८ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ चानण सिँघ दे गृह पिण्ड हंडोला ज़िला करनाल
आत्म परमात्म मिलाप होवे इस हिसाब, जिस हिसाब नूं कुतबखाना ना कोए छपवाईआ। जिस दा हिस्सा वण्ड ना होवे कोई बाब, हिन्दसयां वाला रूप ना कोए प्रगटाईआ। जिस दा लेखा लिखे ना कोई कलम दवात, शाही शाहकार ना कोए वड्याईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी महिमा सिफ्त गाउँदे कोटन कोटि जाप, रसना जेहवा बत्ती दन्द ढोला राग अल्हाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी लेखा धुर दा जाणे पाकी पाक, पतित पुनीत नूर ख़ुदाईआ। आत्म परमात्म मेला मिले हरि जगदीशर आप, आप आपणा परदा अंदरों दए उठाईआ। त्रैगुण माया पंज तत विकारा त्रै रहे कोई ना ताप, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता अग्नी अग्ग दए बुझाईआ। गृह मन्दिर अंदर निरंतर नूरी दरस देवे साख्यात, मन साजश डेरा देवे ढाहीआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर जोती जाता पुरख बिधाता करे प्रकाश, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। जो साहिब सतिगुर जन होवे दासी दास, हँकारी गढ़्ह जगत जुग ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर साचे मेला लए मिलाईआ। आत्म परमात्म मिलणा हिसाब नीकण नीका, ख़तो खताबत दी लोड़ रहे ना राईआ। इक्को सतिगुर नाल लग्गे सच प्रीता, प्रीतम हो के आपणा घर वखाईआ। तन माटी करे ठांडा सीता, सीतल धार निजर बूँद स्वांती दए टपकाईआ। ठाकर हो के मिले अगम्मी मीता, अलख अगोचर अगम्म अथाह निहकर्मी कर्म कांड दए खपाईआ। साचा दे के निरगुण धार अगम्मी कलमा हक हदीसा, हज़ूर हज़रतां इक्क पढ़ाईआ। लहिणा देणा मुकाए हरिजन जीव जी का, जीवत जन्म मरन विच बदलाईआ। मन वासना रहिण ना देवे कोए शरीका, शिरक्त अंदरों दए कढाहीआ। इक्को शब्द सतिगुर हथ्थ हक तौफ़ीका, तोहफ़ा देवे धुरदरगाहीआ। आसा मनसा पूरी करे उम्मीदा, आमद विच ख़ुशामद विच मुर्शद मुरीदां रंग रंगाईआ। जे प्यार नाल विहार नाल धार नाल इक्को वार अंदरों बाहरों सिध्धा कर लओ दीदा, दीदा दानिस्ता जोती जाता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच करनी कार कमाईआ। हिसाब अंदर दस्से आपणी करनी, करते हथ्थ वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा जिन्हां तुक अनादी पढ़नी, ब्रह्मादी वेख वखाईआ। साहिब स्वामी ला के आपणी सरनी, सरनगति दए समझाईआ। कूड़ी क्रिया अंदरों झड़नी, मन विकारा देवे मुकाईआ। मंज़ल इक्को हकीकी चढ़नी, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणे विच समाईआ। हिसाब कहे आत्म परमात्म वेखां मिलदा चंगा, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। ज्यों त्रबैणी दी धार गंगा, जमना सरसती आपणा
❋
❋
आप आपणे विच छुपाईआ। सो साहिब सतिगुर गुरमुखां देवे इक्क अनन्दा, निज आत्म अनन्द वखाईआ। बिन सूरज चन्द चाढ़ के चन्दा, जोती चन्द करे रुशनाईआ। बिन बन्दगीउँ बणा के बन्दा, बन्दना धुर दी दए समझाईआ। मन विकारी रहिण ना देवे गंदा, दुरमति मैल दए धवाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्मा, पारब्रह्म विच समाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आदि बणाया आत्म परमात्म छन्दा, शाम सुंदर जिस नूं कहि के झट लँघाईआ। जिस दी धार नाल गुर अवतार पैगम्बर तोड़ के बजर कपाटी जंदा, ज़िंदगी आपणी गए बदलाईआ। सो साहिब सुल्ताना श्री भगवाना नाद अनादी धुन उपजंदा, अनरागी राग सुणाईआ। जो सच सरनाई बेपरवाही चरण कँवल तकंदा, ताकत नाल सदाकत नाल बिन इबादत पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म जावे मिल, मिलणी हरि जगदीस कराईआ। झगड़ा रहे ना तीजे तिल, लोयण तीजे परदा दए उठाईआ। प्रेम प्रीती साची रीती अंदर जगत विकारा जाए हिल्ल, दर घर ठांडे मुख छुपाईआ। जो रस मानण दी करदे ढिल, मन वासना उन्हां हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग जुग मेला भगतां नाल रखाईआ। आत्म परमात्म आदि जुगादी जोड़ा, जोड़ी हरि जगदीस बणाईआ। जिन्हां करे भाग मथोरा, मिथ्या सृष्टी दए गवाईआ। लेखा मुका के पंजां चोरा, चोरी चोरी आपणा घर उपजाईआ। पन्ध मुका के अन्धेर घोरा, सुखमन टेडी बंक पार कराईआ। कर प्रकाश थोड़्हा थोड़्हा, जोत निरँजण डगमगाईआ। अमृत बूँद स्वांती रस दे के भोरा भोरा, भरम भाण्डा दए भन्नाईआ। साचे भगतां दी सद आपे रख के लोड़ा, लोड़ींदा साजण लए मिलाईआ। जिन्हां किरपा कर के ““सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान”” देवे साचा दोहरा, दूए दा एका एके दा एकँकार इक्को रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म काया पंज तत वजूद निरगुण धार ना होए विछोड़ा, सरगुण नाता तुट्टे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे तोरा मोरा, मैं ममता डेरा देवे ढाहीआ।
८ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ करनैल सिँघ, जरनैल सिँघ दे गृह पिण्ड खरका ज़िला करनाल
गुर अवतार पैगम्बर संदेसा सुणो धुर दा, धुरदरगाही करता आप जणाईआ। झगड़ा रहे ना किसे देवत सुर दा, रिख मुन मुनीश्र तपीश्र वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सच सुनेहड़ा इक्को पुरख अकाल सतिगुर दा, गुरू गुरदेव स्वामी अन्तरजामी आप सुणाईआ। जिस दा मंत्र आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित फ़ुरना फुरदा, सुरती शब्दी मेला मेले सहिज सुभाईआ।
❋
❋
सो नाता तोड़े कलयुग कूड़ कुड़यारी क्रिया कूड़ दा, सति धर्म देवे माण वड्याईआ। वेखो खेल पुरख अबिनाशी करते हाज़र हज़ूर दा, हज़रत हो के करे अगम्म पढ़ाईआ। वक्त सुहञ्जणा तक्को अबिनाशी अचुत नूर दा, नर नरायण रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा खेल आप प्रगटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो खेल धुर दे ख़ालक, साहिब स्वामी आप वखाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार इक्क इकल्ला ला अदालत, परवरदिगार सांझा यार परदा ओहला दए उठाईआ। कूड़ी क्रिया मन वासना रहे ना कोए अदावत, अदल इन्साफ़ लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो खेल पुरख अथाह अगम्म, अगम्मढ़ी कार कमाइंदा। लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी फोल फुलाइंदा। लेखे लावे आत्म परमात्म पवण स्वामी दम, दामनगीर बेनज़ीर आपणी कार कमाइंदा। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले मेल मिला के हरिजन, भगत भगवन्त आपणे रंग रंगाइंदा। कर प्रकाश तन वजूद काया माटी चम्म, चन्द चांदना इक्को इक्क डगमगाइंदा। भेव खुल्हाए अन्त अख़ीर आत्म परमात्म हँ ब्रह्म, धर्म दी धार एकँकार आपणी कल प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण निरवैर निराकार निरँकार इक्को इक्क सुणाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर सुणो हुक्म अंदर फ़रमान, फ़ुरनयां तों बाहर दयां जणाईआ। जिस दी करे ना कोए पहचान, सो बेपहचान आपणा हुक्म वरताईआ। लेखा जाण दो जहान, जीवण जुगत रिहा दृढ़ाईआ। हुक्म संदेसा नर नरेशा देवणहारा इक्क ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा कलयुग कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढाइंदा। मन मनसा रहे ना कोए अभिमान, बेईमान शरअ शैतान आप मिटाइंदा। लेखा जाणे हर घट वस्या राम, शब्द संदेसा देवे इक्क पैग़ाम, पीर पैगम्बर हुक्मे अंदर हुक्म इक्क वरताइंदा। नाम हकीकी लाशरीकी शायद मुशाहिद विच देवे इक्क जाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कुदरत दा कादर आपणे हथ्थ रखाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ तेरी वेखी हक हकीकत, हुक्म सुणया धुरदरगाहीआ। दीन दुनी दी मेटे कवण शरीकत, शरअ विच्चों शरअ दए बदलाईआ। साचे नाम दी दस्से असलीअत, असल वसल यार तेरा प्यार नज़री आईआ। जुग चौकड़ी असीं कर के आए वसीअत, लेखा भविख्त विच समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त अख़ीर बेनज़ीर पुरख अकाल दीन दयाल लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सब दी बणे इक्क वलदीअत, वलद वालदा दूजा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पैगम्बर दर दरवेश दर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण मातलोक
❋
❋
वेखी तेरी झलक, झल्ली कीती जगत लोकाईआ। सति रिहा ना किसे ख़लक, ख़ालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। बदल ना सक्या पलक, पलकां दे पिच्छे तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। नाम ख़ुमारी चढ़ी किसे ना मस्त, दीवाना दर ना कोए सुहाईआ। मन विकारा करे ना कोई नष्ट, नश्यां विच डुब्बी कूड़ लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण दोए जोड़ के हस्त, हस्ती विच मस्ती दे वखाईआ। तेरा खेल उपर अर्श किरपा कर उपर फर्श, सदी चौधवीं आवे तरस, रहमत विच रैहम देणा कमाईआ। जो सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण जन भगत बिरहों विछोड़े विच रहे तड़प, तिन्हां अन्तर मेला लैणा मिलाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अबिनाशी घट निवासी निरगुण जोत खेल वेखणा परत, पतिपरमेश्वर आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सारे रहे भटक, अन्त अख़ीर पूरी कर शर्त, लेखा मुका धरनी धरत धवल उत्ते फर्श, फ़ैसला धुर दा हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दुनी वण्ड दर्द, दुखियां दु:ख आपणे विच समाईआ।
९ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ करतार सिँघ दे गृह कौमी फ़ारम ज़िला करनाल
पुरख अकाल गुर अवतार पैगम्बरां देवे थापी, पुश्त पनाह बेपरवाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। चार जुग दा पूरब हुक्म संदेसा देवे सुणाए अगम्मी साखी, साख्यात हो के परदा ओहला आप उठाईआ। निरगुण निरवैर निराकार दो जहानां परदा लाह के ताकी, भेव अभेदा अछल अछेदा अगला दए चुकाईआ। निरगुण निरगुण निरवैर मन्नो आखी, आख़र आपणा खेल दृढ़ाईआ। लोकमात मार झाते जीव जंत साध सन्त वेखो पतित पापी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार आप समझाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नव सत्त वेखणी अन्धेरी राती, प्रभाती भेव रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा नर हरि नरायण इक्को इक्क जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जा के करयो अगम्म ख्याल, जगत बुद्धी ना कोए चतुराईआ। जो संदेसा दे के आए अहिवाल, अवल अल्ला नूर ख़ुदाईआ। तिस दा तक्कणा जा जमाल, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। साचे भगतां वेखणी कीती घाल, जो घायल हो के धुर दा नाम ध्याईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंज़ाल, जीवण जुगत देणी समझाईआ। झगड़ा रहे ना शाह कंगाल, ऊँच नीच राउ रंक इक्को घर प्रगटाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार इक्को दस्सणी सच्ची धर्मसाल, धर्म आत्म परमात्म देवे माण वड्याईआ। कलयुग अंदर सतिजुग करना बहाल, बेहाल वेखणी कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल
❋
❋
साचा हरि, सच संदेसा साहिब सतिगुर अकल कलधारी आप सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर लख चुरासी अंदर जाणा वस, वसल वेखणा यार ख़ुदाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पार जाणा नस्स, रहिबर हो के रिहा जणाईआ। नव नौ चार तक्कणा एका अक्ख, एकँकार हुक्मे अंदर हुक्म समझाईआ। किस गृह नूर होवे प्रतख, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले जोती जोत डगमगाईआ। हकीकत विच्चों खोजणा हक, सति सच नाल समझाईआ। देवे हुक्म पुरख समरथ, साहिब स्वामी अन्तरजामी भेव अभेदा अछल अछेदा आप खुल्हाईआ। मनुआ स्वांगी स्वांग करे कोई ना नट, जगत कूड़ ना कोए लड़ाईआ। परदा लाहुणा अठ्ठ सठ्ठ, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले वेखणा मठ्ठ, काया बंक दुआर कूट गृह फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा नर निरँकारा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सृष्टी दी दृष्टी लैणी फोल, फ़ुरना वेखणा थाउँ थाँईंआ। हर घट अंदर जाणा मौल, मौला धुर दा हुक्म सुणाईआ। जो पूरब सब दे नाल कीता कौल, इकरार पिछला याद कराईआ। सो लहिणा देणा चुकाउणा उपर धौल, धरनी धरत धवल रोवे मारे धाहींआ। धुर फ़रमाना श्री भगवाना एकँकार इक्को सुणाए बोल, अनबोलत आपणा नाम जणाईआ। चार वरन अठारां बरन चार कुण्ट दहि दिशा धर्म दवारे वज्जे ढोल, डंका दस्से धुर दरगाहीआ। सच दुआर विच संसार सति समग्री नाम देणा खोल्ह, ख़ालक ख़लक बिन धार पलक दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दीन दुनी लैणी भाल, भज्जणा वाहो दाहीआ। वासना वेखणी शाह कंगाल, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सब दा दस्सणा सचखण्ड दवारे हाल, हाल अहिवाल विच्चों बदलाईआ। सदी चौधवीं बण दलाल, परदा ओहला देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण दीन दुनी बदलदा आया चाल, चाल निराली जोत अकाली अकल कलधारी आपणे हथ्थ रखाईआ।
९ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ रण सिँघ दे गृह अजीत नगर ज़िला करनाल
गुर अवतार पैगम्बर आपणी वेखो नाम दी कुंजी, सदी चौधवीं कम्म किसे ना आईआ। जो खेल दस्सदे आए चौंह जुगीं, जुग चौकड़ी कर वड्याईआ। अन्त ओस दी औध पुग्गी, समां रिहा समझाईआ। क्यों काया मन्दिर अंदर धार होई दूजी, नाम नालों हराम आपणा ज़ोर वखाईआ। एह रमज़ दस्सो गुज्झी, गुर अवतार पैगम्बर आपणा परदा लाहीआ। क्यों
❋
❋
दीन दुनी बदली रुची, मन वासना होई हल्काईआ। आत्म रही कोई ना सुच्ची, सच मार्ग ना कोए दसाईआ। वस्त अमोलक गई लुट्टी, ख़ाली भण्डारे नज़री आईआ। सवाणी रही क्यों सुरत सुत्ती, शब्दी जाग ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी रिहा जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो आपणा आपणा अक्खरां वाला ज्ञान, सिफ्तां वाला जो सिफ्तां विच सालाहीआ। कलयुग अख़ीर कूड़ी क्रिया होई प्रधान, शरअ विच शैतान करे लड़ाईआ। कलमा रिहा ना किसे ज़बान, नाम निधान ना कोए ध्याईआ। माया ममता करे हैरान, लोभ मोह करे लड़ाईआ। किधर गए हुक्मरान, दीन मज़्हबां सार कोए ना पाईआ। वेखो आपणा कायनात कलमा कलाम, कायम मुकाम रिहा जणाईआ। क्यों पुरख अकाल होण लग्गा बदनाम, बदी नेकी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। क्यों भेंटा अंदर हो के आए कुरबान, हुक्में सीस कटाईआ। ज़रा वेखो जगत निशान, शमशान दिसे लोकाईआ। फ़र्क रिहा ना इन्सान हैवान, गुण निधान मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो क्यों दुनिया भुल्ली, भरम विच भरमाईआ। क्यों वस्त अमोलक डुल्ल्ही, हरि रस ना कोए चखाईआ। क्यों अग्ग लग्गी काया कुल्ली, त्रैगुण माया रही तपाईआ। क्यों ममता मोह विच रुली, हँकार विकार विच लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दे हुक्म नाल डराईआ। गुर अवतार पैगम्बर क्यों दीन मज़्हब होए बेदीन, साबत धर्म ना कोए रखाईआ। क्यों तुहाडे उत्तों गया यकीन, यके बाद दीगरे वेखो ध्यान लगाईआ। क्यों ना मैनूं करन तसलीम, सिर सजदयां विच झुकाईआ। क्यों बुद्धी होई मलीन, मलेछ रूप वटाईआ। क्यों नेत्र होए नाबीन, अक्ख प्रतख ना कोए खुल्हाईआ। क्यों झगड़ा नर मदीन, मुद्दा समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर क्यों दीन दुनी होई बेडर, ख़तरा ख़ौफ़ रिहा ना राईआ। क्यों तुहाडा छुट्टा लड़, पल्लू शब्द ना कोए फड़ाईआ। क्यों हँकारी बणया गढ़्ह, घर घर कूड़ वज्जी वधाईआ। क्यों अग्ग लग्गी बहत्तर नड़, तृष्ना मोह हल्काईआ। क्यों भुल्लया धुर दा दर, साचा राह ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा भेव आप चुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर क्यों दीन दुनी प्या भरम, हँकारी गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। क्यों झगड़ा प्या कर्म, कांड ना कोए गवाईआ। क्यों नेत्र रोंदे वरन, बरन रहे कुरलाईआ। क्यों भुल्ली प्रभ दी सरन, सीस जगदीस ना कोए झुकाईआ। क्यों तुहाडे छुट्टे चरण, चरणोदक हथ्थ किसे ना आईआ। क्यों जगत आशा ढोले पढ़न, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। क्यों मंज़ल धुर दी सच
❋
❋
दुआर ना चढ़न, कूड़ी क्रिया बन्धन पाईआ। क्यों निरगुण धार दरस ना करन, इष्ट अक्खरां वाला मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच फ़रमाना इक्क उपजाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो क्यों सृष्टी होई थोथी, सति नज़र कोए ना आईआ। क्यों अख़ीरी ओट रखी उत्ते पोथी, परम पुरख दा दरस कोए ना पाईआ। क्यों अक्खरां वाली सोच सोची, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। क्यों आशा रखी उत्ते नाथ त्रलोकी, त्रलोकी तों बाहर ध्यान ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे लोक परलोकी, जगत जहान निरगुण धार वेख वखाईआ।
९ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सुरजीत कौर दे गृह अजीत नगर
गुर अवतार पैगम्बर वेखो दीन दुनी दवार, चार कुण्ट दहि दिशा नव खण्ड फेरा पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तक्को रैण अंध्यार, सति धर्म सच निशाना नज़र कोए ना आईआ। वरन बरन मन वासना सृष्टी दृष्टी अंदर होया विभचार, कूड़ी क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। आत्म परमात्म निरगुण जोत बिन वरन गोत नज़र ना आए निरँकार, पुरख अबिनाशी घट निवासी मिल के वज्जे ना किसे वधाईआ। हउमे हंगता कूड़ी क्रिया गृह गृह दिसे विभचार, तन माटी ख़ाक पंज तत वजूद अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा सचखण्ड निवासी एकँकार एको एक सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दीन मज़्हब वेखो लोकमात, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। अमृत रस किसे मिले ना बूँद सवांत, कूड़ कामना होई हल्काईआ। सति धर्म रिहा ना किसे जमात, साचा नाता अबिनाशी करते ना कोए जुड़ाईआ। जो नाम संदेसा कलमा दे के आए पैग़ाम, हज़रत पीर पैगम्बर गुर अवतार ढोला गाईआ। शब्द हकीकी दे के आए जाम, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल बेपरवाह, परवरदिगार तेरी बेपरवाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण सेवा आए कमा, हुक्मे अंदर तेरा हुक्म सुणाईआ। धुर संदेसा नर नरेशा तेरा ढोला आए गा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी लोकमात समझाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म भेव आए खुल्हा, परदा ओहला जीव जगत जगदीशर तेरा इक्क सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तूं बेअन्त माया दिती पा, ग़फ्लत विच भुल्ली सर्ब लोकाईआ। सति धर्म रिहा किसे ना थाँ, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरुदुआर रहे कुरलाईआ।
❋
❋
पाक पवित पवित्र भूमका रिहा कोई ना थाँ, अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती नेत्र रो रो रही कुरलाईआ। जीव जंत साध सन्त सदी चौधवीं मन वासना भरी गुनाह, पवित पाक पुनीत नज़र कोए ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा निरगुण निरवैर निराकार निरँकार सारे तेरा तक्कदे राह, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत अंदर जोती जामा वेस वटा, लोकमात कर रुशनाईआ। तूं सचखण्ड निवासी दरगाह साची मुकामे हक कुल मालक शहिनशाह, हुक्मरान इक्को नज़री आईआ। कलयुग अंदर सतिजुग साचा मार्ग दे ला, माया ममता मोह जगत विकार डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन अरदास, बिन सीस सीस झुकाईआ। किरपा कर सर्ब गुणतास, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। सदी बीसवीं चार वरन अठारां बरन कूड़ी क्रिया वेखी रास, मन वासना नटुआ नाच नचाईआ। सच वस्त तेरा नाम रही किसे ना पास, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा ध्यान ना कोए लगाईआ। पिता पूत करे घात, नार कन्त ना देवे साथ, सज्जण मीत संग ना कोए निभाईआ। चारों कुण्ट दिसे अन्धेरी रात, साची रही ना कोई जमात, दीन दुनी करे लड़ाईआ। पुरख अकाल कलयुग अन्त श्री भगवन्त वेख आपणा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक उपर फ़लक ज़िमी ज़मां ध्यान लगाईआ। मेहरवान महबूब हो के जन भगतां सन्तां उत्ते कर तरस, गुरमुख गुरसिख हरिजन भगत प्रेम प्रीती अंदर मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पैगम्बर पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरे अग्गे झोली डाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं दस्सीए हरि जू कूक, कूक कूक सुणाईआ। झगड़ा प्या काया पंज तत कलबूत, दीन मज़्हब भरम ना कोए मिटाईआ। वाहिद लाशरीक तेरा देवे ना कोए सबूत, एकँकार इक्क इकल्ला नज़र किसे ना आईआ। किरपा निधान ठाकर स्वामी कलयुग कूड़ी क्रिया कर नेस्तोनाबूद, नव नौ चार दा लेखा दे मुकाईआ। सतिजुग साचा सति धर्म दा दे वजूद, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। सदी चौधवीं कूड़ी क्रिया हुक्मे अंदर कर मौकूफ़, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। साचे नाम दा चार वरन अठारां बरन वास्ते बदल दे हरूफ़, मसरूफ़ आपणे नाल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सुल्तान श्री भगवान दर तेरे ठांडे अलख जगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल साडा चुक्कया जाए वक्त, वार थित दए गवाहीआ। तेरा लेखा होवे विच जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। गुरमुख सज्जण वेख भगत, सन्त सुहेले आप उठाईआ। निरगुण धार आ परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण मर्द, मदद तेरी मंग मंगाईआ। कूड़ कसाई बणी करद, कत्लगाह दिसे लोकाईआ। दीनां अनाथां वण्डे कोई ना दर्द, दुखियां
❋
❋
दु:ख दूर ना कोए कराईआ। चारों कुण्ट दिसे तशदद्, सांतक सति ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देणा धुर दा दान, दयावान दीन दयाल मेहरवान महबूब मुहब्बत विच आपणा रंग देणा रंगाईआ।
९ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ महिंदर सिँघ दे गृह गढ़्ही लांगरी ज़िला कुरकशेतर
हरचरण सिँघ दी इक्को पुरख अकाल पिता माता, जगत जननी तत्तां सेव कमाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जिस दा देवे साथा, जुग चौकड़ी साचा संग निभाईआ। शब्दी धार चढ़ाए आपणे राथा, मंज़ल पार कराए बेपरवाहीआ। गुरमुख गुरसिख कदे आवे ना विच घाटा, कमी रहिण कोए ना पाईआ। धन्न भाग जो भगत सुहेला आपणे जन्म दी पूरी कर के जाए वाटा, तन वजूद माटी ख़ाक विच रुलाईआ। जा के मिले विच निरगुण नूर जोत प्रकाशा, प्रकाश प्रकाश विच समाईआ। जे तुसां हरचरण दी बणना माता, अंदरों ग़मी देणी कढाहीआ। ओस दा ओस दे नाल नाता, जो भगतां सदा गोद विच टिकाईआ। दीन दुनी दा मन्नणा नहीं आखा, पतिपरमेश्वर तुहाडा सदा सहाईआ। एह फल लग्गा जगत डाल मिली अगम्मी दाता, दातार हो के देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख आपणे घर वसाईआ। हरचरण सिँघ जगत नहीं मरया, मर जीवत रूप वटाईआ। भगतां विच भगती रूप हरया, हरि मिल्या सज्जण बेपरवाहीआ। जगत जहान दुतर तरया, सचखण्ड बहि के ख़ुशी मनाईआ। जिस ने इक्क वार सोहँ ढोला पढ़या, मात गर्भ फेर कदे ना आईआ। मंज़ल हकीकी चढ़या, आवण जावण पन्ध चुकाईआ। खेल अगम्मा पुरख अकाल दीन दयाल आपणा आपे करया, करनी दे करते आपणे घर ल्या बुलाईआ। माता दा जन्मया होया सरीर अग्नी विच सड़या, आत्मा परमात्मा विच समाईआ। ओस मंज़ल ते चढ़या, जित्थे बैठा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे दर ठांडे लए टिकाईआ। गुरमुख कदे ना जम्मदा मर्दा, मर्द मर्दाना नज़री आईआ। एह खेल पुरख अकाल दे घर दा, रीती गुरमुखां नाल बणाईआ। जो अंदर वड़ के फड़दा, नाता धुर दा मेल मिलाईआ। दरवाज़ा खोल्ह के आपणे घर दा, गुरमुख सहिजे लए लँघाईआ। एह लहिणा देणा नाता नरायण नर दा, नार कन्त जीव जंत समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणे घर वसाईआ। हरचरण सिँघ दी सदा जोबन वरगी जवानी, वरग जगत ना कोए लगाईआ। ओस दा नाम चार जुग दी भगतां
❋
❋
विच रहे निशानी, निशाने कूड़े जगत मिटाईआ। बख्शिश विच रहमत विच दान दिता धुर दे दानी, दयावान आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, अंदरों कढ्ढ के जाए परेशानी, परमानंद आपणा अनन्द वखाईआ। हरचरण सिँघ दा पिछला लेखा, लिख्त विच वड्याईआ। एह राए बुलार दा बेटा, गंढ्ढ नानक नाल रखाईआ। जिस ने निमस्कार विच आपणा आप पेश कीता, प्रेम अंदरे अंदर वधाईआ। निरगुण धार करके हेता, हितकारी हो के दिता समझाईआ। तूं वसणा ओस देसा, जिस घर वसे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पूरब लेखा वेख वखाईआ। पूरब लेखा ल्या जाण, हरि करता वड वड्याईआ। गुरमुख बाली बुध ना होवे अंञाण, जोबनवन्ता सोभा पाईआ। जिस दा मन्दिर इक्क मकान, सचखण्ड दवारा नज़री आईआ। जोती जोत मिल के मेला मिल्या वाली दो जहान, जगत जहान नाता गया तुड़ाईआ। मात पित कोई ना होवे हैरान, भैण भईआ भाणा मन्न के ख़ुशीआं विच शुकर मनाईआ। अग्गे बच्चयां उत्ते पुरख अकाल होवे मेहरवान, छोटयाँ दु:ख ना लग्गे राईआ। सुखी सुख शांत मिले विच जहान, निशान धर्म दए झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिरध बालां नौजवानां जीवण हयाती दा दे के जावे दान, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी अग्गे होर बदलाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत २ मोहण सिँघ दे गृह गढ़्ही लांगरी ज़िला कुरकशेतर
गुर अवतार पैगम्बर टुट्टी देणी गंढ्ढ, पुरख अकाल दीन दयाल सचखण्ड निवासी रिहा जणाईआ। गुरमुख साचे सन्तां अंदर बख्शणा इक्क अनन्द, सूफ़ीआं धुर दा मेल मिलाईआ। निरगुण नूर जोत चाढ़ना चन्द, रवि ससि दा लेखा देणा मुकाईआ। भेव खुलाउणा पारब्रह्म हँ, आत्म परमात्म झगड़ा देणा चुकाईआ। मन विकारा कूड़ी क्रिया गृह अंदर करना खण्ड खण्ड, जूठ झूठ अपराध डेरा देणा ढाहीआ। सच भण्डारा अमृत रस निजर धार देणा वण्ड, बूँद स्वांती इक्क इकांती दर ठांडे आप चुआईआ। सच दुआर एकँकार मंज़ल हकीकी जाणा लँघ, नव दुआर ईड़ा पिंगल सुखमन टेडी बंक झगड़ा देणा मुकाईआ। प्रेम प्रीती मुहब्बत विच देणा परमानंद, निजानंद विच आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा धुर दा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सन्त सुहेले लैणे खोज, मातलोक ध्यान लगाईआ। जो अन्तर आत्म परमात्म लोचा रहे लोच, लोचन नैण ज्ञान नेत्र देणा खुल्हाईआ। शब्द अनादी धुन देणी
❋
❋
अगाध बोध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा दस्स सलोक, सोहला ढोला इक्को देणा समझाईआ। परवरदिगार सांझा यार पुरख अकाल दीन दयाल दस्स के अगम्मी ओट, सच दवारा धुर दा देणा वखाईआ। काया माटी अंदर निरंतर प्रकाश करना निर्मल जोत, जोती जाता पुरख बिधाता रिहा समझाईआ। झगड़ा रहे ना कोई वरन गोत, दीन मज़्हब ऊँच नीच करे ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दीन दुनी दा अन्तर करो पाक, पतित पुनीत दयो बणाईआ। बन्द किवाड़ी खोलो्ह ताक, परदा ओहला दयो चुकाईआ। शब्द अगम्मी अनहद नादी वजाओ नाद, अनरागी राग सुणाईआ। अमृत बूँद दयो सवांत, अग्नी तत दयो बुझाईआ। सोई सुरती जाए जाग, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। हँस बुद्धी कोई ना होवे काग, विष्टा कूड़ ना कोए फुलाईआ। भेव खुल्हाओ काया माटी ब्रह्म ब्रह्माद, ब्रह्मांड इक्को रंग रंगाईआ। साचा सजदा डण्डावत बन्दना दस्सो हक आदाब, हकीकत विच लाशरीक देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म इक्क वरताईआ। गुरू अवतार पैगम्बर दीन दुनी दा अंदर वेखो मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। शरअ कूड़ रहे ना कोए शैतान, सति धर्म देणा प्रगटाईआ। पुरख अकाल होवे सब दा निगाहबान, निरवैर हो के वेख वखाईआ। सदी चौधवीं चार कुण्ट दहि दिशा होई हैरान, हैरानी अंदर सर्ब लोकाईआ। जा के सिदक सबूरी दस्सो हक ईमान, धर्म दवारा इक्को दयो वखाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी संदेसा देवे धुर दा हुक्मरान, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्क दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दीन दुनी दा अंदर करो साफ़, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। मनुआ रहे ना कोए गुस्ताख़, बुद्धी बिबेक देणी कराईआ। चार वरन अठारां बरन अंदर वड़ के खोल्हो ताक, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। अमृत बूँद दयो सवांत, तृष्ना तृप्त कराईआ। निर्मल जोत करो प्रकाश, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म साचे घर वखाओ साथ, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। झगड़ा रहे ना तत आठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध एका रंग देणा रंगाईआ। एह खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आप समझाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म आप वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कूड़ी क्रिया सृष्टी दी दृष्टी अंदरों देणी धो, दुरमति मैल रहे ना राईआ। माया ममता मोह विकार विच्चों करना निर्मोह, मुहब्बत पुरख अकाल नाल समझाईआ। पंच विकारा घट भीतर रहे कोई ना गरोह, गृह
❋
❋
गृह मेटणा चाँईं चाँईंआ। सच प्रकाश दी करनी लो, लोयण नेत्र निज देणा खुल्हाईआ। साचा बीज देणा बो, मेहरवान महबूब रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हुक्मे अंदर हुक्म रिहा सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर लख चुरासी काया कपड़ अन्तर वेखो होया पलीत, पवित पाक देणा कराईआ। कलयुग अंदर साची बदल के रीत, मार्ग धुर देणा समझाईआ। झगड़ा मुका के हस्त कीट, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। इक्को रंग वखाउणा मन्दिर मठ्ठ शिवदवाला मसीत, गुरूदवारा इक्को इक्क बेपरवाहीआ। जिस घर झगड़ा रहे ना कोए ऊँच नीच, ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। साचे नाम दी ईसा मूसा मुहम्मद करो तबलीक, पैग़ाम पैगम्बर हो के इक्क सुणाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करां उम्मीद, सदी चौधवीं लेखा लहिणा देणा सब दी झोली पाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे हथ्थ इक्क तौफ़ीक, वाहिद आपणा हुक्म सुणाईआ। तुसीं जुग चौकड़ी बाले नढ्ढे बच्चे मेरे अज़ीज़, जोत नूर विच्चों होए रुशनाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त साचा कलमा इक्को दस्से हदीस, हज़रतां दा हज़रत करे अगम्म पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म आपणा इक्क प्रगटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सृष्ट सबाई दयो इक्क सिख्या, साख्यात श्री भगवन्त रिहा जणाईआ। आपणा पूरब भविख्त वेखो लिख्या, वेला वार वक्त थित नाल वड्याईआ। सब दी पूरी करनी इच्छया, तृष्ना देणी मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी धारों आपे फुट्टया, एथे ओथे दो जहानां तत वजूद तन माटी ख़ाक जन्म कर्म निहकर्मी कर्म ना कोए वण्डाईआ।
जन्म कर्म दा लेखा पार, आवण जावण लख चुरासी रहे ना राईआ। चारे खाणी विच्चों होया बाहर, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वण्ड ना कोए वण्डाईआ। धर्म राए ना वेखे कोए दवार, चित्रगुप्त ना लेख जणाईआ। लाड़ी मौत ना करे शृंगार, दूल्हा व्याहवण कोए ना आईआ। जिन्हां नाता जुड़या नाल करतार, करनी दा करता दए वड्याईआ। काया मन्दिर अंदर पावे सार, साढे तिन्न हथ्थ परदा दए उठाईआ। अमृत रस देवे ठंडा ठार, नाम निधाना जाम प्याईआ। कूड़ी क्रिया देवे निवार, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़्हाईआ। मंज़ल अगली कट दुष्वार, दूती दुश्मण दए खपाईआ। आत्म परमात्म दस्स के इक्क जैकार, नाअरा धुर दा आप अल्हाईआ। मरन तों पहलां मानस जन्म पैज दए संवार, कर्म दा लेखा दए चुकाईआ।
❋
❋
अन्त कन्त भगवन्त वेखे विगसे वेखणहार, दो जहानां वाली प्रितपालक हो के सेव कमाईआ। शब्द सतिगुर अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर सदा वसे नाल, विछोड़े विच जोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। मेहरवान महबूब सचखण्ड लै के जावे सच्ची धर्मसाल, दरगाह साची इक्को धाम वसाईआ। जित्थे झगड़ा नहीं शाह कंगाल, ऊँच नीच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बिन भगतां किसे ना मिले उह दवार, द्वारका वासी जित्थे बैठे आसण लाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित आदि जुगादि निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण पुरख अकाला दीन दयाला पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार, सूफ़ी सन्त फ़कीरां जन भगतां आपणी गोदी लए उठाल, एथे ओथे दो जहानां सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म वसण इक्क मकान, काया मकबरे विच्चों महबूब हो के आपणे नाल मिलाईआ।
१० फग्गण शहिनशाही सम्मत २ जरनैल सिँघ दे गृह पिण्ड सतौरा ज़िला करनाल
गुर अवतार पैगम्बर साचा तक्कणा भगत घराना, नव सत्त विच्चों खोज खुजाईआ। जित्थे दिसे ना कोए बेगाना, इक्को रंग रंगाईआ। झुल्ले धर्म निशाना, सच दुआर प्रगटाईआ। दरस श्री भगवाना, हरस कूड़ी दए गवाईआ। गुण गाउणा नाम निधाना, सोहँ ढोला इक्क समझाईआ। जिस नूं नापे ना कोए पैमाना, वज़न विच तोल ना कोए तुलाईआ। विद्या तों बाहर ज्ञाना, अक्खरां तों दूर पढ़ाईआ। कलमयां दा हक कलामा, कायनात उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर साचा इक्क वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखणा दवारा एक, एकँकारा जणाईआ। जिस गृह भगतां मिले टेक, सहारा धुरदरगाहीआ। कूड़ा मिटे भेख, सति वज्जे वधाईआ। गुरमुखां करे हेत, गुरसिखां रंग रंगाईआ। सच दवारे दा खोल्हे भेत, परदा आप उठाईआ। नज़री आवे नेतन नेत, हरि ठाकर शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची कारे आप लगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखणा दवारा सच्च, हरि सज्जण आप समझाईआ। जित्थे भाग लग्गे काया कंचन कच्च, गढ़्ह इक्क सुहाईआ। किरपा करे पुरख समरथ, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। नाम भण्डारा दए वथ, अमोलक आप वरताईआ। भगतां सांझा कर के जस, सोहँ राग अल्हाईआ। दे के नाम रस, रस्ता इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साजन वड वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो वक्त सुहावणा, रुतड़ी नाल वड्याईआ। भगतां पूरी होवे भावना, परम पुरख दया कमाईआ। मेघ
❋
❋
बरसे अगम्मी सावणा, निगाह नर नरायण उठाईआ। मातलोक बणे ज़ामना, दामन आपणे गंढ्ढ पवाईआ। कूड़ी क्रिया मेट शामना, शरअ शरीअत विच्चों बाहर रखाईआ। जुग जन्म दी पूरी कर के भावना, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस गुरमुख सज्जण रावणा, तिस दा लेखा जगत वासना विच रहे ना राईआ।