव परदा देणा उठाईआ। हुक्म देवे सूरा सरबंग, हरि करता धुर दरगाहीआ। सच प्यार मुहब्बत विच बख्श इक्क अनन्द, अनन्द आत्मा विच्चों प्रगटाईआ। साचा नूरी चढ़े चन्द, रवि ससि तों बिना कर रुशनाईआ। गुरमुखां ख़ुसी होए बन्द बन्द, बन्दी दे बन्धन दयो तुड़ाईआ। सच दवारा वेखणा लँघ, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। आत्म सेज सुहाउणी पलँघ, सच सिँघासण डेरा लाईआ। करवट लै बदलणी कंड, सनमुख हो के सोभा पाईआ। किरपा करे दीन दयाल साहिब बख्शंद, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा सति सतिवादी आप सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जन भगत वेखो मेरे चार्तक, जो अन्तर रहे बिल्लाईआ। जा के कूड़ी तृष्ना मेटो तृख, तृप्त दयो कराईआ। सच दुआर मिलयो धुर दे सिख, जो सिख्या अंदर साख्यात प्रभ दा राह तकाईआ। जिन्हां दा लहिणा देणा सचखण्ड दवारिउं दिता लिख, लोकमात सके ना कोए बदलाईआ। ओन्हां दा मालक प्रितपालक एकँकारा इक, अकल कलधारी नज़री आईआ। जो अन्तर आत्म परमात्म हो के करे हित, नित नवित वेख वखाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सब दा लहिणा देणा दए नजिठ्ठ, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति पुरख निरँजण रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जन भगतां अंदर तक्को मंज़ल अख़ीर, पौड़ी पौड़ी राह ना कोए वखाईआ। जिस गृह मिले पीरां दा पीर, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। गृह मन्दिर बदल देवे तकदीर, हुक्म हुक्म विच्चों प्रगटाईआ। साची दस्स आप तदबीर, तरीका तरह तरह समझाईआ। शरअ कट ज़ंजीर, शाम अन्धेरा दए गवाईआ। जिस मंज़ल ते चाड़्हया कबीर, काया कबर विच्चों बाहर कढाहीआ। रविदास दे वेख के पाटे चीथड़ चीर, दरगाह साची दिती माण वड्याईआ। लेखा मुका के शाह हकीर, हज़रत आपणे रंग रंगाईआ। परदा खोलो्ह बेनज़ीर, जगत नज़र तों परे देणा वखाईआ। जित्थे सच नाम दी दौलत धर्म ख़ज़ाना जागीर, अतोट अतुट रखाईआ। देवणहारा शाह अमीर, ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहे पुरख अकाल जा के वेखो भुक्खे नंगे, विष्नूं सेवा कम्म किसे ना आईआ। ब्रह्मे तेरी ब्रह्म धार करे दंगे, मन वासना नाल लड़ाईआ। क्यों धर्म राए फड़ फड़ टंगे, देवे जगत सज़ाईआ। चुरासी विच्चों खोजो मंदे चंगे, जिन्हां अंदर प्रेम गोसाईंआ। जो रस माणे परम पुरख अनन्दे, सांतक सति विच समाईआ। जा के कटो करमां दे फंदे, कुकर्मी रहिण कोए ना पाईआ। कुछ लेखा लिख्या विच द्वापर संजे, ध्यान

❋

❋

प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर लोकमात जा के वेखो जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत जल थल, बनां विच आपणा फेरा पाईआ। क्यों सृष्टी ख़ाक विच गई रल, दृष्टी विच हल्काईआ। रोग सोग किसे ना सके टल, तकदीर सके ना कोए बदलाईआ। कलयुग कलूआ करे छल, मन चंचल नाल मिलाईआ। किसे ना दिसे निहचल धाम अटल, सचखण्ड दवारे सोभा कोए ना पाईआ। क्यों करनी दा करता भुगतावे फल, पूरब लेखा नाल मिलाईआ। क्यों हर हिरदे अंदर जगत अग्नी रही बल, अमृत मेघ नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जा के वेखो क्यों दीन दुनी गई भुल्ल, अभुल समझ कोए ना पाईआ। दुक्खां विच गई रुल, सुख साधन ना कोए बणाईआ। मानस जन्म ना पए मुल्ल, साधना साध ना कोए कराईआ। साचे कंडे कोई ना जावे तुल, नाम वणजारा रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित एथे ओथे दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं आकाश पातालां गगन गगनंतरां सुल्हकुल, सही सलामत साहिब सतिगुर इक्को नज़री आईआ।

२६ माघ शहिनशाही सम्मत २ आसा सिँघ दे गृह पिण्ड खांग

पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर लोकमात लओ तक्क, सन्त भगत गुरमुख गुरसिख सूफ़ी फ़कीर खोज खुजाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेखणा हकीकत हक, लाशरीक परवरदिगार सांझा यार सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म मनाईआ। कवण अन्तर निरंतर हो के मेरा नाम रिहा जप, पुरख अकाला दीन दयाला इक्को राह तकाईआ। हिरदे अन्तर निर्मोह हो के वसाए सच्च, सति सतिवादी सीस झुकाईआ। परदा लाह के काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह रूप रिहा बणाईआ। कवण मन वासना जगत तृष्ना रिहा नच्च, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। सृष्टी दी दृष्टी वेख सब कुछ आ के देणा दस्स, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। कवण आत्म अन्तर निजर माणे रस, बूँद स्वांती कवण टपकाईआ। धुर दा दर्शन करे निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, आख़र मंज़ल चढ़ के वेखो ढोला गाईआ। कवण कूड़ी क्रिया विके जगत वणजारे हट्ट, परदा ओहला देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा इक्क इकल्ला एकँकार इक्को एक सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जन भगत सुहेले लैणे लभ्भ, गुरमुख गुर गुर खोज खुजाईआ। जिन्हां

❋

❋

दे अन्तर वज्जे मेरे नाम दा नद, अनरागी आपणा राग सुणाईआ। दीन दुनी दा नाता बैठे छड्ड, छुट्टी कूड़ लोकाईआ। होया प्रकाश काया माटी हड्ड, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। मिल के मेल सूरे सरबग्ग, दर घर ठांडे ख़ुशी मनाईआ। नूर तक्कण उपर शाह रग, नव नौ चार डेरा ढाहीआ। त्रैगुण पोहे कोए ना अग्ग, ममता मोह ना कोए सताईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउँदे धुर दा सद, छन्द इक्को नाम बणाईआ। परम पुरख दी बण के यद, यदी मेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी इक्क जणाईआ। जा के तक्को पैगम्बर गुर अवतार, अवतर धारी आप जणाईआ। कवण हकीकी करे प्यार, लाशरीकी शिरक्त रिहा गवाईआ। साचे कलमे दा करे इज़हार, नाम निधाना धुरदरगाहीआ। मंज़ल दूर कर दुष्वार, दूती दुश्मन अंदरों रिहा भजाईआ। मेला मिला के धुर निरँकार, निरगुण सरगुण विच समाईआ। बिन तेल बाती धुर दा दीआ कर उज्यार, कमलापाती मिल के वज्जे वधाईआ। सो सन्त सुहेला गुरमुख सज्जण लख चुरासी जीव जंत साध सन्त विच्चों लैणा भाल, गृह गृह अंदर परदा ओहला चुक्क के वेखणा चाँईं चाँईंआ। भेव रहिण देणा ना कोई शाह कंगाल, शहिनशाह सुल्तान मालक ख़ालक प्रितपालक आपणा हुक्म वरताईआ। सदी चौधवीं चौदां तबक दिसण बेहाल, चौदां लोक रहे कुरलाईआ। साची घाले ना कोए घाल, धायल दिसे सृष्टी सिर सिर चोटां खाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर सारे लभ्भणे गुरसिख सज्जण, साजण धुर दा आप जणाईआ। जो धूढ़ी करदे मजन, दुरमति मैल धवाईआ। जिन्हां दे अंदर नूरी दीपक जगण, जोती जोत होवे रुशनाईआ। सच प्रीती पुरख अकाल दीन दयाल कोलों मंगण, चरण कँवल मिले सरनाईआ। काया माटी चोला तन वजूद ख़ाकी रंगण, रंगत इक्को देणी वखाईआ। हुक्म देवे सूरा सरबंगन, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म वरताईआ। दीन दुनी जा के इक्को दस्सो बन्दन, बन्दगी विच मुछन्दगी रहिण कोए ना पाईआ। धुर दी चरण धूढ़ी टिक्का लावो चन्दन, जोत ललाटी कर रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग करनी खण्डन, खण्डां पुरीआं विच इक्को हुक्म वरताईआ। किरपा करे दर्द दु:ख भय भंजन, ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां इक्को घर वसाईआ। साचे सन्तां नेत्र नाम पाउणा अंजन, वस्त अमोलक इक्क वखाईआ। करे प्रकाश जोत निरँजण, आदि निरँजण परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा मालक दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर गुरमुख लैणे जोड़, जोड़ी धुर दी आप बणाईआ। सच प्रीती निभाउणी तोड़, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। कूड़ विकारे विच्चों सृष्टी देणी मोड़, मन वासना ना कोए हल्काईआ। करना प्रकाश अन्ध घोर, जलवा नूर

❋

❋

कर रुशनाईआ। ज़ोर रहे ना पंज चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार माया ममता तृष्न अग्न ना कोए लगाईआ। मानुश रहे ना कोई ढोर, रविदास चमारा दए गवाहीआ। मेरा नाम साची वस्त लै जायो कोल, कुल मालक रिहा सुणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा डंका वजाउणा अगम्मी ढोल, दो जहानां देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धरनी धरत धवल भार करना हौल, हौली हौली धुर दा हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जा के वेखणे साचे सन्त, सति सतिवादी भेव चुकाइंदा। जिन्हां दा परम पुरख परमात्म इक्को कन्त, कन्तूहल साची सेज सुहाइंदा। साची चोली चाढ़े रंग बसन्त, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे आपणी बाणी धार जणाइंदा। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म भेव खुल्हाइंदा। झगड़ा मुका के बहिश्त जन्नत, सचखण्ड दवारा इक्क वखाइंदा। जित्थे खेल करे श्री भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा। दूजे करनी पए ना किसे मिन्नत, सिर समरथ हथ्थ आप टिकाइंदा। गुर अवतार पैगम्बरो सदी चौधवीं अन्त अख़ीर प्रेम प्यार मुहब्बत विच सारे कर लओ हिम्मत, हौसला आपणा नाम बन्न्हाइंदा। शरअ शरीअत विच करे कोई ना इल्लत, आलम फ़ाज़ल भरमे भरम ना कोए भुलाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर निरगुण धार सचखण्ड दवारे सारे करन पुरख अकाल दीन दयाल अग्गे मिन्नत, निउँ निउँ दर ठांडे सीस झुकाईआ। कलयुग कूड़ ख़ुआरी मेटणी ज़िल्लत, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जगत उधारना तेरी सिफ्त, महिमा अगणत सके ना कोए गाईआ।

२६ माघ शहिनशाही सम्मत २ बीबी निहाल कौर दे गृह कमाल पुर ज़िला लुधियाणा

हरि किरपा होए सच्चा सन्बंध, गुर शब्द दए वड्याईआ। मेहरवान महबूब देवे इक्क अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, संसा काया मन्दिर अंदर दए गवाईआ। नाम डोरी टुट्टी प्रीत गंढ्ढ, आत्म परमात्म सोभा पाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म होए सहाईआ। मेट के तृष्ना तम, काम क्रोध दए चुकाईआ। झगड़ा रहे ना ख़ुशी ग़म, चिन्ता रोग ना कोए सताईआ। जिन्हां दे अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के करें आपणा कम्म, दामन हो के ज़ामन हो के आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित आत्म परमात्म नाता निरगुण सरगुण साची धार बंधाईआ। पुरख अकाला देवे शक्त, शख्सीअत अंदरों दए बदलाईआ। जुग चौकड़ी वेखणहारा वेला वक्त, नित नवित खेल खिलाईआ। दया कमावे साचे भगत, भगवन आपणा

❋

❋

रंग चढ़ाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, दृष्टी अंदरों दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मेला लए मिलाईआ। सो पुरख निरँजण करनहारा मिलाप, आत्म परमात्म वेख वखाईआ। मेहरवान हो के देवे आपणा जाप, जगजीवण दाता परदा ओहला दए उठाईआ। त्रैगुण माया मेटे ताप, तृष्ना तृप्त दए कराईआ। रूह बुत्त आपे करे पाक, पतित पुनीत बणाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर होवे साथ, सगला संग रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। आत्म परमात्म करे मेला, मिलणी जगदीश आपणे हथ्थ रखाईआ। इक्को रंग रंगाए गुरू गुर चेला, गोबिन्द आपणी दया कमाईआ। साहिब स्वामी सदा सुहेला सज्जण इक्को इक्क अख्वाईआ। जुग चौकड़ी खेले खेल अवेला, अवल्लड़ी चाल चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। आत्म परमात्म मेलण दा ढंग, हरि करता आप दृढ़ाईआ। अंदर प्रेम प्रीती चाढ़ के रंग, तृष्ना सच वल वधाईआ। सो आत्म निरगुण निरवैर कोलों मंगे मंग, आपणी झोली आप फलाईआ। देवणहार सूरा सरबंग, सहिजे सहिज दए वरताईआ। कूड़ वासना रहे ना कोए गंद, परमानंद विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेदा अछल अछेदा घर साचे आप खुल्हाईआ। आत्म देवे आप प्यार, मुहब्बत इक्क जणाईआ। चोट अगम्मी मारे निरँकार, निरगुण निरवैर आप उठाईआ। जुग चौकड़ी खेल करनेहार, करता पुरख बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त, दस्स के आपणी धार, धर्म दवारा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर लए जुड़ाईआ। पुरख अकाल कहे सो आत्म जुड़दा, जिस जोड़ी धुर बणाईआ। एह खेल अगम्मी शब्द सतिगुर दा, जिस दे हथ्थ दिती वड्याईआ। उह लहिणा देणा मुकावे अन्ध घोर दा, घोर अन्धेर करे रुशनाईआ। लेखा मुकावे मन ठग चोर दा, चौरसत्यां विच्चों बाहर कढाहीआ। हुक्म दृढ़ाए आपणे ज़ोर दा, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। हिरदे अंदर आपे बौहड़ दा, बौहड़ी करदे लए छुडाईआ। जिन्हां नूं आपणे भाणे अंदर तोरदा, तुरीआ तों परे लए मिलाईआ। एह लेखा धुर संयोग दा, जुग चौकड़ी बणत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बिधी आप समझाईआ। साची बिधी सतिगुर फ़रमान, फ़ुरने अंदरों बन्द कराईआ। चरण प्रीती इक्क ध्यान, बेनज़ीर नज़र दए उलटाईआ। आत्म मिलावा होवे साचे काहन, नाम बंसरी इक्क सुणाईआ। सुरती मेला धुर दे राम, काया बन विच्चों आप कराईआ। पैगम्बरां वाला अगम्म पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे आप सुणाईआ। निरगुण सरगुण सतिनाम, वाहवा गुरू आप प्रगटाईआ। सतिजुग बदल देवे विधान, धुर दी करनी कार कमाईआ। मन तों परे इक्क निशान, सहिजे दए प्रगटाईआ।

❋

❋

बिन अक्खरां दे ज्ञान, अक्खीआं दी अक्ख खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साचा नाता विच जहान, जीवण विच्चों जीवण दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म मिलण दा मिलाप आदि जुगादी आप, शब्द दा प्रताप, अगम्म दा वाक्, वाकिफ़कार करनी दा करता, कुदरत दा मालक, ख़लक दा ख़ालक, दृष्ट दा इष्ट, सृष्ट दा राह, आत्म दा मलाह बेपरवाह आपणे नाल जुड़ाईआ।