पुस्तकालयभाग २०

पहली जेठ शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल

सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल मेरे निरवैरी, निराकार निरँकार दयां दृढ़ाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो मैं देवण लग्गा डायरी, दो जहानां श्री भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना तेरा भेव खुल्हाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर फिर के वेखे बण के शहरी, शरअ शरीअत फोल फुलाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा परम पुरख परमात्म आत्म सुणावां गम्भीर गहरी, गवर परदा दयां उठाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर तेरे नाम दे बणे वैरी, द्वैत दर मिली वड्याईआ। सही सलामत सच अदालत लगा एकँकार आपणी इक्क कचिहरी, सचखण्ड दवारा इक्को इक्क सुहाईआ। माया ममता मोह विकार हँकार कर ढेरी, कूड़ी क्रिया तेरे अग्गे टिकाईआ। सति सतिवन्त श्री भगवन्त

❋

❋

धुर दे कन्त कलयुग अन्त क्यों लगाई आपणी देरी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दवारे भेव खुल्हाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरे भगवन्त, भगवन दयां जणाईआ। वेख्या खेल तेरा जुगा जुगन्त, नित नवित तेरे हुक्मे अंदर फेरा पाईआ। तेरा नाम संदेसा देंदा रिहा मणीआं मंत, जुग चौकड़ी आप दृढ़ाईआ। लख चुरासी नार सुहागण हंढाउँदा रिहा बण के कन्त, कन्तूहल तेरी बेपरवाहीआ। धर्म दुआर विच संसार बणाउँदा रिहा अन्तश्करन अन्तर सन्त, सति सतिवादी भेव खुल्हाईआ। बोध अगाधा बणदा रिहा पंडत, निरअक्खर अक्खर धार दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सच दुआर दरगाह साची तेरी रुत्त सुहाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं देवण लग्गा इक्क रपोट, धर्म संदेसा दयां दृढ़ाईआ। सच नगारे ला के चोट, चोटी चढ़ के सब नूं दयां उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर गुर अवतार पैगम्बर जो लोकमात हो के आए कोटी कोट, अगणत तेरा निरगुण सरगुण रूप धराईआ। अन्त अख़ीर बेनज़ीर लाशरीक परवरदिगार सांझे यार तेरी मिले विच निर्मल जोत, जोती जाते पुरख बिधाते तेरी धार विच समाईआ। सब दे हुक्मे अंदर कढ्ढण लग्गा खोट, ख़ैर ख़ैरीअत तेरी बेपरवाहीआ। ठोकरां नाल होकरां नाल हिला के चौदां लोक, परलोक आपणा परदा लाहीआ। किसे दी रहिण नहीं देणी सोच, समझ विच ना कोए वड्याईआ। तेरे प्रेम दी माण के मौज, मंज़ल वेखी ख़लक ख़ुदाईआ। किसे नूं समझ ना आई होश, जुग चौकड़ी गए फेरीआं पाईआ। सच दुआर एकँकार तेरे चरणां थल्ले गए पहुंच, सनमुख अक्ख ना कोए उठाईआ। तेरा पूत सपूता नौजवाना मर्द मर्दाना सुत दुलारा एका बहुत, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सर्ब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी ख़लक ख़ालक मेरे ख़ौंत, कन्त कन्तूहल तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, धर्म दुआर एकँकार दरगाह साची परदा देणा उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं लाहुण लग्गा परदा, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो तेरा बणदा रिहा बरदा, बदली विच तेरा हुक्म सुणाईआ। सीस जगदीस भाणा रिहा जरदा, ज़ाहर ज़हूर तेरी ओट तकाईआ। तेरा नाम संदेसा सिफ्तां वाला ढोला अक्खर रिहा पढ़दा, जिस नूं नाम कहे लोकाईआ। तूं किसे भेव ना दिता आपणे घर दा, अन्त कहिण कोए ना आईआ। तेरा खेल अगम्मे हरि दा, हरि तेरी बेपरवाहीआ। जो उपज्या सो रिहा डरदा, भय भउ विच शरनाईआ। सिर कदमां उत्ते रिहा पर्दा, बिन सीस जगदीस वड्याईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द निरगुण धार अरज़ां रिहा करदा, ख़िदमतगार सेव कमाईआ। मंज़ल मंज़ल रिहा चढ़दा, हकीकत हक राह तकाईआ। तेरा खेल अगम्मे नर दा, नर हरि कहिण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा

❋

❋

धुर दा वर, धुर परदा आप चुकाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं दस्सण लग्गा भेद, भावना धुर दी दयां जणाईआ। जिस नूं समझे ना कोए कतेब, वेद वजह ना कोए दृढ़ाईआ। लिख सक्या कोए ना लेख, कातब चले ना कोए चतुराईआ। गुर अवतार पैगम्बर माण के सेज, सज्जण कहि के ढोला गाईआ। तेरे नूर दा लै के तेज, जलवा जोत रुशनाईआ। हुक्मे अंदर भेज, हुक्मे अंदर विच समाईआ। मैं सब कुछ रिहा वेख, जुग चौकड़ी खेल खिलाईआ। धुर दा बणया धर्मी कोई ना नेक, निक्का निक्का आपणा आप कराईआ। जे पुरख अकाल सब नूं देनों आपणी टेक, टिक्का मस्तक इक्को धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। फिर क्यों वक्खरा वक्खरा दस्सदे देस, दिशा हिस्सा वण्ड वण्डाईआ। क्यों भरम भुलाया विष्न ब्रह्मा शिव महेष, देव देवा सरनाईआ। क्यों निरगुण सरगुण कीता हेत, अवतरा कार कमाईआ। क्यों पैगम्बरां खेली खेड, ख़ालक ख़लक नूर कर रुशनाईआ। क्यों गुरू गुरदेव दिता तेज, सतिगुर आपणा नूर चमकाईआ। क्यों नहीं धार दस्सी एक, एकँकार भेव खुल्हाईआ। सारे तेरे हुन्दे वेखे भेंट, आप आपा गए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडा वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं पिछला बीतया दस्सां काल, जुग वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मैं लेखा जाणां माज़ी हाल, कदीम मेरी बेपरवाहीआ। जिस दा समझे ना कोए सवाल, जवाब देण कोए ना आईआ। सारे घालदे गए घाल, सेवा विच सेव कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे नन्न्हे नन्न्हे बाल, बचपन विच आपणा आप मिटाईआ। तेरे नाम दा वजाउँदे गए ताल, संदेसा तेरा मात सुणाईआ। त्रैगुण तोड़ दे गए जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। नाम संदेसा सुणाउँदे गए वार, अक्खरां विच वड्याईआ। सिफ्तां विच करदे गए भाल, लिख्तां विच सालाहीआ। तेरा तक्क के थोड़्हा नूर जमाल, ज़ामन आपणा आप कराईआ। हुक्म दे हुक्मी बण महिमान, बेज़बान वेस वटाईआ। कलमा नाम संदेसा दे कलाम, शब्दी राग अल्हाईआ। हुजरयां विच करन पहचान, बिन नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। धर्म दी धार ईमान, अमल रहत सरनाईआ। बरदे बण ग़ुलाम, ख़ादम सेव कमाईआ। दीन मज़्हब दा दस्सदे गए नज़ाम, नौबत हक जणाईआ। कलयुग अन्त होए बदनाम, बदी सके ना कोए मिटाईआ। हकीकी दे सके कोई ना जाम, अमृत रस ना कोए चखाईआ। लेखा पिछला मुका तमाम, तमअ तृष्ना ना कोए वधाईआ। सब दा विगड़ गया इंतजाम, हुक्मरान ना कोए शहिनशाहीआ। धर्म दिसे ना कोए निशान, बावन धार ना कोए झुलाईआ। अन्त मेरा इक्क पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे दयां दृढ़ाईआ। सुण बेनन्ती श्री भगवान, भगवन तेरे दर शनवाईआ। दीनां बंधप नौजवान, नर नरायण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दयां समझाईआ। सतिगुर शब्द कहे पुरख अकाल आ वेख आपणे

❋

❋

नन्न्हे बच्चे भोले, अवतार पैगम्बर गुरू दयां वखाईआ। जेहड़े तेरे नाम दे गा के आए सोहले, ढोले कलमयां विच जणाईआ। जिन्हां दे अन्तर निरगुण हो के मौलें, सरगुण रंग रंगाईआ। भाग लगाएं काया चोले, चोजी प्रीतम खेल खिलाईआ। शब्दी धार हो के बोलें, अनबोलत राग अल्हाईआ। सदी चौधवीं सारे डोले, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। सच वस्त किसे ना कोले, कायनात दए दुहाईआ। दीनां मज़्हबां पाए रौले, सिर हथ्थ ना कोए उठाईआ। कर्म कुकर्म होवे उपर धौले, धर्म दुआर बैठा मुख छुपाईआ। जगत नईआ सब दी डोले, तट किनार ना कोए सुहाईआ। हुण तक्क बैठ के ओहले, आलमगीर रहे कुरलाईआ। बिना तेरे शब्द सति सच कोई ना बोले, भरमे भुल्ली जगत लोकाईआ। धर्म दुआर रहे ना कोई विचोले, विचला लेखा गए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा फोल फुलाईआ। सतिगुर शब्द कहे आपणे गुर अवतार पैगम्बर वेख नन्न्हे, बचपन तैनूं दयां वखाईआ। जेहड़े तेरी मेरी धार अगम्मी जणे, जणेंदी जोत अगम्मी माईआ। एका राग सुणाया बिना कन्ने, अनबोलत डंक वजाईआ। लग्गा भाग वजूद तने, तन महबूब तेरी सरनाईआ। अन्त अख़ीर सब दे ख़ाली दिसदे कन्ने, पल्लू गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। जिन्हां दे पंज तत ठीकर काया भन्ने, अन्त जोत विच मिलाईआ। ओन्हां दा हुक्म केहड़ा मन्ने, जो साख्यात नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे आस रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैगम्बर वेख आपणी धार, धरनी उत्ते नज़र कोए ना आईआ। जोत जोती दा शुमार, हिन्दसा अंक वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बिन तेरी किरपा नूर ना कोए उज्यार, ज़हूर विच ना कोए रुशनाईआ। चार जुग दे पनिहार, पूरब सेवा सेव कमाईआ। तेरा खेल सच्चे ठठयार, ठाकर समझ कोए ना पाईआ। तेरा लेखा जुग चौकड़ी चार, चार कुण्ट तेरी बेपरवाहीआ। दर ठांडे खड़्हे गुरू अवतार, पैगम्बर सीस निवाईआ। साडा लेखा रिहा ना विच संसार, संसारी भण्डारी देवण नाल गवाहीआ। ख़िदमत करदे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के तेरी सेव कमाईआ। लेखा पूरा होया सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चौकड़ी चार, चार वरन विच समझाईआ। इन्हां दा रिहा नहीं कोई इख्त्यार, इख़तलाफ़ विच लोकाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात कूड़ी क्रिया होया विभचार, धर्म प्रचार ना कोए शनवाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे ग्रन्थी होए गुनाहगार, ग़फ्लत विच गहरी नींद सवाईआ। मतलब विच तेरा नाम रहे उच्चार, रहमत विच सीस ना कोए निवाईआ। मैं सब नूं करन आया ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो पुरख अकाल दा सच्चा दरबार, दरगाह धुर दी इक्को नज़री आईआ। जित्थे नाम दा वणज व्यपार, दूजा हट्ट ना कोए खुल्हाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, कलम शाही ना कोए चतुराईआ। जोती

❋

❋

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा नर निरँकारा एकँकारा परवरदिगारा धुर दरबारा, इक्को इक्क सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैगम्बरो मार के वेखो ध्यान, धर्म दवारे दयां जणाईआ। सृष्टी विच रिहा ना कोई ईमान, भरमे भुल्ली कूड़ लोकाईआ। अक्खरां वाला नज़र ना आए ज्ञान, अज्ञानी देण दुहाईआ। मनुआ मन फिरे शैतान, शरअ विच लड़ाईआ। साची मंज़ल मिले ना किसे मकान, परदा हक ना कोए उठाईआ। महबूब दी करे ना कोए पहचान, निज नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अमृत रस चक्खे ना कोए ज़बान, तृष्ना विख ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर ठांडे अलख जगाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं करना नहीं लिहाज, लहिजे नाल जणाईआ। जुग चौकड़ी बदल देणा समाज, समें नाल समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो तक्को आपणा रिवाज, जो रसम दिती सिखलाईआ। साचा करे ना कोई आदाब, सीस जगदीस ना कोए निवाईआ। माया कारण कूड़े काज, धरनी धर्म ना कोए वखाईआ। नज़री आए ना गुरू महाराज, राज राजान शाह सुतलान देण दुहाईआ। हुजरा सोहे ना कोई महिराब, हकीकत हक ना कोए वखाईआ। नाम निधान ना वज्जे रबाब, तन्दी तन्द ना कोए हिलाईआ। सारे खोल्ह के वेखो आपणी जाग, जगह जगह पई लड़ाईआ। दुरमति मैल कोई ना धोवे दाग़, अन्तर साफ़ ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दए वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो तेई अवतार, इक्को वार जणाईआ। दुनिया दे बण के दुनीदार, दाअवा दुनी विच वखाईआ। राम राम दा बोल जैकार, कृष्न कृष्न दे गीत सुणाईआ। ओम ओम दा दे अधार, शंकर शंकर डंक खड़काईआ। अन्तिम सारे वेखो आपणा नैण उग्घाड़, अक्ख प्रतख उठाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया सब दी होई उजाड़, मन्दिर दिसे ना कोए रुशनाईआ। दीपक जोती सके कोए ना बाल, वरन गोती भरम भुलाईआ। सुरती सोती सके ना कोए उठाल, संदेसा सच ना कोए सुणाईआ। कलयुग ने सब दी बदल दिती चाल, चाल निराली दिती वखाईआ। धर्म दी करे कोई ना भाल, कूड़ विभचार वज्जे वधाईआ। झगड़ा प्या धर्मसाल, मन्दिर मठ्ठ रहे कुरलाईआ। अवतार ग्रिफ़तार करे किसे ना आण, सगला संग ना कोए निभाईआ। इट्टां पत्थरां काग़ज़ शाहीआं करदे सारे निमस्कार, नमों नमों सीस झुकाईआ। नज़र आए ना किसे निराकार, जिस दा नूर जोत रुशनाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सारे कीते लाचार, लाचारी सके ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सतिगुर शब्द कहे सुणो पैगम्बर मीत, मित्रो दयां जणाईआ। तुहाडी रही ना धुर दी रीत, मार्ग सच ना कोए समझाईआ। झगड़ा प्या जगत मसीत, मसला हक ना कोए सुणाईआ। मुल्ला

❋

❋

दिसे ना कोए अतीत, कुल्ला कूड़ सोभा पाईआ। सदी चौधवीं सारे होए पलीत, पलक अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कलमा समझे कोए ना गीत, वाहिद नूर नज़र कोए ना पाईआ। मेहर होए ना कोए बख्शीश, रहमत रैहम ना कोए कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे उठो वेखो सतिगुर जग, जगजीवण दाता दए वड्याईआ। चार कुण्ट लग्गी अग्ग, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। साचा नाम ना वज्जे नद, अनहद नादी नाद ना कोए सुणाईआ। परदा कोई ना सके कज्ज, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। कलयुग सन्त वासना इन्द्र वाली भग्ग, भावना भरम विच भरमाईआ। चढ़े कोई ना उपर शाह रग, रस्ता मंज़ल हथ्थ किसे ना आईआ। यति सति दा टुट्टया तग, हठीआ हठ ना कोए कमाईआ। सदी बीसवीं तुसीं सारे हो गए अड्ड, दामनगीर दामन हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। हुक्मे अंदर गए छड्ड, ख़ाली हड्ड कर लोकाईआ। अग्गे हो के वेखो वध, मातलोक ध्यान लगाईआ। किसे ना मिले अमरापद, पतिपरमेश्वर मिलण कोए ना जाईआ। कूड़ी क्रिया पए अन्धेरी खड्ड, फड़ बाहों पार ना कोए कढाहीआ। सतिगुर शब्द कहे मैं होवां गद गद, गदागर दिसे लोकाईआ। भेखाधारी फिरदे वग्ग, वागी नज़र कोए ना आईआ। केहड़ी गल्लों गए भज्ज, भजन बन्दगी विच जगत फसाईआ। दुरमति मैल कोई ना धोवे डब्ब, एका रंग ना कोए रंगाईआ। क्यों लहिणा देणा मुकया हभ, हमसाजण संग तुड़ाईआ। कलयुग जीव बप्पड़े बग्ग, हँस रूप ना कोए वटाईआ। माया ममता मुख विच दे के डड्ड, डण्डौत आपणी गए भुलाईआ। सब दी कीती हो गई रद्द, राह इक्को बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ अन्धेरी रही वग, वागां हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। वेखो खेल सूरे सरबग, सुरती सब दी रिहा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क जणाईआ। सतिगुर शब्द कहे सारे दस्सो आपणी नेकी, निक्कयां वड्डयां इक्क वड्याईआ। किस ने व्याही राम राम दी बेटी, नार कन्त रूप सुहाईआ। किस ने मंज़ल चढ़ के वेखी छेती, शरअ ज़ंजीर कटाईआ। केहड़ा परम पुरख दा होया भेती, भरमां विच्चों आपणा भरम मिटाईआ। केहड़ा बणया देसी कवण होया परदेसी, कवण देस सुहाईआ। केहड़ा आपणे नाम दी मार के गया शेख़ी, अक्खरां वाला नाम जपाईआ। केहड़ा कर के जगत विच तेज़ी, तेज आपणा गया वधाईआ। प्रभ ने सब नूं डण्डी दस्सी टेडी, सिध्धा राह ना कोए वखाईआ। किसे समझी धार ना एहदी, जो एधर ओधर रिहा भवाईआ। थोड़्ही रमज़ लगा के सोढी वेदी, वेदी सोढी गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा वेख वखाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैगम्बरो दस्सो जलदी, जल तरंग दी लोड़ रहे ना राईआ। एथे खेल इक्को गल्ल दी, गलवकड़ी कोए ना पाईआ। धार रहे ना कोए छल दी, छल कपट

❋

❋

ना कोए वड्याईआ। एह मिसल मसले वाली हल्ल दी, हालत आपणी दयो जणाईआ। क्यों एह धार होई कलयुग कल दी, कलमे सारे दिते भुलाईआ। तुहाडे हुंदयां क्यों दीनां मज़्हबां वाली अग्ग बलदी, क्यों ना सके बुझाईआ। की तुहानूं लभ्भे धार ना जल दी, प्रभ दा सोमां बेपरवाहीआ। की घड़ी आ गई तुहाडे अन्तिम फल दी, जो भविख्तां विच सुणाईआ। की तुहाडी ताकत नहीं कोई चलदी, चलत वेखी लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दस्स दयो छेती, शरअ आपणी दयो समझाईआ। क्यों होए मात परदेसी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे बाणी ढोला गाईआ। क्यों निरगुण सरगुण बणे वेसी, चोला माटी पंज तत ख़ाक हंढाहीआ। क्यों दित्ते नाम संदेशी, संध्या वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम लेखा रिहा मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सुण शब्द धुर दे दूल्हे, दुल्हन हो के दईए जणाईआ। तेरी धार फले फूले, फुलवाड़ी तेरी नज़री आईआ। तेरा आदि तेरा मूले, अन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा नूर कन्त कन्तूहले, कन्त बेपरवाहीआ। की साथों लहिणा देणा वसूले, की बाकी रिहा कढाहीआ। असीं तेरे हुक्म दे माणदे रहे झूले, झलक तेरी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साडा लेखा दे चुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण शब्द साडे साहिब, सुल्तान तेरी सरनाईआ। असीं तेरे बणे नाइब, हुक्मे विच वड्याईआ। अन्त मातलोक विच्चों हो के ग़ायब, दर तेरे डेरा लाईआ। तेरा खेल अजब अजाइब, निराला दे दृढ़ाईआ। साडी कर हमायत, मेहर नज़र उठाईआ। जो शरअ दस्स के आए शरायत, कलमयां विच पढ़ाईआ। नाम दी कर के आए अनायत, अक्खरां विच समझाईआ। सच दुआर कर के रिहाइश, मन्दिर इक्क वखाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां दी कर के आए पैमाइश, जोजनां विच समझाईआ। साडी कर ना अन्त अज़माइश, दर तेरे सीस निवाईआ। जो धुर दी मिली हदायत, सो मातलोक आए सुणाईआ। असीं धर्म दुआर दी तेरे दर ते आई पंचायत, पंचम दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, घर सज्जण मेल मिलाईआ। सतिगुर शब्द कहे मैं सुणी अगम्मी आवाज़, जो बिन अक्खरां दिती सुणाईआ। इस विच अनोखा राज़, समझे ना कोए लोकाईआ। सांझा होया जवाब, जवाब तल्बी ना कोए कराईआ। जो भविख्तां विच ल्या ख्वाब, ख़ालस दयां दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो तुहाडा लेखा वेखण आया आप, जिस आपणी कार कमाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद कहि के आए बाप, गुर अवतार पिता पुरख अकाल सुणाईआ। जो एथे ओथे दो जहानां सदा पाक, पतित पुनीता दए वड्याईआ। जिस दा चार जुग निरगुण सरगुण धार करदे आए पाठ, सिफ्तां विच सालाहीआ। जिस ने दीन मज़्हब नाम कलमे धर्म शरअ तुहानूं कीते

❋

❋

अलाट, अल्ला वाहिगुरू राम आपणा नाम समझाईआ। छोटे छोटे दे के पलाट, वखा के जगत वाला घाट, जोत जगा के विच ललाट, दीवा बाती कमलापाती कर रुशनाईआ। धीरज दे विश्वास, हुक्म संदेसा दे के ख़ास, अग्गे वधा के होर आस, आहिस्ता आहिस्ता आपणी कार कमाईआ। हुण ओसे दा प्रकाश, जेहड़ा कदे ना होवे नास, जिस नूं कहिंदे पुरख अबिनाश, घट निवासी नाम धराईआ। जिस दी मण्डल पाउँदे रास, गोपी काहन दासी दास, राम सीता कोटन चरणां पास, निव निव सीस निवाईआ। उह वेखे खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सतिगुर शब्द की आया मौका, मुकम्मल दे समझाईआ। साडी किथ्थे रह गई नौका, जो नईआ नाम वाली चलाईआ। शब्द किहा गोबिन्द दा ढईए दा इक्को ढौंका, ढोल नाल सुणाईआ। जेहड़ा छड्ड के गया पटना पौंटा, पाटल आपणा वेस वटाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो सतिगुर शब्द इक्को बहुता, जो जुग चौकड़ी आपणा हुक्म मनाईआ। जिस ने लख चुरासी काया मन्दिर अंदर मारया आपणा गोता, गहरी भँवरी फोल फुलाईआ। जिस दा नाम शब्द दो जहानां इक्को सोटा, सट्ट धुर दी दए लगाईआ। कलयुग जीव रहिण ना देवे कोई खोटा, कूड़ी क्रिया करे सफ़ाईआ। माया ममता भन्ने लोटा, लुटीआ सब दी दए रुढ़ाईआ। जन भगतां अन्तर सच प्रेम प्यार दा फेरके पोचा, दुरमति मैल दए धवाईआ। गुरमुख पुरख अकाल दा वेखे पोता, गुरसिख गोबिन्द लए उठाईआ। जिस दी आदि जुगादि जगदी जोता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। ओसे दा हुक्म लोक परलोका, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सतिगुर शब्द साडी अरदास, बेनन्ती इक्क सुणाईआ। आरज़ू दईए ख़ास, ख़सूसीअत विच समझाईआ। जेहड़ा लेखा लिख्या ब्यास, बेआस दिते तराईआ। जिस दे प्रेम दी लगा प्यास, तृष्ना दए मिटाईआ। जिस नूं याद करदे गए ख़ास, ख़ालस नूर ख़ुदाईआ। साडा इक्को उत्ते विश्वास, जो विषयां तों बाहर पिता माईआ। जिस दे चरणां वसीए पास, करवट सके ना कोए बदलाईआ। आदि अन्त ना होवे नास, जन्म मरन ना वेस वटाईआ। दाता दानी सर्ब गुण तास, गहर गम्भीर अख्वाईआ। परवरदिगार हू पाक, अल्ला शहिनशाहीआ। सदा देंदा रहे शाबाश, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। ओस नूं इक्क आदाब, सर सजदा सीस निवाईआ। जिस दा नानक लेखा दस्सया बग़दाद, बग़लगीर नूर ख़ुदाईआ। अन्त आउणा विच पंजाब, पंजां दा मालक बेपरवाहीआ। जिस ने कदे नहीं होणा बरबाद, नेस्तोनाबूद करे लोकाईआ। अन्त भगतां दी सुणे फ़रयाद, जुग चौकड़ी विछड़े मेल मिलाईआ। अंदर वड़ के वजावे रबाब, तन्द सितार नाम हिलाईआ। मित्र प्यारा बणे अहिबाब, सज्जण धुरदरगाहीआ।

❋

❋

शाहो भूप हो नवाब, सीस जगदीश ताज सुहाईआ। जिस दी सब तों परे आवाज़, रसना बन्द ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। अवतार पैगम्बर कहिण गुर, गुर आपणा इक्क जणाईआ। जो मालक दिसे धुर, दर ठांडे सोभा पाईआ। निरगुण धार आवे तुर, तुरत आपणी खेल कराईआ। जिस दा मंत्र जावे फुर, फ़ुरना बेपरवाहीआ। उस लहिणा देणा चुकाउणा जो छड्ड के गया अनन्दपुर, पुरीआं तों बाहर डेरा लाईआ। कर प्रकाश अन्धेरा घोर, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखे चोर, ठग्गी फोल फुलाईआ। जन भगतां पए बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। निरगुण निरवैर कर के वेखे ग़ौर, गहर गम्भीर फोल फुलाईआ। जिन्हां नूं लोकमात दिता तोर, तुरीआ तों परे कर पढ़ाईआ। ओन्हां दी पूरी करे लोड़, लोड़ींदा साजण नज़री आईआ। निरगुण धार लए जोड़, जोड़ी आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैगम्बरो आपणी आपणी दस्सो कार, करनी की कमाईआ। सारे करन पुकार, कूक कूक सुणाईआ। राह तकदे गए परवरदिगार, एकँकार अक्ख उठाईआ। मेला मिले सांझे यार, धर्म दवारा सोभा पाईआ। जित्थे जोत नूर उज्यार, सूरज चन्न ना कोए रुशनाईआ। किरपा करे आप करतार, कुदरत करता दया कमाईआ। साचा वणज दस्से व्यपार, सौदा हट्ट विकाईआ। हुक्म देवे बण सिक्दार, सुल्तान शहिनशाहीआ। बरदे बणीए बरख़ुरदार, बरदे बण के सेव कमाईआ। अदल इन्साफ़ करे संसार, मुनसफ़ हो के वेस वटाईआ। कूड़ी क्रिया करे ग्रिफ़तार, गुफ़त शनीद खोज खुजाईआ। साचे सन्तां लए उबार, गुरमुखां गोद उठाईआ। मनमुखां दए दुरकार, राए धर्म हथ्थ फड़ाईआ। लहिणा देणा चुकावे जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आसा पूर कराईआ। निरगुण निरवैर लए अवतार, जोती जाता फेरा पाईआ। जिस दी रमज़ समझे ना कोए संसार, चौदां विद्या ना कोए वड्याईआ। दरोही दरोही करे पैगम्बर नमो नमो गुरू अवतार, डण्डावत बन्दना सजदयां विच सीस झुकाईआ। मेहरवान महबूब करे अगम्मी आपणी कार, करनी दा करता होए सहाईआ। साचे भगतां लए उठाल, लख चुरासी विच्चों फोल फुलाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, ऊँच नीच डेरा ढाहीआ। वरन बरन तोड़ जंज़ाल, जीवण जुगत दए जणाईआ। आ के वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद दाता नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सुण सतिगुर शब्द स्वामी, सच दईए जणाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सब दा अन्तरजामी, जो अन्तर निरंतर आपणा मंत्र करे पढ़ाईआ। संदेश्यां विच दस्सदा रिहा बाणी, बाण निराला अणयाला तीर चलाईआ। सुघड़ स्याणी सुच्चजी बणाउँदा रिहा सवाणी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ।

❋

❋

आपणी अन्त कन्त भगवन्त दस्स के गया निशानी, निशाना सब दे अंदर लाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो कलयुग अन्तिम सब दी जूह होणी बेगानी, नौ खण्ड सत्त दीप मालक नज़र कोए ना आईआ। आत्मा रही ना किसे दी राणी, बहुते कन्त प्रनाईआ। एह लेखा लिख्या नहीं कोई ज़बानी, ज़बानां वालयां तों दिता लिखाईआ। कुछ मसला कुछ असला गोबिन्द दस्सया जिन बच्चयां दी दिती कुरबानी, करमां दा गेड़ चुकाईआ। परम पुरख दा मिलणा नहीं आसानी, असल विच आपणा नूर करे रुशनाईआ। जिस वेले ख़ालक ख़लक विच शरअ दी करे शैतानी, शरीर विच शरारत दए टिकाईआ। सब दी बुद्धी करे नादानी, अकल आत्मा होए हल्काईआ। मर्दां वाली ना रहे जवानी, जोबन सके ना कोए हंढाहीआ। चार जुग दा झगड़ा पए दीवानी, बिना सतिगुर शब्द हुक्म ना कोए सुणाईआ। मंज़ल किसे ना रहे रुहानी, जिस्मानी जगत मिले वड्याईआ। काम क्रोध दी लहर होवे तुफानी, साधां सन्तां दए रुढ़ाईआ। पंडतां रहे ना कोए जजमानी, जामनी अग्गे ना कोए उठाईआ। चिल्ला चढ़े ना किसे कमानी, तीर बेनज़ीर ना कोए उठाईआ। रौला पैणा चारे खाणी, चारे बाणी दए दुहाईआ। अठ्ठ सठ्ठ (पवित्र) रहे ना कोए पाणी, सरोवर बैठण मुख छुपाईआ। ओस वेले प्रकाश होणा इक्क असमानी, जिस नूं समझे ना कोए जिस्मानी, जिस ने अंदरों कढ्ढणी बेईमानी, निशानी आपणी देणी दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना गिलानी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण सतिगुर शब्द सुण अन्त अख़ीरी बात, बातन दईए जणाईआ। कलयुग आई अन्धेरी रात, रैण आपणा वेस वटाईआ। मन वासना होई कमज़ात, नार वेसवा भज्जे वाहो दाहीआ। साचा हरफ़ ना लभ्भे विच्चों किसे लुग़ात, लग मातर सारे गए भुलाईआ। खेड़ा दिसे ना कोई आबाद, गृह मन्दिर ना कोए सुहाईआ। साचा वज्जे ना कोई नाद, धुन आत्मक राग ना कोए सुणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़दयां सुणदयां सारे होए बरबाद, बन्दा बन्दगी विच ना कोए समाईआ। मार्ग चले ना कोए समाज, रिवाज कलयुग दिता बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे गुर अवतार पैगम्बर करो हथ्थ खड़े्ह, बिन हथ्थां हथ्थ उठाईआ। असीं पिछले जुग भोगे बड़े, अग्गे लोड़ रही ना राईआ। असीं दीन मज़्हब दे छड्डे धड़े, धर्म दा धड़ा इक्क अपनाईआ। जेहड़ा अक्खर पिछले जन्म दा गोबिन्द लेख नरायण सिँघ गढ़्ही चमकौर पढ़े, उह अक्खर याद किसे ना आईआ। गोबिन्द किहा जिस वेले मेरा मेरे विच जोत धरे, धरनी उत्ते करे रुशनाईआ। उस दा सुत कदे ना मरे, दुलारा इक्को नज़री आईआ। आपणे नाम दे पावे कड़े, कड़ीआं कर्म दीआं दए कटाईआ। जेहड़े प्रेम प्रीती विच जड़े, जड़्ह उन्हां दी सचखण्ड दुआर लगाईआ। अग्गे हो के फड़े, सनमुख

❋

❋

नज़री आईआ। मालक हो के वरे, वारस हो के लए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गोबिन्द हुक्म दिता इक्क अख़ीर, आख़र इक्क सुणाईआ। ओस वेले कोल हो के सुणया इक्क कबीर, कबरां दा लेखा गया मुकाईआ। हक दी पढ़ तकबीर, तदबीर विच ध्यान लगाईआ। पैगम्बरां दा पैगम्बर पीरां दा पीर, नबीआं दा नबी, रसूलां दा रसूल नूर ख़ुदाईआ। जित्थे ना कोई शरअ ना ज़ंजीर, दीन इस्लाम ना कोए वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा इक्क सुणाईआ। गोबिन्द किहा मेरा सच संदेसा, सदीआं तों पहलां दयां सुणाईआ। जिस वेले आवे नर नरेशा, नर नरायण बेपरवाहीआ। जन भगतां मुका के लेखा, लहिणा देणा झोली पाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां चुका के ठेका, हुक्म आपणा इक्क सुणाईआ। सब दा सांझा करे सौहरा पेका, सौहरा भईआ आपे नज़री आईआ। वसे अगम्मड़े देसा, देसन्तर खोज खुजाईआ। जो रहे सदा हमेशा, हमसाजण बेपरवाहीआ। अंदरों कढ्ढे भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। जिस दा शब्दी धार गोबिन्द बेटा, जगत जन्मे कोए ना माईआ। दो जहानां खेवट खेटा, पतण आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुक्म इक्क उपजाईआ। गोबिन्द किहा मैं आपणे सीस दा बदल के ताज, कल्गी दिती चमकाईआ। जिस वेले भगतां दा बदले रिवाज, पुरख अकाल नाल वड्याईआ। दुष्ट दमन दा खोल्हां राज़, परदा हेम कुण्ट उठाईआ। जेहड़े अक्खरां दा कीता जाप, पत्थरां विच वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा दा लिहाज़, पुरख अकाल गंढ्ढ पवाईआ। ओस दा प्रताप, पत्रका आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। साची करनी कहे मैं सब कुछ करदी, करते दिती वड्याईआ। आदि जुगादि कदे ना मरदी, गुर अवतार पैगम्बरां राह चलाईआ। मैं ओस साहिब दी बरदी, जो आपणी बन्दना दए दृढ़ाईआ। मैं ओस दवारे चढ़दी, जित्थे इक्को बैठा धुरदरगाहीआ। मैं ओसे दा ढोला पढ़दी, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। एह खेल अजे अज्ज कल्ल दी, जुग चौकड़ी ना कोए विहाईआ। जेहड़ी दुष्ट दमन धार जोत तेज नाल पलदी, पलक पलक विच रुशनाईआ। संदेसा धर्म दुआर घलदी, अगम्म अथाह जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग रिहा वखाईआ। (रंग कहे) मैं सब नूं रंगदा, मेरी रंगण बेपरवाहीआ। दर इक्को पुरख अकाल मंगदा, जो देवणहार (अख्वाईआ)। सचखण्ड दुआर लँघदा, दरगाह साची परदा लाहीआ। जित्थे दीप अगम्मा जगदा, निरगुण नूर होवे रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर चरणां विच वेखणा ढठ्ठदा, बैठे सीस निवाईआ। मेरा मालक मैनूं होवे सद्ददा, इशारे नाल लए बुलाईआ। पुराणा मेरा कौल पता नहीं कद्द दा, कुदरत दा मलाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

❋

❋

किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ। रंग कहे मैं उह रंगीला, जिस दी रंगत बख्शी बेपरवाहीआ। जिस वेले गुर अवतार बणाउण लग्गा कबीला, कबरां तों पहलां आपणा हुक्म सुणाईआ। मेरा नाम तुहाडा वसीला, वसल आपणा दिता समझाईआ। मेरा नूर छैल छबीला, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। जिस दी वण्ड करे ना कोए महीनां, घड़ी पल ना खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। रंग कहे मैं रंगण योग, मेरे प्रभ दिती वड्याईआ। चरण प्रीती बख्श के जोग, जुगत दिती समझाईआ। मैं कदे नहीं वड़या विच चौदां लोक, चौदां तबक दिती वड्याईआ। किसे नहीं वड़या किले्ह कोट, मन्दिर मठ्ठ ना डेरा लाईआ। मैं किसे कोल नहीं गया पहुंच, आपणा पन्ध ना कदे मुकाईआ। इक्को प्रेम प्यार दी मस्ती विच मदहोश, मधुर धुन रिहा गाईआ। जद प्रभू किरपा करे जन भगतां दा रंगां पोश, खलड़ी अवल्लड़ी दयां बणाईआ। नहीं ते बैठा रहां खामोश, ख़ुशीआं विच ढोला गाईआ। प्रभू तूं मेरा मैं तेरी जोत, दूजा नूर ना कोए रुशनाईआ। जे मैथों कराउणी ते करावीं भगतां खोज, दूजे घर कदे ना जाईआ। गुर अवतार पैगम्बर हिस्सयां विच हद्दां विच कद्दां विच यद्दां विच देंदे खोज, प्रभू तेरी खोज हर घट थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण धुर दे रंग तूं चंगा, लाल आदी नज़री आईआ। कुछ उठ रविदास मेरा लेखा नहीं नाल गंगा, गंगोतरी दए दुहाईआ। कवण बल राजे दान मंगा, बावन आस रखाईआ। कुछ लेखा बाल भुयंगा, निक्कयां वड्डयां सोभा पाईआ। कुछ लहिणा गोबिन्द धार खण्डा, खड़ग करे शनवाईआ। कोई कौल पुरी अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों समझाईआ। लेखा कोई ना जाणे बन्दा, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। खेल करे सूरा सरबंगा, हरि करता धुरदरगाहीआ। लहिणा देणा लेखा दुआबे वालयां संदा, सनद माछूवाड़े दए गवाहीआ। निक्की चिउँटी भोजन इक्क डंगा, दाणा गोबिन्द भेंट चढ़ाईआ। उस वेले वेखण वाला पुरख अकाल इक्को पंडा, जो बोध अगाध करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं बेनज़ीर, नज़रां तों बाहर सोभा पाईआ। मेरा लेखा नाल दस्तगीर, दस्तबरदार करां लोकाईआ। मेरा लेखा नाल ओस शमशीर, जो शमां कूड़ दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। लेखा कहे मेरा लेख अवल्ला, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल आदि जुगादी इक्क इकल्ला, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। धर्म दुआर सुहा अटला, गुर अवतार पैगम्बर रिहा सुहाईआ। सचखण्ड दुआर वसा महल्ला, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। नाम संदेसा इक्को घल्ला, धायल करे कूड़ लोकाईआ। जिस दा नूर इलाही अल्ला, आलम करे पढ़ाईआ। दीपक जोत हो

❋

❋

के बला, जोती जोत डगमगाईआ। आपणी धार विच्चों ढला, ढाल गोबिन्द हथ्थ टिकाईआ। कूड़ कुटम्ब मेट के दला, दिलबर आपणा ल्या मनाईआ। कर के वल छला, कलयुग अन्तिम वेस वटाईआ। भगतां प्रीती अंदर रला, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। लेखा जाणे जला थला, महल अटल आपे खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दे लहिणे रिहा मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण शब्द गुरू गुरदेव, देव आत्मा तेरी झोली पाईआ। साडी पूरी हो गई सेव, समां संग ना कोए निभाईआ। बोलण वाली रही कोई ना जिहव, तन माटी ख़ाकी गए हंढाहीआ। साडा मालक अलख अभेव, अगोचर शहिनशाहीआ। जिस दी करदे आए सेव, सेवक रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा सुणाईआ। साचा हुक्म देवे सुल्तान, सतिगुर दाता धुरदरगाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडा अग्गे ना कोई ब्यान, लिख्त पढ़त ना कोए जणाईआ। ओस दे अग्गे सौंपया ईमान, जिस धर्म दिता दृढ़ाईआ। असीं रहे ना गोपीआं वाले काहन, सीता राम ना डंक वजाईआ। मसला रिहा ना कोई अमाम, नौबत नाम ना कोए शनवाईआ। प्रभ दी सेजे सब ने सौणा करना इक्क बिसराम, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। अग्गे इक्को सब दा होणा हुक्मरान, जो हुक्म आप जणाईआ। जन भगतां करे पहचान, नव सत्त वेखे थाउँ थाँईंआ। सानूं देणा ना पए पैग़ाम, अक्खरां विच अक्खर समझाईआ। जिस ने बदल देणा निज़ाम, हुक्म इक्क वरतईआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। आपणी दस्स आप पहचान, गुरमुख सुत्यां लए जगाईआ। झगड़ा मुका के ज़िमीं असमान, गगन गगनंतर डेरा ढाहीआ। धर्म वखा के इक्क निशान, निशाने सारे दए भुलाईआ। नाम दस्स के आपणा नौजवान, नव सत्त दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं होए ख़लास, ख़लासी लई कराईआ। सब कुछ सौंप पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते झोली पाईआ। इक्ट्ठे सचखण्ड कर के वास, दरगाह बैठे डेरा लाईआ। निरगुण जोत वेखीए प्रकाश, कलयुग अन्त होवे रुशनाईआ। साडा लेखा रहे ना कोई शाख़, पत्त टहणी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ज्यों भावे त्यों लए राख, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गोबिन्द कहे मैनूं ऐं रिहा भाख, शब्द धार समझाईआ। जेहड़ा पिछला महीना लँघया वसाख, वसाखी गोबिन्द वाली मनाईआ। जेठ ओस दा प्रकाश, जिस पंज जेठ खेल खिलाईआ। झगड़ा मुका के ज़ात पात, नूर नुराना डगमगाईआ। जोती जाता प्रगट हो के आप, आपणी कल वखाईआ। जन भगतां कोट जन्म दे मेट के पाप, पतित पुनीत दए कराईआ। हुक्म अगला देवे साफ़, गुंझल गंढ्ढ ना कोए पवाईआ। सब ने खोल्ह के रखणे ताक, काया माटी अंदर कुण्डा लाहीआ। साहिब सतिगुर चढ़ना आपणे शब्दी राक, जेठ महीने घर

❋

❋

घर फेरा पाईआ। रातीं सुत्यां मिल के आवे आप, गुरमुख गुर गुर आप उठाईआ। शब्द संदेशे सब नूं भेजे डाक, चिठ्ठी रसायण ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म जोड़ के नात, नाता अगला लए बणाईआ। गुरमुखो तुहाडे अन्तर अमृत मारे ठाठ, सरोवर इक्क प्रगटाईआ। तुहाडी मंज़ल पूरी होई वाट, वटणा नाम दा दए लगाईआ। दुरमति मैल देणी काट, कटाकश आपणा नाम वखाईआ। जिन्हां सोहँ गाई गाथ, जगत गाथा तों लए बचाईआ। धर्म दुआर दा देवे साथ, कर्म गवार दा डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडा समां गया बीत, बीती की जणाईआ। अग्गे प्रभ दी चलणी रीत, मन्दिर मसीत ना कोए वड्याईआ। जेहड़ी विष्न ब्रह्में पहली वार गंढ्ढ लई पीच, दुष्ट दमन मणका दिता भवाईआ। उस दी सारे करदे गए उडीक, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अक्ख उठाईआ। सो वक्त आया नज़दीक, हाढ़्ह सतारां सोभा पाईआ। माला मणके बोलण ठीक, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। मस्तानयां दे अंदरों कढ्ढां चीक, कूक कूक सुणाईआ। जिन्हां नूं अग्गे नहीं आई (परतीत), परदा दयां उठाईआ। ना कोई कलमा ना हदीस, हज़रतां तों परे घर वखाईआ। जित्थे वसे हरि जगदीश, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करां उम्मीद, अमरापद जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। माला कहे मैं नहीं मन्नदी, जुग चौकड़ी सारे गए ज़ोर लगाईआ। मैं शृंगार बणी रही तन दी, साध सन्त दिते भुलाईआ। मैं चोर बणी रही कन्न दी, जो कन्नां विच प्रभ दा नाम सुणाईआ। मैं खेल वेखदी रही नेत्र अन्न्ह दी, जो अक्खीं मीट के लभ्भण बेपरवाहीआ। मैं खोज खोजदी रही छप्पर छन्न दी, जंगल जूह फेरा पाईआ। जिस वेले सूरत वेखी गोबिन्द चन्न दी, मेरे चन्न तों चन्न होवे रुशनाईआ। ओस वेले भगतो मैं तुहाडे वास्ते आसां रही मंगदी, इक्को तेरी ओट तकाईआ। मैं राह तकदी रही सूरे सरबंग दी, जो सुरती दए बदलाईआ। तुहाडी खेल हँ ब्रह्म दी, पारब्रह्म विच मिलाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी पिच्छो जन भगत जनणी प्रभ दे हुक्म नाल जम्मदी, खेल जगत तों बाहर नज़री आईआ। तुहाडी घड़ी लँघी ग़म दी, ख़ुशी ख़ुशी विच प्रगटाईआ। तुसीं आस नहीं रखणी किसे माटी चम्म दी, चम्म दृष्टी दयां बदलाईआ। तुहाडी उंगली ओहो कम्म दी, जो छल्ला सतिगुर वाला पाईआ। इक्की मग्घर वाली आस सम्मत सोलां विच मंगदी, किशन सिँघ दए गवाईआ। रविदास धार इक्क डंग दी, चौवी मग्घर गुरमुख गृह मिली वड्याईआ। मैं बिना भगतां बेड़ा ना किसे दा बन्न्हदी, भुक्ख्यां ना कदे रजाईआ। गुरमुखो एह धार इकल्ले इकल्ले दी चलणी तुहाडे अन्न दी, सवा सवा सेर गंढ्ढ बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता

❋

❋

दए वड्याईआ। माला कहे मैं होणा चिट्टी दुद्ध, दुद्धा धारी दयां खपाईआ। ओथे जाणा पुज्ज, जित्थे बिना अकाल दूजा नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां दी निर्मल होवे बुध, बिबेक वेख ख़ुशी मनाईआ। मेरा कारज होवे सुद्ध, सुदी वदी ना कोए वखाईआ। अगला पैंडा जावे मुक, गुरमुख माला मणका ना कोए भवाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दी इक्को तुक, दो जहानां पार कराईआ। ओस दा बणाए दुलारा सुत, जो गोबिन्द नूर करे रुशनाईआ। जिस दे कोल सब कुछ, कच्छ मच्छ गया तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क दृढ़ाईआ। माला कहे किसे नूं नहीं मालूम, नामालूम दयां जणाईआ। गुरमुखो तुसीं बच्चे अजे मासूम, नन्न्हे नज़री आईआ। पुरख अकाल दा सब तों वक्खरा मज़मून, जिस नूं सके ना कोए पढ़ाईआ। जिस ने बदल देणा कानून, दो जहानां डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल नज़र दए बदलाईआ। माला कहे मैं आउणा ओस हथ्थ, जिस हथ्थ मिले वड्याईआ। मैनूं वेखे पुरख समरथ, दूजे नज़र किसे ना आईआ। भगत भगवान दा सांझा गावां जस, सिफ्तां विच सालाहीआ। भगतां दी अंदर वड़ के खोल्हां अक्ख, बजर कपाटी दयां तुड़ाईआ। मालक वखावां प्रतख, दाता धुरदरगाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी दे भाण्डे कर के सक्ख, सक्खणे साध सन्त दित्ते कराईआ। प्रभ दा सम्मत कोई ना सके लख, लख करोड़ी ख़ाक देणे मिलाईआ। जन भगतां खोल्ह के धर्म दा हट्ट, सच वणजारा जोड़ जुड़ाईआ। चार जुग जेहड़े गुर अवतार पैगम्बरां तों गए नठ्ठ, फड़ के सहिजे मेल मिलाईआ। हाढ़्ह सतारां कर इक्ट्ठ, इक्ट्ठयां परदा देणा खुल्हाईआ। कर प्रकाश जोत लट लट, लिटां वाले सारे देणे रुलाईआ। जगत वासना दा लेखा ठप्प, नाम ठप्पा देणा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा वेला दए सुहाईआ। माला कहे जन भगतो मैं आवां भज्जी, भजन बन्दगी दयां कमाईआ। मेरी समझ ना आई किसे चहुं जुगी, चार वरन अठारां बरन मेरी रमज़ रही गुज्झी, बिन गोबिन्द भेव ना कोए खुल्हाईआ। मैनूं फड़ के अंदरों किसे दी धार रहे ना दूजी, द्वैत विच ना कोए लड़ाईआ। मालक नाल मिला के रुची, रचना अगली दयां वखाईआ। गुरमुख धार कर के सुच्ची, सुच संजम दयां दृढ़ाईआ। मैनूं कदे कोई गुरमुख किली नाल टंगे ना पुट्ठी, बसतयां विच ना कोए बंधाईआ। सच पुछो मैं जुग चौकड़ी सब दे नालों रही रुठ्ठी, अक्ख नाल अक्ख ना कोए मिलाईआ। कोटन कोटि बहा के विच गुठ्ठीं, पोटे पोटयां नाल घसाईआ। मेरी यारी भगतां नालों कदे ना टुट्टी, कबीर जुलाहा अंदरों दए गवाहीआ। रविदास चमार तों इक्क दिन लै के मैं छुट्टी, परदा चुक्क के प्रभ दा दर्शन पाईआ। मैं ओस दिन दी गई लुट्टी, आपणा आप गवाईआ। मेरी टुट्टी वेखो जुत्ती, भज्जी फिरां वाहो दाहीआ। जन भगतो तुहाडे

❋

❋

घरां तों खा के रोटी रुक्खी, आपणा झट लँघाईआ। मैं भाग लगाउणा ओन्हां कुक्खीं, जिस कुक्खां विच्चों मिली वड्याईआ। जिस तुहानूं अगले घर वसाउणा सुखी, सचखण्ड दवारे वज्जी वधाईआ। कुछ लहिणा होर पंज मुखी, पंजां नाल दयां रलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा इक्को इक्क सुणाईआ। माला कहे मैनूं ना किहो तसबी, मुतस्सब विच ना कोए लड़ाईआ। मैं पढ़न गई कदी नहीं अरबी, इलम विच ना कोए शनवाईआ। मेरी वेखी किसे नहीं वरदी, जुग जुग वेस वटाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मैं सब तों रही डरदी, अंदर वड़ के झट लँघाईआ। कलयुग विच शर्म नाल मरदी, मुल्लां शेख मुसायक मैनूं फड़ के झूठीआं कसमां रहे खाईआ। मैं पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार अग्गे पाई आपणी अर्ज़ी, आरज़ू इक्को दिती सुणाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जे सच पुछें मेरी भगतां नाल मरजी, दूजे नाल कदे ना करां कुड़माईआ। मेरे मणके फेरने जग दी खेल कूड़ कुड़यार हड़्हदी, हउकयां नाल सुणाईआ। जे सच पुछें मैं दुष्ट दमन दे हथ्थ विच तेरा नाउं पढ़दी, सोहँ ढोला गाईआ। मैनूं सुरत ख़बर प्रभू तेरे घर दी, घराने गुरमुखां दे बहि के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा लेखे विच लगाईआ। माला कहे मैं होण आउणा सुहागण, आपणा रूप बदलाईआ। जो गुरमुख कलयुग अन्तिम जागण, निज नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। सुरती अंदरों होए वैरागण, वैरी कूड़ मिटाईआ। मारन सच आवाज़ण, साचा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। सिर मेरे हथ्थ रखे परवरदिगार, मालक धुरदरगाहीआ। मैं आवां ओस दरबार, जिस दर इक्को नूर नज़री आईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर गावण हक जैकार, ढोला धुरदरगाहीआ। करां आ के निमस्कार, डण्डावत बन्दना सीस निवाईआ। तूंही मेहरवान मालक इक्क भगवान, जन भगतां दे पहचान, बेपहचान परदा लाहीआ। वक्त सुहञ्जणा होवे आण, रुतड़ी इक्क महकाईआ। सवा सेर सोहे पकवान, पारब्रह्म तेरा जस सुणाईआ। अगला खेल होणा महान, जिस दा ब्यान ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। माला कहे मैं होर दस्सां विचार, जिस नूं विचरे कोई ना राईआ। जिस वेले चढ़ी उत्ते पहाड़, आपणा पन्ध मुकाईआ। वेख जंगल पहाड़, प्रभास रिहा डराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी अक्ख रिहा खुल्हाईआ। माला कहे मैं चढ़ गई ओस चोटी, जित्थे चोटीआं रहे मुनाईआ। राह तक्कण कोटन कोटी, कुटीआ समझ किसे ना आईआ। प्रभ दा दिसे कोई ना गोती, जोत जोत ना कोए रुशनाईआ। थोड़्ही जेही समझ मैनूं दिती रविदास चमारे मोची, मुश्किल हल्ल कराईआ। मैं रख के हथ्थ उपर ठोडी, सोचां विच आपणा आप डुबाईआ। जोती जोत सरूप

❋

❋

हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रिहा वखाईआ। माला कहे मेरा मणका प्या बोल, ब्रह्मे शिव रिहा सुणाईआ। आउ मेरे कोल, कुल मालक दयां दृढ़ाईआ। जिस दे विच नहीं कोई पोल, ख़ाली घर ना कोए वखाईआ। तोलणहारा धुर दे तोल, तोला इक्को नज़री आईआ। सद बैठा रहे अडोल, दरगाह साची धाम सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। माला कहे मेरे अंदर लग्गी अग्न, बिरहों रही सताईआ। जिस वेले हेमकुण्ड जोती लग्गी जगण, नूर करे रुशनाईआ। मैं किहा कुछ लै के जावां सगन, भज्जां चाँईं चाँईंआ। पैरां तों होवां नग्न, लाल ओढण सीस टिकाईआ। ओस नूं जावां सद्दण, जेहड़ा वेक्खयां नज़र किसे ना आईआ। जिस नूं कहिंदे गोपाल मोहन मूर्त मदन, नूर विच चमकाईआ। जिस दे नगारे दो जहानां वज्जण, ताल तलवाड़ा समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा दिती लगाईआ। माला कहे मैं लै के सिर ते लाल चुन्नी, भज्जां वाहो दाहीआ। मैनूं वेखण ·षी मुनी, कंदरां विच अक्ख खुल्हाईआ। मैं हस्स के किहा तुसीं रोवो अक्ख विच दे घसुन्नी, लोचण सके ना कोए उठाईआ। तुसीं लभ्भदे प्रभ नूं विच्चों धुनी, आसा विच वड्याईआ। मूरखो (तुसीं) गाउँदे नाल बुल्लीं, मेरे मणके रहे घुंमाईआ। मैं ओस दे चरणां उत्ते रुली, जेहड़ा प्रभ दे भाणे विच आपणा आप लगाईआ। जिस दे उत्ते अमृत धार डुल्ल्ही, वहिण वगे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। माला कहे मैं जाणा कोल दुष्ट दमन, दामन अंचल आपणा नाल बंधाईआ। सोहणा वखाउणा जा के चमन, गुलशन इक्क महकाईआ। जित्थे प्रेम दा होवे अमन, सुख सागर विच समाईआ। कूड़ी क्रिया वाले कम्बण, सिर सके ना कोए उठाईआ। ओस दवारे दा करना जा के मजन, आपणा फेरा पाईआ। जित्थे लभ्भ जाए मेरा सज्जण, ख़ुशी मनावां चाँईं चाँईंआ। फेर किते ना जावां लभ्भण, ब्रह्मण्ड खण्ड पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा पूर कराईआ। माला कहे जां मैं करी पहचान, आपणी अक्ख खुल्हाईआ। मैं वेख के होई हैरान, मेरा नैण रिहा शरमाईआ। बिना तत्तां तों नौजवान, सूरा सोहणा नज़री आईआ। मुहब्बत विच मेहरवान, महबूब रिहा मिलाईआ। मैं बण के बाल नादान, सीस दिता झुकाईआ। ओस हस्स के किहा की लयांदा पीण खाण, परदा दे उठाईआ। मैं अंदर मारया ध्यान, निगाह चरण कँवल टिकाईआ। हथ्थ आ गए मेरे बादाम, दुष्ट दमन अग्गे टिकाईआ। सच कर के सच कीता परवान, सति दिता समझाईआ। ओ माला, बिना मेरे किसे ना आवे ज्ञान, तेरी करनी कम्म किसे ना आईआ। मेरा गोबिन्द होवे निशान, कल्गी वाला नाउं प्रगटाईआ। सुत दुलारा विच जहान, मालक बणे धुर दा माहीआ। चिल्ला लै के तीर कमान, शस्त्र

❋

❋

धारी वेस वटाईआ। छड्ड के मन्दिर मकान, दीन दुनी दा पन्ध चुकाईआ। ख़ानदान दा दे के बलीदान, बंस सरबंस दए लुटाईआ। गुरमुखां हो के मेहरवान, आपणी गोद उठाईआ। अग्गे दे के जावे फ़रमान, संदेसा इक्क सुणाईआ। जिस वेले मेरा आवे श्री भगवान, निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। लहिणा देणा चुकावे विच जहान, लेखा अवर रहे ना राईआ। इक्क दो दा मेला करे आण, जोड़ा जुट खोपरा दए गवाहीआ। एह ओस दी होवे पहिचाण, माछूवाड़े जाए समझाईआ। इक्क चिउंटी कर परवान, दोआबे वालयां दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। माला कहे मैं गई ख़ाली हथ्थ, धूढ़ चरणां नज़री आईआ। दुष्ट दमन पुट्ट के अक्ख, मेरे वल्ल नैण उठाईआ। मैं तक्कया उपर छत्त, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। थल्ले वेख्या झट, धरनी धरत धौल धवल ना कोए वड्याईआ। मेरे अन्तर वज्जी सट्ट, सुरती दिती बदलाईआ। मैं भज्ज के गई नठ्ठ, चिट्टा रुमाल हथ्थ उठाईआ। चरण कँवलां उत्ते ढठ्ठ, साफ़ सुथरे कर के धूढ़ी मस्तक लाईआ। मेरी खुल्ह गई अक्ख, अगला लेखा दिता वखाईआ। इक्क हौली जेही चपेड़ मारी झट, मेरा पासा दिता बदलाईआ। माला कहे मैं दोवें हथ्थ मार के उत्ते पट्ट, दुहथ्थड़ दिती लगाईआ। दुष्ट दमन किहा कमलीए वेख किनारा तट, सदी बीसवीं दिती समझाईआ। प्रगट होया पुरख समरथ, जगत जगदीश नज़री आईआ। जां तक्कया भगतां दे अंदर रिहा वस, दूजा थाँ ना कोए सुहाईआ। माला कहे मेरे मणकयां दी चाल हो गई बस्स, अगला कदम ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। माला कहे जिस वेले मैं खट्टी एह खट्टी, मेरा खटका रिहा ना राईआ। दुष्ट दमन ने मेरीआ अक्खां उत्ते बन्न्ह दिती पीली पट्टी, पटने दा लेखा दिता समझाईआ। कमलीए हुण कदी ना भरीं किसे दी चट्टी, चार जुग दा लेखा दिता मुकाईआ। मैं चरणां उत्ते ढठ्ठी, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। ओस वेले इक्क दे के सुंढ दी गठ्ठी, मेरे मुख नूं दिती छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। माला कहे मैं वेख्या एह नज़ारा, आपणी नज़र लई बदलाईआ। नज़र आया कलयुग अन्त किनारा, काहन बैठे ढेरीआं ढाहीआ। पैगम्बरां चले कोई ना चारा, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। धर्म दिसे ना किसे मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरदुआरा, गुरदेव स्वामी इष्ट ना कोए मनाईआ। अमृत जल ना दिसे ठंडा ठारा, अग्नी तत तपाईआ। मैं अंदरे अंदर करी पुकारा, कूक कूक दिती दुहाईआ। किरपा कर मेरे परवरदिगारा, तेरे कदमां सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। माला कहे जिस वेले मैं कर के हटी पुकार, अन्तर अन्तर आवाज़ सुणाईआ। ओधरों इक्क नेती आया जिस दी आयू बरस इक्क सौ

❋

❋

चार, माला मणके रिहा भवाईआ। मैनूं कहिंदा तूं किथों आई गवार, जंगल विच आपणा फेरा पाईआ। जे तूं होवें नार मुटयार, कंदरां विच सुटाईआ। बण के विभचार, तेरा धर्म दयां गवाईआ। उस अग्गों कर के निमस्कार, (किहा) तूं मेरा पिता माईआ। मैं उस दे चरणां तों बलिहार, जेहड़ा धार थल्ले आपणा सीस टिकाईआ। ओस किहा तूं कर ना हँकार, मैं पत्त दयां मिटाईआ। मेरे मणकयां दा वेख खड़कार, इक्क सौ अठ्ठ इक्क सौ अठ्ठ रिहा हिलाईआ। ओधरों दुष्ट दमन ने किहा परे हट दुराचार, इक्कीआं तों बिना मिले ना किसे वड्याईआ। ओसे वेले हो गया ख़बरदार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चरणां उत्ते डिग्गा मूंह दे भार, मेरी भुल्ल लैणी बख्शाईआ। भावें हुणे दे मार, भावें आप आपणे नाल सदा लै बिताईआ। मैनूं वक्खरा रहिणा दुष्वार, दुश्मण मन मेरा कसाईआ। तूं जित्तया मैं गया हार, हिरदे हरि ल्या वसाईआ। माला सुट्टी हथ्थों बाहर, ख़ाली ताड़ी दिती वजाईआ। दुष्ट दमन नाल फड़ के प्यार, छाती नाल लगाईआ। तेरा लेखा विच संसार, प्रभ दे नाल जुड़ाईआ। पिछली कर विचार, बल दर सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दे चुकाईआ। जोगी कहे मेरी आयू इक्क सौ चार बरस, पिछली गई विहाईआ। मणकया नाल रिहा तरस, मेरी आसा ना पूर कराईआ। अज्ज सुट्ट दिते उत्ते फर्श, ख़ाक विच मिलाईआ। मेरी पूरी कर दे भटक, तेरे हथ्थ वड्याईआ। दुष्ट दमन किहा तूं रहिणा बेखटक, खटका रिहा ना राईआ। जिस वेले पुरख अकाल दा आवे वक्त, वेले वक्त नाल वड्याईआ। लहिणा देणा पूरा होवे विच जगत, जगजीवण दाता तेरा लेखा दए मुकाईआ। तैनूं नारी दा जामा पाउणा पए फ़कत, एह फ़िकरा सके ना कोए बदलाईआ। जन्म तों बाद तेरी बाई दिन पिच्छो होणी मरग, मरग तों परे स्वर्ग तों पर साचे दर दए वड्याईआ। जोगी किहा होर मेरी अरज़, उह वी दयां सुणाईआ। प्रभ दर्शन दी मैनूं ग़रज़, एसे कर के गुरदर्शन घर जन्म दवाईआ। मरन तों पहलों करीं तरस, मेहर नज़र उठाईआ। माला पई तड़प, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा देणा मुकाईआ। माला कहे मेरी अरज़ कर मन्ज़ूर, मेहर नज़र उठाईआ। सतिगुर सदा बख्शे कुसूर, पापीयां पार लँघाईआ। तेरा धुर दा एह दस्तूर, दुष्टां होएं सहाईआ। तोड़ गढ़्ह ग़रूर, जिस सिख्या दिती समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा देणा वखाईआ। माला कहे मेरा रख माण, निमाणी हो सुणाईआ। जे जन्म देवें विच जहान, जहान अगला तेरा नज़री आईआ। जे होवें मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। ज़िंदगी दा दे के दान, आपणे रंग रंगाईआ। दुष्ट दमन किहा अगला खेल महान, गोबिन्द हथ्थ वड्याईआ। जेहड़ा माछूवाड़े करे कल्याण, बण के धर्म गोसाँईंआ। ओन्हां जन्म देवें जहान, जो चीऊंटी रूप नज़री

❋

❋

आईआ। ओन्हां दा लहिणा कर परवान, शब्द संदेसे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म कर्म दए वड्याईआ। माला कहे होवण वड भाग, वड भाग मिले वड्याईआ। जे तेरा जोत जगे चिराग़, दीप होवे रुशनाईआ। ओन्हा पोह ना सके आग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। दूजा होर नहीं जो तेरे तों आवे बाद, तेरा नूर धुर दा नज़री आईआ। मुश्किल नहीं इक्क खेड़ा करना आबाद, तन उजड़या घर वसाईआ। तेरे प्रेम दा होवे सुहाग, तेरा नेम वज्जे वधाईआ। माझा मालवा इक्ट्ठा होवे साक, वस्तू सोहणी भेंट चढ़ाईआ। पूरबले जन्म दा इत्तफाक, मेला आपणे विच्चों मिलाईआ। लहिणा देणा कर बेबाक, हिसाब अगला रिहा खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां कदी होण ना देवे उदास, उदासी विच्चों जम की फाँसी दए कटाईआ।