पुस्तकालयभाग २०

१८ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ गुरदित सिँघ दे गृह कानपुर

जन भगत कहिण प्रभ इक्को भुक्ख प्यास, बेआस दए गवाहीआ। धुर सुहेले वसणा सदा पास, इक्क इकल्ले आपणी दया कमाईआ। चरण प्रीती पूंजी बख्शणी रास, रस्ता मार्ग आपणा देणा दरसाईआ। लेखे लाउणा पवण स्वास, साह साह तेरी याद नज़री आईआ। तूं दाता दानी सर्ब गुणतास, गुणवन्ता वड वड्याईआ। अगम्म अथाह अलखणा अलाख, बेअन्त बेपरवाह शहिनशाहीआ। चरण प्रीती जोड़ना धुर दा नात, निधान आपणे रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म तेरी ज़ात, दूजा वेस ना कोए वटाईआ। सो सिमरन दस्सणा जो तेरी अगम्मी गाथ, जिस नूं बदले ना कोए लोकाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी करे ना कोई घात, कातिल मक्तूल ना रूप वटाईआ। सदा बणया रहे विश्वास, विषयां विच्चों बाहर कढाहीआ। रूह बुत्त दोवें करे पाक, पतित पुनीत दए बणाईआ। गृह मन्दिर अंदर खोल्हे ताक, परदा तन वजूद चुकाईआ। तेरा दरस होवे साख्यात, सख़ियां दा रूप लैणा अपणाईआ। महल अटल वेखीए महिराब, महबूब मिल के वज्जे वधाईआ। समरथ स्वामी पढ़नी पए ना कोए किताब, कुतबख़ान्यां दा लेखा देणा चुकाईआ। कोई वजाउणी ना पए रबाब, तन्द सितार आपणी देणी हिलाईआ। कोई वेखणा ना पए हिस्सा बाब, नाम निधान श्री भगवान देणा समझाईआ। अग्गे मंगे ना कोए जवाब, सिर आपणा हथ्थ देणा टिकाईआ। चुरासी विच आउणा ना पए जन्म तों बाद, आबाद खेड़ा देणा कराईआ। साचा रस अगम्मी देणा स्वाद, अनरस आपणा आप चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर ठांडे आस रखाईआ। जन भगत कहिण वस्त दे अलाह बी ख़ैर, मिहबान बीदो तेरी इक्क सरनाईआ। निरगुण धार बख्शिश विच कर मेहर, मुहब्बत दे महबूब आपणा रंग रंगाईआ। तेरे दवारे दी दो जहानां तों परे होवे सैर, दर दरवाज़ा देणा खुल्हाईआ। जगत वासना संग रहे ना कोए ऐर ग़ैर, कूड़ी क्रिया डेरा देणा ढाहीआ। तेरे प्रेम प्यार दी उपजे इक्को लहर, लहर लहर विच्चों प्रगटाईआ। झगड़ा रहे ना कोई ग़ैर, विकार हँकार देणा खपाईआ। ख़ुशी बख्शणी अठ्ठे पहर, घड़ी पल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर दी आसा मनसा पूर कराईआ। जन भगत कहिण प्रेम प्रीती दे वथ, वास्तक इक्को मंग मंगाईआ। तेरा नाम सुणीए अकथ, कथनी

❋

❋

कथा करन दी लोड़ रहे ना राईआ। निराला आहला आलम तों बाहर दस्स रस, रस्ता वाबस्ता हो के आपणा दे समझाईआ। हकीकत विच्चों हुक्म नाल दे हक, मेहरवान हो के मेहर निगाह उठाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण तेरा राह रहे तक्क, प्रतख रूप मिल गहर गम्भीर गोसाईंआ। तेरा नूर ज़हूर नज़री आए सच, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। भाग लग्गे काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह सच महल्ले चढ़ देणा सुहाईआ। मनुआ चार कुण्ट दहि दिशा जगत वासना मूल ना पए नच्च, नटुआ स्वांगी आपणा स्वांग ना कोए वरताईआ। करनी दे करते कुदरत दे मालक सब कुछ तेरे हथ्थ, देवणहार दे दे ख़ुशी बणाईआ। जन भगत कहिण किरपा कर पुरख समरथ, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी गृह मन्दिर अंदर परदा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगत सुहेला तेरा दासन दास, सेवक हो के आपणी सेव कमाईआ। जन भगत कहिण देंदयां आवे कोई ना तोट, अतुट भण्डार दे वरताईआ। तेरे नाम दी लग्गे चोट, सोई सुरती दे उठाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना अंदर वासना खोट, मन का मणका दे भवाईआ। तेरा इक्को नाम जैकारा बिन सरवणां सुणयां जाए सलोक, सोहला ढोला इक्को नाद कर शनवाईआ। बिन नेत्र लोचण नैण तेरा जलवा तक्कीए जोत, प्रकाश नाल प्रकाश देणा वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी रखदे आए ओट कोटी कोट, जगत विकार डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जगत विछोड़ा मेटणी सोच, समझ रमज़ नाल बदलाईआ। जन भगत कहिण साची वस्त अमोलक दे दात, दाता दानी हो के आप वरताईआ। असीं कोई मंगदे नहीं वड्याई वाली करामात, करमां दा लेखा देणा मुकाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर प्रेम प्यार दी रहे प्रभात, संध्या रूप नज़र कोए ना आईआ। सोई सुरती शब्दी धार पए जाग, जागरत जोत कर रुशनाईआ। त्रैगुण माया अग्नी तत जलाए ना कोई आग, माया ममता डेरा देणा ढाहीआ। अन्तर अन्तर तेरा उपजे इक्क वैराग, वैरी दूत दुष्ट काया मन्दिर अंदर बाहर कढाहीआ। दीन दुनी होवे त्याग, सच सरनाई जाईए लाग, लागत बिन स्वागत करना चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगत बणन तेरा समाज, समें दे याचक हो के मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण आपणी दे दे प्रेम प्यार दी झलक, झल्ली दिसे जगत लोकाईआ। परदा लाह उपर फ़लक, नूर नुराना कर रुशनाईआ। तेरा लेखा वेखीए विच ख़लक, ख़ालक मख़लूक खोज खुजाईआ। विछोड़ा होवे ना घड़ी पलक, पलकां दे पिच्छे बहि के आपणा नूर कर रुशनाईआ। खेल वखा फर्श अर्श, अर्शी प्रीतम आपणी दया कमाईआ। जन भगतां जन्म मरन दी रहे कोई ना हरस, हवस अगली देणी मिटाईआ।

❋

❋

रहमत विच रहमान आ के कर तरस, पुरख अकाल दीन दयाल आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म दोहां इक्को जेही सांझी ग़रज़, ग़रज़वंद दोवें नज़री आईआ। जन भगतां भगवन्त हो के मन्न अरज़, आरज़ू अरदास बेनन्ती तेरे अग्गे सुणाईआ। सन्त उधारना तेरा फ़र्ज़, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं खेल वेख असचरज, चार कुण्ट दहि दिशा नव नौ चार रिहा कुरलाईआ। दीनां अनाथां वण्डे कोई ना दर्द, दुखियां दु:ख ना कोए मिटाईआ। योद्धा सूर मर्दाना बण मर्द, बीर रस आपणा दे चखाईआ। छुरी शरअ हलाल करे किसे ना करद, कत्लगाह दा लेखा देणा मुकाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार आपणी बिन अक्खरां वाली वेख फ़रद, बिन हरफ़ हरूफ़ दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरवैर हो के वेख परत, पतिपरमेश्वर पारब्रह्म ब्रह्म मेला गुरमुख धार लैणा मिलाईआ।

१८ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ गुरबचन सिँघ दे गृह लाल बंगला कानपुर

जन भगत कहिण दीन दयाल पुरख समर्थे, साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख अबिनाशी घट निवासी तेरी ओट तकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नव नौ चार फिर फिर थक्के, सरगुण निरगुण तेरे बणे पाँधी राहीआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार होए हके बक्के, हकीकत हक ना कोए दृढ़ाईआ। सच निशाना श्री भगवाना एकँकार तेरा कोई ना दस्से, दहि दिशा दीन दुनी हल्काईआ। झगड़ा प्या मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठे, गुरदुआर गुर गुर नूर ना कोए रुशनाईआ। फिरी दरोही गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तीर्थ अठ्ठ सठ्ठे, अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती मुख ना कोए चुआईआ। मणका मणका मन वासना जगत साधू तेरा नाम रहे रटे, रतन अमोलक काया गोलक हथ्थ किसे ना आईआ। मानस जन्म मानुख जाती मिलदा जाए घट्टे, करनी दे करते कीमत अन्त कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तुध बिन पैज कोई ना रखे, सिर हथ्थ समरथ चार कुण्ट ना कोए टिकाईआ। हउँ बालक सेवक सरन सरनाई इक्को तेरी ढठ्ठे, सिर सर तेरी भेंट चढ़ाईआ। आदि निरँजण जोत प्रकाशे कूड़ी क्रिया माया ममता मोह विकार मेट रट्टे, नाम निधाना मर्द मर्दाना नौजवाना इक्को दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर एकँकार दर तेरे अलख जगाईआ। जन भगत कहिण प्रभ देवणहारे धुर दे स्वामी, सवाली हो के अलख जगाईआ। लख चुरासी जीव जंत अन्तरजामी, पारब्रह्म प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी आपणा हाल दस्से बेज़बानी,

❋

❋

ऊँची कूक कूक सुणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी क्रिया प्रधान होई माया ममता राणी, हँकार विकार घर घर आपणा डंक वजाईआ। सति धर्म दिसे ना कोए निशानी, निशाना सृष्टी दृष्टी अंदर आपणा गई भुलाईआ। सिँघ सवार हौका लए अष्टभुज भवानी, शस्त्र वस्त्र आपणे आप वखाईआ। किरपा कर शहिनशाह शाह पातशाह धुर सुल्तानी, सुल्हकुल मेहर नज़र उठाईआ। साधां सन्तां अंदर मंज़ल रही ना कोई रुहानी, रूह बुत्त पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द मन वासना सारे पढ़दे बाणी, बाण अणयाला तीर बजर कपाटी पार ना कोए कराईआ। झगड़ा वेख्या चारे खाणी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे आस रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ दीन दुनी दी वेख अन्तर धार बुद्धि, बिबेक नज़र कोए ना आईआ। सृष्ट सबाई होई दुखी, वरन बरन रहे कुरलाईआ। आसा तृष्ना विच भुक्खी, तृप्त कर ना कोए समझाईआ। भाग लग्गे ना किसे कुक्खी, भगत जन्मे कोए ना माईआ। मन विकारा कूड़ा जाम पींदे घुट्टीं, अनरस हथ्थ किसे ना आईआ। समरथ स्वामी तेरे कोलों कोई धार नहीं गुज्झी, परदा ओहला ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पुरख अकाले दीन दयाले मेहरवान महबूब आपणा फेरा पाईआ। जन भगत कहिण प्रभ आपणे नाम दा दे इक्क इशांरा, ऐशो इशर्त कूड़ा दे मिटाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर दिसे किनारा, नईआ नौका डोले थाउँ थाँईंआ। खेवट खेटा बण परवरदिगारा, बेपरवाह आपणा फेरा पाईआ। साचा मार्ग दीन दुनी दस्स अपारा, अपरम्पर स्वामी हो के दे समझाईआ। चार वरन अठारां बरन तेरा गावण इक्क जैकारा, जैकारे अंदर तेरी धार नज़री आईआ। जिस दा लेखा कागद कलम ना लिखणहारा, कातब चले ना कोए चतुराईआ। सो लहिणा देणा वेख सर्ब संसारा, सृष्टी दृष्टी अंदर परदा लाहीआ। भगत वछल तेरा नाउँ गिरवर गिरधारा, गहर गम्भीर आपणी दया कमाईआ। जन भगत सुहेला इक्क इकेला दर ठांडे तेरे करे निमस्कारा, नमों नमों जगदीश सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। जन भगत कहिण प्रभ आ के वेख दीन दुनी लोकमात, मातर भूमी दए दुहाईआ। सृष्ट सबाई बुद्धी होई काग, हँस रूप ना कोए वखाईआ। निज नेत्र खुल्ही किसे ना जाग, आलस निंद्रा परदा ना कोए उठाईआ। धुर दा नज़र आए ना कोई साध, जो संदेसा तेरा नाम सुणाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वध्या विवाद, विख अमृत रूप ना कोए बणाईआ। पवित्र रिहा ना कोई समाज, अगम्म शब्द सुणे ना कोए नाद, बोध अगाध करे ना कोए पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया बदल दे राज, इक्को सीस जगदीस तेरे सोहे ताज, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी आपणा हुक्म देणा वरताईआ। जन भगतां रख लाज, कूड़ी क्रिया

❋

❋

बेड़ा डोब जहाज़, शौह दरया धक्का देणा लगाईआ। सति धर्म धरनी धरत धवल चला रिवाज, आत्म परमात्म होवे काज, सुरती शब्द पवे रास, गोपी काहन आत्म परमात्म रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर दो जहान श्री भगवान तेरी मंगण इमदाद, गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर सब बैठे सीस निवाईआ।

१८ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ बीबी मायो अमीं शाह खालड़ा

जन भगतां पोह ना सके त्रैगुण माया, ममता मोह विकार रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल होए सहाया, समरथ स्वामी अन्तरजामी सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चरण कँवल कँवल चरण उपर धरती धवल दए सरनाया, सरनगति इक्को इक्क वखाईआ। काया मन्दिर अंदर दए सुहाया, सोभावन्त श्री भगवन्त निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। शब्दी दामन पल्लू लए फड़ाया, आत्म परमात्म आपणी गंढ्ढ पवाईआ। आवण जावण लख चुरासी फंद दए कटाया, राए धर्म दए ना कोए सज़ाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार एका मन्दिर दए वखाया, जिस गृह मन्दिर अंदर वसे बेपरवाहीआ। आदि अन्त सगला संग आपणे नाल रखाया, नाता तोड़ कूड़ा दीन दुनी जगत जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे घर वसाईआ। जन भगतां नेड़ ना आवे ममता मोह कूड़, जगत विकारे विच्चों बाहर कढाहीआ। चरण प्रीती बख्श साची धूढ़, मस्तक टिक्का नाम ख़ाक रमाईआ। काया चोली चाढ़े आपणा अगम्मा रंग गूढ़्ह, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कोट जन्म दे मुआफ़ करे कुसूर, पतित पुनीत दए कराईआ। आत्म जोती बख्शे साचा नूर, अन्ध अन्धेरा अंदरों बाहर कढाहीआ। नाम ख़ुमारी निजर झिरना अमृत रस देवे सच सरूर, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल वखाईआ। जन भगत सुहेला रहिण ना देवे कोई दूर, दूर दुराडा नेरन नेरा दर घर ठांडे जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मीता ठांडा सीता आपणा घर वखाईआ। जन भगतां वक्खरा रूप ना जाणे कोए नर नारी, नर नरायण आपणे रंग रंगाईआ। एका आत्म जोत आदि पुरख निरँकारी, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जुग चौकड़ी नित नवित वेखे विगसे धुर दरबारी, हरि करता बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेहरवान महबूब ग़रीबां निमाणयां कोझयां कमलयां जाए तारी, तारनहार समरथ शब्द सतिगुर इक्को नज़री आईआ। जन्म कर्म दा रहे ना कोए गुनाहगारी, जो चरण सरन करे निमस्कारी, कोट जन्म दी दुरमति मैल दए

❋

❋

धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर इक्को इक्क वखाईआ। जन भगतां दुरमति मैल देवे कट, कटाकश आपणा नाम लगाईआ। सच दुआर वखा के हट्ट, नाम वणजारे लए कराईआ। निजर धारा अमृत दे के रस, रस्ता आपणा दए वखाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच खोल्ह के अक्ख, प्रतख रूप मिले गोसाईंआ। तूं मेरा मैं तेरा आदि जुगादी सोहँ ढोला दस्स, दहि दिशा तों वक्खरा मार्ग दए जणाईआ। मन वासना शब्दी धार करे वस्स, वसल देवे धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि भगतन मीता इक्को इक्क एकँकारा नज़री आईआ। जन भगत उधारे बिरध बाल, जोबनवन्ता आपणे रंग रंगाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, ऊँच नीच राउ रंक इक्को घर वसाईआ। नाम भण्डारा दे के धुर दा माल, अनमुलड़ी दौलत आप वरताईआ। गुरमुखां पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। एथे ओथे दो जहानां परम पुरख पतिपरमेश्वर वसे नाल, दिवस रैण सगला संग बणाईआ। सचखण्ड दवारा एकँकारा इक्को दस्स के सच्ची धर्मसाल, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर जन भगतां चरणां हेठ दबाईआ। त्रैगुण माया जगत रीती रहे ना कोए जंजाल, मन्दिर मसीती लेखा दए मुकाईआ। घर ठाकर स्वामी मालक मिले आण, ख़ालक प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। जो जन्म जन्म पूरब घालणा आए घाल, तिन्हां कर्म दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं बण प्रितपाल, दीन दयाल हो के वेख वखाईआ।

१८ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सतवन्त कौर दे गृह कानपुर

पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो जन भगतां देवां अगम्मी दान, दाता हो के आप वरताईआ। बिना अक्खरां तों दे के शब्द ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दयां मिटाईआ। बिना जगत नेत्रां तों बख्शां नूर महान, जोती जोत डगमगाईआ। बिन रसना तों अमृत रस देवां पीण खाण, निजर झिरना इक्क झिराईआ। बिन निशान्यौं धर्म निशाना वखावां झुलदा दिसे दो जहान, सृष्टी तों परे दृष्टी तों बाहर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगत सुहेले करां ठंडे ठार, अग्नी तत बुझाईआ। लहिणा देणा चुका के पूरबले जुग चार, निहकर्मी हो के आपणा कर्म कमाईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, दीन दुनी विच्चों खोज खुजाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, शहिनशाह आपणे रंग रंगाईआ। मुर्शद हो के मुरीदां पुछे हाल, अहिवाल पिछला दए गवाहीआ।

❋

❋

सदी चौधवीं चार कुण्ट दहि दिशा सब दे सिर ते कूके काल, कूड़ नग़ारा रिहा वजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सचखण्ड दवारे करन सर्ब सवाल, सवाली हो के आपणा हाल सुणाईआ। लेखा जाणे सचखण्ड निवासी पुरख अकाल, अकल कलधारी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडी आदि अनादी मंग, ब्रह्माद खोज खुजाईआ। तूं दाता दानी देवणहार सूरा सरबंग, शहिनशाह इक्क अख्वाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर कलयुग कूड़ी क्रिया कर भंग, भगवन हो के आपणी अक्ख उठाईआ। तेरा नाम शब्द अगम्म अथाह बेपरवाह वेखीए तरंग, तुरीआ तों परे तुरत आपणा हुक्म दे सुणाईआ। दो जहान शब्द दमामा वज्जे मृदंग, ब्रह्मण्डां खण्डां आलस निंद्रा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेले वेख आपणे चन्द, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। पुरख अकाल कहे मैं भगत सुहेले वेखां लोकमात जग, जागरत जोत बिन वरन गोत कर रुशनाईआ। सन्त सुहेले हँस बणावां कग, माणक मोती सोहँ हँसा चोग चुगाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया पार कर के हद्द, महबूब हो के मुहब्बत विच मिलाईआ। नाम निधान नौजवान मर्द मर्दान हो के वजावां नद, अनहद नादी नाद सुणाईआ। सच दुआर एकँकार निरगुण धार हो के गुरमुख गुर गुर चेले लवां सद्द, धुर संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क जणाईआ। भगत सुहेला इक्क इकेला जीव जगत रहे ना कोए अल्पग, कूड़ी क्रिया कुकर्म कर्म चर्म विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी आपणा खेल वखाईआ। जन भगत कहिण तेरा खेल अनोखा पुरख अकाल लैणा तक्क, तकदीर देणी बदलाईआ। चार जुग दा गुर अवतार पैगम्बरां लहिणा देणा झोली पाउणा हक, हकीकत विच्चों लाशरीक आपणा परदा देणा उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मंज़ल मंज़ल सारे गए थक्क, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। किरपा कर मेहरवान श्री भगवान पुरख समरथ, महिमा अकथ इक्क समझाईआ। चार वरन अठारां बरन सृष्टी दृष्टी अंदर तेरे नाम दा इक्को होवे जस, सिफ्तां विच तेरा ढोला गाईआ। तेरा मानव तैथों रहे कोई ना वक्ख, वक्खरा घर ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा रस, रसीआ हो के अंमिउँ आपणा देणा बरखाईआ। पुरख अकाल कहे मैं देवां नाम अगम्म अथाह, कातब लिखण कोए ना पाईआ। जिस नाल दीन दुनी दा बदल जाए राह, रहिबर हो के वेख वखाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर दीन दुनी दा बणां मलाह, खेवट खेटा हो के बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। सतिजुग साचा मार्ग ला के नवां, नव सत्त करां रुशनाईआ। जन भगतां दी आत्म सेजे निरगुण धार हो के सवां, सार शब्द आपणा

❋

❋

हुक्म वरताईआ। पवण स्वास जन भगतां लेखे लावां दमां, दामन हो के ज़ामन हो के आपणी गंढ्ढ पवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दो जहानां ढोला कहवां, लख चुरासी दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे एका माण, अभिमान कूड़ा अंदरों बाहर कढाहीआ।