१६ हाढ़्ह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
गुर अवतार पैगम्बर दर्शन करन आए पैर दब्बे, दाअवा पिछला नाल रखाईआ। जेहड़ा पुरख अकाल किसे ना लभ्भे, जुग चौकड़ी राह तकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर हुक्मे अंदर बद्धे, बन्दना आपणी दिती दृढ़ाईआ। दीन मज़्हबां वण्ड के हद्दे, हिस्से झोलीआं विच टिकाईआ। जगत जैकार ना कहिण कदे, कदीम दा लेखा दए दृढ़ाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जुग जन्म दे विछड़े सद्दे, हुक्म धुर दा इक्क सुणाईआ। सदा रहे तुहाडे अग्गे, अगला लेखा आप बणाईआ। दरस दीदार दे देवे मज़े, मज़ाक वेखे जगत लोकाईआ। जो सरन सरनाई लग्गे, सगन नाल आपणे घर बहाईआ। विछोड़ा मूल ना देवे कदे, कदमां विच लए टिकाईआ। दीपक हो के जगे, जगत निराली चाल दिती प्रगटाईआ। सच दुआर दे मालक हरि भगत बणा के वड्डे, वड्याई आपणे हथ्थ रखाईआ। भगत प्यार विच कहे आउ मेरे लाडले डड्डे, डण्डावत सब तों वक्खरी दयां समझाईआ। तुहाडी दाग़ लग्गे कदे ना पग्गे, पगड़ीआं वालयां गुरुआं दा लेखा दिता मुकाईआ। अन्तकाल जगत नगारे ओहदे वज्जे, जिस नूं वाजां मार के सारे गए गाईआ। लहिणा देणा लेख मुका के जगे, हमसाजण धाम दरसाईआ। गुरमुखां नाल कदे ना करे दग़े, दग़ेबाज़ न्यारे धाम दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। दरस दीदार दी मंगे प्रेम प्रीती मोखा, मुख मस्तक वेख ख़ुशी मनाईआ। चिन्ता ग़म मिटा के हरख सोगा, दु:ख दलिद्र डेरा ढाहीआ। अगला वक्त रहिण ना देवे औखा, सुख सागर विच समाईआ। दूर दुराडा नेरन नेरे हो के पहुंचा, पंचम मीता धुरदरगाहीआ। गोबिन्द ला के आपणा ढौंका, ढईए दा लेखा रिहा मुकाईआ। नाम निधान चला के नौका, हरिजन साचे रिहा चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक्क सुहाईआ। दरस करन नाल किसे ना मिलदा, जुग चौकड़ी रोवे धाहीं मारे देवे हाल दुहाईआ। बिन भगतां महबूब मालक मेला करे
❋
❋
किसे ना दिल दा, दलिद्री वेखे जगत लोकाईआ। एह खेल अगम्मी छिन्न दा, विष्न ब्रह्मा शिव शंकर तों परे रिहा दृढ़ाईआ। एह नूर अलाही आपणे चिन्न दा, चक्र चिहन् वरन बरन ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ख़ुशी सुभाग दिहाढ़ा लेखा होवे दिन दा, दहि दिशा खोज खुजाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग भगतां वास्ते रिहा गिणदा, जगत तृष्ना अवर ना कोए रखाईआ। निरगुण धार निरवैर निराकार निरँकार हो के मिलदा, खिल्लत नाम दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वड्याईआ। दरस करन जो आए आज, अग्गे अज़ल तों लए बचाईआ। फ़ैसले वाला सुण के सवाल जवाब, जवाब तल्बी सब दी पूर कराईआ। गुर अवतार पैगम्बरो जिस दा लैंदे रहे खवाब, परदा अगला दए चुकाईआ। जन भगतां दी धुरदरगाही खोल्ह किताब, बिन अक्खरां लेखा दए दृढ़ाईआ। धुरदरगाह दा दे के आब, अमृत रस इक्क चखाईआ। मेल मिलाए आप महाराज, राजन राज चले ना कोए चतुराईआ। माण वड्याई गुरसिख सन्त सुहेले सच साध, जिन्हां चरण कँवल सरन दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग दए रंगाईआ। दरस करन दी जो आए ख़ातर, ख़तरा गए मुकाईआ। गोबिन्द लेखे लग्गी अगम्मी पात्र, लहिणा पुरख अकाल दए दरसाईआ। सन्त सुहेले बणाए चातर, चातरिक आपणे लए प्रगटाईआ। सति दुआर दस्स के पातन, नईआ नौका नाम चढ़ाईआ। जन्म कर्म दी पूरी कर के आसन, आशा इच्छया विच समाईआ। सच दवारे कर के वासन, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। मंज़ल पौड़ी चाढ़ के घाटन, गृह मन्दिर दए वखाईआ। जन भगतो जेहड़ा खेल अग्गे रख्या बातन, ओस दा परदा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण निराकार बण के सज्जण साकण, सख़ियां दा लेखा इक्को नज़री आईआ।
१६ हाढ़्ह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल
गुर अवतार पैगम्बर कहिण दर्शन सिँघ लिखे लिखारी, गुरदास गवीदु गुविद गाइद राह तकाईआ। जो हुक्म मिल्या धुर निरँकारी, निराधारी दिता दृढ़ाईआ। असीं वेख के आए सृष्टी दृष्टी सारी, खोजी बोधी वेखी जगत लोकाईआ। धर्म दा रिहा ना कोए आचारी, विभचारी क्रिया कर्म कमाईआ। जगत दुहागण दिसे नारी, सुहागी कन्त ना कोए हंढाहीआ। धर्म दुआर ना कोए जैकारी, हाहाकार ख़लक ख़ुदाईआ। पैज रिहा ना कोए संवारी, चरण ध्यान ना कोए टिकाईआ। सिल
❋
❋
पूजस वेखी ख़ुआरी, धर्म अस्थान श्री भगवान ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं फिरदे फिरदे थक्के, बण के पाँधी राहीआ। हुक्मे अंदर हो के पक्के, पारब्रह्म दर बैठे सीस निवाईआ। जो बचन करीए सच्चे, सति नाल सुणाईआ। असीं ब्रह्मण्ड खण्ड सारे कच्छे, बिन कदमां कदम उठाईआ। चार कुण्टां फिरे नस्से, रस्ता वेख्या जगत लोकाईआ। विकार हँकार विच मन वासना अंदर फसे, फ़ैसला हक ना कोए सुणाईआ। ममता मोह विच ग्रसे, गृहस्ती विभचार रूप वटाईआ। रसना जेहवा खांदे वेखे वच्छे कट्टे, छुरीआं रूप बग़ल कसाईआ। सब दे चीथड़ पुराणे फटे, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। साडे नाम दी कीमत पाउँदे टके, हट्टो हट्ट विकाईआ। दीन मज़्हब इक्क दूजे नूं करदे ठठ्ठे, ठोकरां नाल ठुकराईआ। साडी माण वड्याई कोई ना रखे, सच प्रेम ना कोए बणाईआ। असीं वेख के आए निरगुण अक्खे, सरगुण सारे बैठे भुलाईआ। प्रभू क्यों धोखे विच रखें, सच दईए सुणाईआ। साडे पूरे होए लोकमात दे पटे, पटने वाला करे अगवाईआ। माण रिहा ना तीर्थ अठ्ठ सठ्ठे, सठ्ठ साल दी आयू सब दी दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण गुरदास दस्स की कुछ लिख्त, गुरदेव कोल समझाईआ। गुरदास कहे तुहाडी ओस कोल फ़रिसत, जो फ़ैसला हक सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तुसीं भोगण वाले गृहस्त, तत्तां नाल वड्याईआ। क्यों कलयुग अन्तिम सारे रहे ख़िसक, पल्लू आपणा रहे छुडाईआ। कुछ याद करो जग आबाद करो आपणे मस्तक लग्गा वेखो तिलक, मणके वाली उंगली फेर ना कोए घसाईआ। तुहाडा लहिणा देणा नहीं टांक नहीं जिसत, इक्क दो ना वण्ड वण्डाईआ। तुसीं वड़े नहीं किसे बहिश्त, स्वर्गां विच संन्ह ना कोए लगाईआ। ज़रा तक्को अगम्मी इष्ट, अष्टाबकर दए गवाहीआ। कुछ लेखा याद करो जिस वेले मातलोक दे मिलदे रहे टिकट, राह धर्म दा इक्क जणाईआ। चोटीआं उत्ते पैकट विच बन्द हो के सुहाउँदे रहे आपणी पिकट, दुआर धर्म नाउं रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क दरसाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण हुण दस्सया बणया सच्च, सच सच दृढ़ाईआ। परदा रहे ना काया कच्च, ओहला देणा मिटाईआ। प्रभ दा हुक्म मन्नणा पक्क, जिस पुखता दिता सुणाईआ। हकीकत लभ्भी कितों ना हक, हुक्म सुणे ना कोए धुरदरगाहीआ। सब दे उत्ते पै गया शक, सहिँसा भरम ना कोए मिटाईआ। जां अंदर वेख्या तक्क, तकदीर सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा हुक्म धुरदरगाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं फिरे छेती छेती, छत्रधारी खोज खुजाईआ। तेरे हुक्मे अंदर दीन दुनी दे होए भेती, भँवरां विच चरण टिकाईआ। प्रभू साडी किसे
❋
❋
याद रही ना नेकी, निक्के वड्डे सारे रहे भुलाईआ। मन वासना जगत दुआर दी बेटी, कलयुग जीवां गई प्रनाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठां विच वेखी, सोहणा नाच नचाईआ। साध सन्त बण बहु भेखी, भगवन भटकणा विच भवाईआ। तेरे दवारिउं सारे होए परदेसी, कारण नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लहिणा पूर कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेखी चार कुण्ट दी कूट, कुटीआ नज़र कोए ना आईआ। दहि दिशा सब दे अंदर झूठ, सति सच ना कोए समझाईआ। तेरा नज़र ना आया कोई पूत, पिता पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। असीं कर के आए कूच, कूचा गली खोज खुजाईआ। सब दे अन्तर दिसे दूज, दुतीआ भाउ ना कोए मिटाईआ। तेरे हुक्मे अंदर सब कुछ ल्या बूझ, मन मति बुध अंदर वेख वखाईआ। ख़ाली दिसे काया पंज तत भूत, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल देणा वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण गुरदास की देणा लिख, लिख्त पिछली दए गवाहीआ। बिना गोबिन्द तों गोबिन्द दा रहे कोई ना सिख, सिख्या जगत ना कोए वड्याईआ। बिना भगत तों भगत रहे ना रिख, मुनी मोन ना कोए सरनाईआ। साचा मन्ने इष्ट कोई ना इक, जिस विच अनेक गए समाईआ। मन दी सुरती अंदर सारे रहे टिक, टिक्का मस्तक धूढ़ी ख़ाक ना कोए रमाईआ। गोबिन्द कहे मेरे कोल पिछली तेरी चिट्ट, चिठ्ठी रिहा वखाईआ। आपणा खेल आपे नजिठ्ठ, एह तेरे हथ्थ वड्याईआ। गुर अवतार सारे रहे पिट्ट, कूक कूक सुणाईआ। अग्गे हाल दस्सीए किस, किस्मत सके ना कोए बदलाईआ। असीं कौडीआं उत्तों गए विक्क, कीमत मुल्ल रिहा ना राईआ। ब्रह्म प्यार करे कोई ना हित, हितकारी रूप ना कोए वखाईआ। सदी चौधवीं सारे दे गए पिठ्ठ, करवट विच करवट आप बदलाईआ। हुण पुच्छीए किस किस, किस्म समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की असीं लग्गे लिखावण, लेखा कलम बणाईआ। गुरदास किहा की मैनूं आवो सुणावण, सुनेहड़ा धाम धुरदरगाहीआ। पुरख अकाल कहे एह आपणी करनी आए करावण, बदली आप कराईआ। हुण एह मेरी धार विच आणा चाहवण, नाता छड्डण जगत लोकाईआ। अगला समां मेरी जोत विच समावण, सिर सके ना कोए उठाईआ। लहिणा अवर ना जाणे गुण अवगुण, गुण अवर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो तुहाडी की रिपोरट, सच दयो सुणाईआ। सारे कहिण असीं वेखे किले कोट, बंक दवारे फोल फुलाईआ। साचा नूर ना मिल्या जोत, प्रकाश अन्ध ना कोए मिटाईआ। साडे अंदर पै गई सोच, समझ नाल ना कोए समझाईआ। एह प्रभू तेरा अगम्मी चोज, निराले प्रीतम दिता कराईआ। सानूं
❋
❋
लाए सृष्टी दी विच खोज, आप बैठा हुक्म सुणाईआ। कलयुग अन्तिम साडे वस दा नहीं रोग, रोगी कीती सर्ब लोकाईआ। फिर के वेखे चौदां लोक, लुक्कया रहिण कोए ना पाईआ। बिन तेरयां भगतां तेरा गाए ना कोए सलोक, सोहला सच ना कोए सुणाईआ। पुरख अकाले दीन दयाले असीं ओस दवारे गए पहुंच, निरगुण धार पन्ध मुकाईआ। साडी मनसा रही कोई ना लोच, लोचण अक्ख ना कोए वड्याईआ। असां समां वेख्या बहुत, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। अन्तिम हो के तेरी गोत, तेरे विच समाईआ। तूं दाता निर्मल जोत, निरगुण नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण दीन दुनी सब झाकी, परदा रिहा ना राईआ। वेख्या तन वजूद ख़ाकी, जिस्मां इस्मां फोल फुलाईआ। किसे गृह मिल्या ना कमलापाती, पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। चारो कुण्ट अन्धेरी राती, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। माया कारण बण गए पाठी, पूजा टकयां नाल कमाईआ। मुल्लां शेख कूड़े काज़ी, कसमां झूठीआं रहे खाईआ। हकीकत दा नज़र ना आया कोई निमाज़ी, रोज़ा रख के वक्त गवाईआ। काअबे चढ़या कोई ना हाजी, हज़रत सीस ना कोए झुकाईआ। दीन दुनी होई दाग़ी, दग़े विच लोकाईआ। सब दी हारदी दिसे बाज़ी, बाज़ां वाला हाल रिहा सुणाईआ। सच दुआर रिहा कोए ना रागी, ढड्डां कूड़ीआं रहे खड़काईआ। पुरख अकाल इक्को बण जाए सब दा गाडी, गारडीअनां दा लेखा दए मुकाईआ। कूड़ कुड़यारां दी वध गई आबादी, सति सच बैठा सीस झुकाईआ। असीं किसे दे रहे ना इमदादी, सगला संग ना कोए बणाईआ। ऐवें फिरके आए बणके पाँधी, फेरा जगत लोकाईआ। बिन तेरी किरपा सर्ब जीआं पत जांदी, होवे ना कोए सहाईआ। चारों कुण्ट अन्धेरा दिसे आंधी, चन्द नूर ना कोए चमकाईआ। मन वासना होई फांदी, बन्धन सारे रही पाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख तेरा बांदी, जो बन्दना तेरी सीस निवाईआ। तेरा खेल अवल्लड़ा स्वांगी, स्वांग आपणा दे वखाईआ। साडी आसा थक्की मांदी, धर्म पुन्न ना कोए शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क उपजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण की दस्सीए जगत आदत, अमल छड्डया जगत लोकाईआ। बिन तेरी किरपा सब ते आए कयामत, कयामगाह नज़र कोए ना आईआ। कोटां विच्चों भगत तेरे अमानत, सही सलामत सोभा पाईआ। असीं सिर्फ़ एहनां दी देणी ज़मानत, जेहड़े चरण तेरी सरनाईआ। साचा बख्श नाम नयामत, रस आपणा दे चखाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। पुरख अकाल कहे मैनूं लिख्ती दयो ब्यान, लेखा बिन कलम शाहीआ। तेई अवतार कहिण साडे भगवान, श्री सर तैनूं सीस झुकाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी विच्चों सानूं तेईआं इकासीआं उत्ते थोड़्हा जेहा माण, जो साडा
❋
❋
ध्यान लगाईआ। जिन्हा विच्चों तिन्न तैनूं परवान, भाई गुरदास दए गवाहीआ। बाकी दा साफ़ दिसे निशान, निशाने गए भुलाईआ। हज़रत मूसा ईसा मुहम्मद कहे बत्तीआं दा साबत ईमान, बत्ती दन्द नाल वड्याईआ। इक्क तेरी करे कल्यान, कलमा इक्को तेरा गाईआ। इस ने रोज़ा रख्या नहीं विच रमज़ान निमाज़ विच ना सीस झुकाईआ। कदी बोलया नहीं नाल ज़बान, मुख राग ना कोए अल्हाईआ। सद तेरा सुणदा रहे पैग़ाम, कलाम नूर अलाहीआ। तेरा खेल वडा अमाम, महिज़ तैनूं दिता दृढ़ाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वखाईआ। गुरू दस कहिण की दस्सीए पारब्रह्म, प्रभू तेरी वड्याईआ। इक्क सौ पंज दा साबत दिसे धर्म, जिन्हां नूं धर्म मिली वड्याईआ। इकानवयां दा गोबिन्द नाल जन्म, चौदां नानक संग निभाईआ। बाकी सब दे अंदर भरम, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। साडे नेत्र आवे शरम, नैण अक्ख शरमाईआ। तेरा हुक्म कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दिता कर्म, धीरज धीर ना कोए धराईआ। असीं मेट के आए वरन बरन, वरनां बरनां लग्गी जगत लड़ाईआ। गोबिन्द लेखा दस्स के आया तेरे चरण, आपणी पूजा ना कोई कराईआ। सच दा दस्सया पढ़न, दीन मज़्हब ना वण्ड वण्डाईआ। जो तेरा दर्शन करन, उहना जन्मे कदे ना माईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सारे कहिण रलके, रला विच रहिण ना पाईआ। इक्को दीपक जोती जल के, तेरा नूर करे रुशनाईआ। असीं खेल वेखीए जल थल के, दो जहानां फोल फुलाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले तक्के जो तेरी सरनी पलदे, पलक ना झल्लण जुदाईआ। जिन्हा दे लहिणे देणे कलयुग कल दे, कल कल्की तेरी ओट तकाईआ। असीं तेरा हुक्म संदेसे रहे घलदे, जुग जगत सुणाईआ। अन्तिम तेरे विच रलदे, नाता तोड़ ख़लक ख़ुदाईआ। हुण मसले नहीं हल्ल दे, हालत रहे जणाईआ। तेरा भाणा रहे झलदे, सिर सक्या ना कोए उठाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण दीन दुनिया वेखी ख़ाली, ख़ाली कीती ख़लक ख़ुदाईआ। बिन तेरे अग्गे रहे कोई ना माली, ग़ुंचा गुल ना कोए खिलाईआ। चार जुग असां घाल घाली, बहु तेरी सेव कमाईआ। तेरे नाम दी करदे रहे दलाली, जग वणजारे रूप बदलाईआ। अन्तिम दर ते खड़्हे सवाली, आपणा हाल सुणाईआ। वेला वक्त वेख हाली, माज़ी आपणी निगाह टिकाईआ। तेरी मुहब्बत मिले ना भाली, साचा संग ना कोए बणाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी काली, कलमयां वाले दिते भुलाईआ। पत्त रहे किसे ना डाली, सिंमल रुक्ख देण दुहाईआ। तेरी चाल प्रभू निराली, जुग चौकड़ी बदलदी आईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दे वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं आपणे दिते बता, बहुत्यां विच्चों
❋
❋
थोड़्हे नज़री आईआ। जिहडे मन्नण साडी रज़ा, राह तेरा रहे तकाईआ। तूं वाहिद इक्क ख़ुदा, ख़ुद ख़बर दे पुचाईआ। तेरे नाम दी गाउण सदा, ढोला धुरदरगाहीआ। अग्गे चला आपणी रज़ा, राज़क रहीम हो सहाईआ। तेरा नाम वड अलाह, अल्ला आपणी कार कमाईआ। साचा मार्ग दस्स राह, रहिबर इक्को बण गोसाँईंआ। साचे भगतां लै जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। अगला मार्ग दे लगा, हुक्म आपणा इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असां दस्सया हाल हकीकी, हक दिता जणाईआ। प्रभू थोड़्हयां दी वेखी प्रीती, इक्क सत नाल समझाईआ। अग्गे भगतां दी रखणी रीती, जो मन्दिर मसीती रहे तजाईआ। तेरी खेल सदा अनडिठी, जुग चौकड़ी चली आईआ। लहिणा देणा पूरा कर दे चिउँटी, गुरमुख गुर गुर रंग रंगाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म देणा सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण गुर गोबिन्द, तेरे नाल वड्याईआ। तेरा लेखा गहर गम्भीर सागर सिन्ध, कलम शाही ना कोई समझाईआ। तूं मालक गुणी गहिंद, गहर गम्भीर अख्वाईआ। सब दी मिटा दे चिन्द, चिन्ता दे चुकाईआ। तेरा रूप धार सिँघ, जिस दी वण्ड ना किसे वण्डाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गोबिन्द कहे मैं करां पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। प्रभू तेरा खेल अपार, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। असीं सारे वेख के आए तेरा संसार, बण के पाँधी राहीआ। साचे प्रेमी लए भाल, लेखे विच दिते जणाईआ। अग्गे आप कर संभाल, हथ्थ तेरे वड्याईआ। लेखा जाण शाह कंगाल, ऊँचां नीचां डेरा ढाहीआ। धुर बेनन्ती इक्क महिबान, सवाल जवाब ना कोए वखाईआ। अग्गों बोल किहा भगवान, शब्द सच शनवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बोल बिना ज़बान, सीस निवा के सीस झुकाईआ। क्यों साडा इष्ट इक्क ईमान, मालक नूर ख़ुदाईआ। दीन मज़्हब शरअ ना रहे शैतान, शरीअत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सब दा सांझा इक्क अस्थान, दर दुआर इक्को सोभा पाईआ। मालक नौजवान, सूरबीर अख्वाईआ। जेहड़ा कलयुग अन्तिम आवे विच मैदान, मदद मंग ना कोए मंगाईआ। झगड़ा मुका ज़िमीं असमान, दो जहानां खेल वखाईआ। साचे नाम दा बणा विधान, हुक्म आपणा इक्क चलाईआ। साचे भगतां कर परवान, परवाने धुर दे दए फड़ाईआ। सुरती शब्दी मेला मेले हाणी हाण, जोती धुर दी जोड़ जुड़ाईआ। साचा बण अगम्मी काहन, गोपी बिना गवालयां लए प्रनाईआ। साचा हो के सच अमाम, अमलां दे अमल रिहा बदलाईआ। दे के धुर फ़रमान, संदेसा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो साचे भगतां नाल तुहाडा निशान, बिना निशाने निशाना सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर
❋
❋
कहिण प्रभू की तेरा निशाना, निशानयां वाले दे जणाईआ। पुरख अकाल कहे मेरा भगत कदे ना होवे बेगाना, दूजा रूप ना कोए वटाईआ। ओहदा खेल जगत जहाना, जिस्म ज़मीर ना कोए बदलाईआ। अन्तर बाहर गावे मेरा गाणा, साचा ढोला इक्क सालाहीआ। धुर दरगाहे देवे माणा, माही हो के मुहब्बत विच खोज खुजाईआ। वेला वक्त करां सुहाना, सोहणा रंग रंगाईआ। प्रगट हो के विच जहाना, जहालत कूड़ी दयां मिटाईआ। अन्तिम आवां विच मैदाना, डंका इक्को इक्क वजाईआ। करे खेल आप महाना, महिमा अकथ अकथ सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो तुसां सोलां हाढ़्ह फेर होणा रवाना, लोकमात राह तकाईआ। आपणे आपणे नाम दा लै के जायो नाल पैमाना, पैमाइश अगली दए समझाईआ। जिस नवां बणाउणा भगतां दा खाना, खानगाह नज़र कोए ना आईआ। एका डंक वजाउणा दमामा, दमां दा लहिणा देणा मुकाईआ। तुसां उतरना उत्तों असमानां, ज़िमीं उत्ते, आपणा आप टिकाईआ। मैं पहर के जोती जामा, शब्दी गोबिन्द नाल उठाईआ। साचा मार्ग दस्सणा आसाना, असल देणा जणाईआ। आओ तक्को लख चुरासी दा धर्म दा कान्हा, जिस दी गोपी अंग ना कोई लगाईआ। जिस दा भगती नाल भरया ना कदे ख़ज़ाना, जुग जुग भगतां सद आप वरताईआ। ओस ने बदल देणा ज़माना, हुक्मे अंदर हुक्म सुणाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे हुक्म नाल उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण चलो चलीए जग, प्रभू रीती वेख वखाईआ। सच दवारा वेखीए सज, जित्थे सज्जण धुरदरगाहीआ। गुरदास किहा राह विच वेखो लग्गी अग्ग, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। मेरी कलम ने रस्ता बन्द कीता शाह रग, रविदास चम्यारा नाल गवाहीआ। कलयुग हँस बुद्धी होई कग्ग, साचा रंग ना कोई रंगाईआ। अग्गे खेल सूरा सरबग हरि करता आप दृढ़ाईआ। जिस ने भगत सुहेले सद्द, सद्दा शब्द हुक्म सुणाईआ। प्रेम प्रीती अंदर लए बध्ध, बन्दना इक्को दिती जणाईआ। दीन दुनी नालों कर अलग्ग, अगम्म कथा रिहा सुणाईआ। आओ इक्को करो हज्ज, बिन काअबे काअबा रिहा प्रगटाईआ। पुरख अकाल लओ लभ्भ, गोबिन्द मिले धुरदरगाहीआ। राम दवारे बहो सज, कान्हा बंसरी दए सुणाईआ। साची मंज़ल करो हज्ज, महबूब तक्को नूर ख़ुदाईआ। जगत विहार दयो छड्ड, छुट्टे कूड़ लोकाईआ। जन भगतो नाअरा लाओ अड्ड, वक्खरा रहिण कोई ना पाईआ। सतिगुर मालक इक्क सरबग, अल्पगां लए तराईआ। कोई रहे ना बगड़ा बप्प, कूड़ वेस नज़र ना आईआ। सब दा लहिणा मेटे हब्ब, हरि करता धुरदरगाहीआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप प्रगटाईआ। सच हुक्म आप प्रगटावांगा। गुर अवतार पैगम्बरां सर्ब वखावांगा। जगत रीती नीती आप बदलावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव गंढ्ढ जो गई पीची, जन भगतां कोलों खुल्हावांगा। सोहणी फुलवाड़ी ला बग़ीची, गोबिन्द आपणा फेरा पावांगा।
❋
❋
जेहड़ा ख़ून कढ्ढया विच्चों चीची, चम्म दृष्टीआं विच्चों बदलावांगा। तुसीं अगला साल कढ्ढणा वट्ट कसीसी, कचीची सब दी आप खुल्हावांगा। तुहाडी तुट्टण ना देवे प्रीती, पत्रीआं दे उत्तों लेखा सर्ब मुकावांगा। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कर वखावांगा। गुर अवतार पैगम्बर नाल ल्यावांगा। निरगुण धार नूर चमकावांगा। शब्द नाद धुन सुणावांगा। जन भगतो तुहाडे बणा के अगले गुण, पिछला लेखा साफ़ करावांगा। अगला लहिणा मुका के हुण, हां हूं पन्ध मुकावांगा। जे लख चुरासी विच्चों लए चुण, अग्गे आपणे रंग रंगावांगा। होर रहे ना कोई रिख मुन, सब दा माण भगतां आप दवावांगा। सतिजुग साची चले कुल, मालक हो के पार लगावांगा। गुरमुख कोई ना जाए रुल, जिस दे माला हथ्थ फड़ावांगा। गुर अवतार पैगम्बर तुहाडा तोल ना सकण तोल, तोला इक्को नज़री आवांगा। तुसां गाउणा सोहँ बोल, अंदर वड़ के आप बदलावांगा। दो जहानां वज्जे ढोल, डंका इक्को हथ्थ उठावांगा। जिधर तक्को वसां कोल, नेड़ा दूर पन्ध मुकावांगा। सच दुआर तुहाडा खोल्ह, जन भगतो दो जहान आप प्रगटावांगा। तुसां बैठे रहिणा अडोल, नौ खण्ड आपणी कार कमावांगा। हर हिरदे अंदर मौल, मौली तन्द गंढ्ढ पवावांगा। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे रंग सच रंगावांगा। साचा रंग इक्क रंगावांगा। लख चुरासी विच्चों प्रगटावांगा। गुर अवतार पैगम्बरां सोहणे (संग), भगत भगती रूप वखावांगा। जेहड़े किसे दे कोलों नहीं कुछ मंगदे (मंग), उहनां दी झोली आप भरावांगा। तुहाडी सुरती नाल जावे हंढ, पिछलीआं तुट्टीआं अग्गे नाल जुड़ावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव दी खोल्ह के गंढ्ढ, जन भगतो गंढ्ढ तुहाडी जोड़ जुड़ावांगा। सच प्यार दी दे के गंढ्ढ, पल्लू आपणे नाल जुड़ावांगा। जन भगतो वेला याद रखणा साढे पंज, पंजां दे पंजे आप लगावांगा। इक्कीआं इक्कीआं दा होवे संग, गोबिन्द दी इक्की सर्ब वखावांगा। स्त्री पुरुष इक्को रूप नूर चन्द, बिरध बाल ना वण्ड वण्डावांगा। जेहड़ा मार के आया पन्ध, पाँधी हो के पार लँघावांगा। तुसां सोहँ गाउणा छन्द, तुहाडे मन का मणका आप भवावांगा। इक्की कदम जाणा लँघ, इक्की इक्क वण्ड वण्डावांगा। छोटयाँ बाल्याँ अंदर दे के अनन्द, बिना मणके तों ममता मोह चुकावांगा। ओहनां दी आत्म सेज सुहा पलँघ, साढे तिन्न साल तों अंदर छोटयाँ सब दे अंदर डेरा लावांगा। जिन्हां बिरधां नूं चलदयां चलदयां आ जाए खंघ, ओहनां दे स्वासे आप चलावांगा। जिन्हां ने करना विच पखण्ड, उहनां नूं सठ्ठ दिन तों बहुती उमर ना होर भुगतावांगा। एह वेखण वाला इक्को अनन्द, भेखीआं भेखाधारीआं भेख गवावांगा। ओह जन भगतो किसे नूं झूठ दा खाण देणा नहीं इक्क डंग, डण्डा आपणे हथ्थ उठावांगा। ओस दवारे देवां टंग, जित्थों जुग चौकड़ी जूनीआं विच भवावांगा। जिस कारण मारन आया पन्ध, सो गुर अवतार पैगम्बरां खेल वखावांगा।
❋
❋
अग्गे कर के आपणे विच बन्द, बंदयां तों बन्दे आपणे फेर बणावांगा। किसे ने सतारां हाढ़्ह नूं करनी नहीं कोई संग, सोहँ ढोला सब दी रसना विच्चों कढावांगा। जेहड़ा धोखे नाल हिलावे दन्द, ओहदे दन्दां तों पिच्छे साह रखावांगा। जो लेखा गया समझा के पुरी अनन्द, अनन्द पुरी दा वासी हो के अनन्द पुरी फेर वसावांगा। जित्थे गुरमुख चमके चन्द, ओथे गोबिन्द नज़री आवांगा। तुसीं मेरे ते मैं तुहाडा अंग, अंगीकार आप हो जावांगा। भगत उधारना प्रभ दा वक्खरा ढंग, ढाडीआं कोलों राग ना कोई अलावांगा। तुहाडा लेखा रहे ना करीर जंड, जेरज अंड विच्चों बाहर कढावांगा। तुसां इक्को गाउणा छन्द, छिन्दे बच्चे आप बणावांगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा बख्शंद, बख्शिश रहमत आप कमावांगा। गुर अवतार पैगम्बर कहिण किवें चले धार, धरनी उपर दे समझाईआ। पुरख अकाल कहे साची वेखणी निगाह मार, निगाहबान नाल रलाईआ। इकीआं दा सिक्दार, इक्को इक्क नज़री आईआ। जम्मू वालयां कर ख़बरदार, सब तों अग्गे दए लगाईआ। माझे वालयां सुरत संभाल, पल्लू धर्म दी गंढ्ढ पवाईआ। दिल्ली इटारसी पूना कानपुर माहू पैज संवार, जोड़ी धुर दी जोड़ जुड़ाईआ। दुआबे वालयां पुच्छ के हाल, पसचाताप दए मुकाईआ। मालवे वालयां कर ख्याल, पिच्छो धक्का आप लगाईआ। एह खेल करे करतार, आपणी कार कमाईआ। गोबिन्द फेर करे सवाल, शब्दी हुक्म समझाईआ। प्रभ अगला लेखा दे वखाल, किस बिध बदलें जगत लोकाईआ। अबिनाशी करता दए अहिवाल, हवाला अगला इक्क जणाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करनहार सदा प्रितपाल, प्रितपालक पालकी आपणी इक्क बदलाईआ।
१७ हाढ़्ह शहिनशाही सम्मत ३ जलूस चल्लण दे समें लिख्त
सतारां हाढ़्ह धुर दरगाहों आए अवतार पैगम्बर गुर, गोबिन्द शब्दी धार रूप प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव वेखण देवत सुर, मुन जन बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटनी ठग्ग चोर, माया ममता मोह विकार मिटाईआ। मन वासना रहिण ना देणा शोर, शरअ दी शर्म देणी बदलाईआ। साचे मार्ग चार वरन अठारां बरन देणा तोर, तुरीआ तों परे अगला अमरापद समझाईआ। तुसीं आत्म परमात्म नहीं कोई होर, जोती नूर नूर रुशनाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाता शब्द अगम्मी बन्न्हे डोर, दो जहान श्री भगवान निरगुण धार वेख वखाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण निरवैर निराकार सांझा यार सचखण्ड दवारा इक्क
❋
❋
दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं वेखीए खेल महाना, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जिस दा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अक्खरां वाला गाउँदे आए गाणा, सिफ्तां वाले ढोले जगत सुणाईआ। सो पुरख अबिनाशी घट निवासी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण जोत पहर के बाणा, निरवैर हो के आपणी खेल खिलाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर, बेनज़ीर शब्द अगम्मी धुर दा बण अमामा, धुर फ़रमाना इक्क जणाईआ। जगत जहान मेटे राजा राणा, नाम खण्डा विच पुरीआं लोआं आप चमकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप सब नूं मन्नणा पए भाणा, सीस जगदीस अग्गे सके ना कोए उठाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर एकँकार शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग करदे रहे उडीक, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। धर्म दवारे मंगदे रहे बख्शीश, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। निरगुण धार चलाई आपणी रीत, आत्म परमात्म आपणा भेव खुल्हाईआ। सतिजुग साचे झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, शिवदवाला वण्ड ना कोए वण्डाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सारे गावण गीत, मानव जाती मन्दिर तन वजूद देणा वखाईआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, राउ रंक एका रंग वखाईआ। सति सतिवादी तेरे दर ते मंगदे आए भीख, भुक्ख्यां भिच्छया झोली देणी पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दे कन्त, आत्म करनी ठांडी सीत, त्रैगुण माया पंज तत पंज विकार ना कोए जलाईआ। साचा कलमा धुर दा नाम शब्द अगम्मी दस्सणी इक्क हदीस, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। घट अन्तर निरंतर करवट बदल आपणी पीठ, सनमुख हो के नूर नूर कर रुशनाईआ। सच दवारा ठांडे दरबार परवरदिगार सांझे यार रहमत विच कर बख्शीश, मेहर नज़र बेनज़ीर आपणी इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण हाढ़्ह सतारां असीं पहुंचे ठीक, ठाकर पिछला लेखा मूल मुकाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं आ गए तेरे सद्दे, शब्दी नूर जोत रुशनाईआ। तेरे हुक्मे अंदर बद्धे, दर ठांडे सीस झुकाईआ। असां मार्ग तेरे पिछले बदलदे वेखणे अग्गे, अगला राह इक्क समझाईआ। किस बिध भगतां दर दरस देवें उपर शाह रगे, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। तेरे नाम दा डंका हर घट हिरदे अंदर वज्जे, अनहद नादी नाद करे शनवाईआ। अमृत नाम भण्डारा देवे धर्म दी धार मधे, मधुर ख़ुमारी इक्क चढ़ाईआ। सति प्रकाश वेखणे चार कुण्ट विच जगे, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। बिन तेरी किरपा तेरा दुआर किसे ना लभ्भे, खोज खोज थक्की लोकाईआ। सदी चौधवीं होए सारे हके बक्के, बीस बीसा दए गवाहीआ। कोटां विच्चों सन्त सुहेले तेरे संग थोड़्हे होए इक्ट्ठे, जिन्हां दे आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। दीनां मज़्हबां
❋
❋
दे मेट के रट्टे, रट्टन तेरी इक्क लगाईआ। समाज जगत विहार पिछले छड्डे, छड्डी कूड़ लोकाईआ। मंज़ल इक्क हकीकी लँघे, जित्थे मिलदा बेपरवाहीआ। आत्म सेज सुहावीं पलँघे, दर दरवाज़ा इक्क खुल्हाईआ। जित्थे लोड़ रहे ना किसे पंडे, बोध अगाध कर पढ़ाईआ। तेरा भगत तेरा प्रेम इक्को मंगे, मन का मणका देणा भवाईआ। आसा मनसा पूरी करा जमना सुरस्ती गोदावरी गंगे, तीर्थ तट देण दुहाईआ। कलयुग जीव बिन सतिगुर शब्द होए अन्धे, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडी पूरी होवे मनसा, ममता जगत रहे ना राईआ। तेरा भगत सुहेला हँसा, नाम माणक मोती चोग चुगाईआ। मन हँकारी रहिण नहीं देणा कंसा, काहन आपणा डंक देणा सुणाईआ। राम रघुवंस सुहाउणा बंसा, सीता सुरती जोड़ जुड़ाईआ। हज़रत ईसा मूसा मुहम्मद सजदा करे वार अगणता, धूढ़ी ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। नानक गोबिन्द दुआर बण के साची संगता, संग मिल्या धुरदरगाहीआ। कलयुग अन्त अख़ीर समां जाए लँघदा, जगत विद्या समझ कोए ना आईआ। जन भगतां भेव खोल्हणा हँ ब्रह्म दा, पारब्रह्म आपणा नूर चमकाईआ। प्रकाश करना नूरी चन्द दा, सूर्या चन्द ना कोए वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहे जन भगतो तुहाडे पिच्छे सतिजुग त्रेता द्वापर आया मंगदा, दर ठांडे अलख जगाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक प्रीती तुहाडी काया अंदर बाहर मंगदा, रमज़ इक्को इक्क लगाईआ। इक्क इक्क मणका वारस बणया अगले पन्ध दा, राह विच ना कोए अटकाईआ। आदी लेखा ब्रह्मा शिव धार गंढ्ढदा, जिसदा भेव ना कोए समझाईआ। तुसां रस लैणा पुरख अकाल अनन्द दा, परमानंद विच समाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग जगत वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं वेखण आए खेल महान, महिमा अकथ ना कोए सुणाईआ। जिस नूं समझे ना विद्या दा ज्ञान, अक्खरां विच लेख ना कोए प्रगटाईआ। कातब दए ना कोए निशान, कलम शाही ना कोए चतुराईआ। शास्त्र सिमरत होए हैरान, वेद पुराण अक्ख शरमाईआ। एका हुक्म देवे हुक्मरान, जो निरगुण दाता धुरदरगाहीआ। जिस दी सारे करदे आए कल्याण, नाम कलमा ढोले गाईआ। दर ते मंगदे आए दान, भिखारी हो के झोली डाहीआ। भविख्तां विच देंदे आए ब्यान, लिख्तां विच इक्क संदेश सुणाईआ। सो खेल खेले वाली दो जहान, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। असीं उस दा सुणन आए फ़रमान, जो भगतां करे पढ़ाईआ। जन भगतो आत्म परमात्म धुर दा नाता गोपी काहन, तत्तां तों परे संग निभाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी हँ ब्रह्म देवे माण, श्री भगवान आपणा रूप समझाईआ। ख़ुशीआं विच गुर अवतार पैगम्बर हाढ़्ह सतारां धुर दा ढोला इक्को गाण, जन भगतां मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप
❋
❋
आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग दे विच जहान, जगत बदली समझ सके ना कोए इन्सान, मेहरवान धुर दी करनी करता आप कमाईआ।