१८ हाढ़्ह शहिनशाही सम्मत ३ हरि भगत दुआर पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
माला कहे मैं सच दवारा बैठी मल्ली, नामालूम दयां जणाईआ। बिरहों वैरागण हो के झल्ली, झलक तक्की बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी कोटां दी लैंदी रही बली, तन माटी ख़ाक दिते सुकाईआ। किसे नूं लभ्भण नहीं दिती यार वाली गली, गलवकड़ी गल ना कोए पाईआ। तसबी फड़ के हौका भरया अली, अल्ल्हा अग्गे सीस निवाईआ। तेरी खेल होवे भली, भरम गढ़्ह तुड़ाईआ। मैं झगड़ा वेख्या दली, दलिद्रां संग रखाईआ। सूफ़ी सीस रखे कोई ना तली, तलवार खंजर रही डराईआ। परवरदिगार मेहरवान नहीं छली, अछल छल्लधारी आपणा वेस वटाईआ। जेहड़ी वस्त अमोलक सच प्यार वाली घल्ली, घर घर दिती वरताईआ। उह माया ममता मोह विच रली, रस्ता पिछला गई भुलाईआ। भाग लग्गे किसे ना काया माटी खल्ली, ख़लक ख़ालक दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक्क चढ़ाईआ। माला कहे मेरी जुग जन्म दी आसा पुन्नी, पाया परम पुरख करतार। जिस ने धुर दरबार पुकार सुणी, सुण पुकार ल्या अवतार। लख चुरासी विच्चों हरि संगत साची चुणी, चार वरनां दए अधार। नाम निधान दी ला के धुनी, जगत मेटे धूआँधार। लहिणा देणा वेखे जगत जिज्ञासू सुन्नी, सोभावन्त हरि सिक्दार। भाग लगावे आपणी कुल्ली, कलमे दा कर्म करे ना कोए विहार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा इक्क दवार। माला कहे मैं वेख्या आदि जुगादी मालक, मलक
❋
❋
मलक खेल खिलाईआ। धार बणाउँदा रिहा ख़लक, ख़ालक ख़लक विच समाईआ। वासा रख के उपर फ़लक, फ़रमाना धुर दा दए फ़रमाईआ। कलयुग अन्तिम पूरी कर के शर्त, शरअ रिहा बदलाईआ। निरगुण धार आया परत, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। सब दी आसा मनसा पूरी करे ग़रज़, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा राग दस्स के अगम्मी तरज़, नाद इक्को दिता वजाईआ। मैं वेख के हैरान होई असचरज, अचरज लीला की वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। माला कहे मैं वेख्या शहिनशाह मलूक, मालक धुर दरगाहीआ। सच प्रीती बख्श सलूक, सुलाहकुल नज़री आईआ। भेव चुका के चारे कूट, दहि दिशा करे शनवाईआ। जन भगतां अंदर रहिण ना देवे जूठ झूठ, दर परदा दए उठाईआ। इक्को रंग रंगाए ताणा पेटा सूत, सूत्रधारी होए सहाईआ। सच दुआर बख्शे रसूख़, रुख़सत जगत वलों दवाईआ। पिछला हुक्म कर मनसूख़, अगला डंका दए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा रिहा उठाईआ। माला कहे मैं वेख होई ख़ुशहाल, ख़ुशीआं विच राग अल्हाईआ। प्रभ पाया दीन दयाल, दीनां दया कमाईआ। भगत सुहेले तक्के लाल, लालण आपणे रंग रंगाईआ। धर्म दुआर सच्ची धर्मसाल, घर ठांडा इक्क सुहाईआ। जित्थे पोह ना सके काल, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। सब दी पूरी करे घाल, तपसवी तप ना कोए बणाईआ। जगत रीती बदल के चाल, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। दे के नाम शब्द विशाल, विश्या दा लहिणा दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग रंगाईआ। माला कहे मैं वेख्या भगत भगवान दा मिलाप, मिलण वाला नज़र कोए ना आईआ। दोहां दा सांझा तक्कया जाप, जगत दी लोड़ रही ना राईआ। इक्को चंगी लग्गी बात, जो बातन परदा रही उठाईआ। सुहञ्जणी होई रात, भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाईआ। गुरमुखां दिती दात, दाते दानी आप वरताईआ। सिख्या दिती साख्यात, सहिज दिता समझाईआ। हरि भगत बणयों नार ना कोई कमज़ात, बिना कन्त कन्तूहल साची सेज ना कोए सुहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पाउणी वफ़ात, फ़ातया पढ़े सर्ब लोकाईआ। लेखा जाणे तलूह आफ्ताब, ख़ालक ख़लक उपर करे रुशनाईआ। माला कहे मेरा उस दे चरण इक्क आदाब, जो अदब नाल भगतां दए वड्याईआ। अगे रहे ना कोए अज़ाब, अजब दा लेखा दए चुकाईआ। सतिजुग नवीं साजना साज, साजण गुरमुख जोड़ जुड़ाईआ। खेले खेल एकँकारा इक्को वाहिद, वाहवा जिस दी वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा परदा रिहा उठाईआ। माला कहे मैं दोवें हथ्थ मलदी, आपणी ख़ुशी बणाईआ। खेल वेख पिछले कल्ह दी, कलमे कलाम गई भुलाईआ। जिस वेले हरि संगत चलदी, चाल चलण सोहणा नज़री आईआ। अंदरों
❋
❋
धार निकले कपट छल दी, विषयां दा विशा दए बदलाईआ। वस्त मिले अगम्मे फल दी, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाईआ। आशा पूरी होई बल दी, बावन दए गवाहीआ। गोबिन्द धार रहे चलदी, चलत वेखे लोकाईआ। जो आत्म परमात्म विच रलदी, राह इक्को इक्क तकाईआ। उस दे अंदर जोती बलदी, जोती जाता करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा रंग रिहा चढ़ाईआ। माला कहे मेरा लहिणा देणा मुकाया भगतां, भगती पूरी दिती कराईआ। धुर दा हुक्म सुणाया नाल अर्थां, अर्थी दी लोड़ रही ना राईआ। निरगुण धार वेखी हर थाँ, थान थनंतर सोभा पाईआ। इक्को रंग चढ़ाया नारी मर्दां, मदद लै के धुर दरगाहीआ। सतिजुग साचा लाहया परदा, ओहला दिता उठाईआ। राह दसाया धुर दे घर दा, जित्थे मिले धुर दरगाहीआ। जो सोहँ ढोला परदा, माला कहे मैं उस दे चरणां सीस झुकाईआ। जो गुरमुख इक्क वार मैनूं फड़दा, मुड़ के फड़न दी लोड़ रहे ना राईआ। साहिब सुल्तान जिस नूं निरगुण हो के वरदा, सो सरगुण हो के आपणा कन्त हंढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव खुल्हाए अगले दर दा, दर दरवेशां लए बुलाईआ।