६ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ बलवन्त सिँघ दे गृह पटयाला
गुर अवतार पैगम्बर कहिण परम पुरख समरथ, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार तेरी बेपरवाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण खेल तेरा अकथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भेव ना कोए खुल्हाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार नाम निधान श्री भगवान साहिब स्वामी अन्तरजामी तेरा आए दस्स, बोध अगाध नाद धुन धुन आत्मक राग सुणाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा गुणवन्ते तेरा गा के आए जस, सिफ्तां विच लिख्तां विच तेरी कर वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सुल्तान नौजवान मर्द मर्दान दर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साचे शाह सुल्तान, सो पुरख निरँजण तेरी इक्क सरनाईआ। हुक्मे अंदर वेखीए दीन दुनी जगत जहान, जागरत जोत बिन वरन गोत फेरा पाईआ। भेव खुल्हाईए काया माटी चाम, दृष्टी अंदर सृष्टी परदा आप चुकाईआ। तेरा सुण अगम्मी फ़रमान, निरगुण धार होए सवाधान, जोती जाते पुरख बिधाते तेरा इक्को हुक्म धुर फ़रमाना नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण धार एकँकार परवरदिगार देणा जणाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर सुणो संदेसा अगम्म, अगम्मढ़ी खेल जणाइंदा। नाम निधाना चीनणा बिना रसना जेहवा बत्ती दन्द, दम स्वास स्वास वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। खेल करना बिना हड्ड मास नाड़ी चम्म, चम्म दृष्टी डेरा ढाइंदा। कूड़ी क्रिया जगत वासना खेड़ा देणा भन्न, पारब्रह्म भेव अभेदा आप खुल्हाइंदा। लेखा जानणा तन वजूद सरवण सुणे कोई ना कन्न, कायनात अंदर जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर पुरख अकाला दीन दयाला दयानिध ठाकर आपणा हुक्म सुणाइंदा। हुक्म सुणाए श्री भगवन्त, हरि भगवन दया कमाईआ। एका दृढ़ाउणा धुर दा मंत, गृह गृह अंदर ताल वजाईआ। भेव चुकाउणा जीव जंत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। गढ़्ह तोड़ना हउमे हंगत, हँ ब्रह्म देणा उपजाईआ। दूजे दर होवे कोई ना मंगत, वस्त अमोलक काया गोलक देणी टिकाईआ। शब्दी धार महिमा दस्स अगणत, निरअक्खर विच्चों अक्खर धार देणी समझाईआ। गुरमुख वेखणा धुर दा सन्त, साहिब सतिगुर परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर,
❋
❋
सच संदेसा नर नरेशा इक्क इकल्ला सच महल्ला सचखण्ड दरगाह साची धाम न्यारे इक्को इक्क जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वड दाते बेपरवाह, बेपरवाही तेरी नज़री आईआ। तूं आदि जुगादी इक्क ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दे मिटाईआ। तेरे चरण कँवल ध्यान रहे लगा, सीस जगदीस इक्क निवाईआ। तेरा लेखा लिखे कोई ना कलम शाह, कातब रूप ना कोए धराईआ। तूं जल्वागर इक्क रुशना, लख चुरासी रिहा समाईआ। हुक्मे अंदर हुक्म दे बदला, बदली होवे ख़लक ख़ुदाईआ। सच संदेसा नर नरेशा नग़मा इक्को दे सुणा, गीत गोबिन्द तेरी वज्जे वधाईआ। हर घट रमिआ राम नज़री आ, शाम हो के बंसरी इक्क सुणाईआ। जीव जंत धुर दी गोपी लै प्रना, आत्म परमात्म आपणा जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दे खपा, माया ममता मोह विकार लोकमात रहिण ना पाईआ। तेरे अग्गे करीए सर्ब दुआ, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। तूं ख़ालक ख़लक आदि जुगादी रहनुमा, रहमत तेरी नज़री आईआ। नित नवित सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे बणदे रहे पेशवा, पेशतर तेरा हुक्म आए सुणाईआ। सो वेला वक्त दो जहानां श्री भगवाना गया आ, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरे हथ्थ वड्याईआ। हउँ सरन सरनाई सरनगति तेरी रहे तका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, शाह पातशाह शहिनशाह तेरे कँवल चरण चरण कँवल ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तूं साहिब पुरख अगम्म, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर सदी चौधवीं बेड़ा बन्न्ह, खेवट खेटा हो के आपणी कार कमाईआ। कर प्रकाश काया माटी साचे तन, तन वजूद कर रुशनाईआ। नाम संदेसा नर नरेशा इक्क सुणा बिना कन्न, सरवणां तों परे दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सुल्तान मेहरवान महबूब मुहब्बत विच इक्को मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण किरपा कर धुर दे मालक, मलकीअत दीन दुनी तेरी नज़री आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल आदत, अदल अदालत आप कमाईआ। हिरदे अंदर बख्श इबादत, नाम निधाना दे जणाईआ। तूं सदा सदा सही सलामत, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। ममता मोह मेट अलामत, आलम उल्मा इलम इक्को दे समझाईआ। धुर दा अमृत बख्श नयामत, अग्नी तत दे बुझाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट भीतर काया मन्दिर अंदर गृह आपणे नाम दी दे ज़मानत, दीन दयाल दयानिध आपणी दया कमाईआ। पंजां तत्तां अंदर तेरा आत्म तेरी अमानत, दूजी वस्त नज़र कोए ना आईआ। तेरी रहमत नाल मनुआ करे ना कोए बग़ावत, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पैगम्बर हरि जगदीश दर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण परम पुरख परमात्म, पतिपरमेश्वर तेरी बेपरवाहीआ। तेरे
❋
❋
नाम दा समझे ना कोए महातम, महिमा कहिण कोए ना पाईआ। परदा खुल्ल्हया ना किसे सनातम, सति दुआर परदा ना कोए उठाईआ। दरस करे कोई ना बातन, ज़ाहर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। साचा घाट लभ्भे किसे ना पातण, नईआ नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मनसा मोह ना मिटे वासन, वसल यार ना कोए वखाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाशन, अबिनाशी करते तेरी ओट रखाईआ। झगड़ा मुका पृथ्मी आकाशन, गगन गगनंतर तेरी वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, गुर अवतार पैगम्बर दर ठांडे अरज़ोई अंदर आखण, बेनन्ती हक सुणाईआ। पुरख अकाल कहे मैं सुणां अगम्मी अरज़, आरज़ू सब दी वेख वखाईआ। निरगुण धार वण्डां दर्द, दर्दी हो के फेरा पाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, बदला सब दा दयां चुकाईआ। चार जुग दा रहिण ना देवां कर्ज़, मकरूज़ हो के लहिणा झोली पाईआ। दीन दुनी दा लेखा करां नपड़द, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। साचे नाम दा लए कोई ना धड़त, गुर गुर हट्ट ना कोए विकाईआ। सब दी पूरी करां लिख्त पढ़त, भविख्तां विच्चों भविख्त दयां समझाईआ। दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं आकाश पातालां ज़िमीं असमानां मन्नणा पए इक्को इष्ट, इष्ट आत्मा परमात्मा इक्क जणाईआ। कुछ लेखा लहिणा देणा राम नाल वशिष्ट, विषयां तों परे जिस दा विशा समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा सति सतिवादी इक्को इक्क सुणाईआ। सुणो संदेसा धुर फ़रमान, हरि करता आप दृढ़ाईआ। जा के वेखो जीव जहान, घट घट अन्तर फोल फुलाईआ। करे खेल श्री भगवान, भगवन हो के वेस वटाईआ। जो लिख के आए ब्यान, नाता जोड़ कलम शाहीआ। उस दा लहिणा देणा मुकाए श्री भगवान, भाग हिस्सा सब दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित एथे ओथे दो जहानां घट निवासी सर्ब जीआं दा जाणी जाण, अभुल्ल भुल्ल विच कदे ना आईआ।
७ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ बलदेव किशन दे गृह पटयाला
गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ असीं कर कर थक्के यतन, कलयुग अन्त श्री भगवन्त सृष्टी दृष्टी ना कोए बदलाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार तक्के कोई ना आपणा वतन, बेवतन बेपरवाह होई तेरी लोकाईआ। सच किनारा धर्म दवारा वेखे कोई ना पतण, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा ध्यान ना कोए लगाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया जगत विकारी हस्सण, हउमे
❋
❋
हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। जूठ झूठ अपराध मोह विकार ममता विच वसण, वसल यार करे ना कोए ख़ुदाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मन वासना क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश उठ उठ नस्सण, धीरज धीर सति सन्तोख सांतक सति ना कोए कराईआ। त्रैगुण माया पंज तत शरीर बेनज़ीर लाई अग्न, अग्नी तत बुझा ब्रह्म मति ना कोए दृढ़ाईआ। बिन साचे नाम ओढण दीन दुनी होई नग्न, समरथ स्वामी अन्तरजामी सीस जगदीस हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर दे मालक ख़ालक प्रितपालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं सदी चौधवीं चार वरन अठारां बरन फिर फिर थक्के, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरुदुआर तक्के, निरगुण हो के गृह गृह फोल फुलाईआ। पन्ध मुका के वेखे मदीने मक्के, धुर फ़रमाने अंदर सेव कमाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले थोड़्हे दिसदे सच्चे, दीन दुनी ममता मोह विच हल्काईआ। निरगुण धार जोत सरूप निज नैण कोई ना तैनूं तक्के, ज्ञान नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। सब दे चीथड़ दिसण फटे, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे चरण कँवल सीस ना कोए निवाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान दिसण रट्टे, झगड़ा द्वैत ना कोए मिटाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर जीवां जंतां साधां सन्तां पत कोई ना रखे, मेहरवान महबूब तुध बिन होए ना कोए सहाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरे दर दुआर आए नस्से, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। सति धर्म दा सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी लोकमात खोल्ह इक्को हट्टे, जगत वणजारा सृष्टी दृष्टी अंदर लै बणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया भाण्डे रहिण ना दे कच्चे, कंचन गढ़्ह गृह मन्दिर दे सुहाईआ। मन वासना ममता विच मूल ना नच्चे, मन का मणका दे भवाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सब किछ तेरे हथ्थे, सच स्वामी अन्तरजामी तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सतिगुर तेरी ओट रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण कलयुग चारों कुण्ट वरती कल, कलमा हक नज़र किसे आईआ। सज्जण मीत कपट विकार करे छल, अछल छलधारी तेरी समझ कोए ना पाईआ। पूरब लहिणा देणा लेखा संदेसा कुछ दे के गया बावन बल, भेव अभेदा अगम्म अथाह खुल्हाईआ। जिस दा लेखा परे चार वेदा, ब्रह्म वेता अन्त कहिण ना पाईआ। लिख्या ना जाए किसे कितेबा, अक्खरां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल मन्दिर अंदर चढ़ के खोल्ह आपणा भेदा, भेव अभेद देणा दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार किस बिध खेलें खेडां, ख़ालक ख़लक आपणा हुक्म वरताईआ। आदि निरँजण अबिनाशी करते मेहरवान मुहब्बत विच दीन दुनी दस्स आपणा देसा, सचखण्ड दवारा एकँकारा इक्को इक्क समझाईआ।
❋
❋
तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित रहें हमेशा, मर जीवत रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहानां पृथ्मी आकाश गगन गगनंतर तेरे हथ्थ लेखा, लिख्त भविख्त इष्ट दृष्ट विच दे बदलाईआ।
७ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सतवंत कौर दे गृह पटयाला
गुर अवतार पैगम्बर गाओ ढोला, नव सत्त अगम्मी राग सुणाईआ। चार वरनां दस्सो इक्को बोला, अनबोलत रिहा दृढ़ाईआ। सोहँ शब्द आत्म परमात्म बणाओ विचोला, विचला भेव जगत खुल्हाईआ। तन माटी वजूद रहे कोई ना ओहला, परदा देणा उठाईआ। हर घट रमिआ नज़र आवां मौला, अमोलक वस्त देणी वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहे कोई ना गोला, सच प्रीती देणी समझाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच सति धर्म दा जा के खेलो होला, लाल गुलाला रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा सति सतिवादी इक्को इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मेरे नाम दा गाओ गीत, ढोला दीन दुनी दयो जणाईआ। लख चुरासी काया माटी करो ठांडा सीत, अग्नी तत बुझाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबा परदा देणा उठाईआ। पुरख अबिनाशी नज़री आए त्रैगुण अतीत, त्रैभवन धनी आपणा भेव खुल्हाईआ। लेखा मुके ऊँच नीच, राउ रंक इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाना आप सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सच नाम दा करो जैकार, बिन रसना जेहवा ढोला गाईआ। सुरती शब्द होवे प्यार, प्रेम प्रीती इक्क वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहे ना कोए विभचार, दुरमति मैल देणी धवाईआ। साचे मन्दिर दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, निरगुण नूर देणा दृढ़ाईआ। अनहद नाद धुनी सुणे जैकार, शब्द अगम्म शनवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म नाता जोड़ सर्ब संसार, सृष्टी दी दृष्टी देणी बदलाईआ। सदी चौधवीं चार कुण्ट दहि दिशा उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण होवे ना कोए ख़ुआर, ख़ालस इक्को रंग देणा रंगाईआ। सतिजुग साचा सति करे प्यार, धर्म दवारा धुर दा देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर साचे नाम दा दस्सो स्वाद, अनरस दए जणाईआ। जिस ने खेल रचया आदि, सो वेखणहार ब्रह्माद, जुगादि जुग आपणा हुक्म वरताईआ। वस्त अमोलक देवे दाद, हरि करता आप वरताईआ। सृष्ट सबाई मालक ख़ालक प्रितपालक दस्सो नाम इक्को गाॅड, राम रहीम इक्को नज़री आईआ।
❋
❋
बिन सोहँ शब्द सतिजुग अंदर दूजी रहे ना कोए आवाज़, अजां बांग ना कोए सुणाईआ। हँस बुद्धी रहे ना कोई काग, काग हँस रूप देणा बदलाईआ। मन्दिर वड़ के अंदर चढ़ के आत्म परमात्म खोल्हो राज़, पारब्रह्म ब्रह्म भेव देणा खुल्हाईआ। सति धर्म दा बदल देणा रिवाज, समाज इक्को देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना धुर दा राणा इक्को इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मेरे नाम दा दयो होका, हुक्म देवे धुरदरगाहीआ। झगड़ा रहे ना चौदां लोका, चौदां तबक भेव देणा खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सच सलोका, सोहँ ढोला बिन ढोलक छैणे देणा खड़काईआ। सतिजुग अन्तर निरंतर पढ़ना पए किसे ना पोथा, बिन पुस्तक उस्तत मेरी देणी समझाईआ। शब्द नगारे तन वजूद ला के चोटा, चोटी चढ़ के परदा देणा उठाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत माया ममता मोह विकार अंदर रहे कोए ना खोटा, कूड़ कपट अंदरों देणा कढाहीआ। निर्मल प्रकाश कर के जोता, दीआ बाती कमलापाती देणा डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार गुर अवतार पैगम्बरां देवे मौका, हुक्मे अन्तर हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जा के दस्सो रमज़ हकीकी, हकीकत विच्चों दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दी सच प्रीती, बिना प्रीत प्रीतम पार ना कोए कराईआ। कलयुग अन्तिम औध रही बीती, सतिजुग साचा लए अंगड़ाईआ। झगड़ा चुकणा हस्त कीटी, ऊँच नीच इक्को रंग वखाईआ। माया ममता मोह ना रहे पतित पनीती, पतित पावन होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लख चुरासी जीव जंत परखणहारा नीती, नीतीवान श्री भगवान आदि जुगादि इक्को इक्क नज़री आईआ।
७ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ बीबी काको दे गृह पिण्ड चुपकी ज़िला पटयाला
गुर अवतार पैगम्बर साचा नाम वजाओ नगारा, सोहँ ढोला देणा समझाईआ। चार जुग तों वक्खरा दस्सणा नाअरा, नर नरायण रिहा दृढ़ाईआ। आत्म दा प्रेमी प्रीतम दस्सणा प्यारा, पारब्रह्म प्रभ ब्रह्म सज्जण देणा समझाईआ। निरगुण धार अगम्मी दे इशारा, सोई सुरत देणी उठाईआ। सृष्ट सबाई करे वणज सच व्यपारा, नाम वस्त अमोलक देणी वखाईआ। दर ठांडा वखाउणा धुर दरबारा, दरगाह साची परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जा के ढोला गाओ गहर गम्भीर गुणी गहिंद, सरगुण धार
❋
❋
दयो समझाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी आदि जुगादि सदा बख्शिंद, बख्शणहारा रहमत आपणी आप कमाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख बणो नादी बिन्द, जो बिन्दराबन वाला काहन गया समझाईआ। निजर धार अमृत रस पीओ सागर सिन्ध, धुर प्याला इक्को जाम प्याईआ। मन कामना रहे ना कोई चिन्द, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। भाग लगाओ काया माटी साचे पिण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा जाणे गहर गम्भीर गुणी गहिंद, धुर दा ठाकर बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर साचा नाम दस्सो एक, एकँकार रिहा दृढ़ाईआ। सृष्ट सबाई बुद्धी होए बिबेक, दुरमति मैल धवाईआ। सुरती शब्द शब्द सतिगुर धार लए चेत, चार्तक तृखा बुझाईआ। परदा लाहो नेतन नेत, निज नैण होवे रुशनाईआ। सच प्रीती इक्को दस्सो हेत, हितकारी हो के सेव कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे रेख, भेख पखण्ड देणा मिटाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला इक्को देवे सच संदेश, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे सदा हमेश, सति सतिवादी आपणा हुक्म हुक्म विच समझाईआ।
७ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ बलदेव सिँघ, अजैब सिँघ दे गृह पिण्ड बूटा सिँघ वाला ज़िला पटयाला
गुर अवतार पैगम्बर वेखो हरि हज़ूरी, हरि करता रिहा दृढ़ाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश तक्को नूरी, नूर नुराना डगमगाईआ। अकल कलधारी सचखण्ड निवासी देवे मन्ज़ूरी, मेहरवान महबूब आपणी दया कमाईआ। लोकमात चार कुण्ट दहि दिशा पन्ध मुकाउणा नेड़ दूरी, नव सत्त आपणा फेरा पाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदरों क्रिया वेखणी कूड़ी, पड़दे उहल्यों परदा देणा चुकाईआ। गुरमुख साचे सन्त जनां जन भगतां मस्तक लगाउणी अगम्मी धूढ़ी, टिक्का इक्को नाम रमाईआ। नाम घालणा सब दी लेखे लाउणी मज़दूरी, दीन मज़्हब दा झगड़ा रहे ना राईआ। आसा मनसा दर घर साचे करनी पूरी, पूरन ब्रह्म देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, धुर दा राणा श्री भगवाना सच फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दीन दुनी दे अंदर जा के वड़ना, काया काअबे वेख वखाईआ। सच प्रकाश इक्को करना, नूरी जलवा नूर रुशनाईआ। नाम निधान श्री भगवान नग़मा इनायत वाला पढ़ना, शरअ शरीअत डेरा ढाहीआ। सच दुआर एकँकार दस्सणी इक्क सरना, सरनगति ब्रह्ममत इक्को समझाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात दीन मज़्हब वरनां बरनां, भेव अभेदा निरंतर अन्तर देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा
❋
❋
साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण दाता पुरख बिधाता इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन सर्ब निमस्कार, सचखण्ड दवारे सीस निवाईआ। निरगुण धार होए ख़बरदार, आलस निंद्रा ग़फ्लत नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साडा लहिणा देणा वखा पूरब जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग परदा दे उठाईआ। तेरे हुक्म अंदर फिरीए सर्ब विच संसार, संसारी भण्डारी सँघारी विष्न ब्रह्मा शिव आपणे नाल मिलाईआ। गृह गृह अंदर मन्दिर वड़ के वेखीए तेरी धार, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त खोज खुजाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी गृह मन्दिर घट भीतर पावणहारा सार, सर्ब कला समरथ महिमा अकथ तेरी वड्याईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच आपणा दे आधार, पुश्त पनाह हरि जगदीश आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी तेरे दर मंग मंगाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो गुर अवतार पैगम्बर परम पुरख दी धार, बिन अक्खरां दयां समझाईआ। दो जहानां तों वक्खरा लेखा भेव खोल्हां अगम्म अपार, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। जागरत जोत जोती जाता करे उज्यार, नूर नुराना श्री भगवाना इक्को इक्क डगमगाईआ। लोकमात मार झात इक्क इकांत सृष्ट सबाई पावे सार, सार शब्द सार्थी नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सारे करन ध्यान, इक्ट्ठे हो के सीस निवाईआ। किरपा कर मेहरवान, तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखीए विच जहान, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। भेव खुल्हाईए शास्त्र सिमरत वेद पुराण, खाणी बाणी परदा मात उठाईआ। संदेसा देईए इक्क फ़रमान, फ़ुरनयां तों बाहर होवे पढ़ाईआ। जिस नूं समझे ना कोए इन्सान, हिँसा अहिँसा दोवें लेखा दए चुकाईआ। एका नाम तेरा होवे प्रधान, प्रधानगी मिटे कूड़ी शाहीआ। तेरा आदि जुगादी कलमा नौजवान, नौबत हक हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पैगम्बर पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे दवारे धुर दी मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। किरपा कर सूरे सरबंगण, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी ओट तकाईआ। आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी देवणहारा अनन्दन, अनन्द इक्को इक्क दे जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ढाहीए कंधन, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के साचा छन्दन, सोहँ करें सच पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण टुट्टी आवें गंढ्ढण, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। तेरे सन्तां भगतां गुरमुखां गुरसिखां जोती धार मलीए चन्दन, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। लख चुरासी जीव जंत चार वरन अठारां बरन इक्को करन बन्दन, सजदा सीस जगदीस इक्क झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरी महिमा तोहे बण आईआ। पुरख अकाल कहे सुणो गुर अवतार पैगम्बर मेरे नढ्ढे बाल, धुर संदेसा दयां जणाईआ। लोकमात मार झात दीन दुनी दा वेखो हाल, अन्तरगत सब दी फोल फुलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चार कुण्ट दहि दिशा वज्जे ताल, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होई हल्काईआ। अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सरसती रोवे ज़ारो ज़ार, नेत्र नैणां नीर रही वहाईआ। किरपा कर पुरख अकाल, सच बेनन्ती मन्न सवाल, अहिवाल भविख्तां वाला दृढ़ाईआ। दीन दुनी होई बेहाल, सब दे सिर ते कूके काल, लेखे लग्गे किसे ना घाल, धायल हो के सारे रहे सुणाईआ। फल दिसे किसे ना डाल, जगत रीती अवल्लड़ी चाल, शब्द सतिगुर ना मिले दलाल, जगत वणजारा कम्म किसे ना आईआ। सतिगुर सूरा इक्क उठाल, जो सतिजुग साचा करे बहाल, चरण प्रीती निभाए तेरे नाल, दूजा दर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सतिगुर मालक धुर, नेत्र रोवण देवत सुर, सुरती शब्द बिन दीन मज़्हब अदब नाल तेरे नाल ना कोए मिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण दीन दुनी तक्कीए की, करते कीमत तेरी कोए ना पाईआ। सति धर्म दी दिसे कोए ना नींह, निउँ निउँ सीस जगदीस ना कोए झुकाईआ। झगड़ा किसे ना मुके साढे तिन्न हथ्थ सीं, भगत सुहेला बण के इकेला दरस कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मन वासना पई लीह, मार्ग हक ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर दे मालक सदा प्रितपालक ख़ालक ख़लक तेरी सरनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं वेखीए जगत, जुगां दे विछड़े ध्यान लगाईआ। कोटां विच्चों थोड़्हे धुर दे भगत, जो भगवन विच समाईआ। नाम ख़ुमारी विच होए मस्त, मस्त दीवाने कहे लोकाईआ। झगड़ा मुका के कीट हस्त, हस्ती इक्को विच समाईआ। निरगुण धार निरवैर तेरा करन दरस, जोती जाते पुरख बिधाते मिल के वज्जे वधाईआ। पन्ध मुका के फर्श अर्श, अर्शां तों परे निरगुण हरे दर तेरा नज़री आईआ। जन्म कर्म दी मेट के हरस, दिवस रैण रहे तड़प, भटकणा जगत दिती गवाईआ। तिन्हां उत्ते कर तरस, चिन्ता सोग रहे ना हरख़, गुरमुख बिन कसवटीउँ लैणे परख, नाम निधाना श्री भगवाना आपणी रगड़ लगाईआ। तेरी मंज़ल चढ़दयां सन्त सुहेला कोई ना जावे अटक, पंच विकारा कटक डेरा देणा ढाहीआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझे यार ख़ालक ख़लक साडी पूरी करनी शर्त, निरगुण धार आयों परत, लेखा मुकाउणा धरनी धवल धरत, धौल लहिणा देणा चुकाईआ। दीन दयाले हरि गोपाले तेरा खेल वेखीए अचरज, अचरज विच्चों अचरज आपणा खेल देणा प्रगटाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, इक्को धुर दी तेरी मद्दद मंग मंगाईआ। कलयुग
❋
❋
कूड़ी क्रिया मेट तशदद्, तसव्वर आपणा आप दे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतार पैगम्बर कहिण निरगुण धार सारे होए तअज्जब, हैरानी विच परेशानी, परेशानी विच बेईमानी, दीन दुनी दामन हथ्थ किसे ना आईआ।
८ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ मोहर सिँघ दे गृह पिण्ड बूटा सिँघ वाला
सो कहे मेरा खेल समर्था, सदा सदा सद वड्याईआ। हँ कहे मैं गावां तेरी गाथा, ख़ुशीआं विच सोहला गाईआ। सो कहे मैं वेखां बिना अक्खां, रचना आपणी परदा लाहीआ। हँ कहे मैं तेरे चरण दवारे वसां, दूजा दर नज़र ना आईआ। सो कहे मैं खोल्हां अगम्मी हट्टा, वस्त अमोलक आदि जुगादि वरताईआ। हँ कहे मैं प्रेम प्रीती लाहा खट्टां, खटका अवर रहे ना राईआ। सो कहे मैं साचा दस्सां जस्सा, वेद पुराणां मात उपजाईआ। हँ कहे मैं टेकां मथ्था, सीस जगदीश झुकाईआ। सो कहे मैं हर घट अन्तर वसां, सच सिँघासण सोभा पाईआ। हँ कहे मैं तेरे अग्गे वास्ता घत्तां, निम्रता विच मंग मंगाईआ। किस वेले मेल होवे कठ्ठा, जोड़ा जुड़े धुरदरगाहीआ। प्रेम प्यार होवे सच्चा, सति विच समाईआ। भाग लग्गे काया माटी कच्चा, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। सो कहे एह खेल आपणे हथ्थ रखां, दूसर चले ना कोए चतुराईआ। नव नौ चार भेव किसे ना दस्सां, दहि दिशा ना कोए शनवाईआ। ज्यों भावे तां आपणी खेल वखावां बिन अक्खां, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। हँ कहे मैं तेरा नूर, अवर कोए ना पिता माईआ। सो कहे मैं सर्ब कला भरपूर, देवणहारा अगम्म अथाहीआ। दोहां मिल के बणे एका पूर, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा हज़ूर, हाज़र हो के ख़ुशी बणाईआ। झगड़ा रहे ना कोए कूड़, कूड़ कुटम्ब देवां मिटाईआ। साची दे के अगम्मी धूढ़, धुर दा लेखा दयां बणाईआ। सच प्रीती बख्श सरूर, सुरती आपणी धार मिलाईआ। तूं रहिणा सदा मशकूर, शुक्रिए विच ढोले गाईआ। तेरा दिसे ना कोए कसूर, झगड़ा तत ना कोए चतुराईआ। नव नौ चार पिच्छों होवे मन्ज़ूर, महबूब हो के आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सो कहे मैं साहिब स्वामी, सर्ब कला अख्वाईआ। हँ कहे मैं तेरा नूर निशानी, जगत जहान सोभा पाईआ। दोहां मिल के खेले खेल दो जहानी, तत वजूद वज्जे वधाईआ। सच संदेसा अगम्मी बाणी, बावन अक्खरां बाहर पढ़ाईआ। बोध अगाध अकथ कहाणी, सिफ्ती ढोला गाईआ। लहिणा देणा वेखां तेरी तरल जवानी, जोबन धुर दा
❋
❋
इक्क वखाईआ। जूह दिसे ना कोए बेगानी, घर इक्को इक्क प्रगटाईआ। जित्थे झगड़ा नहीं ज़िमीं असमानी, ब्रह्मण्ड वण्ड ना कोए वण्डाईआ। तेरा मेरा नूर इक्क नुरानी, निरगुण जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दए वखाईआ। हँ कहे मैं तेरा हाजी, हुज़रा दे वखाईआ। सो कहे मैं मालक आदी, अदल इन्साफ़ कमाईआ। दोहां मिल के झगड़ा चुक्के हकीकी इश्क मिज़ाजी, मज़े तों बाहर आपणा आप प्रगटाईआ। सिफ्त गावे ना कोए रबाबी, तन्द सतार ना कोए चतुराईआ। मेला किसे ना अवर अहिबाबी, सज्जण इक्को नज़री आईआ। लेखा मुके सवाल जवाबी, नूर नूर विच समाईआ। जिस दी आसा रखी नानक विच बग़दादी, बग़लगीर हो के गया दृढ़ाईआ। सो होवे हँ इमदादी, दूजा साथी ना कोए समझाईआ। महल्ल सोहे इक्क महिराबी, मुहब्बत महबूब वाली प्रगटाईआ। अक्खर वड्याई ना कोए किताबी, शाही तों परे सच्ची शहिनशाहीआ। जोड़ दिसे ना कोए लुआबी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क रंगाईआ। सो कहे मेरा हक संदेसा, हकीकत दए जणाईआ। हँ कहे मैं सब कुछ देखा, तेरी बेपरवाहीआ। जोती धार बदली रेखा, रूप रंग रेख ना कोए वखाईआ। अन्तर रख्या आपणा भेता, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। नव नौ चार ना कीता चेता, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। फिर के वेख्या देस परदेसा, दो जहानां पन्ध मुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग चुकया ठेका, पटेदारी पन्ध मुकाईआ। अल्ला वाहिगुरू राम ओम रिहा कोई ना नेता, नित नवित आपणा फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी बदलदा रिहा वेसा, भेखा धारी बेपरवाहीआ। हँ कहे बिन मेरे तेरी करी किसे ना भेंटा, भट्ट सारे गए गाईआ। मैं आदि जुगादी शब्दी धार विच्चों निकलया तेरा बेटा, जिस नूं दूजी जन्मे कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुरदरगाही तेरी आस रखाईआ। सो कहे मैं सर्ब स्वामी मीत, मालक इक्क अख्वाईआ। हँ कहे मेरे बिना चल्ले ना कोए रीत, चुरासी कम्म किसे ना आईआ। दोहां मिल के बणे इक्को गीत, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। बिन भगतां किसे ना बणे मीत, सज्जण संग ना कोए रखाईआ। झगड़ा रखे ना ऊँच नीच, राउ रंक आपणे घर वसाईआ। सब नूं करे ठांडा सीत, अग्नी तत बुझाईआ। इक्को दस्स हक प्रीत, प्रीतम धुर दा दए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो पुरख निरँजण हँ करे आप बख्शीश, बख्शिश दी धार बख्शिश विच आपणे नाल रखाईआ।
❋
❋