१९ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ महल सिँघ दे गृह शास्त्री नगर कानपुर
सो पुरख निरँजण देवे माण, हरि करता वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण होए मेहरवान, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। एकँकारा बख्शे दान, दाता दानी दया कमाईआ। आदि निरँजण हो मेहरवान, जोती जाता जोत नूर करे रुशनाईआ। श्री भगवान मर्द मर्दान, धुर दा योद्धा इक्क अख्वाईआ। अबिनाशी करता बण के काहन, लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। पारब्रह्म हो प्रधान, हुक्मे अंदर हुक्म वरताईआ। लेखा जाणे जीव जहान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। हुक्म संदेसा दे के इक्क फ़रमान, फरमांबरदार लए उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कर के सवाधान, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखो आण, धुर दा मालक आप सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बिन अक्खां करो पहचान, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान वेखो ज्ञान, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। सो पुरख निरँजण ठांडा सीता, हरि करता आप जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो आपणी रीता, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खोज खुजाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त परखो नीता, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वेख वखाईआ। झगड़ा प्या हस्त कीटा, आत्म ब्रह्म भेव कोए ना पाईआ। त्रैगुण माया पंज तत तपे अंगीठा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सति धर्म दी दिसे कोई ना रीता, कलयुग कूड़ वज्जे वधाईआ। तन वजूद करे ना कोई पतित पुनीता, पतित पावण मेल ना कोई मिलाईआ। रसना जेहवा गा गा थक्के राम सीता, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। हरि पुरख निरँजण कहे वेखो दीन दुनी दा हाल, गुर अवतार पैगम्बरां अक्ख खुल्हाईआ। साची दिसे ना कोए धर्मसाल,
❋
❋
धर्म दवारा धर्म ना कोए प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चली अवल्लड़ी चाल, साचा मार्ग नज़र किसे ना आईआ। सब दे सिर ते कूके काल, कूड़ नगारा रिहा वजाईआ। जीव जंत होए बेहाल, साध सन्त रहे कुरलाईआ। फल दिसे ना किसे डाल, लख चुरासी सिम्मल रूप लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। एकँकार कहे गुर अवतार पैगम्बर सुणो संदेसा एक, एकँकारा हो के दयां दृढ़ाईआ। साची दिसे किसे ना टेक, धूढ़ी टिक्के मस्तक ना कोई लाईआ। बुद्धी दिसे ना किसे बिबेक, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मन वासना वध्या भेख, परदा ओहला सके ना कोए उठाईआ। सच स्वामी किसे ना दिसे नेतन नेत, निज लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। आत्म परमात्म करे कोई ना हेत, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। माया ममता मोह विकार खेडन खेड, हउमे हंगता गढ़्ह बणाईआ। जिस कारण तुहानूं दिता भेज, सृष्टी दी दृष्टी क्यों लोकमात विच भरम भुलाईआ। साची माणे कोई ना सेज, पतिपरमेश्वर अंग ना कोए लगाईआ। जोती जलवा मिले ना तेज, अन्ध अन्धेरे दिसे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाना इक्क दृढ़ाईआ। आदि निरँजण कहे गुर अवतार बिन नेत्र लोचन नैण लओ तक्क, हरि करता आप दृढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पाँधी बण बण गए थक्क, अन्त अख़ीर रहे कुरलाईआ। हकीकत मिले किसे ना हक, लाशरीक जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। साचा वणज कराए कोई ना हट्ट, कूड़ी क्रिया चारों कुण्ट नज़री आईआ। नेत्र रोवण मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ, गुरदुआर देण दुहाईआ। दरोही तेरे नाम किरपा कर पुरख समरथ, वाहिद तेरी ओट तकाईआ। झगड़ा प्या दीन दुनी जग, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। मन वासना लग्गी अग्ग, त्रैगुण तत ना कोए बुझाईआ। बिन काअब्यों काया मन्दिर अंदर कराए कोए ना हज्ज, हक महबूब मिलण कोए ना पाईआ। धुन आत्मक सुणे कोई ना नद, जगत सुरंगे सारे रहे गाईआ। लेखा जाणे पुरख समरथ, वड दाता धुरदरगाहीआ। जिस दी महिमा सदा अकथ, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्को इक्क सुणाईआ। अबिनाशी करता कहे सुणो हुक्म फ़रमान, फरमांबरदारां दयां जणाईआ। सृष्टी दृष्टी कोलों गया ज्ञान, सिख्या सच नज़र ना आईआ। कूड़ी क्रिया वधी शैतान, शरअ कर्म करे लड़ाईआ। दीआ बाती नूरी जोत जगाए कोई ना आण, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। साचा छन्द सुणे ना कोई धुनकान, आत्मक अन्तर ना कोए उपजाईआ। अमृत रस किसे ना मिले पीण खाण, वरन गोत दहि दिशा फिरे हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगारा
❋
❋
सांझे यारा खेल इक्को इक्क दरसाईआ। अबिनाशी करता कहे सुणो सच संदेश, सचखण्ड दवारयों दयां जणाईआ। तुसीं चार जुग दे लोकमात बणे नरेश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। दीनां मज़्हबां विच करदे रहे हेत, आत्म परमात्म खोज खुजाईआ। पुरख अकाल दस्सदे रहे नेतन नेत, हर घट बैठा डेरा लाईआ। अंदर वड़ के मंज़ल चढ़ के काया काअबे दस्सदे रहे भेत, साढे तिन्न हथ्थ बंक दवारा इक्क सुहाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण कलम शाही काग़ज़ अक्खरां नाल लिखदे गए लेख, कातब हो के मेरी सेव कमाईआ। क्यों कलयुग कूड़ी क्रिया चार कुण्ट दहि दिशा वध्या भेख, माया ममता मोह होया हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप जणाईआ। पारब्रह्म कहे सुणो हुक्म हुक्मरान, धुरदरगाही आप जणाईआ। लोक परलोक वेखो मार ध्यान, ज़िमीं असमानां खोज खुजाईआ। जो कलमा दे के आए कलाम, कायनात विच सुणाईआ। जो दस्स आए शरअ इस्लाम, इस्म साचा इक्क समझाईआ। जो जपा के आए नाम, रसना जेहवा मन का मणका भवाईआ। जो दे के आए पैग़ाम, संदेसा धुरदरगाहीआ। जो करके आए इंतज़ाम, हुक्मे अंदर हुक्म जणाईआ। क्यों सदी चौधवीं सारे होए बदनाम, बदी घर घर डेरा लाईआ। हुक्म संदेसा देवे श्री भगवान, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। उठो वेखो जीव जहान, काया माटी फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सुणया हुक्म अगम्म, अगम्मड़े दिता दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर समझणा आपणा कम्म, निहकर्मी दिता समझाईआ। असीं मंगदे नहीं काया माटी चम्म, पंज तत तत ना कोई वड्याईआ। लहिणा देणा नहीं पवण स्वासी दम, तन वजूद ना वेस वटाईआ। किरपा करनी श्री भगवन, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण किरपा कर जगदीश, जगदीशर तेरे हथ्थ वड्याईआ। धुर दे करते कर बख्शीश, रहमत मेहर नज़र धुर दी झोली पाईआ। दो जहानां ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल वेखीए ठीक, ठाकर तेरी साची सेव कमाईआ। दीन दुनी अन्तर निरंतर तक्कीए अतीत, त्रैगुण अन्तर परदा फोल फुलाईआ। कवण सन्त सुहेला जन भगत तेरा गावे गीत, आत्म परमात्म राग अलाईआ। गृह गृह वेखे मन्दिर मसीत, मुल्लां मुसायक पंडत पांधे खोज खुजाईआ। कवण तेरी मन्ने हदीस, हज़रत सीस निवाईआ। अन्तर आत्म रख के बैठा उडीक, मनसा मनसा विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं वेखीए आपणा जग, चार कुण्ट दहि दिशा ध्यान लगाईआ। निरगुण धार जोत सरूपी जाईए
❋
❋
भज्ज, बिन कदमां आपणा पन्ध मुकाईआ। लख चुरासी विच्चों जन भगत सुहेले लईए लभ्भ, सूफ़ी सन्त फ़कीर फोल फुलाईआ। जो जगत वासना कूड़ी क्रिया पार कर के बैठे हद्द, दर ठांडे अलख जगाईआ। तेरा नूर ज़हूर तक्कया उपर शाह रग, जगत दवारे डेरा ढाहीआ। नाम ख़ुमारी पी के मद, मधुर धुन सुण के ख़ुशी मनाईआ। मन वासना कर अलग्ग, समरथ तेरे दर ते बहि के तेरा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, तेरा लहिणा तेरी झोली पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेखीए कलयुग लोकमात, सदी चौधवीं अन्त अख़ीर खोज खुजाईआ। क्यों चार कुण्ट दहि दिशा होई अन्धेरी रात, साचा नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। क्यों झगड़ा प्या दीन मज़्हब ज़ात पात, कलमा कायनात हक ना कोए समझाईआ। क्यों आत्म सेजा सोए कोई ना खाट, सच सिँघासण नज़र किसे ना आईआ। क्यों आवण जावण लख चुरासी मेटे कोई ना वाट, तेरे धर्म दवारे चढ़ के तेरा दर्शन पाईआ। क्यों रसना जेहवा बत्ती दन्द हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई पढ़ पढ़ थक्के गाथ, आत्म अन्तर निजानंद परमानंद विच ना कोए समाईआ। क्यों कूड़ कुड़यारा चार कुण्ट दहि दिशा खुल्ल्हया हाट, ममता मोह विकार घर घर डेरा लाईआ। क्यों खेल होया स्वांगी बाज़ीगर नटुआ नाट, साचा राह नज़र ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल असीं वेखीए खेल तमाश, तबा कूड़ी फोल फुलाईआ। पतिपरमेश्वर परवरदिगार साडी पूरी करनी आस, आहिस्ता आहिस्ता सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी विच्चों तेरे भगत करीए तलाश, काया मन्दिर फोल फुलाईआ। जिन्हां दे अन्तर निरंतर तेरे मिलण दी आस, प्यास प्रेम वाली वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो वेखो लोकमात दी धार, धरनी धरत धवल दयां समझाईआ। साचा रिहा ना किसे प्यार, मुहब्बत कूड़ी किसे लोकाईआ। नाता तुट्टया कन्त भतार, सज्जण यार संग ना तोड़ निभाईआ। चारों कुण्ट हाहाकार, माया ममता मोह हल्काईआ। जो संदेसा दे के आए वारो वार, भविख्तां विच सुणाईआ। सो लहिणा देणा लेखा जाणे आप निरँकार, कुदरत दा मालक धुरदरगाहीआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर सब दे ख़ाली दिसण मज़ार, मकबरे देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक्क समझाईआ। पुरख अकाल कहे जा के वेखो दीन दुनी दी अंदरो अंदर हालत, अहिवाल पहलां दयां जणाईआ। मन कामना कूड़ी लग्गी अलामत, आलम इलम सके ना कोए मिटाईआ। मन हँकारी करे बग़ावत, गृह गृह करे लड़ाईआ। साचा दिसे ना कोई सही सलामत, जो साहिब मिल के ख़ुशी मनाईआ। जा के वेखो दीन मज़्हब सब दी ज़बत होई ज़मानत, अक्खरी नाम संग ना कोए बणाईआ। अन्त अख़ीर आउण वाली कयामत, जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण तेरा हुक्म प्रभू आदि जुगादी सच, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। असीं लख चुरासी वेखीए काया माटी भाण्डे कच्च, चारे खाणी फोल फुलाईआ। जो मार्ग दीन दुनी आए दस्स, क्यों मानव जाती गई भुलाईआ। निज नेत्र खुल्ल्हे किसे ना अक्ख, लोचण होए ना कोए रुशनाईआ। आत्म परमात्म कर के वक्ख, कूड़ घराना रहे वसाईआ। बिन तेरी किरपा पुरख समरथ, सच दवारे मिले ना कोए वड्याईआ। कलयुग अन्त अख़ीर बुरज हँकारी जाणा ढठ्ठ, चार कुण्ट निशाना नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धुर दे मालक तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाल कहे मेरा हुक्म अगम्म अथाह, आदि जुगादि दयां समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बणाए मलाह, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्म वरताईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी लिखा, संदेश नरेश धुर फ़रमाने आप सुणाईआ। क्यों सृष्टी दृष्टी भुल्ली राह, रहिबर हो के क्यों बैठे मुख छुपाईआ। आपणे आपणे दीन मज़्हब अन्त अख़ीरी लओ बचा, बचपन आपणे रंग रंगाईआ। इक्को ढईआ बाकी दिसे हुक्म देणा बेपरवाह, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सब दी सफा देणी उठा, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। अगला जुग चलणा नवां, सतिजुग साचे मिले वड्याईआ। धुर फ़रमाना इक्को कहवां, संदेसा धुरदरगाहीआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर पुरख अकाल दीन दयाल इक्को रहवां, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। सब दी आत्म सेजे सवां, जोती जाता हो के डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं वेखीए बन्दे ख़ाकी, ख़ालस तेरा हुक्म समझाईआ। की खेल होणा इत्तफाकी, बेपरवाह दिता दृढ़ाईआ। औखी मंज़ल दिसे घाटी, अगला पन्ध ना कोए चुकाईआ। तेरी याद करदे रहे पुरख अबिनाशी, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। तूं नूर नुराना हर घट निवासी, गृह गृह सोभा पाईआ। कुछ लेखा साडे कोल तेरा गोबिन्द वाली पाती, पत्रिका धुर दी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। गोबिन्द पाती दस्से की, कागज कलम लिखण कोए ना पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कूड़ी क्रिया जड़्ह उखेड़ी (नींह), लोकमात रहिण ना पाईआ। साचे धर्म दा धर्म दवारे बीजणा बी, उत्पत आपणा नाम कराईआ। झगड़ा मुका के साढे तिन्न हथ्थ सीं, महल अटल करे रुशनाईआ। धरनी धरत धौल घराना कर वसीह, नौजवाना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर दे ठाकर तेरी ओट तकाईआ। चिठ्ठी कहे मेरा लेख पत्र, पत्तरयां तों बाहर जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण धारों
❋
❋
आवे उतर, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। जिस ने शब्द दुलारा इक्को बणाउणा पुत्तर, पूत सपूता नाउं धराईआ। धुरदरगाही चुक्के कुच्छड़, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी आप कमाईआ। आपणी करनी करे करतार, हरि करता बेपरवाहीआ। शब्द सुत इक्क उठाल, हुक्में अंदर हुक्म मनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लेखा वेख शाह कंगाल, बचया रहिण कोए ना पाईआ। भगतां दस्स सच सच्ची धर्मसाल, धुर दरबारा इक्क वखाईआ। जिस गृह दीपक जगे बेमिसाल, मिसल विच ना कोए समझाईआ। दे सके ना कोए अहिवाल, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच आप दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण चिठ्ठी दा अनोखा लेख, जगत लिख्त ना कोए वड्याईआ। जिस विच अगम्मड़ा भेत, अनुभव दृष्टी आप दृढ़ाईआ। दीन दयाल भगतां करना हेत, जोती जाता वेस वटाईआ। सच स्वामी सुहावणी सेज, सिँघासण आसण इक्क रखाईआ। जोती जलवा दे के तेज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप वरताईआ। धुर दी खेल कहे मेरा समझे कोई ना समां, समाप्त हुन्दी वेखे लोकाईआ। मैं जुग बदलदी आई नित नवां, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रहिण कोए ना पाईआ। मैं शब्द धार बदलदी आई अक्खरां विच दमां, दामनगीर हो के पन्ध मुकाईआ। मैं सदी चौधवीं फिरां नाल चवां, चाउ घनेरा इक्को नज़री आईआ। करनी कहे मैं वेख्या करता, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। जो आदि जुगादी खेल करदा, नित नवित वेस वटाईआ। शब्द अगम्मी ढोला पढ़दा, अनरागी राग सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मात धरदा, थिर रहिण कोए ना पाईआ। जो सांझा यार कदीम चिर दा, जिस दा अन्त कोए ना पाईआ। उह भेव खुल्हावे घर थिर दा, सन्त सुहेले आप उठाईआ। लेखा जाणे धुर दे पिर दा, प्रीतम हो के मेल मिलाईआ। जन भगतां दस्स के साचा हिरदा, हर घट वस्या नज़री आईआ। जित्थे अमृत झिरना झिरदा, बूँद स्वांती इक्क टपकाईआ। अन्ध अन्धेर लेखा निबड़दा, निरगुण जोत होवे रुशनाईआ। लहिणा देणा मुका दे गोबिन्द वाले टब्बर दा, दास दासी सोभा पाईआ। एह खेल अगम्मी शेर बब्बर दा, जिस दी भबक झल्ले ना कोए लोकाईआ। कलयुग अन्तिम समां वेखे अदल दा, इन्साफ़ आपणे हथ्थ जणाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग जन भगतां वेखणा बदलदा, बदी दा लेखा दए मुकाईआ। प्रभ दा भेव पाउणा कोई माण नहीं वड्याई वाली अकल दा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। प्रभ दा रूप रंग नहीं किसे शकल दा, शक विच रखे सर्ब लोकाईआ। जिन्हां दा नाता जोड़े आत्मा परमात्मा तुअल्लक दा, नाता आपणे नाल बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
❋
❋
मेहर नज़र कहे मैं खोल्हणी आपणी अक्ख, अक्खरां तों बाहर करां पढ़ाईआ। वेखणा पुरख समरथ, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस दी महिमा आदि जुगादि अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। जुग चौकड़ी चलावे रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। कलयुग अन्तिम हो प्रगट, जोती नूर करे रुशनाईआ। सच दवारा खोल्ह के हट्ट, नाम भण्डारा इक्क वरताईआ। सन्त सुहेले मेल के सच, सज्जण धुर दे लए बणाईआ। भाग लगा के काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दए सुहाईआ। लेखे ला के पंज तत रत्त, रतन अमोलक हीरे दए बणाईआ। गुरमुखां आपे जाणे मित गत, गृह मन्दिर सोभा पाईआ। देवणहारा ब्रह्म मत, विद्या इक्को इक्क जणाईआ। चरण प्रीती जोड़ के नत, कूड़ी सृष्टी विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। रंग कहे मैं भगतां जोगा, जोगी जतीआं सतीआं नज़र कोए ना आईआ। प्रभ दी किरपा नाल सद रंगदा रिहा चोग़ा, रूप रंग सके ना कोए बदलाईआ। कलयुग अन्त लख चुरासी विच्चों थोड़्हयां दिता मौका, जिन्हां मिल के आपणा भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आपणे रंग रंगाईआ। रंग कहे मैं चढ़ां चलूल, चार वरनां समझ किसे ना आईआ। मेरा मालक ख़ालक प्रितपालक एका कन्त कन्तूहल, करनी दा करता नज़री आईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित कदे ना जावे भूल, भुल्लयां मार्ग लाईआ। जुग चौकड़ी बदलणा जिस दा सच असूल, असलीअत विच आपणा हुक्म वरताईआ। कोझयां कमलयां ग़रीब निमाणयां करे कबूल, जो जन चल आए सरनाईआ। मस्तक टिक्का धूढ़ी देवे धूल, धर्म दवारा एकँकार इक्को इक्क वखाईआ। सब दा आदि अन्त जुगा जुगन्त जाणे मूल, मुरदे मुरीद आपणे रंग रंगाईआ। गुरमुख साचे सन्त जन सच दवारयों आपणी करनी करन वसूल, देवणहार धुरदरगाहीआ। जिस दा शब्द नाम हुक्म माकूल, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमाईआ। करनी कहे मैं वेख्या आदि जुगादी एक, एकँकारा नज़री आईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर रखदे गए टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जन भगतां करे बुध बिबेक, बुद्धी आपणा भेव खुल्हाईआ। त्रैगुण माया लाए ना सेक, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जन्म कर्म दी बदल देवे रेख, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सदा वसे सचखण्ड आपणे देस, दरगाह साची सोभा पाईआ। जिस कलयुग अन्त जोती धार जा के दिती भेज, गोबिन्द रंग रंगाईआ। माछूवाड़ा दस्स के सुहञ्जणी सेज, यारड़ा दए सुहाईआ। कुछ पुरी अनन्द दा लेख, अन्त अन्त दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। पुरी अनन्द कहे मैनूं याद
❋
❋
आई दिस्या वक्त सुहेला, करया खेल बेपरवाहीआ। रंग चढ़या गुरू गुर चेला, चार कुण्ट पई दुहाईआ। सज्जण संग ना कोए अलबेला, लेखा जाणे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि करता धुरदरगाहीआ। पुरी अनन्द कहे मैं वेखां ओह वक्त, सुहञ्जणा नज़री आईआ। जिस वेले गोबिन्द लेखा दिता दास दासीआं फ़कत, चार तिन्न चार वज्जी वधाईआ। ओह बंस सरबंसा सोहणा लग्गे जगत, जगजीवण दाता वेख वखाईआ। जिस नूं आदि कहिंदा भगत, जुगादि दए वड्याईआ। लेखे लग्गे बूँद रक्त, तन वजूद सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरी अनन्द कहे जिस वेले दासी दास विछड़न लग्गा परिवार, बंस सोहणा नज़री आईआ। किले तों बाहर बोल जैकार, नाअरा इक्को दिता सुणाईआ। उन्नी साल दा नौजवान, बच्ची बच्चा ना कोए वड्याईआ। उस दे अन्तर आई विचार, ध्यान अंदरे अंदर टिकाईआ। गोबिन्द दा सोहणा दिसे शृंगार, कल्गी तोड़ा सोभा पाईआ। तन शस्त्रां वाले हथियार, वस्त्र तन चमकाईआ। किस वेले गल इस दे पावां इक्क हार, आपणी ख़ुशी बणाईआ। चरणां उत्ते करां निमस्कार, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। अग्गों गोबिन्द शब्दी कर प्यार, सहिजे दिता दृढ़ाईआ। बच्चयो तुहाडा मेरा रिहा उधार, लहिणा पुरख अकाल हथ्थ फड़ाईआ। जिस वेले आवां दूजी वार, निरगुण नूरी जोत कर रुशनाईआ। राम वशिष्ट दा लेखा पूरा करना विच संसार, जो धरनी धरत गया समझाईआ। सब दा लहिणा देणा देवां वारो वार, वारता पिछली आप दुहराईआ। तुहाडा इक्ट्ठा करां परिवार, पिछले साथी मेल मिलाईआ। ओन्हां विच्चों महल सिँघ रह गया बाहर, जिस कारण हार हथ्थ ना आईआ। एह खेल अपर अपार, प्रभ आपणे विच छुपाईआ। सब नूं मंज़ल पौड़े इक्को चाढ़, दर ठांडे दए वड्याईआ। अगला लेखा होर करतार, गोबिन्द दा साथी शाह अस्वार, जो सगला संग बणाईआ। उस दा थोड़्हा जेहा इज़हार, लेखे विच करना ज़ाहर, अगला लेखा लिखे कोए ना कलम शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। शाह अस्वार सूरा गोबिन्द दा सिख दुलारा, नाम गुप्त विच रखाईआ। ओस दे अंदरों आया इक्क इशारा, फ़ुरने विच मंग मंगाईआ। जे दास दासीआं कीता पार किनारा, मेरा लेखा दे मुकाईआ। जे तूं आउणा निरगुण धार दूजी वारा, मेरा नाता जोड़ जुड़ाईआ। मेल मेलणा अगम्म अपारा, अलख अगोचर खेल खिलाईआ। देणा सीस जगदीस प्यारा, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अबिनाशी वेखे विगसे वेखणहारा, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। सब दा पूरा करे शब्दी दिता लारा, लेखा लेखे विच रखाईआ। सुरस्ती दा नूर कर प्यारा, वस्ती भगतां विच बणाईआ। ओसे हार दा हार शृंगारा, शृंगार आपणा हुक्म जणाईआ। एसे कारण खिच्च के ल्याए विच
❋
❋
दवारा, दूजे समझ किसे ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित एथे ओथे दो जहानां पावे सारा, महासार्थी धुर दी सेवा आपणी आप कमाईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत २ ओम प्रकाश कालरे दे गृह जंग पुरा नवीं दिल्ली
जन भगतां बख्शे चरण धूढ़ी, नाम टिक्के मस्तक लाईआ। नाता तुट्टे ममता मोह विकार आसा कूड़ी, जूठ झूठ रहिण ना पाईआ। सच प्रीती रंग चढ़ा दे तन माटी ख़ाक गूढ़्ही, दुरमति मैल अंदरों बाहर कढाहीआ। नाम निधान श्री भगवान अमृत रस सच देवे सरूरी, बिन दीन मज़्हब आपणे रंग रंगाईआ। स्वच्छ सरूप शाहो भूप एकँकार दिसे हाज़र हज़ूरी, निरगुण निरँकार निराकार सनमुख हो के सोभा पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त भगत सुहेले तारे ज़रूरी, ज़रूरत जगत जन्म जुग चौकड़ी पूरब वेख वखाईआ। गुरमुखां करे बुध बिबेक मन मति बुध मूर्ख रहे ना कोए मूढ़्ही, सुचज्जे धुर दे दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत २ करतार सिँघ दे घर शकूर बस्ती नवीं दिल्ली
जन भगतां बख्शे नाम निधान सति, सति सति दया कमाईआ। बिन शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी दे के ब्रह्म मत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा भेव दए खुल्हाईआ। भाग लगा के तन वजूद काया माटी साढे तिन्न हथ्थ कच्च, कंचन गढ़्ह महल अटल चढ़, सच दवारे खड़्ह, घर इक्को दए समझाईआ। मनुआ जगत वासना दहि दिशा चार कुण्ट ना जाए नच्च, शब्दी डोरी इक्को नाम बंधाईआ। इक्को नाम जैकारा सच दवारा इक्को दस्स अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह आपणी दया कमाईआ। भेव खुल्हाए गृह मन्दिर हर घट, परदा ओहला बण विचोला धुर दा सोहला राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सवरण सिँघ दे गृह पिण्ड खेड़ी ज़िला पटयाला
जन भगतां होए कृपाल, काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना पाईआ। काया मन्दिर अंदर साढे तिन्न हथ्थ वखाए
❋
❋
सच्ची धर्मसाल, बंक दवारा एकँकारा इक्को दए वड्याईआ। चरण प्रीती साची रीती दस्से जित्थे पोह ना सके काल, महाकाल बैठे सीस निवाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित जो बदलदा आया चाल, चाल निराली जोत अकाली अकल कलधारी आपणी बणत जणाईआ। मुर्शद हो के मुरीदां वेखे हाल, मुद्दतां दे विछड़े विछोड़े विच्चों आपणे नाल मिलाईआ। सब दी लेखे लाए पूरब जन्म कर्म दी कीती घाल, मेहरवान हरि नज़र बिन नैण अक्ख उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी साचे रंग आप रंगाईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सवरन सिँघ दे गृह अर्जन नगर जलन्धर
जन भगतां प्रभ देवे आदि जुगादी एका जोग, जुग चौकड़ी बदली वेखे जगत लोकाईआ। साचे सन्तां कर के धुर संयोग, आत्म परमात्म लेखा सहिज सुभाईआ। गुरमुखां कट के आत्म हउमे रोग, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। गुरसिखां कर प्रकाश निर्मल जोत, वरन गोत डेरा ढाहीआ। मौजीआं दस्स के आपणी मौज, मजलस आपणे नाल रखाईआ। निरगुण निराधार निराकार शब्दी दस्स के आपणी गुहज , जगत विद्या तों बाहर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दस्सणहारा इक्क सलोक, सोहला ढोला बण विचोला आपणा आप सुणाईआ। जन भगतां देवे नाम अनडिठी वथ, वस्तू बाहर नज़र किसे ना आईआ। जिस दी महिमा गुर अवतार पैगम्बर गए दस्स, दस अठ्ठ वण्ड वण्डाईआ। सो भगत सुहेले भगती अंदर मेले हस्स हस्स, हस्ती विच मस्ती नाम ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया माया मोह विकार खेड़ा कर के भठ्ठ, अग्नी तत दए बुझाईआ। सच किनारा एकँकारा इक्को दस्से तट, नईआ नौका नाम इक्को इक्क समझाईआ। दर आया दुरमति मैल देवे कट, नाम निधाना श्री भगवाना तीर अणयाला आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सो पुरख निरँजण दीनां नाथ दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर काया गागर विच्चों पार कराईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत २ गुरचरण सिँघ दे गृह पिण्ड जटूआ ज़िला संगरूर
जन भगतां आपणा दस्से सच घराणा, गहर गम्भीर बेनज़ीर परदा ओहला दए चुकाईआ। जिस गृह धुर दा झुलदा सच निशाना, निशावर गुर अवतार पैगम्बर आपणा आप कराईआ। इक्को नूर जोत प्रकाश श्री भगवाना, भाग हिस्सा दूजा
❋
❋
वण्ड ना कोए वण्डाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सरूप दिसे कान्हा, नाम बंसरी अगम्म अथाह इक्को इक्क सुणाईआ। निराकारा नर निरँकारा न्यारा दिसे रामा, रमईआ राम सब नूं रिहा समझाईआ। सो लहिणा देणा लेखा जाणे कलयुग जीव जगत जहाना, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जन भगत वेखे लोकमात मार ध्याना, साचे सन्तां परदा आप उठाईआ। गुरमुखां दे के आत्म परमात्म धुर दा गाणा, नाद अनादी नाद सुणाईआ। गुरसिखां बण के जाणी जाणा, अन्जाणत आपणा भेव खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता गढ़्ह तोड़ अभिमाना, साचा मार्ग इक्क वखाईआ। शरअ रहे ना कोए शैताना, शरीअत असलीअत विच्चों समझाईआ। अमृत रस दे के पीणा खाणा, कूड़ी क्रिया अग्न बुझाईआ। मेहरवान मेहरवान मेहरवान महबूब भगत वछल श्री भगवाना, पुरख अकाला होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाणा, जानत अनजानत अनडिठ्ठ आपणी खेल कराईआ।
२० फग्गण शहिनशाही सम्मत २ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड भगवान पुरा ज़िला जलन्धर
जन भगतां मंज़ल दे के अगम्मी चोटी, चेटक आपणा आप लगाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोती, जोत जोत रुशनाईआ। अन्तर कढ्ढ के वासना खोटी, खोटे खरे लवां बणाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को गृह बणा के गोती, वरन बरन डेरा ढाहीआ। गुरमुख आत्म रहे कोई ना सोती, शब्द इशारे नाल उठाईआ। नाम निधान सुणा के धुर सलोकी, सुल्हकुल दयां मिलाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत सूफ़ी सन्त फ़कीर माणक मोती, अनमुलड़ा लाल आपणी झोली पाईआ। जिस दी शहादत दिवस रैण देवे रविदास चम्यारा मोची, मौजूदा हो के आपणी कार कमाईआ। साहिब समरथ ओन्हां बणया खोजी, जिन्हां दा मालक इक्को चोजी, प्रीतम मिल के वज्जे वधाईआ। हउमे दा रहे कोई ना रोगी, चिन्ता ग़म रहे ना सोगी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाए धुर संजोगी, वियोग जन्म जन्म दा गए गवाईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड शरीफ़ गढ़्ह ज़िला करनाल
जन भगत कहिण प्रभ कूड़ी क्रिया कलयुग मेट दे दु:ख, माया ममता मोह विकार दे गवाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त
❋
❋
दीप जगत वासना पूरी कर भुक्ख, त्रैगुण अतीते ठांडे सीते आपणी दया कमाईआ। ग़रीब निमाणे कोझे कमले निरगुण निरवैर आपणी गोदी चुक्क, परम पुरख परमात्म आत्म आपणा रंग रंगाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को एका एहनां आपणे नाम दी दस्स तुक, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लै मिलाईआ। झगड़ा रहे ना चार कुण्ट दहि दिशा मानव मनुक्ख, मानस आपणा परदा दे उठाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर कलयुग कूड़ी क्रिया पैंडा जाए मुक, सतिजुग साचा धर्म दर दवारे लै प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, समरथ स्वामी अन्तरजामी दर तेरे आस रखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ आपणी सृष्टी अंदर आ के वेख, कलयुग कूड़ रिहा कुरलाईआ। जूठ झूठ वध्या भेख, सति धर्म निशान ना कोई झुलाईआ। ममता मोह विकार वध्या हेत, गढ़्ह हँकार ना कोए तुड़ाईआ। तेरा दरस कोई पाए ना नेतन नेत, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोई खुल्हाईआ। जो गुर अवतार पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दिते भेज, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गए लिखाईआ। तिन्हां मिल के सच सिँघासण पुरख अबिनाशण तेरी माणे कोई ना अगम्मी सेज, सचखण्ड दुआर एकँकार नज़र किसे ना आईआ। किरपा निधान हो के वेख लोकमात आपणा देस, धरनी धरत धवल नेत्र रो रो रही कुरलाईआ। पिता पूत ना रिहा हेत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ। जन भगत कहिण दीन दुनी दी सुण पुकार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर होए दुख्यार, विभचार करे लड़ाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ करन हाहाकार, धुर दा धर्म ना कोए प्रगटाईआ। काग़ज़ कलम शाही लेखा लिख के गए निरगुण सरगुण तेरी धार, बोध अगाध शब्द नाद शनवाईआ। सरगुण दा लहिणा देणा सके ना कोए विचार, बुद्धी बिबेक ना कोए कराईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया हउमे हंगता वध्या हँकार, भगत प्रेम पारब्रह्म तेरा भेव कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी सच दुआर इक्को तेरा नज़री आईआ। जन भगत कहिण प्रभ सदी चौधवीं वेख अन्त अख़ीर, आख़र तेरा ध्यान लगाईआ। मानव जाती अंदरों बदल गई ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर तेरा दरस कोए ना पाईआ। शरअ शरीअत कटे ना कोए ज़ंजीर, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई झगड़ा प्या थाउँ थाँईंआ। अमृत रस निजर झिरना झिरे कोए ना नीर, बूँद स्वांती मुख ना कोए चुआईआ। हउमें हंगता सृष्टी लग्गी पीड़, दीनां अनाथां ग़रीब निमाणयां दर्द ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड दवारे धुर दरबारे दर तेरे अलख जगाईआ।
❋
❋
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ संता सिँघ दे गृह पिण्ड शरीफ़ गढ़्ह ज़िला करनाल
पुरख अकाल कहे जन भगत ना कर गिरयाज़ार, गृह गृह वेख वखाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर पावां सार, सर्ब कला समरथ महिमा अकथ दयां दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवां विच संसार, माया ममता मोह विकार दयां मिटाईआ। लहिणा देणा पूरब लेखा चुकावां गुरू अवतार पैगम्बरां कोलों परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे बाणी फोल फुलाईआ। क्यों दीन दुनी दीनां मज़्हबां वाली गई हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। इष्ट देव अंदर मिले ना मीत मुरार, मंत्र निरंतर सच ना कोए समझाईआ। साचा ढोला बण विचोला शब्दी धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगतो प्रभ वेखणहारा लोकमात, दो जहानां खोज खुजाईआ। अन्त कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के सोहँ गाथ, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे करे पढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना दीन मज़्हब ज़ात पात, ऊँच नीच राउ रंक इक्को रंग रंगाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा दिसे एकँकार इक्क इकल्ला कमलापात, परवरदिगार सांझा यार दो जहानां नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी रखदे गए आस, सो स्वामी अन्तरजामी लख चुरासी वेखे थाउँ थाँईंआ। जन भगतां बुझाए जन्म कर्म दी लग्गी प्यास, तृष्ना तृखा तृप्त विच बदलाईआ। निरगुण नूर जोती जाता कर प्रकाश, कलयुग अन्ध अज्ञान दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे लेखे लावे पवण स्वास, साह साह जो हरि हरि रहे ध्याईआ। पुरख अकाल कहे जन भगत वेला वक्त वेख अन्त, अन्तश्करन प्रभ सब दा वेख वखाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, पारब्रह्म आपणा हुक्म चलाईआ। झगड़ा रहे ना जीव जंत, मानव मानव आपणा भेव खुल्हाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्क दरसाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, चार वरन अठारां बरन दए समझाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी मिल के धुर दा कन्त, सुरती शब्द मेला दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहारा धुर दा वर, भेव अभेदा अछल अछेदा चार वेदां तों बाहर दए समझाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर जन भगत तक्कण राह, रहिबर धुर दा इक्को नज़री आईआ। सब दा लहिणा देणा पूरब लेखा देणा चुका, पूरबला रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग साचा मार्ग देणा ला, दीन दुनी दी रीती नीती विच्चों देणी बदलाईआ। नाम संदेसा धुर फ़रमान इक्क सुणा, चार कुण्ट करनी इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा धर्म आदी कर्म ब्रह्मादी वरन
❋
❋
देणा दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगतो अन्त अख़ीर सब दी सुणां पुकार, लख चुरासी अन्तर निरंतर वेख वखाईआ। जो संदेसा दे के गए गुर अवतार, पैगम्बर सुनेहड़यां विच सुणाईआ। सो लहिणा देणा पूरब कर्ज़ा दयां उतार, मकरूज़ हो के आपणा फर्ज़ निभाईआ। कलयुग भेख कूड़ी क्रिया मेट विच संसार, ऊँच नीच राउ रंक इक्को करे धर्म जैकार, धुर दरबार इक्क वखाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप सुणा के हाहाकार, हउमे हंगता गढ़्ह दए तुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म दस्स के सति जैकार, इष्ट देव स्वामी आत्म परमात्म आपणा रूप दरसाईआ। जिस दा लेखा आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर लेखा लिखणहार, बेअन्त बेअन्त कहि के सारे सीस निवाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला सांझा यार कल कल्की लए अवतार, निहकलंक आपणा नाउं डंक दए वजाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदरों करे खबरदार, आलस नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना श्री भगवान इक्को इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगतो शब्दी हुक्म करे ख़बरदार, बेख़बरां आप सुणाईआ। निरगुण नूर जोत कर उज्यार, उजाला करे सर्ब लोकाईआ। भगत वछल बण ख़िदमतगार, ख़ादम हो के आपणी सेव कमाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले लए उठाल, गुर शब्दी मेला धुरदरगाहीआ। कलयुग अंदर सतिजुग देवे अवल्लड़ी चाल, जगत बुद्धी समझ कोए ना पाईआ। लेखा मुका के शाह कंगाल, ऊँच नीच राउ रंक इक्को घर बहाईआ। चार वरनां अठारां बरनां धर्म दवारा वखा के सच्ची धर्मसाल, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ लहिणा देणा दए मुकाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी गृह भीतर काया मन्दिर तोड़ के जंदर निज आत्म परमात्म हो के मिले आण, पवण स्वासी मण्डल रासी खेल पुरख अबिनाशी मेटे पिछली वाटी, घाटी अगली मंज़ल आपणी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अंदर निर्मल जोत बिन वरन गोत जगा के कमलापाती, पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ।