पहली विसाख शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर विच पिण्ड जेठूवाल
आदि पुरख धुर दे जनाब, शब्द सतिगुर तेरा रिहा जणाईआ। अगला पिछला वेख हिसाब, आदि मध फोल फुलाईआ। बिन अक्खरां वाली खोल्ह किताब, कातब जो लिखी बिन कलम शाहीआ। करां बेनन्ती विच इक्क आवाज़, रागां विच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा आपणा फोल फुलाईआ। आदि पुरख सुण मेरी अरज़, सतिगुर शब्द रिहा जणाईआ। क्यों शरअ छुरी बणाई करद, कत्लगाह आप प्रगटाईआ। तैनूं कदे ना आया दर्द, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। पूरब फोल के वेख फ़रद, परदा आपणा आप उठाईआ। साचा खेल दस्सां असचरज, अचरज लीला तेरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप प्रगटाईआ। आदि पुरख धुर दे स्वामी, तेरे अग्गे इक्क अरज़ोईआ। गुर अवतार पैगम्बरां वेख आपणी आबादी, गिणती बिना हिन्दसयां दे समझाईआ। सिफ्त कराउण दी तैनूं पै गई वादी, वायदयां विच सारे रिहा भरमाईआ। बिन मेरे तेरा दूजा सुत नज़र ना आवे कोई नादी, नाद सिफ्तां सुरां वाला वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आप वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं मंगण लग्गा दात, दाते लैणा ध्यान लगाईआ। तेरा मेरा कौल इक्को वाक्, वाकिफ़कार
❋
❋
दूजा नज़र कोए ना आईआ। निरगुण निरगुण सच्चा साथ, आदी संग बणाईआ। मैं सिफ्तां वाली कदे ना गावां गाथ, रागां विच ना कोए वड्याईआ। परदा खोल्ह के वेख आप, आपणे विच्चों आप प्रगटाईआ। कवण पूत कवण बाप, कवण गोदी रिहा सुहाईआ। कवण सिफ्त कवण जाप, कवण रिहा सालाहीआ। कवण सज्जण कवण साक, कवण संग निभाईआ। कवण हुक्म कवण वाक्, कवण फ़रमान रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आप आपणा खोज खुजाईआ। सतिगुर शब्द कहे ज़रा वेख आपणा हिस्सा, गंढ्ढ धुर दी इक्क खुल्हाईआ। जेहड़ा लेख अगम्मी लिखा, आदि मध ना किसे दृढ़ाईआ। बणदा रिहों वड्डा निक्का, रूप अनूप वेस वटाईआ। सिफ्तां वाला लिखदा रिहों चिठ्ठा, आप आपणा आपणे नाल परचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुण साहिब धुर स्वामी, धर्म दवारे दयां जणाईआ। तूं मेरा अन्तरजामी, मैं सब नूं दयां समझाईआ। क्यों उपजे तेरी बाणी, कवण धार प्रगटाईआ। क्यों नहीं लेखा रख्या ज़बानी, क्यों कलम शाही जोड़ जुड़ाईआ। क्यों रमज़ उपजाई रुहानी, रहमत आप कमाईआ। क्यों वसें जूह बेगानी, तत्तां विच समाईआ। क्यों तत करें कुरबानी, आपणा आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा नूर दे दरसाईआ। सतिगुर शब्द कहे क्यों बणदा रिहों मलाह, खेवट खेटा रूप वटाईआ। क्यों बदलदा रिहों सलाह, हुक्म हुक्म नाल जणाईआ। क्यों निरगुण हुन्दा रिहों रुशना, सरगुण सोभा पाईआ। क्यों गुरू अवतार पैगम्बर रिहों अख्वा, की तेरी वड्याईआ। क्यों हर घट रिहा समा, लख चुरासी डेरा लाईआ। क्यों सिफ्ती ढोले रिहा गा, चारे बाणी डंक वजाईआ। क्यों लाउँदा रहें सब नूं दाअ, दर्दी हो ना दर्द वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दे सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे की तेरी मर्यादा, आदि मध समझ किसे ना आईआ। की तेरी आवाज़ा, जुग जुग गुर अवतार पैगम्बरां करें पढ़ाईआ। की तेरा समाजा, साचा मार्ग दे दरसाईआ। की तेरा रवाजा, रसम की बणाईआ। की तेरा काजा, करनी की कमाईआ। की तेरा वाजा, अगम्मी सुर हिलाईआ। की तेरा स्वांगा, भेव देणा खुल्हाईआ। की तेरा नामा, निरँकार देणा जणाईआ। की तेरा कामा, निहकर्मी देणा वखाईआ। की तेरा दमामा, घर साचे आप वजाईआ। की तेरी पहचाना, परदा देणा उठाईआ। की तेरा गाणा, बिन रसना ढोला अल्हाईआ। की तेरा बाणा, रूप अनूप धराईआ। की तेरा फ़रमाना, हुक्मे अंदर सुणाईआ। की तेरा कमाना, चिल्ला देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा दे चुकाईआ। सतिगुर शब्द तूं क्यों बणया करता, करनी दे समझाईआ। तूं क्यों बणया हरता, हर घट डेरा लाईआ। तूं क्यों दो जहानां तरदा, भेव अभेद खुल्हाईआ।
❋
❋
तूं क्यों नहीं जम्मदा मर्दा, नूर जोत रुशनाईआ। तूं क्यों नहीं आपणा आप पढ़दा, आपणी समझ समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा दे उपाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं बणना नहीं होछा, दलेरी नाल दृढ़ाईआ। तूं क्यों बणें वड्डा छोटा, जुग जुग वेस वटाईआ। क्यों होवें खरा खोटा, आपणा आप बदलाईआ। क्यों मंज़ल चढ़ें चोटा, साचा घर सुहाईआ। क्यों खेल खिलाएं लोक परलोका, रचना रचन रचाईआ। क्यों गावें इक्क सलोका, सच देणा समझाईआ। क्यों सुणाएं आपणा पोथा, सरगुण कर पढ़ाईआ। क्यों मन्दिर सुहाएं कोठा, तत शरीर वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा आप दे दरसाईआ। सतिगुर शब्द कहे की पूंजी तेरी रास, मेहरवान दे समझाईआ। की तेरा खेल तमाश, समझ कोए ना पाईआ। की तेरी अगली पिछली आस, परदा दे चुकाईआ। की तेरी निराली ख़ाहिश, आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे समझाईआ। पुरख अकाल कहे सुण मेरे अगम्म दुलारे, दुल्हे दयां जणाईआ। मेरे खेल सदा न्यारे, निराकार हो निरँकार आपणी कार कमाईआ। मेरे हुक्म वाले लारे, फ़रमान विच वड्याईआ। अनक कल दी धारे, धर्म दुआर प्रगटाईआ। सच दुआर वणजारे, आपणा वणज कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव आपणा दए समझाईआ। शब्द गुर तूं कदे ना बणीं गुरू, गुरदेव नज़र ना आईआ। तेरा मेरा लेखा कोए ना जाणे शुरु, परदा सके ना कोए उठाईआ। तेरा हुक्म कदे ना मुड़ू, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। मेरी धार तेरे नाल जुड़ू, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव पिछला दए खुल्हाईआ। शब्द सतिगुर इक्को इक्क बणाया, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। तेरे विच्चों तेरा नूर उपजाया, नूर नूर नूर रुशनाईआ। पंजां तत्तां खेल खिलाया, खेल बेपरवाहीआ। किरन इक्को इक्क टिकाया, जिस दी समझ कोए ना पाईआ। इशारे विच्चों इशारा इक्क प्रगटाया, साचा हुक्म ना किसे समझाईआ। रमता रमता खेल कराया, अगम्मता आपणे विच छुपाईआ। जम्मदा मर्दा गुरू ना कोए अख्वाया, सतिगुरू ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए समझाईआ। सतिगुर शब्द थोड़्ही कर विचार, विचर के दयां जणाईआ। जेहड़े घल्ले तेई अवतार, त्रीमत वांग सेव कमाईआ। इन्हां नूं तेरा दिता इशार, तेरा हुक्म सुणाईआ। आप वस्स के बाहर, दरवाज़ा अंदरों दिता खुल्हाईआ। कतरा दे के अमृत धार, कातिल दिते प्रगटाईआ। इशारा दे के निराधार, निराकार खेल वखाईआ। पा ना सकण तेरी सार, सार्थी समझ कोए ना आईआ। तत्तां विच कर प्यार, रत्तां विच रंग रंगाईआ। माता पट्टां विच सवाल, गोदी गोद टिकाईआ। जगत पा जंजाल, बंस विच वड्याईआ। खेल कर शाह कंगाल, आपणा रंग बदलाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा दए सुणाईआ। सतिगुर शब्द जो तेई अवतार भेजे, भजन बन्दगी तेरी विच लगाईआ। मेरी चढ़या कोई ना सेजे, अंगीकार ना कोए अख्वाईआ। तत्तां वाली खेल खेडे, नूर नाल चमकाईआ। हुक्म अंदर तोर के सेधे, मार्ग इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा राह इक्क दरसाईआ। सतिगुर शब्द तेरे प्यार दा पाउँदे रहे कुड़ता, तन वजूद शरीर हंढाहीआ। तेरे प्यार दा फ़ुरना फुरदा, मेरा भेव किसे ना आईआ। मैं खेल खेलदा रिहा ठग्ग चोर दा, चोरी सब दे नाल कमाईआ। रूप बदलदा रिहा होर होर दा, नूर चश्म ना कोए जणाईआ। तेरे हुक्म अंदर रिहा तोरदा, धुर दा मालक बण गुसाँईंआ। खेल करदा रिहा आपणी लोड़ दा, परदा सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। मैं करनी दा करता, करनहार करतारा। गुर अवतार पैगम्बर तेरा बरदा, तूं मेरा बरख़ुरदारा। मैं तेरा लाहवां परदा, तूं इन्हां करें उज्यारा, मैं मालक तेरे घर दा, तूं इन्हां देवे सहारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा दस्सां अगम्म अपारा। मेरा लेखा सदा अपार, अपरम्पर हो के दयां जणाईआ। एह निक्के निक्के गुरू अवतार, पैगम्बर तेरा नूर चमकाईआ। सब कुछ दे के तेरे अख्त्यार, मुख्तारनामे दित्ते लिखाईआ। खेल करदे रहे सदा जुग चार, चौकड़ी आपणी वण्ड वण्डाईआ। अक्खरां नाल करदे रहे प्यार, सिफ्तां विच सालाहीआ। कातब बण लिखार, लिख के देंदे रहे गवाहीआ। जो हुक्म दिता इशार, इशारे नाल सुणाईआ। उहो गाउँदे रहे विच संसार, तेरे नाम तों बिना नाम बदलाईआ। जे मैं इक्क वारां आपणा दस्सां दवार, दवारा बदल कोए ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग आप वखाईआ। सुण सतिगुर शब्द की आई तैनूं सोच, बिन बुद्धी रिहा दृढ़ाईआ। आपणी मनसा पूरी कर लोच, बिन लोचण लै तकाईआ। जिस दी करदे रहे खोज, खोजी बण जगत लोकाईआ। जम्मदे रहे रोज़, राज़क रहीम बेपरवाहीआ। दस्सदे रहे निर्मल जोत, नूर नुराना नूर रुशनाईआ। जिस दी वरन नहीं कोई गोत, ज़ात पात ना वण्ड वण्डाईआ। फेर क्यों मज़्हबां दा सिर ते चुक्क के गए बोझ, आपणा आप भुलाईआ। क्यों सिफ्तां वाले नाम दा ला के गए रोग, अक्खरां विच मेरी वण्ड वण्डाईआ। क्यों सब ने मंगयां इक्को धुर दा जोग, इक्को सीस निवाईआ। क्यों हद्दां बणा के गए किला कोट, कोटी कोट भरम भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा इक्क सुणाईआ। सतिगुर शब्द पैगम्बरां दा सुण लै हाल, सहिजे दयां सुणाईआ। वक्खरी तेरी चाल, निराली वण्ड वण्डाईआ। तत्तां वाला वजा के ताल, धरनी धरत धवल धौल सुहाईआ। आपणे नाम दा रख सवाल, नाम कलमयां विच बदलाईआ। इशारयां विच
❋
❋
शरअ ख़ुआर, शरीअत विच बंधाईआ। तेरी सिफ्त दा दे अहिवाल, आपणा कमाल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेश इक्क सुणाईआ। सतिगुर शब्द गुर अवतार पैगम्बर तेरा पिछला भाईचारा, हुक्म नाल सुणाईआ। जो मंगदे रहे तेरा दवारा, द्वारका वासी सीस निवाईआ। तूं वण्डदा रिहों भण्डारा, थोड़्हा थोड़्हा झोली पाईआ। देंदा रिहों चमत्कारा, नूर किरन किरन रुशनाईआ। बणदा रिहों वणजारा, जगत वणज वण्डाईआ। दस्सदा रिहों जैकारा, सिफ्तां वाला नाम समझाईआ। देंदा रिहों हुलारा, पवण पवण बाहर कढाहीआ। कर के खेल जगत न्यारा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क रंगाईआ। सतिगुर शब्द गुर अवतार पैगम्बर तेरी इक्क सरंगी, तत्तां वाली दिती बणाईआ। विच आपणे प्रेम दी पा के तन्दी, तन्द रबाब दिती वजाईआ। मुहब्बत दी धार दस्स के चंगी, चंगी करी पढ़ाईआ। तेरा खेल दस्स बहुरंगी, रंगत दिती रंगाईआ। हुक्म दी ला पाबन्दी, दीनां मज़्हबां वण्ड वण्डाईआ। जगत धार वहा के कन्ढ्ढी, किनारा दिता वखाईआ। बिन तेरे मेरे मंजल किसे ना लभ्भी, तत कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चक्र विच चक्र लवाईआ। सतिगुर शब्द एह खेल निराला चक्र, चाकर सारे दयां समझाईआ। सारे करदे रहे यतन, यथा योग सेव कमाईआ। मैं तेरा सब नूं दस्सया पतण, नौका जगत नाम चढ़ाईआ। आप बैठा रिहा आपणे वतन, बिन रूप रंग सोभा पाईआ। नित नवित सारे लभ्भण, राह वेखण थाउँ थाँईंआ। जेहड़े गुर अवतार पैगम्बर अक्खरां वाला तेरा मेरा नाम जपण, उन्हां तों दूर बैठा गुसाँईंआ। बिरहों विछोड़े विच तड़फण, वैरागी रूप बणाईआ। दरस दीदार नूं भटकण, नेत्र मीट ध्यान लगाईआ। सतिगुर शब्द तेरे मेरे विच नहीं कोई अटकण, जगत जाप दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं तेरा किनारा तूं मेरा पत्तन, बाकी सारे दिसण पाँधी राहीआ। पंज तत वजूद अंदर जो नच्चण, शब्द इशारा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप जणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरी खेल पुराणी, पूरब चली आईआ। कुछ अगली दस्स कहाणी, कहकहा ला के मंग मंगाईआ। तेरे चरण कँवल मेरी इक्क निशानी, निशाना अवर ना कोए तकाईआ। तत खेल होई बेगानी, जप जग ना कोए वड्याईआ। की तेरी धुर दी बाणी, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे तत्तां वाला छड्ड दे झगड़ा, सच सच दे दृढ़ाईआ। की खेल तेरा अगला, अगम्म देणा जणाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर आपणी धार वाले सद्द लै, सद्दा आपणा इक्क सुणाईआ। आपणा नूर ओन्हां विच्चों लभ्भ लै, लाभ सब नूं दे पुचाईआ। झगड़ा मुका लै पिछली हद्द दा, दीन मज़्हब मिटाईआ। फिर लेखा दस्सां सब दा, सहिज
❋
❋
सहिज जणाईआ। मेरा खेल पंज तत नहीं कोई पाणी अग्ग दा, आसा अवर ना कोए वधाईआ। दूसर नाम कोई ना जपदा, जेहवा वणज ना कोए वड्याईआ। जे तूं सुत दुलारा इक्को बप्प दा, पिता पुरख अकाल अख्वाईआ। फेर लहिणा देणा हक दा, हकीकत दए दृढ़ाईआ। अग्गे लेख रहे ना शक दा, भरम देणा चुकाईआ। जो तेरा मेरा नाम जपदा, सो मेरे विच समाईआ। एह खेल पुरख समरथ दा, समें नाल उपजाईआ। वेला नहीं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वाले रथ दा, जुग जुग वेस देस प्रदेश ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे गहर गम्भीर, तेरे हथ्थ वड्याईआ। बिन शब्द सतिगुरू बणे ना कोए सरीर, तन माटी वज्जे ना कोए वधाईआ। तेरा लेखा बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र ना आईआ। बिन तेरी किरपा पढ़े ना कोए तालीम, हुक्म हक ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी करनी दए जणाईआ। सतिगुर शब्द धुर दा हुक्म सतिगुर साथी, शब्द गुरू जस गाईआ। गोबिन्द शब्द जो धुर दी धार आखी, बिन अक्खरां दिती समझाईआ। मेरी आदि मध दी पाती, पत्रका इक्क प्रगटाईआ। जिस नूं दूजा पढ़े ना कोए जमाती, तुलबा नज़र कोए ना आईआ। लिखे कोई ना बण के साथी, सलाहकार ना कोए वड्याईआ। शब्द धार मेरे गोबिन्द आपणी याद कर ला आखी, आख़र दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले नूरी धार चड़्हिउँ घाटी, मंज़ल आपणी पूर कराईआ। दर दुआर तक्क के कमलापाती, पतिपरमेश्वर सीस निवाईआ। ढोला गाया बण के भाटी, राग धुरदरगाहीआ। नज़र आया कोई ना ढाडी, दूजा नाद ना कोए सुणाईआ। तेरा खेल वेख बहु भांती, भावना आपणी दिती समझाईआ। तूं साहिब पुरख अबिनाशी, गहर गम्भीर गोसाँईंआ। आदि जुगादी मेरा नाती, पिता माती इक्क अख्वाईआ। मेरी मन अख़ीरी बाती, बातन दयां जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मिट गए जो तन वजूद हंडावण ख़ाकी, माटी चम्म नज़र ना आईआ। तेरा खेल सदा बहु भांती, भेव अभेदा दएं खुल्हाईआ। मेरी धारा अंदर आसी, आशा दयां सुणाईआ। तूं मालक ख़लक आकाशी, प्रकाश नूर ख़ुदाईआ। तूं कोई सतिगुर नहीं पवण स्वासी, साह विच समाईआ। तेरी मंज़ल कदे मुके ना वाटी, अन्त कहिण कोए ना आईआ। तूं दीन दयाल नाथ अनाथी, निरवैर तेरी शरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा देणा वखाईआ। शब्द कहे मैं गोबिन्द, सतिगुर रूप जणाईआ। बिन मात पित तों तेरी बिन्द, नूर जोत रुशनाईआ। तूं गहर गम्भीर अगम्म सिन्ध, सागर समझ ना राईआ। हरख़ सोग ना कोए चिन्द, ग़म ना कोए बदलाईआ। तन वजूद शरीर नहीं कोई पिण्ड, तत नज़र कोए ना आईआ। तूं दाता गहर गम्भीर गुणी गहिंद, शहिनशाह अख्वाईआ। तेरे हथ्थ रबाब नहीं कोई किंग, मृदंग
❋
❋
ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द शब्द कहे तूं जोत अकाला, अकल कला अख्वाईआ। मेरा तेरे अग्गे सवाला, सवा पहर मंग मंगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कोई दे ना सके अहिवाला, परदा ना कोए उठाईआ। मैं तेरा इक्को नढ्ढा बाला, बालक धुर दा नज़री आईआ। सद वसां तेरी धर्मसाला, धर्म दवारा इक्को नज़री आईआ। मैं कोई गऊआं चारन वाला नहीं ग्वाला, गोवर्धन हथ्थ ना कोए टिकाईआ। मैं कोई पकड़ी नहीं माला, सिमरन विच सिमरन ना कोए बणाईआ। मैं कोई घालणी नहीं घाला, आपणा आप मिटाईआ। सद्द वसां तेरे नाला, एहो आस रखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा वक्खरा रहे ना कोए निराला, निराकार आकार ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा पतण देणा सुहाईआ। गोबिन्द शब्द कहे ना मैं गुरू तेरा अवतार, ना पैगम्बर नज़री आईआ। ना शरअ दा सिक्दार, ना मज़्हबां करां अगवाईआ। ना पढ़ां तेरा इशतहार, ना सिफ्तां विच वड्याईआ। ना करां कदे पुकार, रो रो हाल सुणाईआ। ना बणां कदे लिखार, ना काग़ज़ कलम चलाईआ। ना मंगां कदे दवार, दर दर अलख जगाईआ। जद तूं इक्क वेरां मेरे नाल पा ल्या प्यार, फिर टुट्ट कदे ना जाईआ। सांझा कर के इक्क जैकार, आदी ढोला दिता सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दे नहीं कोई इख्त्यार, इख़तलाफ़ विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क मनाईआ। सतिगुर शब्द कहे गोबिन्द धार नहीं गुस्ताख़ी, ग़ुस्सा ना कोए रखाईआ। मैं आस दस्सां साची, साजन दयां दृढ़ाईआ। तेरी मेरी धार कदे ना होवे काची, आदि अन्त तुट्ट कदे ना जाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साथी, सगला संग निभाईआ। बिन मेरे प्रभू तेरा बणे कोई ना पाठी, तेरा आदी नाम कोए ना गाईआ। जुग चौकड़ी खेल खेलणा सूरबीरां नाल राठी, रजवाड़े वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। गोबिन्द शब्द कहे इक्क वेख आपणा वरका, वाहिद दयां जणाईआ। जित्थे भेव खुल्ल्हे तेरे घर दा, घराना इक्को नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बर नहीं कोई लड़दा, दीन मज़्हब ना वण्ड वण्डाईआ। ना कोई वक्खरा वक्खरा नाम पढ़दा, सिफ्तां विच ना कोए सालाहीआ। तूं आदि अन्त मध जोत विच्चों जोती धरदा, नूर विच्चों रुशनाईआ। जो चाहे सो करदा, करनहार वड्याईआ। मैं तेरे अग्गे नहीं डरदा, भय तेरे चरणा दिता रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। गोबिन्द शब्द कहे प्रभ नूरी, नुराने बेपरवाहीआ। मेरी मनसा कर दे पूरी, आसा तूं ही दिती उपजाईआ। मेरी सति दी दे मज़दूरी, धुर दी झोली पाईआ। मैं छड्ड के दुनिया कूड़ी, कुटम्ब दिता तजाईआ। मस्तक ला के तेरी धूढ़ी, धुर दा मेल मिलाईआ। रंगण चाढ़ के गूढ़्ही,
❋
❋
गूढ़्हा रंग रंगाईआ। अग्गे रहे ना कोए मजबूरी, मुश्किल हल्ल कराईआ। बिन मेरे करे ना कोए मशहूरी, मश्वरा लैण कोए ना आईआ। चार जुग दे गुर अवतार पैगम्बर आपणी वल्हेट के गए पंज तत दी फूड़्ही, सफा नज़र किसे ना आईआ। मक्खण खांदे गए चूरी, रसना ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा रंग दे रंगाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मैं तेरा दुलारा, दूल्हा धुर दा नज़री आईआ। तूं मेरा परवरदिगारा, परम पुरख अख्वाईआ। मेरे नाल तेरा नहीं कोई लारा, समां समां वड्याईआ। लेखा नहीं कोई जुग चारा, चारे वेद भेव ना आईआ। मैं तेरा समझां अगम्म इशारा, शरअ तों बाहर दृढ़ाईआ। पूरब लहिणा दे उधारा, अगली मंग ना कोए मंगाईआ। तेरे प्रेम प्यार दा उह दिहाढ़ा, दिवस दयां समझाईआ। जिस वेले बणा के धुर दा लाड़ा, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। सचखण्ड दुआर वखा अखाड़ा, आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा आपणा दे चुकाईआ। गोबिन्द शब्द कहे मेरे दयानिध दयालू, दामनगीर वड्याईआ। तैनूं मैनूं केहड़ा भालू, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। तेरा वायदे वाला सम्मत होया चालू, चाल सब दी देणी बदलाईआ। तेरी घाल केहड़ा घालू, धायल हुन्दी दिसे लोकाईआ। तेरा बचन केहड़ा पालू, फ़रमांबरदार नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा मनसा मेरी वेख वखाईआ। शब्द गोबिन्द कहे आह वेख आपणा हुक्मनामा, हुक्मे विच सुणाईआ। जिस विच रहे ना कोए बेगाना, नूर इक्को नज़री आईआ। तेरा खेल दो जहानां, दोहरी धार प्रगटाईआ। जिस कारण पहलों बच्चयां दा दे के गया ब्याना, कौल इकरार कराईआ। उह आपणा फोल के वेख ख़ाना, ख़ालक ख़लक परदा आप उठाईआ। जित्थे उपजे इक्क तराना, तर्हां तर्हां दा राग ना कोए अल्हाईआ। नज़री आए श्री भगवाना, भगवन दाता बेपरवाहीआ। आपणे हुक्म नाल आपणा बदल दे ज़माना, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। तेरा होए वक्त सुहाना, सुहञ्जणा वेला सोभा पाईआ। मेरे कोल इक्क होर परवाना, परम पुरख दयां वखाईआ। जिस नूं तक्कणा नाल ध्याना, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। उस दे विच लिखी कलामा, कलमा नूर इलाहीआ। मेरा प्रेम दा होणा इस्लामा, इस्म अवर ना कोए जणाईआ। झगड़ा दुनी मुक्के तमामा, तामस देणी गवाईआ। तत्तां वाला गुरू करे ना कोए हरामा, हरामी सारे देणे मिटाईआ। आपणे हथ्थ लै कमाना, कामल मुर्शद इक्क अख्वाईआ। गोबिन्द तेरा मेरा इक्को होणा बाणा, बाहमी नाता ल्या जुड़ाईआ। तेरी मेरी आशा दे कोटन फिरने रामा, शाम भज्जण वाहो दाहीआ। सब दा बदल देणा नज़ामा, नाज़म इक्को देणा समझाईआ। गोबिन्द किहा मेरे शहिनशाह सुल्ताना, साहिब तेरी सरनाईआ। मेरा सिख रहे ना किसे दा ग़ुलामा, सेवा सीस ना किसे झुकाईआ। जे मिले ते तेरा इक्क निशाना, निशानी आपणी देणी
❋
❋
दृढ़ाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द तेरा मेरा सांझा होवे गाणा, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गोबिन्द शब्द तत्तां वाले गुरू हो गए मुरदे, मुरदयां फेर ना कोए जवाईआ। तेरे मेरे हुक्म फिरदे तुरदे, दो जहानां भज्जण वाहो दाहीआ। तेरे बेड़े चढ़े कदे ना रुढ़दे, जगत जहान ना कोए डुबाईआ। मेरे दवारयों ख़ाली कोई ना मुड़दे, जिन्हां आपणी दया कमाईआ। एह खेल दोहां दी लोड़ दे, लोचा सब दी वेख वखाईआ। हुक्म रहिणे ना रसना वाले ज़ोर दे, शब्दी तन्द बंधाईआ। जेहड़े अक्खरां नूं रहे घोटदे, घुट आपणी जान भराईआ। जेहड़े शब्दी धार रहे लोचदे, लोचण अगला इक्क खुल्हाईआ। जन भगतां वक्त सुहाउणे मौज दे, मजलस प्रभ दे नाल लगाईआ। बेशक इक्को ढोला बोल दे, धुर दा राग सुणाईआ। एह वसनीक हो गए ओस दे कोल दे, जो इक्क इकल्ला सब दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणा इक्क समझाईआ। गोबिन्द शब्द कहे पुरख अकाल उत्तम जाती, आदि अन्त इक्क अख्वाईआ। जिस दा खेल बहु बिध भाती, भेव भाव ना कोए दृढ़ाईआ। मेरी मनसा वाली पूरी करे आखी, आख़र दया कमाईआ। सम्मत शहिनशाही तिन्न दी तिन्नां लोकां तों बाहर वसाखी, वसल मिले यार ख़ुदाईआ। गुरमुखां देवे सच सौग़ाती, सति वस्त वरताईआ। चरण प्रीत जोड़ के नाती, संग अगला आप वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। शब्द गोबिन्द कहे तत्तां वाले गुरू सांभ, सम्भल सके कोए ना राईआ। सारे दिसदे बांझ, नूर नूर ना कोए प्रगटाईआ। स्वांगी तेरा स्वांग, सारे रहे वखाईआ। कलयुग अन्त अख़ीरी कांग, सब नूं रही रुढ़ाईआ। हक सुणे ना कोई बांग, राज़ निमाज़ ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पुरख अकाल कहे मेरे सतिगुर शब्द, शरअ तेरी दयां बदलाईआ। अग्गे इक्को दस्स के अदब, अदल आप कमाईआ। झगड़ा मेट के दीन मज़्हब, मज़ा आपणा नाम चखाईआ। कूड़ी क्रिया कर के जज़ब, सति सच दयां प्रगटाईआ। मैनूं लोड़ नहीं कोई मदद, मुद्दा सब दा वेख वखाईआ। मन वासना मेट तशदद्, अन्तर करां, सफ़ाईआ। मोह विकार कर के हत्तक, तुअल्लक कूड़ दयां तुड़ाईआ। धुर फ़रमाना दे के सख्त, कलेश कमबख्त दयां गवाईआ। अग्गे इक्को दा आउणा वक्त, साचे वेले वज्जे वधाईआ। जिस सृष्ट उपाई जगत, सो वेखे बेपरवाहीआ। मिलणा सिध्धा आ के भगत, भगवन दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा दए चुकाईआ। सतिगुर शब्द धुर दे बच्चे, बच्चा इक्को नज़री आईआ। बाकी सारे भाण्डे कच्चे, तन वजूद संग ना कोए निभाईआ। ज्यों भावे त्यों रखे, रक्ख्या कर के थाउँ थाँईंआ। जुग चौकड़ी खेल पुरख समर्थे, सतिजुग
❋
❋
त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाहीआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर शब्द दुलारे तैनूं ल्याए ओन्हां दे वट्टे, जो वाटां गए मुकाईआ। सब दे पूरे करे अरसे वाले पटे, मुणयाद नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणे रंग रत्ते, रतन अमोलक लए बणाईआ। रतन अमोलक धुर दा हीरा, हरि सज्जण नज़री आईआ। भगत वछल गहर गम्भीर गुणी गहीरा, गोबिन्द बेपरवाहीआ। जिस दा निरगुण धार अगम्मी चीरा, सीस दस्तार ना कोए समझाईआ। सिफ्त गावे सिफ्तां वाला कबीरा, जो कबीर जुलाहे रिहा समझाईआ। जिस दी नज़र ना आए तस्वीरा, तसबी माला ना कोए लटकाईआ। शाह कंगाल ना दिसे अमीरा, अमरापद इक्क जणाईआ। जिस दी मेटे ना कोए लकीरा, हुक्म हुक्म ना कोए बदलाईआ। सो खेल करे बेनज़ीरा, मेहरवान महबूब धुरदरगाहीआ। जन भगतां अमृत रस दे के नीरा, निराकार आपणा रंग रंगाईआ। फ़िकरा पढ़ा के पीरां फ़कीरा, फ़िकर अगला दिता मुकाईआ। सतिजुग साची दस्स तदबीरा, तरीका इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे वक्त दए वड्याईआ। सतिगुर शब्द तेरी सारे देण शहादत, गुर अवतार पैगम्बर गवाह नज़री आईआ। तेरी अन्त होवे इक्क इबादत, आवाज़ इक्क सुणाईआ। तूं रहिणा सही सलामत, जन्म मरन ना रूप बदलाईआ। जन भगतां देणी सदा ज़मानत, दो जहानां हो सहाईआ। कलयुग अन्त अन्त होणी कयामत, कयाम मुकाम नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन सांभ के रखे आपणी अमानत, ईमानदारी विच आपणे घर पुचाईआ।