पहली चेत शहिनशाही सम्मत ३ (२०२४ बिक्रमी) हरि भगत दुआर जेठवाल
पहली चेत कहे पुरख अकाल गुर अवतार पैगम्बर आ गए तेरे बच्चे, सम्मत शहिनशाही तिन्न त्रिलोकी आए तजाईआ। जुग चौकड़ी तेरे हुक्म अंदर कौल इकरार कीते पक्के, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। नाम संदेसे लोकमात दे के आए सच्चे, धुर फ़रमान श्री भगवान तेरा इक्क समझाईआ। काया माटी नाता तोड़ के भाण्डे कच्चे, जोती जाते पुरख बिधाते तेरी धार विच समाईआ। दर दुआर एकँकार परवरदिगार सांझे यार वेख सर्ब इक्ट्ठे, दुतीआ रूप ना कोए वटाईआ। सच सरनाई बेपरवाही धुरदरगाही तेरी ढठ्ठे, माण वड्याई नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां दा लेखा आदि जुगादि जुग चौकड़ी दीगरे बाद यके, याद विच नाद तेरा गए वजाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी दर ठांडे आए सद्दे, हुक्म सुणया बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे ख़ुशी मनाईआ। पहली चेत कहे आह आ गए गुर अवतार पैगम्बर तेरे सूरबीर, बीरता आपणी चार जुग वखाईआ। सचखण्ड दवारे आए घत्त के बिन कदमां वहीर, बेनज़ीर तेरा पन्ध मुकाईआ। पिछली साफ़ करदे लकीर, फ़कीर रहिण कोए ना पाईआ। हुक्मे अंदर हुक्म बदल तकदीर, तदबीर आपणी इक्क दृढ़ाईआ। शरअ दा रहे ना कोए जंज़ीर, मज़्हब वण्ड ना कोए वखाईआ। तूं शाह सुल्तान श्री भगवान गहर गम्भीर, गहर गवर तेरे हथ्थ वड्याईआ। पिछला लहिणा मुका कदीम, कुदरत दे मालक आपणा हुक्म सुणाईआ। तेरा मन्दिर रंगीए सच अज़ीम, आलीशान दो जहान नज़री आईआ। जिस विच करे ना कोए तरमीम, धारा विच ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। पहली चेत कहे गुर अवतार पैगम्बर वेखे तेरे सुत दुलारे, सुत्यां ल्या उठाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मैं तक्कदा रिहा नज़ारे, निरगुण तेरा खेल वेख ख़ुशी
❋
❋
मनाईआ। मेरे इशारयां विच कोटन वार मेटे जुग चारे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। अनगिणत वेखे विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर वणजारे, नित नवित आपणी दया कमाईआ। कोटन कोटि गुर अवतार पैगम्बर काग़ज़ कलम शाही कादर कुदरत विच काग़ज़ बणे लिखारे, अक्खरां वण्ड वण्डाईआ। हुक्मे अंदर चलदे वेखे सूरज चन्द सितारे, सताह बिन पता आपणी कार कमाईआ। जल थल समुंद सागर वेखे पर्बत टिले उच्च मनारे, पनघट तेरा राह तकाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर भगत जन दर दरवेश तक्के भिखारे, इच्छया विच भिच्छया मंग मंगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरे आदि मध पूरे होए ना लारे, सहारे विच खेल खिलाईआ। कलयुग अन्त खेल न्यारे, जिस दी पावे कोई ना सारे, गुर अवतार पैगम्बर खड़े्ह दवारे, दोए जोड़ सीस निवाईआ। चारे बाणी कूकां मारे, चारे खाणी वेख अखाड़े, चारे जुग कढ्ढण हाढ़े, निउं निउं सीस निवाईआ। तेरा लेखा धुर दरबारे, जित्थे जगे जोत अगम्म अपारे, शाह पातशाह नज़री आए इक्क सरकारे, दूजा रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दए समझाईआ। पहली चेत कहे मैं जुग चौकड़ी सब दी वेखी चिन्ता चिखा, ग़मख़ार ग़म दूर ना कोए कराईआ। तेरा हुक्म संदेसा नर नरेशा जुग चौकड़ी तेरे हुक्मे अंदर लिखा, नाता जगत नाल जुड़ाईआ। तेरे नूर ज़हूर चमतकारयां विच दिसा, बेअन्त आपणा परदा ना मूल उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सारे चाढ़ के उत्ते चिखा, अग्नी तत दिता तपाईआ। सब दे अंदर आपणे आउण दी प्रगट करके इच्छा, आसा होर वधाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मंगदे गए भिच्छा, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। तेरा हक दवारा एकँकारा चरणा तों अग्गे किसे ना डिठ्ठा, बेअन्त कहि के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सारे मन्न के गए पिता, जिस ने तन वजूद माटी जोती शब्द धार दिता, जन्म जन्म नाल मिलाईआ। थोड़ा थोड़ा हिस्सा वण्ड के कित्ता, केती हुक्म गए सुणाईआ। अन्त अख़ीर दे के पिच्छा, पसचाताप विच्चों बाहर कढाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी जगत निशानी वाला चिठ्ठा, अक्खरां नाल सुणाईआ। जो टकयां नाल जगत वणजारयां हथ्थ विका, कीमत ठग्गां वाली रखाईआ। जगत शाही दा बदलदा रिहा सिक्का, हकूमत हुक्म विच वटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तैनूं दस्स के गए हिका, इक्का नाउं जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा दए समझाईआ। पहली चेत कहे गुर अवतार पैगम्बर वेख आपणे योद्धे, बांके सोहणे नज़री आईआ। जिन्हां ने नित नवित तेरे अरदासे सोधे, कलमयां विच सीस निवाईआ। तन सरीर वस्त्र पा के चोग़े, वजूद गए हंढाहीआ। गा के सच सलोके, सोहले जगत सुणाईआ। चरण कँवल तेरे धो के, चरणोधक रसना मुख लगाईआ। निरगुण निरगुण धार हो के, एका तेरा नाम सुणा अन्त सृष्टी
❋
❋
विच्चों गए रो के, भाणा मन्न धुरदरगाहीआ। सब नूं इक्ट्ठे दिते मौके, हुक्म संदेसा इक्क सुणाईआ। जिस वेले प्रगट होवां निर्मल जोत हो के, तन शरीर ना कोए रखाईआ। चार जुग दा लहिणा देणा सब तों खोह के, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। जुग चौकड़ी जो बीज आए बो के, सब दा लहिणा वेख वखाईआ। जो ढोआ आए ढो के, लोकमात धराईआ। सब नूं अन्तर वेखां जोह के, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। पहली चेत कहे आपणे गुर अवतार पैगम्बर वेख सूरबीर सुल्तान, महाराजे पलकां वाले नज़री आईआ। तेरी मन्नदे रहे आण, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। तेरे नाम दा दस्सदे गए विधान, जगत विद्या नाल कुड़माईआ। अक्खरां वाला दे के ज्ञान, सिफ्तां नाल सालाहीआ। संदेसयां विच कहि के गए मेहरवान, महबूब धुरदरगाहीआ। दीन मज़्हब वण्ड विच जहान, मानव मानव नाल लड़ाईआ। तैनूं दस्स के बेपहचान, रूप रंग तों बाहर गए दृढ़ाईआ। चक्र चिन्न्ह ना कोए निशान, नेत्र नैण ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दए खुल्हाईआ। पहली चेत कहे आपणे गुर अवतार पैगम्बर वेख जो करदे गए याद, यद तेरी नज़री आईआ। जिस कारण तूं रचना रची आदि, मध आपणा हुक्म वरताईआ। अन्त दस्सया ना किसे जुगादि, परदा अग्गे ना कोए उठाईआ। हुक्मी सुण तेरी आवाज़, शब्दी ढोले गाईआ। बिन किरपा खोल्हया किसे ना राज़, बिन रहमत रंग ना कोए चढ़ाईआ। बिन हुक्म सुणे कोई ना नाद, धुन धर्म ना कोए जणाईआ। बिन संदेसे कोई ना जाए जाग, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। तेरा सोहणा जेहा समाज, गुर अवतार पैगम्बर नज़री आईआ। जेहड़ा कदे ना होवे बरबाद, जड़्ह सके ना कोए उखड़ाईआ। तेरे नाम दा करदे सिमरन पूजा पाठ, नाम न्याज़ तेरा ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा दे उठाईआ। पहली चेत कहे क्यों गुर अवतार पैगम्बर सद्दे, सच दे जणाईआ। क्यों विष्न ब्रह्मा शिव दस्त बद्धे, बन्दना सीस निवाईआ। क्यों दीपक निर्मल जोत जगे, तत सरीर ना कोए वड्याईआ। क्यों गुर अवतार पैगम्बर लोकमात कोई ना भज्जे, चार कुण्ट फेरा पाईआ। क्यों मंजल चढ़े्ह ना कोई उपर शाह रगे, पर्दा सके ना कोए हटाईआ। क्यों आत्म रस मिले ना मज़े, रसना स्वाद ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला भरम देणा मिटाईआ। पुरख अकाल कहे सुण चेत मेरे सपूते, धुर शब्द दयां सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मेरे बूटे, चोटी जड़्ह आपणे हथ्थ रखाईआ। मातलोक हुक्मे अंदर घल्लां अंदर धरती वाली कूटे, कुटीआ तन वजूद बणाईआ। सच प्रेम दे दे के हूटे, हुलारा दो जहान रखाईआ। आपणे नाम दी भिच्छया पावां एहनां दे ठूठे, वस्त अगम्म वरताईआ। बन्द करा के काया वाले कूज़े, हुक्मे अंदर फिराईआ।
❋
❋
भेव खुल्हा के गूझे, शब्दी धुन शनवाईआ। एसे कारण मेरीआं सिफ्तां अंदर कूके, कूक कूक सुणाईआ। किसे समझ ना आई दूजे, परदा सके ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर मेरी जोत धार दा नूर, नुराना इक्क चमकाईआ। नाम भण्डारा कर भरपूर, भरम गढ़्ह तुड़ाईआ। प्रेम ख़ुमारी दे सरूर, सति विच रखाईआ। साची दे तूर, धुन नाद शनवाईआ। हुक्मे अंदर कर मजबूर, भाणा सृष्ट मनाईआ। अन्तिम नाता तोड़ के काया पंज तत कूड़, आपणे विच समाईआ। जो लेखा लिख के जाण ज़रूर, ज़रूरत धुर दी इक्क समझाईआ। इक्क अकाल कर मशहूर, मश्वरे शब्द गुरू दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वासी मेरे घर दे, घराना इक्को नज़री आईआ। जुग चौकड़ी बण के बरदे, बन्दगी लोकमात दृढ़ाईआ। साची मंज़ल दीन दुनी दी चढ़दे, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण पन्ध मुकाईआ। हुक्म दा ढोला इक्को पढ़दे, जो हुक्म विच समझाईआ। जगत विकारे नाल लड़दे, हँकारा गढ़्ह तुड़ाईआ। इक्को सच संदेश विचरदे, विचला भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला खेल इक्क सुणाईआ। अगला खेल बण सरोता, पुरख अकाल दए दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मेरी धार विच ला ला थक्के गोता, आदि अन्त कहिण कोए ना पाईआ। हुक्मे अंदर दे के गए होका, संदेसा धुरदरगाहीआ। इक्को गा के गए सलोका, सोहला ढोला इक्क जणाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर नव नौ चार पिच्छो पुरख अकाल आपणे हथ्थ रखे मौका, दूसर चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ। साची खेल करे हरि करता, मालक धुरदरगाहीआ। निरवैर हो के नूर धरदा, जोती जाता डगमगाईआ। जिस दा नाम ढोला गीत कलमा गुर अवतार पैगम्बर पढ़दा, सरगुण हो सलाहीआ। सो पूरब लेखा लहिणा पिछला वेखे चिर दा, जुग चौकड़ी खोज खुजाईआ। कुछ कौल इकरार शब्दी सुत घर थिर दा, सचखण्ड निवासी दए दृढ़ाईआ। जिस कारण निरवैर हो के फिरदा, निराकार वेस वटाईआ। उस दा गेड़ा अग्गे गिड़दा, जिस नूं सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। पहली चेत सुण, गुर अवतार पैगम्बर दर होए इक्ट्ठे, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सब दे खोल्ह चौंह जुगां दे हुक्मदारी दे पटे, पटने वाला सब दी करे अगवाईआ। उच्ची कूक सुणावे गुर अवतार पैगम्बरो तुहाडी कीमत पै गई विच टके, अक्खरां वाले गुरू हट्टां विच विकाईआ। सब दे चीथड़ वेखो फटे, धुर दा रंग ना कोए रंगाईआ। तुसीं गुर अवतार पैगम्बर बण गए बाणीआं वाले वट्टे, योद्धा सूरबीर ना कोए अख्वाईआ। आपणयां दीनां मज़बां नूं वेखो तुहाडयां सिक्खां मुरीदां दे अंदर
❋
❋
मन ने पाए रट्टे, झगड़े विच लोकाईआ। तुहाडे हुंदयां उन्हां दी मैल कोई ना कटे, पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। नूर दिसे ना किसे अक्खे, लोचन अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जे तुसीं मुर्शद उन्हां दे पक्के, मुरीद पक्के लओ बणाईआ। काहनूं सदी चौधवीं सारे खांदे धक्के, मक्के मदीने सार कोए ना पाईआ। वेखो आपणे मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठे, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। ठग चोर यार अंदर फिरदे नठ्ठे, हरामखोर अक्ख बदलाईआ। बहू बेटीआं रहे तक्के, पंडत पांधे मुल्ला शेख ग्रन्थी पन्थी पई दुहाईआ। अग्गे बणो ना कोए गुर अवतार पैगम्बर कच्चे, कच्ची यारी ना कोए निभाईआ। एसे कारण मैं अन्त अख़ीर पुरख अकाल दे फ़ैसले दस्से, जो माछूवाड़े गया समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सारे करने इक्ट्ठे, लेखा मंगे थाउँ थाँईंआ। हुण किहड़ी कूटे जावो नठ्ठे, भज्जयां राह नज़र ना आईआ। चारों कुण्ट अग्नी मच्चे, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। औखी धार विच फसे, फसयां ना कोए छुडाईआ। विच्चों मुहम्मद उठ के हस्से, ताली हथ्थां दिती वजाईआ। सदी चौधवीं मेरी उम्मत पई डूंग्घे खते, आपणा हिसाब रिहा मुकाईआ। असीं इन्हां कोलों अक्के, जिन्हां नूं परवरदिगार रिहा भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप जणाईआ। गोबिन्द कहे गुर अवतार पैगम्बरो हुण खेल दस्सो अगली, पिछली कीती प्रभ ने मंग मंगाईआ। टिल्ले पर्बत तक्को जंगलीं, कूटां दिशां फोल फुलाईआ। आपणी आपणी फोलो बग़ली, बग़लगीर रिहा सुणाईआ। जिस कारण तुहानूं भेजया जगत लई, जुगत जगत दृढ़ाईआ। मुरीदां ल्याउणा मुर्शद दे हज्ज लई, साचा काअबा इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा आपणा हुक्म जणाईआ। पहली चेत सुण उठ सुत्या जाग, हरि करता आप जगाईआ। गोबिन्द कहे इक्क मेरी सुण आवाज़, बेपहचान दयां सुणाईआ। पहली चेत कहे मैनूं खोल्ह के दस्सो राज़, परदा इक्क उठाईआ। मैनूं पूरब लहिणा सब दा याद, भुल्ल कोए ना जाईआ। मैं सब दे सुणे नाद, जो धुनां विच शनवाईआ। उस दा खेल वेखणा आज, जो भविख्तां विच दृढ़ाईआ। तक्कां सच तमाश, हुक्म धुरदरगाहीआ। आपणी दस्सो सारे ख़ाहिश, आसा की वधाईआ। की कुछ तुहाडे अन्त कोल पास, वस्त दयो जणाईआ। मेरा दिहाढ़ा आया ख़ास, ख़ालस हो के समझाईआ। मैं रख के बैठा रिहा विश्वास, विश्व अंदर ध्यान लगाईआ। जिस वेले मेरा कीता प्रकाश, ब्रह्मे दे मुख विच्चों कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। पहली चेत कहे मैनूं दिसदी पिछली याद पुराणी, पूरब दयां दृढ़ाईआ। एह शब्द सतिगुरू कहाणी, तत्तां वाली ना कोए चतुराईआ। एहनूं समझे ना विष्नूं वाली लक्षमी सवाणी, स्वांग आपणा जो वटाईआ। ब्रह्मे पारब्रह्म तों सुणी कहाणी, सुरस्ती रो के दए दुहाईआ। पार्बती शंकर दी बण के राणी, शम्भू
❋
❋
अग्गे वास्ता पाईआ। त्रैगुण बण वड्डी विद्वानी, आपणे गुणां विच समझाईआ। पंज तत खेल महानी, तत्व तत विच समाईआ। पहली चेत कहे मेरी मंज़ल उह रुहानी, रूह बुत्त तों बाहर नज़री आईआ। मैं जद वसां तद वस्सा जूह बेगानी, हूबहू प्रभ दे विच समाईआ। मेरा लेखा जाणे कोई ना कलम कानी, कायनात ना कोए सुणाईआ। मेरी उह कलाम अमामी, अमलां तों रहत नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दा लेखा सुणदा रिहा जबानी, जेहवा नाल चतुराईआ। मैं फिरदा रिहा ज़िमीं असमानी, आसण आपणा सद बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब नूं रिहा सुणाईआ। चेत कहे तुसीं कल्ल होए तेई अवतार, भलक समझ किसे ना आईआ। तुसीं भलक छड्ड गए संसार, मैं साल बसाला आपणा रंग वखाईआ। मेरी नित खिड़दी रहे गुलज़ार, खिज़ां बसन्त रूप बणाईआ। तुसीं पैगम्बर बणदे रहे यार, परवरदिगार इक्क मनाईआ। फेर छड्ड के गए संसार, साथी नज़र कोए ना आईआ। गुरू दस कर के गए इंतज़ार, निमस्कार सीस झुकाईआ। तत सरीर पूरा कर इकरार, बेनज़ीर विच समाईआ। मैं सब दे नाल करदा रिहा तकरार, हुक्मे विच हुक्म बदलाईआ। मेरा उह सुहञ्जणा वार, जिस वार दी वारता अजे तक्क ना किसे लिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। चेत कहे मैं आया मंगलवार, आपणा मंगलाचार दयां दृढ़ाईआ। प्रभ नूं निमस्कार करदे रहे तेई अवतार, मेरा त्योहार सारे जगत मनाईआ। मूसा तूं एसे दिन होया उज्यार, ईसा इस्म इक्क समझाईआ। मुहम्मद नूं खाब दिता वखाल, हमद इक्क शनवाईआ। नानक मेल निरगुण धार, जोत नूर रुशनाईआ। गोबिन्द आपा ल्या संभाल, पुरख अकाल वज्जी वधाईआ। दुष्ट दमन एसे दिवस नहाता ओस ताल, जिस नूं सुहावा आप बणाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी करदे गए भाल, सेवक हो के सेव कमाईआ। मन्नदे आए सवाल, बेनन्ती सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा इक्क समझाईआ। चेत कहे मेरी आई मंगलवारी, वारता दयां जणाईआ। जेहड़ा पुरख अकाल रिहा इशतयारी, चार जुग फड़न कोए ना पाईआ। खोजी खोज खोजदे रहे वारो वारी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा पन्ध मुकाईआ। कागद कलम शाही लिखदे रहे लिखारी, कातब हो के सेव कमाईआ। जिस दा नूर आदि जुगादि सदा उज्यारी, नित नवित डगमगाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे अपारी, अपरम्पर स्वामी बेपरवाहीआ। निरगुण नूर जोत कर उज्यारी, सति दवारे सोभा पाईआ। जिस दा गोबिन्द शब्द अधारी, तन वजूद मिली वड्याईआ। पूरन पूरन ब्रह्म पसारी, पारब्रह्म खेल खिलाईआ। गोबिन्द लहिणा देणा उधारी, पूरब झोली पाईआ। अग्गे खेल होणी अपारी, अपर अपार दए दृढ़ाईआ। सम्मत शहिनशाही तिन्न करे त्यारी, त्रैगुण दाते सेव कमाईआ। ख़बरदार कर संसारी
❋
❋
भण्डारी, सोया रहिण कोए ना पाईआ। शंकर करे ना कोए ग़द्दारी, जो घड़या भन्न वखाईआ। बचया रहे ना कोए अवतारी, पैगम्बरां लए जगाईआ। गुरुआं कर उसारी, शुरु दी खेल बणाईआ। नव नौं चार पिच्छों आई वारी, सम्मत शहिनशाही वड्याईआ। रसना दा रहे ना कोए प्रचारी, पर्चा शब्द देणा पाईआ। दीना मज़बां लैणा उठाली, हुक्म संदेसा इक्क सुणाईआ। अगले खेल दी वेखो चाली, चाल निराली आप जणाईआ। जो गोबिन्द घाल घाली, तिस दा लहिणा देणा मुकााईआ। गुर अवतार पैगम्बर बणे सवाली, दर ठांडे सीस निवाईआ। तेरा खेल जोत अकाली, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। सृष्टी दी दृष्टी अंदर बुद्धी बाली, अकल शकल चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म देणा सुणाईआ। सुणाए हुक्म धुर स्वामी, समें समें वड्याईआ। लेखा जाणे अन्तरजामी, अन्तरगत वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो आपणी पूरी करो भविख्त बाणी, बाण अणयाला तीर चलाईआ। लोकमात वेखो जा के चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज फोल फोलाईआ। अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ वेखो पाणी, तट किनारे रहिण कोए ना पाईआ। सुरती शब्दी वेखो हाणी, गृह गृह परदा लाहीआ। चतुर सुघड़ सुचज्जी वेखो सवाणी, जो पतिपरमेश्वर कन्त हंढाहीआ। प्रेम प्रीती अंदर वेखो नढ्ढी बाली, अंजाणी रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो आपणा वेखो कौल इकरार, इक्क इकल्ला रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग नाल करयो ना कोए तकरार, झगड़े विच ना कोए लड़ाईआ। दीन दुनी वेखो आपणा संसार, संसारी भण्डारी नाल मिलाईआ। पहली चेत रुत्त आ गई बहार, सुहञ्जणी रूप बदलाईआ। इक्को हुक्म देणा अन्त अख़ीरी वार, वारस बण के जाओ चाँईं चाँईंआ। एह ख़ुशीआं दा त्योहार, करो आपणा विवहार, लोकमात साची कार कमाईआ। आपणे आपणे लओ उठाल, झगड़ा छड्ड के शाह कंगाल, मेल होणा दीन दयाल , दीन दुनी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। सुणो हुक्म बिन कलम शाही लेख, दस्त वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जा के वेखो दीन मज़्हब दा देस, जो दिशा आए वण्डाईआ। मूंड मुंडाए तक्को धारी केस, बोदी जंझू सब दा फोल फुलाईआ। शरअ सुन्नत तक्को तक्को झूठा भेस, भेख अंदरों खोज खुजाईआ। लेख तक्को आपणा जो लिख के आया दस दस्मेश, अग्गे सके ना कोए मिटाईआ। हुक्म देवे इक्क नरेश, शाह पातशाह शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हुक्म इक्को इक्क सुणाईआ। पहली चेत सच जणावांगा। अन्त अख़ीरी हुक्म दृढ़ावांगा। गुर अवतार पैगम्बर मात घलवांगा। कूड़ी क्रिया वेख के आवण अडम्बर, हिसाब किताब सर्ब वखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्क सुणावांगा। गुर अवतार पैगम्बरो होवो ख़बरदार, पिछली ख़बर सुणाईआ। योद्धे सूरबीर बणो सरदार, सद्दा देवे धुरदरगाहीआ। लख चुरासी वेखणी अंदर बाहर, निरगुण सरगुण फोल फुलाईआ। चोटी पर्बत टिल्ले तक्कणा जंगल पहाड़, जूहां कंदर फेरा पाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तक्कणे पुरख नार, स्त्री मर्द वण्ड ना कोए वण्डाईआ। लेखा लिखणा पापी अपराधी गुनाहगार, जूठा झूठा बचया रहिण कोए ना पाईआ। सन्त भगत खोजणे नाल प्यार, प्रेम विच्चों प्रेम प्रगटाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखणा आपणी धार, धरनी धरत धवल वेस वटाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर सब दे सिर ते दए प्यार, प्रीतम हो के प्रेम जणाईआ। पिछला लेखा वेखो जिस दे विच थित मिली सोलां हाढ़, अग्गे होर ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो सुणो सच नाम दी थापी, पुश्त पनाह दयां लगाईआ। तुहाडा हुण नहीं तन खाकी, पंज तत ना वण्ड वण्डाईआ। हुक्मे वाली गोबिन्द पाती, पत्रका दिती सुणाईआ। शब्दी घोड़े चढ़ो राकी, रकबा ख़लक ख़ुदाई देणा मिटाईआ। साची चाल रखणी बांकी, कदम कदम ना कोए बदलाईआ। तुहाडी पूरी करां भविख्त वाक्ी, वाक्फकार अगले दयां बणाईआ। जेहड़ी कथा अजे नहीं वाची, सो वाचक ज्ञान दयां दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन निमस्कार, नमस्ते सजदा सीस निवाईआ। तेरी रहमत परवरदिगार, ख़िदमतगार मंग मंगाईआ। मेहर नज़र लैणी उठाल, शाह कंगाल लैणे तराईआ। हउं बालक तेरे लाल, नन्न्हे बच्चे सोभा पाईआ। खेल वेखीए जगत जंजाल, लोकमात फेरा पाईआ। सन्त सुहेले लईए भाल, गुरमुख खोज खुजाईआ। जगत अवल्लड़ी वेखीए चाल, कूड़ कूड़यार परदा लाहीआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ तक्कीए धर्मसाल, अठ्ठ सठ्ठ भज्जीए वाहो दाहीआ। कवण हुक्म धुर दा रिहा पाल, कवण मनमति विच हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल कहे तुसीं वेखो दीन दुनी दा हाल, मैं हालत दयां बदलाईआ। झगड़ा पावां शाह कंगाल, नौ खण्ड दए दुहाईआ। फल रहिण ना देवां किसे डाल, पत्त टहणी आप हिलाईआ। शाह सुल्तान होए ज़वाल, बेहाल देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तुसां भज्जणा वाहो दा, चारे कुण्टां फोल फुलाईआ। मैं दीन दुनी दयां हिला, दीनां मज़्हबां विच लड़ाईआ। अल्ला वाहिगुरू राम इक्क दूजे नाल दयां लड़ा, ख़ुदा ख़ुद ख़ुदी विच आपणा फेरा पाईआ। कलयुग जोबन दयां वधा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कूड़ नग़ारा दयां वजा, डंका झूठ नाल शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
❋
❋
कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। धुर दा हुक्म सुण लओ सख्त, सख्ती नाल दृढ़ाईआ। बड़ा औखा सम्भलणा वक्त, व्यक्ति देण दुहाईआ। कोटां विच्चों चोटां विच्चों प्रभ दा विरला होणा भगत, जिस आपणा रंग रंगाईआ। साधां सन्तां अंदर रहिण नहीं देणी किसे शक्त, शक सब नूं देणा पवाईआ। पूरी दीन दुनी दा उलटा कर के तख्त, गुरू बच्चे देणे बदलाईआ। लहिणा देणा दस्त बदस्त, जगत उधार ना कोए रखाईआ। जन भगत कट के जन्म मरन दा कष्ट, कष्ट रोग देणा गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। पहली चेत कहे क्यों आया सम्मत तिन्न, शहिनशाही नाउं धराईआ। पुरख अकाल कहे मैं सब दा लहिणा देणा लैणा गिण गिण, दो जहानां वेख वखाईआ। सतिजुग दा साचा प्रगट करना चिन्न, धुर दा नूर कर रुशनाईआ। दीन दुनी धरनी धरत धवल लैणी मिण, पैमाइश गुर अवतार पैगम्बरां हथ्थ फड़ाईआ। हुक्मी खेल आपणा करना खिन, ख़ालक ख़लक समझे कोई ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धार जणाए तिन्न दिन, त्रैभवन धनी आपणा हुक्म वरताईआ। पहली चेत कहे की खेल होवे सृष्टी, श्रेष्ठ दे समझाईआ। पुरख अकाल कहे झगड़ा पैणा टांक जिसती, इक्क दो समझ किसे ना आईआ। धुर दी धार किसे ना दिसदी, जगत विद्या होए हल्काईआ। अग्गे सफा उठणी किस किस दी, किस्मत कवण बदलाईआ। जगत लोकाई वेखणी पिटदी, पटने वाला ख़ुशी मनाईआ। जिस दी धार अगम्मी चिट दी, बिन अक्खरां लेख वखाईआ। कुछ खेल रविदास दी इट्ट दी, जिस मिली माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाईआ। साची करनी कार कमवांगा। गुर अवतार पैगम्बर खेल रचावांगा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कल वरतावांगा। भगत सुहेले गुरमुख चुण, साचा नूर जोत चमकावांगा। लख चुरासी वेख गुण अवगुण, परदयां अंदरों पड़दे आप उठावांगा। गुर अवतार पैगम्बरां कीमत पा के मुल्ल, अमुल्ल आपणी कार कमावांगा। चार वरन अठारां बरन समझा इक्को कुल, आत्म परमात्म आपणे रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणावांगा। साचा हुक्म इक्क सुणाएगा। दीन दयाल दया कमाएगा। हो कृपाल वेख वखाएगा। बेमिसाल वेस वटाएगा। जगत अवल्लड़ी चाल चलाएगा। जगत दलाल रहिण कोए ना पाएगा। गुर अवतार पैगम्बर छड्ड जगत धर्मसाल, सचखण्ड साचे सच विच समाएगा। सब दे सिर ते कूके काल, काल नगारा डंक वजाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाएगा। धुर दा हुक्म इक्क सुणावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट मिटावांगा। सतिजुग साचा राह चलावांगा। आपणा तोल आपे तोलो, कंडा तराज़ू नाम हथ्थ फड़ावांगा। सारे मिलके इक्क धुर दा नाम बोलो,
❋
❋
सोहँ सोहला इक्क सुणावांगा। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश बरन अठारां परदा खोलो्ह, दीनां मज़्हबां झगड़ा मुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा दर इक्क दरसावांगा। साचा दर इक्क दरसाएगा। दरगाह साची भेव चुकाएगा। सचखण्ड दवारे परदा आप उठाएगा। मुकामे हक सोभा पाएगा। लाशरीक नूर चमकाएगा। पुरख अकाल नज़री आएगा। परवरदिगार सांझा यार अख्वाएगा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जोती जाता डगमगाएगा। चार कुण्ट दहि दिशा नाम संदेसा इक्क सुणाएगा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पताल वण्डे कोई ना हिस्सा, हिसाब किताब पिछला सर्ब मुकाएगा। प्रेम प्रीती साची रंगत सब दे अंदर ला के खिच्चा, खिच्च आपणी इक्क समझाएगा। पुरख अकाल बण के पिता, पतिपरमेश्वर जोड़ जुड़ाएगा। जेहड़ा मार्ग किसे नहीं डिठ्ठा, सो अगला राह वखाएगा। फड़ के बाहों वड्डा निक्का, घर इक्को इक्क सुहाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा शाह सुल्ताना इक्क सुणाएगा। सच सुनेहड़ा इक्क सुणावांगा। सस्से उपर होड़ा भेव खुल्हावांगा। हँ ब्रह्म आपे बौहड़ा, पारब्रह्म जोत चमकावांगा। शाह सुल्तानां धक्का लग्गणा थोड़्हा, रूसा चीना डण्ड पवावांगा। डूँग्घी धार फेर के घोड़ा, फरंगी वागां नाल हिलावांगा। मुहम्मद दस्स के जवाब कोरा, सदी चौधवीं भेव चुकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची खेल इक्क वखांवागा। चेत कहे की खेल प्रभू करावेंगा। पुरख अकाल कहे जन भगतां कर के हेत, हितकारी हो के वेख वखावांगा। दीन दुनी दा होणा खेत, खेल आपणी इक्क रचावांगा। सच दुआर प्रगटा के देस, दिशा आपणी इक्क समझावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा इक्क सुणावांगा। सच संदेश दी सुण के बात, बावन लई अंगड़ाईआ। सुण साहिब मेरे कमलापात, तेरा मेरा मेरा तेरा रूप इक्को नज़री आईआ। पिछला लेखा कर याद, बल नगरी विच समझाईआ। बच्चयां वाली फ़रयाद, तेरी झोली पाईआ। तेरां सौ सतासी साध, बैठे राह तकाईआ। जेहड़ा तेरा नाँ अल्ल्हा वाहिगुरू राम याद नहीं करदे लै के नाउँ गाॅड, होर दा होर बैठे बदलाईआ। उहनां दी भगती मूल ओहनां दी आवाज़, जो सृष्टी विच्चों वक्खरी दिती समझाईआ। सच बणा समाज, धुर समग्री दिती टिकाईआ। ओहनां दे लहिणे दा दे जवाब, मंगणहारे मांगत बैठे डेरे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। चेत कहे मैं भरदा हामी, हमसाजण हो के रिहा जणाईआ। तूं पुरख अकाल अन्तरजामी, घट भीतर वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी सदा निहकामी, कर्म कांड ना कोए वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बरां कोलों तेरी सिफ्तां वाली सुणी बाणी, जो ढोलयां रागां नादां विच सुणाईआ। इशारयां
❋
❋
विच तेरी दस्सदे गए निशानी, भविख्तां विच अल्हाईआ। सो साहिब सुल्तान कलयुग अन्तिम कर मेहरबानी, महबूब तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। बावन कहे मेरे बावन, बावन बावन नज़री आईआ। जेहड़े बाले नढ्ढे तैनूं गावण, तेरे विच समाईआ। तेरा ध्यान लगावन, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तेरा प्रेम प्यार खावण, जगत भोजन ना कोए वड्याईआ। तूं बण के बुढ्ढा ब्राह्मण, बल दवारे डेरा लाईआ। पिछले रिषी बणे विच ज़ामन, जम्मू वाले देण गवाहीआ। तेरा नाउँ पतित पावन, पुनीत दे कराईआ। इक्क होर वेख निशानन, निशानी दयां समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा दे चुकाईआ। बावण कहे राजे बल दा वेख चोबदार, कलीआं वाला कमीज़ नज़री आईआ। हथ्थ विच नेज़ा ओह हथियार, जो दरबानां दए फड़ाईआ। अग्गे हो के हो जा ज़ाहर, जिस नूं शब्द विच ल्या मंगाईआ। एह कोई रसना दा नहीं तकरार, लिख के हुक्म ना कोई पुचाईआ। पिछला उधार, साहमणे रिहा चुकाईआ। ओह पंजे हो जाओ ख़बरदार, भैण भाई लओ अंगड़ाईआ। तुहाडे नाल बणी बहार, सोहणा रूप वखाईआ। तुहाडा कर्ज़ा दयां उतार, बाकी आपणे विच ना कोए छुपाईआ। जिन्हां पिच्छे गुरमुखो तुहाडे घर घर दा खाधा आहार, दर दर फेरा पाईआ। एस वेले नूं तक्कदे रहे गुरू अवतार, पैगम्बर अक्ख खुल्हाईआ। इस तों अगला वेखो साल, भुक्ख्यां भुक्ख ना कोए मिटाईआ। रोंदे फिरने शाह कंगल, शरअ विच दुहाईआ। ओहनां दी करां संभाल, जिन्हां सुत्तयां ल्या उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। बावन कहे कुछ होर कीता कौल, अजे तक ना कोए समझाईआ। जिस वेले निरगुण हो के आवें उपर धौल, धर्म दा रूप बदलाईआ। कुछ लेखा रख्या गोबिन्द नाल जो जद अन्तर दिती पाहुल, अमृत रस चुआईआ। कुछ लहिणा देणा जो हरबंस सिँघ ने बन्न्ह के लयांदे चौल, जो गोबिन्द दा जोड़ा झाड़ के ख़ुशी मनाईआ। किसे नाल मारना नहीं रोल, रौले विच्चों भगत लैणे तराईआ। सब दा लहिणा देणा फोल, कुतबखाना सब दा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला खेल आप जणाईआ। बावन कहे वेख पंजे नन्न्हे बच्चे, बाल अवस्था नज़री आईआ। उह अन्तिम होए सच्चे, साजण मिल्या धुरदरगाहीआ। तेरे राह रहे तक्के, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। लेखे लाउणे तत अठ्ठे, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध भेव ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। बावन कहे ओह वड्डी कन्या, जगत मिली वड्याईआ। जिस दा प्यार मुहब्बत विच मन्नया, मोह विच सरनाईआ। फेरा मारया घर घर छप्पर छन्नया, कोझे कमलयां ग़रीब निमाणयां गले लगाईआ। भेव समझाया नहीं जगत नेत्र अन्न्हयां,
❋
❋
विद्वानां परदा आप रखाईआ। जिस दा विवहार त्योहार सदा जुग चलया, चलत करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए उठाईआ। बावन कहे चार भैणां ते इक्क वीर, पंजां रंग रंगाईआ। जन भगतां घर घर घत्त वहीर, दूती दुश्मण मेल मिलाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश कट शरअ जज़ीर, ऊँच नीच रंग रंगाईआ। अंदरों बदल सर्ब तकदीर, तदबीर इक्क समझाईआ। सतिगुर शब्द बण अगम्मा पीर, परा पसन्ती मधम बैखरी तों परे कीती पढ़ाईआ। जिस मंज़ल ते चढ़या कबीर, कबरां दा लेखा गया मुकाईआ। सो मार्ग दिता भगतां अख़ीर, दो अक्खरां नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरनगति इक्क समझाईआ। बावन कहे वेख बाली बाला, बचपन खोज खुजाईआ। उह बच्चे नढ्ढे तेरे प्रेम दी अन्तर रखदे माला, मन का मणका आप भवाईआ। जिन्हां दे कारण मार्ग कर सुखाला, गुरमुखां दे वड्याईआ। रहे ना जगत जंजाला, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। झगड़ा रहे ना काल महाकाला, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। उन्हां दा दस्से अहिवाला, जो बावन भोजन त्यार कर के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पुरख अकाल कहे सुण बावन मेरे सति सरूप, बहुरंगा दयां जणाईआ। उह बाले मेरे मेरे पूत, पिता पुरख अकाल मनाईआ। जिन्हां ने प्यार दी माला ब्रह्मे शिव दा सति बणना सूत, सूत्रधारी आप दृढ़ाईआ। लेखे लाउणे शाह कंगाला, कोझे कमले गोद उठाईआ। सोहँ दस्स के नाम सुखाला, मंत्र अन्तर दिता जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। बावन कहे मेरी अन्त पुकार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। मेरा लहिणा दिता उतार, कर्ज़ा मूल चुकाईआ। की भगतां दिता आधार, धुर दी भेंट चढ़ाईआ। की आया तैनूं स्वाद, सच देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। श्री भगवान कहे सुण बावन सच प्यारे, सति दयां समझाईआ। जो भगतां दिता अहारे, आहर विच दिता लगाईआ। मैनूं स्वाद नहीं आया कोटन कोटि जुग विच संसारे, रसना रस ना कोए वड्याईआ। जन भगत राह तक्कदे रहे आपणी अक्ख उग्घाड़े, दिन दिहाढ़े वेख वखाईआ। जेहड़े पदार्थ विष्नूं कर नहीं सक्या त्यारे, जगत बीज ना कोए उपजाईआ। उह मिले भगतां दे प्यारे, मैं खा खा ख़ुशी मनाईआ। सिर्फ़ इक्क वार सताई पोह थोड़्हा खा के गए गुर अवतारे, विष्न ब्रह्मा शिव तुहाडे हथ्थ कुछ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। बावन एह खाणा शब्दी धार, जो शब्द विच सुणाईआ। रविदास दा घर वेख अपार, गुरमुख गृह वज्जे वधाईआ। संदेसे विच दिता सिख़ाल, सिख्या इक्क दृढ़ाईआ। कुछ खाणा दयो खवाल, गिणती गणत गणाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सच खाणा इक्क अगम्मा, आगमन विच सुणाईआ। जिस नूं गाए कोई ना दमा, रसना ना कोए वड्याईआ। रस माणे कूड़ ना चम्मा, चम्म दृष्टी ना कोए समझाईआ। समझा सके कोई ना अम्मां, दूसरी मति ना कोए अख्वाईआ। भेव पा ना सके ब्रह्मा, ब्रह्म मति अन्त ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाईआ। बावन की खाणा दस्सां पकवान, भगतां पक्का ल्या बणाईआ। ख़ुशीआं अंदर ढोले गाण, तूं मेरा मैं तेरा वज्जे वधाईआ। चरण कँवल ध्यान लगाण, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। नाता तोड़ के जीव जहान, पुरख अकाल इक्क मनाईआ। बाकी रुस्स गए सर्ब महिमान, गुरमुखां नाल प्रेम वधाईआ। एह खेल बड़ा महान, जुग चौकड़ी ना कदे वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो निरगुण निरवैर निरँकार हो के करे आन, दूजे समझ ना कोए समझाईआ। बेनन्ती कर परवान, परवाने पिछले वेख वखाईआ। दे के धुर फ़रमान, धर्म दी धार दिती दृढ़ाईआ। शब्दी दे के ज्ञान, सुरती सुरत खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा झोली पाईआ। बावन कहे मैं वेख्या खेल अपारा, अपरम्पर दिता वखाईआ। जुग चौकड़ी न्यारा, शास्त्रां बाहर पढ़ाईआ। पूरब दे अधारा, लेखा आप मुकाईआ। पंचां मेल धुर दरबारा, दरगाह साची रंग चढ़ाईआ। जन्म जन्म दा कर्ज़ उतारा, मकरूज़ ख़ुशी मनाईआ। बख्शिश विच बख्श चरण प्यारा, चरणोदक जाम प्याईआ। काग़ज़ कलम बण लिखारा, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। ·षीआं दा अधारा, सब दा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। बावन कहे जन भगतो वेख्या विवहार, विवहारी दिता वखाईआ। करया खेल अपार, अपरम्पर बेपरवाहीआ। पाँधी बण के आया पन्ध मार, पैंडा जगत मुकाईआ। जिन्हां दे गृह खाधा आहार, प्यार अगला ल्या बणाईआ। जन्म लैणा पए ना दूजी वार, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। इक्क नाल तारे परिवार, परम पुरख बेपरवाहीआ। भगतां दा शृंगार, सोहणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे देवे वड्याईआ। जन भगतो तुसीं दो जहानां विच अमीर, अमरापद दयां वखाईआ। पुरख अकाला बण ग़रीब, घर घर फेरी आया पाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां पूरी कर उम्मीद, आसा मनसा विच समाईआ। सिध्धी कर के दीद, दीद नूर करे रुशनाईआ। गृह गृह सोहँ ढोला गाया गीत, मन्दिर मसीत पन्ध मुकाईआ। अग्गे मार्ग दस्स अख़ीर (ठीक), त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। जिन्हां दी विछोड़े अंदर प्यार अंदर मुहब्बत विच निकली चीक, चाकर हो के सेव कमाईआ। गुरमुख रिहा कोई ना नीच, नीचों ऊँच दए बणाईआ। शब्दी डोरी गंढ्ढ लई पीच, सुरती नाता ल्या जुड़ाईआ। जन भगतो किसे दवारे मंगण ना जायो भीख,
❋
❋
बिनां पुरख अकाल तों देवण वाला नज़र कोए ना आईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर करदे गए उडीक, जुग चौकड़ी राह तकाईआ। सो ठाकर आया ठीक, ठोकर नाम दए लगाईआ। थोड़्हा जेहा समां कट लओ वट कसीस, कसर सारी दए कढाहीआ। तुहाडी अंदरों साफ़ कर दए नीत, निगाहवान हो के करे सफ़ाईआ। गुरमुख रहिण नहीं देणा कोई पुनीत, पवित्र देणा बणाईआ। इक्को नाम दी कर बख्शीश, भण्डारा देणा भराईआ। भगत उधारन दी प्रभ नूं सदा रीझ, बिन भगतां मिलण कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। बावन कहे की खाधां रुक्खा सुक्का, सच दे दृढ़ाईआ। पुरख अकाल कहे मैं वेख के आपणयां पुत्तां, सब कुछ दिता भुलाईआ। ओन्हां नूं आपणी गोदी चुक्कां, जिन्हां नूं कमला कहे लोकाईआ। मेहरवान हो के तुठ्ठां, रातीं सुत्तयां दरस दिखाईआ। अग्गे भेव रहिण नहीं देणा गुज्झा, शाह सुल्तानां दयां हिलाईआ। वेख्यो दीन दुनी विच पैणीआं पुछां, किथ्थे वसे धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। बावन कहे प्रभू तेरा किस बिध भगतां थाल परोसा, परम पुरख दे दृढ़ाईआ। की खाणा दिता कोसा, अग्नी नाल तपाईआ। श्री भगवान कहे मैनूं प्रेम प्यार मिल्या बहुता, जिस दा तोल ना कोए तुलाईआ। मैं छड्ड के चौदां लोकां, चौदां तबकां डेरा ढाहीआ। छड्ड के मन्दिर मस्जिद शिवदवाले कोठा, तट किनारा पन्ध मुकाईआ। गुरमुखां दे अंदर वड़ के दिता होका, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। सोहँ दस्स सलोका, धुर दी करी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा पिछला रिहा चुकाईआ। बावन कहे मैं नहीं मन्नदा, मेरी तसल्ली दे कराईआ। पुरख अकाल कहे मैं भगत पहलों आपणी धारों जणदा, जोती नूर विच्चों प्रगटाईआ। फेर मालक बणा तन दा, ब्रह्म नाल वड्याईआ। छड्ड वसेरा छप्पर छन्न दा, दर घर ठांडे डेरा लाईआ। प्रकाश दे के आपणे नूरी चन्न दा, जोती जोत डगमगाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म दा, पारब्रह्म रूप प्रगटाईआ। मेरा कोई नाता नहीं माटी चम्म दा, आत्म परमात्म रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा धुर दरबारा परवरदिगारा सांझा यारा इक्क सुणाईआ। बावन कहे दस्स उन्हां दा हिसाब, कुछ लेखा दे वखाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले आपणी कढ्ढ उह किताब, जो बिन अक्खरां दिती लिखाईआ। रखी किस महिराब, कवण दवारे दिती टिकाईआ। जिस विच्चों शब्द अगम्मी निकले आवाज़, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। पुरख अकाल कहे ना सवाल ते ना जवाब, ना दिशा ते ना महिराब, ना अक्खर ते ना हिसाब, ना सितार ना रबाब, जो कुछ वेखे ते आपा आप, दूजा नज़र कोए ना आईआ। भगतां दा भगवान भगवान भगतां दा
❋
❋
बाप, बाप दा नाम उन्हां दा जाप, प्रभू दा प्रताप, प्रताप धर्म दा साक, इखलाक आपणा दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा रिहा चुकाईआ। चेत कहे मेरे अंदर आ गई चिन्ता, कुछ मैनूं दे दृढ़ाईआ। की अग्गे कुछ साधां विच रहिण देवें किणका, कि ख़ाली भाण्डे कर वखाईआ। पुरख अकाल कहे बावन एह मेरा खेल सिर्फ़ तिन्न दिन दा, सृष्टी दी दृष्टी विच्चों इष्ट दयां बदलाईआ। मैं कोई कदमां नाल पैमानयां नाल डिगरीआं नाल कदे नहीं मिणदा, मेरा पैमाना बेइमाना नज़र किसे ना आईआ। जगत बदलना मेरा खेल छिन दा, गुर अवतार पैगम्बर एसे कर के सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। चेत कहे मेरा लेखा आवे पिछला अग्गे अक्खां, नैण मूंद दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले गोबिन्द सुत्ता सेज उत्ते कक्खां, ख़ुशीआं आसण लाईआ। मैं वेख वेख हस्सां, दोहां हथ्थां ताली वजाईआ। वेखो पुरख अकाल दा बच्चा, माछूवाड़े डेरा लाईआ। ओसे वेले गोबिन्द ने मेरे (सिर ते हथ्थ रखा), मेरी सुरत दिती बदलाईआ। जां मैं एधर तक्कया प्रेम दा मिल गया गफ्फा, गुफ़त शनीद दी लोड़ रही ना राईआ। मैं कौल विच इकरार विच प्यार विच यार दे नाल हो गया पक्का, पक्की अगली लई कराईआ। गोबिन्द तूं गुरू नहीं होणा कच्चा, पुरख अकाल किहा मैं तेरे कोलों कदे ना नस्सा, विछोड़ा विच ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सोहणी रुत्त सुहाईआ। चेत कहे मेरी आ गई रुत्त बसन्ती, मैं देवां माण वड्याईआ। मैं वेखां धुर दा कन्ती, हरि कन्ता बेपरवाहीआ। जिस दी धार खेल बेऐब नूर विच बेअन्ती, बेवा समझ कोए ना पाईआ। विद्या विच पढ़े क्या कोई पंडती, गुर अवतार पैगम्बर की समझाईआ। जिन्हां दी धार ओसे विच्चों जम्मदी, अन्त ओसे विच समाईआ। उह ख़बर की जानण ओस प्रभ दे कम्म दी, जो दोए जोड़ वास्ता पाईआ। जिन्हां दी धार माटी चम्म दी, तन वजूद नाल कुड़माईआ। उह की खेल समझण श्री भगवन दी, जो भगतां दे अंदर रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अछल अछल्ल दी, वल छल आपणे विच्चों प्रगटाईआ। बावन कहे पुरख अकाल ना बण बावा, भेखाधारी भेख बणाईआ। तेरे उत्ते सब ने रख्या दाअवा, गुर अवतार पैगम्बर उडीक रखाईआ। कलयुग अन्तिम सब दा पूरब लेखा वेख लै नावां, नव नौ चार खोज खुजाईआ। कलयुग अन्त सदी चौधवीं थोड़्हीआं दिसीआं मांवां, जो भगत सुहेले जण के तेरी झोली पाईआ। उन्हां दा तोल आपणे नाल कर दे सावां, कंडा तराज़ू अवर ना कोए वटाईआ। मैं वेखां नाल चावां, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। बावन किहा जिस वेले तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला गावां, ढोल मिलदा धुर दा माहीआ। जिस दीआं भगतां थल्ले बाहवां, भुजां उत्ते रखाईआ। उह तक्के उन्हां दयां राहवां,
❋
❋
रस्ते खोज खुजाईआ। जन भगतो तुहानूं कढ्ढयां विच्चों डार कावां, कागां तों हँस दिता बणाईआ। जिन्हां बच्चयां दे पिच्छे तुहाडे घर घर जा के खावां, दर दर भोग लगाईआ। उन्हां नूं दरगाह सचखण्ड दुआर सवावां, जित्थे सुत्तयां ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गोबिन्द किहा एह मैनूं नहीं मन्ज़ूर तेरी मज़दूरी, जो भगतां सेव कमाईआ। बाहरों तन दी प्रीत कूड़ी, जफ्फीआं दी लोड़ ना कोए रखाईआ। किसे कम्म नहीं आउणी खाधी तली होई पूड़ी, घृत नाल चतुराईआ। जिंनां चिर पुरख अकाल दीन दयाल गुरमुखां दे अंदर चाढ़ें रंगत ना गूढ़्ही, निरगुण जोत ना करें रुशनाईआ। आपणा दरस ना देवें नूरी, रातीं सुत्यां आप उठाईआ। ओनां चिर आसा नहीं हुन्दी पूरी, तृष्ना सके ना कोए बुझाईआ। एह दुनिया होवे कूड़ी, नाता तुट्टे लोकाईआ। जे मस्तक लावें टिक्का धूढ़ी, दुरमति मैल अंदरों बाहर धवाईआ। प्रभू तैनूं सारे याद करदे तेरे बिनां भगतां दी करे ना कोए मशहूरी, लज्जया रखण कोए ना आईआ। की होया जे मूसे नूं सुट्टया कोहतूरी, मूँह दे भार गिराईआ। जन भगत चाहुन्दे सानूं मंज़ल इक्को जेही कर दे नेड़ दूरी, विछोड़ा रहे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं खलोते कद दे, रैण रही विहाईआ। पुरख अकाल कहे तुसीं किस नूं लभ्भदे, मैनूं दयो समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं भुक्खे तेरे नद्द दे, आपणा नाम दे जणाईआ। पुरख अकाल कहे वेखो वणजारे ना बणयो जग दे, तत्तां नाल प्रीत वधाईआ। पुजारी ना बणयो अग्ग दे, तृष्ना नाल रखाईआ। तुसां हुक्म सुणने हकीकत हक दे, संदेसा इक्क दृढ़ाईआ। पहलों दीन मज़्हबां दे झगड़े जाणे छड्ड के, लोकमात फेर फेरा पाईआ। अग्गे लेखे रहिण नहीं देणे अड्ड अड्ड दे, वण्डां वण्ड ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जाओगे किहड़ी कूट, सच संदेसा दयां दृढ़ाईआ। सारे कहिण असीं सारे तेरे सपूत, पिता पूत तेरे (अग्गे) इक्क अरज़ोईआ। तेरे हुक्म नाल करनी खोज गली (कूच), खोज वेखीए जगत लोकाईआ। साडे विच रहे ना कोई दूज, दुतीआ भाउ ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच दवारे मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो आह लओ अगम्मी पाती, बिन पत्रका दयां जणाईआ। जा के वेखो अन्धेरी राती, कलयुग कूड़ वज्जी वधाईआ। साचा दिसे कोए ना साथी, धुर दा संग ना कोए बणाईआ। तुहाडे नाम दा रिहा कोए ना पाठी, कलमा हक ना कोए दृढ़ाईआ। मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, अधवाटे बैठी लोकाईआ। कलयुग खेल बाज़ीगर नाटी, स्वांगी आपणा स्वांग वरताईआ। बिरहों तीर निशाने मारे कोए ना काती, कूड़ी क्रिया कत्ल ना कोए
❋
❋
कराईआ। किसे घर दिसे ना दीवा बाती, कमलापाती मिलण कोए ना आईआ। जा के घर घर मारो झाती, नौ दवारे परे फोल फुलाईआ। वस्त हथ्थ आवे किसे ना साची, सुच संजम बैठी मुख छुपाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल करे ना कोई किसे दी राखी, चोबदार ख़बरदारी दा डंक ना कोए वजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग थोड़े्ह समें दे करके भेजे अलाटी, आरडर धुर दा इक्क सुणाईआ। दीनां मज़्हबां दे बण के गाडी, रस्ता छोटा एह प्रगटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान दे बण के ढाडी, ढोले रागां नादां विच सुणाईआ। जीवां जंतां दे बण इमदादी, मदद कर के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की करना लोकमात, सानूं दे समझाईआ। कुछ पहले लिख के आए कलम दवात, ग्रन्थां वण्ड वण्डाईआ। दीन दुनी की कर के आए बात, मज़्हबां रंग रंगाईआ। शरअ दी दे के आए दात, आपणा हुक्म मनाईआ। मंज़ल मुक्की ना किसे वाट, परदा अग्गे ना कोए चुकाईआ। पढ़ पढ़ थक्के रसना जेहवा ते (वध्या वाद विवाद), विद्या विच हल्काईआ। घर स्वामी ठाकर अन्तरजामी किसे ना मिल्या कमलापात, पतिपरमेश्वर दरस ना किसे वखाईआ। दरोही झगड़ा पा के आए ज़ात पात, मानव मानव नाल लड़ाईआ। परवरदिगार सांझे यार तन माटी ख़ाकी वजूद होया ना किसे पाक, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। जिधर वेख्या जिधर तक्कया तेरा झगड़ा फ़साद, फ़ैसला सच ना कोए कराईआ। कुछ लेखा लिख्या नानक ने विच बग़दाद, बग़ल विच बग़लगीर छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे सुण शहिनशाही सम्मत दे चेत, तिन्नां लोकां तों बाहर दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले ब्रह्मे सुत ने कीता हेत, सन्त कुमार अक्ख खुल्हाईआ। बराह ने तक्कया नेत, यगैपुरुष हाव ग़रीब नरायण दिती वड्याईआ। कपल मुन कर के भेंट, दत्तात्रै ध्यान लगाईआ। रिखवदेव दस्सया भेत, पिरथू परदा लाहीआ। मत्स वखाई खेड, कच्छप रंग रंगाईआ। धनंतर लिख्या लेख, बावन हुक्म सुणाईआ। बावन मंगण आया कर के हेत, पूरब आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार दए प्रगटाईआ। बावन कहे मेरा कोई नहीं होर चर्चा, इक्को मंग मंगाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां अग्गे जो आपणे नाम दा पाया पर्चा, जुग चौकड़ी हल्ल ना कोए कराईआ। एसे नूं समझ के आपणा खर्चा, लोकमात झट लँघाईआ। मैनूं आया कुछ हरखा, बावन रिहा सुणाईआ। ओह पुरख अकाले दीन दयाले परवरदिगारे सांझे यारे कुछ भेव खोल्ह आपणे घर दा, भेद दे दृढ़ाईआ। किस बिध भगतां दी आत्म वरदा, रूप धरे नरायण नर दा, साची मंज़ल उत्ते चढ़दा, तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़दा, सुरती शब्द विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, क्यों खाणा खावें घर घर दा, दर दर आपणी अलख जगाईआ। बावन कहे क्यों घर घर अलख जगाउना एं। दर दर डंक वजाओना एं। राउ रंक समझाउना एं। इक्को नाद वजाओना एं। ब्रह्माद आप उठाउना एं। भगतां राज़ खुल्हाउना एं। बन्धना विच्चों कढाउना एं। फंदना मात तुड़ाउँदा एं। नूरी चन्दना इक्क चमकाउँदा एं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगउँदा एं। बावन, नव नौ चार पिच्छो आपणी दया कमावांगा। जेहड़ा भेव तुसां ना खुल्हवाया, आपणा नाम समझावांगा। जिस दे दवारे सारे विको, हट्ट ओहो इक्क खुल्हावांगा। जिस दर ते जुग चौकड़ी सर्ब नजिठो, सो परदा आप उठावांगा। जिस नूं याद करना नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो, सो निहकलंक अख्वावांगा। जिस दा नाम कलमा गा के दोहथ्थड़ा मार के पिटो, पटने वाले नाल जोड़ जुड़ावांगा। जिस दे चरणां विच लिटो, लिटां वाल्लयो लटकदे फड़ उठावांगा। एह खेल मेरा अनडिठ्ठो, अनडिठ्ठड़ी कार कमावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दूजा संग ना कोई रलावांगा। क्यों संग नहीं दूजा रखदा, प्रभ साचे दे दृढ़ाईआ। मैनूं रहिणा चंगा वक्ख दा, घर ठांडे डेरा लाईआ। मेरा नबेड़ा हकीकत हक दा, हुक्मे विच समझाईआ। जिस वेले गुर अवतार पैगम्बरो झगड़ा पै जाए दीन मज़्हब शक दा, शंकर ब्रह्मा विष्न चले ना कोए चतुराईआ। चार जुग मेरा राह तक्कदा, चारे खाणी अक्ख खुल्हाईआ। चारे बाणी खेल करे भट्ट दा, रागां नादां विच शनवाईआ। ओस वेले पुरख अकाल दा सादा जेहा रूप हुन्दा किसे जोबन वाले जट्ट दा, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। एह भण्डारा एह ख़ज़ाना ओसे दे हट्ट दा, जित्थे तोट रहे ना राईआ। बिन भगतां तों लाहा कोए ना खटदा, खटके विच लोकाईआ। कलयुग जीवां नशा दिता कूड़े गट गट दा, हलक तों थल्ले हलका दिता कराईआ। गुरमुखां प्याला दिता अगम्मे तीर्थ तट दा, निजर धारा विच्चों प्रगटाईआ। जन भगत ओसे दा रस चट्टदा, जिस दा रस्ता वेखे ख़ुदाईआ। एह खेल अलखणे अलख दा, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। जो नित नवित हर घट अंदर वसदा, वसल देवे यार ख़ुदाईआ। जन भगतां पैज रखदा, होए अन्त सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा रिहा चुकाईआ। बावन कहे की परोसे थाल, की तैनूं दिता खवाईआ। क्यों कलयुग अंदर सतिजुग बदली चाल, चाल निराली इक्क प्रगटाईआ। क्यों भगत सुहेले लए उठाल, सृष्टी दृष्टी अंदर सवाईआ। क्यों एका रंग रंगाए शाह कंगाल, दीनां मज़्हबां डेरा ढाहीआ। क्यों मार्ग दस्सया सुखाल, सोहँ ढोला दिता पढ़ाईआ। क्यों तोड़ के माया जंजाल, जन भगतां नाता ल्या जुड़ाईआ। पुरख अकाल आपणा खोल्ह के दस्स अहिवाल, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान
❋
❋
कहिण कोए ना पाईआ। क्यों भगतां ने छड्ड दिती इट्टां पत्थरां वाली धर्मसाल, मिट्टी उत्ते मस्तक ना कोए घसाईआ। पुरख अकाल कहे उह बण गए मेरे लाल, जिन्हां दा मुख गोबिन्द पूंझया नाल रुमाल, शाह कंगाल रहिण कोए ना पाईआ। वड़ गए ओस सच्ची धर्मसाल, जित्थे दीपक जोत जगे बेमिसाल, सूरज चन्द नज़र कोए ना आईआ। उन्हां दा इक्को बड़ा दलाल, बण वणजारा लए भाल, लख चुरासी विच्चों आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जुग चौकड़ी नित नवित कर कर हित, अबिनाशी अचुत पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार लाशरीक हक तौफ़ीक, आपणा रंग रंगाईआ। पैगम्बर कहिण परवरदिगार तेरा कलमा पढ़दे नबी रसूल, रसम धुर दी चली आईआ। तेरा सजदा कर कबूल, किबल, तेरा ध्यान लगाईआ। तेरा फ़रमाना सुण माकूल, मुकम्मल कायनात दृढ़ाईआ। तेरे चरणां दी लै के धूल, मस्तक टिक्के नाम छुहाईआ। क्यों बदलदा जाएं असूल, असल दे समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो तुसीं समझ ना सके कौण कातिल ते कौण मक्तूल, मुक्तियां विच मुक्त ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क दृढ़ाईआ। चेत कहे मैनूं चाउ घनेरा, घनईआ शाम गया दृढ़ाईआ। जिस वेले ठाकर स्वामी आए मेरा, मेहरवान वेस वटाईआ। उस दा भेव जाणे केहड़ा, परदा सके ना कोए उठाईआ। जिन गुर अवतार पैगम्बर इक्ट्ठा पूर कर के इक्क चढ़ाउणा बेड़ा, नईआ नौका जगत रहिण कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब दा रहिण ना देवे झेड़ा, झगड़ा मुके जगत लोकाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्क वसावे खेड़ा, दर ठांडा इक्क सुहाईआ। आत्म परमात्म नूं नेड़े कर के कहे तूं मेरा मैं तेरा, घर दोहां दा इक्को डेरा, अग्गे हो जाए हक नबेड़ा, वेहड़ा सांझा नज़री आईआ। पुरख अकाल दा नाम बथेरा, जित्थे ना कोई गुरू ना कोई चेरा, जोती जोत जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी धुरदरगाहीआ। पुरख अकाल कहे ना कोई मुरीद ते ना कोई मुर्शद, मुर्दा नज़र कोए ना आईआ। जिन्हां दे कोल पुरख अकाल दी उल्फ़त, इक्को नाम ध्याईआ। उन्हां नूं जन्म मरन दी नहीं फ़ुरसत, जूनीआं विच ना कदे भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दवारा इक्क वखाईआ। ना कोई नाम ना कोई कलमा, ढोला रसना कोए ना गाईआ। ना कोई वहिम ते ना कोई भरमा, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। ना कोई ज़ात ना कोई बरना, ना कोई वरनां वण्ड वण्डाईआ। जिन्हां नूं इक्को पुरख अकाल दी मिल गई सरना, दूजे सीस ना कोए निवाईआ। ओस मंज़ल उत्ते भगतां चढ़ना, जित्थे गुर अवतार पैगम्बर बैठे राह तकाईआ। ओथे अल्ला वाहिगुरू राम किसे नहीं पढ़ना, अक्खरां नाल ना कोए लिखाईआ। भगतो बिना अकाल
❋
❋
जोत विच किसे नहीं रलणा, तत्तां वाला गुरू कम्म किसे ना आईआ। गुरमुख कदे मात नहीं मरना, मर जीवत रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच सरनाईआ। चेत कहे क्यों आया भज्जा, आपणा पन्ध मुकाईआ। कुछ इस दी दस्स वजह, भेव दे खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं तेरी मन्नदे रज़ा, हुक्मे विच सीस निवाईआ। पुरख अकाल कहे मैं भगतां दे दवारयों उन्हां दे पकवान दा लैण आया मज़ा, मज़ाक दुनिया नाल उडाईआ। जिन्हां नूं देणी किसे नहीं सज़ा, धर्म राए ना अक्ख उठाईआ। ओन्हां दे प्रेम प्यार दा बध्धा, चलया धुरदरगाहीआ। दरस दे के उपर शाह रगा, नौ दवारे लेखा दिता मुकाईआ। गुरसिखां पढ़ना पए ना क ख ग, घर इक्को देणा समझाईआ। जित्थे ना कोई पिच्छा ते ना कोई अग्गा, इक्को रंग समाईआ। दीपक जोत प्रकाश इक्को जगा, आकाश तों बाहर रुशनाईआ। जन भगतां उथ्थे दिता नहीं कोई दग़ा, एथे फ़रेबां तों बाहर कढाहीआ। दुआबे वाल्लयो रहिण नहीं दिन्दा इकल्ला, मालवे वाल्लयो बहुता विच गफ्फा, मुल्ल सब दा बिन कीमत दयां चुकाईआ। जम्मू वाल्लयो तुहाडा तेरां सौ सतासी दा जथ्था, बावन वेले दा सोभा पाईआ। माझे वाल्लयो तुसीं गोबिन्द दा भुल्लया भथ्था, तीर कमान नज़र ना आईआ। ब्यास कर के ठठ्ठा, हउकयां नाल जणाईआ। धुर दा शब्द आदि दा सतिगुर दो जहानां दा सका, सज्जण आपणे वेख वखाईआ। ज़रा खोल्ह के वेखो अक्खां, भेव तुहाडा तुहाडे विच्चों दस्सां, बाहरों लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। प्रेम विच हिरदे अंदर वसां, हँकार विच मनुआ हो के नच्चां, विभचार विच नाता कर के कच्चा, ध्यान विच बणा के आपणा बच्चा, लेखा अगला दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। बावन कहे कुछ पुकार करे थाली ग्लास, जिस विच जल अन्न दयां टिकाईआ। कुछ इस दा लेखा दस्स ख़ास, सहिजे दे समझाईआ। क्यों आया तेरे उत्ते विश्वास, विषयां तों बाहर वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल कहे बावन एह बल दे अंदर दी बात, जिस दे चरण विच इक्को लेखे लग्गी रात, बाकी जीवण जीवण विच गवाईआ। जिस वेले वेला आया प्रभात, निरगुण धार ने कीती बात, ज़रा वेख उठ इकात, इक्क अकल्ला नज़री आईआ। जिस दे कोल अगम्मी आंच, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना बेपरवाहीआ। सम्मत शहिनशाही कहे मैं आया तीजा, त्रैगुण वेख वखाईआ। कलयुग लाड़ा सोहणा बणया जीजा, घर घर फेरा पाईआ। जूठ झूठ जगत विकार ओस दा दिसे गीगा, बचपन विच खेल खिलाईआ। माया ममता मोह विकार करे ओस दीआं रीझां, गढ़्ह हँकार सोहणा घर बणाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार विच पतीजा, पतिपरमेश्वर गया भुलाईआ। पिछला समां पिच्छे बीता, अग्गे बदलदी जाए रीता, ना कोई
❋
❋
सज्जण रहे ना मीता, चारों कुण्ट तपे अंगीठा, कौड़ा मनुआ होवे रीठा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा अगला रिहा जणाईआ। लेखा अगला आवे अग्गे, अग्गों पिच्छे ध्यान लगाईआ। जिस दा खेल ओसे नूं फब्बे, दूजा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बावन कहे तेरे आए सद्दे, हुक्मे अंदर हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा दे मुकाईआ। सब दा लेखा करदे पूरा, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग कारज रहे ना अधूरा, अद्धवाटे ना कोए रखाईआ। झगड़ा मेट दे क्रिया कूड़ा, कूड़ कुटम्ब देणा गवाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, बुध बिबेक आप कराईआ। सच प्रीत बख्श दे धूढ़ा, टिक्के मस्तक नाम रमाईआ। नज़री आ हाज़र हज़ूरा, हज़रत हो के धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। धुर दा हुक्म कहे सुणो अगम्मी आवाज़, अज़ां बांग तों बाहर नज़री आईआ। जिस दे अन्तर निरंतर दा राज़, मंत्र इक्क दृढ़ाईआ। भेव बोध अगाध, बुद्धी तों परे समझाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ वेख समाज, समग्री सच दे वरताईआ। जन भगतां दा लेखे ला के खाज, आहार पवित्र दे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला आप मिलाईआ। धुर दा मेला करे मिलाप, मिलणी जगदीश कराईआ। सतिजुग सच दा दे के साचा जाप, जग जीवण दाता होए सहाईआ। सच संदेसा दे के आप, आप आपणा भेव चुकाईआ। धुरदरगाही बण के बाप, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। एथे ओथे दे के साथ, सगला संग निभाईआ। सब दी पूरी कर के आस, तृष्ना दए मिटाईआ। लेखे ला के जल दा इक्क ग्लास, तृष्ना तृखा दए गवाईआ। जो पकवान ल्या चाख, चसका अगला दए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा आपणा आप चुकाईआ। आपणा लहिणा देणा देवण योग, जुगती आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां घर घर ला के भोग, गुर दर्शन मिले माण वड्याईआ। कश्मीर दा मेला धुर संयोग, जगजीत वज्जे वधाईआ। जिस दा नाम गाया इक्क सलोक, सुखवन्त सुख उपजाईआ। दविंदर गया पहुंच, बाली बाला सोभा पाईआ। जन भगतां दी मेट के जन्म मरन दी सोच, लख चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र कहे प्रभ देवीं तार, तुरत आपणी दया कमाईआ। भगतां दे घर दा पूरा कर विहार, विवहारी होणा सहाईआ। तेरा अगला खेल न्यार, निरँकार नज़री आईआ। जो वक्त सुहाउणा सतारां हाढ़, वदी सुदी विच ना कोए रखाईआ। जन भगत सुहेले लैणे उभार, अन्तर आपणा नाम दृढ़ाईआ। कर के ख़बरदार, आलस निंद्रा विच्चों लैणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। धुर दा हुक्म साख्यात, निरगुण
❋
❋
धार सोभा पाईआ। जो दुष्ट दमन गया आख, हेम कुण्ड आवाज़ सुणाईआ। माला मणका जिस दे विच ना कोए सुराख, उपर सुरख रंग रंगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सच्चा साथ, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। अंदर बाहर करना पवित्र पाक, पुनीत पतित रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सोहँ धार कहे मेरा फेर माला मणका, मन दी करां सफ़ाईआ। कुछ लेखा सरीर तन का, उह वी दयां दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना जीवण जन का, जम दंड ना कोए लगाईआ। सुणना पए ना राग कन्न का, सरवणां तों परे करां शनवाईआ। होवे प्रकाश अगम्मी चन्न का, नूर जोत डगमगाईआ। भरम रहे ना हँ ब्रह्म का, बरन इक्को नूर दरसाईआ। नाता तोड़ के माटी चम्म का, वरन बरन पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा होर सुणाईआ। सोहँ कहे मेरा रूप कमलापाती, पतिपरमेश्वर दिता बणाईआ। मैं नाता जोड़ना भगतां दी उत्ते छाती, शहिनशाह हुक्म रिहा सुणाईआ। अगला बणना साथी, पिछला पन्ध मुकाईआ। मंज़ल चढ़ना घाटी, पौड़ा इक्क लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सोहँ धार कहे मैनूं कोई ना जाणउँ अक्खर, अक्खरां तों परे नज़री आईआ। जिस दवारे गोबिन्द विछाया सत्थर, सूलां सेज हंढाहीआ। जिस दी ज़ात पात कोई चिहन् नहीं चक्र, वरन बरन ना कोए अख्वाईआ। सोहँ कहे मैं ओसे दा महबूब ओसे दा फ़क्कर, ओसे दा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। सोहँ धार कहे जिस वेले गोबिन्द करी आरज़ू, अरज़ दिती सुणाईआ। सज्जा उपर करके बाज़ू, बाज़ां वाले आवाज़ लगाईआ। पुरख अकाल तेरे हथ्थ तराज़ू, तोलणहारा नानक गया दृढ़ाईआ। बिन तेरी किरपा बणे कोई ना साधू, साधना सके ना कोए कराईआ। जगत भेख वेखणे वाधू, वाधा होवे लोकाईआ। कुछ बचन दस्स के गया दादू, गोबिन्द इशारे नाल दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बणना जादू, साध सन्त जगत वासना होए हल्काईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर ना कोई पैगम्बर ना पीर ना कोई देवे किसे धीर ना कोई रहे आगू, आगमन विच राह तक्के सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। सोहँ कहे मैनूं ना समझयो अक्खरां वाला शब्द, जेहवा नाल गाउण वाला मैनूं ना कोए वड्याईआ। ना कोई मेरा दीन ना कोए मज़्हब, ज़ात विच शरअ ना कोए बणाईआ। मैं इक्को पुरख अकाल दा करां अदब, आदाब विच सीस झुकाईआ। ओस दे वेखां चरण कदम, कदीम तों मेरी रीती चली आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। सोहँ धार कहे मैं कदे नहीं सुत्ती, जुग चौकड़ी चली आईआ। मेरी इक्को नाल रुची, जिस रचना दिती रचाईआ।
❋
❋
मैं आत्मा ओस दी सुच्ची, सोहणी सवाणी सोभा पाईआ। मैं मातलोक करन आई बुत्ती, तन वजूद सेव कमाईआ। तत्तां अंदर लुकी, वेखण कोए ना पाईआ। धन्न भाग जे मेरी वात पुच्छी, चल के आया धुरदरगाहीआ। मैं हुण नहीं जाणा लुट्टी, ठग्ग चोर सारे देणे भजाईआ। मैं हुण नहीं रहिणा रुठ्ठी, प्रभ मिल के वज्जे वधाईआ। मैं किसे नहीं लुकणा गुठ्ठीं, पड़दे विच ना कोए छुपाईआ। मैं फिरना अड्डी उच्ची, दो जहानां भज्जां वाहो दाहीआ। मेरी आसा मनसा पूर कीती अग्गे रहवां मूल ना दुखी, दर्दां दा डेरा ढाहीआ। जन भगतो तुसीं वसणा सदा सुखी, सुख सागर विच समाईआ। प्रभ नाल मिल के फेर आउणा नहीं किसे दी कुक्खी, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सोहँ धार कहे जन भगतो क्यों हथ्थ नूं पाउणा छल्ला, भेव दयां खुल्हाईआ। जिस वेले मुहम्मद नूं आपणा नाम दस्सया अल्ला, नूर कीता रुशनाईआ। पुरख अकाल इशारा दिता चौदां तबक निक्का जेहा महल्ला, उंगली पहली लई उठाईआ। मुहम्मद ने बेसुरती विच किहा तेरा हो जाए भला, जिस मैनूं कुछ दिता दृढ़ाईआ। परवरदिगार किहा मेरे हुक्म दा पैणा हल्ला, हुक्म चले धुरदरगाहीआ। ओस वेले जगत जहान होणा झल्ला, सुरती कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। मुहम्मद किहा एह की कीता ब्यान, मालक दे जणाईआ। मैं नन्हा तेरा अंञाण, अल्ला तेरी वड्याईआ। परवरदिगार किहा तैनूं देवां इक्क निशान, उंगली गंढ्ढ पवाईआ। एहनूं चुम्म नाल ज़बान, रसना चारों तरफ घुंमाईआ। फेर तैनूं लिखणी दस्सां कुरान, कलम एथे एसे हथ्थ फड़ाईआ। कलम दे पिच्छे रखां शैतान, शरअ विच फसाईआ। तेरा नाता जगत जहान, इस्म विच जणाईआ। कसम विच महिबान, बीदो आपणी खेल खिलाईआ। बी खैर या अल्लाह अलाही नूर रहमान, रहमत दए कमाईआ। साबत रहे ना कोए ईमान, अमल छड्डे लोकाईआ। सुण मेरा फ़रमान, कलमा इक्क जणाईआ। अक्खीं मीट मार ध्यान, अग्गा दयां वखाईआ। सदी चौधवीं नज़र आई होया हैरान, हैरानी विच कुरलाईआ। दीन दुनी होई बेईमान, बेवा रूप वटाईआ। पीर पैगम्बर छड्ड गए मैदान, शाह अली ना कोए सहाईआ। महीना रोंदा वेख्या रमज़ान, नेत्र नीर वहाईआ। बीस तीस नैण शरमाण, अक्ख ना कोए उठाईआ। हो के निगाहबान, परवरदिगार दिता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। धुर फ़रमान आया एह छद ना वेख छाप, जगत मुंदरी ना रूप वटाईआ। सृष्टी विच वधणा पाप, पतित होवे लोकाईआ। अवतार पैगम्बरां दा भुल्लणा जाप, अगलयां गुरुआं दी ना कोए वड्याईआ। रूह बुत्त रहिणा कोए ना पाक, कूड़ी क्रिया होए हल्काईआ। गुर गुर तुटणा साक, जिस्म जिस्म ख़ुशी मनाईआ। इस्म इस्म ना कोए इत्फिाक, अज़ीज़
❋
❋
सिर ना कोए झुकाईआ। मुरीद होणे गुस्ताख़, मुर्शद बैठण सिर छुपाईआ। ओस वेले कुछ मुहम्मदा खेल करना आप, ठोकर तेरे सीस टिकाईआ। तुसीं मेरे फ़रमानयां दी मातलोक भेजण वाले डाक, चिठ्ठी रसैण नज़री आईआ। उह कुरान मजीद ख़त्त नहीं ख़तूत नहीं सति नहीं सबूत नहीं निक्का जेहा काट, छोटे जिहे कटड़े विच देणा सुणाईआ। जिस वेले बेईमानी दी वधी जमात, फेर मेरे आउण दा होवे इत्तफाक, दीन दुनी विच होवे नफ़ाक, गुस्ताख़ सारे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप जणाईआ। मुहम्मद किहा दस्स मेरे महबूब, मुहब्बत विच जणाईआ। तेरे आउण दा की सबूत, भेव दे खुल्हाईआ। तेरा अर्श इक्क अरूज, दरगाह साची सोभा पाईआ। परवरदिगार किहा मैं कर के आपणा कूच, कूचा गली दो जहान वेख वखाईआ। पकड़ उठावां आपणे पूत, सपूते नाल मिलाईआ। मुहम्मदा जबराईल मेकाईल इज़राईल असराफ़ील फेर मैं रखणे नहीं कोई दूत, सिध्धा आपणा नाम जपाईआ। जिधर वेखण ओधर मौजूद, तुहाडे सारे हुक्म करने मौकूफ़, पिछला लेखा रहे ना राईआ। मेरा मुरीद दीद विच रहे ना कोए बेवकूफ़, बेवा नूं सेवा विच लगाईआ। हज़रत ईसा कहे तेरे कोल की परूफ़, मैनूं दे दृढ़ाईआ। नूर इलाही किहा तुहाडे सारे लै के हकूक, हुक्म नाल हकूमत दयां बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बणत रिहा बणाईआ। छल्ला कहे क्यों मेरा बणया नाता, भगतां नाल वड्याईआ। जिस वेले गोबिन्द पंजां छकाया अमृत बाटा, लोहा छल्ला उंगली नाल छुहाईआ। कर के पूरा घाटा, लहिणा झोली पाईआ। पिछली मुका के वाटा, अगला हुक्म दृढ़ाईआ। जिस वेले आवे पुरख समराथा, मेरा दाता धुरदरगाहीआ। दीन दुनी दा बदलणा साका, साची कार कमाईआ। धुर दे नाम दा दस्स के पाठा, पूजा देणी समझाईआ। लहिणा मुका के अठ्ठ साठा, अमृत सरोवर देणा नुहाईआ। कर प्रकाश जोत ललाटा, नूर नूर देणा चमकाईआ। मार के मंज़ल वाटा, पन्ध देणा खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग दए रंगाईआ। गोबिन्द कहे एह छल्ला पाणा लोहा तार, तारनहारा वेख वखाईआ। जिस ने लहिणा देणा मुकाउणा जुग चौकड़ी वारो वार, वारता आपणी दए जणाईआ। भगतां करे प्यार, मेहरवान हो सहाईआ। सब किछ आपणे कर अख्त्यार, मुखत्यारनामे हुक्म विच दृढ़ाईआ। कर के खेल अपार, बदल के जगत विकार, बोल के इक्क जैकार, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी दए कमाईआ। छल्ला कहे मैनूं पायो सज्जे हथ्थ, उंगली पहली नज़री आईआ। इस दा लहिणा नाल जो बेटा राम दसरथ, बनवासी नज़री आईआ। उह रखे सदा साथ, आपणे नाल वड्याईआ। जिस वेले गया भीलणी पास, उंगली उत्तों दिता लाहीआ। ओस बचन पुछया
❋
❋
ख़ास, शब्द इशारे मंग मंगाईआ। राम किहा मैं भगतां दास, सेवक हो के सेव कमाईआ। साची दस्सां बात, बातन आप दृढ़ाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त अख़ीर आवे अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। ओस वेले जन भगतां प्रभ बख्शिश करे दात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहणा खेल वखाईआ। छल्ला कहे मैनूं कोई ना कहो रिंग, प्रेम प्रीत विच बणाईआ। मैं बदल देणे दुनीदार दे किंग, किंगरे किंगरे मृदंग वजाईआ। कूड़ी क्रिया दा करना ऐंड, हुक्म धुरदरगाहीआ। भगतां दे भगत बणाउणे फरैंड, ईसा दए गवाहीआ। जिस दा निशाना जाणे कोई ना हैड, हैट टोप दए ना कोए गवाहीआ। धुर संदेसा करना सैंड, सैड सटारम विच जणाईआ। कोई परदा ओहला रहिण नहीं देणा बीहाईंड, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। ना कोई माईनस करे ना माईंड, मिडल दा लेखा देणा चुकाईआ। ईसा कहे मैनूं याद आई इक्क लाईट, गौड ने हुक्म दिता कुआईट, जिस नूं कोई लिख ना सके राईट, अन्तर अन्तर निरंतर निरंतर मंत्र दी होणी फ़ाईट, डाईड वेखणी जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, बेपरवाह आपणी कार कमाईआ। रिंग कहे मैनूं कोई ना किहो राउँड, मेरी समझ किसे ना आईआ। मेरा खेल होणा विच गराऊंड, गौड गुड हुक्म सुणाईआ। दुनिया सृष्टी कायनात वर्ल्ड वेखणी विच ग्राऊँड, फराग डाग वांग नचाईआ। किसे ने सुणया नहीं आवाज़ कि साउँड, सुन तों मुन मुन तों धुन धुन तों गुण ना कोए जणाईआ। सारे हुक्म तों होणे आऊट, पीर पैगम्बर रहिणा कोई नहीं टाऊट, टक्कयां वाले सारे देणे भजाईआ। दीन दुनी होई बलाईंड, रिंग कहे मेरा लेखा नाल रघुपति, रघुबंसीओ दयां जणाईआ। मैनूं लभ्भदा गया सुरप्त, इन्द इन्द्रासण उत्ते खोज खुजाईआ। मेरे विच भरी उह गुरमति, जेहड़ी गोबिन्द गुरमुखां दे विच टिकाईआ। अग्गे धीरज देणा उह सति, जो सतिगुर शब्द नाल जुड़ाईआ। दुरमति मैल अंदरों कढ्ढ, कूड़ी क्रिया लेखा दए गवाईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर पत लए रख, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। छल्ला कहे मैं बोलां सच, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा दए वखाईआ। सोहँ धार कहे जन भगतो आयो सोहणे बण के चिट्टे, शब्दी रंग रंगाईआ। आपणे जन्म जन्म दे निकलदे वेख्यो सिट्टे, सिट्टेबाज़ी रहे ना जगत लोकाईआ। इक्को रंग रंगाए वड्डे निक्के, बिरध बाल मिले वड्याईआ। तुहाडे कारण चढ़ के चिखे, चिन्ता तुहाडी दिती गवाईआ। जे गुरमुख आ के इक्को नाअरा सिक्खे, दूजी पढ़नी ना पए पढ़ाईआ। मंज़ल ओस हकीकी टिके, जित्थे सके ना कोए उठाईआ। सच सिँघासण धुर दे लिटे, प्रभ चरण मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पहली चेत रुत्त सुहाईआ। शहिनशाही सम्मत कहे मैं नव नौ चार पिच्छो
❋
❋
आया भाउँदा, भवजल विच वेखां जगत लोकाईआ। जुग चौकड़ी आपणी नींदे सौंदा, मैनूं सके ना कोए उठाईआ। जिस वेले पुरख अकाल आपणा ढोला गाउँदा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकार लगाईआ। लेखा मुकावे जुग चौकड़ी मैं हउँ दा, हँकार गढ़्ह तुड़ाईआ। मैं वेखां खेल चाउ दा, चाउ घनेरा इक्क प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा दिती लगाईआ। सम्मत कहे मेरा कोई ना जाणे समाचार, गुर अवतार पैगम्बर धुर दा ऐडीटर सके ना कोए समझाईआ। ना कोई टीचर सिख्या सके सिख़ाल, वन टू र्थी फोर होर दा होर ना कोए समझाईआ। पढ़न वाले सारे दिसदे चोर, चोरी चोरी याद कर के मसले जगत जणाईआ। जन भगतो जिस वेले प्रभ नूं पए तुहाडी लोड़, निरगुण हो के आवां चाँईं चाँईंआ। जद तक्को ते नवां नकोर, बुढ्ढा बाला रूप ना कोए वटाईआ। जिस नाल लाई ओस नाल निभावे तोड़, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। जुग चौकड़ी विछड़यां नाता ल्या जोड़, लोड़ींदा साजण हो के जोड़ जुड़ाईआ। ज़रा तक्क के वेखो नाल ग़ौर, पलकां तों पिच्छे ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वखाईआ। सम्मत कहे मैं कलयुग कूड़ करना समाप्त, सब नूं दयां जणाईआ। सति धर्म करना सथापत, संसथा जगत जणाईआ। ममता मोह रहिण नहीं देणी अलामत, आलमां इलम देणा गवाईआ। जन भगतां दे के नाम नयामत, नर निरँकार नाल मिलाईआ। जन भगतो कदी किसे दी करयो ना ख़ुशामद, जगत दवारा मंगण कोए ना जाईआ। दीनां मज़्हबां विच बग़ावत, सही सलामत धुरदरगाहीआ। तुहाडी सतिगुर शब्द दी दे के जमानत, बरी अग्गे तों अग्गे लए कराईआ। ओथे एथे किसे दी क्या चले ल्याकत, बुद्धी वाली सोझी कम्म किसे ना आईआ। जिन्हां दी आप करे रफकत, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग दए रंगाईआ। सम्मत कहे मेरा इक्को संदेसा, सदीआं दयां विछड़यां दयां सुणाईआ। भगत उधारना प्रभ दा पेशा, पेशीनगोईआं विच अवतार गुरू पैगम्बर गए समझाईआ। जिस दा इक्को सचखण्ड देसा, दरगाह साची सोभा पाईआ। कलयुग अन्त वटा के वेसा, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां दा पूरा कर के ठेका, ठाकर हो के अग्गे आपणा हुक्म वरताईआ। किसे दी रहिण नहीं देणी भेंटा, बेटा गोबिन्द शब्द इक्को सोभा पाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा खेवट खेटा, खटके तों पार दए लँघाईआ। जिस नूं याद कीता अर्जन जिस वेले सिर विच पई रेता, नेता धुर दा मन्न के ध्यान लगाईआ। ओस दिता इक्क संदेसा, शब्द शब्द विच्चों प्रगटाईआ। जन भगतां करन आवां हेता, गुर अवतार पैगम्बर भाणे विच समाईआ। जगत निराली शास्त्र सिमरत वेद पुराणां तों बाहर अगम्मी धुर दी खेडा, खिलाड़ी हो के आप खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी
❋
❋
किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस कारण लोकमात जन भगतां भेजा, सो भजन बण सज्जण साचा दए समझाईआ।