१८ हाढ़्ह शहिनशाही सम्मत ३ रात दे समें
सो पुरख निरँजण शाह सुल्तान, सच सति तेरी शहिनशाहीआ। हरि पुरख निरँजण हुक्मरान, हुक्म तेरा धुरदरगाहीआ। एकँकारे नौजवान, तेरा रूप अनूप इलाहीआ। आदि निरँजण वड बलवान, सूरबीर तेरी वड्याईआ। अबिनाशी करते खेल महान, निरवैर आपणी कार कमाईआ। श्री भगवान वड बलवान, सच प्रधानगी आप कमाईआ। पारब्रह्म सति निशान, सति सतिवादी आप झुलाईआ। सचखण्ड दवारा खोल्ह महान, मेहर आपणी इक्क कमाईआ। थिर घर बख्श अगम्मा माण, निगाहबान वेख वखाईआ। शब्दी धार नौजवान, सच दवारा इक्क सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रूप आप प्रगटाईआ। सो पुरख निरँजण गहर गम्भीर, गुर आपणी खेल खिलाईआ। हरि पुरख निरँजण बेनज़ीर, नज़र तों परे करे रुशनाईआ। एकँकारा लेख जाण शाह हकीर, हुक्म आपणा इक्क वरताईआ। आदि निरँजण धुर दा पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी करे पढ़ाईआ। श्री भगवान बख्शणहारा धीर, धीरज धर्म धार प्रगटाईआ। अबिनाशी करता चोटी मंज़ल चढ़ बैठा अख़ीर, अकल कलधारी आपणी कार कमाईआ। पारब्रह्म प्रभ बण के दस्तगीर, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। जोती
❋
❋
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप प्रगटाईआ। साचा खेल करे हरि मीता, सच करनी कार कमाईआ। सतिगुर शब्द सहिज अणडीठा, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। दो जहानां बदलणी रीता, गुर अवतार पैगम्बर नाल रलाईआ। सच दुआर वखाउणा ठांडा सीता, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। झगड़ा मिटाउणा ऊँचा नीचा, आत्म ब्रह्म इक्क समझाईआ। साचा कलमा दस्से हदीसा, हज़रत हो के करे पढ़ाईआ। प्रगट हो के जगत जगदीसा, जगदीशर आपणा राह चलाईआ। लहिणा देणा पूरा करे मुहम्मद मूसा ईसा, असल दा असल नूर ख़ुदाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां झोली पाए पिछला कीता, करनी करता आप कमाईआ। रूप धार के नीकण नीका, वड वड्डा दए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया बदले नाम नाल तरीका, शरअ ढंग नज़र किसे ना आईआ। हुक्म रहे ना राम सीता, राधा कृष्न ना कोए शनवाईआ। लेखा रहे ना मन्दिर मसीता, मसला हक दए दृढ़ाईआ। धुर दा कलमा दए हदीसा, हाज़र हो के करे पढ़ाईआ। पन्ध मुकाए बीस बीसा, बिस्तर सब दे फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक्क वखाईआ। साचा खेल करे करतार, करनी करता आप दृढ़ाईआ। जिस नूं लभ्भदे रहे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अक्ख खुल्हाईआ। (बन्दना) करदे आए विच संसार, निमस्कार सजदयां विच सीस झुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण बाणी बोल करदी आई इज़हार, सो ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दे सब कुछ अख्त्यार, इख़लाक कूड़ा दए मिटाईआ। धर्म दा नाम बोल जैकार, अल्ला वाहिगुरू नाम इक्को बोल समझाईआ। साचा मन्दिर इक्क वखाल, दर दवारा इक्क सुहाईआ। जित्थे वसण शाह कंगाल, ऊँच नीच दा झगड़ा रहे ना राईआ। दीपक जोती जगे बेमिसाल, दीवा बाती कमलापाती इक्को डगमगाईआ। जन भगतां पूरी करे घाल हल्ल होए सवाल, समें दा लेखा दए मुकाईआ। दीनां बंधप होए दयाल, दर दरवेशां करे प्रितपाल, प्रितपालक ख़ालक सालस हो के आपणी कार कमाईआ। आपे वेखे मुरीदां हाल, मुर्शद बण के दीन दयाल, दयानिध ठाकर स्वामी इक्को होए सहाईआ। कलयुग अन्तिम बदल देवे चाल, सतिजुग साची सुहाए धर्मसाल, धर्म दवारा एकँकारा इक्को इक्क प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच महल्ला हरि करतार इक्क वखाईआ। हरि करता धुर करतार, मेहरवान महबूब इक्क वखाइंदा। निरगुण नूर जोत उज्यार, जोती जाता डगमगाइंदा। शब्दी धुन नाद जैकार, दो जहानां आप सुणाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव कर ख़बरदार, देवत सुर सर्ब उठाइंदा। लहिणा देणा मूल चुका गुरू अवतार, पैगम्बर कदमां उपर आप सुटाइंदा। उठो वेखो नेत्र खोल्हो विच संसार, संसारी भण्डारी बचया रहिण कोए ना पाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त लए अवतार, जोती जाता पुरख बिधाता आपणी कल आप वरताइंदा। जोती जोत
❋
❋
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच महल्ला इक्को इक्क सुहाइंदा। सच महल्ल सुहाए आप, आप आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, जगजीवण दाता होए सहाईआ। दूजा नज़र ना आए पूजा पाठ, सिमरन जोग अभ्यास ना कोए वखाईआ। रूह बुत्त कर के पाक, पतित पुनीत दए बणाईआ। बन्द किवाड़ी काया मन्दिर अंदर खोल्ह के ताक, नूर नूर करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म बणाए इक्को सज्जण साक, साक सैण होए इक्को सहाईआ। भगत भगवान, इक्क दूजे दे होवण दास, दास्तान अगली दए दृढ़ाईआ। सच दुआर एकँकार निराकार करे वास, प्रकाश आपणा इक्क प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा दर इक्क खुल्हाईआ। सच कहे मेरा खुल्ल्हया दरवाज़ा, दरवेश मिले वड्याईआ। किरपा करे ग़रीब निवाजा, हरि करता शहिनशाहीआ। जिस ने आदि जुगादि जुग चौकड़ी जीव जंत साध सन्त गुर अवतार पैगम्बर लख चुरासी साजण साजा, विष्न ब्रह्मा शिव हुक्मे अंदर सेवा लाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी निरगुण लोआं पुरीआं खण्डां ब्रह्मण्डां फिरे भाजा, जोती जाता सब नूं वेख वखाईआ। कलयुग अन्त अन्तश्करन सब दा रचया काजा, करनी दा करता आपणी कार कमाईआ। चार वरन अठारां बरन दहि दिशा नव सत्त मिटे अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। गुरमुख साचे सन्त जनां पूरब जन्म दीआं पूरीआं करे आसां, असल विच आपणा नूर दरसाईआ। घर घर मन्दिर अंदर गोपी काहन वखावे साची रासा, मण्डल मण्डप वज्जे इक्क वधाईआ। झगड़ा मुकाए दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां, पतण इक्क वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लए मिलाईआ। साचा मेला करे आप, आपणी दया आप कमाइंदा। निरगुण धार वड प्रताप, परम पुरख वेस वटाइंदा। साची धुर दी लै सौग़ात, नाम अनमुल्ला आप वरताइंदा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गाथ, गहर गम्भीर भेव खुल्हाइंदा। सच धर्म चलावे राथ, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाइंदा। जन भगतां पूरी कर के आस, आसण इक्को इक्क वखाइंदा। किसे लभ्भणा पए ना विच प्रभास, जंगल जूह ना कोए फिराइंदा। किरपा करे सर्ब गुणतास, गुणवन्ता वेख वखाइंदा। साची मंज़ल दे के घाट, घाटा पूरब जन्म कर्म दा झोली पाइंदा। आवण जावण लख चुरासी मेट के वाट, वटणा आपणा नाम लगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाइंदा। साचा हुक्म देवे फ़रमान, फ़ुरना अंदरों बन्द कराईआ। भगतां मेल श्री भगवान, भगवन आपणी कार कमाईआ। खण्डा खड़ग ना कोए कृपान, कृपानिध होए सहाईआ। योद्धा सूरबीर नौजवान, नौबत आपणा नाम जणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करे सवाधान, सुत्यां लए उठाईआ। लेखा जाणे दो जहान, दो जहानां वाली आप वखाईआ। चार जुग जो गाउँदे
❋
❋
आए गान, रसना जेहवा ढोले सिफ्त सालाहीआ। सारे ओस दी लाओ मीज़ान, गिण गिण दयो समझाईआ। किस दा कायम रिहा ध्यान, कवण असल रूप वटाईआ। कवण करदा रिहा पछाण, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। केहड़ा देंंदा रिहा ज्ञान, अज्ञानीआं अन्ध अज्ञान मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे हुक्म सुणाईआ। सच दवारे हुक्म देवे एक, एकँकार आप सुणाईआ। कलयुग अन्त चार कुण्ट क्यों वध्या भेख, भेखाधारी डेरा लाईआ। त्रैगुण क्यों लाए सेक, पंज तत रही जलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर अंदर वड़ के दस्सो हेत, परदा ओहला देणा उठाईआ। जिस कारण अर्जन सीस विच पवाई रेत, तत्ती तवी वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। करनी कहे सुण मेरी अरज़, आरज़ू दयां दृढ़ाईआ। भगत उधारना तेरा फ़र्ज़, फ़रमांबरदार लैणे बणाईआ। सब दी पूरी करनी आसा मनसा ग़रज़, ग़रीब निमाणे गोद उठाईआ। आपणी खेल दस्सणी असचरज, अचरज लीला आप वखाईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्दाना मर्द, मुदत्तां दे विछड़े लैणे मिलाईआ। शरअ छुरी पोहे किसे ना करद, कातिल मक्तूल दोहां होणा सहाईआ। नव नौ चार दी वेख ला फ़रद, बिना अक्खरां कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। हुक्म कहे मेरा हुक्म सच्चा, सच दयां दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम वेख काया माटी भाण्डा कच्चा, कूड़ी क्रिया फोल फुलाईआ। कवण दवारे धर्म दी दिसे सत्ता, सत्त दीप परदा देणा लाहीआ। कवण नाम रंगण आपणा चोला कर के बैठा रत्ता, रतन अमोलक तेरा सोभा पाईआ। कवण मुहब्बत अंदर फिरे नठ्ठा, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। कवण सेवा करे हथ्थां, चाकर ख़ाक रूप बदलाईआ। कवण दर्शन पाए अक्खां, नेत्र लोचन नैण आप खुल्हाईआ। कवण राग गाए वांग भट्टां, भटनागर आपणा ताल वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक्क सुणाईआ। धुर फ़रमान कहे तेई अवतार आओ अग्गे, अगला भेव खुल्हाईआ। पिछले चार जुग दे वेखो मज़े, मज़्हबां वल्ल ध्यान लगाईआ। जिस कारण सारे नस्से, शब्द हुक्म दृढ़ाईआ। साची धारों आए भज्जे, आपणा पन्ध मुकाईआ। निरगुण धार संग सजे, साजण इक्को जोड़ जुड़ाईआ। ज़रा तक्को केहड़ा सन्त बिन मेरी किरपा चढ़या उपर शाह रगे, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। कवण तुहाडे प्यार अंदर आपणी सुरती बद्धे, बन्दना इक्को सीस निवाईआ। किहड़ी कारे लाए धन्दे, धर्म देणा समझाईआ। क्यों तुहाडे हुंदयां इष्टां वाले होए गंदे, मन ममता विच हल्काईआ। अक्खां नाल वखावो चंगे, जेहड़े प्रभ नूं सीस झुकाईआ। प्रेम धार होवण ठंडे, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। मंज़ल पौड़ी चढ़न डण्डे, हक हकीकत खोज खुजाईआ। जित्थे प्रकाश नहीं सूर्या चन्दे, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। दीन
❋
❋
मज़्हब ना कोई पाबन्दे, राम कृष्न सीस ना कोए झुकाईआ। पत्थरां वाला मन्दिर कोई ना लँघे, मठ्ठां मथ्था ना कोए घसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक्क सुणाईआ। धुर दा हुक्म सुणो नाल सख्ती, साख्यात दयां दृढ़ाईआ। आपणा खोजो जगत व्यक्ति, वेखो थाँईं थाँईंआ। बिना प्रभ दे किस दी पूरी होई भगती, भगवन मिल के ख़ुशी मनाईआ। निरगुण जोत लै के शक्ती, शरअ दा बन्धन गया कटाईआ। मिल के प्रीतम अर्शी, अर्शां तों परे डेरा लाईआ। मन्ज़ूर कराए अर्ज़ी, आरज़ू आपणी रिहा वखाईआ। सार पा के साचे घर दी, परदा ओहला रिहा चुकाईआ। धार वेख नरायण नर दी, निरँकार नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा मंग मंगाईआ। तेई अवतार करो जलदी, आपणा लेखा दयो दृढ़ाईआ। चारों कुण्ट अग्नी बलदी, क्यों ना मात सके बुझाईआ। एह खेल नहीं कोटी कोट कल दी, कपट विच वेखो लोकाईआ। सार पाओ जल थल दी, महीअल परदा दयो उठाईआ। खेल वेखो घड़ी घड़ी पल पल दी, पलक दे पिच्छे की रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच संदेसा रिहा सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सुणो संदेसा आपणी वेखो संधी, सनद सब दी रिहा जणाईआ। क्यों मन वासना कूड़ी क्रिया होई गंदी, कर्म कांड विच हल्काईआ। क्यों शरअ दी पा पाबन्दी, पारब्रह्म ना मेल मिलाईआ। क्यों ना तन्द सतार वज्जे तन्दी, तलवाड़ा दिसे धुरदरगाहीआ। क्यों आत्म होई रंडी, हरि कन्त ना कोए हंढाहीआ। ज़रा आपणी आपणी फिर के वेखो लोकमात डण्डी, डण्डावत तुहाडी गए भुलाईआ। चार कुण्ट दिसे पाखण्डी, जूठ झूठ वज्जी वधाईआ। सीस भार चुक्कया ना आपणी कंधीं, हथ्थ ख़ाली रहे कराईआ। सीता सुरती वाह के बैठी रही कंघी, नेत्र नैणां कलयुग कज्जल धार सुहाईआ। तन शृंगार (बणदी) रही चंगी, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। किसे ना मिल्या धुर दा संगी, सगला संग ना कोए बणाईआ। मनुआ मन बण फ़रंगी, घर घर करे लड़ाईआ। क्यों नाम दी होई तंगी, तंगदस्त लोकाईआ। कित्थे गई भवानी चण्डी, चण्डालां करे ना कोए सफ़ाईआ। क्यों नेत्र अक्ख होई अन्न्ही, नैण ना कोए रुशनाईआ। चुरासी कटे कोए ना फंदी, फाँसी गलों ना कोए लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क सुणाईआ। तेई अवतार कहिण प्रभ सानूं लैण दे झाक, झाकी चार कुण्ट वखाईआ। आपणा खोल्ह लैण दे ताक, परदा पड़दे विच्चों उठाईआ। जिधर वेखीए दिसे कोई ना साक, सज्जण संग ना कोए निभाईआ। सति धर्म होया नास, जगत ब्रह्म मति ना कोए दृढ़ाईआ। निरगुण नूर ना कोए प्रकाश, अन्ध अन्धेरा गया छाईआ। लेखे लग्गे किसे ना पवण स्वास, साह साह ना कोए समाईआ। कूड़ी जगत पैंदी वेखी रास, गोपी काहन बण के तेरा स्वांग वरताईआ। सीता राम बण के फिरन
❋
❋
विच प्रभास, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। तेई अवतार कहिण असीं तेरे दास, दास्तान सारे रहे सुणाईआ। जे वेखीए उपर तेरा प्रकाश, आकाशां तों परे तेरा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। अवतार कहिण की दिसे उपर धरत, धन दी लोड़ रही ना राईआ। साडी पूरी होई शर्त, शरअ दा लेखा दे मुकाईआ। साडी इक्को इक्क अरज़, बेनन्ती रहे सुणाईआ। तेरे कोल सब दी फरद, पिछला परदा लए चुकाईआ। ग़रीब निमाणयां वण्ड दर्द, दुखियां अनाथां हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। श्री भगवान कहे वेखो मुहम्मद मूसा ईसा, अमल दयां दृढ़ाईआ। कलमयां वाली खोज हदीसा, हज़रत तों पड़दे आप चुकाईआ। की कहे कुरान मजीदा, तीस बत्तीसा करे पढ़ाईआ। की लहिणा देणा ईदा, अदम एतमाद दयां दृढ़ाईआ। की तुहाडे नाल कौल कीता पोशीदा, सहिजे देणा समझाईआ। की लै के हक रसीदा, रस्ता आए दृढ़ाईआ। क्यों सिध्धा नहीं करदे दीदा, दायरा वेखो दीन मज़्हब गोसाँईंआ। क्यों राज़ होया पेचीदा, परदा ओहला दयो उठाईआ। वेखो तुहाडे उत्ते रिहा ना किसे दा अकीदा, अकल दी जगत चले चतुराईआ। नज़र आए ना कोई मीता, नसल तुहाडी गई नस बदलाईआ। तुहाडे कोल जेहड़ी वसीअता, वसल दे यार ख़ुदाईआ। जिस ने सब दीआं बदल देणीआं तबीअतां, तब्हा दिती बदलाईआ। लेखा मुकाए काअबे वालीआं मसीता, मसला आपणा देणा समझाईआ। सब दा ख़ाली कर के ख़ीसा, ख़सम ने परदा देणा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक्क उठाईआ। सतिगुर दस्सो जग हालत, निरगुण निरवैर मंग मंगाईआ। क्यों धर्म दे अंदर होई जहालत, नानक गोबिन्द दयो समझाईआ। तुसीं दस्स के आए इक्क निरँकार सही सलामत, पुरख अकाल सब दा पिता माईआ। धर्म दी धार जगत अमानत, अमलां विच ख़लक ख़ुदाईआ। सदी चौधवीं सारे करे ख्यानत, करनी कार ना कोए कमाईआ। बाणी पढ़ पढ़ क्यों मनुआ करे बग़ावत, तन वजूद करे लड़ाईआ। किथ्थे गई नाम वाली सख़ावत, जो सख़ियां दे काहन दए मिलाईआ। दस्सो किस दी देणी ज़मानत, अन्तिम लओ छुडाईआ। फ़र्ज़ी खेल नहीं बनावट, धुर दा मालक आप जणाईआ। तन वजूद नहीं सजावट, कपड़ा ओढण ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी धार आप सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सारे होए इक्ट्ठे, अक्ख इक्को वार उठाईआ। जिस कारण लोकमात गए नठ्ठे, जुग जुग आपणा वेस वटाईआ। मेरे नाम दे दे के आए पते, पतिपरमेश्वर इक्क समझाईआ। जो हर घट अंदर वसे, सब तों निराला जोत अकाला सचखण्ड निवासी धुरदरगाहीआ। सो किस बिध कलयुग अन्त मेटे रैण अन्धेरी मस्से, मसला सब दा हल्ल कराईआ। कन्त भगवन्त
❋
❋
निरगुण सरगुण पति रखे, पतिपरमेश्वर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप प्रगटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण आओ होईए सर्ब भ्रा, भरम वेखीए सर्ब लोकाईआ। जो शरअ आए समझा, धर्म आए दृढ़ाईआ। जो नाम आए जपा, अक्खरां विच लिखाईआ। जो मार्ग आए लगा, मानस मानस वण्ड वण्डाईआ। जो डंके आए वजा, ढोले नाद शनवाईआ। जो दवारे आए उपजा, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ नाउं धराईआ। जो दस्स के आए नाम जुदा जुदा, हिस्से अक्खरां वाले पाईआ। अज्ज ओसे तों सारे होईए फ़िदा, कुरबानी दी लोड़ रहे ना राईआ। हक मालक उह ख़ालक प्रितपालक ओह दाता बेपरवाह, परवरदिगार इक्क अख्वाईआ। जल्वागर ख़ुदा, ख़ुदी दा डेरा ढाहीआ। सारे चलीए ओहदी विच रज़ा, रमज़ नाल रमज़ लए मिलाईआ। जिस ने सारी सृष्टी देणी पढ़ा, अंदर वड़ के करे पढ़ाईआ। साचा बेड़ा देणा चला, नौका आपणा नाउं रखाईआ। इक्को रबाब देणी वजा, तन्द सतार दए हिलाईआ। जो रविआ स्वास साह साह, साहिब धुरदरगाहीआ। ओसे नूं किहा अल्ला अलाह, आलमीन नूर ख़ुदाईआ। सजदयां विच आए सीस झुका, मकतबां विच कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी कहे की करना, कर्म कांड दयो दृढ़ाईआ। केहड़ा पल्लू फड़ना, पलक पलक विच रुशनाईआ। केहड़ा अक्खर पढ़ना, निरअक्खर खोज खुजाईआ। किहड़े गृह वड़ना, दर साचे वज्जे वधाईआ। कवण मिले सरना, सरनगति कवण अख्वाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण पुरख अकाल दे इक्को चरणां, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने मिल के ढोला पढ़ना, निरगुण दी निरगुण करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक्क समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण हुण सुणीए अगला नाउं, नर निरँकार रिहा दृढ़ाईआ। वसीए ओस गाउं, जित्थे भगत सुहेले सोभा पाईआ। तक्कीए इक्को पिता माउं, पारब्रह्म नूर ख़ुदाईआ। माणीए ठंडी छांउं, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। ओस दा वेखीए इक्को राहो, जो रहिबरां दए वखाईआ। ख़ुदी दा मालक इक्क ख़ुदाओ, ख़ादम हो के सीस निवाईआ। जे ओस ने सानूं भेजया धुरदरगाहों, धुरी आपणी उत्ते भवाईआ। फिर लै गया फड़ के बाहों, तत्तां नालों कर जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण करीए इक्क सलाह, मश्वरा आपणे नाल मिलाईआ। सारे मन्नीए इक्क रज़ा, सिर साहिब इक्क झुकाईआ। ख़ुशी होईए जे पुरख अकाल बणया इक्क मलाह, बेड़ा आपणे कंध टिकाईआ। असीं एहनां दी शहादत दईए भुगता, जो भगत सहेले प्रभ दा नाम ध्याईआ। आपणा पल्लू लईए छुडा, लोकमात ना राह तकाईआ। जिस ने जगत जहान ल्या उपजा, ओसे दी झोली पाईआ। ओह
❋
❋
चलावे जिवें रज़ा, आपणा हुक्म वरताईआ। असीं वेखीए थाउँ थाँ, किस बिध नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप लए समझाईआ। वेख के कहीए वाहो वा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। एसे कर के तैनूं किहा अलाह, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण हुण करीए मन्ज़ूर, हुक्म मन्नीए धुरदरगाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया प्रभ मेटे अग्गे फ़तूर, साडा ज़ुमा रहे ना राईआ। माया ममता भरया पूर, नईआ आपे दए डुबाईआ। असीं बेनन्ती करीए ज़रूर, ज़रूरत आपणी पूर कराईआ। प्रभू जन भगतां दे बख्शीं सर्ब कुसूर, दुखियां दर्द गवाईआ। उह तेरे तेरा दिसे नूर, नूर नूर रुशनाईआ। तेरे नाम दी सुणदे तूर, तुरीआ तों परे खोज खुजाईआ। दर बरदे बण मज़दूर, सेवक हो के सेव कमाईआ। तूं सर्ब कला भरपूर, शहिनशाह वड्याईआ। होणा सहाई नेड़े दूर, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जो चढ़ के गए तेरे पूर, बेड़ा पार लँघाईआ। जिन्हां दा राह तक्के मनसूर, अहिनुलहक ढोला गाईआ। शंकर सुट्ट के आपणी त्रिसूल, मणका हथ्थ रिहा फड़ाईआ। ब्रह्मा कौल ना गया भूल, विष्नूं विश्व सेव कमाईआ। एहनां दा लहिणा देणा देणा मूल, लेखा पिछला झोली पाईआ। अदल अदालत करनी तेरा असूल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक्क वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण असां झगड़ा छड्डया कदीम, कुदरत दे मालक तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम कर दे तरमीम, तरीका आपणा इक्क दृढ़ाईआ। तेरा मार्ग सदा महीन, जग नेत्र नज़र ना आईआ। असीं सारे करीए यकीन, यके बाद दीगरे सीस झुकाईआ। सब तों उत्तम सोहँ तेरी ताअलीम, जो जन्म तों पहलों सब नूं दएं समझाईआ। तेरयां भगतां कहीए आफ़रीन, ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण साडी कर मन्ज़ूर दुआ, दोहरी धार जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट वबा, आदम हवा सार रही ना आईआ। साचा नाम कर रवां, हुक्म हुक्म विच सुणाईआ। तेरा जग वेखीए नवां, तेरे नाम वज्जे वधाईआ। सब दा बदल दे समां, समाप्त होए लोकाईआ। मनुआ कूड़ रहे ना पंमां, गोबिन्द धोखा रहिण कोई ना पाईआ। इष्ट रहे कोई ना चम्मा, चमन गुलशन आपणा दे महकाईआ। दीन मज़्हब रहे ना बन्नां, हद्द हदूद ना कोए वण्डाईआ। जन भगतां नूं कहे प्रभू आ मेरया चन्नां, पिता हो के पूत गोद उठाईआ। आपणा नाम सुणा बिना कन्ना, सरोते अंदरों लै बणाईआ। ममता दी रहे कोई ना तमअ, तामस देणी कढाहीआ। पवण स्वास वेखो दमां, दामन आपणा नाम फड़ाईआ। हरख सोग रहे ना ग़मां, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा झोली पाईआ। पुरख अकाल कहे सुणो गुर पैगम्बर अवतार, संदेसा धुरदरगाहीआ। जिस कारण आया विच संसार, निरगुण हो
❋
❋
के वेस वटाईआ। सो लेखा दस्सां अगम्म अपार, अलख अगोचर भेव खुल्हाईआ। पूरब जन्म दे विछड़े लए भाल, लख चुरासी विच्चों खोज खोजाईआ। भगत सुहेले बणा के आपणे लाल, लालन लाल रंग रंगाईआ। मुर्शद हो के पुछया हाल, मुरीदां आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सब दी लेखे ला के पूरब घाल, जन्म कर्म दा लहिणा झोली पाईआ। अमृत सुहा के ताल, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। दर मन्दिर इक्क वखाल, भगत दवारा सोभा पाईआ। जित्थे वसण शाह कंगाल, इक्को रंग रिहा रंगाईआ। इस तों परे नहीं कोई धर्मसाल, धर्म दवारा नज़र कोए ना आईआ। जिस गृह प्रगट होवे दीन दयाल, ग़रीब निमाणे गले लगाईआ। एथे उथ्थे दो जहान करे प्रितपाल, प्रितपालक हो के सेव कमाईआ। सब तों वक्खरी निराली दस्स के चाल, चारों कुण्ट करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बरो मेरे वेखो सज्जण मीत, भगती विच वड्याईआ। जिन्हा दे अंदर वस्या इक्को गीत, सोहँ ढोला दिता समझाईआ। उह नाता छड्ड गए मन्दिर मसीत, काया काअबा ख़ुशी मनाईआ। जगत वासना हो अतीत, त्रैगुण अतीता वेख वखाईआ। आत्म परमात्म ला के प्रीत, प्रीतम इक्को रहे मनाईआ। पिछला लेखा सब दा गया बीत, अगला मार्ग इक्क दृढ़ाईआ। सब दी गंढ्ढ गई पीच, ब्रह्मा शिव दए गवाहीआ। अज्ज तों भगत कोई ना रहे नीच, नीचां तों ऊँच दिते बणाईआ। ना कोई हस्त रिहा ना कीट, कीटां दे कीट दिते तराईआ। सो मानस जन्म गए जीत, जिन्हां मिल्या धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो वेख्यो मेरा खेल अगम्म का, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। जिस भगत ने फेरया मणका मन का, मन का रूप बदलाईआ। मैं ज़िमेवार होया इन्हां दे तन का, आत्म अंदरों खोज खुजाईआ। रूप बणावां साचे जन का, जन जननी देवां वड्याईआ। झगड़ा रहिण ना देवां मन का, ममता मोह मिटाईआ। लेखा मुक जाए शरअ ग़म दा, ग़मी विच ख़ुशी दयां बदलाईआ। भेव खुल्हा के निरंतर ब्रह्म दा, पारब्रह्म मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वेखो जिन्हां पहनया छल्ला, शाला दिती वड्याईआ। ओन्हां दी सेवा करे तुहाडा अल्ला, अलहिदा रहिण कोए ना पाईआ। प्रभ दा भगत कदे ना होवे इकल्ला, निरगुण सदा संग निभाईआ। जिस आत्म फड़ाया आपणा पल्ला, पल्लू गंढ्ढ ना कोए खुल्हाईआ। सृष्टी नाल कर के वल छला, अछल छल्ल आपणी धार चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा कर, सच दवारा इक्क सुहाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो जिन्हां ने फड़ी इक्कीआं मणकयां वाली माला, मालक धुर दा दए वड्याईआ। उह कोई रिहा ना अदना आहला, इक्को रंग दिते रंगाईआ। जिस नूं तुसीं कहिंदे ख़ुदा तआला, उह इन्हां दे ताले अंदरों दए
❋
❋
खुल्हाईआ। आप बणा के आपणे बाला, गोदी धुर दी दए टिकाईआ। चार जुग तों वक्खरी चला के चाला, चाल निराली इक्क प्रगटाईआ। साचा मंत्र इक्क सुखाला, सो पुरख निरँजण दिता समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दाग़ रहे ना काला, दुरमति मैल आप धवाईआ। सच दुआर सच सच्ची धर्मसाला, दर इक्को इक्क खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो जिन्हां माला लई फड़, दोहां हथ्थां विच लटकाईआ। उह मंज़्हल प्रभ दी गए चढ़, राह विच ना कोए अटकाईआ। तोड़ के कूड़ा गढ़्ह, घर साचे सोभा पाईआ। बिन अक्खरां तों तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला पढ़, ब्रह्म पारब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। बिना सरोवर नहावण साचे सर, जित्थे सुरस्ती जमना गंगा गोदावरी नज़र कोए ना आईआ। ना कोई किला कोट दिसे गढ़्ह, बंक दुआर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा कर, साचा भेव रिहा खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बरो आओ वेखो भगतां जोती, जोत इक्को नज़री आईआ। परम पुरख दे माणक मोती, इके सिप्प विच्चों बाहर कढाहीआ। धर्म दे बण गए गोती, गौतम नैणां नीर वहाईआ। रविदास चमारा मोची, मुश्किल सब दी हल्ल कराईआ। बटवारा कढ्ढ के वासना खोटी, खोटे खरे नाल रलाईआ। रविदास चढ़ के मंज़ल चोटी, चोट शब्द करे शनवाईआ। बिदर सुदामे लोड़ रही ना धोती बोदी, बोध अगाध करी पढ़ाईआ। सब दा ठाकर इक्को मौजी, प्रभ मिल्या धुरदरगाहीआ। जिस ने वक्खरी खोज खोजी, सन्त सुहेले लए उठाईआ। आपणे नाम दी दे के रोज़ी, भुक्ख्यां दिता रजाईआ। ओ गुरमुखो तुहाथों वड्डा नहीं कोई जोगी, जुगती प्रभ ने दिती समझाईआ। तुहाथों वड्डा नहीं कोई विजोगी, जिन्हां ने भैण भ्रा दिते तजाईआ। तुहाडे तों वड्डा नहीं कोई बेदी सोढी, जो इक्को पुरख अकाल ध्यान लगाईआ। तुहाडे तों वड्डा बिरहु दा दिसे ना कोई रोगी, जो विछोड़े अंदर राह तकाईआ। जिन्हां नूं प्रभ ने दिती सोझी, सुत्यां ल्या उठाईआ। अग्गे ख़ुशीआं नाल बैठिओ विच गोदी, गोदावरी कन्ढ्ढे गोबिन्द दे के गया गवाहीआ। तुहाडी खातर निरगुण धार निरगुण नानक कोलों चलाया ख़ाना मोदी, मुद्दतां दा लेखा रिहा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गुर अवतार पैगम्बरो आओ वेखो माला की कुछ कहिंदी, कहि कहि रही सुणाईआ। जां तक्कया ते भगतां चरणां ढहिंदी, ढहि ढह सीस निवाईआ। नीवीं हो हो बहिंदी, नेत्र नैण अक्ख शरमाईआ। जेहड़ी धार जुग जुग भाणा सहिंदी, सद भाणे विच समाईआ। इन्हां दे चरण धूढ़ माला कहे मैनूं लग्गे मैहन्दी, रंग रंगीला रंग रंगाईआ। जिन्हां दा राह जुग चौकड़ी रही वेंहदी, बिन नैणा नैण उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव दए खुल्हाईआ। माला कहे मेरी पूरी होई मुनयाद, मुनीआं ·षीआं तों खहिड़ा
❋
❋
ल्या छुडाईआ। मेरे वड्डे होए भाग, भगतां हथ्थ विच लई टिकाईआ। मैं अंदरों गई जाग, सोई सुत्ती ने अक्ख खुल्हाईआ। आया इक्क वैराग, वैरागण हो के दयां दुहाईआ। जिन्हां नूं मिल्या कन्त सुहाग, प्रभ दाता बेपरवाहीआ। इन्हां दा बदल दिता समाज, अंदर वड़ के आप समझाईआ। सुणाई अगम्मी आवाज़, ढोला धुरदरगाहीआ। किसे नूं पढ़नी पए ना कोई नमाज़, मसल्ला हेठ ना कोए विछाईआ। इक्को बख्श के आपणी दात, दाते दानी दिता समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणी गाथ, गहर गम्भीर होवे सहााईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा गृह आप वखाईआ। माला कहे मेरे अन्तर आई ख़ुशहाली, ख़ुशीआं विच जणाईआ। मेरे तन वजूद चढ़ी लाली, लाल रंग दिता रंगाईआ। जन भगतां पूरी होई घाल घाली, घालणा विच पए लोकाईआ। गुरमुखो मैनूं फेरना पए ना वार बाहली, बहुता हिस्सा ना वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा पूर कराईआ। माला कहे जन भगतो तुहाडा हरया होया विवहार, विवहारी दिता कराईआ। फेर माला फेरनी पए ना विच संसार, संसारी भण्डारी तों परे दिता पहुंचाईआ। जन्म लैणा पए ना दूजी वार, मात गर्भ ना अग्न तपाईआ। किसे नूं करनी पए ना निमस्कार, चरण धूढ़ ना कोए रमाईआ। तुहाडा भाण्डा घड़ना नहीं किसे घुम्यार, ठठयार चक्क ना कोए भवाईआ। काया मन्दिर विच्चों कढ्ढ के सचखण्ड मन्दिर लैणा बहाल, दवारा इक्को इक्क सुहाईआ। तुहाडी ख़ुशीआं दी वज्जणी छाल, ब्रह्मण्डां दा पन्ध मुकाईआ। जिस गृह वसे सिँघ पाल, पारब्रह्म विच समाईआ। जगदीशा मनजीता वसे नाल, सवरन सवरन रूप दरसाईआ। पंजवां मिल के नाल गुरदयाल, नानक लेखा पूर कराईआ। पंच परवान होए प्रधान, पंचे दरगाह सोहण पाईआ। पंजां दा झुलदा इक्क निशान, पंचम गुरू दए गवाहीआ। पंजां दे पिच्छे जाणे पिछले लाल, जो गुरमुख सोहणे नज़री आईआ। हाढ़्ह सतारां लए भाल, सम्मत शहिनशाही तिन्न दए गवाईआ। तुहाडी पूरी कीती घाल, कलमयां दी लोड़ रहे ना राईआ। अन्तिम गोदी लए सवाल, जित्थे सुत्तयां ना कोए उठाईआ। गुरमुखो होर बणायो ना कोई दलाल, टकयां वाला गुरू कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दए वसाईआ। माला कहे मैं हथ्थ रह गई मलदी, पसचाताप विच पछताईआ। मैनूं समझ ना आई कल दी, की कलयुग विच खेल खिलाईआ। मैं धार ना समझी इक्क गल्ल दी, क्यों गलवकड़ी भगतां नाल पाईआ। मैनूं रमज़ ना दिसी पिछली बल दी, बावन की की हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी आप दृढ़ाईआ। माला कहे मेरी रोण लग्गी अक्खी, हन्झूआं हार बणाईआ। जिस वेले मेरे भगतां मेरी धार दस्सी, सोहँ अक्खर दिते लिखाईआ। मैं मूँह दे भार ढठ्ठी, आपणा आप मिटाईआ। वेखी
❋
❋
जुग जन्म दी संगत होई कठ्ठी, इक्ट्ठयां इक्को रंग चढ़ाईआ। जेहड़ी चार जुग किसे नहीं पढ़ाई पट्टी, प्रभ पटने वाले नाल मिल के दिती समझाईआ। एहो खेल लग्गी अच्छी, अच्छी तरह वेख वखाईआ। मैनूं कथा कहाणी याद आई जिस वेले प्रभ सरगुण रूप धरया मच्छी, मच्छ आपणा नाम प्रगटाईआ। ओस वेले लै के इक्क रस्सी, रसम अगली दिती भुगताईआ। मैं एसे कारण आई नस्सी, भज्जी वाहो दाहीआ। भगतां नाल मिल के प्रभ वेखां कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। ओस दे चरणां होवां सती, सति आपणा इक्क दृढ़ाईआ। गुरमुख फेर भरे कोई ना चट्टी, सज़ा कुझ ना कोए भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी करनी लेखे पाईआ। माला कहे मेरी पूरी हो गई मनसा, आसा रही ना राईआ। गुरमुख वेख्या हँसा, जो सोहँ ढोला गाईआ। भगत भगवान दा बणया बंसा, बंसरी वाले सेव कमाईआ। मेरे अंदर रिहा कोई नहीं संसा, शक विच ना कोए जणाईआ। दूई द्वैत रही ना हिँसा, रंग इक्को दिता रंगाईआ। जन भगतां उत्ते कर के पूरा निसचा, एतबार आपणा ल्या जमाईआ। साचा रूप वेख्या धुर दे सिख दा, खुल्ल्हे दाढ़े ख़ुशी मनाईआ। जिस वेले लिखारी लेख लिखदा, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। झगड़ा रिहा ना मन्दिर इट्ट दा, पत्थरां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। लहिणा मुकया गोबिन्द चिट दा, जो ब्रह्मा शिव गया फड़ाईआ। माला कहे जन भगतो जो प्रभ दे चरणी टिक्कदा, धूढ़ी टिक्का ख़ाक रमाईआ। उह प्यारा हो जावे इक्क दा, एकँकार होए सहाईआ। आवण जावण झगड़ा मुक जाए नित दा, लख चुरासी रहे ना राईआ। उह बच्चा बण जाए ओसे पित दा, जिस नूं पतिपरमेश्वर कहि के सारे गाईआ। ओहला रहे ना किसे पिठ दा, करवट अग्गे ना कोए बदलाईआ। सच दवारे साचे टिकदा, मंज़ल मिले धुरदरगाहीआ। लख चुरासी विच्चों लहिणा देणा किस किस दा, माला कहे कौण किस्मत लए बदलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण जो भगत भगत दवारे वसदा, दिशां दे देश गए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे दए वसाईआ। माला कहे मैं ख़ुशीआं नाल हस्सणा, हस्स हस्स दयां जणाईआ। जन भगतो तुसां श्री भगवान नाल वसणा, दोहां दी सोहणी लग्गे कुड़माईआ। सांझी करनी अक्खणा, अक्ख अक्ख नाल जुड़ाईआ। कोई गृह रहे ना सक्खणा, हरि जू हर घट डेरा लाईआ। पिच्छा दे मूल नहीं नस्सणा, आपणा मुख भवाईआ। मद मास नहीं रसना चखणा, चाह चर्म दए बदलाईआ। जेहड़ा किसे नूं लभ्भणा नहीं पौंटे पटना, उह तुहाडे अंदर डेरा लाईआ। मानस जन्म दा लाहा खट्टणा, खोटे खरे लए बणाईआ। सोहँ ढोला इक्को रटणा, रट्टे कूड़े दए मिटाईआ। सचखण्ड दवारे वसणा, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। माला कहे छड्डयो झगड़े जगत काअबे, जगत
❋
❋
दिशा ना कोए वखाईआ। जेहड़े चल के आए विच्चों दोआबे, मालवे नाल मिल के वज्जी वधाईआ। गुरमुख प्रगट होए माझे, जम्मू दा ज़ामन धुरदरगाहीआ। दिल्ली इटारसी जिस ने साधे, कानपुर काहन करे रुशनाईआ। महू महबूब दे के आबे, आबे हयात दए प्याईआ। गुड़गाउं गुर के शब्द साधे, सतिगुर देवे माण वड्याईआ। प्रितपालक हो के लख चुरासी विच्चों काढे, फड़ बाहों पार कराईआ। जिन्हां ने सवा सेर दे भोजन खाधे, भजन बन्दगी लोड़ रही ना राईआ। इस दा लेखा अंगद नूं इक्क दिन दस्सया नानक बाबे, बाबल दी दिती गवाहीआ। जिस वेले गुर अवतार पैगम्बरां दे नाम सृष्टी दे हिरदे विच्चों गवाचे, लभ्भयां हथ्थ कोए ना आईआ। ओस वेले मैं आत्मा दे बदल देणे सारे चाचे, चाचू रहिण कोए ना पाईआ। आप आपणी साधना साधे, सतिगुर दाता धुरदरगाहीआ। निरगुण नूर जोत जगा के, जागरत जोत करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गा के, भगत सुहेले लए उठाईआ। इक्को दिन माला हथ्थ फड़ा के, जन्म दा लेखा दए मुकाईआ। पिच्छो सृष्टी ने गाउणे साके, गायां हथ्थ कुछ ना आईआ। जो आए गए दर्शन पा के, पाक पवित्र दिते बणाईआ। जेहड़े गुरमुख घर बैठे ध्यान लगा के, अगले पैंडे दिते चुकाईआ। जो चरण धूढ़ सरोवर गए नहा के, दुरमति मैल धवाईआ। जो ठग्गी चोरी गए कमा के, लख चुरासी विच भवाईआ। क्यों मालवे वालयां नूं इक्ट्ठा कीता आवाज़ लगा के, इन्हां विच्चों इक्कीआं दी मौत अगले महीने नज़री आईआ। सेवा नाल जगत बचा के, बच्चयां दे बच्चे नाल रलाईआ। साचा खेल आप खला के, ख़ुशीआं विच दए वड्याईआ। जन भगतो जाणा शुकर मना के, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। जिस ने तुहानूं दर्शन दिता आ के, अकलां वालयां हथ्थ किसे ना आईआ। जगत वलों तुसां पाया आपणा आप गवा के, ताअने देवे कूड़ लोकाईआ। पुरख अकाल वेला जाए सुहा के, सोहणी साची बणत बणाईआ। भगत सुहेले भगती विच समा के, समरथ होए सहाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दा नाम जपा के, जापां तों दिता छुडाईआ। साची मंज़ल इक्क चढ़ा के, दरगाह साची दिता टिकाईआ। अन्तिम जोती जोत मिला के, जोत जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माला मणके सब दे हथ्थों सुटा के, अग्गे सुत्यां आप जगाईआ। चरण प्रीती इक्क दरसा के, दरस दीदार दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हाढ़्ह सतारां सब दा वक्त सुहा के, सुहञ्जणे गुरमुख लए बणाईआ।
❋
❋