२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल
धरनी धरत धवल कहे मेरे कट गुनाह, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी दया कमाईआ। तेरा नाम निधान मर्द मर्दान नौजवान श्री भगवान इक्क सुणां, चार कुण्ट दहि दिशा नव सत्त वज्जे वधाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद ब्रह्म ब्रह्माद सुणा आपणी धुना, अनहद नादी आत्मक राग सुणाईआ। जुग चौकड़ी पिछले बख्श गुनाह, सीस जगदीस तेरे कदम टिकाईआ। सदी चौधवीं अन्त ना रुला, मूर्ख मुग्धां तों पल्लू देणा छुडाईआ। मैं तेरा नाम नहीं गाउणा उत्ते बुल्ल्हा, हिरदे अंदर इक्क आवाज़ उठाईआ। मेहरवान महबूब तूं साहिब सुल्ताना सुलह कुला, कुल मालक धुरदरगाहीआ। जगत जिज्ञासू तेरी धार भुल्ला, अभुल्ल वेख वखाईआ। तेरा नाम भण्डारा अमृत रस सब दे अंदरों डुल्ल्हा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। धरनी धरत धवल कहे मेरी अरज़, आरज़ू पिछली दयां जणाईआ। जुग चौकड़ी सब नूं तेरी रही ग़रज़, गुर अवतार पैगम्बर ओट तकाईआ। तूं ग़रीब निमाणयां कोझे कमलयां वण्डदा रिहों दर्द, दीनां अनाथां हो सहाईआ। भगत उधारना तेरा फ़र्ज़, धुर दी खेल चली आईआ। साचे सन्तां मकरूज़ लाहुणा कर्ज़, हिसाब बेबाक देणा कराईआ। शब्द अगम्मी आपणा नाम दस्स अनादी तरज़, तुरीआ तों परे कर पढ़ाईआ। सच जैकारा तेरा सुणां शब्द अनादी बोल गरज़, कूक रहिण कोए ना पाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मदद तेरी इक्क तकाईआ। जोती जोत सरूप
❋
❋
हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेरा लेखा देणा बदलाईआ। धरनी धरत धवल कहे मेरी सुण पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। राह तक्कदी रही तेरा जुग चार, चारे कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। संदेसा देंदे गए गुर अवतार, पैगम्बर राह जणाईआ। लेखा लिखदे गए आपणी वार, वारता विच लेख बणाईआ। जिस नूं समझे ना कोए संसार, संसारी भण्डारी देण दुहाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग वेख अन्ध अंध्यार, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साचा रिहा ना कोई धर्म दवार, कूड़ी क्रिया घर घर आपणा डंक वजाईआ। जनो मर्द करे विभचार, माया ममता मोह हल्काईआ। सृष्टी शरअ तों होई बाहर, शायद तैनूं मिलण कोए ना आईआ। खेल वखा दे गुप्त ज़ाहर, परदा ओहला दे चुकाईआ। सदी चौधवीं तेरी वार, वाहवा तेरे हथ्थ वड्याईआ। कुदरत दे कादर करनी दे करते तूं आदि जुगादी मुख्त्यार, मुफ्त आपणी दया दे कमाईआ। मैं रो रो बिन अक्खां करां गिरयाज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। डण्डावत विच करां निमस्कार, बन्दना विच सीस झुकाईआ। बेनन्ती सुण मेरी सरकार, जुग जुग तेरी शहिनशाहीआ। कूड़ी क्रिया दे निवार, झगड़ा जूठ रहे ना राईआ। बेनन्ती तेरे सच दरबार, दरगाह साची इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा हौला भार कराईआ। धरनी धरत धवल कहे मेरी सुण लै कूक, निहकर्मी कर्म कमाईआ। कलयुग माया दिता फूक, बिन अग्नी अग्ग लगाईआ। धर्म रिहा ना किसे कूट, काया कुटीआ ना कोए सुहाईआ। साचा नज़र ना आए कोए सपूत, पिता पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। झगड़ा प्या काया पंज भूत, तत वजूद होवे लड़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हो के तुठ, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जो जुग चौकड़ी तेरे नालों गए रुठ, सो भगत सुहेले लै मिलाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक अबिनाशी अचुत, चेतन धार तेरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे धुर दा वर, मेरी रेखा दे बदलाईआ। धरनी धरत धवल कहे मैं करां पुकार आज, आजज़ हो के सीस निवाईआ। तेरे दर खड़्ही मुहताज, लोड़वंद धुर दी चली आईआ। निरगुण हो के रचया काज, सरगुण साचा राह वखाईआ। मेरी अन्त अख़ीरी रख लाज, लज्जया दीन दुनी गवाईआ। तूं शाह सुल्तान गुरू महाराज, पातशाह तेरा नाम सालाहीआ। मेरा डुब्बदा बेड़ा पार कर जहाज़, जहालत कूड़ी दे मिटाईआ। सति धर्म दा दस्स इक्क रिवाज, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड रहे ना राईआ। प्रेम प्रीती अंदर प्रगटा आपणा समाज, सच समग्री झोली पाईआ। भगतां भगती अंदर कर काज, कुदरत आपणा रंग रंगाईआ। शब्द अगम्मी अंदर दे आवाज़, बाहरों सरवण सुणन दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। धरनी कहे मेरी धूढ़ी ख़ाक वेख भस्म, तेरे
❋
❋
चरणां छोह के ख़ुशी मनाईआ। मैं आदि जुगादी समझया इक्को इस्म, आलीशान तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरी सौगंद खा के गए कसम, काइदे नाल दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दा दूल्हा इक्को होणा कन्त दुनिया दी धार ख़सम, जिस्म नज़र कोए ना आईआ। मैं राह तक्कां तेरे प्रेम प्रीती वाले चश्म, दूर दुराडा ध्यान लगाईआ। कवण वेला पत आवें रखण, धुर दे मालक धुर दरगाहीआ। लोकमात वेख आपणा वतन, बेवतनां लै उठाईआ। सदी चौधवीं किसे ना चले कोई यतन, यथार्थ दयां जणाईआ। किसे दा पूरा होए ना सिमरन भजन, भजन बन्दगी विच पन्ध ना कोए मुकाईआ। कोटन कोटि घर बार जगत दवारे तजण, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां फेरा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल बिन तेरी किरपा कोई ना रखे लज्जन, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मन वासना सृष्टी होई कगन, काग हँस ना कोए बदलाईआ। कोटां विच्चों तेरे भगत सुहेले थोड़्हे लभ्भण, जो तेरा राह तकाईआ। काया मन्दिर अंदर दीपक जोत हो के जगण, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तेरे प्रेम प्यार दा इक्को मंगदे सगन, सगला संग बणाईआ। आत्म परमात्म लग्गी रहे लग्न, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आई मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। धरनी धरत धवल कहे कलयुग वक्त दिसे थोड़ा, बैठा पन्ध मुकाईआ। साहिब स्वामी मेट अन्धेरा घोरा, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। झगड़ा रहे तत ना चोरा, चारों कुण्ट कर सफ़ाईआ। भेव खुल्हा दे तोरा मोरा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म बणया रहे सच्चा जोड़ा, जोड़ी आपणे नाल बणाईआ। शब्द अगम्मी बख्श अनादी घोड़ा, लोआं पुरीआं बाहर दौड़ाईआ। मेरा भाग कर मथोरा, मिथ्या दिसे सर्ब लोकाईआ। बसुधा कहे मेरा गोबिन्द वाला काग़ज़ अजे कोरा, जो मैनूं गया फड़ाईआ। इकरार कौल कीता जिस वेले आवां बण के बांका छोहरा, नवजोबन रूप बदलाईआ। भेव खुल्हा के गावां इक्को दोहरा, दोहां जोड़ जुड़ाईआ। जन भगतां आपणे हथ्थ विच रखां डोरा, डोरी पुरख अकाल नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सरन मंगी इक्क सरनाईआ। धरनी धरत धवल कहे मेरी अरदास, बेनन्ती इक्क सुणाईआ। किरपा कर शाहो शाबाश, शहिनशाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। दीन दुनी दी मंज़ल कर दे रास, रस्ता इक्क उपजाईआ। तेरे उत्ते तेरी सृष्टी करे विश्वास, कूड़ विषयां दा डेरा ढाहीआ। मेरी पूरी होवे आस, तृष्ना देणी मिटाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्क दूजे दा देवण साथ, मज़्हब दीन ना कोए लड़ाईआ। तेरे नाम दा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होवे इक्को पाठ, पूजा इक्को दे जणाईआ। इक्को तट किनारा दिसे घाट, इक्को पतण बैठा दिसे धुर दा माहीआ। मेरी अन्त अख़ीरी मेट दे वाट, वातावरन दे बदलाईआ।
❋
❋
तेरे गृह नहीं कोई घाट, घाटा मेरा पूर कराईआ। जन भगतां नाल जोड़ के नात, रिश्ता इक्को दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। धरनी धरत धवल कहे मैं तेरी याचक, यके बाद दीगरे सेव कमाईआ। मैं छड्डे विद्या दे वाचक, अन्तर ध्यानी वेख वखाईआ। कलयुग मिटा दे कूड़ा नाटक, नटूए आपणा स्वांग बदलाईआ। इक्को रूप दस्स दे वास्तक, वसल दस्स यार ख़ुदाईआ। तेरे तों बिना रहे कोई ना आशक, माशूक मश्वरा ना कोए बणाईआ। लेखे ला सर्ब स्वासथ, पवण पवण खोज खुजाईआ। मानुख रहे कोई ना नास्तिक, परदा ओहला दे चुकाईआ। तेरा धर्म दवारे इक्को पाठक, शब्दी सतिगुर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा मार्ग दे समझाईआ। धरनी धरत धवल कहे मेरा कर पूरा इकरार, इक्क इकल्ले बेपरवाहीआ। जिस तेरा सत्थर हंढाया यार, याराने विच गया समाईआ। मेरी रोंदी दी सुण पुकार, पूरन ब्रह्म गया दृढ़ाईआ। कल कल्की लए अवतार, आउणा चाँईं चाँईंआ। वेखणा जगत जीव मँझधार, चारे कुण्टां खोज खुजाईआ। तेरी आसा मनसा पूरी करे संसार, संसा रोग दए चुकाईआ। सोई सोई करे ख़बरदार, मोई मोई आप उठाईआ। जिस वेले दरोही दरोही करे चार यार, संग मुहम्मद नाल बणाईआ। चौदां तबक हाहाकार, साचा सबक ना कोए पढ़ाईआ। मंज़ल सब नूं दिसे दुष्वार, दुश्मण दूती घर घर डेरा लाईआ। सतिगुर शब्द ना करे कोई विचार, विचला भेव ना कोए खुल्हाईआ। ओस वेले किरपा करे आप निरँकार, नर नरायण धुर दरगाहीआ। धरनी कहे सो वक्त पहुंचया आण, वेला दए गवाहीआ। किरपा कर मेरे भगवान, भाग हिस्सा तेरी झोली पाईआ। साचा बख्श इक्क दान, दौलतमंद दे वरताईआ। तूं सब दा मालक इक्को काहन, लख चुरासी आदि जुगादि प्रनाईआ। सतिजुग साचा मार्ग दस्स जहान, परदा आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर देणा वखाईआ। धरनी धरत धवल कहे मेरे उत्ते कर दे रहमत, चरण कँवल सरनाईआ। मेरी आशा तेरे प्यार विच सहिमत, सहिम अगला दे चुकाईआ। झगड़ा रहे ना धोती तहिमत, जगत वण्ड ना कोए वड्याईआ। मूर्ख रहे कोई ना अहिमक, सब नूं साची सिख्या दे जणाईआ। तेरे नाम दी अगम्म नयामत, सृष्टी दृष्टी अंदर दे टिकाईआ। तूं मालक सही सलामत, जुग जुग वेस वटाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर मेट अलामत, ममता मोह डेरा ढाहीआ। सतिजुग सच बणा बनावट, घड़न भन्न्हणहार समरथ तेरी ओट रखाईआ। दीनां मज़्हबां रसम रिवाजां अंदर मेरी होई थकावट, अग्गे पन्ध ना कोए रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरी जुग जुग दस्स के गए कहावत, शब्द इशारे नाल समझाईआ। जिस वेले पुरख अकाला दीन दयाला परवरदिगार सांझा यार आ के मेटे अदावत, अदल इन्साफ़ इक्क कमाईआ। झगड़ा मज़्हब
❋
❋
ना दीन करे बग़ावत, बग़लगीर सब नूं लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सब दी शब्दी धार दे ज़मानत, ज़ामन हो के चुरासी विच्चों पार कराईआ।
२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ बलविंदर कौर पिण्ड सरेस वाला
धरनी धरत धवल धौल कहे प्रभ वेखां तेरे मीत, मित्र प्यारे नर निरँकारे खोज खुजाईआ। जो कलयुग अंदर बदलण तेरी रीत, खेल अगम्मा इक्क प्रगटाईआ। सद बैठे रहिण अतीत, त्रैगुण लेखा जगत चुकाईआ। ढोला गावण ठांढा गीत, तूं मेरा मैं तेरा रहे सुणाईआ। धुर दा कलमा सुण हदीस, हज़रत इक्को सीस झुकाईआ। तेरा खेल वेख जगदीस, जगदीशर वज्जे वधाईआ। जन भगतां अंदर सच प्रीत, पारब्रह्म ब्रह्म तेरे नाल रखाईआ। मैं नित नवित रखदी रही उडीक, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो कर के गए नसीहत, हुक्म संदेसा धुर जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त प्रगट करे अगम्मी असलीअत, असल आपणा खेल वखाईआ। जिस ने आत्म धार सब दी बदल देणी वलदीअत, पिता पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। साचे भगतां आपणे नाम दी कर वसीअत, हक हकूक अगला इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर तेरे अलख जगाईआ।
२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड जेठू नंगल
धरनी धरत धवल कहे तेरे भगतां मंगां संग, साथी साचे दे उपजाईआ। कलयुग औध रही लँघ, बीती सदी दए गवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर वजा के गए मृदंग, नाम ढोला सोहला तेरा राग समझाईआ। शब्दी धार दौड़ा के गए तरंग, चार कुण्ट दहि दिशा खोज खुजाईआ। खेल खेल के गए सूरबीर भुयंग, भुजां आपणा बल प्रगटाईआ। तेरे नाम दा दस्स के गए अनन्द, निजानंद विच समझाईआ। दूई द्वैती ढाह के कंध, निहकर्मी गए वड्याईआ। सच प्रकाश चाढ़ के चन्द, चन्द चांदनी इक्क जणाईआ। तेरा खेल सूरे सरबंग, सद तेरे विच समाईआ। मैं मंगदी इक्को मंग, धरनी धरत धवल धौल वास्ता पाईआ। दूई द्वैती ढाह के कंध, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। साचा ढोला सोहला नग़मा नाम दस्स दे छन्द, गीत सुहागी इक्क सुणाईआ। मेरा ख़ुशी होवे बन्द बन्द, बन्दना विच सीस निवाईआ। तेरी सरन सरनाई आवां लँघ, निम्रता
❋
❋
विच बेनन्ती इक्क जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दुआर देणा प्रगटाईआ।
२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड भोले के
धरनी धरत धवल कहे मेरा भगतां जोड़ना नाता, नातवां हो के दयां दुहाईआ। प्रेम प्रीती रखण साका, सज्जण मेला सहिज सुभाईआ। मेरा खुल्ल्हया रहे ताका, बन्द किवाड़ ना कोए कराईआ। तेरा खेल वेखां पुरख समराथा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। तेरे नाम दी सुण के गाथा, मेरे अन्तर निरंतर बिन फ़ुरने वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दे चढ़ाईआ। धरनी धरत धवल कहे मैं भगत सुहेला वेखां तेरा सज्जण, धुर दा मीता नज़री आईआ। जिन्हां दे पड़दे आवें कज्जण, नित नवित वेस वटाईआ। तेरी धूढ़ी करन मजन, जगत सरोवर नहावण कोए ना जाईआ। प्रेम प्रीती अंदर रहिण मग्न, मार्ग इक्को दए समझाईआ। तेरा तक्क अगम्मा वतन, वारता तेरी रहे गाईआ। कलूआ करे कोई ना यतन, ज़ाहर ज़हूर होवें सहाईआ। जिन्हां पत आयों रखण, पतिपरमेश्वर फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लैणा मिलाईआ। धरनी धरत धवल धौल कहे मेरा भगतां होवे मेल, मिलणी जगदीस कराईआ। वेखां प्रकाश बिन बाती तेल, जोती जोत डगमगाईआ। घर ठाकर स्वामी मिले सज्जण सुहेल, मीता अतीता धुरदरगाहीआ। जो वसे धाम नवेल, जिस दा अचरज अगम्मा खेल, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा परदा दे चुकाईआ।
२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ कुंदन सिँघ दे गृह पिण्ड शाहपुर थेड़ी
धरनी धरत धवल कहे तेरे गुरमख वेखां बिन अक्खां खोल्ह के अक्ख, आख़र इक्को ध्यान लगाईआ। जिन्हां दे अन्तर होवें प्रतख, घर स्वामी मिल्या साहिब गोसाँईंआ। आत्म कर के आपणे वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। ढोला सांझा कर के जस, वेद पुराणां परे करें पढ़ाईआ। तेरा खेल पुरख समरथ, तेरी महिमा सदा अकथ, जुग चौकड़ी गा गा थक्की तेरा अन्त कहिण ना पाईआ। जन भगतां होवें वस, अमृत देवें आपणा रस, शब्द तीर अणयाला मारें कस, जगत किवाड़ा पार कराईआ। निरगुण धार हो प्रगट, काया मन्दिर अंदर खोल्ह के हट्ट, वस्त अमोलक देवें घत, मेहरवान महबूब हो
❋
❋
के आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा खेल सदा अकथ, रसना जेहवा बत्ती दन्द कहिण कोए ना पाईआ। धरनी कहे तेरे भगतां अंदर वेखां परदा, पारब्रह्म प्रभ भेव देणा खुल्हाईआ। जिन्हां नूं मार्ग मिल्या तेरे घर दा, घराने कूड़े गए तजाईआ। सो सन्त सुहेला तेरी मंज़ल चढ़दा, जगत दुआर ना कोए अटकाईआ। सच दवारे एकँकारे तेरे खड़्हदा, बन्द किवाड़ा कुंडा लाहीआ। झगड़ा रहे ना सीस धड़ दा, लेखा मुके नारी नर दा, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। लेखा मुक्के कलयुग कूड़ी कल दा, मनुआ फिरे कोई ना छलदा, अछल अछल्ल तेरी सेव कमाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पैग़ंरब घल्लदा, हुक्मे अंदर आपणा हुक्म बदलाईआ। तेरा खेल निहचल धाम अटल दा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकार आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ।
२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड मनिहाला
धरनी कहे मैं तेरे गुरमुख वेखे लाल, अनमुल्ले नज़री आईआ। लेखा मुका के काल महाकाल कल कल्की राह तकाईआ। पूरब जन्म दी घाल घाल, सेवा तेरी झोली पाईआ। शब्द गुरू बणा दलाल, वणज धुर दा वण्ड वण्डाईआ। सदा वेखें मुरीदां हाल, मुर्शद आपणा फेरा पाईआ। कलयुग अन्त बदल दे चाल, चलत रहिण कोए ना पाईआ। सब दा हल्ल कर सवाल, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। इक्क वखा सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्क प्रगटाईआ। झगड़ा रहे ना जगत जंजाल, जीवण जुगत दे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सज्जण धुरदरगाहीआ। धरनी धरत धवल कहे मैं तेरे भगत तक्कां सूरे, सूर्या चन्द जिस नूं सीस निवाईआ। ओन्हां दे अन्तर जोती नूरे, नूर नुराने डगमगाईआ। नाता तोड़ सृष्टी वाले कूड़े, कूड़ कुटम्ब गए तजाईआ। तेरा चरण कँवल मस्तक ला के धूढ़े, धूल धुर दी ख़ाक रमाईआ। चतुर सुघड़ सुजान वेखे मूढ़्हे, मूर्ख नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां दे कौल इकरार बचन सुख़न कीते पूरे, पूरब जन्मां वेख वखाईआ। शब्द अनाद वज्जे तेरी तूरे, तुरीआ तों परे तेरी सिखलाईआ। जिधर तक्कां जन भगतां हाज़र हज़ूरे, सनमुख बैठा सोभा पाईआ। काया माटी तत वजूद चोली चाढ़े रंग गूढ़्हे, रंग अवल्लड़ा आप रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारा एकँकारा परवरदिगारा सांझे यारा देणा वखाईआ। धरनी धरत धवल कहे मैं तेरे सन्त सुहेले वेखे, वक्खरी धार चलाईआ। जिन्हां दे अंदर इक्को सुरती चेतन हो के चेते,
❋
❋
चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। सुत अनादी बण के बेटे, पिता पूत गोद सुहाईआ। सच सिँघासण पुरख अबिनाशन सेज अगम्मी लेटे, आलस निंद्रा नज़र कोए ना आईआ। रूप नज़र ना आए कोई रेखे, अलेखे विच तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ।
२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ समिन्दिर कौर दे गृह पिण्ड चीमा
पुरख अकाल कहे उठ धरनी धरत धवल सवाणी, सुतड़ी दयां उठाईआ। तूं चार जुग दी सुणदी आई बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी वेख वखाईआ। भार चुकदी रही चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणे कंध टिकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण सुणाउँदी रही कहाणी, कहावत धुरदरगाहीआ। अठ्ठ सठ्ठ सरोवर सीने उत्ते टिकाउँदी रही पाणी, जल जल विच्चों प्रगटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लभ्भदी रहीउँ शब्द अगम्मी हाणी, जिस दी आयू सके ना कोए समझाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर खेल दो जहानी, निरगुण सरगुण खेल वखाईआ। जिस दे कारण गुर अवतार पैगम्बर तेरे उत्ते दे के गए कुरबानी, कबरां वाले देण गवाहीआ। पुरख अकाल दा खेल वेख बिना जिस्म इस्म असमानी, बिन चश्म दीद रुशनाईआ। साची मंज़ल तक्क रूहानी, रहमत विच दृढ़ाईआ। धरनी धरत धवल धौल सदी चौधवीं तेरी मुहब्बत होई बेगानी, मीत प्यारा मित ना कोए बणाईआ। नेत्र रो के कहे आदि शक्ति भवानी, भुजां वाली दए गवाहीआ। तेई अवतार तेरे उत्ते खा के गए महिमानी, लोकमात फेरा पाईआ। पैगम्बर रख के गए निशानी, मकबरे काअबे वाले बणाईआ। गुरू उपदेशक बणे ज्ञानी, विद्या ब्रह्म समझाईआ। पुरख अकाल दा खेल जुग चौकड़ी सदा महानी, महिमा आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस नूं समझे ना कोए विद्वानी, विद्या विद्दत ना कोए वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल एका एकँकार कटणहार ग़ुलामी, ग़ुरबत विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे दर आप सुहाईआ।
२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ प्रकाश कौर दिल्ली
पुरख अकाल कहे सुण धरती, धर्म दवारा दयां वखाईआ। जिस दे जुग चौकड़ी विछोड़े अंदर ढोले रही पढ़दी, गीतां नाल वड्याईआ। वैरागण हो के रही मरदी, बिरहों विच कुरलाईआ। अनतारू हो के रही तरदी, जगत जहान वेख वखाईआ।
❋
❋
उह खेल वखावे कलयुग कूड़ कुड़यारे कल दी, कलमयां तों बाहर करे पढ़ाईआ। जिस गृह इक्को जोत बलदी, बल बावन दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा गृह आप सुहाईआ। धरनी धरत धवल उठ वखावां नेड़े, नेरन नेर जणाईआ। लख चुरासी भगत सुहेले किहड़े, जो भगवन विच समाईआ। चढ़ के शब्दी बेड़े, बिन वञ्झ मुहाणे तारीआं लाईआ। अन्तर होवण चाउ घनेरे, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। मैं सद वसां ओन्हां दे वेहड़े, दूजे दर नज़र कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर इक्क सुहाईआ। धरनी धरत धवल तेरे उत्ते सुहाया मन्दिर, गुरमुख साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जिस दे वसां सदा अंदर, अन्तश्करन डेरा ढाहीआ। चाढ़ अगम्मी रंगण, दुरमति मैल धवाईआ। सिख़ा के इक्को बन्दन, बन्दा बन्दीखानिउँ बाहर कराईआ। झगड़ा मुका के जूह जंगल, जागरत जोत करां रुशनाईआ। घर सच सुणा के मंगल, मंगलाचार दयां वड्याईआ। शरअ तोड़ के संगल, संग आपणे नाल बणाईआ। करे खेल सूरा सरबंगन, हरि करता धुरदरगाहीआ। धरनी धरत धवल साची धूढ़ी दा लै लै चन्दन, मस्तक आप रमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे नंगन, परदा ओहला रहिण कोए ना पाईआ। कुछ लहिणा देणा वेख रविदासे वाले कंगण, पंडत नाल वड्याईआ। सो सूरा खेल करे वरभण्डन, ब्रह्मण्डन खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गृह मन्दिर इक्क सुहाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे भगतां दा गुरूदवार, गोबिन्द शब्द नज़री आईआ। जित्थे दिसे ना कोई चार दीवार, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सूर्या चन्न ना कोए उज्यार, रवि ससि ना कोए वड्याईआ। पिता पूत ना कोए गुफ़तार, गुफ़त शनीद ना कोए पढ़ाईआ। रसना जेहवा ना कोई जैकार, ढोला गीत ना कोए सुणाईआ। कलमा नग़मा करे ना कोए उज्यार, उजरत मंगे कोए ना थाउँ थाँईंआ। करे खेल आप करतार, करनी दा करता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। चरण प्रीती बख्श प्यार, रीती आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर इक्क वसाईआ। धरनी धरत धवल वेख मेरयां भगतां घर, मन्दिर सोहणा नज़री आईआ। जित्थे वसे नरायण नर, धुर कन्त बेपरवाहीआ। भय चुकाए भउ डर, भरमां गढ़्ह तुड़ाईआ। सुरती शब्दी फड़ाए लड़, पल्लू गंढ्ढ नाम पवाईआ। निर्मल दीआ बाती कमलापाती इक्को धर, जोती जाता करे रुशनाईआ। लहिणा देणा मुकाए तेई अवतर, पूरब लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताईआ। पुरख अकाल कहे धरनी धरत धवल साचे भगत दी महिमा करदे पैगम्बर गुरू अवतार, शास्त्रां नाल वड्याईआ। जिन्हां दा नाउँ सदा जुग चार, चौकड़ी करे रुशनाईआ।
❋
❋
सो सज्जण सुहेले वेखीं विच संसार, हरि करता आप वखाईआ। जिन्हां दे अंदर मेरा दरबार, दरगाह साची रूप बदलाईआ। अठ्ठे पहर नाद धुन जैकार, अनरागी राग सुणाईआ। सद अमृत मिले ठंडा ठार, प्रेम रस नाल वरताईआ। निरगुण जोत होवे उज्यार, नूरो नूर करे रुशनाईआ। साचा भगत भगवन दे आधार, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला देवणहारा सदा दीदार, नैण निराला इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ समरथ हो टिकाईआ। धरनी धरत धवल साचे भगतां ला चन्दन, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तेरी लेखे लग्गे बन्दन, बन्दगी इक्क जणाईआ। सच दवारे आई मंगण, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दी टुट्टी आया गंढ्ढण, नाता धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। नाम वजावण आया मृदंगन, संदेसा इक्को इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साचे हुक्म दी करे ना कोए उलँघण, भाणे अंदर भाणा मन्न के शुकर मनाईआ। एह खेल विच वरभण्डन, भंडी विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सच्चा धुरदरगाहीआ। पुरख अकाल कहे धरनी धरत धवल वेख मेरे लाडले लाल, गुरमुख नज़री आईआ। जिन्हां दी लख चुरासी विच्चों कीती भाल, खोजे थाउँ थाँईंआ। लेखा रिहा ना शाह कंगाल, कमले कोझे गले लगाईआ। पूरा कर सवाल, अगला परदा दए उठाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी करदे रहे भाल, सो निरगुण आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा एको रंग चढ़ाईआ। धरनी धरत धवल उठ वेख जन भगतां अलग्ग तरीका, तरह तरह समझाईआ। जिन्हां दा मार्ग नीकन नीका, चढ़न कोए ना पाईआ। प्रेम प्यार अंदर भुगतण तरीकां, तारीकी अन्धेरा ना कोए चुकाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे शब्दी हुक्म दा इक्क वसीका, लेखक इक्को सोभा पाईआ। जिस अग्गे वास्ता पाए कुरान मज़ीदा, मज़बूरी आपणी रही सुणाईआ। प्रभ भुल्ली तेरी सर्ब हदीसा, हज़रत रंग ना कोए रंगाईआ। तेरा खेल वेखणा बीस बीसा, सदी चौधवीं आपणा रंग चढ़ाईआ। तेरा भगत सुहेला सदा रहे जग जीता, जगजीवण दाते तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर झुके इक्क जगदीसा, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ।
❋
❋
५ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ जागीर सिँघ दे गृह पिण्ड नूर पुर
आदि जुगादि जुग चौकड़ी पुरख अकाल दी मर्ज़ी, मर्ज़ी अंदर गुर अवतार पैगम्बर लोकमात रूप धराईआ। लख चुरासी आत्म धार जिस नूं सदा रहे ग़रज़ी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाईआ। नित नवित साचे सन्तां धुर दे भगतां आसा मनसा सुणे अर्ज़ी, ख़ाहिश ख़सूसीअत विच्चों प्रगटाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार लोकमात आवे बण के दर्दी, दीन दयाला हरि गोपाला आपणा वेस वटाईआ। जग वासना कूड़ी क्रिया ममता मोह विकार हँकार रहिण ना देवे फ़र्ज़ी, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी धुन आत्मक राग सुणाईआ। नौ खण्ड पिथमी सत्त दीप खेल वेखे सृष्ट सबाई जग दी, चार वरन अठारां बरन अन्तर निरंतर फोल फुलाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे मन वासना हद्द दी, हदूद महिदूद इक्को आपणा नाम समझाईआ। जिस दी खेल सदा सचखण्ड दुआर अलग दी, सो पुरख अबिनाशी घट निवासी करनी दा करता कुदरत दा मालक आपणी कार कमाईआ। सच ख़ुमारी देवे नाम अगम्मी मदि दी, मधुर धुन आपणा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी मर्ज़ी करे निरँकार, दो जहान हुक्मे अंदर फिराईआ। सेवा ला गुरू अवतार, पैगम्बरां कलमे दए पढ़ाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर कर के ख़बरदार, धुर संदेसा नाम दृढ़ाईआ। अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी निरगुण नूर जोत कर उज्यार, दीआ बाती कमलापाती इक्को इक्क डगमगाईआ। शब्द अगम्मी दे अनादी धुन्कार, अनहद अनुरागी राग सुणाईआ। भगत सुहेले गुरू गुर चेले प्रेम प्रीती अंदर लए उठाल, मेहर मुहब्बत विच आपणे रंग रंगाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला भाग लगाए काया माटी साढे तिन्न हथ्थ सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर एकँकार इक्को इक्क जणाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणा दए खुल्हाईआ। मर्ज़ी अंदर मरीज़ां दी मर्ज़ करे बहाल, जन्म मरन दा लख चुरासी गेड़ा दए मुकाईआ। साची मर्ज़ी सदा चले श्री भगवान, मानव मर्ज़ी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाण, अन्जाणत आपणा भेव खुल्हाईआ।
५ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सन्तोख सिँघ दे गृह नूर पुर
साची मर्ज़ी करे भगवान, हरि करता वड वड्याईआ। जन भगतां देवे नाम दान, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। अमृत रस बख्शे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। चरण प्रीती बख्श इक्क ध्यान, आसा मनसा विच समाईआ।
❋
❋
आवण जावण चुका के काण, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। धर्म दवारा वखा निशान, सचखण्ड साचा दए सुहाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत सन्त सुहेला कर परवान, परम पुरख परमात्म आत्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। मर्ज़ी करे हरि भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाइंदा। आदि जुगादी धुर दा कन्त, जुग चौकड़ी खेल खिलाइंदा। लेखा जाणे कलयुग अन्त, श्री भगवन्त लहिणा सब दा वेख वखाइंदा। जन भगतां गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म आप समझाइंदा। मेल मिला के साची संगत, पंचम नाता तोड़ तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित बोध अगाधा बण के पंडत, निरअक्खर धार अक्खरां विच समझाइंदा।
५ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ उत्तम सिँघ दे गृह नाभा
गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ कवण बिध धरीए रूप, रेख भेख समझ किसे ना आईआ। पुरख अकाल कहे मेरी निरगुण जोत होणा सति सरूप, चार कुण्ट दहि दिशा नव सत्त आपणी धार जणाईआ। हुक्मे अंदर करना कूच, कूचा गली लख चुरासी काया माटी वेखणी थाउँ थाँईंआ। सेवा करनी बण के सच सपूत, पिता पुरख अकाल इक्क समझाईआ। परदा ओहला रहे ना काया पंज भूत, आत्म परमात्म लेखा देणा समझाईआ। हर घट अन्तर वेखणहारा मेरा शब्द अगम्मी दूत, दो जहानां वाली आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, करनी दा करता कुदरत दा मालक आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण राह दस्स अगम्म सुखाला, सुखसागर दया कमाईआ। झगड़ा मुक्के शाह कंगाला, दीन दयाला हो सहाईआ। त्रैगुण माया ममता तुट्टे जंजाला, जागरत जोत कर रुशनाईआ। दीन दुनी रहे ना कोए बेहाला, बिहबल हो ना कोए कुरलाईआ। काया मन्दिर अंदर वखा सच्ची धर्मसाला, धर्म दुआर इक्को दे प्रगटाईआ। जित्थे निरगुण दीप होए उजाला, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। फेरनी पए कोई ना माला, मन का मणका दे भवाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन जन भगत वेख आपणा बाला, बाली बुध लै उठाईआ। नाम अगम्मी रस हकीकी जाम दे प्याला, पीआ प्रीतम हो के दया कमाईआ। तेरा नूर ज़हूर दिसे जगत निराला, निरवैर निराकार निरँकार आपणा
❋
❋
भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण हथ्थ रख साडी पुश्त पनाह, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तेरा मार्ग दस्सीए राह, रहिबर हो के सेव कमाईआ। सर्ब दा मालक परमात्म जल्वागर नूर ख़ुदा, ज़हूर विच तेरी वड्याईआ। रमज़ इशारा आईए ला, लाशरीक तेरा भेव खुल्हाईआ। सो पुरख निरँजण बण बेपरवाह, हरि पुरख निरँजण परदा दे उठाईआ। तेरा लेखा दो जहानां थाउँ थाँ, थान थनंतर तेरी ओट रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे जगत मलाह, खेवट खेटा तूं ही नज़री आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त दर्दीआं दर्द वण्डा, दु:ख कलेश डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर नाम संदेसा देवां धुर दा ढोला, बिन ढोलक छैणे लैणा गाईआ। जो भाग लगावे काया पंज तत चोला, चोली आपणे रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा बोला, अनबोलत राग सुणाईआ। चार जुग दा करां पूरा इकरार कौला, धरनी धरत धवल दया कमाईआ। हर घट रमिआ दस्सो जा के मौला, गृह गृह बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा इक्क जणाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर सुणो धुर दा वाक् फ़रमान, फुरनयां तों परे करे पढ़ाईआ। अनुभव दृष्टी विच कर परवान, परवाना धुर दा दयां जणाईआ। जिस दा लिख्तां विच दिसे ना कोए ब्यान, इष्टां विच्चों इष्ट सब दा पिता माईआ। सो खेल करे वाली दो जहान, प्रितपालक नूर ख़ुदाईआ। योद्धा सूरबीर बली बलवान, हुक्मे अंदर हुक्म वरताईआ। लेखा जाणे जागरत जोत जीव जहान, घट भीतर वेखे थाउँ थाँईंआ। हुक्मे अंदर हुक्म कर बलवान, कूड़ी क्रिया मेटे निशान, निशाना आपणा नाम समझाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां हउमे हंगता गढ़्ह तोड़ो अभिमान, काया मकबरे करो सफाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म देणा सच ज्ञान, सो स्वामी अन्तरजामी साहिब सुल्ताना रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर एकँकार इक्को इक्क दरसाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वस्त अगम्मी दे दे आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। तेरे विच्चों तेरा उपजे जाप, जग जीवण दाते दातार आपणा भेव खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे पाप, पतित पुनीत दए बणाईआ। चिन्ता रोग रहे ना कोए संताप, सोई सुरती शब्द उठाईआ। भविख्तां विच जो आए आख, आख़र सब दा लहिणा देणा मुकाईआ। तूं साहिब पुरख समराथ, सचखण्ड निवासी धुर दा पिता माईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी गाउँदे आए गाथ, गा गा राग अल्हाईआ। कलयुग अन्त दोए जोड़ के हाथ, चरण कँवल सीस झुकाईआ। लहिणा देणा दे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते आपणा रंग रंगाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतार पीर पैगम्बर इक्को रखण धुर दी आस, आसा विच भरवासा परम पुरख आपणा देणा समझाईआ।