पुस्तकालयभाग २०

१७ हाढ़्ह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर जेठूवाल जलूस दी समाप्ती समें दा शब्द

गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेख्या अजब नज़ारा, जिस ने नज़रीआ दिता बदलाईआ। निरगुण नूर होया उज्यारा, जोती जाता पुरख बिधाता धुर दरगाहीआ। जिस दा सोहे सचखण्ड धर्म दवारा, मुकामे हक नूर रुशनाईआ। शब्दी बोले सच जैकारा, दूजा राग ना कोए सुणाईआ। चार जुग जिस दीआं गाउँदे आए वारां, रागां नादां विच सालाहीआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला निरगुण धार लए अवतारा, अवतर आपणी कार कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के सच जैकारा, जै जै कार इक्क शनवाईआ। नव नौ खोल्ह के भगत दवारा, भगवन आपणा भेव खुल्हाईआ। साचे सन्तां करे प्यारा, सति सतिवादी परदा लाहीआ। गुरमुख गुर गुर देवे हुलारा, शब्दी आपणा नाम समझाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेख्या सचखण्ड दा रंग, रंगत धुर दी नज़री आईआ। आत्म परमात्म होया संग, निरगुण निरगुण वज्जे वधाईआ। सच दवारा एकँकारा गया लँघ, मंज़ल आपणी पन्ध मुकाईआ। जित्थे जगत विकारा करे कोई ना जंग, ममता मोह ना कोए वखाईआ। शब्द अनादी वज्जे मृदंग, धुन आत्मक राग सुणाईआ। सब तों वक्खरा दस्स के ढंग, भगत सुहेले रिहा उठाईआ। अन्तर आत्म निरंतर बख्श के इक्क उमंग, मनसा अगली दए समझाईआ। सच सुहञ्जणी सेजा वेखो पलँघ, जिस दी बाडी बणत ना कोए बणाईआ। करे प्रकाश सूर्या चन्द, निरगुण नूर डगमगाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेखी हाढ़्ह सतारां थित, सम्मत शहिनशाहीआ। पुरख अकाला धुर दा मित, दीन दयाला दया कमाईआ। परवरदिगार सांझा करे हित, रहीम रहमत आप कमाईआ। जन भगतां बण के मात पित, गोद सुहञ्जणी इक्क सुहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साची सब नूं देवे सिख, वरन बरन ना कोए रखाईआ। अन्तिम देवे कदे ना पिठ्ठ, परमात्म मेला हर घट थाँईंआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सब दा कारज लए नजिठ्ठ, अवर दी लोड़ रहे ना राईआ। जो गुर अवतार पैगम्बरां देंदा आया भिक्ख, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर सेव लगाईआ। जिसदी महिमा अंदर कथा कहाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान लई लिख, कलम शाही काग़ज़ जोड़ जुड़ाईआ। सो खेल करे इक्क अनडिठ्ठ, जिस दा भेव किसे ना आईआ।

❋

❋

सृष्टी दृष्टी अंदर खोज सवा गिठ्ठ, राम वशिष्टी परदा ना कोए उठाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा एकँकारा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जन वेखे भगत सुहेले, सख़ियां मिल के वज्जे वधाईआ। एका रंग रंगे गुरू गुर चेले, चेला गुर भेव ना राईआ। जिस नूं कहिंदे वसे धाम नवेले, सो हर घट अंदर आपणा नूर करे रुशनाईआ। सन्त कन्त बणाए आप सुहेले, साजण हो के वेख वखाईआ। अचरज खेल प्रभू प्रभ खेले, ख़ालक ख़लक इक्क दृढ़ाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं दीन मज़्हब दे पाउँदे आए हिस्से, मानव मानव वण्ड वण्डाईआ। अल्ला वाहिगुरू राम कृष्न गौड तेरे सिफ्तां वाले किस्से, जुग चौकड़ी धुर दा हुक्म सुणाईआ। अक्खरां विच पत्थरां विच सतरां दस्स के आए पुरख अकाल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर धुर दा स्वामी इके, एकँकार निराकार इक्क अख्वाईआ। जिस दे हुक्म संदेशे खाणी बाणी विच लिखे, लिख्त भविख्त नाल वड्याईआ। सो अन्त कन्त भगवन्त सदी चौधवीं कलयुग सब दे कढ्ढे सिट्टे, सिट्टेबाज़ी कूड़ी वेख वखाईआ। दीन दुनी दी धार वेखे मस्जिद मन्दिर शिवदवाले इट्टे, गुरुदुआर बिन पत्थर पाणी धार फोल फुलाईआ। नौ खण्ड शब्द धार इक्क अकेला तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला सिक्खे, आत्म परमात्म नाल मिलाईआ। सो मन विकार काया माटी साढे तिन्न हथ्थ खेड़ा यिते, नौ दुआर दा अंदरों बाहरों डेरा ढाहीआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं आए लोकमात, मता धुर दा इक्क पकाईआ। वेखणा खेल कमलापात, पतिपरमेश्वर करनी की कमाईआ। निरगुण हो के करे खेल तमाश, सरगुण गोपी काहन नचाईआ। सीता राम खेल वेखीए विच प्रभास, जंगल जूह पहाड़्ह उजाड़ टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। लहिणा जाणे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर परदा दए उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर जिस दी गाउँदे गाथ, ढोला सोहला राग इक्को इक्क सुणाईआ। सो साहिब सतिगुर शब्दी दाता सब दा बदल देवे समाज, समग्री आपणा नाम वरताईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म करे अगम्मी काज, करनी दा करता जोड़ जुड़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जन भगत रहे ना कोई मुहताज, पूजा पाठ सिमरन जोग अभ्यास इक्को दए समझाईआ। माला मणका मन का कर के दासी दास, दास्तान नाम दए दृढ़ाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणा हुक्म समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं दीन मज़्हब दे कर के आए झेड़े, झगड़ा पाया विच लोकाईआ। वण्ड कर के काया खेड़े, कलमे नाम दिते बदलाईआ। मन्दिर मसीत बणाए देहुरे, शिवदवाले वण्ड वण्डाईआ। निरगुण धारा कर के हेरे फेरे, सृष्टी दृष्टी दिती

❋

❋

भुलाईआ। जन भगतां दीन दयाल कर के मेहरे, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। काया मन्दिर अंदर कर के हक नबेड़े, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। इक्को रंग रंगाए सञ्झ सवेरे, संध्या रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं वेखे सज्जण गुरमुख प्रभ दे सारे, प्रेम इक्को रहे मनाईआ। जिन्हां दे अंदर नाम नगारे, तुरीआ दी धार रहे समझाईआ। अमरापद दे हक नज़ारे, बिन तत वजूद समझाईआ। बिना शमां दीपक जोत होए उज्यारे, जो साचा नूर डगमगाईआ। बिन रागां नादां सुणाए आपणी धुन्कारे, जिस दी समझ ना कोए जणाईआ। सो करनी दा करता कुदरत दा मालक करे खेल अपारे, अलख अगोचर आपणा रूप वटाईआ। सन्त सुहेले कर के इक्ट्ठे इक्क दवारे, द्वारका वासी दा लहिणा रिहा मुकाईआ। जेहड़ी मंग मंगी सीता राम प्रभास विचकारे, प्रभू देवे माण वड्याईआ। जिस कारण मूसा डिग्गा मूँह दे भारे, कोहतूर होई रुशनाईआ। जिस कारण ईसा सलीव दे लए हुलारे, हबीब वेखे धुरदरगाहीआ। मुहम्मद बोल के हक जैकारे, नाअरा हक हक सुणाईआ। नानक गोबिन्द बण वणजारे, वजह प्रभ दी गए समझाईआ। बिन साचे भगतां मंज़ल चढ़े ना कोए चुबारे, चौथे पद ना कोए समाईआ। पढ़ पढ़ थक्कण जीव गवारे, मन मनसा ममता विच हल्काईआ। अक्खरां तों बाहर खेल निरँकारे, निरअक्खर आपणी कल जणाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेख्या खेल अजीब, अजब निराला दिता वखाईआ। जिस दी करदे आए ताईद, हुक्म संदेशे जगत प्रगटाईआ। आसा मनसा रखदे आए उम्मीद, भविख्तां विच जणाईआ। जिस दे पिच्छे तन माटी ख़ाकी कर के आए शहीद, शहादत नाम वाली भुगताईआ। सो साहिब स्वामी हरि जगदीश, कल करता वेस वटाईआ। जिस दा कलमा इक्क हदीस, हज़रतां करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे सदी बीसवीं बीस, बिस्मिल हो के वेख वखाईआ। साचा दस्स के ढोला गीत, गहर गम्भीर रिहा मिलाईआ। सति धर्म चलाउणी रीत, वरन बरन ना कोए लड़ाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबा सोभा पाईआ। सतिगुर शब्द मिले अतीत, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। जन भगतां मानस जन्म जाणा जीत, जिन्हां जागरत जोत करे रुशनाईआ। झगड़ा मुका के हस्त कीट, इक्को रंग दए रंगाईआ। साचा कलमा दस्स हदीस, हदूद पिछली दए गवाईआ। जिस दी याद अंदर जुग चौकड़ी गए बीत, सो भेव रिहा खुल्हाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण वेख्या प्रभ दा खेल अगम्मा, अलख अगोचर दए वड्याईआ। करे खेल तन माटी चम्मा, चम्म दृष्टी रिहा बदलाईआ। जन भगतां मेट के हरख़ ग़मा, चिन्ता सोग तों बाहर रखाईआ। झगड़ा रहे

❋

❋

ना कोए माटी चम्मा, आत्म परमात्म सब दा नूर ख़ुदाईआ। दीन मज़्हब दा रहे कोई ना बन्ना, बन्दगी इक्को रिहा जणाईआ। साचा नाम सुणावे बिना कन्नां, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। गुरमुख नेत्रहीण रहे कोई ना अन्न्हा, निज लोचन करे रुशनाईआ। मन वासना देवे डंना, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। सन्त सुहेला पार उतरे ज्यों जट्ट ग़रीब धन्ना, मेहरवान सिर मेहर हथ्थ टिकाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ दी सुणी धुर दी सिख्या, लेखा अवर ना कोए जणाईआ। जगत जहान जाणो मिथ्या, तन वजूद डेरा ढाहीआ। पुरख अकाल धुर दा मितया, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जेहड़ा खेल करे नित नवितया, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। साचे सन्तां करे हित्या, अन्तर आत्म जोड़ जुड़ाईआ। लेखा मुकावे वड्डयां निक्कया, बिरध बालां भेव ना कोए रखाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असीं आए दवारे सच, मिले सच वड्याईआ। जित्थे झगड़ा दिसे ना माटी कच्च, कंचन गढ़्ह इक्को दए वखाईआ। मनुआ नौ दवारे ना जाए नच्च, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। सिध्धा भगतां खोल्हे अंदरों अक्ख, ज्ञान नेत्र नेती हो के नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गावां जस, धुर दा नाम सिफ्त सालाहीआ। अमृत नाम भण्डारा देवे रस, निजर झिरना इक्क झिराईआ। साचे नाम दा खोल्ह के हट्ट, धुर भण्डारा इक्क वरताईआ। जीवण दी मंज़ल जगत दा अन्तिम दस्स के तट, किनारा इक्को दए समझाईआ। जित्थे जैकारा होवे अलख, डण्डावत बन्दना सजदा सीस नज़री आईआ। खेल खेल पुरख समरथ, निरगुण निरवैर शहिनशाहीआ। जिस नूं कहिंदे परमेश्वर पत, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। उह परत के आया वत्त, वतन मातलोक वेख वखाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण भगत हिरदे अंदर ध्याउँदे, ज्ञान ध्यान विच लगाईआ। ध्यान ज्ञान विच समाउँदे, शरअ शरअ विच्चों बदलाईआ। बिन रसना अगम्मी गीत गाउँदे, गहर गम्भीर अलाहीआ। निज नेत्र दर्शन पाउँदे, जोती नूर नूर रुशनाईआ। बाहरों निर्मल चिट्टे नज़री आउँदे, दुरमति मैल धवाईआ। अन्तर पारब्रह्म मनाउँदे, प्रेम प्रेम विच समाईआ। मंज़ल मंज़ल कदम टिकाउँदे, धरनी धरत धवल सोभा पाईआ। पिछला लहिणा देणा मूल चुकाउँदे, करमां दा रोग रहे ना राईआ। अकल कलधारी इक्क मनाउँदे, करनी दे करते सीस निवाईआ। सांझे यार दर्शन पाउँदे, जगत गुरू डेरा ढाहीआ। दूर दुराडे नेरन नेरे आउँदे, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लख चुरासी डेरा ढाहीआ। सच स्वामी दर्शन पाउँदे, अन्तरजामी वेख वखाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची आपणी कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण भगतां हथ्थ

❋

❋

विच वेखी माला, मालक मिल्या धुरदरगाहीआ। जो त्रैगुण माया तोड़े जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। काया मन्दिर वखाए सच्ची धर्मसाला, दीवा बाती कमलापाती निरगुण जोत दए चमकाईआ। झगड़ा रहे ना काल महाकाला, कर्म कांड दा डेरा ढाहीआ। जन्म मरन दा हल्ल होवे सवाला, आवण जावण लेखा दए मुकाईआ। जिस नूं कहिंदे पुरख अकाला, अकल कलधारी धुरदरगाहीआ। जिस दा नूर अष्टभुज जोत ज्वाला, नूर नुराना सोभा पाईआ। सो त्रैभवन धनी हो के मेहरवाना, महबूब आपणी कार कमाईआ। जन भगतां बन्न्ह के धुर दा गाना, विष्न ब्रह्मा शिव आसा पूर कराईआ। जिन्हां ने मिल के गाया धुर दा गाणा, सोहँ ढोला इक्क अल्हाईआ। जिस नूं नाप सके ना पैमाना, पैमाइश विच ना कोए ल्याईआ। समझ सके ना कोए इन्साना, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। धुर दा माण देवे नाम निधाना, निशाना इक्को इक्क देवे लगाईआ। जिस दवारयों प्रगट होवे कृष्ना रामा, राम रामा ओसे दा जस गाईआ। उह लेखा लहिणा जाणे दो जहानां, लख चुरासी फोल फुलाईआ। कलयुग अन्तिम जोत सरूपी पहरे बाणा, बावन भेख ल्या बदलाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे जगत निशाना, धर्म दवारा इक्क वखाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुनेहड़ा इक्क सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जन भगतो सतारां हाढ़्ह राती, रुतड़ी धर्म महकाईआ। खेल करे कमलापाती, पतिपरमेश्वर धुरदरगाहीआ। जिस ने आपणे बणाउणे धर्म दे साथी, सगला संग बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथी, परदा अंदरों दए चुकाईआ। जन भगतो तुसीं श्री भगवान दे आदि जुगादी जमाती, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग संग निभाईआ। तुहाडा खेल सदा बहु भांती, ध्रू प्रहलाद देवे गवाहीआ। कबीर जुलाहे सुणो साखी, रविदास चमार ढोला गाईआ। जनक तक्कया साख्याती, साहिब स्वामी सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दे के गए पाती, पत्रका नाम लिखाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दी बदल देवे हयाती, हरि मन्दिर इक्को इक्क वखाईआ। सो कलयुग अन्तिम झगड़ा मेटे कायनाती, कलमा धुर दा इक्क प्रगटाईआ। निरगुण जोत जगाए नूर करे अगम्मी बाती, दीपक तेल लोड़ रहे ना राईआ। करे खेल पुरख अबिनाशी, अबिनाशी आपणी कार कमाईआ। जो हर घट अंदर होया वासी, वसल देवे यार ख़ुदाईआ। रूह बुत्त करे पाकन पाकी, पतित पुनीत दए बणाईआ। जन भगतो तुहाडा मेल होया इत्तफाकी, फ़ाके विच मरे लोकाईआ। साची मंज़ल चढ़ना घाटी, जगत जहान पन्ध मुकाईआ। आवण जावण मेट के वाटी, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप भुगताईआ। गुर अवतार कहिण माला मणका करे पुकार, अंदरे अंदर ध्यान लगाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, निरगुण निरवैर तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर तेरा करदे रहे शृंगार, रिषी मुनी आपणे नाल मिलाईआ।

❋

❋

मेरे मणकयां दी पाउँदे रहे छणकार, जंगलां विच हिलाईआ। मैनूं लै के वड़दे रहे डूँग्घी ग़ार, कंदरां विच डेरा लाईआ। अक्खीं मीट के करदे हाहाकार, दरोही दरोही नूर ख़ुदाईआ। इलम आलम विच गए हार, आलम इलम भेव कोए ना पाईआ। मैं जुग चौकड़ी हुन्दी रही ख़ुआर, मूर्ख मूढ़्ह धक्के रहे लगाईआ। मैनूं फड़ के करन जगत विभचार, माया ममता मोह विकार हल्काईआ। साचा मन्दिर करे ना कोई उज्यार, घर स्वामी मिलण कोए ना पाईआ। मैं सदी चौधवीं होई बड़ी दुख्यार, मुल्ला शेख़ मुसायक मेरा मसला हल्ल ना कोए कराईआ। पंडत पांधे गए हार, ग्रन्थी गिरहा ना कोए वखाईआ। साचा मिले ना कोए मीत मुरार, प्रीती सच ना कोए कमाईआ। मैं अन्तिम करां पुकार, रो रो हाल सुणाईआ। समाजां वाले करन ख़ुआर, हंगता विच जगत लड़ाईआ। मैनूं प्रभू तेरे भगत चाहीदे दो चार, लख चुरासी वज्जे वधाईआ। इन्हां दा नाता जोड़ मेरे नाल, जिन्हां दे नाल मेरे मन दी नालिश रही ना राईआ। मैं सुणावां आपणा हाल, हालत इक्क बताईआ। कलयुग अन्तिम होए कंगाल, नाम धन पल्लू ना कोए पाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। माला कहे मेरे भगवन्त, भगवन तेरी सरनाईआ। सब दा तोड़ गढ़्ह हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। तूं इक्को बोध अगाधा पंडत, विद्या तेरी सेव कमाईआ। सब दे अन्तर निरंतर दस्स इक्को मंत, फ़ुरना मन दा बन्द कराईआ। दर दरवेश करदा मिन्नत, सीस जगदीस इक्क झुकाईआ। चारे दिशा वेख के सिम्मत, दीन दुनी लई तकाईआ। साची रहे किसे ना ख़िल्लत, ख़ालक ख़लक ना कोए मनाईआ। जगत ख़ुआरी दिसे ज़िल्लत, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। मेरी अन्त अख़ीर मन्न लै मिन्नत, सच दवारे सीस झुकाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आत्म धार बख्श आपणी मिल्लत, मिलावट नज़र कोए ना आईआ।

सतिगुरू सन्त सुहेला सच सिपाही, जिस दा सिपाहसालार इक्को नज़री आइंदा। अर्जन युधिष्टर देण गवाही, शहादत लक्षमण कोलों भुगताइंदा। गोबिन्द फड़ के बणाया धुर दा राही, रस्ता इक्क जणाइंदा। जिस दा निशाना उके कदे नाहीं, तीर अणयाला इक्क लगाइंदा। बजर कपाटी पार कराए सहिज सुभाई, सुखमन टेडी बंक आप लँघाइंदा। ईड़ा पिंगल पन्ध मुकाई, रस्ता अगला आप समझाइंदा। साचा नूर करे रुशनाई, निज नेत्र डगमगाइंदा। अमृत रस जाम प्याई, तृष्ना भुक्ख गवाइंदा। जिस ने बणना धर्म सिपाही, वरदी धुर दी नाम पहनाइंदा। जिस दा लिबास समझे कोई नाहीं, सो जम की

❋

❋

फास कटाइंदा। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप सुणाइंदा। सतिगुर सिपाही कदे ना फड़े खण्डा, तलवार धार ना कोए चमकाईआ। उह शब्दी रूप उतरे विच ब्रह्मण्डां, पुरीआं लोआं खोज खुजाईआ। लख चुरासी विच्चों इक्को प्रभ दा प्यार लभ्भे चंगा, दूजी रीत ना कोए जणाईआ। उस दे अंदर अमृत धार वहे गंगा, गोदावरी सेव कमाईआ। सो स्वामी होवे संगा, साजण हो के तोड़ निभाईआ। जुग जुग सन्त सिपाही कूड़ी क्रिया दा मेटे दंगा, मन विकार हँकार दए गवाईआ। अमृत आत्म देवे अनन्दा, परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जे किसे ने वेखणा सिपाहीओ एह सत्त रंग दा डण्डा, जिस ने डण्डौत दीन दुनी देणी जणाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिगुर शब्द कहे सिपाही कदे ना फड़े बन्दूक, निशाना अक्ख ना कोए टिकाईआ। उह बिना अक्खां तों वेखे चारे कूट, दहि दिशा फोल फुलाईआ। जद आवे ते मेटे जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। चार वरनां कर के सूत, सति पुरख दए मिलाईआ। बणाए साचे पूत, पिता पुरख अकाल देवे वखाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे नीच ऊँच, ऊँच नीच एका आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। सतिगुर शब्द कहे मेरा सिपाही नौजवान, जोबनवन्ता नज़री आईआ। जिस दे हथ्थ नाम कमान, चिल्ला तीर कमान चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया तोड़ ग़ुमान, ग़ुरबत अंदरों बाहर कढाहीआ। झगड़ा मिटा देवे ज़िमीं असमान, चौदां लोकां चौदां तबकां पन्ध मुकाईआ। अन्तर निरंतर वखा के सच मकान, काया काअबा सोभा पाईआ। जोती जोती सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिपाही आप प्रगटाईआ। सच सिपाही होवे सन्त योद्धा, सूरबीर नज़री आईआ। जिस दे अंदर होवे ज्ञान बोधा, बुद्धी तों परे करे पढ़ाईआ। इक्को नाम गावे सलोका, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। जो कलयुग दे अन्त सदी चौधवीं सन्त सिपाही दे मिलण दा मिल गया मौका, · बण के दयो वखाईआ। ओथे चले कोई ना सोचा, समझ दा लेखा दए

मुकाईआ। सतिगुर दे चरण लग्ग के जन भगतो सिपाही बणना नहीं कोई औखा, जिस दी पिठ्ठ उत्ते आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। सिपाही कहे मैं लैणी ओह सिख्या, जेहड़ी चार जुग ना किसे समझाईआ। लैणी ओह भिच्छया, जेहड़ी हथ्थां नाल ना कोई वरताईआ। देणी ओह सिख्या, जिस दा हरफ़ नज़र कोई ना आईआ। जिस दे नाल दो जहान जावे जित्तया, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। साचा सिपाही कदे ना (वढावे पिठया), सनमुख आपणे प्यार दी शहादत दए भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक्क वखाईआ। सन्त सिपाही होया सूरबीर, अंदरों बल प्रगटाईआ। तेरे अन्तर फड़ लावे नाम

❋

❋

तीर, मन दा डेरा देणा ढाहीआ। एह तन वजूद तेरी जागीर, आत्म परमात्म मिल के लैणी बणाईआ। जे सन्त सिपाही ना हुन्दा कबीर, कबरां दा लेखा कवण मुकाईआ। शरअ दा कटे कौण ज़ंजीर, शास्त्रां तों बाहर करे कवण पढ़ाईआ। मेहर नज़र नाल बदले तकदीर, तदबीर आपणी दए समझाईआ। सन्त सिपाहीओ तुहाडा इक्क पातशाह तुसीं ओस दे सारे वज़ीर, तस्वीर आपणे अंदर लओ टिकाईआ। जगत वलों दिसो हकीर, हुक्म मन्नो चाँईं चाँईंआ। साचे सन्तां दी प्रेम नाल प्यार नाल मुहब्बत नाल बदल देवे ज़मीर, ज़ामन हो के आपणा पल्लू लए फड़ाईआ। फ़िकरयां वाले अक्खरां वाले पत्थरां वाले कदे ना बणयो फ़कीर, चिन्ता विच झट ना कोई लँघाईआ। जे ओस दे नाम दी बिन लाईन तों वेखो लकीर, नालायक तों लायक दए बणाईआ। जिस नूं कटे ना कोए समशीर, तलवार धार वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बिना सन्त सिपाही बणया लभ्भदी नहीं मंज़ल अख़ीर, मिले मेल ना बेपरवाहीआ। एह सन्त सिपाही दी वेखो बन्न्हदी धीर, ध्यानी ध्यान नाल लगाईआ। निरगुण धारा सदा सच्ची गुणी गहीर, सच सच वेख वखाईआ। जे अजे तक्क नहीं आई धीर, अंदरों उत्तों दए वखाईआ। जेहड़ी कथा कहाणी किसे नहीं दस्सी पीर, सो साहिब सुल्तान दए दृढ़ाईआ। जेहड़ी सवाणी सतिगुर नाल नहीं मिली अख़ीर, ओहदा नाता लए जुड़ाईआ। जे तुहानूं प्रीत लग्गे सच्ची वांग कबीर, मेला सहिजे लवां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। जे तुसां ने प्रेम प्यार अंदर हथ्थ जोड़े, जोड़ी धुर दी दयां बणाईआ। जित्थे पहुंच ना सकण अस्व घोड़े, हाथी गज ना कोए वड्याईआ। जित्थे गाउँदे नहीं सोहले ढोले, रागां नाल नाद ना कोए वजाईआ। जित्थे नहीं कोई ठग्ग चोरे, तत वजूद ना कोए वखाईआ। सतिगुर शब्द सन्त सिपाहीआं नूं आपे बौहड़े, भय भयानक विच होए आप सहाईआ। सूरबीर बहादर कूड़ी क्रिया दे दिन रह गए थोड़्हे, साचे सिपाहीआं मिल के डेरा देणा ढाहीआ। तुहाडी मंज़ल विच कोई ना अटकावे रोड़े, रूह बुत्त दी अंदरों करे सफ़ाईआ। आत्म परमात्म मिल के दोवें हो जाण कोरे, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। तुसीं नौजवान बण के धुर दे छोहरे, शमां आपणी लओ जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सिपाही सच्चा लेखा दए समझाईआ। सन्त सिपाही हथ्थां नाल कदे नहीं लड़दा, घसुन्न मुक्की ना कोए लगाईआ। ओह ओस मंज़ल ते चढ़दा, जित्थे कदम ना कोए टिकाईआ। शब्द धार नाल मन विकार फड़दा, फड़ के मूँह दे भार सुटाईआ। प्रेम नाल कहे तूं रूप ओस हरि दा, जो हर हिरदे डेरा लाईआ। तूं विछड़यां चिर दा, चुरासी विच भज्जें वाहो दाहीआ। जे कदे वेखें घर साहिब थिर दा, थुड़े थिड़कयां पार लँघाईआ। अग्गे हुण वेख्यो गेड़ा किवें गिड़दा, भगत सुहेले सन्त सिपाही सारे लए उठाईआ। ध्यान करे

❋

❋

ज्ञान करे आपणी मेहर दा, मुहब्बत दा महबूब इक्को नज़री आईआ। जेहड़ा रूप धरया शेर दा, भबक आपणी दए समझाईआ। पूरन हो के साचे सन्तां किवें घेर दा, घिरना अंदरों दए कढाहीआ। पूरब जन्म वेख के मन दे मणके फेरदा, कर्म दा लेखा रिहा झोली पाईआ। अंदर मन्दिर काया काअबे इक्को रंग वखाए सञ्झ सवेर दा, घड़ी पल ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सिपाहीओ तुहाडे पिच्छे नौ खण्ड पृथ्मी उत्ते राज राजानां शरअ शैतान दी छेड़ छेड़दा, जूह बेगानी सारयां रिहा वखाईआ।

जन भगतो मेल मिल्या श्री भगवन्त, भगवन आपणे रंग रंगाईआ। पवित्र साफ़ करे अन्तश्करन अन्त, अन्तर आत्मा कर रुशनाईआ। सच स्वामी मिल के धुर दा कन्त, सेज सुहञ्जणी दए सुहाईआ। शब्द धार बणा के सन्त, सति सतिवादी जोड़ जुड़ाईआ। निराकार बणा के पंडत, अगम्म अथाह करे पढ़ाईआ। सतिजुग साची बणा के संगत, सति धर्म इक्क प्रगटाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए जणाईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे कोई निन्दक, ठग्गी ठग्ग ना कोए कमाईआ। मन कल्पणा करे कोई ना इल्लत, शरअ विच ना कोए लड़ाईआ। सर्ब दी सांझी करे सिम्मत, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण इक्को घर वखाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश होवे मिल्लत, मेला मिले सहिज सुभाईआ। हरख़ सोग ग़म ना रहे चिन्त, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। प्रभ मिलयां दूजे अग्गे करनी पए ना मिन्नत, दर दर सीस ना कोए निवाईआ। गुरमुखो साची मंज़ल चढ़ना आपणी हिम्मत, मार्ग लैणा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। जन भगत तेरे अन्तर देवे भगती, भावना प्रभ आपणे नाल मिलाईआ। तेरी आत्मा नूर अगम्मी शक्ती, शाख़ धुर दी नज़री आईआ। तेरा मालक ख़ालक इक्को अर्शी, शाह सुल्तान वड वड्याईआ। देवे माण वड्याई उपर धरती, धरनी धरत धवल वज्जे वधाईआ। तैनूं समझ आवे आपणे घर दी, परदा अंदरों दए उठाईआ। ठंडी धार मिले सरोवर सर दी, निजर झिरना दए झिराईआ। जेहड़ी कामनी कल्पणा विच (हड़्हदी), हड़्ह दे वहिण दए वहाईआ। दीन दुनी वेखो सड़दी, चार कुण्ट अग्नी तत तपाईआ। बिन भगतां आत्म परमात्म ढोला कोए ना पढ़दी, साचा गीत ना कोए अल्हाईआ। वेखो खेल अगम्मे घर दी, जो हर हिरदा रिहा हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धर्म इक्क वखाईआ। जन भगतो साचा वेखो इक्को धर्म, धर्म आत्मा इक्क समझाईआ। जिसदी ज़ात पात नहीं कोई वरन, बरन वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जो सन्त सुहेले इक्को नाम निधाना पढ़न, श्री भगवाना राह तकाईआ।

❋

❋

सो मंज़ल लाशरीकी हक हकीकी चढ़न, वाहवा मिल के वज्जे वधाईआ। सच दवारे बण वणजारे करो प्रण, मन ममता दूर कराईआ। इक्को पुरख अकाल दीन दयाल दे परसणे चरण, चरणोदक लैणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा रिहा वखाईआ। जन भगतो तुसां सुणया सच संदेसा, सन्त सुहेले रिहा जणाईआ। भगत उधारना जिस दा पेशा, पेशीनगोई सब दी वेख वखाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा रहे हमेशा, जोती जाता पुरख अबिनाशी सचखण्ड निवासी धुरदरगाहीआ। सो कलयुग कूड़ी क्रिया माया ममता मोह विकार जूठ झूठ मुका के लेखा, देस परदेसा खोज खुजाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई आत्म परमात्म करा के एका, इक्को काया मन्दिर दए वखाईआ। जिस दे अन्तर रहे बुध बिबेका, विवेकी आपणी खेल कराईआ। साहिब सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना श्री भगवाना होवे सब दा नेता, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख दए खल्हाईआ। कूड़ कुटम्ब चार कुण्ट मुक्के अन्तिम ठेका, ठाकर हो के अन्तिम सब दा लहिणा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक्क वखाईआ। जन भगतो सच दवारा वेखो एक, एकँकार इक्क प्रगटाईआ। जित्थे भगतां मिले टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी नाम लगाईआ। जूठा झूठा नहीं कोई भेख, भरम विच कर्म ना कोए जणाईआ। सो तुहानूं साची दस्से इक्क आदेस, अदल इन्साफ़ दए दृढ़ाईआ। जिस दा प्यार मुहब्बत विच वसदा रहे सचखण्ड देस, दरगाह साची हक मुकामे मुकम्मल आपणी कार कमाईआ। लेखा जाणे विष्न ब्रह्मा शिव गणपति गणेश, देवत सुर सुरप्त इन्द इन्द्रासण सच सिँघासण खोज खुजाईआ। सो सब दी सुरती करे बिबेक, जेहड़ा अकाल मूर्ती मूर्ती आपणी इक्क समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। जन भगतो जो संदेसा दिता अंदरों लाल, लाल रूप अंदरों दए वखाईआ। जिस दी काया मन्दिर सच्ची धर्मसाल, मन्दिर धुर दा वज्जे वधाईआ। दीपक जोती जगे बेमिसाल, मिसल दा मसला सके ना कोए समझाईआ। जिस दा लहिणा पिछला माज़ी सो लेखा वेखे हाल, अगला परदा दए खुल्हाईआ। भेव खुल्हाए अगले साल, आगमन विच राह तक्के जगत लोकाईआ। जिस लेख लिखाउणा शाह कंगाल, राज राजानां शाह सुल्तानां ख़ाक मिलाईआ। दीन दुनी दा बदल देणा विधान, विद्या दा (उदेश) देणा बदलाईआ। इक्को नाम निधाना सब नूं करना पए परवान, परवाना धुर दा शब्द सुणाईआ। जन भगत योद्धा सूरबीर नौजवान, मर्द मर्दाना लए उठाईआ। संदेसा देवे रातीं सुत्यां आण, बिना कन्नां राग सुणाईआ। लेखा जाणे श्री भगवान, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। जेहड़ा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बणया रिहा बेपहचान, सो परदा ओहला बण विचोला शब्दी ढोला दए सुणाईआ। देवणहारा साचा दान, दीदा दानिस्ता नज़री आईआ। सच सख़ी

❋

❋

दा बण के धुर दा काहन, घनईया बण नईआ सृष्टी दृष्टी दए चलाईआ। जिस नूं हज़रतां पैगम्बरां मन्नया अमाम, अमलां दा लेखा वेख वखाईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलाम, जगत ज़ंजीर शाह हकीर दए मिटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा नूरी नूर दा होए इस्लाम, इस्म आज़म दए जणाईआ। बिना अक्खरां तों दस्स कलाम, कलमा इक्को दए वखाईआ। जिन्हां अल्ला वाहिगुरू राम कृष्न कीता बदनाम, ओम कहि के झगड़ा रहे पाईआ। उन्हां दे काया मन्दिर अंदरों

हरामी नज़र कोए ना आईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं दे देणा पैग़ाम, दो जहानां कर शनवाईआ। मंज़ल दस्स के इक्क आसान, गुरमुख व्यक्ति वेख किसान, किस्मत सब दी देणी बदलाईआ। झगड़ा मुके दीन दुनी तमाम, तमा दा करे कोई ना माण, अमाम इक्को देणा दरसाईआ। लेखा समझा अञ्जील कुरान, परदा लाहे वेद पुराण, शास्त्रां दी जड़्ह बिन अक्खर पढ़ परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा एकँकारा इक्को इक्क प्रगटाईआ। सच संदेसा दिता हेरां लाल , लाल रूप रिहा समझाईआ। सब दा मालक इक्को महबूब, पातशाह धुरदरगाहीआ। जिस दे नाम दा डंका वज्जे चारे कूट, काया कुटीआ सब दी फोल फुलाईआ। लोकमात विच्चों कढ्ढ देवे जूठ झूठ, सन्त सुहेले दए उठाईआ। जिन्हां दे पैरीं कोई तसम्यां वाले होणे नहीं बूट, नाम दा डण्डा दए लगाईआ। सुरती देवे काया पंज भूत, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश करे रुशनाईआ। कुछ लहिणा देणा जाणे श्री भगवान , जिस दा जस रवि ससि रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप साचा हुक्म आप सुणाईआ। साचा हुक्म चले एकँकार, अकल कलधारी आप जणाईआ। वेखो पुरख अकाल, अकल कलधारी वेस वटाईआ। जिस दा लहिणा देणा सदा जुग चार, गुर अवतार पैगम्बरां आपणा हुक्म सुणाईआ। सो भगत सुहेला इक्क अकेला प्रगट होवे अगम्म अपार, अलख अगोचर परदा दए उठाईआ। जन भगतां बख्श के इक्क प्यार, साचा मन्दिर इक्क वखाईआ। जित्थे गुरमुख सोहे लाल, लालन आपणे रंग रंगाईआ। कूड़ी बदल देवे चाल, सति धर्म दी करे संभाल, चार वरन करे प्रितपाल, बालक आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए चुकाईआ। जन भगतो भगती दा वेखो मूल, अनमुल्ल आप समझाईआ। शंकर दी तक्को त्रसूल, जो त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। धुर दा बचन ना जाणा भूल, अनभुल दए वड्याईआ। सतिगुर चरण एको धूल, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। सब दा मालक इक्क कन्तूहल, कन्त नूर ख़ुदाईआ। जिस ने बदल देणा असूल, असली इक्को राह वखाईआ। दीनां मज़्हबां मंगे ना कोए मासूल, काया कर्म ना कोए जणाईआ। धुर दा हुक्म देवे माअकूल, चार कुण्ट ना कोए उलटाईआ।

❋

❋

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला हुक्म आप सुणाईआ। जन भगतो करो ध्यान, अधिआत्मक भेव खलु्हाइंदा। अक्खरां तों परे देवां ज्ञान, अज्ञान रहिण कोए ना पाइंदा। सति धर्म दा इक्क निशान, निशाना नर नरायण झुलाइंदा। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्ड खण्ड अक्ख ना कोए उठाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर करन परवान, परा पसन्ती मद्धम बैखरी वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। चारे खाणी चारे बाणी दिसे बेज़बान, ज़ेर ज़बर वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। सो लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाइंदा। चार कुण्ट दहि दिशा होए हैरान, हैरानी अंदरों बाहर ना कोए कढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा आपणे हथ्थ रखाइंदा। जन भगतो जो बोलया धर्म प्यार, रसना जेहवा गाईआ। तिस दा अन्तर इक्क आधार, निरंतर नूर चमकाईआ। निमंत्रण विच आए दरबार, भगत दवारे सोभा पाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा रिहा उतार, मकरूज़ कर्ज़ा रिहा चुकाईआ। मुनी वशिष्ट दा दे उधार, राम गुफ़तार नाल शनवाईआ। अयुध्या दा हकदार, दसरथ दा रथवाहीआ। सेवा कीती नौ बरस महीने चार, कुशल्लया नित नित सीस निवाईआ। सुमित्री दे के इक्क प्यार, सहिजे दिता समझाईआ। लक्षमण राम जोड़ अपार, अपरम्पर परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। जन भगतो भेव अभेदा दस्से आप, आप आपणी दया कमाईआ। जिस दा राम राम नाल साथ, राम राम विच समाईआ। ओस दस्स के आपणी गाथ, गाथा अगली दिती दृढ़ाईआ। महीना नज़र आवे विसाख, थित पंजवीं सोभा पाईआ। साढे तिन्न दा वक्त अन्धेरी रात, नगरी अयुध्या वज्जी वधाईआ। राम ने सहिजे कीती बात, हँसमुख दिता सुणाईआ। उठ वेख मेरे भरात, भराता दयां जणाईआ। कलयुग कूड़ी दिसे जमात, अन्त सर्ब दुक्खदाईआ। नाता जुड़या किसे ना कमलापात, कमल नैण दरस कोए ना पाईआ। तेरी होर वधावां आस, तृष्ना आप मिलाईआ। तक्क उपर मेरे आकाश, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। जित्थे नहीं कोई ज़ात पात, वरन बरन ना कोई दरसाईआ। इक्को मालक पुरख समराथ, सब दा दाता इक्क अख्वाईआ। ओह वेखणहार खेल तमाश, जुग जुग वेस वटाईआ। जिस ने कलयुग अन्तिम जोत करनी प्रकाश, तत्व तत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। राम किहा सुण मेरे मीत, मित्र प्यारे दयां जणाईआ। जिस वेले त्रेता द्वापर गया बीत, रीतीवान नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा पैणा मन्दिर मसीत, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। खेल मुके ना ऊँच नीच, नीचों ऊँच ना कोए बणाईआ। ओस वेले खेल करना हरि जगदीश, जगदीशर आपणा फेरा पाईआ। जिस दे आदि जुगादि जुग चौकड़ी छत्र झुल्ले सीस, शाह पातशाह सुल्तान हुक्म सुणाईआ। सदी बीसवीं होवे ठीक, ठाकर

❋

❋

प्रगटे धुरदरगाहीआ। तूं उस दी रखणी उडीक, मानस मानस जन्म बदलाईआ। पहले जगत दी देवे प्रीत, प्रीत विच्चों प्रीतम आपणी धार वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा दए दृढ़ाईआ। पूरब लहिणा दस्से इक, अकल कलधारी आप जणाईआ। जेहड़ा बिन अक्खरां तों राम ने लिख्या लेख, लेखा सके ना कोए मिटाईआ। कलयुग अन्तिम धार के आपणा भेख, वेस अवल्ला ल्या कराईआ। जन भगतां माण के सेज, सिँघासण इक्को रिहा सुहाईआ। सच प्रीती कर के हेत, मुहब्बत आपणे नाल प्रनाईआ। धुर दा बण के खेवट खेट, नईआ नाम जगत चलाईआ। धुर फ़रमाना दे संदेश, सुत्यां ल्या उठाईआ। जिस कारण बत्तरा होया पेश, पिछला जन्म दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। सुण रूप लाल बत्तरा, बहत्तर नाड़ी वज्जे वधाईआ। साची काया दा अंदरों फोले तेरा पत्रा, सच दए वखाईआ। जेहड़ा लेख लभ्भा नहीं विच्चों ढाई सतरा, सत्हा तों उत्तों दए दृढ़ाईआ। जित्थे लेखा नहीं कोई सिल पत्थरा, बजर कपाटी परदा दए उठाईआ। जन्म मरन दा नहीं ख़तरा, लख चुरासी डेरा ढाहीआ। अग्गे रहिण ना देवे वक्खरा, दूजे घर ना कोए बिठाईआ। जिस मंज़ल ते जगत जीव नहीं कोई अपड़ा, सहिजे देणा पुचाईआ। गुरमुख बाहरों रहे कोई ना बग़ला बप्परा, हँस रूप वज्जे वधाईआ। कुछ झगड़ा वेखो विच बसरा, बस्ती सब दी फोल फुलाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी दा कढ्ढ के नम्बर ख़सरा, हद्द हदूद देणी जणाईआ। श्री भगवान कोल दो जहानां छजरा, जिस दी लाईन लकीर समझ किसे ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे पध्धरा, पदमां दा लेखा दए मुकाईआ। जन भगतो तुहाडीआं पूरीआं कर के सध्धरा, सदा संग दए रखाईआ। जगत जहान वेखो ग़दरा, गदागर बणे लोकाईआ। मानव फिरे वांग डंगरा, ढोर भज्जण वाहो दाहीआ। किसे दा रहिणा नहीं दीन मज़्हब दा जंगला, चार दीवारी कूड़ी नज़र कोए ना आईआ। प्रकाश बदलणा सूर्या चन्द दा, मण्डल मण्डप वेस वटाईआ। प्रभू ने वेख वखाउणा डूँग्घी कंदरा, टिल्ले पर्बत भज्जे वाहो दाहीआ। जन भगतो तुहाडे अंदर काया मन्दिर तोड़ के जंदरा, ज़िंदगी दा जीवन देणा बदलाईआ। तुहाडा तन वजूद बणाके मथरा बन बिन्दरा, सुरती शब्दी गोपी काहन देणा नचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा धर्म इक्क प्रगटाईआ। जन भगतो प्रभ दा होवे धर्म दवारा, धर्म इक्को इक्क समझाईआ। शरअ दा रहे ना कोए वणजारा, शरीअत बैठे मुख छुपाईआ। कूड़ी क्रिया करे किनारा, शौह दरयाए दए रुढ़ाईआ। सति धर्म दा होवे जैकारा, सतिजुग साचा लए अंगड़ाईआ। प्रेम प्रीती भगती मिले हक प्यारा, प्रेमी प्रीतम इक्क सिखाईआ। खेल करे गुप्त ज़ाहरा, अंदर बाहर परदा लाहीआ। जिस नूं सईयदे करदे नमों नमों नमस्ते विच डण्डावत पैगम्बर गुर अवतारा, सच दवारे सीस

❋

❋

झुकाईआ। सो लहिणा देणा लेखा जाणे विच संसारा, संसारी भण्डारी नाल मिलाईआ। सच प्रीती धुर दी रीती लोकमात चले आपणी वारा, वारता अगली आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा निरगुण धार एकँकार परवरदिगार सांझा यार ख़लक ख़ुदाई आप दृढ़ाईआ। जन भगतो वेखो हक महबूब, सूफ़ी सन्तां मेल मिलाइंदा। जिस दा अर्श इक्क अरूज, आलीशान सोभा पाइंदा। मंज़ल देवे इक्क मक्सूद, मसला इक्को इक्क दृढ़ाइंदा। जिस दी सिफ्त करे हज़ारा दरूद, हज़रत हो के फोल फुलाइंदा। कलयुग अन्तिम सदी चौधवीं कूड़ी क्रिया शरअ करे नेस्तोनाबूद, नाम डंका इक्क सुणाइंदा। झगड़ा रहे ना एका दूज, दुतीआ भाउ मेट मिटाइंदा। चार वरनां दे के एका सूझ, मन बुद्धी तों परे आप पढ़ाइंदा। भाग लगा के काया पंज तत कलबूत, कलमा इक्को इक्क सुणाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आपणी कूट, दिशा भगतां फोल फुलाइंदा।