२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ बंता सिँघ दे गृह पिण्ड मुग़ल माजरा
जन भगत कहिण प्रभ मेट कूड़ी शाही, कलयुग क्रिया दे खपाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेला दे सुहाई, जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा ध्यान लगाईआ। साचे सन्त कहिण दीन दयाल हो सहाई, समरथ स्वामी अन्तरजामी तेरी ओट तकाईआ। गुरमुख कहिण गुर शब्द सतिगुर दे गवाही, सदी चौधवीं अन्त अख़ीर बेनज़ीर दया दे कमाईआ। गुरसिख
❋
❋
कहिण गोबिन्द सूरे तेरी आस तकाई, चार वरन अठारां बरन डेरा (दे) ढाहीआ। निरगुण निरवैर निराकार धुर दी जोत कर रुशनाई, अन्ध अज्ञान दे मिटाईआ। साचा नाम शब्द धुन उपजे शनवाई, अनहद अनादी आपणा राग सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी चार कुण्ट दहि दिशा चार वरन अठारां बरन दए दुहाई, सांतक सति ब्रह्म मति पारब्रह्म पतिपरमेश्वर काया माटी अंदर नज़र किसे ना आईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण जन भगत सहि ना सकण जुदाई, निज नेत्र लोचन नैण राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दीन दयाल मेहर नज़र नैण उठाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग कूड़ी क्रिया शौह दरया दे रोड़्ह, सतिजुग साचा मात दे उपजाईआ। सुरती शब्दी अन्तर निरंतर कर जोड़, मन वासना मोह विकार डेरा ढाहीआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, दीवा बाती कमलापाती इक्को दे टिकाईआ। झगड़ा रहे ना काम क्रोध लोभ मोह हँकार मन वासना चोर, माया ममता हउमे हंगता कूड़ा गढ़्ह दे तुड़ाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाले दीन दयाले तेरी प्रीती लग्गी निभे तोड़, मँझधार अद्धविचकार विच संसार ना कोए तुड़ाईआ। एथे ओथे दो जहानां तेरे हथ्थ विच डोर, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर पैंडा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब साजण मीत मुरार, इक्क इकल्ले एकँकार, अकल कलधारी तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग कूड़ा मेट पसारा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण ध्यान लगाईआ। तेरा एका नाम नूर होवे उज्यारा, चार वरन अठारां बरन ख़ुशी मनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरे नाम दा इक्को होवे जैकारा, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई तेरा नाम ध्याईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात झगड़ा रहे ना जीव गवारा, बुध बिबेक शब्द टेक दे कराईआ। मानस जन्म मानुख जाती मनुक्खता विच जाए संवारा, स्वार्थ परमारथ आपणा नाम दे दृढ़ाईआ। दीन दुनी अन्तर निरंतर काया मन्दिर अंदर मेट धुंदूकारा, दीपक दीआ कमलापाती इक्क इकांती दे जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर सुहेले साजण मीत ठांडे सीत दर तेरे इक्क अरज़ोईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग कूड़ी क्रिया अन्त अख़ीरी कर ख़त्म, ख़ता सब दी मुआफ कराईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आ वेख आपणा पतण, पतिपरमेश्वर गुर अवतार पैगम्बर सारे बैठे ध्यान लगाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर चारे खाणी चले कोई ना यतन, यथार्थ तेरा मेल ना कोई मिलाईआ। तेरा नूर जोत प्रकाश नेत्र कलयुग जीव मूल ना तक्कण, पुस्तक पढ़ पढ़ थक्की जगत लोकाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले सचखण्ड तेरे दवारे वसण, वास्ता वाबस्ता हो के तेरे नाल जुड़ाईआ। परवरदिगार सांझे यार आदि
❋
❋
निरँजण उन्हां पत आया रखण, रखक हो के हो सहाईआ। चरण धूढ़ धुर दा करा मजन, माटी ख़ाक बिन जोत ललाटी कर रुशनाईआ। दरगाह साची धाम न्यारे इक्को दस्सीं धुर दा सज्जण, दूजा मीत मुरारा नज़र कोए ना आईआ। जन भगत सुहेले लोकमात आत्म परमात्म रस चक्खण, होका सच सलोका तेरा नाम सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, चार कुण्ट दहि दिशा माया ममता दे गवाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग चारों कुण्ट पाया ज़ोर, जोरू ज़र करे लड़ाईआ। मन वासना मेट सके कोई ना शोर, शरअ विच शरीअत होई हल्काईआ। पंज विकारे खेल करया अन्धघोर, निरगुण साचा नूर चन्द ना कोए चमकाईआ। बिन तेरी किरपा आत्म परमात्म सके कोई ना जोड़, सुरत शब्द ना कोए मिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे हथ्थ फड़ा के गए डोर, जुग चौकड़ी लोकमात सेव कमाईआ। तूं कलयुग अन्त श्री भगवन्त निगाहवान हो के कर ग़ौर, गहर गम्भीर बेनज़ीर नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सृष्टी दृष्टी वेख वखाईआ। ठांडे दर धुर दरबार तेरी साची लोड़, लोड़ींदे साजण आपणा मेला लैणा मिलाईआ। निरगुण धारों निरँकार निरवैर हो के बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी कर के गुरमुख सन्त सुहेले तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अन्तर धुर दा फ़ुरना फुरे फोर, मन वासना चार कुण्ट दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ आसा सिँघ दे गृह पिण्ड कलसाणी ज़िला करनाल
सतिगुर शब्द नाम प्रीती देवे गफ्फा, अनमुल्ली दात वस्त अमोलक काया झोली अंदर टिकाईआ। बदलणा पए ना कोई पढ़ के वरका सफा, मेहरवान महबूब हो के नाद धुन शब्द करे शनवाईआ। प्यार मुहब्बत विच कर के गुरमुख पक्का, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। भाग लगावे साढे तिन्न हथ्थ काया माटी भाण्डा कच्चा, कंचन गढ़्ह अंदर वड़ मन्दिर चढ़ सच दुआर दए सुहाईआ। गुरमुखां नाम भण्डारा दे के रती नालों रतन अमोलक रत्ता, रुत्त अगली दए उपजाईआ। अंदर बाहर गुपर ज़ाहर साजण मीत बण के सख़ा, साहिब सुहेला इक्क अकेला आपणा रंग रंगाईआ। बिना साहिब सतिगुर जगत वणज विच्चों किसे ना होवे नफा, कोटन कोटि व्यपारी ख़ुआरी विच बैठे रोवण मारन धाईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सतिगुर शब्द गफ्फा देवे धुर दा नाद, अनादी नाद सुणाईआ। गुरमुख सुरती जाए जाग, जग जीवण दाता आप उठाईआ। बिरहु विछोड़े देवे इक्क
❋
❋
वैराग, वैरी अंदरों बाहर कढाहीआ। मन मनका फेर के काया मन्दिर अंदरों आपणा वखाए इक्क त्याग, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ दा झगड़ा दए मुकाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ काग, काग हँसा माणक मोती सोहँ चोग चुगाईआ। रीती नीती अंदरों दूजा बदल देवे समाज, समग्री जोत इकग्री आपणी इक्क वखाईआ। सतिगुर पूरा अंदर वड़ के, नौ दवारे पार कर के, ईड़ा पिंगल सुखमना पैरां हेठ छड़ के, शरअ दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी आप समझाईआ। गफ्फा कहे मैं सुणा नाद अगम्मा शब्द, अनरागी दए सुणाईआ। झगड़ा रहे ना दीन मज़्हब, ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को पुरख अकाल दीन दयाल आत्म परमात्म करना सिक्खे अदब, आदाब विच सजदयां सीस झुकाईआ। साहिब सतिगुर सूरा हाज़र हज़ूरा लेखा जाणे पूरब अदम, आलमीन आलम धुरदरगाहीआ। किरपा निधान हो के अन्तर अन्तर कूड़ी धार देवे बदल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा लेखा आप लिखाईआ।
२१ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सरैण सिँघ दे घर पिण्ड कलसाणी ज़िला करनाल
गफ्फा कहे मैं सतिगुर हथ्थ, दूसर नज़र कदे ना आईआ। सदा देवे भगतां वथ, गुरमखां झोली पाईआ। जो बिन रसना लैण चख, रस धुर दा दए वखाईआ। हकीकत विच्चों नज़री आए हक, नाअरा अलख इक्क लगाईआ। मन वासना कर के वक्ख, बुध बिबेक दए प्रगटाईआ। धुन आत्मक राग सुणा के अनहद, नादी नाद करे शनवाईआ। निर्मल जोत पए जग, नूर नुराना डगमगाईआ। त्रैगुण माया मेटे अग्ग, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। दरस वखा के उपर शाह रग, शहिनशाह आपणा भेव खुल्हाईआ। जाम प्या के धुर दी मदि, नाम ख़ुमारी इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा राग इक्क अल्हाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ बचन सिँघ दे गृह पिण्ड चिबाह करनाल
अनहद शब्द कहे मेरी आदि जुगादी धुर दी धुनी, जगत हद्द तों बाहर करां शनवाईआ। मेरी आवाज़ राज़ अंदर बिन भगतां किसे ना सुणी, सो वक्त वेख जगत लोकाईआ। रसना नाल गाउँदे गए गावत गावत गुणी, सिफ्तां विच ढोले गाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख सन्त सुहेले शब्द सतिगुर लए चुनी, लख चुरासी विच्चों वेख वखाईआ। जिस खेल नूं समझ सके
❋
❋
ना कोई ·षी मुनी, परदा ओहला ना कोई उठाईआ। ओह सतिगुर धार दी साची धुनी, प्यार प्यार विच्चों प्रगटाईआ। गाई जाए कदे ना बुल्लीं, रसना नाल ना कोए चतुराईआ। सुणी जाए ना सरवन कन्नीं, अनबोलत नाद वजाईआ। खेल होवे काया कुल्ली, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। एह वस्त सदा अनमुल्ली, बिन सतिगुर पूरे काया झोली ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भेव अभेव आप खुल्हाईआ। अनहद शब्द अनादी धुर दा, हरि करता आप सुणाईआ। गुरमुख मुरीद होवे मुर्दा, मर जीवत रूप वटाईआ। राग सुणे अगम्मी सुर दा, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। एह संदेसा गोबिन्द दस्सया अनन्दपुर दा, गुरमुखां परदा आप चुकाईआ। जो साहिब सतिगुर प्रीती अंदर जुड़दा, ममता मोह विकार गवाईआ। उस दे अन्तर निरंतर शब्द अनादी फ़ुरना फुरदा, मनुआ मन ना कोए वड्याईआ। एह लेखा आदि जुगादि सतिगुर दा, जन भगतां झोली पाईआ। जिन्हां दा लेखा बणया धुर दा, धुर मस्तक दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द नाद इक्क उपजाईआ। अनहद शब्द सदा वैरागी, बिरहों विच्चों नज़री आईआ। जगत वासना रहे त्यागी, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। सुणे अगम्मी आवाज़ी, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। जिस नूं गाए कोए ना ढाडी, जगत ताल ना कोए शनवाईआ। एह खेल सतिगुर बाज़ी, बाज़ां वाला गुरमुख अंदर सहिजे गया टिकाईआ। जो गुरसिख सच्चे सतिगुर नूं प्यार नाल कर लए राज़ी, रमज़ नाल समझ दए बदलाईआ। अनहद शब्द सुणे नाल आज़ादी, बन्धन रहिण कोए ना पाईआ। सो होवे वड वडभागी, भाग पूरब लेखा लहिणा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुन अनहद्द नादी नाद दर आदि जुगादी, रबाबी अहिबाब बिन तन्द सितार सुरती शब्द ताल वजाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सवरन सिँघ दे गृह कलोनी नम्बर १ हज़ारी बाग
जन भगतां लेखा करे पूर, पूरब सब दा लेखे लाईआ। सच दुआर कर मन्ज़ूर, घर बाहर दए वड्याईआ। नाता रहे ना क्रिया कूड़, परमात्म आत्म वज्जे वधाईआ। जन्म जन्म दा कट कसूर, कुकर्म कर्म दा डेरा ढाहीआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्ह, नाम निधाना इक्क सुणाईआ। सोहँ शब्द सति सरूर, सोई सुरती आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हाज़र हज़ूर मेहर नज़र इक्क तकाईआ।
❋
❋
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सरदारा सिँघ दे गृह, पिण्ड राउणी ज़िला लुधियाणा
जन भगतां लहिणा देणा पूरब लेखे लावे, लागत लग्गे कोए ना राईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे दाअवे, दावत गुरमुखां घर खाईआ। राउ रंक कर के सांवें, गुरमुख रंग चढ़ाईआ। साची चरण धूढ़ी जो सन्त सुहेला नहावे, दुरमति मैल धवाईआ। सच दुआर चरण प्रीती मल्ल के जावे, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला इक्को गावे, गा गा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे घर आप वसाईआ। जन भगतां प्रभ पूरब देवे लेखा, लेख आपणे हुक्म बणाईआ। मेहर करे बण के धुर दा नेता, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। प्यार दस्से धुर दा हेता, साचा नाम इक्क समझाईआ। जुग चौकड़ी विछड़यां कीता चेता, चेतन कर के आपणा भेव खुल्हाईआ। भाग लगा के काया माटी साचे देसा, दिशा धुर दी दए समझाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रवेशा, परमेश्वर आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे घर आप वसाईआ। जन भगतां प्रभ इक्को देवे माण, वड्डा छोटा रहिण कोए ना पाईआ। सब दा सांझा बण श्री भगवान, भाग हिस्सा धुर दा आप वरताईआ। जो साचा ढोला धुर दा गाण, रसना जेहवा रस चखाईआ। धरनी धरत धर्म झुलाए सच निशान, निशाना आपणा इक्क उपजाईआ। बिरहु वैराग अंदर देवे ज्ञान, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। सन्त सुहेले कर परवान, परम पुरख प्रभ आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार साचा वर, सच करनी कार कमाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ काका सिँघ दे गृह पिण्ड लिभड़ा
जन भगतां देवे पूरब धार, धरनी धरत धौल धवल वड्याईआ। लहिणा देणा वेख सर्ब संसार, सृष्टी विच्चों गुरमुख रंग रंगाईआ। मानस जन्म ना आवे हार, हिरदे (हरि) वसाईआ। निरगुण सरगुण कर प्यार, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। जोती जाता खोल्ह किवाड़, परदा अंदरों दए उठाईआ। सदा सुहेला हो के वसे नाल, घर ठांडे मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रंग आप चढ़ाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही संमत २ इन्द्र सिँघ दे गृह हरबंस पुरा ज़िला पटयाला
साचा रंग चाढ़े अगम्मी, अलख अगोचर दया कमाईआ। भाग लग्गे काया माटी चम्मी, चार वरन वज्जे वधाईआ।
❋
❋
लेखा मुकावे हरख सोग़ ग़मी, ग़मख़ार हो के दया कमाईआ। अगली धार दस्से नवीं, नव जोबन आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे दर दए वड्याईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ गुरमेज सिँघ दे गृह पिण्ड हरबंस पुरा ज़िला पटयाला
साचा दर सुहञ्जणा, गुरमुखां दए आधार। परम पुरख आदि निरँजणा, जोती जाता नूर उज्यार। दीनां अनाथां दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर करे पार। चरण धूढ़ दे के मजना, दुरमति मैल दए उतार। जिस आदि अन्त जुगा जुगन्त परदा कज्जणा, सो स्वामी वेखे विगसे पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुरमुख हरिजन पैज दए संवार।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ गुरदेव सिँघ दे गृह पिण्ड हरबंस पुरा ज़िला पटयाला
पैज संवारे आप प्रभ, पारब्रह्म वड्डी वड्याईआ। गुरमुख सुहेले लोकमात विच्चों लभ्भ, खोजत खोजत आपणे रंग रंगाईआ। नाम ख़ुमारी दे के धुर दी मदि, मधुर धुन इक्क सुणाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक मेट के हद्द, घर सांझा दए समझाईआ। जित्थे बोध अगाध शब्दी वज्जे नद, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरि साजण धुरदरगाहीआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ नसीब कौर दे गृह पिण्ड हरबंस पुरा ज़िला पटयाला
हरि सज्जण साहिब धुर दा मीता, मरन जीवण विच कदे ना आईआ। जन भगतां लेखा देवे धुर दा कीता, करनी करता दया कमाईआ। झगड़ा मुका के ऊँचा नीचा, राउ रंकां होए सहाईआ। धुर दवारा दस्स के अनडीठा, अग्नी तत बुझाईआ। भेव खुल्हा के त्रैगुण अतीता, त्रैभवण धनी परदा दए उठाईआ। जन भगतां मार्ग दस्स सृष्ट सबाई अगम्मी रीता, रहिबर हो के आपणा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा मालक इक्क अख्वाईआ।
❋
❋
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ बीबी अमरो दे गृह पिण्ड हरबंस पुरा ज़िला पटयाला
धुर दा मालक कहे भगत मेरा नूर, नूरी चन्द नज़री आईआ। जिन्हां दा लेखा मात ज़रूर, ज़र्रे ज़र्रे विच्चों समझाईआ। काया माटी कर भरपूर, भरम भुलेखा बाहर कढाहीआ। सति सच माटी कच्च अमृत रस देवे सरूर, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। गढ़्ह रहे ना हँकार ग़रूर, गृह मन्दिर अंदर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां पार कराए नाम बेड़े चाढ़ के आपणे पूर, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां लेखा दए मुकाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ प्यारा सिँघ दे गृह पिण्ड रोड़ा ज़िला पटयाला
जन भगत सदा जग जीवे, जस शब्द नाम मिले वड्याईआ। नाम निधान अंमिओं रस पीवे, पीवत जीवत जग तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। हरि सरनाई साची थीवे, सरनगति साची नज़री आईआ। जुग चौकड़ी जन भगत प्रभू दे दीवे, प्रकाश करे दीन दुनी लोकाईआ। साची मस्ती अंदर रहिण खीवे, खेवट खेटा हो के होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। जन भगत प्रभू दा निशाना सच्चा, सच भगतां विच समाईआ। भाग लगावे काया माटी कच्चा, कच्चे पक्के दए बणाईआ। नाम भण्डारा दे के वथा, वस्तू आपणी इक्क वरताईआ। भेव खोल्ह के योग यथा, यथार्थ आपणे रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ दस्स के कथा, कथनी दा लेखा दए चुकाईआ। मेल मिला के पुरख समर्था, सच दुआर आप सुहाईआ। जन भगत चार कुण्ट दहि दिशा मन वासना फिरे ना नठ्ठा, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन बणाए आपणा बच्चा, पूत सपूता आपणे घर वसाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सवरन सिँघ दे गृह पिण्ड बरक्त पुरा ज़िला पटयाला
जन भगतां प्रभ बदल देवे जन्म, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। लेखा रहे ना कोए कांड कर्म, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। प्रभ प्रीती दस्से साचा धर्म, वरन बरन ज़ात पात पन्ध मुकाईआ। अबिनाशी करता धुर दी सरन, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। साची सिख्या धुर दा नाम देवे पढ़न, सोहला ढोला इक्को इक्क सुणाईआ। सो गुरमुख सज्जण सन्त सुहेले धुर दी मंज़ल
❋
❋
चढ़न, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। निरगुण निरवैर निराकार पुरख अकाल दर्शन करन, जोती जाता वेख ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, देवणहार दर वड्याईआ। जन भगत प्रभ दा आदि जुगादि संगी, जुग जुग लोकमात मिले वड्याईआ। मंज़ल हकीकी जाए लँघी, कूड़ दवारे डेरा ढाहीआ। मनुआ झगड़ा करे ना कोए फ़रंगी, सांतक सति दए कराईआ। नेत्र अक्ख रहे ना अन्धी, दिब लोचन दए खुल्हाईआ। रस दे के परमानंदी, सुख आत्म परमात्म प्रगटाईआ। आवण जावण लख चुरासी रहे ना कोए पाबन्दी, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। काया माटी सदा रखे ठंडी, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे सन्बंधी इक्को नज़री आईआ। जन भगत सद प्रभ दा रहे सेवादार, सिर सिर सेव कमाईआ। बणया रहे बरख़ुरदार, बाला नढ्ढा रूप वटाईआ। अमृत रस पींदा रहे अपर अपार, निजर झिरना बूँद स्वांती इक्क टपकाईआ। गाउँदा रहे तूं मेरा मैं तेरा जैकार, वज्जदी रहे वधाईआ। साची मंजल चढ़ के वेखे अगम्म अपार, अलख अगोचर इक्को नज़री आईआ। जिस दी सिफ्त करदे रहे गुरू अवतार, पैगम्बर ढोलयां विच गाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दा करदे रहे इज़हार, सो स्वामी अन्तरजामी जन भगतां काया मन्दिर दए सुहाईआ। निरगुण नूर जोत कर उज्यार, अन्ध अज्ञान दए गवाईआ। सच दवारे कर प्यार, सचखण्ड एकँकारा इक्को दए वखाईआ। शब्द अगम्मी अनहद नादी धुन देवे जैकार, जगत राग ना कोए सिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित जन भगतां उपर होए आप दयाल, दीनन आपणे रंग रंगाईआ। जन भगतां प्रभ सदा सुहाए रुत्त, पत्त टहणी आप महकाईआ। धर्म दुआर बणा के सुत, अपराधां विच्चों बाहर कढाहीआ। उलटा होण ना देवे गर्भ रुक्ख, नौ दस अग्न ना कोए तपाईआ। लेखे लाए जामा मानस मनुक्ख, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। जन्म कर्म दा रहिण ना देवे दु:ख, दुखियां आपणा दर्द वण्डाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म निजर धारा साचा देवे सुख, सुख सागर विच समाईआ। उजल करे तत वजूद मात मुख, दुरमति मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अबिनाशी अचुत, चार जुग जन भगत सुहेले आपणी गोदी चुक्क, सुख धुर दा इक्क वखाईआ।
❋
❋
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ मेवा सिँघ दे गृह पिण्ड कलाउँदी ज़िला अम्बाला
आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगत मिलदे श्री भगवान, दूजा संग ना कोए बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सिख के सच ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा अंदरों देण कढाहीआ। सति धर्म दा सचखण्ड दवारे झुलदा वेखण निशान, कूड़ी क्रिया माया ममता मोह विकार डेरा ढाहीआ। ख़ुशीआं विच सदा गाउँदे रहिण गाण, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी इक्क सरनाईआ। स्वच्छ सरूप शाहो भूप घर स्वामी दर्शन पाण, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत खोजण कोए ना जाईआ। अमृत रस काया मन्दिर अंदर मिले पीण खाण, मन वासना मोह विकार हँकार तृष्ना दए बुझाईआ। आवण जावण लख चुरासी झगड़ा मुक्के ज़िमीं असमान, पारब्रह्म पति परमेश्वर जोती जोत जोत समाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण वेखे आण, जोती जाता पुरख बिधाता हो के फेरा पाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर शब्दी दे के गए ब्यान, धुर फ़रमाना भविख्तां विच दृढ़ाईआ। सो लहिणा देणा लेखा चुकावे विच जगत जहान, जागरत जोत कर रुशनाईआ। दरगाह साची धाम न्यारे सचखण्ड देवे माण, कूड़ अभिमान अंदरों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दा वर, हरिजन आपणे घर वसाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगत भगवान वसदे रहिण इक्को गृह, सच दुआर सोभा पाईआ। धुन नाद अगम्मी आवाज़ इक्को कहे, सोहँ ढोला साचा गाईआ। कूड़ी क्रिया ममता मोह विकार कर के लै, सति सच धर्म इक्क उपजाईआ। करे प्रकाश शक्ती शवै, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। झगड़ा मेटे द्वैती दवै, ममता मोह विकार मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे दर रखाईआ। भगत भगवान निरगुण सरगुण धार रहिण वसदे, वसल असल देवे यार ख़ुदाईआ। नाम भण्डारे मिलण रस दे, रस धुर दा इक्क चवाईआ। शब्दी गीत ढोले गाउँदे रहिण जस दे, सोहँ राग अगम्म अथाहीआ। खेल वेखदे रहिण परम पुरख समरथ दे, पतिपरमेश्वर आपणा परदा दए उठाईआ। सच प्रीती अंदर रहिण हस्सदे, हस्ती विच्चों हस्ती लैण बदलाईआ। तक्क प्रकाश निज नेत्र लोचन नैण अक्ख दे, आख़र मंज़ल चढ़ के प्रभ दा दर्शन पाईआ। वणजारे बणे रहिण साचे हट्ट दे, जिस गृह इक्को नाम ख़ज़ाना रिहा वरताईआ। जन भगतां मज़े मुक जाण तीर्थ अठ्ठ सठ्ठ दे, अमृत आत्म सच सरोवर इक्क इश्नान कराईआ। पैंडे रहिण ना मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ दे, काया काअबा कुदरत दा मालक इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणी गोद उठाईआ। भगत भगवान कलयुग अन्त अख़ीर राह रहे तक्क, वेला वक्त दए गवाहीआ। सदी चौधवीं गई थक्क, मुहम्मद रो के
❋
❋
मारे धाहींआ। गुर अवतार पैगम्बर उच्ची कूक दस्सण सच, सचखण्ड दवारे हाल हाल कर सुणाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, मेहरवान महबूब सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी विच्चों जुग जन्म दे विछड़े जन भगत सुहेले रख, रक्ख्या करे थांओं थाँईंआ। जो तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला रहे जप, तिन्हां जन्म मरन आपणे लेखे पाईआ। झगड़ा रहे ना दीन मज़ब ज़ात पात कूड़ी क्रिया करनी वक्ख, माया ममता मोह अंदरों देणा कढाहीआ। सच दुआर एकांकर निरगुण धार जोत सरूप शाहो भूप तेरे चरण कँवल जाण ढठ्ठ, बाहों फड़ अंदर वड़ मंज़ल चढ़ सच दुआर देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरी महिमा सदा अकथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी भेव अभेदा कहिण कोए ना पाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ पंजाब कौर दे गृह पिण्ड कलाउँदी ज़िला अम्बाला
जन भगत पुरख अकाल दा इक्को जाप, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सके ना कोए बदलाईआ। अन्तर आत्म देवे सच्चा साथ, सगला संग काया मन्दिर अंदर आप निभाईआ। अमृत धार बख्शे निजर बूँद सवांत, कूड़ी क्रिया पंच विकारा अग्नी तत बुझाईआ। धुन आत्मक उपजाए साचा राग, अनहद नादी धुन करे शनवाईआ। निर्मल नूरी जोत करे प्रकाश, अज्ञान अन्धेरा अंदरों दए कढाहीआ। लेखे लाए पवण स्वास स्वास, साह साह आपणे विच समाईआ। वस्त देवे धुर दी दात, दीन दयाल दयावान निरगुण धार झोली पाईआ। झगड़ा मुका के दीन मज़्हब ज़ात पात, ऊँच नीच राउ रंक राज राजानां शाह सुल्तानां इक्को घर वखाईआ। सच संदेसा नर नरेशा धुर दी देवे गाथ, सोहँ ढोला शब्द विचोला दो जहानां नज़री आईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म मेले कमलापात, पतिपरमेश्वर पारब्रह्म अगम्म अथाह जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे अन्धेरी रात, सति धर्म दा सच्चा राह शब्दी सतिगुर बण मलाह इक्को दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या धुर दी भिच्छया नाम भण्डारा अनमोल अमुल्ल जन भगतां झोली पाईआ। जन भगत दर ठांडे देवे माण वड्याई, हरि वड्डा वड वड्याईआ। अन्तर आत्म निरंतर परमात्म कदे ना होवे जुदाई, धुर संजोगी मेला मेले सहिज सुभाईआ। इक्क इकल्ला एकँकारा हरि निरँकारा घट भीतर करे रुशनाई, रोशन ज़मीर बेनज़ीर आपणे दर वखाईआ। नाम धुन शब्द अनाद वज्जदी रहे वधाई, चिन्ता ग़म हरख़ सोग नेड़ कोए ना आईआ। जन भगत सुहेले हरि जस गाउँदे चाँईं चाँईं, चाउ घनेरा काया मन्दिर अंदर नज़री आईआ। जिन्हां कारण पुरख अकाल
❋
❋
दीन दयाल निरगुण सरगुण हो के मारे फेरा, पतिपरमेश्वर बेपरवाह आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां कटणहारा लख चुरासी गेड़ा, आवण जावण पतित पावण आपणे लेखे पाईआ। जन भगतां गेड़ा रहिण ना देवे जम दी फाँसी, फ़ैसला धुर दा हक सुणाईआ। चारे खाणी नाता तोड़ लख चुरासी, चार कुण्ट आप होए सहाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच मंज़ल देवे साची, आत्म परमात्म मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। भाग लगाए काया माटी, साढे तिन्न हथ्थ देवे माण वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे अन्धेरी राती, सति प्रकाश पुरख अबिनाश निरगुण जोत नूर करे रुशनाईआ। जन भगत सुहेले सच दुआर एकँकार परवरदिगार सांझा यार बणा के सेवक दासन दासी, दास्तान अगली दए समझाईआ। पूरब जन्म लहिणा देणा लेखा देवे बाकी, मेहरवान महबूब सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक मानस जन्म मंज़ल चढ़ाए एका घाटी, सचखण्ड दुआर एकँकार इक्को दए वखाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ चैंचल सिँघ दे गृह पिण्ड महाउण ज़िला लुधियाणा
सतिगुर किरपा पूजा सिमरन सच्चा ढंग, चार वरन अठारां बरन इक्को रूप दरसाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच अन्तर आत्म चाढ़े रंग, निरवैर निराकार निरँकार आपणा भेव खुल्हाईआ। शब्द नाद धुन अनहद अनादी वजाए मृदंग, भेव अभेदा अछल अछेदा काया माटी साढे तिन्न हथ्थ सरीर बेनज़ीर आपणा नूर करे रुशनाईआ। मन का मणका फेर परदा लाहे हँ ब्रह्म, आत्म परमात्म परमात्म आत्म घर साचे नज़री आईआ। पंज विकारा गढ़्ह हँकारा तन माटी ख़ाकी वजूद करे कोई ना जंग, तृष्ना तृखा अग्नी जगत ना कोए सताईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बिन पुरख अकाल दीन दयाल किसे ना ढाही अन्धेरी कंध, माला मणके सारे देण दुहाईआ। कोटन कोटि साध सन्त जीव जंत रसना जेहवा गा गा थक्के बत्ती दन्द, शास्त्र सिमरत पूजा पाठ जोग अभ्यास तत साधन विच लोकाईआ। एका एक देवे टेक करे बुध बिबेक अमृत रस देवे निजर धार वगाए परमानंद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहरवान महबूब सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द आदि जुगादी साची पूजा, सिमरन स्त्री पुरुष समझ कोए ना पाईआ। जिस दे अंदर भाओ रहे ना कोई दुतीआ दूजा, मन वासना दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। घर स्वामी अन्तरजामी नेत्र लोचण नैण खोल्हे तीजा, त्रैगुण माया परदा दए उठाईआ। बिन सतिगुर शब्द कोई ना बणे साचा
❋
❋
मीता, सगला संग ना कोए निभाईआ। गा गा थक्के शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी ध्याए अठारां गीता, सोहले ढोले रागां नादां जगत विच शनवाईआ। माला मणका सिमरन पूजा जगत वासना गुर अवतार पैगम्बरां जगत चलाई रीता, रीतीवान श्री भगवान अन्तर निरंतर आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस उपर मेहरवान होवे जगत जगदीसा, लेखा मुकावे हस्त कीटा, देवे नाम सदा अनडीठा, जिस नूं अक्खर सारे रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाम सच दवारयों आप प्रगटाईआ। नाम सिमरन पूजा पाठ पढ़ पढ़ थक्के, मानव मनुक्ख मानस चार कुण्ट दहि दिशा रहे कुरलाईआ। सच वस्त किसे ना मिले हकीकत हके, असल विच्चों वसल यार ना कोए कराईआ। निज नेत्र लोचण नैण जल्वागर नूर कोए ना तक्के, स्वच्छ सरूपी नज़र किसे नाँ आईआ। जगत अधार विच रसना जेहवा लाए रट्टे, गा गा आपणा राग अल्हाईआ। साचा सिमरन जिस नूं रसना जेहवा कोई ना जपे, माला मणका हथ्थ ना कोए उठाईआ। जिस दी धार विच्चों पुरख अकाल दीन दयाल समरथ स्वामी अन्तरजामी परवरदिगार सांझा यार काया मन्दिर अंदर निज गृह आपे लभ्भे, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। अमृत रस नाम निधान देवे सच वस्त जाम प्याला मदे, मधुर धुन अनरागी आपणा राग सुणाईआ। कोटां विच्चों सन्त भगत गुरमुख गुरसिख सतिगुर शब्द पूरब जन्म आपणे कारण आप लभ्भे, खोजत खोजत वेखे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा सिमरन सिमरतीआं तों बाहर दए समझाईआ। सिमरन पूजा जगत माला, हथ्थां पोटयां नाल सेव कमाईआ। बिन साहिब सतिगुर कोए तोड़ ना सके जगत जंजाला, बिन गुरू गुरदेव अन्तर आत्म परदा ना कोई लाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चार कुण्ट दहि दिशा जीव जहान होया अंदरों काला, कालख टिक्का दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। बण वैरागी जगत त्यागी जिंनां चिर जीव ना होए बेहाला, कन्त सुहागी मिलण किसे ना आईआ। मन विकार कूड़ विचार छड्ड हँकार काया मन्दिर अंदर बणावे सच्ची धर्मसाला, धर्म दवारा इक्को इक्क सोभा पाईआ। समरथ स्वामी अन्तरजामी तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्से राह सुखाला, साचा मंत्र निरंतर जुगां जुगन्तर आपणी धार जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा सिमरन अनदृष्टी दृष्ट विच्चों प्रगटाईआ। सच सिमरन पूजा पाठ जिस करन दा चाउ, अन्तर अन्तर इक्क ध्यान लगाईआ। साहिब सतिगुर पुरख अकाला दीन दयाला इक्क मनाओ, दूजा इष्ट नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द विचोला शब्द भीतर भीतर विच रखाओ, सुरती सोई लए उठाईआ। मन वासना मोह विकारा सतिगुर झोली पाओ, बुध चले ना कोए चतुराईआ। बिन माला मणके सिमरन अजपा जाप वेख वखाओ, समाप्त
❋
❋
होवे विच लोकाईआ। पुत्तर धी जगत वासना विच ना कदे भरमाओ, बाहरों दृष्टी आपणे विच समाईआ। काया मन्दिर साचा काअबा इक्क सुहाओ, मुकामे हक वज्जे वधाईआ। चरण कँवल प्रीती आदि जुगादी रीती धुर दी नीती इक्क अपणाओ, अपरम्पर स्वामी आपणा भेव दए खुल्हाईआ। जगत दवारे नौ तजाओ, सुखमन टेडी बंक ईड़ा पिंगल मूँह दे भार सुटाईआ। सुरती डोरी शब्द सतिगुर हथ्थ फड़ाओ, अमृत रस निजर धारा चख, बूँद स्वांती कँवल नाभ टपकाओ, अनहद नादी धुन बिन सरवण कन्न घर साचे सुण के ख़ुशी मनाओ। निरगुण जोती कमलापाती आत्म प्रकाश ब्रह्म निवास मण्डल रास गोपी काहन खेल खिलाओ। सच सिँघासण आत्म सेजा, प्रेम प्रीती वस्त्र इक्क विछाओ। माण मोह अभिमान तज, परम पुरख परमात्म चरण ध्यान लगाओ। तूं ठाकर दीन दुनी वेख गहर गम्भीरा डूँग्घा सागर, तुध्ध बिन देवे कोई ना आदर, वासना आपणी इक्क रखाओ। बिन माला मणके मन्दिर आपणे चढ़ के, दरस करो सचखण्ड दवारे खड़्ह के, जित्थे मिले वड्याईआ। मानस जन्म लख चुरासी विच्चों मिल्या चारे खाणी जूनीआं विच फिर के, सतिगुर शब्द मिलावा करो वास वेखो घर थिर के, थिर घर वासी पुरख अबिनाशी हरिजन साचे आपे मेल मिलाईआ।
जन भगतो जे मन का मणका लओ फेर, मनसा मोह जगत मिटाईआ। साहिब तक्को नेरन नेर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। आवण जावण जो कटणहारा गेड़, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। सो सतिगुर दीन दयाला गुरमुखां उत्ते करदा सदा मेहर, जो अठ्ठे पहर दिवस रैण इक्को ध्यान लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चार कुण्ट मेटे अन्धेर, सति धर्म सति सति जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पूजा सिमरन कहे असीं आदि जुगादी दास, जुग जुग प्रभ दी सेव कमाईआ। जिंनां चिर किरपा करे ना पुरख अबिनाश, साडी चले ना कोए चतुराईआ। गुर अवतार पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नाम निधाना शब्द अगम्मी गए आख, अक्खरां विच सिफ्त सालाही ढोले गाईआ। जिस दी सिफ्त नाल साचे रंग दा होवे प्रकाश, धौल आकाश पन्ध मुकाईआ। साचे सन्त गुरमुख गुरसिख अन्तर अन्तर प्रेम प्यार दी रखण इक्क आस, तृष्ना मुहब्बत विच बदलाईआ। उन्हां दा लेखे लावे साहिब जाप, जग जीवण दाता वेख वखाईआ। झगड़ा मुका के त्रैगुण तीनों ताप, तपदे हिरदे शांत कराईआ। जन्म कर्म दा रहे कोई ना पाप, दुरमति मैल धवाईआ। दर्शन वखाए साख्यात, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। ओन्हां माला मणकयां दा रहे ना कोए पश्चाताप, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। जिन्हां साहिब सतिगुर अग्गे भेंटा कीता आपणा आप, वस्त अमोलक
❋
❋
ओसे दी झोली पाईआ। सो किरपा कर के अंदर देवणहारा प्रकाश, प्रकाशित हो के वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रूह बुत्त पुनीत करे पवित पाक, पतित उधारी दया कमाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ भाग सिँघ, पाखर सिँघ दे गृह पिण्ड फराला ज़िला जलन्धर
जन भगतो प्रभ बख्शे चरण कँवल इक्क ध्यानी, ध्यान ज्ञान जुग चौकड़ी जिस दा राह तकाईआ। सच प्यार धुर मुहब्बत नाम वस्त देवे इक्क निशानी, नाउँ निरँकारा परवरदिगारा इक्क इकल्ला आप प्रगटाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित जोबनवन्त सदा चढ़दी रखे जवानी, बिरध बाल रूप ना कोए बदलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दी सिफ्त होवे दो जहानी, सो सरगुण निरगुण आपणी खेल वखाईआ। अमृत रस निजर झिरना बूँद स्वांती जन भगतां देवे ठंडा पाणी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाह अगम्म अथाह आपणी दया कमाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी, ख़ालस आपणा रूप दए समझाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा परदा लाहे शाह सुल्तानी, शाह पातशाह भूप बिन रंग रूप अनडिठ आपणी कार कमाईआ। गुरमुखां काया मन्दिर अंदर गढ़्ह तोड़े अभिमानी, धुर दी बाणी साचा राग सुणाईआ। मेहरवान मेहर निगाह नाल बख्शे पद निरबाणी, सचखण्ड दवारा एकँकारा इक्को इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ महिंदर कौर दे गृह पिण्ड खेड़ा ज़िला जलन्धर
जन भगतां प्रभ देवे नाम अतुट, दूसर दर मंगण कोए ना जाईआ। अमृत जाम प्याए अगम्मा घुट, मन वासना कूड़ी तृष्ना दए मिटाईआ। आवण जावण लख चुरासी नाता जाए छुट्ट, लिव छुटकी फेर लगाईआ। अमृत जाम श्री भगवान निजर धारों देवे घुट, बूँद स्वांती कमलापाती आप चुआईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के साचा सुख, सुख़न सज्जण इक्को दए समझाईआ। परदा ओहला रहिण ना देवे कोई लुक, स्वच्छ सरूपी शाहो भूपी आपणा दरस कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत दवारा ठांडा दरबारा धाम न्यारा इक्को इक्क सुहाईआ। जन भगतो प्रभ देवे नाम ख़ुमारी शब्द प्रीती मद, मंद भाग दए मिटाईआ। साचा ढोला सुणा के धुन आत्मक राग छद,
❋
❋
छन्द सद आप सुणाईआ। जगत वासना कूड़ी मेट के हद्द, हदूद महबूब उच्च अरूज़ आपणी दए वखाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत उपर शाह रग, सच दुआर निर्मल जोत करे रुशनाईआ। बिन मक्के काअब्यों करा के धुर दा हज्ज, महबूब मुहब्बत विच साचा हुजरा दए सुहाईआ। जन भगत रहिण ना देवे कदे अलग्ग, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मेला लेखा जाण गुरू गुर चेला, चेला गुरू गोबिन्द धार वखाईआ।
२२ फग्गण शहिनशाही सम्मत २ सुरिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड जंडयाला ज़िला जलन्धर
जन भगतां प्रभ देवे इक्को वस्त बिन रूप रेख रंग, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। आत्म सेजा सुहा धुर पलँघ, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। बिन ताल तलवाड़यों वज्जे धर्म मृदंग, सुर समझ कोए ना पाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म परदा दए उठाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के तृष्ना तम, तामस सांतक राजस रजो तमो सतो आपणा खेल वखाईआ। गढ़्ह हँकारी भाण्डा भरम देवे भन्न, परम पुरख परमात्म आत्म आपणा घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेश धुर दरबार देवणहार इक्क अख्वाईआ।