पहली फग्गण शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल
गुर अवतार पैगम्बर करन निमस्कार, डण्डावत बन्दना सजदा सीस झुकाईआ। सचखण्ड निवासी आदि जुगादी एकँकार, सो पुरख निरँजण तेरी बेपरवाहीआ। हरि पुरख निरँजण तेरा वेख ठांडा दरबार, एकँकार वज्जे वधाईआ। आदि निरँजण तेरा अगम्म अथाह जोत नूर उज्यार, अबिनाशी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। श्री भगवान तेरा हुक्म सदा सिक्दार, पारब्रह्म तेरा भेव कोए ना आईआ। शब्दी सुत तेरा दुलार, दूल्हा धुर दा नज़री आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। असीं चार जुग दे पनहार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। तेरा नाम संदेसा देंदे रहे वारो वार, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। नाम अगम्मी बोलदे रहे जैकार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण भेव खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरा इज़हार, सिफ्तां विच सोहले ढोले राग अल्हाईआ। चार कुण्ट
❋
❋
दहि दिशा फिरदे रहे विच संसार, पृथ्म पृथ्मी उपर सेव कमाईआ। लेखा वेखदे रहे लख चुरासी जीव जंत अंदर बाहर, गुप्त ज़ाहर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सचखण्ड निवासी तेरी इक्क सरनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण अन्त अन्त इक्क निमस्कार, बेअन्त सीस जगदीस झुकाईआ। असीं निकलीए तेरी विच्चों धार, जनण वाली नज़र कोए ना आईआ। पंज तत होवे ना कोए आकार, त्रैगुण बन्धन ना कोए रखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर वेखीए अगम्म अपार, अपरम्पर तेरी सेव कमाईआ। तेरा हुक्म फ़रमाना धुर दरबार, दरगाह साची नज़री आईआ। मुकामे हक हक इकरार, अकल कलधारी तोड़ निभाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो संदेसा भविख्तां विच दे के आए पुरख अकाल, साहिब स्वामी तेरा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ तेरे आदि जुगादी बरदे, बन्दगी विच सदा सीस निवाईआ। असीं सेवक तेरे घर दे, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। ना जम्मदे ना मरदे, जीवण मरन रूप ना कोए वटाईआ। तेरा नूर हो के काया तत सरीर अंदर वड़दे, काया माटी सोभा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म निरगुण निरवैर ढोला पढ़दे, दूजा गीत ना कोए अल्हाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन अगम्म अथाह बेपरवाह तेरी सेजा चढ़दे, दूजा कन्त ना कोए हंढाहीआ। निरवैर निराकार निरँकार मूर्त अकाल तेरा दर्शन करदे, दूजी दीद नज़र ना आईआ। मालक रहे निहचल धाम अटल दे, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। तेरे हुक्म अंदर सदा रहे पलदे, बिरध बाल जवान रूप ना कोए बदलाईआ। अन्त वेखीए खेल कलयुग कल दे, अकल कलधारी तेरे अग्गे दुहाईआ। परदा लाह दे महीअल जल थल दे, टिल्ले पर्बत चोटी समुंद सागर डूँग्घी धार भँवर तेरा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, गृह मन्दिर मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडी बेनन्ती कर मन्ज़ूर, आरज़ू तेरे अग्गे रखाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक हाज़र हज़ूर, नबी रसूल तेरी शरनाईआ। गुर अवतारां कर कबूल, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। चरण कँवल दे दे आपणी धूल, धूढ़ी टिक्के मस्तक ख़ाक रमाईआ। तेरा आदि समझया ना किसे मूल, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। तूं सचखण्ड निवासी कन्त कन्तूहल, हरि करता धुरदरगाहीआ। जुग बदलणा तेरा असूल, असलीअत आपणे विच्चों प्रगटाईआ। तेरा नाम शब्द हुक्म माअकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सदी चौधवीं कोए ना जाए भूल, अभुल देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण किरपा कर पुरख समरथ, साहिब स्वामी तेरी ओट तकाईआ। निरगुण धार निरगुण
❋
❋
धारों कर वक्ख, लोकमात बन्धन पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दो जहानां गा के आईए जस, सिफ्तां विच तेरा राग अल्हाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अंदर खोल्ह के आईए अक्ख, प्रतख तेरा नूर दरसाईआ। मन वासना तेरे नाम करीए वस, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। सति धर्म दा खोल्हीए हट्ट, चार वरनां इक्को वस्त वरताईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश द्वैती रहे कोए ना वट्ट, हद्द हदूद वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सतिजुग साचा मार्ग आईए दस्स, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। हकीकत विच्चों तेरा लभ्भे हक, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। भगत सुहेले गुरमुख सन्त साचा राह रहे तक्क, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी मेहरवान महबूब मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर आओ नेड़े, सहिजे दयां जणाईआ। पहलों दीन मज़्हब दे छड्डो झेड़े, दुतीआ भाउ ना कोए रखाईआ। निरगुण धार वसो मेरे खेड़े, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जेहड़ा आदि जुगादि जुग चौकड़ी हकीकत हक नबेड़े, कूड़ी क्रिया डेरे ढाहीआ। सो स्वामी अन्तरजामी लेखा जाणे ज़ाहर गुप्त अन्धेरे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर आओ अग्गे, बिन कदमां कदम उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर नेत्र नीवें अग्गे वधे, बिन चरणां सीस झुकाईआ। निरगुण धार दीपक जगे, जोती जोत होवे रुशनाईआ। कोई करे ना किसे नाल दग़े, जगत फ़रेब ना वण्ड वण्डाईआ। तुसीं सारे मेरे हुक्मे अंदर बद्धे, बन्दना सब नूं दयां समझाईआ। इक्को दे के परमानंदे, निजानंद विच रखाईआ। जो लोकमात आत्म परमात्म प्रीती टुट्टी जा के गंढ्ढे, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। सांझा नाम जा के वण्डे, अक्खरां वक्खरी धार ना कोए समझाईआ। जन भगत सुहेले चुक्के आपणे कंधे, खेवट खेटा हो के सेव कमाईआ। सन्त सुहेले चाढ़े अगम्मे डण्डे, पौड़ी पौड़ा मेरा नाम लगाईआ। गुरमुख नेत्र रहिण मूल ना अन्धे, निज नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। आत्म परमात्म धुन आत्मक राग सुणावे छन्दे, सोहँ ढोला इक्को गाईआ। गुरसिखां तन वजूद काया माटी जावण रंगे, जगत भबूती लोड़ रहे ना राईआ। सब दी आसा इक्को पुरख अकाल दी प्रेम प्रीती मंगे, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। वेखो खेल सूरे सरबंगे, हरि करता आप समझाईआ। बजर कपाटी तोड़ो जा के जंदे, ज़िंदगी विचों ज़िंदगी देणी बदलाईआ। धरनी धरत धवल पाप अपराधां नाल कम्बे, नेत्र रो रो दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन सलाह, बिन मश्वरे मश्वरा इक्क बणाईआ। सारे उठो तक्को वेखो लोकमात दा राह, बिन नेत्र नैण खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी वेखो गवाह, जो शहादत अन्त दए भुगताईआ। जो भविख्तां
❋
❋
विच लिख्तां विच इष्टां विच दृष्टी विच सृष्टी आए समझा, नाम निधाना श्री भगवाना कलमा वाहिद इक्क जणाईआ। जिस दे नाल बख्शे जाण सर्ब गुनाह, कूड़ी क्रिया होए फ़नाह, मेला मिले धुरदरगाहीआ। ओस दा रिहा कोई ना थाँ, तीर्थ तट रोवण मारन धाह, अठ्ठ सठ्ठ रिहा कुरलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ सिर सके ना कोए उठा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अबिनाश, हरि करते तेरी शरनाईआ। हउँ बालक नन्न्हे तेरे दास, बच्चे बचपन तेरी गोद टिकाईआ। जुग चौकड़ी वेख्या खेल तमाश, हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। प्रेम प्रीती अंदर रख के वास, वास्ता तेरे अग्गे पाईआ। तूं मालक दाता गहर गम्भीर सर्ब गुणतास, बेअन्त तेरी वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख पृथ्मी आकाश, चौदां लोक देण दुहाईआ। चौदां तबक सच वस्त ना किसे पास, चौदां विद्या रही कुरलाईआ। चौदस चन्द ना देवे कोई साथ, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। रसना जेहवा पढ़ पढ़ थक्के सिमरन पूजा पाठ, शास्त्र वेद पुराण फोल फुलाईआ। तेरा नाम ख़ज़ाना किसे ना मिल्या हाट, वणज करन कोए ना आईआ। आत्म परमात्म जोड़े कोई ना नात, प्रीतम प्रेम ना कोए निभाईआ। सदी चौधवीं कोई ना पुछे किसे वात, गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं पल्लू आए छुडाईआ। दीन दुनी दा झगड़ा प्या ज़ात पात, ऊँच नीच करे लड़ाईआ। आत्म सेजा साचा बिस्तर मिले किसे ना खाट, सुखआसण सुख ना कोए उपजाईआ। अमृत बूँद ना देवे कोए सवांत, अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ रहे कुरलाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले तेरा दरस पाए ना कोई इकांत, सच सरूपी मिलण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल कहे तेई अवतार होवो ख़बरदार, ख़बर अगली दयां सुणाईआ। जिस नूं समझे नहीं जुग चार, चारे वेद सार ना आईआ। ब्रह्मा बोल ना सक्या बिना ज़बान, अक्खर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस नूं समझे ना कोई ज्ञान, विद्या तों बाहर करे पढ़ाईआ। सो संदेसा देवां हो के वाली दो जहान, निरगुण निरवैर करां पढ़ाईआ। वेखो परे ज़िमीं असमान, बेपहचान खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरी निरगुण धारों उठया सुत्ता, आलस रिहा कोए ना राईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साडा अन्त अख़ीरी पैंडा मुका, अग्गे वक्त रिहा ना राईआ। तेरा सुहञ्जणा वेला ढुक्का, जो दीन दुनी आए समझाईआ। हुण भेव रहे ना लुका, परदा देणा उठाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अंदर लख चुरासी भरया दुक्खा, दर्दीआं दर्द ना कोए वण्डाईआ। मन वासना होया भुक्खा, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। जननी भगत जणे कोई ना कुक्खा, नूर नूर ना कोए रुशनाईआ। दस दस मास
❋
❋
सब नूं लटकणा प्या पुठ्ठा, अग्नी तत तत तपाईआ। तूं किरपा कर अबिनाशी अचुता, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। सृष्टी अन्तर तेरा मंत्र कोई ना दिस्सा, दहि दिशा कूड़ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सतिवादी दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो वेखो आपणी चिठ्ठी, बिन अक्खरां दयां वखाईआ। जेहड़ी कलम शाही काग़ज़ नाल कदे ना लिखी, अक्खरां जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जिस दी धार अंदर गुर अवतार पैगम्बर प्रभ दी सिक्खी, सिख्या गोबिन्द इक्क दृढ़ाईआ। उह खेल सदा अनडिठ्ठी, जग नेत्र बाहर रखाईआ। पुरख अकाल दी सब तों वक्खरी मिती, मित्र प्यारा गोबिन्द दस्स के आया सच्चे माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल इक्क दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेख लओ चार जुग दा पिछला लेख, हरि करता आप जणाईआ। जिस शब्दी धार अंदर बदलदे रहे भेस, वेस अनेका रूप वटाईआ। आउँदे रहे लोकमात देस, दिशा आपणी डेरा लाईआ। दर्शन करदे रहे नेत नेत, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। साचे नाम दा पुछदे रहे भेत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। उस दा लेखा अन्त अख़ीर बेनज़ीर दस्स के गया गोबिन्द दस दस्मेस, दुष्ट दमन आपणा रूप बदलाईआ। जिस दा मालक इक्क नरेश, नर निरँकारा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा परदा आप उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो पिछली चिठ्ठी दा वेखो मज़मून, मजमूआ समझ किसे ना आईआ। जिस दा दो जहानां तों वखरा कानून, काइदा रमज़ ना कोए लगाईआ। ओस दे अन्तर इक्क असूल, असलीअत रिहा समझाईआ। जिस दे विच्चों हुक्म निकले माअकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। तुहाडा मालक इक्को कन्त कन्तूहल, हरि करता धुर दरगाहीआ। जो कुछ लैणा सो ओसे तों करना वसूल, वसल यार इक्को नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा फ़िकरा इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरा नाम कलमा सुणया कलाम, कायनात आए दृढ़ाईआ। तैनूं दस्स के सब तों वक्खरा राम, न्यारा रहे जणाईआ। चुरासी लख दा मन्न के काहन, गोपी हो के सेव कमाईआ। मुकामें हक दा मन्न के इक्क अमाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। बरदे बण ग़ुलाम, ख़ादम हो के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सिदक सबूरी रख ईमान, भरोसा आए बंधाईआ। तेरे नाम दा नग़मा बोल ज़बान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी करी पढ़ाईआ। लेखा दस्स के जीव जहान, जहालत अंदरों दिती गवाईआ। तेरा समझा के इक्क निशान, निशाने कूड़े आए बदलाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर दे के ज्ञान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो वस्त अमोलक देवां सोहँ सो, सोई सुरत देणी जगाईआ। निरगुण
❋
❋
धार जाणा हो, तत बन्धन ना कोए पाईआ। तुहाडा भेव ना जाणे को, बुद्धी समझ सके ना राईआ। आपणी धार निर्मल जोत देवां लो, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां तों बाहर करां रुशनाईआ। सृष्ट सबाई किसे नाल ना करयो धरोह, द्वैत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। लख चुरासी काया मन्दिर अंदर वड़ के लैणी टोह, आत्म सेजा फोल फुलाईआ। अमृत रस निजर धारा देणा चो, बूँद स्वांती इक्क टपकाईआ। माया ममता मोह विकार हँकार नालों कर निर्मोह, नाता इक्को नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सुणो हुक्म बेनज़ीर, हरि करता आप जणाईआ। कलयुग करना अन्त अख़ीर, आख़र दयां समझाईआ। दीन दुनी दी बदल देणी तकदीर, तदबीर इक्को इक्क वखाईआ। पहलों आपणे शरअ दे कटो ज़ंजीर, शरीअत जगत रहे ना राईआ। पुरख अकाल सब दा सांझा पीर, जो पैगम्बरां करे पढ़ाईआ। जिस दी जगत नेत्र नज़र ना आए तस्वीर, तसव्वर कर ना कोए समझाईआ। कूड़ी क्रिया झगड़ा मेटो हस्त कीड़, ऊँच नीच रहे ना राईआ। मन विकार रहे ना भीड़, दुरमति मैल दयो धवाईआ। काया कपड़ मैला रहे कोए ना चीर, पवित्त पाक दयो बणाईआ। बिना तुहाडे मातलोक विच दिसे ना कोए फ़कीर, जो फ़िकरा धुर दा दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर झुक के करन सलाम, नमस्ते सीस झकाईआ। प्रभू सुणया तेरा पैग़ाम, पैगम्बरां रहे ना कोए चतुराईआ। सीस निवाए बनां वाला राम, बंसरी वाला काहन नैण उठाईआ। नानक निरगुण करे प्रणाम, गोबिन्द सीस झुकाईआ। पुरख अकाल कलयुग अन्त बदल नज़ाम, अदल अदालत इक्क लगाईआ। साडे नाम होए बदनाम, बदीआं विच लोकाईआ। तैनूं सके ना कोए पहचान, अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के तेरा दरस कोए ना पाईआ। नेत्र रोंदे वेख वेद पुराण, अञ्जील कुरान रही कुरलाईआ। खाणी बाणी होई हैरान, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जगत विद्या होई प्रधान, मन अन्तर करे लड़ाईआ। तेरा दिसे ना कोए सच निशान, निशाने कूड़े जगत शाहीआ। किरपा कर श्री भगवान, भगवन दया कमाईआ। योद्धे सूरबीर नौजवान, मर्द मर्दाने तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सच संदेसा दे दे पुरख अगम्म, अगम्मड़ा हुक्म जणाईआ। सृष्टी वेख तृष्ना तम, कामना विच हल्काईआ। झगड़ा दिसे ख़ुशी ग़म, चिन्ता सोग ना कोए मिटाईआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना हिरदे वसाए कोई ना जन, जन्म विच्चों जन्म ना कोए बदलाईआ। गढ़्ह हँकारी भाण्डा सके कोई ना भन्न, भरम भउ ना कोए मिटाईआ। भाग लग्गा दिसे किसे ना तन, कोटन कोटि कलयुग साध बैठे डेरे लाईआ। लेखा जाणे ना कोए हँ ब्रह्म,
❋
❋
पारब्रह्म तेरा दरस कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर अन्त अख़ीर सदी चौधवीं ठांडे दर पुरख अकाल परवरदिगार सांझे यार तेरे दवारे दरोही दरोही रोईए छम छम, छहबर बिन अक्खां नीर लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेख आपणी लोकाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर होवो जवान, जोबन इक्को दयां रंगाईआ। सारे मेरा इष्ट मन्नों ईमान, कामल मुर्शद बेपरवाहीआ। जिस दा सचखण्ड दवारा धर्म झुल्ले निशान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। थिर घर खेल करे महान, गुरमुख गुर गुर मेल मिलाईआ। सो संदेसा देवे धुर फ़रमान, फ़रमांबरदारां आप जणाईआ। जा के वेखो जगत जहान, नव सत्त खोज खुजाईआ। सब दे अंदर शरअ वड़ी शैतान, छुरी कूड़ जगत कसाईआ। माया ममता कीता बेईमान, बेवा दिसे लोकाईआ। तृष्ना मेटे कोई ना ताम, तमन्ना पूर ना कोए कराईआ। घर घर हुन्दा वेखो हराम, हुजरा हक ना कोए सुहाईआ। जो आपणी दे के आए कलाम, कलमा मेरा नाम समझाईआ। उस दी करे ना कोई पहचान, प्रीतम प्रेम ना कोए लगाईआ। आपणा वेखो विगड़या होया विधान, बदीआं विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक्क उपजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू की करीए धरती जा, जगह नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा प्या थाउँ थाँ, थान थनंतर दए दुहाईआ। प्यार रिहा ना पुत्तर माँ, पिता पूत करे लड़ाईआ। नारी कन्त नाता रही तुड़ा, साचा संग ना कोए बणाईआ। एह की खेल कीता ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बरी विच लोकाईआ। तूं आदि जुगादी मेहरवां, महबूब तेरी सरनाईआ। गोबिन्द कहे जुग बदल दे नवां, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाले तेरी सेजे सवां, सुहञ्जणी रुत्त बणाईआ। मैं वेखां घनेरा चवां, चाउ घनेरा नज़री आईआ। सच सिँघासण तेरे हुक्म अंदर इक्को बहवां, जित्थे दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर दरवेश हो के मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे गोबिन्द सुत दुलार, सुत्यां दयां जगाईआ। उठ वेख मेरे हुलार, ब्रह्मण्डां खण्डां तों पार दयां वखाईआ। जिस मंज़ल चढ़या ना कोए चुबार, घर बहण कोए ना पाईआ। तक्कया ना किसे किनार, नईआ तट ना कोए लगाईआ। सो खेल करे निरँकार, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दे हुक्म अंदर विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीस देवत सार, गुर अवतार पैगम्बर भज्जण वाहो दाहीआ। सेवा करन सदा जुग चार, चारे खाणी चारे बाणी चारे वरनां दए जणाईआ। सो लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति पुरख निरँजण दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो आपणी फोल के वेखो पुस्तक, पुश्त पनाह हथ्थ लगाईआ। जिस विच मेरे नाम दी करदे आए उस्तत, अक्खरां
❋
❋
नाल जोड़ जुड़ाईआ। मैनूं वेख के दस्सो मनुषां विच्चों केहड़ा तेरा गुरसिख, गुरमुख रूप बदलाईआ। जिस दे अंदर तुहाडे विछोड़े दा दु:ख, दर्द प्रेम वधाईआ। मेट के तृष्ना भुक्ख, आसा इक्क जणाईआ। वेख्यो परदा ओहला ना रखयो लुक, मैं हर घट वेखण वाला इक्क गोसाँईंआ। नौ सौ चुरानवे चौंकड़ी जुग गुर अवतार पैगम्बरो तुहानूं ल्या मूल ना पुछ, धार विच्चों ना फेर प्रगटाईआ। हुण रहिण देणा नहीं चुप, लहिणा सब तों मंग मंगाईआ। उठो वेखो जा के कलयुग अन्धेरा घुप, नूरी चन्द ना कोए रुशनाईआ। तुहाडी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान वाली धुर दी बाणी गई लुक, परदा सके ना कोए उठाईआ। क्यों मैं तुहानूं बणाया सुत, तुहाडे सुत गुरसिख दित्ते समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बिन अक्खां तों अक्खां रहे पुट्ट, लोकमात वेख वखाईआ। जिधर तक्कण ओधर मनमुख, गुरमुख कोटां विच्चों विरला नज़री आईआ। सब दी अन्तर निरंतर प्रीती धार गई टुट्ट, रसना वाली बाहरों दिसे पढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल नाल मिल के होया कोई ना ख़ुश, पढ़ पढ़ विद्या झट लँघाईआ। पंच विकार अंदरों कढ्ढया किसे ना कुट्ट, नाम खण्डा ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी धार जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो लोकमात धरो ध्यान, दया धर्म नज़र ना आईआ। साचा रिहा ना कोए ज्ञान, रसना गोष्ट विच लोकाईआ। मन्दिर वेखे ना कोई चतुर सुजान, सोई सुरत ना कोए उठाईआ। नादी सुणे ना कोई धुनकान, अनहद नाद ना कोए जणाईआ। निर्मल जोत जगे घर ना किसे महान, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। आत्म परमात्म मिले कोई ना आण, विछोड़ा पन्ध ना कोए चुकाईआ। सुहाए मन्दिर ना कोए मकान, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे ना कोए वधाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सारे गाण, अनरागी राग ना कोए सुणाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो क्यों काया मन्दिर अंदर कलयुग कूड़ा वड़या शैतान, शरअ करे लड़ाईआ। क्यों दीन दुनी होई बेईमान, बेवा रूप बणाईआ। क्यों बदलदा जाए नज़ाम, नौबत हक ना कोए सुणाईआ। इक्को वार इक्ट्ठे दे दयो मैनूं ब्यान, शब्द इशारे मंग मंगाईआ। नहीं ते अन्त अख़ीरी चरणी कर सलाम, सईयदे विच आपणा आप मिटाईआ। कहि दयो सब कुछ तेरे हथ्थ भगवान, सदी चौधवीं साडी चले ना कोए चतुराईआ। असीं दे दे आए बलीदान, जुग जुग सेव कमाईआ। एसे कर के तेरे आगमन विच दस्स दे आए जहान, भविख्तां विच अल्हाईआ। कलयुग अन्त कन्त भगवन्त प्रगट होवे वाली दो जहान, जो सब दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा पूर देणा कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण दीन दुनी दी कर बदली, बदला चुक्के जगत लोकाईआ। तूं पुरख अकाल धुर दा अदली, इन्साफ़ तेरे हथ्थ नज़री आईआ। भगत सुहेले गुरमुख सज्जण सन्त दुलारे कढ्ढ लईं, लख
❋
❋
चुरासी खोज खुजाईआ। शब्दी हुक्म अंदर सच दवारे सद्द लईं, सद्दा धुर दा इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल ओन्हां परदा कज्ज लईं, जो तेरा नाम ध्याईआ। आपणी प्रेम प्रीती अंदर बन्न्ह लईं, बन्दगी आपणी देणी समझाईआ। निरगुण हो के निरगुण धारों जम्म लईं, तत्तां वाली ना बणीं जणेंदी माईआ। गुरसिखां जन्म पाया नहीं किसे चम्म लई, आत्म परमात्म लैणा जुड़ाईआ। पुरख अकाल कल कल्की तूं कलयुग अन्तिम आउणा आपणे कम्म लई, कल कलेश देणा गवाईआ। सब नूं आपणे (प्रेम) अंदर रंग लईं, रंगत इक्को देणी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, वर इक्को इक्क जणाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर जावो मात, आपणी भूमी वेख वखाईआ। जित्थे वण्डां वण्ड के आए दीन मज़्हब ज़ात, तत वजूद हद्द बणाईआ। लेखा लिख के कलम दवात, कातब बण के सेव कमाईआ। अगला दस्स हालात, हर हिरदे आए जणाईआ। सो वेखो आपणा जा के भविख्तां वाला वाक्, वाकिफ़कार रिहा समझाईआ। आपणे आपणे दीन मज़्हब दा खोल्हो अंदरों ताक, बजर कपाटी परदा रहिण कोए ना पाईआ। सब दी पूरी करनी आस, निरासा नज़र कोए ना आईआ। वेख्यो बणयो ना कोई गुस्ताख़, ग़ुस्सा गिला ना कोए जणाईआ। सो पुरख निरँजण हर घट अन्तर लए वाच, वाचणहार थाउँ थाँईंआ। वेखणहारा काया माटी पंज तत काच, कंचन गढ़्ह फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर जाओगे, कलयुग अन्तिम आपणा पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी वेख वखाउगे, निरगुण हो के फोल फुलाईआ। दीन मज़्हब दा पन्ध मुकाउगे, झगड़ा ज़ात रहे ना राईआ। सब नूं इक्को इष्ट समझाउगे, अल्ला वाहिगुरू राम कृष्न वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को ढोला गाउगे, जैकारा इक्क सुणाईआ। इक्को सजदा सीस झुकाउगे, डण्डावत बन्दना इक्को इक्क दृढ़ाईआ। इक्को गृह बहि ख़ुशी मनाउगे, मन्दिर मस्जिद शिवदवाला वण्ड हद्द ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल इक्क प्रगटाउगे। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू लोकमात जावांगे, जग जीवण दाते तेरे अग्गे सीस झुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गावांगे, गा गा जगत सुणाईआ। निरवैर निराकार निरँकार जोत सरूपी तेरा दर्शन पावांगे, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तेरे ठांडे दर ख़ुशी बणावांगे, दूजे महल अटल ना कोए रुशनाईआ। सचखण्ड दवारा इक्क सुहावांगे, मुकामे हक सोभा पाईआ। परवरदिगार तेरा नूर चमकावांगे, अबिनाशी करते तेरी मात रुशनाईआ। पहली चेत्र उठ उठ धावांगे, चार कुण्ट पन्ध मुकाईआ। सम्मत शहिनशाही दा शाहाना रंग चढ़ावांगे, दो जहानां वज्जे वधाईआ। त्रिलोकी नूं फड़ हलावांगे, तीजा साल दए गवाहीआ। देवत सुर सर्ब जगावांगे,
❋
❋
बचया रहिण कोए ना पाईआ। लोकमात चारे कुण्ट फोल फुलावांगे, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण परदा लाहीआ। तेरे नाम दा डंका इक्क वजावांगे, अगम्मी राग सुणाईआ। कूड़ी क्रिया जन भगतां नाता आप तुड़ावांगे, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। तेरा रंग मजीठी हरि करते इक्क रंगावांगे, दूजी वार उतर ना जाईआ। चारे वरनां जोड़ जुड़ावांगे, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, साहिब स्वामी तेरे सरन मिले सरनाईआ। तेरी सरन इक्क तकावांगे। प्रभ तेरा ढोला गावांगे। शब्द विचोला नाम रखावांगे। परदा ओहला सर्ब उठावांगे। गुरमुखां दे अंदर वड़ के, अमृत जाम इक्क प्यावांगे। सूफ़ीआं दे दर ते खड़्ह के, सुख़न इक्क सुणावांगे। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़ के, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ावांगे। अल्ला हू अन्ना हू इस तों परे तेरा दर्शन कर के, कुल्लीआं दे डेरे ढावांगे। जो शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी लोकमात आए धर के, धर्म अस्थान वेख वखावांगे। जो जीव प्राणी जगत विद्वानी तेरे प्यार तों गए हर के, हिरदे सब दे फोल फुलावांगे। जो तेरी प्रीती अंदर परमात्म आए मरदे, मुरदे जीवत जगत करावांगे। सारे बण के तेरे बरदे, बन्दे बन्दगी वाले उठावांगे। जेहड़े मन वासना लड़दे, सब नूं धर्म राए नाल जुड़ावांगे। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सम्मत शहिनशाही विच तिन्न असां शाह सुल्तान वेखणे लड़दे, सुलह दी सलाह परे हटावांगे। एह खेल पुरख अकाल तेरे घर दे, दूजे ख़बर ना किसे जणावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, दर तेरे सीस निवावांगे। गुर अवतार पैगम्बरो जे दर मेरे सीस निवाउगे। इष्ट इक्को इक्क मनाउगे। सृष्ट सबाई वेख वखाउगे। लिस्ट आपणी वेख पछताउगे। क्यों पंज तत शरीर अंदर आए भोग के गृहस्त, वजूद पाक ना कोए बणाउगे। अन्तिम कर के ओस नूं नष्ट, निशाना मेरे नाल चलाउगे। मेरा हुक्म आदि जुगादी सख्त, सिर अग्गे ना कोई उठाउगे। अगले सम्मत दा वेख्यो वक्त, वाकिफ़कार हो के पड़दे लाहोगे। की हालत होवे जगत, जुगां दे विछड़े गुरमुख मेरे नाल मिलाउगे। जिन्हां नूं धुर दी धार कहे भगत, बिन भगतीउँ पार कराओगे। मेरी आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण धार अगम्मी शर्त, शरअ दे विच्चों सन्त सुहेले बाहर रखाउगे। जिन्हां दे कारण निरगुण निरवैर हो के आवां परत, पतिपरमेश्वर मन्न के सीस झुकाउगे। ना कोई सोग रहे ना हरख, चिन्ता ग़म डेरा ढाउगे। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तुहाडी लैण लग्गा परख, किस बिध आपणा पूरा तोल तुलाउगे। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल तेरा खेल असचरज, अचरज विच अचरज हो के बिन सीस सीस निवाउगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा इक्क इकल्ला एकँकारा परवरदिगारा सांझा यारा धुर दरबारा आप
❋
❋
दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे लोकमात करो तस्दीक, हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ। कलयुग अन्धेरा वेखो तारीक, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। साचे नाम दी जो पा के आए भीख, ख़ाली हथ्थ दिसे लोकाईआ। झगड़ा प्या ऊँच नीच, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। आत्म परमात्म समझे ना कोए प्रीत, परम पुरख मेल ना कोए मिलाईआ। सोहँ गाए कोए ना गीत, नानक निरगुण नालों होई जुदाईआ। लेखा मुके ना किसे सीस, सिर सर देवे ना कोए वड्याईआ। घर मिले ना किसे अतीत, त्रैगुण पन्ध ना कोए मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ सब नूं तेरी उडीक, पिछला लेखा गए भुलाईआ। किस वेले आवे लाशरीक, शिरक्त कूड़ी दए गवाईआ। शब्द विचोला बणाए बीच, दो जहानां भेव चुकाईआ। लख चुरासी बदले नीत, मन वासना डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ की इशारा दिता पहली चेत, चार्तक हो के ध्यान लगाईआ। सानूं सच दा आवे हेत, हितकारी हो के देणा समझाईआ। बिन तेरी किरपा खोल्हे कोई ना भेव भेत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान चारे खाणी चारे बाणी परदा अग्गे ना सके उठाईआ। की खेल करना लोकमात दे देस, दसन्तर देणा समझाईआ। की हुक्म करना नरेश, नर नरायण आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। पुरख अकल कहे गुरू अवतार पैगम्बर नन्न्हे बच्चे, बाले पिछले नज़री आईआ। तुसीं मुहब्बत विच सच्चे, प्यार विच वड्याईआ। काया माटी भाण्डे भन्न के आए कच्चे, तन वजूद कर जुदाईआ। मेरे घर विच आ के वसे, सचखण्ड जोत विच समाईआ। जित्थे कोई प्रकाश नहीं रवि सस्से, सूर्या चन्द ना कोए रुशनाईआ। ना कोई सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दुनीदारी दे पटे, संसारी भण्डारी संग ना कोए वखाईआ। ना कोई मन वासना खुल्ल्हे हट्टे, कूड़ वणजारा वणज ना कोए जणाईआ। इक्को मिल के जोत पुरख समर्थे, सचखण्ड बैठे सोभा पाईआ। उठ के वेखो अन्त अख़ीर कलयुग तुहाडे दीनां मज़्हबां दे रट्टे, झगड़ा सके ना कोए मुकाईआ। कुछ लेखा दस्सणा जो छब्बी पोह लिखारी हथ्थ फड़ाए त्रै गत्ते, गति मित तुहाडी दयां जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तुसीं सृष्टी दुनिया कायनात दे बणे रहे चच्चे, अग्गे तुहानूं सब दा बापू दयां वखाईआ। तुहाडे भविख्त करने सच्चे, सच नाल मिलाईआ। इक्को धार कर के पक्के, धुर दी गंढ्ढ देणी पवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दीनां मज़्हबां विच फेर कोई ना फसे, लोकमात अक्ख ना कोए उठाईआ। पुरख अकाल ने सब तों लैणा अगला हके, हक आपणा लैणा जणाईआ। जो हर हिरदे विच वसे, सो सब दा बणे पिता माईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश सब नूं इक्को नेत्र तक्के, अक्ख विचो अक्ख ना कोए बदलाईआ। जुग
❋
❋
चौकड़ी सिफ्तां वाले सालाहां विच गा के आए टप्पे, गा गा ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त साहिब सुल्तान वाली दो जहान लख चुरासी जीव जंत साध सन्त निरगुण सरगुण धार पैज रखे, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जन भगतां चीथड़ पुराणे रहिण ना देवे फटे, ओढन नाम दुशाला आपणा सीस टिकाईआ। दूजी वार किहा शब्द आया गोबिन्द दे वट्टे, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। सतिगुरू दी कीमत कोई ना पावे टके, हट्टां विच ना कोए विकाईआ। किरपा कर के मेहरवान जिस वल तक्के, तकदीर दए बदलाईआ। गुरमुखां सिमरन पूजा पाठ दे करन ना देवे रट्टे, रोटीन विच आपणा नाम जपाईआ। किसे ने मन्नणे नहीं सिल पत्थर वट्टे, अक्खरां तों बाहर निरअक्खर धार समझाईआ। जिन्हां दे अंदर पुरख अकाल वसे, उह दूसर सीस ना कदे झुकाईआ। जो अमृत नाम सतिगुर रस चक्खे, तिस दी रसना ना होए हल्काईआ। जो साहिब दा दर्शन करे आपणी अक्खे, उह अक्ख ना जगत बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समर्थे, धुर स्वामी दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू तेरा हुक्म चंगा, चार जुग सरनाईआ। ओधरों धाहां मार के रो पई गंगा, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जमना सुरस्ती मुख कर के नंगा, कूक कूक सुणाईआ। गोदावरी कहे गोबिन्द मेरे अंदर हुन्दा दंगा, दग़ेबाज़ बणी लोकाईआ। कुछ मेरा लेखा लिख के आयों उपर कन्ढ्ढा, नंदेड़ गंढ्ढ पवाईआ। पंज वेरां फेर के खण्डा, मेरी अंदरों सुरत खुल्हाईआ। मैं तैनूं पहलों समझण लग्गी तत्तां वाला बन्दा, बन्दगी विच ना सीस निवाईआ। तूं ढोला गाया सोहँ छन्दा, मैं आपणा आप गई भुलाईआ। मेरे अन्तर आया इक्क अनन्दा, जो अनन्दपुरी तों बाहर दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सवाधान होया शंकर, आपणी लै अंगड़ाईआ। मेरा डंका वज्जे ना किसे कंकर कंकर, किनका नज़र कोए ना आईआ। कलयुग धरया रूप भिअंकर, भूपत भूप ना कोए चतुराईआ। साचा रिहा कोए ना मंत्र, मंतव हल्ल ना कोए कराईआ। पुरख अकाल बणाई बणतर, सब दा माण रिहा मिटाईआ। आपणा हुक्म दे निरंतर, सृष्टी दी दृष्टी दिती बदलाईआ। प्रकाश होवे ना किसे अन्धेरी (कंदर), निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। भबूती मलयां टुट्टे किसे ना जंदर, ख़ाक कम्म किसे ना आईआ। मन वासना भवे बन्दर, बन्दगी तों बाहर वखाईआ। मस्तक धूढ़ी लग्गे किसे ना चन्दन, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। साची करे कोई ना बन्दन, बन्दीख़ाने विच दिसे लोकाईआ। बिना पुरख अकाल तों कोई ना आवे टुट्टी गंढ्ढण, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा संदेसा इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण उठ खलोता ब्रह्मा, पारब्रह्म ध्यान लगाईआ। साचा रिहा कोई ना धर्मा, धरनी
❋
❋
धरत धवल कुरलाईआ। झगड़ा प्या वरनां बरनां, अवरन ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल दी रहे कोई ना सरना, कोटन इष्ट जगत मनाईआ। साचे राह किसे ना चढ़ना, भरमे भुल्ली लोकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला किसे ना पढ़ना, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए कराईआ। मिले वड्याई ना प्रभू दे चरणां, सरन (ना) मिले सरनाईआ। कलयुग अन्त सर्ब कुछ सब ने हरना, चले ना किसे चतुराईआ। ब्रह्मा कहे मैं ओस दा पल्लू फड़ना, जो आदि जुगादी पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। विष्नूं कहे मैं वेखां की विशाल, विश्या विच लोकाईआ। साचा दिसे ना कोई लाल, जो नादी सुत अख्वाईआ। त्रैगुण माया प्या जंजाल, मातलोक ना कोए तुड़ाईआ। मानव जाती होई बेहाल, बिहबल हो के रही कुरलाईआ। साची दिसे ना कोई धर्मसाल, धर्म दवारा सोभा कोए ना पाईआ। सृष्ट सबाई होई कंगाल, नाम धन ना कोए वरताईआ। फल रिहा ना किसे डाल, सिंमल रुख लहराईआ। अन्तिम सब दे सिर ते कूके काल, कलू नगारा रिहा वजाईआ। पुरख अकाल बदलण वाला चाल, चाल निराली आपणी इक्क समझाईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले लए भाल, भगत भगवान आपणे रंग रंगाईआ। आपे वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद हो के खोज खुजाईआ। किरपा करे दीना बंधप दीन दयाल, दयानिध आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल करनी करदा, कुदरत दा मालक नज़री आईआ। कलयुग अन्त वेस अगम्मा धरदा, धरनी धरत धवल धौल सुहाईआ। जिस दे अग्गे चारा कोई ना चलदा, चारों कुण्ट सीस निवाईआ। सो खेल करे अगम्म अथाह अटल दा, बेअन्त बेपरवाहीआ। जन भगत अन्तर आत्म सिँघासण मलदा, सोहणी सुहञ्जणी सेज सुहाईआ। झगड़ा मुका के कूड़ विकार अछल छल दा, सति सच दए समझाईआ। साचा मन्दिर वखावे जित्थे जोती दीपक बलदा, तेल बाती दी लोड़ रहे ना राईआ। अमृत रस देवे अगम्मे जल दा, पवण पाणी तों बाहर लए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो लेखा देणा पए अख़ीर, आख़र शब्दी धार समझाईआ। लोकमात घत्त के वेखो वहीर, चारों कुण्ट भज्जो वाहो दाहीआ। साचा खेल बेनज़ीर, नज़र तों परे रिहा जणाईआ। आपणे दीन मज़्हब दी वेखो जागीर, जो तुहाडे हथ्थ फड़ाईआ। मार के शरअ लकीर, हद्द दिती दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, (वर दाता) सर्ब सहिज सुखदाईआ। गुर अवतार पैग़ंरब जा के वेखो आपणे कोट, बंक दवारे फोल फुलाईआ। दीन दुनी दी आ के देणी रपोट, लेखा हको हक सुणाईआ। किस गृह वज्जे सच नाम दी चोट, डंका शब्द
❋
❋
शनवाईआ। किस अंदर भरया हँकार विकार खोट, मन वासना हल्काईआ। किस मन्दिर जगे अगम्मी जोत, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। किस घर हरख सोग दी सोच, चिन्ता ग़म सताईआ। किस दवारे प्रभ मिलण दी मौज, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। किस दवारे जगत वासना भोग, तृष्ना विच हल्काईआ। किस दवारे झगड़ा मुकया चौदां लोक, चौदां तबक डेरा ढाहीआ। किस दवारे मेल मिलावा होवे निर्मल जोत, जोती जाता पुरख बिधाता मिले चाँईं चाँईंआ। लोकमात गुर अवतार पैगम्बर सब दे अंदर करो खोज, बाहर वेखण दी लोड़ रहे ना राईआ। गुर अवतार पैग़ंरब कहिण साहिब समरथ तेरी महिमा अकथ सानूं इक्को तेरी ओट, ओड़क तेरे अग्गे सीस निवाईआ। साडी रहवे कोई ना सोच, समझ तेरे विच समाईआ। तेरा धुर दा हुक्म इक्को बहुत, फ़रमाना दिसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण गुर अवतार पैगम्बर तेरे नाम दा लै के जोग, जगत जिज्ञासूआं आए जणाईआ।