३ चेत शहिनशाही सम्मत ३ हरभजन कौर दे गृह पिण्ड भगवान पुरा ज़िला अमृतसर
चेत करे मोहे चाउ घनेरा, अंदर मन्दिर वज्जे हक वधाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार बन्न्हण वाला बेड़ा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वेखण वाला आपणा खेड़ा, पुरीआं लोआं आकाश पाताल गगन गगनंतर फोल फुलाईआ। वक्त अख़ीरी बेनज़ीरी लाशरीक करे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। पहली चेत कहे मैं जावां बलिहार, प्रभ देवणहार वड्याईआ। निरगुण नूर जोत कर उज्यार, आत्म परमात्म परदा दए उठाईआ। भगत सुहेला बण के मीत मुरार, गुर चेला आपणे रंग रंगाईआ। शब्द संदेसा नर नरेशा देवे एकँकार, इक्क इकल्ला आप दृढ़ाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा यार, वसणहारा ठांडे दरबार, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। लहिणा देणा वेख गुरू अवतार, पैगम्बरां भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी कार कमाईआ। चेत करे मेरे अन्तर अन्तर आवे ख़ुशी, निरंतर मिले बेपरवाहीआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी दीन दुनी दी बदल देणी रुची, रचना आपणी देणी समझाईआ। मन विकारी कूड़ी सृष्टी बुध बिबेक करनी सुच्ची, सति धर्म निहकर्मी हो के आपणा कर्म देणा समझाईआ। सुरती रहे कोए ना सुत्ती, शब्दी डंक राउ रंक करे शनवाईआ। अगली रमज़ रहे ना गुज्झी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा एकँकारा इक्को इक्क वखाईआ। पहली चेत कहे मैं वेख्या परवरदिगार, बेपरवाह नूर ख़ुदाईआ। जो वसे सचखण्ड सच्चे दरबार, दरगाह साची सोभा पाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित आदि जुगादि लेखा जाणे सर्ब संसार, महासार्थी आपणी खेल खिलाईआ। निरगुण निरवैर निराकार जोती जाता हो उज्यार, पुरख बिधाता आपणा हुक्म वरताईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख जन भगत लए भाल, सूफ़ी फ़कीर आप उठाईआ। साचा मार्ग दस्स सुखाल, नाता तोड़ कलयुग कूड़ी क्रिया शाह कंगाल, दलाल इक्को धुर दा नाम दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा धुर दरबारा इक्को इक्क सुहाईआ। चेत कहे मैं ख़ुशीआं विच तक्कां राह, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। साहिब सतिगुर
❋
❋
शब्द गोबिन्द मिले मलाह, बेड़ा नईआ नौका जगत सागर विच्चों पार कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्से सच सलाह, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। जन्म कर्म दे कटे पतित पापियां गुनाह, पुनीत बिन मन्दिर मसीत लए बणाईआ। साचा मार्ग दए वखा, जित्थे वसे बेपरवाह, मंज़ल हकीकी इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सतिगुर लेखा बणा अगला, धुर पूरब लहिणा दए चुकाईआ। चेत कहे मैं वेख होवां ख़ुशहाल, पुरख अकाल अगम्मी खेल खिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया तोड़े मात जंजाल, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता आपणा हुक्म वरताईआ। चार वरन अठारां बरन काया मन्दिर वखाए सच्ची धर्मसाल, धुर दा काअबा इक्क जणाईआ। जिस गृह दीपक जोत जगे बेमिसाल, मिसल विच मसला सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी धुन आत्मक राग अल्हाईआ। चेत कहे मेरे अन्तर आए अगम्म विचार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कहिण कोए ना पाईआ। जो गोबिन्द कीता कौल इकरार, बिन कलम शाही काग़ज़ लेख लिखाईआ। सो जाणे सति पुरख निरँजण आपणी धार, अबिनाशी करता बेपरवाहीआ। निरगुण निरवैर होवे उज्यार, अजूनी रहत वेस वटाईआ। नव नौ चार पावे सार, साजण बण के धुरदरगाहीआ। भगत सुहेले लए उठाल, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। आपे वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद बणे धुरदरगाहीआ। झगड़ा मुका के काल महाकाल, सवाल आपणा हल्ल कराईआ। चेत कहे मैं देणा सर्ब अहिवाल, धुर दरबारयों मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेल करे कमाल, करनी दा करता कुदरत दा मालक आपणा भेव आपणे विच रखाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ बीबी प्रीतो दे गृह पिण्ड सठयाला ज़िला अमृतसर
दर्शन करन जो आई सतिगुर संगत, गुरमुख गुरसिख संगी साथी नाल रलाईआ। तन वजूद काया माटी ख़ाकी अंदर बाहर चाढ़े रंगत, नाम निधाना श्री भगवाना आपणा रंग चढ़ाईआ। मोह विकार कूड़ी क्रिया तोड़े गढ़्ह हंगत, सति सच ब्रह्म मति इक्क समझाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी बोध अगाधा इक्को पंडत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार धुर दी सिख्या इक्क समझाईआ। सन्त सुहेले साजण मीत बिन पुरख अकाल दीन दयाल दूजे दर ना होवण मंगत, गोबिन्द सूरा हाज़र हज़ूरा शब्दी धार वस्त अमोलक काया गोलक सर्ब आप टिकाईआ। झगड़ा मुकावे दोज़ख़
❋
❋
बहिश्त जन्नत, जागरत जोत बिन वरन गोत सति सरूप शाहो भूप इक्क दरसाईआ। मेल मिलाए दया कमाए पतिपरमेश्वर धुर दे कन्त, सन्त साजण धुर दा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा, इक्क इकल्ला एकँकार, अकल कलधारी आपणा आप जणाईआ। दर्शन करन जो संगत आई कर इक्ट्ठ, सोहणा सतिगुर रूप बणाईआ। धीरज सन्तोख अन्तर मिले हठ्ठ, कूड़ी क्रिया ममता मोह विकार मिटाईआ। शब्द अगम्मी धुन अनादी वज्जे सट्ट, आत्मक राग इक्क सुणाईआ। निजर झिरना अमृत रस सच दवारयों देवे झट्ट, अमिउँ रस आपणा जाम प्याईआ। दुरमति मैल नौ दवारयों जावे कट, कटड़ा काया गढ़्ह इक्क सुहाईआ। जिस गृह ठाकर स्वामी पुरख अकाला रिहा वस, दीन दयाला सोभा पाईआ। निज नेत्र लोचन खोल्ह के अक्ख, प्रतख मिले हरि गुसाईंआ। गुरमुखां नालों कदे ना होवे वक्ख, गुरसिखां संग ना कदे तुड़ाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी गृह मन्दिर वेख वखाईआ। दर्शन करन खातर हरि संगत होया मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। साहिब सतिगुर दा प्रेम प्रीती अंदर करना जाप, जग जीवण दाता दए माण वड्याईआ। नाता तोड़े त्रैगुण कूड़ी क्रिया जगत संताप, पतित पुनीत दए बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म बणा के धुर दा साथ, सगला संग सूरा सरबंग आपणा आप जणाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा लेखा लहिणा देणा पूरा कर के घाट, पत्तन धुर दा सज्जण इक्क वखाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच होवे दासी दास, सेवक याचक आपणा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच प्रकाश, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। हरि संगत सद दर्शन रही मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल देवे इक्क अनन्द, अनन्द आपणे विच्चों प्रगटाईआ। गुरमुख गुरसिख हरि सज्जण वेख अगम्मी नूरी चन्द, जोती जोत करे रुशनाईआ। ख़ुशी करा के बन्द बन्द, बन्दगी बन्दना इक्क दृढ़ाईआ। बिन सतिगुर प्यार जीवण लोकमात किसे दा ना जावे हंढ, तन वजूद माटी ख़ाकी पोची पाची कम्म किसे ना आईआ। जो सच दुआर धुर दरबार दर ठांडा जाए लँघ, मंज़ल विच्चों आपणी मंज़ल लए बदलाईआ। अन्तर निरंतर मंत्र गाए छन्द, संसा रोग चुकाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी पाए गंढ्ढ, भेख पखण्ड कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि संगत विच हरि सज्जण सद समाईआ। हरि संगत तन वजूद बाहरों दरस कोई ना लोड़े, दर्शन इक्को दयां दृढ़ाईआ। सुरती शब्द सतिगुर जोड़े, जोड़ी बणे धुरदरगाहीआ। दर आयां ग़रीब निवाज़ कदी किसे ना मोड़े, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। करे प्रकाश अन्ध घोरे, जलवा
❋
❋
नूर करे रुशनाईआ। झगड़ा मुकाए ठग्ग चोरे, चुरासी दा लेखा दए मुकाईआ। अन्त कन्त भगवन्त पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अन्तरजामी हो के बौहड़े, हरिजन गुरमुख सन्त साजण सति मुहब्बत विच आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा हरि, हरि संगत हरि हरि रंग वखाईआ। हरि संगत जो आई चल, कदम कदम पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल तिन्हां दे वल्ल, वलवले अंदरों वेख वखाईआ। तत विकार छुडा दे छल, कूड़ कुड़यारा पैंडा देणा मुकाईआ। सच दवारा लैणा मल्ल, बिन गोबिन्द पुरख अकाल दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जो वसे जल थल, महीअल आपणी कार कमाईआ। करे प्रकाश घड़ी पल, आदि जुगादि वज्जे वधाईआ। निहचल धाम बैठा मल्ल, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सो आत्म परमात्म सति सरूप हो के जाए रल, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा मेल मिलाईआ। सच प्रेम दा शब्द अगम्मी अमृत नाम धुर दा देवे फल, फलीभूत सर्ब कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा धुर दरबारा इक्को इक्क दृढ़ाईआ। हरि दर्शन सदा हरि संगत अंदर, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस सुहाया साढे तिन्न हथ्थ नौ दवारे दा मन्दिर, मन्दिर दे अंदर कंदर आपणी लई बणाईआ। किरपा निधान किरपा कर के गुरमुखां तोड़न लग्गा जंदर, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी आपणे नाल बणाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया दहि दिशा भवे मूल ना बन्दर, बन्दगी विच मछन्दगी इक्को दए समझाईआ। पैंडा मुका के प्रकाश सूर्या चन्द्र, नूरी जोत बिन वरन गोत करे रुशनाईआ। साची वस्त अमोलक अगम्म अथाह बेपरवाह कोलों गुरमुख सदा मंगण, मांगत हो के आपणी झोली डाहीआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक दीन दयाला वड कृपाला प्रेम प्रीती चाढ़े रंगण, रंग अनडिठ्ठड़ा आप चढ़ाईआ। हरि संगत हरि सतिगुर मिल हरि दवारे दोहां दी सांझी इक्को जेही बन्दन, बंदयां वरगा बन्दा बन्दीख़ाने दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण करे खेल सूरा सरबंगन, शाह पातशाह शहिनशाह धुर दा मालक इक्क अख्वाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ तेजा सिँघ दे गृह पिण्ड सठयाला ज़िला अमृतसर
पुरख अकाल सुणो ब्यान, गुर अवतार पैगम्बर ध्यान लगाईआ। सृष्टी उत्ते वेखो मार ध्यान, चार कुण्ट दहि दिशा अक्ख खुल्हाईआ। हिरदे अंदर रिहा ना किसे ज्ञान, कूड़ी क्रिया जगत हल्काईआ। नेत्र रोंदे शास्त्र सिमरत देव पुराण, अञ्जील
❋
❋
कुरान दए दुहाईआ। साची मंज़ल चढ़े्ह ना कोई महान, महबूब मिल के ख़ुशी ना कोए बणाईआ। मन वासना शरअ फिरे सैतान सृष्टी दृष्टी अंदर कीती हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा नर नरेशा सचखण्ड निवासी इक्क सुणाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार वेखो लोकमात उत्ते धरत, धरनी धवल रही कुरलाईआ। झगड़ा प्या उत्ते फर्श, अल्लाह वाहिगुरु राम दिसे लड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग धुर दे कर्म दी वेखो आपणी फ़रद, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुर फ़रमाना श्री भगवाना जो सरगुण धार निरगुण निरवैर अग्गे कर के आए अरज़, निरवैर कोलों मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर धुर फ़रमाना वेखो पूरब इतहास, हरि करता आप दृढ़ाईआ। जिस विच हुक्म संदेसा लिख्या ख़ास, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी समझ कोए ना पाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त सदी चौधवीं होए अन्धेरी रात, साचा नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। दीन मज़्हब झगड़ा मेटे (ना कोइ) ज़ात पात, माया ममता मोह विकार हँकार करे लड़ाईआ। साची वस्त नाम अमोलक रहे किसे ना पास, साध सन्त श्री भगवन्त धुर दे कन्त मिलण कोए ना आईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जोड़े कोई ना नात, सुरती शब्दी मेला मेले कोए ना ना तन वजूद वज्जे वधाईआ। जो भविख्तां विच गए आख, लेखां विच लेखा लिख्या साख्यात, कलम दवात शाही जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सो लहिणा देणा मंगे पुरख अबिनाश, शाहो भूप सर्ब गुण तास, सचखण्ड निवासी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो आपणे मज़्हब दीन इस्लाम, लख चुरासी अंदर वड़ के काया मन्दिर फोल फुलाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया ममता मोह सच विगड़या नज़ाम, नौबत नाम हक ना कोए सुणाईआ। जगत विद्या दृष्टी होई प्रधान, सवान वांग फिरे हल्काईआ। सच महबूब दा देवे ना कोई ज्ञान, अन्तर आत्म निरंतर निरवैर भेव ना कोए खुल्हाईआ। कूड़ी क्रिया जूठ झूठ अपराध डंक वजाए आण, सोई सुरती ना कोई जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर फ़रमान इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो आपणी धरनी, धरती उपर ध्यान लगाईआ। झगड़ा प्या वरनी बरनी, पारब्रह्म ब्रह्म भेव कोए ना पाईआ। सच दवारा एकँकारा आए कोई ना चरणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ आपणा वक्त लँघाईआ। साची मंज़ल दरगाह साची मिले किसे ना चढ़नी, जगत विकार पन्ध ना कोए मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म पट्टी मिले किसे ना पढ़नी, अक्खरां वाली विद्या कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
❋
❋
हरि, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण धार इक्क उपजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर आपणा लाह के वेखो परदा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर दीन दुनी लोकमात वेखो सड़दा, अग्नी अग्ग तत्व तत ना कोए बुझाईआ। भेव कोए ना खोल्हे मेरे घर दा, गृह मन्दिर अंदर परदा ना कोए चुकाईआ। भाणा कोई ना दिसे जरदा, सीस जगदीस ना कोए निवाईआ। सच दवारे सचखण्ड कोई ना वड़दा, अधवाटी दिसे लोकाईआ। मिले मेल ना निरगुण निराकार निरवैर निरँकार निर दा, टुट्टी गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द जीव जहान जगत जिज्ञासू होवे पढ़दा, भगत भगवन विच (मिल के) भगवान इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म हुक्मरान इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर आपणे खोल्ह के वेखो बस्ते, हरि करता आप दृढ़ाईआ। जिस विच्चों दीनां मज़्हबां दे तुहानूं दस्से रस्ते, मानव मानव वण्ड वण्डाईआ। फ़ुरने इशारे दस्से अगम्मी इक्क दे, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोई खुल्हाईआ। नाम भण्डारे दिते सच दे, राम अल्ला सतिनाम वाहिगुरू आप वरताईआ। क्यों कूड़े होए काया भाण्डे माटी कच्च दे, कंचन गढ़्ह ना कोई सुहाईआ। मन वासना अंदर जीव जंत जिज्ञासू साध सन्त फिरदे नच्चदे, तृष्ना तृप्त ना कोई कराईआ। वसेरे मुक्के ना आत्म परमात्म अलग्ग दे, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर संदेसा नर नरेशा इक्क इकल्ला आप सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो पुरख अकाल मंगे सब तों बाकी, चार जुग दा लेखा देणा वखाईआ। की सिख्या दिती तन वजूद ख़ाकी, कवण मंत्र आए दृढ़ाईआ। कवण जाम प्याया बण के साकी, अमृत जाम प्याईआ। किस बिध परदा लाहया बजर कपाटी खोल्ह ताकी, निरंतर मेरा अन्तर दे समझाईआ। कवण रस बूंद चवाई स्वांती, अग्नी तत बुझाईआ। किस बिध जगा के आए निरगुण जोत दीआ बाती, घर घर विच कर रुशनाईआ। किस बिध हुक्म संदेसा मन्न के आए आखी, आख़र विच आपणा तन वजूद तजाईआ। की लेखा लिख के आए कलम दवाती, नाम सिफ्तां विच सालाहीआ। की रंग चढ़ाए तन पोशाकी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी करी की पढ़ाईआ। की मंज़ल दस्स के आए घाटी, रहिबर जगत अख्वाईआ। सो लहिणा देणा सच दुआर एकँकार परवरदिगार सांझा यार मंगे हुक्म इख़लाकी, इत्तफाकी आपणी कार कमाईआ। क्यों कलयुग अन्त अख़ीर दीन दुनिया बदली हयाती, हदायत कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना साचा राणा धुर दरबारे आप सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो क्यों दुनिया भुल्ली, मैनूं दयो समझाईआ। भाग लग्गे ना काया कुल्ली, साढे तिन्न हथ्थ ना कोए वड्याईआ। क्यों कूड़ अन्धेरी झुल्ली,
❋
❋
मनका सिमरन पूजा पाठ कम्म किसे ना आईआ। क्यों अमृत धार डुल्ल्ही, निजर धार रस ना कोए चखाईआ। क्यों ममता मोह विकार विच रुली, सच सिँघासण चढ़ के प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। क्यों जगत विकारा लाया बुल्लीं, आबे हयात जाम ना कोए प्याईआ। क्यों कूड़े कंडे तुली, सच तराजू कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पूरब लहिणा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो क्यों कलयुग कूड़ी क्रिया कीता ज़ोर, जोरू ज़र रिहा कुरलाईआ। झगड़ा पाया अंदर पंज चोर, शरअ शैतान करे लड़ाईआ। क्यों चार कुण्ट होया अन्धेरा घोर, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। क्यों तुसां तुरत शब्द ना बन्न्ही डोर, आत्म जोड़ जुड़ाईआ। इस दा उत्तर दयो मोड़, सच संदेसे मंग मंगाईआ। मैं अगला खेल करना कुछ होर, जिस दी चार जुग समझ कोए ना पाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग देणा तोर, तुरत आपणी कार कमाईआ। आपणा नाम संदेसा दे के नवां नकोर, चार जुग दा लहिणा देणा मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के बोल, अनबोलत राग देणा समझाईआ। सच भण्डारा आदि जुगादि मेरे कोल, जुग चौकड़ी निरगुण धार सरगुण रिहा वरताईआ। सच जैकारा धुर दा नाअरा परदा देवे खोल्ह, ख़ालक ख़लक दे पिच्छे आप समझाईआ। सदी चौधवीं रहे ना कोए अनभोल, धुर दा डंक करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त देवे शब्द नाम अनमोल, अनमुलड़ी वस्त सतिजुग दस्त धर्म अर्थ झोली पाईआ। जो सतिगुर नाम प्यार दा रोगी, मानव मानुख नज़री आईआ। जो अन्तर आत्म रस दा भोगी, सच सुख राह तकाईआ। जो निरगुण निरवैर धार पढ़े पोथी, बिन अक्खरां आवाज़ अल्हाईआ। तिस दा होवे मेल संयोगी, धुर मेला लए मिलाईआ। पुरख अकाल चुक्के गोदी, बिन भुजां भुजां टिकाईआ। अन्तर आत्मा जाए सोधी, पतित पवित दए बणाईआ। पन्ध मुकाए लोक परलोकी, दो जहानां डेरा ढाहीआ। पिछली रहिण ना देवे सोझी, समझ विच्चों बाहर कढाहीआ। पन्ध मुका के जगत त्रैलोकी, ब्रह्मण्डां खण्डां लहिणा देणा दए दवाईआ। अन्त मिला के ओस निर्मल जोती, जोत जोत विच समाईआ। जित्थे भगत भगवान दी इक्को गोती, दूजा नज़र कोए ना आईआ। लभ्भणी पए ना कोए कोठी, जगत सिँघासण ना कोए विछाईआ। खाणी पए ना कोए रोटी, तृष्ना तृखा ना कोए तपाईआ। प्रेम विच प्रेमका रहे ना सोती, परम पुरख आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जगत रोग दए गवाईआ। जन भगत रोग जाए लथ, वसूरा रहिण कोए ना पाईआ। जिस उपर किरपा करे पुरख समरथ, मेहर नज़र उठाईआ। साचा मार्ग काया मन्दिर अंदर वड़ के देवे दस्स, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। धुन
❋
❋
आत्मक राग सुणाए आपणी सद, छन्द अगला दए जणाईआ। जगत दवारा रहे कोई ना हद्द, मन विकारा डेरा ढाहीआ। निजर झिरना अमृत देवे आपणा रस, रस्ता अगला दए खुल्हाईआ। मोह विकार हँकार ग़द्दार अंदरों जाए नस्स, सांतक सति सति कराईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, परदा दए चुकाईआ। नाम निधान मार के सट्ट, सोई सुरती लए उठाईआ। घर जोत कर प्रगट, नूर नूर विच रुशनाईआ। कृपाल हो के दयाल हो के रोगी दा रोग देवे कट, द्वैत रहिण ना देवे फट्ट, भाग लगावे काया मट्ट, जोत जगावे लट लट, अन्ध अन्धेर दए गवाईआ। जेहड़ा रोगी रोग वाला होवे सच, तिस भाग लग्गे काया माटी कच्च, पुरख अकाल दीन दयाल सतिगुर पूरा लूं लूं अंदर जाए रच, साढे तिन्न हथ्थ साढे तिन्न करोड़ रोम रोम बैठे सीस निवाईआ। जो रोगी होवे बीमार, राह तक्के नैण उठाईआ। तिस दी पावे ना कोए सार, चारे कुण्टां वेख वखाईआ। भगत उधारना निरगुण दी कार, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। सुत्यां लए उठाल, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, ऊँच नीच एका घर वखाईआ। जोती जलवा दे जमाल, अन्ध अज्ञान दूर कराईआ। साचे प्रेम दी अगम्मी पुड़ी धर्म मरीज़ नूं देवे खवाल, जिस दे खाधिआं खावंद दा विछोड़ा रहे ना राईआ। उह गुरमुख गुरसिख सज्जण मीत मुरार प्रभ दा लाल, लालन लाल आपणा रंग रंगाईआ। लै के जावे सचखण्ड सची धर्मसाल, जित्थे गुर अवतार पैगम्बर निरगुण जोत बिन वरन गोत बैठे आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा रोगी अंदर प्रभ दा मोजी, बुद्धी तों पार सोझी रोज़ी प्रभ दा नाम खाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ हजारा सिँघ दे गृह पिण्ड खब्बे ज़िला अमृतसर
गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ दीन दुनी वेख होए हैरान, चार कुण्ट दहि दिशा अन्धेरा छाईआ। चार वरन अठारां बरन साबत रिहा ना किसे दा धर्म ईमान, सच सुच संजम हक ना कोए कमाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया ममता मोह विकार वध्या शैतान, शरअ शरीअत मानव काबलीअत दिती मिटाईआ। सज्जण मीत पिता पूत होए बेईमान, साचा संग सूरे सरबंग ना कोए निभाईआ। · जो शास्त्र सिमरत वेद पुराण राहीं दस्स के आए रीत, धुर संदेसा नर नरेशा नर निरँकार तेरा
इक्क सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त फिरे दरोही मन्दिर मसीत, शिवदवाला मठ्ठ कूक कूक सुणाईआ। नेत्र रोवे ज़ात पात दीन मज़्हब ऊँच नीच, राउ रंक सांतक सति ना कोए कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गाए कोई ना गीत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा दरस कोए ना पाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना ठीक, आवण जावण लख चुरासी पन्ध ना कोए
❋
❋
मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडा चले कोई ना चारा, कलयुग आपणी कल वरताईआ। चारों कुण्ट दिसे धूआँधारा, तेरा नाम साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। धुर दा शब्द ना किसे विचारा, सुरती शब्द ना कोए जुड़ाईआ। अमृत रस मिले ना किसे ठंडा ठारा, अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ देण दुहाईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ कूड़ी क्रिया दिसे विभचारा, काम क्रोध लोभ मोह विकार हँकार हल्काईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सचखण्ड निवासी परवरदिगार सांझे यार तेरा दिसे ना किसे दरबारा, दरगाह साची हक मुकामे मिलण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, बीस बीसे हरि जगदीसे तेरी बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सानूं अन्तिम दिसे हद्द, दोए जोड़ सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ नगारा रिहा वज्ज, चार कुण्ट दहि दिशा करे शनवाईआ। साचा करे कोई ना हज्ज, काया काअबा ना कोए रुशनाईआ। धुन आत्मक सुणे कोई ना नद, अनहद नाम ना कोए शनवाईआ। सच दुआर एकँकार बहे कोई ना सज, साजण मीत तेरा नाम गीत संगीत ताल ना कोए वजाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म तैथों होई अड्ड, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। तन वजूद काया माटी ख़ाली दिसण हड्ड, नाम रबाब हक अहिबाब साची तार ना कोए हिलाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी शाह पातशाह शहिनशाह साडा ना कोई सवाल ना कोई जवाब, बेआब बेआब सारे रहे सुणाईआ। · गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडा भुलया सब नूं सजदा, सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ।
धर्म दुआर दा रिहा ना कोई बरदा, ख़ादम हो के साची सेव ना कोए कमाईआ। मालक बणया ना कोई तेरे घर दा, सच दवारे वड़न कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच जीव जहान जाए हड़्हदा, नईआ नौका नाम हथ्थ किसे ना आईआ। सच स्वामी समरथ कन्त भगवन्त हो के ना वरदा, कूड़ा नाता जुड़या जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पैगम्बर दर ठांडे अलख जगाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर आपणे अग्गे करो हथ्थ, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। अगला लेखा देवां दस्स, बिन विद्या बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर सब दा लहिणा देणा होणा बस्स, पिछले बस्ते देणे बंधाईआ। अगला हुक्म देणा यक, याद धुर दी इक्क सुणाईआ। चार वरन अठारां बरन मार्ग इक्को देणा दस्स, शतरी ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। कूड़ी क्रिया ममता मोह विकार दुरमति मैल देणी कट, सति सच अंदर देणा टिकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धर्म वणजारे खोल्हणा हट्ट, लख चुरासी जीव जंत वस्त अमोलक दए वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश
❋
❋
पाताल गगन गगनंतर ज़िमीं असमान लोक परलोक चौदां लोक आवण नठ्ठ, ईसा मूसा मुहम्मद सीस जगदीस झुकाईआ। एका नाअरा एकँकारा दो जहाना बिन रसना जेहवा गीत गोबिन्द बोलणा सच, गहर गम्भीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझा यारा दए समझाईआ। सतिजुग साची धार एकँकार लोकमात देवे रख, निरगुण नूर जोत कर प्रतख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर शब्दी धार इक्क प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर संदेसा नर नरेशा नर नरायण इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो पुरख अकाल दा हुक्म बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बदल आपणी तकदीर, तदबीर आपणी दे दृढ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा शरअ कट जज़ीर, शाह हकीर इक्को रंग रंगाईआ। मंज़ल दस्स अख़ीर, आख़र आपणा हकीकी मेला लै मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडा रिहा ना भउ, भय विच ना कोए लोकाईआ। झगड़ा रिहा ना मैं हउं, हँकार गढ़्ह सृष्ट उपजाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरा भुल्लया सब नूं नाउं, नाउं निरँकारा ना कोए गाईआ। विभचार होवे थाँईं थांओं, थान थानंतर देण दुहाईआ। हँस बुद्धी होई काउं, काग वांग कुरलाईआ। भाग लग्गा ना किसे काया माटी साढे तिन्न हथ्थ गाउं, धर्म मन्दिर नज़र किसे ना आईआ। प्रभ मिलण दा रखे कोई ना चाउ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान पढ़ के आपणा झट लँघाईआ। दीन दुनी परमारथ सवारथ भुल्ली आपणा राहो, रहिबर लेखा याद ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी पुरख अकाल दीन दयाल गुर अवतार पैगम्बर दर तेरे अरज़ सुणाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो संदेसा अगम्म फ़रमान, चार जुग लेख लिख्त ना कोए बणाईआ। कूड़ी क्रिया बदल देणा विधान, सतिजुग साचा राह चलाईआ। सच दवारा एकँकारा इक्को दस्सणा धर्म अस्थान, जित्थे पूजा होवे बेपहचान, झगड़ा रहिण नहीं देणा दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक लेखा देणा मुकाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म पतिपरमेश्वर ढोले सारे गाण, तूं मेरा मैं तेरा इक्को नाम वज्जे वधाईआ। सच संदेसा नर नरेशा हुक्मे अंदर फ़रमाना देणा ज़िमीं असमान, ज़ामन हो के आपणी कार कमाईआ। सति धर्म चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप झुल्लणा इक्क निशान, धर्म दवारा एकँकारा इक्को इक्क प्रगटाईआ। जिस गृह मन्दिर हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्को इष्ट मन्नण आण, दूजा राह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त देवणहारा मणीआं मंत, मंत्र अन्तर निरंतर जीव जंत साध सन्त आप समझाईआ।
❋
❋
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ जोत शब्द अधार महाराज पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
ख़ुशी मनावण चार जुग दे पिछले भगत, भगवन्त मिल के ख़ुशी मनाईआ। किरपा कर वाली अर्श, अर्शी प्रीतम तेरी इक्क सरनाईआ। निगाहवान हो उपर धरत, धवल दे वड्याईआ। जो तेरे दरस रहे तरस, नेत्र लोचन नैण राह तकाईआ। उन्हां मेट अंदरों तड़प, भटकन दे गवाईआ। आह भरे कोई ना सरद, सांतक सति दे वरताईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, बेपरवाह अख्वाईआ। सच बेनन्ती सुण अरज़, दर ठांडे सीस निवाईआ। जन भगतां वण्ड आपणा दर्द, दर्दी हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ अमरजीत सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल
पिछले भगत देण संदेसा, ख़ुशीआं विच जणाईआ। तेरी बेपरवाही नर नरेशा, सच सच्ची शहिनशाहीआ। कलयुग अन्तिम खेल निराला वेखा, वेख वेख वज्जे वधाईआ। धुर फ़रमान सुणया उपदेशा, चार जुग तों बाहर करी पढ़ाईआ। निरवैर हो के मिलयो इक्को नेता, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। बिन पूजा पाठ बन्दगीउँ लहिणा लीता, पूरब जन्म दे विछड़े लए मिलाईआ। लख चुरासी विच ना भुलया चेता, अभुल्ल तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क रंगाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ सुरजीत सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल
जन भगत कहिण तैथों बलिहार, आप आपणा घोल घुमाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, कथनी कथ ना सके राईआ। जुग चौकड़ी वेखे संसार, सतिजुग तरेता द्वापर कलयुग वेस वटाईआ। निरगुण लभ्भदे रहे विच जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। खोजदे रहे शास्त्र सिमरत वेद पुराण, गीता ज्ञान राह तकाईआ। कलयुग अन्त किरपा कीती महान, मेहरवान प्रभ आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेले वेखे आण, गुर चेले बूझ बुझाईआ। सति दे इक्क ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दिता मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोले सारे गाण, सब दे अन्तर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर दुआर दर तेरे मिले वड्याईआ।
❋
❋
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल
जन भगत कहिण कलयुग वेख्या खेल निराला, निरगुण तेरी वड वड्याईआ। साचा मार्ग दस्स सुखाला, कलयुग कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढाहीआ। त्रैगुण तोड़ जंज़ाला, ब्रह्म मति इक्क समझाईआ। काया मन्दिर वखा सच्ची धर्मसाला, परदा ओहला दिता उठाईआ। मुर्शद हो के मुरीदां पुच्छ हाला, हालत वेखी जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ रणजीत कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल
जन भगत कहिण तेरा सुहञ्जणा दिस्या तरीका, ताकतवर दिता दृढ़ाईआ। मार्ग वखाया नीकन नीका, निज घर आपणी ताड़ी लाईआ। दीन मज़्हबां तोड़ शरीका, शरारत अंदरों दिती कढाहीआ। आपणी दस्स हक तौफ़ीका, यक हुक्म इक्क सुणाईआ। त्रैगुण धनी बण अतीता, त्रैभवन डेरा ढाहीआ। तेरा कोए ना मेटे कीता, हरि करते तेरी सरनाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ जागीर कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल
जन भगत कहिण तेरी वेखी अगम्मी किरपा, कृपाल तेरी वड्याईआ। जन भगतां जन्म मरन दी कट के बिप्पता, बिमल रूप दिता बणाईआ। मार्ग दस्स के साचे सिख दा, सिख्या इक्को दिती दृढ़ाईआ। इष्ट मन्नणा पुरख अकाल इक्क दा, एकँकार सीस झुकाईआ। जो हर घट अंदर दिसदा, लख चुरासी रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ सुरजीत कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
जन भगत कहिण तेरी वेखी मेहरवानी, मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां दे के नाम निशानी, निशाने पिछले दिते भुलाईआ। मार्ग दस्स के आलमे जावदानी, राह इक्को दिता समझाईआ। जिस दी मंज़ल हक आसानी, मुश्किल अग्गे ना कोए टिकाईआ। जूह रहे ना कोए बेगानी, बेवा रूप ना कोए अख्वाईआ। घर मिले शाह सुल्तानी, शहिनशाह धुरदरगाहीआ। जित्थे जोबन मिलदा नवीं जवानी, बिरध रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खवा आपणी महिमानी, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
❋
❋
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ दलीप सिँघ दे गृह जेठूवाल ज़िला अमृतसर
जन भगत कहिण तेरे चरण कँवल बलिहार, आपा घोल घुमाईआ। जिस खोल्हया सच दवार, दरगाह साची रूप बदलाईआ। बख्श के हक प्यार, प्रीतम प्रीती इक्क दृढ़ाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख भाल, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। मुहब्बत विच बणा के लाल, सपूते गोद उठाईआ। जगत जुगत दी बदल के चाल, मार्ग अगला दिता समझाईआ। करया खेल कल कमाल, कामल मुर्शद आपणे हथ्थ रख वड्याईआ। सतिगुर शब्द बण दलाल, वणज इक्को दिता कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देणी माण वड्याईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ हरजीत सिँघ दे गृह जेठूवाल
जन भगत वड कहे दाते बेपरवाह, बेपरवाही तेरी नज़री आईआ। जन भगत बण मलाह, खेवट खेटे बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। साचा मार्ग दस्स नवां, सांझ आपणे नाल रखाईआ। दरगाह साची ला के नावां, नर नरायण दिती वड्याईआ। जन भगत गुरमुख रले ना डार कावां, काग हँस दित्ते बणाईआ। मेल मिलाईं नाल चावां, चाओ घनेरा इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ सुलखण सिँघ दे गृह जेठूवाल
जन भगत कहिण तेरा खेल अगम्म अपार, अपरम्पर स्वामी नज़री आईआ। किरपा कीती विच संसार, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन भगतां दे उधार, उदर दा लेखा दे मुकाईआ। सति नाम दस्स जैकार, शब्द इक्को इक्क सुणाईआ। नव नौ चार तों कर के पार, परम पुरख आपणा मेल मिलाईआ। जन्म मरन दा दु:ख निवार, चुरासी फंद कटाईआ। साचा दस्स के मंगलाचार, धुर दा सोहला इक्क उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ भान सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल
जन भगत कहिण तेरा खेल अजीब, अजब निराला नज़री आईआ। जन भगतां दे के इक्क नसीहत, धुर फ़रमाना
❋
❋
सच सुणाईआ। आत्म परमात्म जाणो असलीअत, भेव अभेदा दिता खुल्हाईआ। पुरख अकाल सच्ची वलदीअत, आदि जुगादी नज़री आईआ। इस दे विच वड्ड काबलीअत, कामल मुर्शद इक्क अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बदल दिती तबीअत, तबीब हो के वेख वखाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ प्रीतम सिँघ ते वरयाम कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल
जन भगत कहिण तेरा मार्ग वेख्या सच्चा, सच तेरी शरनाईआ। भाग लगावे काया माटी कच्चा, कंचन गढ़्ह वड्याईआ। दरस दिखाईं अंदरली अक्खा, प्रतख रूप गुसाँईंआ। हकीकत वेखीं हका, कूड़ी क्रिया पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार इक्क उपाईआ। जन भगत कहिण तेरा वेख्या धुर दा रस, जो रस्ता दए दृढ़ाईआ। बिन वासना कर के वस्स, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। प्रेम प्रीती अंदर रच, रचना आपणी दईं समझाईआ। बोल जैकारा इक्क अलख, अलख अगोचर दिता समझाईआ। आत्म परमात्म रहे कोई ना वक्ख, धुर दा नाता जोड़ जुड़ाईआ। धर्म दुआर खोल्ह के हट्ट, वणजारा हो के वस्त वरताईआ। तेरा खेल पुरख समरथ, सच दवारे सोभा पाईआ। भगत सुहेले जोड़ के हथ्थ, बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे मंग मंगाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल
जन भगत कहिण तेरा ठांडा दरबारा, दरगाह साची नज़री आईआ। जित्थे दीपक जोत उज्यारा, तेल बाती ना कोए वखाईआ। ना कोई रसना जेहवा गावे मंगलाचारा, शब्द अनादी धुन प्रगटाईआ। शाहो भूप बण सिक्दारा, तख्त निवासी सोभा पाईआ। लेखा जाण गुरू अवतारा, पैगम्बरां आपणी कार समझाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण लै अवतारा, अवतरा आपणा भेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ ईश्र सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल
जन भगत कहिण तेरी आदि जुगादी वेखी धुर दी वादी, वायदा आपणा पूर कराईआ। जन भगतां बण इमदादी, निरगुण हो के आपणा भेव खुल्हाईआ। साची सिख्या दे अहलादी, अलहिदा आपणी कार कमाईआ। जन्म कर्म दी पूरी कर के बाज़ी,
❋
❋
डंक आपणा इक्क सुणाईआ। मनुआ रहे कोए ना ग़ाज़ी, गहर गम्भीर भय वखाईआ। पिछला लेख चुका के माज़ी, महबूब आपणा परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा अगला इक्क खुल्हाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ बंता सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल
जन भगत कहिण तेरा डूँग्घा वेख्या राज़, रिज़क रहीम राज़क तेरी वड्याईआ। जन भगतां साजणा लई साज, साजण हो के हो सहाईआ। लेखा चुका के वुज़ू निमाज़, सजदा इक्को दिता समझाईआ। जगत जुग बदल के समाज, समग्री इक्को दिती वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, धुर दी विद्या इक्क पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ इन्द्र सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल
जन भगत कहिण तेरी सोहणी वेखी करनी, कुदरत कादर विच नज़री आईआ। जो भगत सुहेले लग्गे तेरी सरनी, सरनगति इक्को दिती वड्याईआ। इक्को तुक पए पढ़नी, पाठशाला काया मन्दिर दिता सुहाईआ। इक्को मंज़ल पए चढ़नी, तेरे चरण कँवल मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, एकँकार धर्म दुआर दर ठांडे आस रखाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ तारा सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल
जन भगत कहिण तेरी वेखी वड्डी निक्की सिख्या, साख्यात दिती दृढ़ाईआ। जन भगतां पा के धुर दी भिच्छया, भरपूर रिहा वखाईआ। चारों कुण्ट इक्को नूर दिस्या, जोती जाता डगमगाईआ। जो वरन बरन ज़ात पात विच कदे ना जावे भिटया, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रूप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक्क वखाईआ।
४ चेत शहिनशाही सम्मत ३ हरचरण सिँघ दे गृह जेठूवाल
जन भगत कहिण तेरा वेख्या खेल अपारा, अपरम्पर स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। असीं रुलदे आए विच संसारा, सतिजुग
❋
❋
त्रेता द्वापर कलयुग मध आपणा फेरा पाईआ। छिन्न भंगर तेरा वेखदे रहे नज़ारा, जोती जोत जोत नाल रुशनाईआ। कलयुग अन्त तेरा खेल अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धर्म दुआर वज्जे वधाईआ।