१३ जेठ शहिनशाही सम्मत ३ शंकर आचारीआ मन्दिर श्रीनगर
धरनी कहे मेरी धार पर्बत चोटी, पाथर पाहन नाल वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जगदी जोती, निरगुण नूर निराकार
❋
❋
रुशनाईआ। सति धर्म दी इक्को ओटी, सहारा दो जहान समझाईआ। भगत भगवान दी पढ़े पोथी, निरअक्खर अक्खर विच बदलाईआ। मंज़ल मिले अगम्मी सौखी, रहिबर आपणा राह जणाईआ। दुरमति मैल जाए धोती, पतित पुनीत दए कराईआ। सुरती रहे किसे ना सोती, नाम डंका करे शनवाईआ। जिस भिूमका नूं खोजदे गए कोटन कोटी, जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बर आपणी धार जणाईआ। ओस दी खेल किसे ना सोची, समझ बुद्धी ना कोए चतुराईआ। राह तकदे लोक परलोकी, ब्रह्मण्ड खण्ड अक्ख उठाईआ। कुछ लहिणा देणा कृष्न नाथ त्रिलोकी, लोआं पुरीआं बाहर समझाईआ। कुझ आसा रविदास चमारे मोची, कबीर जुलाहा वेख वखाईआ। हरि गोबिन्द मिट्टी दी बणा के कोठी, साढे तिन्न हथ्थ वखाईआ। निरवैर हो के निराकार तेरी धार दिसे बहुती, बहु रंगां विच समाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जगत आयू बीती चोखी, चार कुण्ट हाहाकार कराईआ। सदी चौधवीं सब उत्ते घड़ी आउणी औखी, आख़र समझ कोए ना पाईआ। जगत विद्या जिस मंज़ल नहीं पहुंची, हकीकत हक ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा समझाईआ। धरनी कहे मेरी धरनी धरत, धवल सोभा पाईआ। विष्नूं धार आवे परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी ब्रह्मा नाल शर्त, शंकर दए वड्याईआ। लेखा जाण फर्श अर्श, ज़िमीं असमान खोज खुजाईआ। कलयुग अन्तिम कर के तरस, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। मेरी आसा मनसा मेटे पिछली हरस, हवस दए गवाईआ। पूरब लहिणा देवे करज, मकरूज़ आप चुकाईआ। सच जैकार दी बोल के तरज़, तराना इक्को दए सुणाईआ। तेई अवतारां हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद दस गुरू पूरी करे अरज़, आरज़ू पिछली खोज खुजाईआ। आपणा खेल कर असचरज, अचरज लीला दए वरताईआ। धरनी तेरी पूरी होवे ग़रज़, ग़रीब निवाजा वेख वखाईआ। बीस बीसा पूरा करे फ़र्ज़, फ़ैसला हक दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब परदा दए उठाईआ। धरनी कहे मेरा धर्म दवार, द्वारका वासी दए वड्याईआ। भीम कर के निमस्कार, युधिष्टर दिता दृढ़ाईआ। खिच्च के इक्क लकार, लकीर दिती बणाईआ। अगला खेल करे करतार, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वधे विच संसार, चार वरन करे लड़ाईआ। साचा धर्म ना रहे जैकार, प्रेम प्रीती ना कोए वखाईआ। दीन मज़्हब होए ख़ुआर, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ धर्म सति ना कोए प्रगटाईआ। मुल्लां शेख़ मुसायक पंडत पांधे ग्रन्थी पन्थी करन हाहाकार, अन्तर निरंतर मंत्र सच जाण भुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप चार कुण्ट दहि दिशा मानव जाती होए विभचार, कर्म कांड सच ना कोए रखाईआ। दृष्टी अंदर सृष्टी होवे धूआँधार, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। मैं फेर करां पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव
❋
❋
मेरी पावण सार, महासार्थी वेख वखाईआ। सच संदेसा देण एकँकार, इक्क इकल्ले आप जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जगत वासना वेख बहार, माया ममता मोह विच दीन दुनी हल्काईआ। साचा धर्म करे ना कोए प्रचार, पर्चा हक ना कोए वखाईआ। इष्ट मन्ने ना कोए गुरू अवतार, पैगम्बरां राह ना कोए अपनाईआ। किरपा कर गिरवर गिरधार, गहर गम्भीर खेल खिलाईआ। करे अरज़ मन्ज़ूर धुर दरबार, दरगाह साची होए सहाईआ। परवरदिगार सांझा यार, जल्वागर नूर रुशनाईआ। महिबान बीदो बी ख़ैर या अल्ला वेखणहार सर्ब संसार, सर्ब स्वामी अन्तरजामी परदा ओहला दए उठाईआ। वेखणहारा वेखे विगसे पावे सार, पर्बत चोटी फोल फुलाईआ। हरि गोबिन्द कर के गया पुकार, पाती पत्रका बिन अक्खरां इक्क लिखाईआ। कुदरत दे कादर करनी दे करते सृष्टी दे मालक भगतां दे भगवान तेरा खेल अपार, अपरम्पर स्वामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। दुनिया दा हाहाकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा वेख वखाईआ। धरनी कहे मेरी आसा मनसा, पूरब दयां जणाईआ। पिछला लहिणा आदि अन्ता, जुग चौकड़ी राह तकाईआ। कवण वेला पुरख अबिनाशी आवे धुर दा कन्ता, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। सृष्ट सबाई दुखी वेखे जंता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। कुछ लेखा गोबिन्द नाल कश्मीरी पंडता, केशो बेनन्ती गया सुणाईआ। बीस बीसे जगत जहान होणा नंगता, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। कश्मीर बेनज़ीर रूप धारे सृष्ट सबाई जंग दा, अंग दीन दुनी दए हिलाईआ। ओस वेले मेरा लहिणा होवे सूरे सरबंग दा, सृष्टी ख़ुशीआं विच आपणी अक्ख खुल्हाईआ। शंकर नौ वार इस धार उत्तों लँघदा, त्रिसूल नाल त्रैभवन धनी गया समझाईआ। तेरा लेखा परे होवे सूरज चन्द दा, चन्द चांदनी ना कोए रुशनाईआ। जोत प्रकाश ब्रह्मण्ड खण्ड इक्को मंगदा, निरगुण नूर डगमगाईआ। सो वेला वक्त आया ओस अनन्द दा, जो अनन्द परमानंद विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लेखा धुर दा पूर कराईआ। धरनी कहे मेरी आसा मनसा पूरी, मेरे अन्तर मिले वड्याईआ। जलवा तक्कया जोत नूरी, नुराना मिल्या धुरदरगाहीआ। जिस ने लेख मुकाउणा जगत वासना कूड़ी, क्रिया पिछली दए गवाईआ। जन भगतां बख्श के चरण धूढ़ी, टिक्के मस्तक नाम रमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा गढ़्ह तोड़ ग़रूरी, ग़ुरबत अंदरों दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा परदा दए उठाईआ। धरनी कहे मेरा वड वड भाग, पाया परम पुरख बेअन्त। जिस ने कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा चिराग़, माया ममता मोह विकार करना अन्त। दीन मज़्हब ज़ात पात मेटणा दाग़, गढ़्ह तोड़ना हउमे हंगत। उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चार कुण्ट दहि दिशा शब्दी हुक्म लाउणी आग, नाता
❋
❋
रहे ना किसे सज्जण साक, शाह सुल्तानां जीव जहानां पकड़े कोई ना वाग, शरअ शरीअत लेखा होए शैताना। मेरी आसा मनसा पूरी करे मेरा धुर दा कन्त सुहाग, नव सत्त सत्त नव जगत जीव होए वैराना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब लहिणा देणा धरनी धरत धवल गुर अवतार शब्दी धार निराकार निरँकार निरवैर पूरा करे निशाना।
१४ जेठ शहिनशाही सम्मत ३ शाही चश्मा श्रीनगर
यह पानी है आबे हयात, चश्मा चिराग़ दए जलाईआ। आंसू वहा ना हो बेताब, रहमत ख़ुदा दए कमाईआ। मेहरवान महबूब मेहर नज़र करे आप, दिल दर्द दए मिटाईआ। पूरा करे ख्वाब, ज़िंदगी ज़िंदगी विच्चों बदलाईआ। दु:ख रोग ना रहे अज़ाब, सज़ा कूड़ ना कोए भुगताईआ। तन वजूद सोहे महिराब, कलमा हक दए सुणाईआ। बख्शे बेनज़ीर तन पोशाक, अज़ीज़ लए बचाईआ। पाणी नाल तन होवे पाक, वजूद वजद मिले बेपरवाहीआ। हरस हवस विच तड़पे ना बेआब, आब हयाती वाला कतरा कतरा कतरा देवे वड्याईआ। चश्मा चश्माए दीद, चेशे चसतान नूर ख़ुदाईआ। मुहम्मदे बेज़ादे नवादे नवीद, नविस्ते नज़ाकार नूरे इलाहीआ। हमदो तमहीद ज़िआरते ईद, आअज़म आलीशान बेपरवाहीआ। मुग़लाए उम्मीद, दास्ताने नदीद, आसताने वसीद, वसले वसूक वसीअत यार ख़ुदाईआ। हज़रते महबूब, कुलाते महिदूद, जज़बाते सबूत, सबरे अरूज, अर्शे ख़नूस, ख़विस्तो तज़ा, तहिज़ीबे ज़वां ज़वाले निशां दए मिटाईआ। मुक्दसे पाक, मिल्लते इत्तफाक, ज़िल्लते नफ़ाक, शमीमे शमां शमां रुशनाईआ। इज़हारे इज़हार तौज़ीरे ज़वाक, ज़ंजीरे नकाक, लिकज़ल ज़मीमे, ज़नाए ज़ाहदे ज़मीर, ज़ोबो ज़माए, यशा उसतवाए, चीं इसते अमीर, ज़ाहरे ज़हीर, वाहिदे वहिज़ीद बेपरवाहीआ। आसाए उम्मीद, हवसे ख़ुशीद, शाहाने आमदीद, दुआए रसीद, वाबस्ता ताग़ीज़, ताज़ीरे आज़ीरे बेख़ुदा ख़ुदी ख़ुद ख़ादम होए सहाईआ।
१४ जेठ शहिनशाही सम्मत ३ पवित्र अस्थान श्री गुरू हरि गोबिन्द साहिब श्रीनगर
सतिगुर शब्द धुर दा बचन बलास, नाम निधान वज्जे वधाईआ। हरि गोबिन्द रख के गया आस, पातशाह शाह सच्चा शहिनशाहीआ। करे खेल पुरख अबिनाश, धुर करता नूर ख़ुदाईआ। सच दवारे पावे रास, मण्डल मण्डप ब्रह्मण्ड खण्ड
❋
❋
पुरी लोअ आकाश पाताल खोज खुजाईआ। लेखा वेखे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर परदा लाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूरी करे आस, आसा तृष्ना सब दी मेट मिटाईआ। सच दवारे अगम्मी मंज़ल पहुंचे घाट, निशाना इक्को दए वखाईआ। जिस वेले होवे कलयुग अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। वरन बरन दीन मज़्हब इक्क दूजे दा करे घात, मार्ग सच राह सर्ब भुलाईआ। सदी चौधवीं मुक्कण वाली होवे वाट, मुहम्मद निउँ निउँ सीस झुकाईआ। हरि गोबिन्द वेखे खेल तमाश, गहर गम्भीर मिल के निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचा लेखा दए दृढ़ाईआ। शब्दी धार बचन बलास एक, एकँकार दए वड्याईआ। हरि गोबिन्द पुरख अकाल दी रख के टेक, सति जोत मस्तक करे रुशनाईआ। अबिनाशी करता निरगुण धार धारे भेख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर करन आदेस, सचखण्ड दवारे दरगाह साची निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया वेखे रेख, ·षीआं मुनीआं परदा दए उठाईआ। श्री भगवाना नौजवाना मर्द मर्दाना चल के आवे एस अगम्मे देस, जिस दी दिशा वण्ड समझ किसे ना आईआ। जिस गृह तन माटी ख़ाकी प्यार मुहब्बत विच चोला करे पेश, चोला आपणा लए बदलाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत चरण प्रीती दस्स के हेत, हरि गोबिन्द धुर दा हुक्म दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पूरब लेखा आप समझाईआ। बचन बलास करना चंगा, गुरमुख गुर गुर विच समाईआ। हरि गोबिन्द वजाए इक्क नाम मृदंगा, नाद धुन करे शनवाईआ। जिस दवारे ग़रीब निमाणी कोझी कमली काया माटी चोला रंगा, रंगत आपणा नाम रंगाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्मा, पारब्रह्म आपणा परदा लाहीआ। सो हरि गोबिन्द आपणा वेस धार के नवां, निरगुण नाल निरगुण हो के आपणा फेरा पाईआ। अग्गे बदलण वाला समां, समाप्त हुन्दी वेखे जगत लोकाईआ। कुछ आउण वाला सब नूं ग़मा, ज़िंदगी चिन्ता विच वखाईआ। पुरख अकाल हरि गोबिन्द दी धार आपणा नूर जगाउणी शमां, शबे रोज़ करे रुशनाईआ। गुरमुख बचन बलास जिस ने मन्ना, मन दी ममता गया मिटाईआ। हरि गोबिन्द नाम भण्डारा देवे धना, पुरख अकाल पुश्त पनाह हथ्थ रखाईआ। अज्ज तों कुछ मार्ग चालू होणा नवां, नौ खण्ड पृथ्मी आपणा हुक्म सुणाईआ। सच दुआर विच रह के किसे ने माया दी नहीं करनी तमअ, ममता अंदरों देणी कढाहीआ। नहीं ते लेखा देणा पए जमां, राए धर्म हथ्थ फड़ाईआ। सतिगुर धार शब्द प्यार जगत वासना दूर बन्ना, कन्ना विच समझाईआ। वेख्यो गुरमुख बण के गुरसिख बण के हरिजन बण के नेत्रहीण रहे कोई ना अन्न्हा, अन्ध अज्ञान अंदरों देणा कढाहीआ। तुहाडे काया मन्दिर अंदर आपणे नूर जोत प्रकाश दा चाढ़े चन्ना, दिवस रैण अठ्ठे पहर करे रुशनाईआ।
❋
❋
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची भूमिका वेख ख़ुशी मनाईआ। सतिगुर शब्द बचन बलास दी रीत, बोध अगाध मिले वड्याईआ। हरि गोबिन्द धार गुरमुखां अंदरों साफ़ करे नीत, पतित पुनीत दए कराईआ। सब ने बैठे रहिणा अतीत, त्रैगुण डेरा ढाहीआ। साहिब समरथ सब नूं बख्शणहार बख्शीश, रहमत विच रैहम आप कमाईआ। जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बर नित नवित करदे गए उडीक, राह रहिबर हो के मात टिकाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला वेखणहारा हरि गोबिन्द धाम अनडीठ, निराला जोत अकाला अकल कलधारी दाता धुरदरगाहीआ। जाणी जाण सब कुछ आपे आप, सभनां विच समाईआ। जिस दा नित नवित सतिगुर धार शब्द जाप, सुरती सुरत दए खुल्हाईआ। गुरमुखां कोट जन्म दे मेट के पाप, दुरमति मैल धवाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म बणा के साक, सज्जण होवे शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। हरि गोबिन्द जिन्हां दे हिरदे दा बणया साक, सज्जण कूड़े गए तजाईआ। एह वी हरि गोबिन्द दा वाक्, जो लेखा रिहा लिखाईआ। धुर दा हुक्म शब्द दी धार आवे इत्तफाक, इतफ़ाकिया आपणा वेस वटाईआ। जिस नूं बुद्धिवान सके कोए ना वाच, वाचक ज्ञानी भेव ना कोए खुल्हाईआ। एह सुहञ्जणी भूमिका गुरमुखां दी सोहणी गाथ, भगवन नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, अन्जाणत जानणहारा हर घट वेख वखाईआ। गुरमुख कदे ना करे बस्स, बस्ता बन्न्ह ना कदे वखाईआ। जिन्हां दे हिरदे सतिगुर गया वस, उह ढोले गावण चाँईं चाँईंआ। अमृत आत्म निजर लै के रस, रसना दा स्वाद देवे तजाईआ। निज लोचण खोल्ह के अक्ख, निरगुण सरगुण नानक दर्शन पाईआ। हरि गोबिन्द आपे हो जाए वस, गुरमुखां दे अंदर आपणा रूप प्रगटाईआ। सतिगुर दा शब्द भण्डारा दो जहानां दा हट्ट, लख चुरासी जीव जंतां रिहा वरताईआ। गुरमुखो मिले ते मिल के कुछ लाहा लओ खट्ट, वेला गया फेर हथ्थ किसे ना आईआ। एह खेल पुरख समरथ, धुर दे हुक्म नाल आपणा हुक्म चलाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित गुरू चेला चेला गुरू भगत भगवान भगवान भगत दोवें इक्क दूजे दा गावण जस, सिफ्तां विच सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर एकँकार आपणा रंग रंगाईआ। साख्यात गुरू दा रूप सदा सिख, गोबिन्द दे के गया वड्याईआ। जिस ने पुरख अकाल मनाया इक, दूसर सीस ना कदे झुकाईआ। नाता जुड़या पिता पूत पित, पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाईआ। सो गुर गोबिन्द गुरमुखां नाल सदा करे हित, हिरदे अंदर वस के रस अमृत जाम प्याईआ। गुरमुख सदा रहिणे नित, जुग चौकड़ी वज्जदी रहे वधाईआ। आपणा वेला आपणा वक्त गुरमुखो आपे लैणा नजिठ्ठ, सतिगुर पुश्त पनाह सब
❋
❋
दी हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब व्यापी हर घट अंदर रिहा दिस, जो सतिगुर नेत्र नाल वेखे जगत लोकाईआ।
१४ जेठ शहिनशाही सम्मत ३ धर्म अर्थ रोड श्रीनगर
पिछला समां बीतया विच संसार, सदी सदीवी दए गवाहीआ। लहिणा देणा पूरा हो रिहा गुरू अवतार, पैगम्बरां संग निभाईआ। हुक्म चले इक्क निरँकार, परवरदिगार करे शनवाईआ। कलमा हक होवे जैकार, हकीकत कायनात दृढ़ाईआ। गद्दी रहे ना कोए विच संसार, गदागर होए लोकाईआ। हुक्म मिले धुर दरबार, मुकामे हक सिफ्त सालाहीआ। अल्ला नूर इक्क उज्यार, उजाला करे ख़लक ख़ुदाईआ। रहमत विच करे प्यार, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। करनी दा करता कुदरत दा मालक सृष्ट दा ख़ालक पावे सार, अदालत आपणी इक्क वखाईआ। जिस नूं सईयदे करदे गए पैगम्बर गुर अवतार, निमस्कार सीस जगदीस झुकाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी निरगुण नूर कर उज्यार, उजाला इक्को इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। साचा लेखा चले कायनात, दीन दुनी वेख वखाईआ। चार वरनां कर इत्तफाक, मार्ग राह रहिबर धुर दा दए समझाईआ। पिछला लेखा सब दा कर बेबाक, लहिणा देणा झोली पाईआ। इक्को दस्स के नूरी ज़ात, नूर नूर करे रुशनाईआ। साचे कलमे दी कर वज़ाहत, वुज़ू आपणा दए दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना कोए नफ़ाक, निस्बत हिस्सा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सब दे हुक्मे अंदर करे तलाक, तालब आपणे लए बणाईआ। पूरा कर भविख्त वाक्, वक्त अगला दए समझाईआ। इक्को मंज़ल रहे घाट, पौड़ी डण्डा ना कोए चतुराईआ। इक्को पूजा सिमरन दस्स के पाठ, कलमा लाशरीक इक्क सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के वाट, पन्ध पिछला दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म देवे धुरदरगाहीआ। जगत वेखे दीन दुनी दी धार, परदा दीन मज़्हब उठाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ पावे सार, काअबा हक महिराबा भेव खुल्हाईआ। इक्को जलवा नूर दस्से दीदार, दीद ईद चन्द आप चमकाईआ। लेखा जाण धुर दरबार, परवरदिगार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे देवे माण वड्याईआ। गद्दी दार रहे कोई ना ठाकर, मार्ग इक्को दए वखाईआ। सति धर्म दा निर्मल कर्म कर उजागर, दुरमति मैल दए धवाईआ। एका वणज कराए दीन दुनी सौदागर, वस्त अमोलक आप वरताईआ। भाग लगाए काया माटी साढे तिन्न हथ्थ गागर, गहर गम्भीर
❋
❋
बेनज़ीर करे रुशनाईआ। जन भगतां सन्त सूफ़ी फ़कीरां दस्से आप आपणा साधन, मार्ग सिध्धा इक्क समझाईआ। जो काया मन्दिर अंदर वजूद काअबे अंदर महबूब आपणा आराधन, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। करे खेल शाहो भूप शहिनशाह नवाबन, नौबत इक्को हक नाम वजाईआ। सदी चौधवीं दुनिया होई बेआबन, आबेहयात मुख ना कोए चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क वखाईआ। साची गद्दी कदी ना होवे नास, नास्तिक सके ना कोए मिटाईआ। जिस दा परम पुरख करे प्रकाश, जगत लोचण नैण दए वखाईआ। हरिजन कदे ना होवे उदास, भरम विच ना कोए भरमाईआ। सिमरन करे स्वास स्वास, साहिब सतिगुर राह तकाईआ। सो स्वामी खोल्हणहारा जाग, अन्तर निरंतर परदा दए उठाईआ। सच मुहब्बत दा दे वैराग, वैरी अंदरों दए कढाहीआ। त्रैगुण बुझा के आग, अमृत मेघ इक्क बरसाईआ। घर मेल के कन्त सुहाग, दर ठांडे जोड़ जुड़ाईआ। शब्द धुन सुणाए आवाज़, सुत्यां आप उठाईआ। मन्दिर चढ़ के खोल्हे राज़, रहमत हक कमाईआ। साचा दवारा कर आबाद, घर अगला दए वखाईआ। गुलशन वखावे अगम्मी बाग़, जित्थे ख़िजां रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची गद्दी धर्म धर्म हक हक सदा चलाईआ। साची गद्दी कदे ना जावे तुट्ट, सद तुट्टयां जोड़ जुड़ाईआ। धर्म दा भाग कदे ना जावे निखुट्ट, वरते बेपरवाहीआ। प्रभ प्यार दा पैंडा कदे ना जावे मुक, मंज़ल दिसे धुरदरगाहीआ। जिंनां चिर प्रभू रिहा ख़ुश, आपणा हुक्म दिता वरताईआ। अग्गे बदल के धर्म दा रुख़, कूड़ कुड़यारे दिते नठाईआ। तुसीं आपणी मंगो सुख, आत्म परमात्म नाल जुड़ाईआ। अंदर ओहला रहे ना लुक, मुख नूर होवे रुशनाईआ। सच धार दी उपजे सुच्च, कूड़ कपट देणा मिटाईआ। जिस बूटा लाया ओसे दिता पुट्ट, गद्दी दा मालक नज़र कोए ना आईआ। केते लोकमात गए उठ, गुर अवतार पैगम्बर पीर पीरां फेरीआं पाईआ। संसार सागर भरया दु:ख, दुक्खां विच लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। साचा वरते हुक्म सदा संसार (जग), जुग चौकड़ी दुनी दार नाल मिलाईआ। कलयुग अग्नी लग्गी अग्ग, मानव मानुख रही जलाईआ। जगत विकारी गद्दी कोई ना बहे सज, भगत भगवान दए वड्याईआ। धर्म दा पूत रिहा कोई ना अज्ज, अज्ज दा दिवस दए गवाहीआ। अग्गे काया काअबे सब तों पहला हज़ूरी हज्ज, मक्का मदीना सोभा पाईआ। जित्थे नूरी चिराग़ बिन तेल बाती रिहा जग, शमां नूर करे रुशनाईआ। गद्दीदार गद्दी गए छड्ड, नाता तुट्टा जगत लोकाईआ। परमारथ स्वार्थ दोवें हो गए अड्ड, वक्खरी कार कमाईआ। मंज़ल पूरी हो गई हद्द, अग्गे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हुक्मे अंदर हुक्मी कार कमाईआ। सतिगुर
❋
❋
किरपा होवण ठीक, दवा दारू दी लोड़ रहे ना राईआ। अन्तर उपजे इक्क प्रीत, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणी धुन सुणाईआ। साचा ढोला गाउणा गीत, सोहँ अक्खर निरअक्खर धार उपजाईआ। सति धर्म दी साची चले रीत, रीतीवान समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुख दर्द दए गवाईआ। दु:ख दर्द जाए लथ्थ, काया माटी तन वजूद होए सफ़ाईआ। लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ, आसा बेनन्ती विच पूर कराईआ। साचा मार्ग इक्को दस्स, दहि दिशा दए बदलाईआ। वस्त दे के धुर दे हट्ट, अमोलक इक्को इक्क वरताईआ। नाम निधान मार के सट्ट, दु:ख अंदरों दए कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा दे के हथ्थो हथ्थ, अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर करे सफ़ाईआ। सति धर्म कहे मेरे राजन राज, शाहो भूप तेरी इक्क सरनाईआ। तेरे हथ्थ तेरा प्रताप, वड प्रतापी धुरदरगाहीआ। सच दवारे प्रगट कर आपणा जाप, जगजीवण दाते दे समझाईआ। सृष्टी अंदर मेट तीनों ताप, त्रैगुण माया अग्नी तत तपाईआ। ममता मोह विकार रहे ना पाप, पतित पुनीत दए कराईआ। दीन दुनी दा बदल हालात, हाल माज़ी लेखा दए चुकाईआ। लहिणा लिख बिन कलम दवात, काग़ज़ कलम शाही नेत्र रोवे मारे धाईंआ। मानव जाती होवे इक्क समाज, समग्री इक्को इक्क वरताईआ। आपणी मुहब्बत दे कर मुहताज, कायनात परदा दे उठाईआ। दूजा करे ना कोई सवाल जवाब, मुखातब आपणे नाल कराईआ। तेरी मंज़ल हक हकीकी महिराब, महबूब आपणा नूर देणा चमकाईआ। साचा सजदा इक्क आदाब, नमस्ते कहि के नमस्कार विच सरनाईआ। तन्द सतार वजा रबाब, रबीउल अमाम तेरी सरनाईआ। तेरा प्यार बिन अहिबाब, सज्जण मीत नज़री आईआ। लेखा वेख नानक नाल बग़दाद, बग़लगीर परदा देणा उठाईआ। दस्तगीर होणा दस्तयाब, आफ्ताब नूर राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकार सांझे यार परवरदिगार दरगाह साची हकीकत हक सालाहीआ। सति कहे सति धर्म दा बख्श सलूक, सालस आपणा नाम रखाईआ। नूर कर काया कलबूत, काअबा इक्को इक्क वखाईआ। तेरा हुक्म इक्क मजबूत, चौदां तबक ना कोए तुड़ाईआ। पिछला लेखा कर मौकूफ़, मसरूफ़ आपणे नाल कराईआ। खतरा रहे ना कोई ख़ौफ़, भय डर ना कोए जणाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक पतिपरमेश्वर सब दा ख़ौंत, ख़ावंद इक्को धुरदरगाहीआ। सच दवारा जाणा पहुंच, बेपहचान आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर तेरी आस रखाईआ। सच दुआर कहे मेरे मालक सुल्हकुल, कुल आलम तेरा राह तकाईआ। सदी चौधवीं सब दा लेखा दे विच कीमत मुल्ल, मुल्लां शेख़ मुसायक नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। साहिब स्वामी पुरख अकाल इक्क अनभुल्ल,
❋
❋
भरम विच भुल्ली सर्ब लोकाईआ। आबेहयात अमृत रस निजर धारों सब दी गया डुल्ल्ह, बूँद स्वांती मुख ना कोए चुआईआ। बिन किरपा चार कुण्ट रही रुल, धीरज धीर ना कोए रखाईआ। मानव बूटा धर्म दा गया हुल्ल, फल नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी गृह मन्दिर आपणा परदा दे उठाईआ। सच कहे मेरे महबूब, मुहब्बत विच महिव तेरा राह तकाईआ। मंज़ल दस्स उच्च अरूज, अर्श फर्श तेरी सरनाईआ। कूड़ी क्रिया कर नेस्तोनाबूद, जड़्ह ममता देणी उखड़ाईआ। सांझी कर सर्ब हदूद, शिरक्त अंदरों देणी मिटाईआ। जहां तहां दिसे मौजूद, हाज़र नाज़र नूर इलाहीआ। तेरी मंज़ल इक्क मक्सूद, मकसद सब दा हल्ल कराईआ। तेरा नूर बिन वजूद, बिन तत्तां करे रुशनाईआ। पैगम्बर देण सबूत, नबीआं नाल गवाहीआ। लेखा वेख जगत मख़लूक, ख़ालक ख़ालक परदा लाहीआ। दीन दुनी तेरी मतलूब, मुतल्ला कर दे समझाईआ। कुछ लेखा लहिणा देणा झगड़ा पैणा मग़रब विच जनूब, जनाबेआली आला इक्क हुक्म सुणाईआ। हज़रते हज़रताने इक्क खतूत, बिन अलिफ़ ये लिखाईआ। जिस नूं समझे ना कोई कलबूत, कलमा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। तबस्समे तलाज़ीने ज़वीउल ज़लाए ज़ाने ज़ूत, ज़िबे ज़ाने बेपरवाहीआ। आसी ने नशे कूत, कुशताने, पुश्ते, चू, चाशे, ज़ज़ी, जवेज़ोर, ज़ीज़ा, ज़िआरे ज़ाहरे ज़हूरे नूरे नुरान नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, वेखणहारा दरे दर दरबार दीराने इक्क दरसाईआ।
१५ जेठ शहिनशाही सम्मत ३ दरगाह हज़रत बल, आसार शरीफ़, मौलवी अब्दुल कबीर दे साथ श्री नगर
शुक्रिए अंदर मेहर महबूब शुकराना, शिकवा रहे ना राईआ। परवरदिगार ख़ुदा वाहिद किसे ना समझे बेगाना, शिरक्त अंदरों बाहर कढाहीआ। रहमत विच रैहम कदमां दा करे तिलसमाना, नूर नूर नूर रुशनाईआ। ख़ालक दा ख़लक मख़लूक दा मालक साहिब साहिब इक्क सुल्ताना, दूजा जुज़ वण्ड ना कोई वण्डाईआ। अमृत दा अमृत इक्क निशाना, आबेहयात हयाती दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शुक्रिए अंदर शुकरीआ दए समझाईआ। शुक्रिए अंदर करो शुकर गुज़ार, गुज़ारश विच वड्याईआ। हज़रत मुहम्मद साहिब कर के गए इज़हार, हुक्म संदेसा इक्क सुणाईआ। सदी चौधवीं अमामां दा अमाम मैहन्दी होवे अवतार, सिक्दार सब दा नज़री आईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सांझा करे प्यार, द्वैत रहिण कोए ना पाईआ। वाहिद कलमा पढ़े कायनात, वाहिद नूर इक्क रुशनाईआ। सब दी इक्ट्ठी होवे जमात,
❋
❋
वक्खरा रहिण कोए ना पाईआ। मुक्दस धाम मिलण दा होया इत्तफाक, नफ़ाक अंदरों देणा कढाहीआ। ख़ुदावंद करीम रहमत विच बख्शे इत्तफाक, मूए मुबारक सब नूं दए सालाहीआ। वेला वक्त सुहञ्जणा आज, सूफ़ीआं नाल सूफ़ी मिल के ढोला गावण बेपरवाहीआ। शुक्रिए विच परवरदिगार दा इक्क अदाब, सीस इक्को इक्क निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेख के दरगाह साची धुरदरगाही दा दरे दरबार ख़ुशी मनाईआ। सच शुकराने दा एह सबूत, सबर सबूरी इक्को नज़री आईआ। नूर उपजे इक्को काया काअबे कलबूत, कलमा इक्को इक्क शनवाईआ। हक ख़ुदा सब दा महबूब, मालक बेपरवाहीआ। जिधर वेखो ओधर मौजूद, इन्सान इन्सानां नाल मिलाईआ। जो कदे ना होवे नेस्तोनाबूद, आबरू सब दी लए बचाईआ। थोड़े्ह समें तक दीन मज़्हब दी मेट देवे हदूद, रंग इक्को इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वखाईआ।
मज़्हब सिख़ाता है ख़ुदा के आगे करो दुआ, रहमत मंगो धुरदरगाहीआ। मेहरवान महबूब कदे ना करे जुदा, वक्खरी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सब दा सांझा प्यारा इक्क ख़ुदा, ख़ुदी अंदरों दए कढाहीआ। कदमां उत्तों होवो फ़िदा, फ़ैसला हक दए सुणाईआ। ओस दे कलाम दी इक्क सदा, कलमा हक हक जणाईआ। वाहिद मालक सब दा अब्बा, नूर नूर विच्चों वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे के सच मुहब्बत दा मज़ा, रस अनरस दए वखाईआ।
पवित्र नाम आप दा अब्दुल कबीर, किबल अज़ देणा जणाईआ। कवण वक्त कायनात शरअ टुट्टे ज़ंजीर, वाहिद कलमा लैण गाईआ। सारी दुनिया दा सांझा होवे इक्को पीर, पैगम्बर नूर ख़ुदाईआ। दस्से इक्क तदबीर, तरीका धुरदरगाहीआ। झगड़ा रहे ना शाह हकीर, इक्को रंग रंगाईआ। साचा कलमा पढ़े तकबीर, तबअ अंदरों दए बदलाईआ। ज़िबह करे ना कोए शमशीर, शमां नूर करे रुशनाईआ। की खेल होणा सदी चौधवीं अख़ीर, हज़रत मुहम्मद साहिब गया दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ।
❋
❋
मौलवी अबदुल कबीर ने उत्तर दिता
ज़नाब पूरन सिँघ जी महाराज से आज दरगाह शरीफ़ में मुलाकात हुई और हम नहायत ख़ुश हूए और उन के साथ जो रुकन थे वोह भी काबले ज़िकर और काबले मुलाकात थे। मैं आज के दिन को ख़ुश नसीब समझता हूं कि मुझे आपणे मुहतरम महाराज पूरन सिँघ जी से मुलाकात हुई और वहिदतउलवजद का मसला नहायत अच्छे तरीके से अदा फ़रमा कर तमाम कायनात के इतहाद का दरस दीआ है। ख़ुदा सब इन्सानों को इतहाद की तौफ़ीक बख्शे और सरदार हज़रातों को मुस्लिमानो के साथ नहायत वाबस्तगी है क्योंकि बाबा फ़रीद मीआं मीर उन के मुकम्मल तलूकात गुरू ग्रन्थ साहिब में मौजूद हैं और मुफ़स्सल मज़कूर हैं। आखिर मैं महाराज पूरन सिँघ और उन की जमात का शुकरीआ अदा करता हूं कि उनहों ने मुझे मुलाकात का शरफ़ बख्शा है।
महाराज जी वलों सवाल
क्या आप ने देखा है ज़लवागर का उह दरबार, जित्थे नूर नूर रुशनाईआ। वाहिद करे सूफ़ीआं दा इंतजार, हज़रतां राह तकाईआ। बिना गुलशन तों रहे बहार, महबूब आपणा वजद दए वखाईआ। अल्ला हू दा इक्क जैकार, नाअरा धुरदरगाहीआ। मिले मेल कदीमी यार, जो कुदरत दा मालक नज़री आईआ। एका कलमे दा करे इज़हार, लेखा मुकाए बिन कलम शाहीआ। ओस दरबार दा करो कुछ इज़हार, जो वेख्या नूर इलाहीआ। साची दरगाह जे लै के गए तशरीफ़, जलवा जलवे विच समाईआ। ओस दी करो तारीफ़, सिफ्तां नाल सालाहीआ। किस प्यार मुहब्बत विच लग्गी प्रीत, कवण तरीका ल्या अपणाईआ। साचा काअबा तक्क के हज़रत हज़ूर वाली मसीत, मसला इक्को सुणया जिस दा मसाहिल जगत ना कोए समझाईआ। सिलसले वार दस्सो तरतीब, अजीब की खेल नूर अलाहीआ। जिस दी पीर पैगम्बर हज़रत हज़रात सारे सजदयां विच पढ़दे ईद, ईदगाह अकीदत वाली नज़री आईआ। ज़रा ओस दी करो ताअईद, जे दरबार वेख्या धुरदरगाहीआ। जे ख़ुदा दे बणे अज़ीज़, आलीशान दयो समझाईआ। सब नूं आ जावे तमीज़, हुक्म इक्को दयां सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कुछ अगला लेखा वेख वखाईआ। साची दरगाह दा जे कीता दीदार, दीदा दानिस्ता वेख वखाईआ। की गुलशन दिसे गुलज़ार, की महक महक महकाईआ। की खेल करे मुहम्मद यार, हज़रत चहुं यारां वण्ड वण्डाईआ। अल्ला हू अकबर इक्क आवाज़, निमाज़ विच निवाज़श दए वखाईआ। ज़रा खोल्ह के दसो आग़ाज़, की मरतबा बेपरवाहीआ। की
❋
❋
होवे ओथे आदाब, कवण सजदा सर सिर झुकाईआ। महिबान बीदो बीखैर या अल्ल्हा इलाही नूर नज़री आईआ। जो सदा सदा सुल्हकुला, सल्लल आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरगाह साची दा लेखा वेख वखाईआ।
फिर फिर आमीन, आमद विच राह तकाईआ। दिल विच दिल दा यकीन, यक इक्को नज़री आईआ। ख़ुदा दी हक तालीम, नबी तुलबिआं करे पढ़ाईआ। मालक धुर कदीम, कुदरत दा नज़री आईआ। हज़रत दा दवारा अज़ीम, आलीशान सोभा पाईआ। बण के इक्क दस्से मस्कीन, मश्वरा लैणा पकाईआ। जिस दी हुन्दी सदा तलकीन, हुक्म देवे धुरदरगाहीआ। उह सदा सदा फिर फिर लेखा इक्क दा दो ते दो दा इक्क अमीन, आमल कामल तुआरफ़ विच मुरीद मुर्शद जोड़ जुड़ाईआ। मुरीद मुर्शद होवे तलूकात, नूरे चश्म नूर रुशनाईआ। सांझा करे जज़बात, जुज़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस दा लेखा सिफ्तां विच लिख्या जाए कलम दवात, शाही अलिफ़ ये वण्ड वण्डाईआ। सो मालक सब दे साथ, इक्को नज़री आईआ। अज्ज दी याद रखणी जमात, शबे रोज़ अगम्मी रात, कायनात सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सर्ब वाक्यात, वाकिफ़कार दीन दुनी नज़री आईआ।
हम दुआ करते हैं दुआए अज़ीर, आज़म अज़ीम बेपरवाहीआ। जो कायनात करे तअमीर, ख़ालक ख़लक मख़लूक धुरदरगाहीआ। वोह सुलाह करे कश्मीर, कशमकश दए गवाईआ। मेहर करे मेहरवान महबूब बेनज़ीर, नज़रीआ अंदरों दए बदलाईआ। सब दी बदल देवे तकदीर, हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सब बणन भाई भाईआ। सब दा मालक इक्को वाहिद ख़ुदावंद करीम, जिस नूं अल्ला राम वाहिगुरू कहि के सारे रहे गाईआ। सारे ओसे दे अज़ीज़, अंदर बख्शे इक्क तमीज़, तमअ कूड़ी दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहमत मंगे रैहम करे मालक धुरदरगाहीआ।
दरगाह शरीफ़ विच इक्क मुस्लमान ने दुद्ध दिता उस परथाए
बगैर चीनी से मिठ्ठा आया स्वाद, मिठ्ठत मिली बेपरवाहीआ। प्यार मुहब्बत दा गृह रहे आबाद, ख़ुशीआं रंग रंगाईआ। हकीकी मिले दाद, लाशरीकी राह वखाईआ। ख़ुदावंद करीम तुहाडी करदा रहे इमदाद, मेहर नज़र नज़रे न्याज़ देवे झोली
❋
❋
पाईआ। आप के घर का दूध है गोका, सफैद सोहणा नज़री आईआ। उच्ची कूक दयो होका, हज़रत इक्को मन्नो नूर ख़ुदाईआ। जिस दा वक्त आ गया मौका, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। ग़फ्लत विच रहे कोई ना सोता, निंद्रा लैणी खुल्हाईआ। संदेसा देवे चौदां लोका, चौदां तबकां वज्जे वधाईआ। अग्गे होवे ना रूपोशा, परदा नकाब सब दे अंदरों दए उठाईआ। सदी चौधवीं परवरदिगार मिलण दा सब नूं मौका, मुकम्मल हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल ख़लक विच प्रगटाईआ।
१५ जेठ शहिनशाही सम्मत ३ मुस्लिमान दरवेश नाल मन्दिर खीर भवानी श्री नगर
खेल निराला वेखो अजब अजीब, अजब तरह समझाईआ। हिरदे अंदर दे तहिज़ीब, तरीका दिता दृढ़ाईआ। बाहरों मुफ़लिस दिसे ग़रीब, अंदर मुहब्बत नूर अलाहीआ। पिछला लहिणा दिसे कदीम, पूरब लेखा नज़री आईआ। भगतां दा भगती विच यकीन, यके बाद दीगरे होए सहाईआ। जन्म जन्म दी हुन्दी रहे तक्सीम, वण्ड तत्तां वाली वखाईआ। धुर दी धार सदा महीन, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। महबूब लेखा फिर आमीन, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। आदि शक्ति खेल नवीन, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा वेख वखाईआ। नूर अन्तर निरंतर नूर प्रकाश, जोती जोत डगमगाईआ। साचे मण्डल अगम्मी रास, गोपी काहन ख़ुशी मनाईआ। निराकार जोत प्रकाश, वेखे थाउँ थाँईंआ। परदा खोल्हे पुरख अबिनाश, धुर दा मालक इक्क अख्वाईआ। पंडत जी कुछ साची दस्सो गाथ, अर्थां विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछला लेखा वेख वखाईआ। की धार आदि शक्ति भवानी, दुर्गा इष्ट देव अख्वाईआ। की चतुर्भुज नूर नुरानी, शस्त्रधारी सोभा पाईआ। सिँघ अस्वार सदा जवानी, जोबनवन्ती वड वड्याईआ। की भेंटा मंगे कुरबानी, सेवा कवण रूप समझाईआ। की लेखा रखे चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा बन्धन पाईआ। की मंज़ल देवे रुहानी, आत्म ब्रह्म परदा लाहीआ। की लेखा लिखे कलम निशानी, शास्त्र सिमरत देण गवाहीआ। की वेदां वेखे प्रभू दी मेहरवानी, परदा इक्क उठाईआ। मार्ग वेखो इक्क आसानी, असल इक्क समझाईआ। बोध विद्या दिसे दिसो विद्वानी, लेखा अगला देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल खेले धुरदरगाहीआ। साची भूमिका वेखो अस्थान, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। क्यों होई परवान, मिली माण वड्याईआ। प्रगट की निशान, निशाने दयो समझाईआ। किस बिध इष्ट होया प्रधान, मिली माण वड्याईआ।
❋
❋
सृष्ट दा की ज्ञान, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। वशिष्ट राम दी की पहचान, तन सरीर तों बाहर करे रुशनाईआ। साचा मन्दिर सोहे मकान, शिवाला मठ्ठ वज्जे वधाईआ। किस बिध भगती मिले दान, भगवन झोली पाईआ। मुहब्बत विच प्यार दा दस्सो ज्ञान, निरंतर अन्तर दृष्टी परदा रहे ना राईआ।
१६ जेठ शहिनशाही सम्मत ३ तेज भान दे गृह पिण्ड शेख़सर बख्शी नगर मारकीट ज़िला जम्मू
सतिजुग कहे मेरे शहिनशाह शाह सवार, शाही धुर दी देणी वखाईआ। एकँकार चरण कँवल करां निमस्कार, नमस्ते सीस जगदीस झुकाईआ। करनी दे करते पुरख करतार, परवरदिगार तेरी वड्याईआ। दर ठांडा वेख दरबार, दरगाह साची सीस झुकाईआ। बेनन्ती अरज़ रिहा गुज़ार, गुजारश विच शनवाईआ। निरगुण जोत कर उज्यार, उजाला होवे जगत लोकाईआ। मैं बणां ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। आपणा रंग रंग करतार, कुदरत तेरी नूर ख़ुदाईआ। तेरे प्रेम दा होवे जैकार, आत्म ब्रह्म समझाईआ। कूड़ी क्रिया कर ग्रिफ़तार, हुक्म धुर दा इक्क समझाईआ। मैं ममता देणी मार, मर्द जन इक्क वड्याईआ। तोहफ़ा दे परवरदिगार, वस्त अमोलक झोली पाईआ। सति धर्म दा होए विहार, विवहारी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, · सतिजुग कहे पुरख अकाल बख्श दर ठंडा, सीतल
धार इक्क प्रगटाईआ। आत्म परमात्म परम पुरख दे अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। सच प्रकाश नूरी जोत वखा चन्दा, ब्रह्मण्ड खण्ड होए रुशनाईआ। भेव खुल्हा हँ ब्रह्मा, ब्रह्म हँ देणा समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सांझा होवे छन्दा, संसा कूड़ा देणा गवाईआ। टुट्टी धार पा गंढ्ढा, गहर गम्भीर आपणा जोड़ जुड़ाईआ। मन वासना मेट दंगा, विभचार रहे ना कोए लड़ाईआ। तेरा नाम अगम्मी खण्डा, खड़ग इक्को नज़री आईआ। जिस नूं समझे कोई ना बन्दा, बिना बन्दगी भेव ना कोए खुल्हाईआ। हरिजन रहे कोई ना गंदा, दुरमति मैल देणी धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दवारा इक्क प्रगटाईआ।
१६ जेठ शहिनशाही सम्मत ३ राम प्यारी दे गृह पिण्ड बदी पुर ज़िला जम्मू
सतिजुग कहे मैं मंगां धर्म दवार, ओट तेरी इक्क रखाईआ। चार वरन होवे प्यार, द्वैत अंदरों देणी कढाहीआ। शरअ छुरी ना कोई कटार, शक रहे ना कोई लोकाईआ। तेरा नूर होवे चमत्कार, अहिमक मूढ़्ह देणे मिटाईआ। गुलशन खिले
❋
❋
सो बहार, गुल भगत लैणा प्रगटाईआ। दर तेरे होवे निमस्कार, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरी मुहब्बत दा तल्बगार, राह तेरा इक्क तकाईआ। किरपा कर सच्ची सरकार, सति सतिवादी हो सहाईआ। सतिजुग कहे मैं ढहि प्या दवार, दर ठांडे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, दर इक्को देणा सुहाईआ। सतिजुग कहे मेरे परम पुरख अबिनाशी, अबिनाशी तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर बन्द ख़लासी, बन्दना आपणी दे समझाईआ। साचे मण्डल पा रासी, आत्म परमात्म गोपी काहन रूप बदलाईआ। हउँ सेवक तेरा दास दासी, सच दवारे सेव कमाईआ। मनसा पूरी कर आसी, असल आपणा आप वखाईआ। मंज़ल पौड़ी चढ़या घाटी, घाटा रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम मुके (वाटी), पैंडा पन्ध देणा मुकाईआ। सतिजुग सच चलाउणी गाथी, गहर गम्भीर आप सुणाईआ। मैं मन्ना तेरी आखी, आख़र निउँ निउँ लागां पाईआ। उत्तम सृेष्ट भगतां होवे ज़ाती, ज़ात आपणी नाल मिलाईआ। दिवस रैण रखीं प्रभाती, संध्या रूप ना कोए बदलाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कमलापाती, सचखण्ड निवासी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नाम कलमा इक्क होवे सफ़ाती, जज़बा जज़बाती आपणा देणा प्रगटाईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत ३ शिव सिँघ बख्शी नगर मारकीट पिण्ड शेख़ सर वाला जम्मू
सतिजुग कहे प्रभ निरगुण धार बण साकी, सगला संग बणाईआ। मैं मन्नां तेरी आखी, निर्धन हो के सेव कमाईआ। परदा खोल्ह ताकी, ओहला दे चुकाईआ। मेला मिला मानस तत ख़ाकी, ख़ालस आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्तर बदल दे हयाती, आबेहयात जाम प्याईआ। चरण प्रीती बख्श नाती, नाता तुट्टे कूड़ लोकाईआ। लेखा हिसाब रहे ना बाकी, पूरब देणा चुकाईआ। आत्म ब्रह्म तेरी जाती, पारब्रह्म सरनाईआ। हउँ सेवक दासन दासी, दर दवारे सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर घर साचा सोभा पाईआ।