१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ गुरबख्श सिँघ दे गृह महू ज़िला लखनऊ
धरनी धरत धवल धौल कहे मेरे वड वड भाग, वडभागी पाया बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर सचखण्ड दवारयों आओ भाज, निरगुण नूर निरवैर हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर छड्ड के आओ समाज, दो जहानां आपणा पन्ध मुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पुरख अकाल दा वेखो समाज, साची धार इक्क दृढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सुणो अगम्मी आ के नाद, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर एकँकारा इक्क वजाईआ। ज़िमीं असमान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल खोल्हो जाग, जागरत जोत बिन वरन गोत इक्क इकल्ला रिहा वखाईआ। पंज तत त्रैगुण आपणी बुझा के आउणा आग, अमृत मेघ बेपरवाह आपणी धार रिहा वखाईआ। भगत सन्त सूफ़ी फ़कीर वेखो आ के धुर दा कन्त सुहाग, शाह पातशाह शहिनशाह परवरदिगार सांझा यार जल्वागर नूर ख़ुदाईआ। जिस ने खेल खेलया अगम्म अथाह बेपरवाह आदि, जुग चौकड़ी ब्रह्म ब्रह्माद आपणी धार चलाईआ। शब्द अगम्मी बोध अगाध सुणावणहारा अनरागी राग, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द सोहले ढोले धुर दे आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। धरनी धरत धवल धौल कहे मेरी पुरख अकाल खोल्ही अक्ख, बिन नेत्र नैण दिता खुल्हाईआ। मैं अन्तर धारा बोलां सच्च, सुनेहड़ा देवां धुरदरगाहीआ। जिस नूं जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण धार गुर अवतार पैगम्बर गए सद्द, नाम संदेसा दे के दो जहानां ध्यान लगाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक करे खेल सूरा सरबग, शाह सुल्ताना निगाहबाना आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक्क वरताईआ। धरनी कहे गुर अवतार पैगम्बरो क्यों सोही मेरी धरत, धर्म दवारा नज़री आईआ। कुछ राम वशिष्ट पाई शर्त, शरअ समझ किसे ना आईआ। सप्त ·षी कर के एथे दरस, आपणी तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। ब्रह्मा नव दिन रिहा भटक, शंकर छे दिन अक्ख ना कोए उठाईआ। विष्नूं विश्व धार अमृत बरख, विशेष आपणा गुण
❋
❋
दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा रिहा समझाईआ। धरनी कहे मेरे अन्तर वेखो चाउ घनेरा, घनईया धुर दा दए वड्याईआ। मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बैठी रही कर के जेरा, चार जुग इक्क ध्यान लगाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर मैनूं दे के गए सुनेहड़ा, शास्त्र सिमरत वेद पुराणां तों बाहर कर पढ़ाईआ। जिस वेले सदी चौधवीं कलयुग अन्त अख़ीर होया अन्धेरा, चार वरन अठारां बरन निज नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। परम पुरख परमात्म पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जोती जाता पुरख बिधाता मारे आपणा फेरा, अकल कलधारी आपणा वेस वटाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मेरा धर्म दुआर खुल्हा करे वेहड़ा, कूड़ कुड़यार जगत विभचार हँकार रहिण कोए ना पाईआ। सो वक्त सुहञ्जणा आदि पुरख अबिनाशी करता दस्से नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी आपणा परदा आप उठाईआ। धरनी धरत धवल कहे मेरा अन्तर होया ख़ुशहाल, ख़ुशी दो जहान नज़री आईआ। किरपा करी दीन दयाल, दयानिध वेख वखाईआ। जिस दी याद विच जुग चौकड़ी बीते काल, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दे अग्गे करदे गए सवाल, भिक्खक हो के धुर दी मंग मंगाईआ। सो लेखा जाणे सच स्वामी आदि जुगादी मेरे दवारे सच्ची धर्मसाल, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा दए समझाईआ। धरनी कहे मैनूं आई याद, चार जुग दा लेख समझाईआ। राम वशिष्ट कीती फ़रयाद, अन्तर अन्तर इक्क सुणाईआ। जिस खेड़े नूं कर सक्या ना कोई आबाद, आबादी जगत ना कोए वधाईआ। गा सक्या कोई ना राग, छत्ती राग रहे कुरलाईआ। सुण सक्या ना कोई नाद, जगत ताल ना कोए वड्याईआ। समझा सक्या ना कोई समाज, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। सो खेल वेख्या तमाश, पुरख अकाल रिहा वखाईआ। जिस दा लेखा बोध अगाध, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता धुरदरगाहीआ। वशिष्ट किहा सुण दसरथ बेटे राम, सच संदेसा दयां दृढ़ाईआ। तेरा रूप होणा घनईया शाम, साँवल सुंदर खेल खिलाईआ। वेस वटाउणा पैगम्बरां देणा पैग़ाम, ईसा मूसा रंग चढ़ाईआ। मुहम्मद देणा जाम, कलमा हक समझाईआ। नानक निरगुण देणा इक्को नाम, नाउँ निरँकारा आप सुणाईआ। इक्क दस दा खेल महान, दहि दिशा वज्जे वधाईआ। गोबिन्द सूरा नौजवान, सुत दुलारा इक्क प्रगटाईआ। जिस दा लहिणा देणा होणा विच जहान, दीन दुनी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि करता आप वड्याईआ। वशिष्ट किहा सुण राम दुलारे, अगला लेखा दयां दृढ़ाईआ। जिस
❋
❋
वेले लोकमात बीते जुग चारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा वेस वटाईआ। चार वरन अठारां बरन होणे दुख्यारे, धीरज धीर ना कोए धराईआ। माया ममता गढ़्ह बणना हँकारे, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। जूठ झूठ साध सन्त होणे वणजारे, हकीकत हक ना कोए वखाईआ। कागद कलम लेखा लिख सके ना कोए निरँकारे, भेव अभेद सके ना कोए खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी अन्त देवे ना कोए सहारे, पुश्त पनाह हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। राम किहा दस्स वशिष्ट, विषयां तों बाहर समझाईआ। की लेखा होणा सृष्ट, दीन दुनी परदा देणा लाहीआ। की पुरख अकाल दा होणा इष्ट, देव आत्मा देणा समझाईआ। केहड़ा लेखा भविख्त, भविख्त दा बिन अक्खरां देणा लिख्त, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, परदा ओहला देणा चुकाईआ। वशिष्ट किहा मेरा इक्क संदेश, संध्या तों बाहर दयां जणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर जिस धार बदलया भेस, वेस अनेक वटाईआ। ओसे दा अन्त अख़ीर जामा होणा दस दस्मेश, दहि दिशा करे शनवाईआ। चार वरनां देणी टेक, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बण के खेवट खेट, बेड़ा जगत जहान चलाईआ। पुरख अकाल दा बणना बेट, पिता इक्को इक्क मनाईआ। निरगुण धार करना हेत, तत्तां वाली जगत जुदाईआ। खेलणा खेल अगम्मे देस, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जित्थे अक्खां वाला लए कोई ना वेख, जोती जोत जोत रुशनाईआ। सो देवे सच संदेश, नाम निधाना इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, धर्म दवारा इक्क वखाईआ। धरनी कहे जिस वेले राम वशिष्ट कीती बात, भूमिका एहो नज़री आईआ। ना दिवस ना रात, घड़ी पल समझ कोए ना पाईआ। ना कोई कलम शाही काग़ज़ लिखे गाथ, अक्खरां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ना कोई तीजा दिसे साथ, सगला संग ना कोए बणाईआ। एह खेल अगम्म अथाह पुरख अबिनाश, हरि करता आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। धरनी कहे मैं सुण के बात ल्या पुछ, राम वशिष्ट देणा जणाईआ। तुसां दोहां ने जाणा उठ, तन वजूद पन्ध मुकाईआ। मैनूं अगला भेव दस्सो कुछ, हो निमाणी सीस निवाईआ। दोहां ने मिल के सांझी पढ़ी तुक, सोहँ ढोला दिता गाईआ। धरनी तेरा पुरख अकाल मेटे दु:ख, कलयुग वेला अन्तिम नज़री आईआ। जिस ने गोबिन्द सूरा बणाउणा आपणा सुत, सुत दुलारा इक्को लए प्रगटाईआ। एह खेल अबिनाशी अचुत, हरि करता आप कराईआ। सम्मत शहिनशाही सुहाऐ तेरी रुत्त, वार थित समझ किसे ना आईआ। राम वशिष्ट किहा धरनी हुण कर जा चुप्प, अग्गे बचन ना कोए बणाईआ। तेरा लेखा साडे
❋
❋
नालों जावे टुट्ट, टुट्टी गंढ्ढ पुरख अकाल नाल पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। धरनी कहे मैनूं होर दयो दिलासा, धीरज धीर इक्क बन्हाईआ। मैं वेखां खेल तमाशा, निरगुण सरगुण वज्जे वधाईआ। मेरी पूरी होवे आसा, मनसा मनसा विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। राम वशिष्ट किहा सुण दईए धीर, धर्म दुआर वखाईआ। कलयुग अन्त वेख अख़ीर, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिस वेले रिहा ना कोई पैगम्बर पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चले ना कोए चतुराईआ। शरअ तोड़े ना कोए ज़ंजीर, चार कुण्ट हल्काईआ। तेरा लहिणा देणा लेखा देवे बेनज़ीर, मेहर नज़र आपणी इक्क उठाईआ। बदल देवे तकदीर, तदबीर इक्क समझाईआ। तेरा कुछ लेखा लिख के जाणा कबीर, जुलाहा फेरी पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। धरनी कहे मैनूं दस्सो इक्क कहाणी, कहावत जगत रहे ना राईआ। की खेले खेल शाह सुल्तानी, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। वशिष्ट किहा गोबिन्द दा गुरमुख तेरी इक्क निशानी, निशाना अगला इक्क समझाईआ। जिस दे अंदर बिरहों कानी, तीर अणयाला आप चलाईआ। ओन्हां दा मालक ख़ालक प्रितपालक बणे आप बानी, सहारा किनारा तेरा लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। राम किहा मैं होर कुछ ल्या तक्क, लेखा अगला दयां समझाईआ। धरनी खेल करना पुरख समरथ, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गोबिन्द धार कर प्रगट, जोती जाता जलवा नूर करे रुशनाईआ। वस्त अमोलक दे के वथ, नाम भण्डारा इक्क भराईआ। भेव अभेदा खोल्ह के सच्च, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। भाग लगा के काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जैकारा बोल के इक्क अलख, अलख अगोचर आप समझाईआ। दीन दुनी तों खेल करना वक्ख, पंचम मेला सहिज सुभाईआ। पुरी अनन्द दे अंदर जाणा वस, वास्ता पुरख अकाल नाल जुड़ाईआ। अन्तिम सब कुछ जाणा छड्ड, ख़ाली हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क उपजाईआ। धरनी कहे कुछ होर अगला दस्स भेव, परदा रहे ना राईआ। तूं वड्डा देवी देव, देवत सुर तेरी सरनाईआ। मैं वेखां धाम निहचल निहकेव, अटल महल्ल मिले वड्याईआ। जिस नूं गा ना सके कोई रसना जिहव, कलम शाही बन्द ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर फ़रमान श्री भगवान इक्क इकल्ला एकंकरा अगम्म अपारा अलख अगोचर आपणा आप जणाईआ। राम कहे सुण धरती अगला दस्सां हाल, लिखण पढ़न विच कदे ना
❋
❋
आईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ी क्रिया होई काल, काम क्रोध लोभ मोह हँकार जगत हल्काईआ। सच दवारे रिहा किसे ना नाम, नाम निरँकारा नज़र किसे ना आईआ। पैगम्बरां सुणे ना कोई पैग़ाम, सुल्हकुल मेल ना कोए मिलाईआ। चार वरन अठारां बरन होए हराम, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। कूड़ी क्रिया करना कत्लाम, कातिल मक्तूल सके ना कोए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा वेस लए प्रगटाईआ। धरनी कहे किवें वेला होए सुहञ्जणा, मैनूं दयो दृढ़ाईआ। किस बिध मिले दर्द दुख भय भंजना, वड्ड दाता बेपरवाहीआ। मेरे नेत्र पावे अगम्मी नाम अंजना, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। घर स्वामी ठाकर वेखां सज्जणा, मित्र प्यारा धुरदरगाहीआ। त्रेता द्वापर जिस दे हुक्मे अंदर लँघणा, कलयुग वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, किस बिध आपणा खेल कराईआ। राम किहा मैनूं ऐउँ रिहा जाप, सच दयां सुणाईआ। पुरख अकाल करना प्रकाश, गोबिन्द जलवा नूर रुशनाईआ। भेव खोल्हणा काया माटी ख़ाक, पंज तत वज्जे वधाईआ। नज़री आउणा साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप वटाईआ। रूह बुत्त करने पाक, पतित पुनीत बणाईआ। जन भगतां होणा दास, गुरमुखां सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। धरनी कहे मैनूं आया नहीं यकीन, धीरज मेरी दे धराईआ। मैनूं दस्स उह तालीम, जिस नूं सिख के ख़ुशी मनाईआ। राम किहा तूं इक्को कर तसलीम, दूजे नज़र किसे ना आईआ। कदे ना होवे ग़मगीन, हरख सोग वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ना नर ना मदीन, जोती जलवा नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हुक्म संदेसा इक्क सुणाईआ। धरनी अग्गों फेर किहा बोल, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मेरा अन्त अख़ीरी परदा खोल्ह, भेव रहे ना राईआ। किस बिध पुरख अकाल आवे उपर धौल, निरगुण हो के नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस नूं समझे कोई ना पंडत पांधा रौल, जगत विद्या ना कोए वड्याईआ। जिस दा गुर अवतर पैगम्बरां वजाउणा ढोल, संदेशे निरगुण सरगुण आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देवे साचा वर, साची करनी कार कमाईआ। राम किहा धरनी ज़रा कर ध्यान, अगला लेख दयां समझाईआ। की खेल करे श्री भगवान, गोबिन्द सूरा भेजे नौजवान, मर्द मर्दाना सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पुरी अनन्द किला बणाए महान, महिमा कथ कथ समझाईआ। गुरमुख सूरे नौजवान, सन्त सुहेले गोद टिकाईआ। अन्त संदेसा देवे आप मेहरवान, धुर दी धार जणाईआ। दीन दुनी दा कूड़ छड्ड निशान, निशाने पुरख अकाल बणाईआ। ममता मोह विकार रहे ना नाल, हँकार गढ़्ह दए तुड़ाईआ। इक्को ओट रख अकाल, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। राम
❋
❋
किहा धरनी सुण होर बचन अमोल, अमुल दयां जणाईआ। जिस दा तोले कोई ना तोल, अतोल अतुल आपणे हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द वजाउणा अगम्मी ढोल, डंका वज्जे धुरदरगाहीआ। सब दे पड़दे देणे खोल्ह, सोया कोई ना रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, हुक्मे अंदर हुक्म बदलाईआ। राम कहे इक्क होर आई विचार, विचरण दी लोड़ रही ना राईआ। धरनी रो के करी निमस्कार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। कुछ किरपा कर मेरे गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर परदा दे चुकाईआ। की खेल करे गोबिन्द प्रभ दा सुत दुलार, दूल्हा धुर दा नज़री आईआ। राम किहा एह हुक्म अगम्म अपार, जिस नूं समझे कोए ना राईआ। जिस ने छड्ड देणा संसार, नाता कूड़ देणा तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग इक्क रंगाईआ। धरनी किहा बचन इक्क दस्स अख़ीर, आख़र मंग मंगाईआ। किस बिध आए मैनूं देवे धीर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे उह मालक गहर गम्भीर, बेनज़ीर बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी बदल सर्ब तकदीर, तदबीर आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस ने खण्डा हथ्थ फड़ाउणा गोबिन्द इक्क शमशीर, शरअ ज़ंजीर कटाईआ। एकँकार इक्को पा लकीर, शाह हकीर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लहिणा देणा तेरी झोली पाईआ। धरनी कहे मैनूं अज्जे नहीं आया सन्तोख, सति दे समझाईआ। किस बिध मेटे मेरा हरख सोग, चिन्ता ग़म गवाईआ। राम किहा एह प्रभ दा सब तों वक्खरा चोज, चोजी प्रीतम हो के दया कमाईआ। जिस दा खेल लोक परलोक, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। तूं रखणी ओस दी ओट, अन्तिम ओड़क ओहो लेखे लाईआ। जिस दा होणा इक्क सलोक, सोहँ ढोला शहिनशाहीआ। तेरी करनी दा करता जाणे जोग, जो जोगीशरां तेरे दर बहाईआ। मेहरवान हो के जावे पहुंच, पारब्रह्म आपणा फेरा पाईआ। जिस दा भाणा हुक्म कोई ना सके रोक, गुर अवतार पैगम्बर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी वेख वखाईआ। राम कहे आह वेख लिख्या लेख, बिन अक्खरां दयां समझाईआ। निरगुण धार आवे तेरे देस, दिशा दसन्तर फोल फुलाईआ। लेखा बणावे गोबिन्द दस दस्मेश, आप आपणा परदा लाहीआ। जिस ने सुत दुलारे करने भेंट, बंस सरबंस लेखे पाईआ। नज़री आउणा नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप समझाईआ। धरनी कहे मैनूं अगला दे भरोसा, भरम रहे ना राईआ। राम किहा पुरख अकाल दे हथ्थ विच मौका, मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। जिस दा लहिणा देणा लोक परलोका, ज़िमीं असमानां होए सहाईआ। मंज़ल चढ़ के वेखे अगम्मी कोठा, चोटी आपणी धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र
❋
❋
इक्क उठाईआ। राम किहा गोबिन्द सूरा खेल खिलावेगा। पुरख अकाला दीन दयाला इष्ट मनावेगा। पुरी अनन्द सूरा सरबग इक्क वसावेगा। चाढ़ के जोती चन्द, अन्ध अन्धेर मिटावेगा। अन्तर आत्म परमात्म गा के छन्द, सोहँ नाद वजावेगा। जन भगतां चाढ़ अगम्मी रंग, दुरमति मैल आप धवावेगा। अन्त अख़ीरी छड्ड के संग, माता गुजरी बचन अलावेगा। जिन्हां दे नाल मेरी गई हंढ, ओन्हां दा लेखा पुरख अकाल बणावेगा। कोई ना पावे बन्दी बन्द, बन्दना इक्को इक्क समझावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठावेगा। मेहर नज़र हरि उठाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। पुरी अनन्द वक्त सुहाएगा। गोबिन्द सूरा खेल रचाएगा। माता गुजरी बचन सुणाएगा। दास दासीआं वण्ड वण्डाएगा। मण्डल रासीआं खोज खुजाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क वरताएगा। धरनी कहे राम उह किहड़ी होवे दासी, गोबिन्द दी मैनूं दे समझाईआ। किहड़ी चढ़े घाटी, मंज़ल वेखे बेपरवाहीआ। किस बिध मन्नी आखी, साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। राम किहा गोबिन्द दासी इक्क परिवार, सत्त अठ्ठ दा नज़री आईआ। चार गुजरी दे सेवादार, तिन्न चार गोबिन्द सेव कमाईआ। ओन्हां दी सुण पुकार, देवे माण वड्याईआ। जिन्हां नूं वेखण आउणा गुरू अवतार, पैगम्बर फेरा पाईआ। जिस वेले अनन्दपुरी तों होणे बाहर, सब ने तन जाणे तजाईआ। गोबिन्द ने खण्डे नाल मस्तक धूढ़ी लाउणी छार, मस्तक टिक्का आपणा नाम बणाईआ। ओदों धरती तूं करीं पुकार, खुल्हड़ी मेंढी केस वखाईआ। कुछ लहिणा देणा दुर्गा दा उधार, अष्टभुज राह तकाईआ। एह खेल दस्सां अपार, अपरम्पर हो के आप जणाईआ। मंगी मंग चरण दवार, निमाणी हो के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप सुणाईआ। धरनी कहे उह केहो जेहा होवे वेला, राम मैनूं दे समझाईआ। वशिष्ट किहा जिस वेले नाता टुट्टण लग्गा गुरू चेला, चेला गुरू बैठण मुख भवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल इक्को होवे सज्जण सुहेला, दूजा संग ना कोए रखाईआ। अबिनाशी करता खेले खेल हो नवेला, निरगुण आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। राम कहे उह वेला आउणा जलदी, जुग बीतदयां वक्त ना लग्गे राईआ। चार कुण्ट अग्ग होणी बलदी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। खेल वेखणी कलयुग कल दी, कलकाती राजे होण कसाईआ। एह धार निहचल धाम अटल दी, पुरख अकाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। धरनी कहे की मंगां मंग, मोहे दे जणाईआ। राम किहा जिस वेले अनन्दपुरी तों बाहर होवे जंग, खण्डा खड़ग सार टकराईआ। गुजरी ने रो के पाउणी डण्ड, कूक कूक सुणाईआ।
❋
❋
सत्तां अठ्ठां दास दासीआं दा होणा संग, चलण वाहो दाहीआ। दरवाज़यों नौ कदम ते सब दा पूरा होणा दम, स्वास साह रहिण कोए ना पाईआ। नाता तुट्टे माटी चम्म, तन वजूद संग ना कोए निभाईआ। धरनी तूं रो के छम्म छम्म, गोबिन्द चरणां सीस देणा झुकाईआ। मेरी मेट दे तृष्ना ग़म, चिन्ता देणी चुकाईआ। मैनूं दस्स के गया वशिष्ट राम, संदेसा इक्क सुणाईआ। तेरा लहिणा देणा चुकाए श्री भगवान, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। दर तेरे मंगण आई दान, वस्त अमोलक दे वरताईआ। गोबिन्द किहा नौजवान, सूरबीर समझाईआ। मैं होया मेहरवान, महबूब नाल मिल के वस्त दयां वरताईआ। मेरे गुरमुख मेरे दर होए परवान, परवाने धुर दे हथ्थ फड़ाईआ। फेर मानस जन्म दयां तत्तां वाला इन्सान, हिँसा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। धरनी तेरे दवारे चल के आवण झुलावण सच निशान, धर्म दवारा इक्क प्रगटाईआ। वड्डे छोटे बाल अंञाण, इक्को रंग रंगाईआ। जिन्हां मुहब्बत विच दिता बलीदान, बल दे पिछले विछड़े बावन धार नज़री आईआ। कुछ लहिणा देणा नाल कृष्न काहन, सुदामे दे सज्जण रहे अख्वाईआ। सो गुरमुख होणे परवान, बेपरवाह दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान होए सहाईआ। धरनी वहा के अक्खों नीर, हाल बेहाल सुणाईआ। गोबिन्द किहा कलयुग वेख वक्त अख़ीर, आख़र दयां दृढ़ाईआ। शांत रहे ना कोए ज़मीर, सांतक सति ना कोए कराईआ। चार वरनां ना दिसे धीर, लोभ मोह हँकार होए हल्काईआ। सब दे पाटे बाहर दिसण चीर, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जगत वेखण वहीर, भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा पूर कराईआ। गुरू गोबिन्द किहा आह लै जा मेरी प्रीत, प्रीतम हो के दयां जणाईआ। जिस वेले कलयुग विच्चों सतिजुग बदली रीत, पुरख अकाल नाल मिल के वज्जी वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला होणा गीत, दूजा नाद ना कोए शनवाईआ। साचे सेवक तैनूं करां बख्शीश, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। तूं उन्हां दी रखीं उडीक, नेत्र लोचन अक्ख खुल्हाईआ। जिस वेले कलयुग अन्धेरा होया तारीक, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। पिता पुत्त बणे शरीक, नार कन्त करे लड़ाईआ। तिस वेले गुर अवतार पैगम्बर सारे करन आउण तस्दीक, शहादत लोकमात भुगताईआ। सो धरनी तेरी झोली पावां भीख, गुरमुख गुर गुर आपणी गोद उठाईआ। जिन्हां दा अन्तर करनां ठांडा सीत, अग्नी तत बुझाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर निकलनी चीक, रो रो ख़ुशी बणाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करनी उम्मीद, लेखा अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाईआ। धरनी कहे मैं होई ख़ुश, ख़ुशीआं ढोला गाईआ। पुरख अकाल सुहाउणी रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। गुरमुख भेजणे आपणे सुत, जिन्हां गोबिन्द
❋
❋
नाल कुड़माईआ। जोती धारों पैणे उठ, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। पुरख अकाल जाणा तुठ, दीन दयाल होए सहाईआ। अमृत आत्म निजर झिरना दे के घुट्ट, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। उन्हां बदल के आपणा रुख़, मेरे गृह जाणा आईआ। मैं गोदी लवां चुक्क, ख़ुशीआं नाल उठाईआ। फिर गोबिन्द कोलों लवां पुछ, भेव दस्स धुर दे माहीआ। क्यों साथों ग्यों रुठ, दूर दुराडा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। गोबिन्द किहा नाल प्यार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जाह वेख आपणा घर बार, घराना तेरा दयां बणाईआ। गुरमुख मेरा सदा त्यार, सूरबीर नज़री आईआ। मैनूं इक्को जेहा पुरख नार, नारी पुरख वण्ड ना कोए वण्डाईआ। एहो सत्तां अठ्ठां दा परवार, सेवादार धुर दा नज़री आईआ। एह गुलशन दी बहार, फुलवाड़ी महके धुरदरगाहीआ। धरनी तेरा कर्ज़ देणा उतार, पूरब लहिणा झोली पाईआ। वशिष्ट राम वेखे अक्ख उग्घाड़, घड़ी सुलखणी सोभा पाईआ। जिस दी आई अन्तिम वार, वारता सब दी रिहा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणा दए वखाईआ। धरनी कहे मैं वेख्या आपणा परिवारा, परम पुरख दिता वखाईआ। जिस दा गोबिन्द नाल उधारा, सोहणा झोली पाईआ। वड्डयां निक्कयां इक्को जेहा सहारा, भेव अभेदा विच ना कोए रखाईआ। बच्चयां दा रोणा अनन्द पुरी दा अख़ीर नज़ारा, नज़र विच्चों नज़र दिती बदलाईआ। ख़ुशीआं दा दिहाढ़ा, गुरमुखां दा अखाड़ा, गुर अवतार पैगम्बरां दा विहारा, धर्म दवारा धरती दिता सुहाईआ। नाम दा वणजारा, प्रेम दा सहारा, जोत दा उज्यारा, शब्द दा नग़ारा रिहा वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क सुणाईआ। धरनी धरत धवल कहे मेरा पूरा होया कौल, इकरार पिछला रिहा ना राईआ। मेरी फुलवाड़ी गई मौल, मौला हो के वेख वखाईआ। परदा रिहा कोई ना ओहल, अन्ध अन्धेरा दिता गवाईआ। दूर दुराडा चल के आया कोल, निरगुण आपणा पन्ध मुकाईआ। अमृत रस निजर धारा अगम्मी दे के जाए पाहुल, बूँद स्वांती गोबिन्द आप चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम निधान नौजवान काया मन्दिर अंदर वजा के जाए अगम्मी ढोल, सोई सुरती आप उठाईआ। धरनी कहे क्यों वड्डयां छोटयाँ निकली चीक, बिहबल हो के कुरलाईआ। गोबिन्द दी धार गोबिन्द आमद दी उम्मीद, अमलां तों बाहर दए वखाईआ। बिन नेत्रां तों निज नैण दी दीद, दर्शन इक्को धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे मैं वेख्या खेल अपार, अपरम्पर स्वामी दिता वखाईआ। जिस दा राह तक्कदी रही जुग चार, चौकड़ी आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जिस दे मंगते गुर अवतार, पैगम्बर सेव कमाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव भिखार, दर बैठे अलख जगाईआ।
❋
❋
सो कुदरत दा कादर वेख्या विच संसार, निरगुण दाता जोती जाता डगमगाईआ। भगतां दा लहिणा देणा देवण आया उधार, गोबिन्द विचोला शब्दी सोभा पाईआ। गुरबख्श सिँघ एह तेरा नहीं पुरख अकाल दा परिवार, पतिपरमेश्वर अन्तर अन्तर आत्म होए सहाईआ। दिवस रैण जागत सोवत आपणा दरस दए दिखाल, फर्श उत्ते हरस दए मिटाईआ। धरनी उत्ते धर्म दवारा सचखण्ड दी सच्ची बणी रहे धर्मसाल, धुर दा लेखा आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले वेखे आपणे लाल, दीन दयाल हो के आपणी गोद उठाईआ।