पुस्तकालयभाग २०

१० फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सौदागर सिँघ दे गृह पिण्ड भठ्ठ माजरा ज़िला करनाल

जन भगतां अन्तर वेख प्रेम रस, गुर अवतार पैगम्बर ख़ुशी बणाईआ। सुणदे पुरख अकाल दा जस, देवण चार कुण्ट वड्याईआ। किरपा कीती पुरख समरथ, आपणी बूझ बुझाईआ। नाम भण्डारा दे के वथ, वस्त अमोलक इक्क वरताईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, अन्ध अन्धेरा दिता गवाईआ। प्रगट साख्यात नज़र आए प्रतख, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। रैण अन्धेरी मेट के मस, नूरी चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महिमा दस्स नाम अकथ, धुर दी सिख्या इक्क समझाईआ। जन भगतां वेख प्रेम प्यार, गुर अवतार पैगम्बर ख़ुशी मनाईआ। परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे धार, वेद पुराणां तों परे सच शनवाईआ। शास्त्रां तों दूर जिन्हां इज़हार, मंज़ल हकीकी राह तकाईआ। जित्थे अक्खर सके ना कोई विचार, निरअक्खर धार दृढ़ाईआ। सो लेखा जाणे अगम्म अपार, अलख अगोचर बेपरवाहीआ। भगत सुहेले रिहा उभार, गुरमुख गुर गुर रंग रंगाईआ। मंज़ल कट कूड़ दुष्वार, ममता मोह रिहा मिटाईआ। साची सिख्या इक्क सिख़ाल, सोहँ सोहला राग अल्हाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, ऊँच नीच आपणे घर वसाईआ। शब्द सतिगुर बणा दलाल, जुग विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। पुच्छणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद हो के दया कमाईआ। सच दवारा समझा सच्ची धर्मसाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा रंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जन भगतां अंदर वेख हकीकी प्रेम, परम पुरख सीस निवाईआ। जन भगत पूरा निभावण नेम, साचा संग निभाईआ। जो गोबिन्द सिख्या मिली उत्ते कुंड हेम, हिमाचल आंचल दए गवाहीआ। जो नाद सुणया चौदां रतनां विच्चों कामधेन, धर्म दी धार इक्क दृढ़ाईआ। जो उपदेस दिता निरगुण धार भगत बेण, बैणी पट्टी इक्क पढ़ाईआ। सो खेल वेखीए नैण, कलयुग चारों कुण्ट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण भगतां अंदर वेख्या नूर, नुराना नूर चमक चमकाईआ। बेड़ा भरया वेख्या पूर, पारब्रह्म प्रभ आपणे कंध उठाईआ। जग नेत्र तक्कया

❋

❋

हज़ूर, हज़रत धुरदरगाहीआ। नाता तोड़ के क्रिया कूड़, गुरमुख कुटम्ब रिहा तराईआ। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, घर साचा इक्क सुहाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा कट कुसूर, कामल मुर्शद आपणा रंग रंगाईआ। अग्नी तत ना तपे तन्दूर, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। साचा शब्द भण्डारा दे भरपूर, अतोट अतुट वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सोहणा रंग वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण भगतां अंदर वेखी धार अनोखी, सृष्टी दृष्टी नज़र किसे ना आईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटन कोटी, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फेरीआं पाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल चढ़ के बैठा चोटी, सच दवारे सोभा पाईआ। अंदरों कढ्ढे वासना खोटी, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। करे प्रकाश निर्मल जोती, अन्ध अन्धेरा रिहा मुकाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां लेखा लिखदा जाए रवीदास चमारा मोची, जन्म जन्म दा गेड़ मुकाईआ। साची मंज़ल दस्स के सौखी, रहिबर हो के रस्ते पाईआ। किसे नूं पढ़नी पए ना पोथी, पुस्तक आपणा नाम समझाईआ। झगड़ा मुका के चौदां लोकी, नाम शब्द सलोकी इक्क सुणाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर सचखण्ड दवारे बख्शे इक्को ओटी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आपणा घर वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जन भगतां अंदर मार के वेखणी झात, बहु रंगा भेख वटाईआ। जिन्हां दा मेला अन्तर निरंतर कमलापात, पतिपरमेश्वर मिल के वज्जी वधाईआ। दीन दुनी दा रिहा कोई ना दास, झगड़ा छड्डया जगत लोकाईआ। पन्ध मुका के पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। इक्को तक्क निर्मल जोत प्रकाश, नूर नूर विच समाईआ। आवण जावण लख चुरासी कर के बन्द ख़लास, बन्दीख़ाना रहे तुड़ाईआ। सदा सुहेला इक्क इकेला पुरख अकाल दीन दयाल सदा वसे पास, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा देणा लेखा पूरब पूरा करे काग़ज शाही नाल कलम दवात, अक्खरां नाल अक्खर जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन सुहेला इक्क इकेला घर साचे रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैग़ंम्बर कहिण गुरमुखां अंदर वेख्या इक्को रंग, रंगत नज़र किसे ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउँदे छन्द, संसा रोग रहे मुकाईआ। निज आत्म परमात्म लै के धुर दा अनन्द, रस इक्को वेख वखाईआ। झगड़ा मुका के कूड़ी क्रिया मन वासना गंद, सुगंध प्रभ का नाम हिरदे रहे टिकाईआ। सच प्रकाश दा तक्क के चन्द, नूर नूर विच रुशनाईआ। ख़ुशी कर के बन्द बन्द, बन्दगी विच इक्को सीस झुकाईआ। जिन्हां दा लहिणा देणा लेखा देवे दीन दयाल पुरख बख्शंद, बख्शिश विच रहमत आप कमाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म जुग जन्म विछड़ी लख चुरासी विच्चों लए गंढ्ढ, शब्द डोरी तन्द निरगुण सरगुण धार आप

❋

❋

बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी मेटे पन्ध, पाँधी हो के गृह गृह घर घर सब दा पन्ध मुकाईआ।

१० फग्गण शहिनशाही सम्मत २ हरबंस सिँघ दे गृह पिण्ड ठीकरी ज़िला करनाल

गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ तेरे भगतां वेख्या अंदर, बंक दवारा एकँकार सोहणा नज़री आईआ। प्रकाश तक्कया नूर ज़हूर बिना सूर्या चन्द्र, चन्द चांदना इक्को नज़री आईआ। सोभावन्त सुहावणा दिस्या अगम्मी मन्दिर, मंद वासना रूप ना कोए वखाईआ। भाग लग्गा वेख्या डूँग्घी कंदर, गंध सुगंध हिस्सा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बजर कपाटी खुल्हा तक्कया जंदर, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी रहे बदलाईआ। मनुआ मन ना भटके बन्दर, बन्दना बन्दगी इक्को धुर दी नज़री आईआ। पुरख अकाल दे लग्गे अंगण, अंगीकार इक्को धुरदरगाहीआ। सच प्रीती धुर दी दौलत मंगण, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। काया माटी अन्तर वेखी अनोखी रंगण, बाहरों रंगत ना कोए समझाईआ। तेरे विच समाए परमानंदन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी पन्ध गए मुकाईआ। आत्म परमात्म निरगुण धार बण के संगण, सगला संग इक्को इक्क रखाईआ जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि सतिगुर तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरे भगतां तक्कया इक्क मुनार, मुनी ·षी समझ कोए ना पाईआ। जिस घर निरगुण जोत दीआ बाती इक्क उज्यार, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। सच दुआर एकँकार सोभया तेरे नाल, नालश ममता दिती चुकाईआ। इक्को रंग तक्के शाह कंगाल, सूरे सरबंगे तेरी याद विच ढोला गाईआ। जल्वागर वेख्या अगम्म जमाल, प्रकाश दा प्रकाश सोभा पाईआ। जिस दा दे ना सके कोई अहिवाल, कथनी कथ ना सके राईआ। सो सच दवारा वेख्या जन भगतां अंदर धर्मसाल, धर्म दवारा धुर दा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि करते तेरी आस रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जन भगतां अंदर तक्कया नूर नुराना, चश्म तों बाहर इस्म नज़री आईआ। जिस घर रिहा ना कोए बेगाना, वैरी मित्र तेरे विच समाईआ। गा के धुर तराना, तुरीआ तों अगला पन्ध मुकाईआ। वेख के धर्म निशाना, बैठे सीस झुकाईआ। लख चुरासी दा इक्को पुरख अकाल बण के कान्हा, सख़ी हो के साख्यात सेव कमाईआ। मस्त ख़ुमारी विच हो दीवाना, दीदा दानिसिता तेरा दर्शन पाईआ। तूं साहिब स्वामी आदि जुगादि जुग चौकड़ी मेहरवाना, मुहब्बत विच महबूब दए शरनाईआ। तेरा सन्त सुहेला नौजवाना, जोबनमता सोहणा नज़री आईआ। जो तेरे नाम दा वजाए इक्क दमामा,

❋

❋

दमां दा डंका नाल उपजाईआ। तिन्हां दा लहिणा देणा चुकाउणा विच जहाना, जहालत कूड़ रहे ना राईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सुल्ताना, सति धर्म तेरी सरनाईआ। जन भगतां दा वेख्या आश्याना, सच दवारे चरण कँवल सिँघासण डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पैगम्बर मनसा विच कुरलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साचे भगतां अंदर ल्या तक्क, झगड़ा तकदीर रिहा ना राईआ। मिल के हकीकत हक, हुक्म धुर दा मन्नण चाँईं चाँईंआ। निशाना वेख के यक, सिर सर बैठे झुकाईआ। शब्द अगम्मी सुण के ख़त, ख़ता आपणी मुआफ़ कराईआ। तूं जानणहारा मित गत, धुर दा मालक नूर ख़ुदाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जिस दी रखे पत, पतिपरमेश्वर मेहर नज़र उठाईआ। तेरा भगत कदे ना होवे तैथों वक्ख, वक्खरा घर ना कोए सुहाईआ। बिन भगतां तों तेरा गाए कोई ना जस, सिफ्तां विच ना कोए सालाहीआ। अबिनाशी करता ख़ुशीआं विच प्या हस्स, हस्ती विच्चों आपणी हस्ती बदलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो कलयुग अन्त हरि भगत सुहेले लवां रख, रखक हो के रच्छया करां थाउँ थाँईंआ। जो तूं मेरा मैं तेरा गाउंदे जस, वेद पुराणां तों परे दयां समझाईआ। सो साचे गृह मन्दिर अंदर धुर घराने रहे वस, जित्थे छप्पर छन्न नज़र ना आईआ। तेज नहीं कोई रवि ससि, जोती नूर डगमगाईआ। जन भगतां दे के पूरब हक, हकीकत अगली दयां समझाईआ। मेल मिला के नाल पुरख समरथ, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण धार हो प्रगट, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा रंग जन भगतां आप चढ़ाईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ वरयाम सिँघ दे गृह ठीकरी

गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ दे वस्त अनमुल्ली, बिन कीमत करते वरताईआ। गुरमुख धार रहे कोई ना भुल्ली, अभुल्ल देणा समझाईआ। भाग लगाउणा काया कुल्ली, मंज़ल देणी वड्याईआ। सृष्ट सबाई मन वासना रुली, कूड़ी क्रिया विच हल्काईआ। सच नाम दी अमृत धार दे अगम्मी चुली, चोला काया रंग बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दी दात अगम्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वस्त दे आपणी दात, दाते दानी दया कमाईआ। आत्म परमात्म बज्झे नात, इष्ट इक्को देणा वखाईआ। तेरा नूर सब नूं नज़री आए जात, वरन बरन ना कोए रखाईआ। तत सरीर कर पाक, वजूद महबूब होवे सफ़ाईआ। जन भगतां खेड़ा कर आबाद,

❋

❋

बूटा धुर दा नाम लगाईआ। सुत्यां मार आवाज़, जागदयां रंग चढ़ाईआ। बदल दे समाज, समें नाल आपणा भेव खुल्हाईआ। जन भगतां शौह दरया डुब्बे कदे ना जहाज़, भार आपणे कंध उठाईआ। तूं आदि जुगादी शहिनशाह पातशाह महाराज, परवरदिगार तेरी इक्क सरनाईआ। जुग चौकड़ी तेरे मुहताज, लोड़वंद दिसे लोकाईआ। तेरा हुक्म बोध अगाध, विद्या तों परे पढ़ाईआ। तेरे नाम दा इक्क रबाब, रमज़ धुर दी दे लगाईआ। निरगुण धार साजण साज, सज्जण हो के हो सहाईआ। कूड़ कुटम्ब ना रहे विवाद, विख अमृत दे बणाईआ। जो सरनाई तेरी जाए लाग, लग्न आपणे नाल बणाईआ। सिर स्वामी रखणा हाथ, पुश्त पुनाह टिकाईआ। आत्म परमात्म गाउँदे रहिण गाथ, गा गा ख़ुशी बणाईआ। किरपा कर पुरख समराथ, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। तेरा खेल अलखणा लाख, लख सके कोए ना राईआ। जो सिफ्तां विच गए आख, आख़र सब दा पूर कराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा रिहा झाक, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जन भगतां चरण धूढ़ी दे ख़ाक, मिट्टी ख़ाक विच्चों बाहर कढाहीआ। सदा खोल्ह के रख ताक, बन्द किवाड़ी कुंडा लाहीआ। निरगुण जोत होवे प्रकाश, सच उजाला इक्क प्रगटाईआ। पूरी करनी आस, असल विच आपणा भेव खुल्हाईआ। सदा सुहेल वसणा पास, जगत विछोड़ा देणा कटाईआ। तेरे प्यार दी रहे इक्क प्रभात, संध्या रूप ना कोए बदलाईआ। एथे ओथे बणया रहे नात, नातवां हो के सके ना कोए तुड़ाईआ। नाम भण्डारा तेरा डूंग्घा खात, देंदयां तोट कोए ना आईआ। हउं सेवक तेरे मुहताज, मुहब्बत विच समाईआ। साडी कबूल करनी नमाज़, रोज़ा रज़ा विच रखाईआ। साडा लेखे लाउणा आदाब, अदब नाल वड्याईआ। साचे नाम दा दे स्वाद, रस कूड़ा देणा कढाहीआ। जन भगतां रखणी लाज, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुरमुख लूल्हा लंगड़ा रहे ना कोए अपाहज, दूजे दर ना मंगण जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर घट अंदर होणा विस्माद, लूं लूं अंदर आपणा प्रेम रंगाईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ रणधीर सिँघ दे गृह अरनाए ज़िला करनाल

गुर अवतार पैगम्बर कहिण शरअ छुरी कसाई बणी करद, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कत्लगाह दिसे लोकाईआ। दीन दुनी वेख होए असीं असचरज, अचरज लीला पुरख अकाल दीन दयाल आपणी की वरताईआ। चार वरन अठारां बरन ग़रीब निमाणयां वण्डे कोए ना दर्द, रोग सोग चिन्ता ग़म ना कोए मिटाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना नज़र आए कोए ना मर्द, भरमे

❋

❋

भुल्ली सर्ब लोकाईआ। मेहरवान महबूब जुग चौकड़ी पूरब साडी पूरी कर शर्त, शरीअत दे मालक ख़ालक प्रितपालक आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी तेरे अग्गे अगम्मी अरज़, निहकर्मी आपणा कर्म देणा जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दो जहानां मेटणी गर्द, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार दरगाह साची कूक पुकार कहीए गरज, बिन तेरी गर्ज़ मनसा पूर ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण परम पुरख प्रीतम धुर दे यार, आदि निरँजण दर्द दु:ख भंजन दीनां नाथ तेरी वड्याईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सरगुण धार होया अंध्यार, निरगुण नूर नूर ना कोए रुशनाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर चार कुण्ट दिसे दुख्यार, दीन दयाल हरि गोपाल अमृत रस निजर धार ना कोए चुआईआ। क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश नाम सति होई हाहाकार, मेहरवान सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक सच तौफ़ीक दे विच संसार, रफ़ीक हो के आपणा संग बणाईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त निरगुण सरगुण तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। करनी दे करते कुदरत दे मालक बेख़बरां कर ख़बरदार, शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणी आवाज़ सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी अबिनाशी करते आपणी मेहर नज़र उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तुध बिन दूजा दिसे ना कोए मीत, कूड़ कुटम्ब होया लोकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दीन दुनी दी बदल दे रीत, मेहर नज़र नैण अक्ख उठाईआ। तन माटी ख़ाकी कर ठांडा सीत, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी करदे गए उडीक, भविख्तां विच तेरा ध्यान लगाईआ। अन्त आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, आमद ख़ुशामद तेरे अग्गे तेरी वस्त वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अकाले दीन दयाले निरगुण आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण आपणे नाम दा खोल्ह राज़, राज़क रिज़क रहीम तेरी इक्क सरनाईआ। साचे शब्द दा कर आग़ाज़, ग़रज़ पिछली पूरब रहे ना राईआ। झगड़ा चुक्के जगत नमाज़, सजदयां तों परे सिख्या देणी समझाईआ। रसूलां तों बाहर दिसे तेरा आदाब, जिस नूं कलमा कायनात ना कोए समझाईआ। सच महिराब महबूब हो के वजा इक्क रबाब, नाम तन्दी तन्द सितार हिलाईआ। सच दुआर एकँकार बख्श इक्क अगम्मी आवाज़, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी पतिपरमेश्वर परम पुरख आपणी धार बताईआ। गुर अवतार पैगम्बर वसल मंगण तेरा ज़ाहर बातन, सृष्टी दृष्टी अंदर दे जणाईआ। सचखण्ड दवारे कूक कूक आखण,

❋

❋

बिन रसना जेहवा ढोला गाईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाशण, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरी ओट वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मंज़ल पूरी करदा रिहों घाटन, हुक्मे अंदर आपणा हुक्म बदलाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर कूड़ी क्रिया मेट वाटन, सतिजुग सच्चा मार्ग दे वखाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले तेरे ममता मोह विच्चों जागण, जागरत जोत कर रुशनाईआ। त्रैगुण माया तन वजूद लग्गी बुज्झे आगन, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। आत्म परमात्म मिल के होए सच सुहागण, नार कन्त भगवन्त इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग सच बणा साजन, सति धर्म दा मार्ग इक्क वखाईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ निरँजण सिँघ दे गृह फ़ारम

गुर अवतार पैगम्बर तक्कण सृष्टी भुल्ली ब्रह्म मत, पारब्रह्म प्रभ ध्यान ना कोए लगाईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मार्ग आए दस्स, दहि दिशा कर पढ़ाईआ। शब्दी धार ज्ञान नेत्र खोल्ह के आए अक्ख, नैण इक्को इक्क वड्याईआ। नाम निधान वसा के आए काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। सो साची वस्त रही किसे पास ना वथ, माया ममता मोह विच सृष्टी हल्काईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मिले कोई ना सच्च, जूठ झूठ रिहा डंक वजाईआ। मन वासना दीन दुनी रही नच्च, जगत तृष्ना मोह हल्काईआ। भाग लग्गे किसे ना काया माटी रत्त, रतन अमोलक हीरा नज़र कोए ना आईआ। चार वरन अठारां बरन दीन मज़्हब लग्गी अग्ग, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। फिरी दरोही नव सत्त, नव नौ चार जुग बौहड़ी बौहड़ी कूक कुरलाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त किरपा कर पुरख समरथ, दीन दयाल सर्ब प्रितपाल तेरी आस रखाईआ। सति सन्तोख धीरज रिहा कोई ना यति, यथार्थ तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। आत्म परमात्म हो के वक्ख, परदा अन्ध अन्धेर रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, नाम भण्डारा खोल्ह हट्ट, दयावान दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सृष्टी अन्तर भरया विख, रस अमृत ना कोए चखाईआ। तामना लग्गी तृख, तृष्ना ना कोए बुझाईआ। साचा रिहा कोई ना सिख, सिख्या सतिगुर गए गवाईआ। जो शब्द धार गोबिन्द गया लिख, पंचम मिल वज्जे ना कोए वधाईआ। इष्ट बणया पत्थर इट्ट, दृष्ट अक्खरां विच फसाईआ। मानस जन्म लए कोई ना जित, हरदी दिसे लोकाईआ। दीन दयाल मन्ने कोई ना इक, एकँकार मिलण कोए ना जाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया भार चुक्कया पिठ, साचा रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका

❋

❋

देणा साचा वर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण दीन दुनी होई पग़ली, बौरी दुनिया नज़री आईआ। कोई सार ना पावे अगली, परदा कूड़ ना कोए उठाईआ। मन वासना गल विच पाई बग़ली, बग़लगीर कूड़ नज़री आईआ। पुरख अकाल तेरे बिना करे कोए ना बदली, कलयुग पन्ध ना कोए चुकाईआ। शरअ तोड़े कोए ना संगली, सगला संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारे आपणी दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सृष्ट सबाई नेत्र होई हीण, कँवल नैण नज़र किसे ना आईआ। झगड़ा प्या नर मदीन, आत्म मुद्दा समझे कोए ना राईआ। राउ रंक होए ग़मगीन, सांतक सति ना कोए कराईआ। जगत वासना हो अधीन, दिवस रैण भज्जण थाउँ थाँईंआ। सच दुआर दी भुल्ली इक्क तालीम, चौदां विद्या चार वरन हल्काईआ। माया ममता बुद्धी कीती मलीन, मुलम्मा कंचन रूप ना कोए वटाईआ। सच दवारा करे ना कोए तसलीम, तसबीआं माला वाले रहे कुरलाईआ। तेरा खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदीम, कुदरत दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। साडा भरोसा सच यकीन, याद विच तेरी ओट तकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त रंग दे अगम्म नवीन, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा दे उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरा नाम दिसे ना सच्च, रसना जेहवा जगत हल्काईआ। भाग लग्गे ना किसे काया माटी कच्च, कूड़ा परदा दे उठाईआ। धर्म दवारे दिसे कोई ना सति, सति पुरख निरँजण तेरा राह ना कोए तकाईआ। नाड़ी नाड़ी उबले रत्त, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जो मार्ग आए दस्स, गुर अवतार पैगम्बर कहिण तिस चले ना कोए रज़ाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, शहिनशाह तेरी आस रखाईआ। दीन दुनी कर आपणे वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मेट मस, निरगुण नूरी जोत कर रुशनाईआ। जन भगतां आपणे मिलण दी दे अक्ख, अक्खरां तों बाहर विद्या दे समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गावण सारे जस, सिफ्तां विच तेरा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, महिमा अकथ इक्क प्रगटाईआ।

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ गुरमेज सिँघ दे गृह थानेसर

गुर अवतार पैगम्बर कहिण आत्म परमात्म तेरा ढोला होवे पढ़दी, गीत गहर गम्भीर इक्को गाईआ। सदा दरवेश मंगती रहे तेरे दर दी, दूसर घर कदे ना जाईआ। बिरहु विछोड़े अंदर भाणा रहे जरदी, नेत्र लोचण नैण अक्ख राह तकाईआ।

❋

❋

प्यार मुहब्बत विच मंज़ल अगम्मी रहे चढ़दी, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। ठांडे दर दरवेश हो के बणे बरदी, बन्दगी विच आपणा आप निवाईआ। सार पावे पुरख अकाल तेरे घर दी, गृह मन्दिर वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड वज्जदी रहे वधाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरी आत्मा तेरा रखे इष्ट, दूसर सीस ना कदे निवाईआ। नाता कूड़ा तोड़ सृष्ट, मुहब्बत तेरे नाल बंधाईआ। तूं मेहरवान हो के खुल्ही रखीं दृष्ट, मेहर निगाह नाल पार कराईआ। झगड़ा रहे ना किसे स्वर्ग बहिश्त, दोज़ख़ अग्ग ना कोए तपाईआ। नाम ख़ुमारी इक्को देवीं मस्त, मुश्किल सारी हल्ल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अकाल दीन दयाल तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरी आत्मा तेरी मन्ने ईन, हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। झगड़ा रहे ना मज़्हब दीन, ज़ात पात ना वण्ड वण्डाईआ। सच दवारे कर यकीन, याद विच आपणा आप लगाईआ। परवरदिगार सांझा यार कर तसलीम, तसबी माला मणके दए गवाईआ। तेरा वेखे महल अटल शान अज़ीम, दरगाह साची सोभा पाईआ। जित्थे निरगुण नूर जोत प्रकाश कदीम, कुदरत दे मालक तेरी इक्क रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर दरवेश ढहि पए सरनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरी आत्मा तेरा माणे रस, रसना रस ना कोए वड्याईआ। तेरा नूर तेरा प्रकाश, तेरे विच समाईआ। तेरा मार्ग तेरी अक्ख, निज नेत्र देणा खुल्हाईआ। तूं साहिब सर्ब कला समरथ, तेरे हथ्थ वड्याईआ। इक्को नाम निधाना दस्स, जीव आत्मा तेरा ढोला गाईआ। हिस्सा करे कोई ना वक्ख, जुज़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। तेरी महिमा सदा अकथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी अन्त किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे नाम दा खोल्ह हट्ट, दर दरवाज़ा इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरी आत्मा इक्को जपे जाप, बहु वण्ड ना कोए वण्डाईआ। तूं धुर दा बणना साक, सज्जण नूर अलाहीआ। मनुआ रहे ना कोए गुस्ताख़, बुध बिबेक देणी कराईआ। निहकर्मी हो के करमां लैणा वाच, परदा ओहला देणा उठाईआ। तुझ बिन दूजा नज़र ना आवे कोई साक, सज्जण होणा धुरदरगाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडी तेरे अग्गे अरदास, बेनन्ती दिती सुणाईआ। हर घट अंदर निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेर दे मिटाईआ। सर्ब व्यापी तेरा वेखीए वड प्रताप, लख चुरासी जीव जंत इक्को तेरा नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानव जाती तत सरीर वजूद अन्तर निरंतर कर पाक, पतित पुनीत दे बणाईआ।

❋

❋

११ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ भान सिँघ दे गृह नानक पुरा ज़िला करनाल

गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल आपणे नाम दी दे अगम्मी चमक, नूर नुराने नूर कर रुशनाईआ। कर प्रकाश ज़िमीं असमान उपर फ़लक, दो जहानां डगमगाईआ। लख चुरासी अन्तर निरंतर वेख आपणी ख़लक, ख़ुद मालक वेस वटाईआ। जोत सरूप मेहरवान महबूब खोल्ह पलक, पतिपरमेश्वर आपणी करवट लै बदलाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर सब दी मेट हरस, हवस तपश जगत दे बुझाईआ। सन्त सुहेले सूफ़ी फ़कीर रहे तरस, मिहबान बीदो जल्वागर आपणा नूर कर रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चार कुण्ट दहि दिशा रहे कोई ना अटक, नाम खण्डा तेज प्रचण्डा ब्रह्मण्डां दे चमकाईआ। सच सुहञ्जणा आदि निरँजणा निरवैर कर आपणा वक्त, जगत दुहेला वेला रहे ना राईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक वाली दो जहानां उपर अर्श, अज़ीम आज़म तेरे हथ्थ वड्याईआ। किरपा निधान ठाकर स्वामी मेहरवान दीन दुनी वेख आपणा जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। गोद उठा गुरमुख गुरसिख सुहेले भगत, भगवन हो के भाग काया माटी दे लगाईआ। ऊँच नीच राउ रंक रहे कोई ना फ़र्क, फ़िकरा ढोला सोहला नाम इक्को दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हरि साजण दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण आपणी खेल दस्स करतार, कुदरत कादर धुर दा धर्म दे जणाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरा नूर ज़हूर लभ्भदे रहे विच संसार, संसारी भण्डारी बण बण पाँधी राहीआ। खोजदे रहे सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पड़दे मात उठाईआ। सिफ्तां विच करदे रहे इज़हार, कथनी कथ कथ ढोले गाईआ। सच दवारे मंगदे रहे भिखार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण लोकमात वेस वटाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को मन्नदे रहे मद्ददगार, दूजा संग ना कोए बणाईआ। दर दरवेश हो के कूक रहे पुकार, दरोही दरोही नाम ख़ुदाईआ। जगत वासना मेट अन्ध अंध्यार, दुर्गन्धी सुगंधी विच बदलाईआ। चार वरन अठारां बरन आत्म परमात्म दस्स इक्क जैकार, हाहाकार रहे ना कोए लोकाईआ। नव सत्त दिसे तेरा ख़िदमतगार, सीस जगदीस सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अकाल दीन दयाल समरथ स्वामी अन्तरजामी दर तेरे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साचे नाम दी दे दे धीर, धीरज धर्म नाल बंधाईआ। शरअ कट ज़ंजीर, नाम डोरी तन्द बंधाईआ। कूड़ कुड़यारा मेट अख़ीर, आख़र आपणा रंग रंगाईआ। मुहब्बत विच बदल दे तकदीर, तदबीर दीन दुनी समझाईआ। इक्को रंग रंगा शाह हकीर, बेनज़ीर मेहर नज़र उठाईआ। सदी चौधवीं कटी जाए भीड़, औखी घाटी पन्ध मुकाईआ। नेत्र रोवे कोए ना नीर,

❋

❋

छहबर कूड़ ना कोए लगाईआ। अमृत रस निजर धारा बख्श आपणा सीर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। तूं दाता दानी मालक ख़ालक प्रितपालक गहर गम्भीर, धुर दा ठाकर इक्को नज़री आईआ। हउँ बालक तेरे अधीन, सेवक सेवक हो के सेव कमाईआ। तेरा लेखा यामबीन, मुफ़लिसां लै उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा इक्को दे तालीम, साचा नाम सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदीम, कादर करते करनी तेरी इक्को नज़री आईआ।

१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सोहण सिँघ दे गृह नानक पुरा

गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडे धुर दे मुर्शद, मुरीद दीद अंदर तेरा राह तकाईआ। जन भगत लोकमात तेरी करदे उल्फ़त, सिफ्तां अंदर तेरा नाम वड्याईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणे मिलण दी ओन्हां दे फ़ुरसत, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। कोटां विच्चों विरला दिसदा कोई गुरमुख, गुरसिख तेरे विच समाईआ। जन्म कर्म दा सदा मेटणा दु:ख, दुखियां दर्द आप वण्डाईआ। जगत तृष्ना रहे ना भुक्ख, सांतक सति देणा कराईआ। तूं साहिब सुल्ताना अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। बिन तेरी किरपा किसे मिले ना सुख, सच विच ना कोए समाईआ। सन्त सुहेले रख के तेरी ओट, आसा कूड़ी गए तजाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाते डगमगाईआ। राह तक्कण तेरा मातलोक, नित नवित वेख वखाईआ। गा के ढोला सोहँ सच सलोक, आपणी ख़ुशी बणाईआ। नाम ख़ुमारी अंदर कर मदहोश, जगत सोच दी समझ रहे ना राईआ। जिन्हां दी अन्तर आशा रही लोच, लोचन नैण दे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सगला संग बणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जन भगत सुहेले वेख आप, निरगुण हो के दया कमाईआ। बिन तेरी किरपा होए कोई ना पाक, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। कृपाल दयाल हो के खोल्ह ताक, परदा अंदरों दे उठाईआ। तूं आदि जुगादी आत्म परमात्म सज्जण साक, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ। बिन तेरे नाम अवर दिसे कोई ना गाथ, विद्या विच ना कोए वड्याईआ। सच प्रीती जोड़ दे नात, नर नरायण बख्श इक्क सरनाईआ। भविख्तां विच तेरा फ़रमाना आए आख, संदेसा दे के धुरदरगाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त लेखा जाणे कमलापात, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर दरबारी मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जन भगतां आस चिर दी, चिरीं विछुन्ने लै मिलाईआ। तेरी खेल अगम्मी धुर

❋

❋

दी, थिर घर साचे लैणे टिकाईआ। सच प्रीती देणी प्रीतम पिर दी, पीआ हो के वेख वखाईआ। जोत तक्कणी धार निर दी, निरवैर नूर देणा चमकाईआ। अमृत बूँद स्वांती होवे किरदी, निजर झिरना देणा झिराईआ। सुरती मन वासना चार कुण्ट दहि दिशा ना होवे फिरदी, आत्म परमात्म मेला लैणा मिलाईआ। बिन तेरे दीन दयाल कोई ना बणे दर्दी, दुखियां दर्द ना कोए वण्डाईआ। असीं आसा रखी तेरे घर दी, घराने आपणे गए तजाईआ। इक्को मेहर महबूब मंगीए साचे हरि दी, हिरदे अंदर आपणा रंग रंगाईआ। दीन दुनी कलयुग अन्त वेख सड़दी, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। शरअ मुके ना चोटी जड़्ह दी, मध भेव ना कोए खुल्हाईआ। जो आत्म परमात्म तेरा नाम सोहँ ढोला पढ़दी, तिन्हां आपणा गृह मन्दिर देणा वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणी अछल छल दी, अछल अछल्ल आपणा हुक्म देणा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी साची धार सदा निहचल धाम अटल दी, अटल पदवी जन भगतां झोली देणी पाईआ।

१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सन्ता सिँघ तरन तारन

गुर अवतार पैगम्बर कहिण भगत दवारे दीपक जगया दीआ, तेल बाती बाहरों नज़री आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल समरथ स्वामी आपणा कर हीआ, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच दया कमाईआ। निर्मल कर भगत भगवान अन्तर निरंतर जीआ, जीवण जुगत जागरत जोत कर रुशनाईआ। भाग लगा काया माटी साढे तिन्न हथ्थ सीआ, साहिब स्वामी अन्तरजामी मेहर नज़र उठाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक दो जहानां पीआ, प्रीतम प्यारा धुर दा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ की कहे दीआ बाती, बातन आपणा हाल सुणाईआ। सुहञ्जणी दिसे लोकमात राती, रुतड़ी जगत वाली बदलाईआ। संदेसा सुनेहड़ा देवे गोबिन्द वाली पाती, पतण बैठा वेखे धुर दरगाहीआ। मंज़ल औखी पूरी करे कोई ना घाटी, हक हकीकत नज़र किसे ना आईआ। तेरा नूर नज़र ना आए साख्याती, साहिब स्वामी अन्तरजामी दरस कोए ना पाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच बदल दे हयाती, गुरमुख गुरसिख हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के निरगुण धार बण इमदादी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर साचे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की कहे दीपक वाली बत्ती, पारब्रह्म भेव देणा जणाईआ। मालक मंगदी इक्को कमलापाती, पतिपरमेश्वर हो के लैणा

❋

❋

प्रनाईआ। गुरमुखां निरगुण धार बणाउणी आपणी सख़ी, साजण हो के संग बणाईआ। दरस दिखाउणा निज नेत्र लोचन नैण अगम्मी अक्खी, ज्ञान नूर कर रुशनाईआ। साचे मन्दिर गृह वहीर देणी घत्ती, निरवैर हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। नाम भण्डारा अनमोल बख्शणा रती, रतन अमोलक हीरा गुरमुख लैणा उपजाईआ। मन वासना चार कुण्ट दहि दिशा जन भगत रहे ना नठ्ठी, शब्द डोरी तन्द लैणा बंधाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा दिसे हट्टी, वणजारा मनुआ मनसा आपणी संग रलाईआ। तेरे नाम दी पढ़े कोई ना पट्टी, निरअक्खर धार समझ किसे ना आईआ। किरपा कर पुरख समर्थी, मेहरवान दया कमाईआ। तेरी सिफ्त ढोला गाए कोई ना भट्टी, कातब कलम ना कोए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी तेरी ओट तकाईआ।

१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ अवतार सिँघ चबेवाल ज़िला हुश्यिार पुर

गुर अवतार पैगम्बर कहिण दीवा बत्ती करे लो, लोआं पुरीआं तों बाहर तेरी रुशनाईआ। निरगुण धार आपे आयों हो, होका शब्द नाम समझाईआ। जन भगतां संग आपणा कर मोह, मुहब्बत आत्म परमात्म लैणा जुड़ाईआ। तुध बिन भेव जाणे अवर ना को, कोट ब्रह्मण्ड खण्ड रोवण मारन धाईंआ। तेरा नाम संदेसा सुण के सोहँ सो, सर्ब स्वामी अन्तरजामी तेरी याद इक्को दो जहानां सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अकाले दीन दयाले घट निवासी तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण दीआ रखे ख़ाहिश, भेव अभेद जणाईआ। पुरख अकाल पूरी करनी आस, आसा मनसा आपणे विच समाईआ। साचे भगतां कर तलाश, ताला अंदरों देणा तुड़ाईआ। किसे नूं शिव तक्कणा ना पए उपर कैलाश, ब्रह्मे दा ब्रह्म परदा देणा उठाईआ। निरगुण धार अंदर कर के वास, वास्ता आपणे नाल कराईआ। बाहर दे दीपक नालों तेरी जोत दा सदा रहे प्रकाश, दिवस रैण इक्को नूर रुशनाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी होवे आस, असल विच वसल यार देणा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ।

१२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ दीदार सिँघ दे गृह भाम ज़िला गुरदासपुर

गुर अवतार पैगम्बर कहिण दीवा बाती करे की चमक, चन्द चांदना नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख

❋

❋

चार कुण्ट अहिमक, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। कोटां विच्चों तेरी किरपा नाल तेरा भगत सुहेला तेरे नाल होवे सहिमत, समें दे मालक मेहर नज़र लैणी उठाईआ। ख़लक दे ख़ालक करनी रहमत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जुग जन्म दी लेखे लाउणी मेहनत, सच मज़दूरी मुद्दतां दी झोली पाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया रहे ना कोई अलामत, सही सलामत आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर साचा इक्को इक्क वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण कलयुग कूड़ी क्रिया दीपक होण लग्गा गुल्ल, अन्ध अन्धेरा दए दुहाईआ। सृष्टी दी दृष्टी अंदरों तेरा नाम गया भुल्ल, भरम विच भरम रिहा कुरलाईआ। भाग लग्गा दिसे ना किसे कुल, कुल मालक कलमा हक ना कोए सुणाईआ। भण्डारा हथ्थ ना आवे वस्त अनमोलक अनमुल्ल, कीमत कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जगत दे मालक, जुग चौकड़ी तेरा खेल अभुल्ल, भुल्लयां मार्ग रस्ते लैणा पाईआ।

१३ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सरूप सिँघ दे गृह ढुड्डी ज़िला फ़रीदकोट

गुर अवतार पैगम्बर कहिण आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगत (दीपक) वेख्या जगदा, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। सति प्रकाश बणावे लोकमात जग दा, जगत जिज्ञासू जीवां राह जणाईआ। रस्ता वखावे धुर दरगाह सच दा, सति धर्म इक्क अपनाईआ। लेखा मुकावे मक्के काअबे वाले हज्ज दा, हज़रत घर विच इक्क प्रगटाईआ। चार वरनां अठारां बरनां राह दस्सदा, तूं मेरा मैं तेरा कर पढ़ाईआ। गृह वेखे हकीकत हक दा, मन्दिर धुर दे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण बिन भगतां होए ना कदे प्रकाश, निरगुण नूर ना कोए रुशनाईआ। पुरख अकाल उत्ते करे ना कोए विश्वास, विश्व रंग ना कोए रंगाईआ। साचा बणे ना कोई सेवक दास, याचक ख़ादम रूप ना कोए वटाईआ। मंज़ल पौड़ी चढ़े कोई ना घाट, जगत दवारा पन्ध ना कोए मुकाईआ। आत्म परमात्म बणाए ना कोए साथ, सगला संग ना कोए जुड़ाईआ। सोहँ ढोला गाए कोई ना गाथ, अक्खरां वाली जगत पढ़ाईआ। पुरख अकाल मन्ने ना कोई पिता मात, पतिपरमेश्वर कन्त कन्तूहल ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगतां आपणा भेव खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जन भगतां बिना चले कोए ना राह, रहिबर मिले ना कोए वड्याईआ। धुर दी सिफ्त सके कोई ना गा, नाम

❋

❋

निधान ना कोए शनवाईआ। पुरख अकाल निरगुण धार ना जावे आ, लोकमात ना कोए रुशनाईआ। शब्दी गुर ना बणे मलाह, बेड़ा शौह ना पार कराईआ। कोट जन्म दे बख्शे ना कोए गुनाह, पतित पुनीत ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ।